Αρχική Blog Σελίδα 2373

Ποιος ο ρόλος της Ευρώπης στη νέα, μετά τον πόλεμο εποχή, στον Νότιο Καύκασο

0

Η Μόσχα "τιμωρεί" τον Αρμένιο ηγέτη

του Thomas de Waal

Στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ τα όπλα σίγησαν αλλά τα επακόλουθα της σύγκρουσης των έξι εβδομάδων μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊζάν είναι ακόμη ασαφή.

Μία ανακωχή με σπρώξιμο από τη Ρωσία σημαίνει ότι δόθηκε τέλος σε αιματοχυσία έξι εβδομάδων που προκάλεσε το θάνατο σε περισσότερους από 5.000 ανθρώπους. Υπόσχεται ην ευκαιρία για επιστροφή στην πατρίδα για εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπισμένους Αζέρους που εκτοπίστηκαν από τις εστίες τους στο διάστημα 1992-1994, όταν οι αρμένικες δυνάμεις κατέλαβαν επτά αζέρικες περιφέρειες γύρω από τη διαφιλονικούμενη περιοχή του Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Ωστόσο, είναι απαραίτητο ένα μαζικό πρόγραμμα ανασυγκρότησης προτού μπορέσει να ξεκινήσει η επανεγκατάσταση.

Είναι μια πολύ αναγκαία ανακωχή, αλλά δεν είναι μια ειρηνευτική συμφωνία. Παραμένει μεγάλη πικρία από την πλευρά των Αρμενίων. Χαρακτηριστικό είναι πως ο νέος πόλεμος εκτόπισε χιλιάδες Αρμένιους που ζούσαν μέσα στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ από τις εστίες τους, και τώρα αντιμετωπίζουν ένα αβέβαιο μέλλον.

Η πλήρης εξομάλυνση των σχέσεων μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν είναι επίσης εκτός συζήτησης όσο το θέμα του status του ίδιου του Ναγκόρνο-Καραμπάχ, το ερώτημα που προκάλεσε τη σύγκρουση το 1988, παραμένει άλυτο.

Σε μια νικητήρια ομιλία στις 10 Νοεμβρίου, ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν Ilham Aliyev εγκατέλειψε τις δεσμεύσεις που είχε κάνει για να χορηγήσει στο Κραμπάχ “το υψηλότερο status στον κόσμο’ μκαι χλεύασε τον Αρμένιο ομόλογό του με τις λέξεις “το status πήγε στο διάολο. Απέτυχε. Καταστράφηκε, διαλύθηκε. Δεν είναι και δεν θα είναι εδώ. Όσο εγώ είμαι πρόεδρος, δεν θα υπάρξει status”.

Παρά το ότι υπέστη μια συντριπτική ήττα -την οποία σχεδόν σίγουρα θα μπορούσε να είχε αποφύγει εάν διαπραγματευόταν πιο σοβαρά- ο Αρμένιος πρωθυπουργός Nikol Pashinyan αρνήθηκε επίσης να παραδεχθεί το ζήτημα του status και ζήτησε ξανά διεθνή αναγνώριση για το “Αρτσάχ”, όπως αποκαλούν οι Αρμένιοι το Καραμπά.

Η Ρωσία, έχοντας αναπτύξει 1.960 στρατιώτες της ειρηνευτικής δύναμης στην περιοχή, βρίσκεται τώρα στο επίκεντρο αυτής της διαδικασίας.

Ο Ρώσος πρόεδρος vladimir Putin μπορεί να δει λόγους για να πιέσει για μια πλήρη ειρηνευτική συμφωνία που αποκαθιστά τις σχέσεις μεταξύ δύοο σημαντικών γειτόνων, της Αρμενίας και του Αζερμπαϊτζάν.

Και πάλι, μπορεί και όχι: εάν οι δύο πλευρές βρίσκονται σε καθεστώς αναστολής των εχθροπραξιών, αυτός είναι ένας καλός λόγος για να παραμείνουν οι ρωσικές ειρηνευτικές δυνάμεις. Η ατζέντα της Ρωσίας αφορά πιθανώς περισσότερο στο να κάνει προβολή της δικής της δύναμης και των εμπορικών διαδρομών, παρά την μακροπρόθεσμη ειρήνη στον Νότιο Καύκασο.

Ένα από τα αποτελέσματα της σύγκρουσης είναι πολύ ξεκάθαρο. Οι δυτικές χώρες οδηγήθηκαν στο περιθώριο και θα πρέπει να εργαστούν σκληρά για να συμμετάσχουν ξανά. Οι προσπάθειες της Γαλλίας και των ΗΠΑ -των δύο άλλων συμπροεδρευουσών χωρών του ΟΑΣΕ στο Μινσκ μαζί με τη Ρωσία- για να μεσολαβήσουν για μια κατάπαυση του πυρός, απέτυχαν.

Μετά από μια αποτυχημένη συνάντηση στην Ουάσιγκτον, ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Mike Pompeo διαφήμισε λίγο-πολύ τις δικές του επιδόσεις, επισκεπτόμενος την Τιφλίδα στις 17-18 Νοεμβρίου χωρίς να ταξιδέψει στο Μπακού ή στο Γέρεβαν.

Οι μάχης σταμάτησαν μόνο μετά από παρέμβαση την Μόσχας και σύμφωνα με τον ίδιο τον Putin, μετά από έντονη προσωπική διαμεσολάβηση μέσω τηλεφώνου.

Θα μπορούσε να είχε γίνει διαφορετικά; Η ευρωπαϊκή εμπλοκή σε αυτή τη σύγκρουση ήταν αρκετά έντονη στη δεκαετία του 1990 καθώς ιδρύθηκε ο ΟΑΣΕ. Οι ΗΠΑ και η Γαλλία άσκησαν και οι δύο συντονισμένες κινήσεις για να μεσολαβήσουν μια διευθέτηση στα χρόνια 1999-2001.

Αλλά από το 2008, η Μόσχα ήταν ο κύριος διαμεσολαβητής. Στις μεγάλες συναντήσεις, η Γαλλία και οι ΗΠΑ ήταν αποκλεισμένες από το δωμάτιο στο οποίο λάμβαναν χώρα οι κύριες συζητήσεις, αντιθέτως περίμεναν απ΄έξω για να ενημερωθούν μετά.

Όταν ξέσπασαν οι διαμάχες, η Ουάσιγκτον και άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες ήταν ελάχιστα ορατές. Έχασαν την αξιοπιστία του λαού των Αρμενίων και των Αζέρων στη διάρκεια των μαχών. Οι ευρωπαϊκές δηλώσεις “ανησυχίας” για τον θάνατο αμάχων και οι αναφορές για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων χλευάστηκαν στα κοινωνικά μέσα, ειδικά από την αρμένικη πλευρά.

Σε αυτή την κρίσιμη στιγμή, η Γαλλία αποδείχθηκε επίσης ατυχής διαμεσολαβητής. Δεδομένης της μεγάλης αρμένικης διασποράς στη Γαλλία και του ανταγωνισμού με την Τουρκία, ο Γάλλος πρόεδρος Emmanuel Macron δεν είχε σχεδόν καθόλου επιρροή στο Αζερμπαϊτζάν.

Καθώς η Ρωσία χρειάζεται κάποια νομιμότητα για την συμφωνία ειρήνης, να περιμένουμε ότι θα συνεχιστεί η μορφή συμπροεδρίας της Ομάδας Μινσκ. Στις 19 Νοεμβρίου η ΕΕ επιβεβαίωσε την στήριξη της για τον μηχανισμό.Αλλά σίγουρα ο μηχανισμός σύγκρουσης-διαμεσολάβησης θα επωφεληθεί από αυτή την μεγάλη αναδιοργάνωση.

Η Γαλλία θα πρέπει σοβαρά να εξετάσει την παραίτηση της από την θέση της συν-προεδρίας υπέρ μιας άλλης ευρωπαϊκής χώρας ή μιας θέσης σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Είχε τη θέση για 23 χρόνια και μια χώρα σαν τη Γερμανία ή τη Σουηδία -έχοντας πιο ισορροπημένες σχέσεις με την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν- σχεδόν σίγουρα θα ήταν σε θέση να προσφέρει περισσότερα. Ένα νέο ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών που περιγράφει τις νέες πραγματικότητες και παραμένει πρόκληση, θα ήταν επίσης πολύ βοηθητικό.

Μια ένοπλη σύγκρουση μεταξύ δύο χωρών της Ανατολικής Εταιρικής σχέσης, έχει αμφισβητήσει τις φιλοδοξίες της εε για έναν στρατηγικό ρόλο στο Νότιο Καύκασο. Η ΕΕ απλώς δεν έχει τα θεσμικά εργαλεία για να αντιμετωπίσει την κρίση.

Η Γεωργία, εξαιρετικά επιφυλακτική για το νέο, διεκδικητικό ρόλο της Ρωσίας στο Νότιο Καύκασο, καταλήγει σε συμπεράσματα. Οι πολιτικοί της γεωργιανής αντιπολίτευσης ζήτησαν από τον Pompeo να υποσχεθεί την “ανάπτυξη στρατιωτικών υποδομών των ΗΠΑ στη Γεωργία” ως απάντηση στους Ρώσους στρατιώτες της ειρηνευτικής δύναμης στο Καραμπάχ στο Νότο.

Έχοντας χάσει τον πόλεμο, μπορούν οι Ευρωπαίοι και οι Αμερικανοί να βοηθήσουν να επιτευχθεί ειρήνη;

Υπάρχουν πολλά που πρέπει να γίνουν -τόσο στο ίδιο το Ναγκόρνο-Καραμπάχ όσο και στις επτά πρώην κατεχόμενες περιφέρειες- και τα οποία θα μπορούσαν να επωφεληθούν από την ευρωπαϊκή γνώση, σε συνεργασία με τις υπηρεσίες των Ηνωμένων Εθνών, από την ανοικοδόμηση και την αποναρκοθέτηση έως τη διευκόλυνση της επανεγκατάστασης.

Το σημαντικό και αμφιλεγόμενο ζήτημα της προστασίας της πολιτικής κληρονομιάς και του να επιτραπεί πρόσβαση στους Αρμένιους σε χώρους λατρείας που τώρα βρίσκονται υπό αζέρικο έλεγχο, απαιτεί διεθνή διευκόλυνση -και θα είναι μια ανησυχία την οποία η αρμένικη κοινότητα των ΗΠΑ θα θέσει στη νέα κυβέρνηση του Joe Biden.

Οι ευρωπαϊκές ΜΚΟ έχουν επίσης καλή ειδίκευση στη διευκόλυνση πρωτοβουλιών διαλόγου μεταξύ φοβισμένων κοινοτήτων που χωρίστηκαν από τον πόλεμο αλλά τώρα είναι πρόθυμοι να ζήσουν ως γείτονες για άλλη μια φορά.

Αυτά είναι εργασίες που ταιριάζουν στις ευρωπαϊκές δεξιότητες. Η δέσμευση εδώ και τα λεφτά που δαπανώνται, θα πρέπει επίσης να παρέχουν κάποια πολιτική μόχλευση τόσο για την ΕΕ όσο και για τα Ηνωμένα Έθνη.

Αλλά αυτή η δέσμευση απαιτεί επίσης μεγάλη ταπεινοφροσύνη. Οι δυτικές δυνάμεις θα πρέπει να αναγνωρίσουν ότι βασικά αυτές επέτρεψαν στον εαυτό τους να είναι απλοί θεατές στην συμφωνία μεγάλων δυνάμεων που σταμάτησε τον νέο πόλεμο για το Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://carnegieeurope.eu/strategiceurope/83267

capital.gr

Ενισχύεται το ευρωπαϊκό μέτωπο για κυρώσεις στην Τουρκία

0

Ενισχύεται το κλίμα της απειλής κυρώσεων στην Άγκυρα ενόψει της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ το Δεκέμβριο.

Το μπλόκο της Τουρκίας σε έλεγχο  ύποπτου για μεταφορά όπλων στη Λιβύη τουρκικού πλοίου από γερμανική φρεγάτα στο πλαίσιο της επιχείρησης IRINI, ενισχύει το κλίμα της απειλής κυρώσεων στην Άγκυρα ενόψει της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ το Δεκέμβριο.

Προβληματική

Σύμφωνα με το Der Spiegel Γαλλία, Βρετανία, Ιταλία αλλά και Γερμανία απείλησαν σήμερα να επιβάλουν κυρώσεις σε όλους όσοι εμποδίζουν τον ενδολιβυκό διάλογο ο οποίος έχει στόχο την εγκαθίδρυση μεταβατικών θεσμών μέχρι τη διεξαγωγή εκλογών τον Δεκέμβριο του 2021.

Η εξέλιξη αυτή, εν πρώτοις φαίνεται να διευκολύνει την κατανόηση των ελληνικών θέσεων καθώς ενόψει του Ευρωπαϊκού Συμβούλιου η γραμμή της Αθήνας είναι πως η Άγκυρα αποτελεί τον κοινό παρανομαστή όλων των κρίσεων της ευρύτερης περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και του Καυκάσου και ως εκ τούτου δεν αφήνει περιθώρια διαλόγου με τη στάση της. Αντίθετα καθιστά μονόδρομο την επιβολή κυρώσεων.

Στο πλαίσιο αυτό, το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε την «προβληματική από πολλές απόψεις» τη συμπεριφορά της Τουρκίας. Προς σ’ αυτή την κατεύθυνση ενόψει της Συνόδου του Δεκεμβρίου η εκπρόσωπος του γερμανικού ΥΠΕΞ Αντρέα Ζάσε δεν θέλησε να ανοίξει τα χαρτιά του Βερολίνου λέγοντας ότι «δεν μπορώ να κάνω εικασίες» ενώ συμπλήρωσε παράλληλα ότι «όλα θα κριθούν».

Προσδοκίες για αποκλιμάκωση

Από πλευράς ΕΕ επισήμως τα μηνύματα για κυρώσεις είναι έμμεσα και εκφράζονται με την προσδοκία-προτροπή των Βρυξελλών προς την Τουρκία να αποκλιμακώσει τις προκλήσεις, ενώ την ίδια ώρα ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ επιμένει προκλητικά στη γραμμή των ίσων αποστάσεων.

Η ΕΕ προσδοκά την αποκλιμάκωση από την πλευρά της Τουρκίας υπογράμμισε ο εκπρόσωπος της Κομισιόν υπεύθυνος για θέματα Εξωτερικών Υποθέσεων Πίτερ Στάνο κατά την ενημέρωση των δημοσιογράφων.

Ερωτηθείς για τις συναντήσεις που είχε ο εκπρόσωπος της τουρκικής Προεδρίας στις Βρυξέλλες ο Πίτερ Στάνο σημείωσε ότι «H EE ήταν πολύ ξεκάθαρη στο πλαίσιο των προσδοκιών», κάτι το οποίο μεταφέρθηκε στον Ιμπραήμ Καλίν, όπως είπε, και συμπλήρωσε ότι «η προσδοκία της ΕΕ είναι η αποκλιμάκωση».

«Οι ηγέτες της ΕΕ θα συναντηθούν τον Δεκέμβριο να ξαναδούν τι έγινε από την πλευρά της Τουρκίας και να επανεκτιμήσουν αν η ΕΕ θα προχωρήσει στο δρόμο της θετικής ατζέντας και τη δέσμευσης με έναν εποικοδομητικό διάλογο ή εάν θα να διερευνηθούν όλες οι άλλες επιλογές όπως υπογραμμίστηκε στα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Οκτωβρίου» επισήμανε ο κ. Στάνο, σύμφωνα με το ΑΜΠΕ τονίζοντας την αλληλεγγύη της ΕΕ στην Ελλάδα και την Κύπρο.

Η Τουρκία υπονομεύει την ειρήνη

Από πλευράς Αθήνας, παραμένει σε ισχύ το μήνυμα Δένδια στο τελευταίο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων ότι η ΕΕ θα πρέπει να προετοιμάζει κυρώσεις.  «Η Άγκυρα παραβιάζει το δίκαιο της θάλασσας και υπονομεύει την ειρήνη και την ασφάλεια στην περιοχή. Αγνοεί τις εκκλήσεις για αποκλιμάκωση και θέτει εμπόδια στην βελτίωση των σχέσεων ΕΕ με την Τουρκία» τόνισε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Στέλιος Πέτσας, με αφορμή την νέα παράνομη Navtex για το Oruc Reis, που εξέδωσε η Άγκυρα για θαλάσσια περιοχή που επικαλύπτει ελληνική υφαλοκρηπίδια.

Περιμένουμε να δούμε εμπράκτως τις κινήσεις της Άγκυρας, πρόσθεσε ο κ. Πέτσας σημειώνοντας ότι ακόμη και αν σταματήσει η παράνομη τουρκική Navtex στο τέλος του μήνα δε θα σημαίνει τίποτα εάν δεν συνοδεύεται και από άλλες κινήσεις.

Εντός ελληνικών χωρικών υδάτων

Πάντως η νέα τουρκική Navtex με ισχύει μέχρι τις 29 Νοεμβρίου προκάλεσε την έντονη αντίδραση του τομεάρχη Εξωτερικών και πρώην υπουργού του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος εγκαλεί την κυβέρνηση για έλλειψη αντανακλαστικών στη νέα επιθετική κίνηση της Τουρκίας.

«Η έλλειψη κόκκινων γραμμών και το κενό στρατηγικής της κυβέρνησης αποθρασύνουν την τουρκική επιθετικότητα. Η πρόσφατη τουρκική NAVTEX FA64-1460/20 προβλέπει παράνομη δραστηριότητα εντός των Ελληνικών Χωρικών Υδάτων, στα 5,8 μίλια. Θα αντιδράσει, έστω τώρα, η κυβέρνηση;» σημείωσε ο Γιώργος Κατρούγκαλος.

 

Ο σκόπελος των κυρώσεων

Ενώ η Σύνοδος Κορυφής του Δεκεμβρίου πλησιάζει, και αναμένεται να έχει στο επίκεντρο το θέμα της παραβατικής συμπεριφοράς της Τουρκίας, η Άγκυρα φαίνεται ότι προσπαθεί να δημιουργήσει τετελεσμένα, τη στιγμή που κάνει «άνοιγμα» στην Ευρώπη και ζητά διάλογο.

Αναλυτές εκτιμούν ότι η τουρκική ηγεσία από τη μια θα συνεχίσει τις προκλητικές δράσεις της, στο πλαίσιο της τακτικής της για τη δημιουργία τετελεσμένων σε βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου και από την άλλη θα επαναλάβει την προσφιλή της μέθοδο: να κάνει δηλαδή μια κίνηση καλής θέλησης πριν τις 11 Δεκεμβρίου και τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, ούτως ώστε να αποφύγει τη σκόπελο των κυρώσεων.

Ενόψει των εξελίξεων και στο πλαίσιο της τακτικής ενημέρωσης των κοινοβουλευτικών κομμάτων για τα τρέχοντα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, ο Υπουργός Εξωτερικών, Νίκος Δένδιας, θα πραγματοποιήσει την Πέμπτη 26 Νοεμβρίου συναντήσεις με τους εκπροσώπους τους, όπου θα τους ενημερώσει για την πρόσφατη Κοινή Διακήρυξη Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης μεταξύ Ελλάδας και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, καθώς και για τη  Συμφωνία των δύο χωρών σχετικά με την κοινή συνεργασία στην εξωτερική πολιτική και άμυνα.

Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να μείνει αδρανής

Στο ίδιο μήκος κύματος με την Ελλάδα βρίσκεται και η Κύπρος.

«Η Τουρκία παραβλέπει κατάφωρα τις εκκλήσεις της διεθνούς κοινότητας και συνεχίζει με αμείωτη ένταση τα σχέδιά της να δημιουργήσει νέα τετελεσμένα. Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να παραμείνει αδρανής, ειδικά σε αυτήν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή που ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ εργάζεται για να προετοιμάσει το έδαφος για την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, από το σημείο που είχε σταματήσει στο Κρανς Μοντάνα», δήλωσε ο υπουργός Εξωτερικών της Κύπρου Νίκος Χριστοδουλίδης.

O κ. Χριστοδουλίδης συναντήθηκε με τον υπουργό Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Σλοβακίας Ιβάν Κόρτσοκ, ο οποίος πραγματοποιεί επίσκεψη εργασίας στην Κύπρο.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, στις δηλώσεις του μετά τη συνάντηση, ο κ. Χριστοδουλίδης είπε πως εξέφρασε στον Σλοβάκο ομόλογό του την εκτίμησή του για την ακλόνητη θέση της Σλοβακίας και την απαραίτητη υποστήριξη όσον αφορά το Κυπριακό, καθώς και για τη συμβολή της χώρας του στον δικοινοτικό διάλογο μέσω της διευκόλυνσης των συναντήσεων μεταξύ ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών κομμάτων.

Παράνομες δραστηριότητες έναντι Κύπρου και Ελλάδας

Ο ΥΠΕΞ της Κύπρου αναφέρθηκε και στις πρωτοβουλίες από πλευράς ΕΕ, λέγοντας ότι τα συμπεράσματα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου που ενέκριναν οι ηγέτες στις αρχές Οκτωβρίου αναφέρονταν στην ετοιμότητα της Ένωσης να θέσει τις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας σε θετική βάση, υπό την προϋπόθεση ότι η Άγκυρα θα σταματήσει να παραβιάζει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας, θα απέχει από παρόμοιες ενέργειες που παραβιάζουν το Διεθνές Δίκαιο στο μέλλον και παύσει όλες τις παράνομες δραστηριότητες έναντι της Κύπρου και της Ελλάδας.

Στα ίδια αυτά συμπεράσματα, προσέθεσε, το Συμβούλιο κατέστησε επίσης σαφές ότι αναμένει από την Τουρκία να υποστηρίξει την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού, υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και να παραμείνει δεσμευμένη για μια συνολική λύση στο πλαίσιο του ΟΗΕ και με βάση τα σχετικά ψηφίσματα, και τις αρχές στις οποίες εδράζεται η ΕΕ.

«Μέχρι σήμερα, η ανταπόκριση της Τουρκίας δυστυχώς ήταν στην καλύτερη περίπτωση υποτιμητική για όλα τα μέτωπα προς την ΕΕ. Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα αξιολογήσει την κατάσταση κατά τη Σύνοδό του στις 10 και 11 και θα λάβει κατάλληλες αποφάσεις», είπε ο κ. Χριστοδουλίδης και ευχαρίστησε τη Σλοβακία, και ειδικότερα τον υπουργό Εξωτερικών για τις θέσεις που διατύπωσε σχετικά με την ανάγκη όπως η ΕΕ ενεργήσει κατάλληλα και αποτελεσματικά όταν τα κράτη μέλη της αντιμετωπίζουν εξωτερικές απειλές και προκλήσεις.

Τέλος, στην ανακοίνωση του ΥΠΕΞ τονίζεται ότι τις επαφές των δύο ανδρών απασχόλησαν γενικότερα ζητήματα διμερών σχέσεων, καθώς και εξελίξεων στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου.

“Το Βήμα”

Ναγκόρνο-Καραμπάχ: νίκη για το Λονδίνο και την Άγκυρα, ήττα για τον Σόρος και τους Αρμένιους

0
THE GREAT GAME agricultural society – dependent on un-free labor Central Asia Britain & Russia

Ναγκόρνο-Καραμπάχ: νίκη για το Λονδίνο και την Άγκυρα, ήττα για τον Σόρος και τους Αρμένιους

Το Μεγάλο Παιγνίδι, γελοιογραφίες του 1878
Το Πεντάγωνο το οποίο είχε προγραμματίσει τον πόλεμο στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ προσπεράστηκε από τους Βρετανούς συμμάχους του. Αλλά καμία από τις μεγάλες δυνάμεις δεν ανησύχησε για τους θανάτους που θα προκαλούσε. Επιπλέον, καθώς το Λονδίνο και η Άγκυρα έχουν ανανεώσει την ιστορική τους συμμαχία, η Ουάσιγκτον και η Μόσχα δεν κέρδισαν τίποτα, ενώ ο Τζορτζ Σόρος και οι Αρμένιοι έχασαν πολλά.
.
JPEG - 34.2 ko

Μετά από 44 ημέρες πολέμου, η Αρμενία αναγκάστηκε να υπογράψει εκεχειρία με το Αζερμπαϊτζάν, αναγνωρίζοντας έτσι την απώλεια μέρους των εδαφών της. Ωστόσο, όπως είχαμε αναφέρει υπό τη μορφή ερωτηματικού, το αρχικό σχέδιο των Ηνωμένων Πολιτειών ήταν να ωθήσει την Τουρκία στο λάθος, να την αφήσουν να σφαγιάσει ένα μέρος του αρμενικού πληθυσμού, στη συνέχεια να επέμβουν, να ανατρέψουν τον πρόεδρο Ερντογάν και να αποκαταστήσουν την ειρήνη [1].

Ωστόσο, αυτό το σχέδιο δεν λειτούργησε. Έκρυβε ένα βρετανικό τέχνασμα. Κάτω από το τραπέζι, το Λονδίνο εκμεταλλεύτηκε τη σύγχυση των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ για να προσπεράσει την Ουάσιγκτον. Χρησιμοποίησε την κατάσταση για να προσπαθήσει να στερήσει τη Ρωσία του χάρτη του Ναγκόρνο-Καραμπάχ και να ξαναρχίσει το “Μεγάλο Παιχνίδι” του 19ου αιώνα [2]. Εκείνη την εποχή, ήταν σύμμαχος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ενάντια στην Τσαρική Αυτοκρατορία. Όταν η Μόσχα το παρατήρησε, επέβαλε εκεχειρία για να σταματήσει το παιχνίδι της σφαγής-γενοκτονίας.

1- Το “Μεγάλο Παιχνίδι”

Καθ ’όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι Βρετανική και Ρωσική αυτοκρατορίες είχαν σκληρή αντιπαλότητα για τον έλεγχο του Καυκάσου και ολόκληρης της Κεντρικής Ασίας. Αυτό το επεισόδιο είναι γνωστό στην Αγγλία ως ” Μεγάλο Παιχνίδι (Great Game) ” και στη Ρωσία ως ” Τουρνουά των Σκιών (турнир теней) “.
.
Η Ρωσία άρχισε να κερδίζει το παιχνίδι όταν κατέλαβε το Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Με το φαινόμενο του ντόμινο επέκτεινε την κυριαρχία της στον Καύκασο.
.
Λαμβάνοντας υπόψη αυτό το ιστορικό προηγούμενο, το Λονδίνο πιστεύει τώρα ότι η ανάκτηση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ θα μπορούσε να του επιτρέψει να υπονομεύσει την επιρροή της Μόσχας στον Καύκασο, και μετά σε όλη την Κεντρική Ασία.
.
Ο σημερινός Βρετανός πρωθυπουργός, Μπόρις Τζόνσον, επιδιώκει να είναι ο συνεχιστής των αυτοκρατορικών πολιτικών του Ουίνστον Τσόρτσιλ, του οποίου είναι βιογράφος. Μόλις δημοσίευσε ένα ακριβό σχέδιο εκσυγχρονισμού των στρατών του [3].
.
Για την επανέναρξη του «Great Game», διόρισε στις 29 Ιουλίου 2020, τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών, Ρίτσαρντ Μουρ, ως Διευθυντή του MI6 (μυστικές υπηρεσίες για το εξωτερικό). Είχε προηγουμένως υπηρετήσει ως πρεσβευτής της Αυτού Μεγαλειότητας στην Άγκυρα, μιλάει άπταιστα Τούρκικα και ανέπτυξε φιλία με τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Δεν ανέλαβε τη νέα του θέση μέχρι την 1η Οκτωβρίου, ήτοι τέσσερις ημέρες μετά την επίθεση των Αζέρων στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

2- Ο ρόλος-κλειδί του Ρίτσαρντ Μουρ

Ο Ρίτσαρντ Μουρ είναι προσωπικός φίλος του πρίγκιπα Τσαρλς, ο οποίος είναι ο ίδιος αφφεντικό του Κέντρου Ισλαμικών Σπουδών της Οξφόρδης (Oxford Centre for Islamic Studies), όπου εκπαιδεύονται οι διανοούμενοι της Αδελφότητας των Αδελφών Μουσουλμάνων εδώ και είκοσι πέντε χρόνια. Ο πρώην Τούρκος πρόεδρος, Αμπντουλάχ Γκουλ, είναι επίσης διαχειριστής αυτού του κέντρου.
.
Ως Πρέσβης στην Άγκυρα (2014-17), ο Ρίτσαρντ Μουρ συνόδευσε τον πρόεδρο Ερντογάν για να γίνει ο Προστάτης της Αδελφότητας.
.
Έπαιξε επίσης ρόλο στην αποχώρηση των Βρετανών από τον πόλεμο κατά της Συρίας το 2014. Το Λονδίνο δεν σκόπευε να συνεχίσει μια σύγκρουση στην οποία είχε εμπλακεί για αποικιοκρατικούς σκοπούς, αλλά η οποία μετατράπηκε σε αυτοκρατορική επιχείρηση των ΗΠΑ (στρατηγική Rumsfeld/Cebrowski).
.
Ο Ρίτσαρντ Μουρ μόλις ξεκίνησε περιοδεία στην Αίγυπτο και την Τουρκία. Ήταν στις 9 Νοεμβρίου (ημέρα της ρωσικής επιβολής κατάπαυσης του πυρός στο Καραμπάχ) στο Κάιρο για να συναντηθεί με τον πρόεδρο αλ-Σίσι και στις 11 Νοεμβρίου στην Άγκυρα. Επισήμως, φέρεται να μην έχει συνάντηση με τον παλιό του φίλο, τον πρόεδρο Ερντογάν, αλλά συνάντησε μόνο τον εκπρόσωπό του στο Λευκό Παλάτι.

3- Ενώπιον των Κρατών, δεν μετράει ο Σόρος

Στον αζερικό-τουρκικό πόλεμο στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, η Ουάσινγκτον πίστευε ότι μπορούσε να βασίζεται στον πρόεδρο Αρμέν Σαρκισιάν και στον Αρμένιο πρωθυπουργό, Νικολ Πασινιάν, έναν από τους ανθρώπους του Τζορτζ Σόρος [4] ως δολώματα.
.
Ο Τζορτζ Σόρος είναι ένας Αμερικανός κερδοσκόπος που ακολουθεί τη δική του πολιτική ατζέντα, αλλά συνεργάζεται με τη CIA [5]. Δυστυχώς, οι Βρετανοί δεν έχουν την ίδια σχέση με τον Σόρος: οφείλει την περιουσία του σε μια μεγάλη επιχείρηση κατά της λίρας στερλίνας (τη Μαύρη Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 1992), εξ ου και το ψευδώνυμό του «ο άνθρωπος που έσπασε την Τράπεζα της Αγγλίας».

4- Το διπλό παιχνίδι της « Δόλιας Αλβιόνος »

Επομένως, το Λονδίνο άφησε πρώτα την Ουάσιγκτον να κάνει ό τι έκανε. Οι Αμερικανοί ενθάρρυναν το «Έθνος δύο κρατών» (Τουρκία και Αζερμπαϊτζάν) να τερματίσει τη Δημοκρατία του Αρτσάχ με τη βία.
.
Το MI6 βοηθά τον Τούρκο εταίρο του να μεταφέρει τζιχαντιστές στο Αζερμπαϊτζάν [6], όχι για να σκοτώσει Αρμένιους, αλλά Ρώσους. Ωστόσο, δεν υπήρχαν ακόμη Ρώσοι στο Καραμπάχ.
.
Ο Σόρος αντέδρασε στέλνοντας Κούρδους μισθοφόρους για να υποστηρίξουν την αρμενική πλευρά [7].
.
Υποστηρίζοντας ότι έπαιζε το παιχνίδι των ΗΠΑ, το Λονδίνο υποστήριξε το Μπακού και την Άγκυρα. Κατά τις πρώτες μέρες, οι τρεις δυνάμεις της Ομάδας του Μινσκ (υπεύθυνες για τη σύγκρουση του Ναγκόρνο-Καραμπάχ μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ) – δηλαδή οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γαλλία και η Ρωσία – προσπάθησαν και οι τρεις να τερματίσουν τις μάχες και να ξαναρχίσουν οι διαπραγματεύσεις [8]. Όταν η καθεμία χωριστά παρατήρησε διαδοχικά την κακή πίστη των Αζέρων, υπέβαλλε πρόταση ψηφίσματος στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Για την Ουάσινγκτον, ήταν ζήτημα να προκαλέσει με ομαδικό τρόπο την ανατροπή της θέσης ουδετερότητας σε καταδίκη του «Έθνους δύο κρατών».
.
Τις πρώτες μέρες, οι Αρμένιοι αμύνθηκαν όσο καλύτερα μπορούσαν. Ωστόσο, ο αρχηγός του κράτους, Αρμέν Σαρκισιάν, τροποποίησε τα σχέδια του στρατιωτικού επιτελείου και έφερε στο μέτωπο εθελοντές χωρίς εμπειρία [9]. Ο Αρμέν Σαρκισιάν έχει διπλή αρμενο-βρετανική υπηκοότητα. Ακολούθησε μια εκατόμβη στον αρμενικό στρατό.
.
Ξαφνικά, το Ηνωμένο Βασίλειο ανακοινώνει ότι θα θέσει το βέτο του εάν τεθεί σε ψηφοφορία αυτό το κείμενο. Ξαφνιασμένες, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατηγορούν τότε δημόσια το Αζερμπαϊτζάν για κακιά πίστη στις 25 Οκτωβρίου.
.
Αλλά θα χρειαστούν δύο ακόμη εβδομάδες για να καταλάβει η Ρωσία ότι η Ουάσινγκτον, μπλεγμένη στην προεκλογική εκστρατεία της, δεν διαχειρίζεται πλέον αυτό το φάκελο.

5- Η Ρωσία σφυρίζει το τέλος του αγώνα προτού να είναι πολύ αργά

Δεν είναι παρά μόνο στις 6 Οκτωβρίου που η Ρωσία απέκτησε τη βεβαιότητα της ύπαρξης μιας αγγλικής παγίδας στο εσωτερικό της παγίδας των ΗΠΑ. Δεν χρειάστηκε πολύ καιρό να συμπεράνει ότι το Λονδίνο έχει ξαναρχίσει το «Μεγάλο Παιχνίδι» και ετοιμάζεται να της κλέψει την επιρροή της στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.
.
Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν τηλεφωνεί στον Τούρκο ομόλογό του στις 7 Οκτωβρίου. Διαπραγματεύτηκε μαζί του μια κατάπαυση του πυρός πολύ δυσμενή για τους Αρμένιους. Ο Ερντογάν, ο οποίος κατάλαβε ότι δεν θα αντέξει σε σταθεροποίηση της πολιτικής κατάστασης στις Ηνωμένες Πολιτείες, δέχεται να κερδίσει μόνο έδαφος και εγκαταλείπει την επανέναρξη της γενοκτονίας των Αρμενίων. Στη συνέχεια, ο πρόεδρος Πούτιν καλεί τον Αζέρο ομόλογό του Ιλχάμ Αλίεφ και τον Αρμένιο πρωθυπουργό, Νικολ Πατσινάν, στο Κρεμλίνο. Σώζει ό, τι μπορεί ακόμα να σωθεί, αναγκάζοντας τους συνομιλητές του, στις 10 Οκτωβρίου, να υπογράψουν κατάπαυση του πυρός υπό τους όρους που διαπραγματεύτηκε ο Ερντογάν [10]. Οι προτεραιότητές του είναι να διαμορφώσουν τη ρωσική στρατιωτική παρουσία μέσω μιας ειρηνευτικής δύναμης και μετά να σταματήσουν την αιματοχυσία. Στη συνέχεια απευθύνθηκε στον ρωσικό λαό για να ανακοινώσει ότι είχε σώσει τα συμφέροντα της χώρας του, σώζοντας την Αρμενία από μια ακόμη πιο τρομερή ήττα.
.
Οι Αρμένιοι συνειδητοποιούν, πολύ αργά, ότι απομακρύνοντας τους από τη Ρωσία για τις ΗΠΑ, ο Νικολ Πασίνιαν ποντάρισε σε λάθος άλογο. Καταλαβαίνουν εκ των υστέρων ότι όσο διεφθαρμένη να ήταν η παλιά ομάδα που τους κυβερνούσε, ήταν πατριωτική, ενώ οι άντρες του Σόρος αντιτίθενται στην ίδια την έννοια του έθνους, και επομένως στην ανεξαρτησία της χώρας τους.
.
Οι διαδηλώσεις και οι παραιτήσεις διαδέχονται η μια την άλλη: ο αρχηγός του επιτελείου, ο υπουργός Εξωτερικών, ο υπουργός Άμυνας, αλλά όχι ο πρωθυπουργός. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος του Αζερμπαϊτζάν, Ιλχάμ Αλίεφ, περηφανεύεται. Χλευάζει άφθονα το Συμβούλιο της Ευρώπης και το Κοινοβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διακηρύσσει τη νίκη του και ανακοινώνει την ανοικοδόμηση των κατακτημένων περιοχών [11]. Οι Βρετανοί θα έχουν νέα προνόμια για την British Petroleum και θα υποβάλουν αίτηση για την εκμετάλλευση των αζερικών ορυχείων χρυσού.
.

.
Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά
Πηγή Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα)
.
[1] « Μήπως το Αρτσάχ (Καραμπάχ) θα είναι ο τάφος του Ερντογάν; » και « Καραμπάχ: Το ΝΑΤΟ στηρίζει την Τουρκία ενώ προσπαθεί να αποβάλει τον πρόεδρο Ερντογάν », του Τιερί Μεϊσάν, μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Ινφογνώμων Πολιτικά (Ελλάδα), Δίκτυο Βολταίρος, 6 και 13 Οκτωβρίου 2020.
[2] The Great Game. On Secret Service in High Asia, by Peter Hopkirk, John Murray (1990).
[3] “Boris Johnson Statement to the House on the Integrated Review”, by Boris Johnson, Voltaire Network, 19 November 2020.
[4] “Larisa Minasyan: OSF-Armenia has supported and supports the velvet revolution in the country”, Arm Info, March 5 2019.
[5] “George Soros, speculator and philanthropist”, Voltaire Network, 15 January 2004.
[6] “4 000 jihadists in Nagorno-Karabakh”, Voltaire Network, 29 September 2020.
[7] “Ερντογάν: Ο Τζορτζ Σόρος στέλνει 2.000 Κούρδους μισθοφόρους στην Αρμενία”, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 30 octobre 2020.
[8] “Παραβιάστηκε η τρίτη εκεχειρία στο Καραμπάχ”, Μετάφραση Κριστιάν Άκκυριά, Δίκτυο Βολταίρος, 28 octobre 2020.
[9] Συνέντευξη τύπου από τον απερχόμενο αρχηγό του επιτελείου, στρατηγό Movses Hakobyan, Ερεβάν, 19 novembre 2020.
[10] “Statement by Presidents of Azerbaijan, Armenia and Russia”, Voltaire Network, 10 November 2020.
[11] “Ilham Aliyev’s Victory Speech”, Voltaire Network, 20 November 2020.

Η ναυτική ισχύς στο προσκήνιο

0
i-naytiki-ischys-sto-proskinio0

Επειτα από δεκαετίες απραξίας στα εξοπλιστικά προγράμματα του Πολεμικού Ναυτικού (Π.Ν.), με μέσα που βρίσκονται στη δύση της ευδόκιμης υπηρεσίας τους και των επιχειρησιακών τους ικανοτήτων, διαφαίνεται μια μεγάλη αλλαγή. Η Ελλάδα, θορυβημένη από τις προκλητικές κινήσεις της Τουρκίας τους τελευταίους μήνες και αναγνωρίζοντας την αξία της ναυτικής ισχύος, εξαγγέλλει ένα φιλόδοξο πρόγραμμα ανανέωσης του στόλου της. Ηδη βαίνουν προς υλοποίηση η απόκτηση τεσσάρων ελικοπτέρων MH-60R, η υποστήριξη και ο μερικός εκσυγχρονισμός των υφιστάμενων ελικοπτέρων S-70, η ολοκλήρωση της έβδομης πυραυλακάτου κλάσης Ρουσσέν και η προμήθεια τορπιλών και αντιμέτρων για τον εξοπλισμό των υποβρυχίων κλάσης «Παπανικολής» (Type 214HN) και του αναβαθμισμένου «Ωκεανός» (Type 209/1500AIP). Επίκεντρο όμως αυτού του ναυτικού προγράμματος και που καταλαμβάνει την μερίδα του λέοντος, είναι η ανανέωση του στόλου επιφανείας με την απόκτηση τεσσάρων φρεγατών πολλαπλού ρόλου εκτιμώμενης αξίας (οροφή) περίπου 4 δισ. ευρώ που θα αντικαταστήσουν τις 40 ετών φρεγάτες ολλανδικής σχεδίασης κλάσης «Ελλη» (Kortenaer). Με την προσθήκη των εκσυγχρονισμένων αεροσκαφών ναυτικής συνεργασίας P-3, το Π.Ν. θα γνωρίσει έναν από τους εκτενέστερους μετασχηματισμούς στην ιστορία του.

Για το πρόγραμμα των φρεγατών, η κυβέρνηση προσανατολίζεται σε μια λύση-πακέτο μέσω διακρατικής συμφωνίας, υπό το πλαίσιο ενός άτυπου διαγωνισμού προτάσεων, για την ταχύτερη εκτέλεση του έργου. Αυτή προϋποθέτει την ικανοποίηση τεσσάρων βασικών κριτηρίων: το χρηματοδοτικό πλαίσιο, τον εκσυγχρονισμό αριθμού φρεγατών, την εγχώρια ναυπήγηση και την ενδιάμεση λύση. Το χρηματοδοτικό πλαίσιο θα πρέπει να είναι ευέλικτο με μεγάλο χρόνο αποπληρωμής, ενώ ο ανάδοχος του προγράμματος να εγγυηθεί τη ναυπήγηση αριθμού προς απόκτηση φρεγατών σε ελληνικό έδαφος, να αναλάβει τον εκσυγχρονισμό μέσης ζωής των τεσσάρων φρεγατών κλάσης «Υδρα» (MEKO-200HN) εκτιμώμενης αξίας 450 εκατ. ευρώ και τέλος, που ενδεχομένως να αποσυνδεθεί από το πρόγραμμα, να προσφέρει μικρό αριθμό σύγχρονων μεταχειρισμένων πολεμικών που θα μπουν σε υπηρεσία στον στόλο το συντομότερο για κάλυψη επειγουσών αναγκών. Επιθυμία της ηγεσίας του Π.Ν. είναι οι «Υδρα», οι νεότερες (22-28 ετών) και ικανότερες φρεγάτες στον στόλο σήμερα, να αποκτήσουν σύγχρονα και κοινά συστήματα όπου αυτό είναι δυνατό με τα νέα πλοία, για να υπηρετήσουν άλλες δύο δεκαετίες.

Παρατηρούμε ότι λίγα κράτη μπορούν να ικανοποιήσουν όλα τα κριτήρια. Σύμφωνα με τις πληροφορίες που διακινούνται, προκρίνεται η συμφωνία με τις ΗΠΑ ως στρατηγική κυβερνητική επιλογή, ενώ κάποιοι δεν διστάζουν να πουν ότι η συμφωνία έχει κλείσει. Να σημειωθεί εδώ ότι επί σειράν ετών «κλείναμε» συμφωνίες με τη Γαλλία για φρεγάτες τύπου Belharra της Naval Group, μια έκδοση της γαλλικής FDI, χωρίς βέβαια να καταλήξουμε πουθενά. Οι γαλλικές παρουσιάζονται ως οι φρεγάτες που θα δώσουν το τεχνολογικό προβάδισμα στην Ελλάδα έναντι της Τουρκίας έχοντας ό,τι πιο σύγχρονο υπάρχει στον ναυτικό αγώνα όπως εξαιρετικά προηγμένη σχεδίαση, ραντάρ σταθερής διάταξης, αντιαεροπορικούς πυραύλους ASTER 30 ενεργής καθοδήγησης μεγάλης εμβέλειας, ύψους εμπλοκής και υψηλών κινηματικών επιδόσεων. Τέτοιου είδους πύραυλοι αποτελούν τον διακαή πόθο του Π.Ν. για παροχή προστασίας στον υπόλοιπο στόλο και στην ελληνική επικράτεια. Η ιδέα όμως αυτή φαίνεται να εγκαταλείπεται για τις νέες φρεγάτες. Η απόφαση αυτή επίσης θα καταδείξει κάτι που είναι ήδη γνωστό: η απόκτηση πλοίων με δυνατότητα αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής είναι μια δυνατότητα λίγων μεγάλων ναυτικών των οποίων οι χώρες διαθέτουν τις αντίστοιχες οικονομικές δυνατότητες. Η σχεδίαση όμως αυτή έχει και σημαντικά μειονεκτήματα όπως η χαμηλή ταχύτητα, το υψηλό κόστος κτήσης και της ενσωμάτωσης των τροποποιήσεων του Π.Ν., κυρίως στον οπλισμό λόγω της εξελιγμένης σχεδίασης, αλλά και την επιβάρυνση της λογιστικής υποστήριξης του Π.Ν. με διαφορετικά όπλα. Επίσης, ο μοναδικός πελάτης τους μέχρι σήμερα είναι το γαλλικό ναυτικό (πέντε πλοία) που συνεπάγεται ότι ο πρώτος εξωτερικός πελάτης θα επωμιστεί και το κόστος έρευνας και ανάπτυξης. Μη λησμονούμε επίσης ότι η γαλλική πλευρά ικανοποιήθηκε λίαν προσφάτως με την παραγγελία αριθμού μαχητικών Rafale.

Για την ολλανδική πρόταση της Damen δεν μπορούμε να ειπωθούν πολλά, αφού μέχρι σήμερα η νέα της φρεγάτα είναι ακόμη υπό ανάπτυξη χωρίς να υπάρχουν γνωστά στοιχεία παρά μονάχα ποιες απαιτήσεις καλείται να καλύψει στους μελλοντικούς χρήστες αυτών, δηλαδή τα ναυτικά της Ολλανδίας (δύο πλοία) και Βελγίου (δύο πλοία). Ακόμη, το πρώτο πλοίο αναμένεται σε υπηρεσία το 2028, πολύ αργά για να αποτελεί τη λύση που θέλει το Π.Ν. Οι Ολλανδοί διαθέτουν όμως την καλύτερη ενδιάμεση λύση με τις φρεγάτες κλάσης Karel Doorman (δύο πλοία). Αγνωστη είναι η ισπανική ή ιταλική πρόταση που λογικά δεν συγκεντρώνει σοβαρή πιθανότητα επιλογής.

Η βρετανική πρόταση που αφορά τη σχεδίαση Arrowhead 140 της Babcock, μιας φρεγάτας που θα αποκτηθεί από το αγγλικό Βασιλικό Ναυτικό ως Type 31 (πέντε πλοία), βασισμένη στη δανέζικη φρεγάτα κλάσης Iver Huitfeldt (τρία πλοία). Πρόκειται για φρεγάτες που έχουν συγκεντρώσει διεθνές ενδιαφέρον, αφού μπορούν να δεχθούν διαφορετικές διαμορφώσεις, είναι υψηλής αυτονομίας και χαμηλού κόστους κτήσης, αρκετά συστήματα που αυτές θα φέρουν είναι φιλοσοφίας γνωστής στο Π.Ν., ενώ κατασκευάζονται τμηματικά, δηλαδή μέρη αυτών δημιουργούνται σε διάφορα ναυπηγεία και όλα συγκεντρώνονται σε ένα τελικό ναυπηγείο για συναρμολόγηση και ολοκλήρωση του πλοίου. Σημαντικό πλεονέκτημα της σχεδίασης αυτής είναι η δυνατότητα, λόγω μεγάλου σχετικά μεγέθους, να ενσωματώσουν στο μέλλον περισσότερα όπλα και συστήματα. Επίσης, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι από τις λίγες χώρες σήμερα που μπορούν να διαθέσουν φρεγάτες ενδιάμεσης λύσης σε μεγάλους αριθμούς όπως η κλάση Duke (Type 23) μια εξαιρετική σχεδίαση που σταδιακά αποσύρεται.

Η λύση που προτείνεται από τις ΗΠΑ περιλαμβάνει τη ναυπήγηση τεσσάρων φρεγατών βασισμένων στη Multi-Mission Surface Combatant (MMSC) της αμερικανικής Lockheed Martin που έχουν παραγγελθεί από τη Σαουδική Αραβία (τουλάχιστον τέσσερα πλοία), που με τη σειρά τους βασίζονται στην ήδη σε υπηρεσία με το αμερικανικό ναυτικό κλάση Freedom (16 πλοία), μία από τις δύο κλάσεις του προγράμματος Littoral Combat Ship (LCS), ενός σχετικά ελαφρά οπλισμένου πλοίου παράκτιου πολέμου. Η εταιρεία επίσης έχει εξαιρετική εμπειρία από εκσυγχρονισμούς φρεγατών, μεταξύ άλλων, των αντίστοιχων με τις «Υδρα» φρεγάτες της Νέας Ζηλανδίας (MEKO-200ANZAC). Η MMSC θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει στο έπακρο τη δυνατότητα της προτεινόμενης πλατφόρμας χωρίς να αποτελεί όμως τη φουτουριστική λύση των γαλλικών πλοίων. Οι Αμερικανοί προτείνουν, εκτός απροόπτου, ένα ισορροπημένο σε δυνατότητες πολεμικό που θα καλύπτει όλους τους ρόλους χωρίς όμως να ξεχωρίζει σε κανέναν όντας ένας δίκαιος συμβιβασμός για τον χρήστη που θέλει να καλύψει όλες τις απαιτήσεις. Σημαντικό πλεονέκτημα της σχεδίασης αποτελεί η επίτευξη υψηλής ταχύτητας, η σπονδυλωτή αρχιτεκτονική, η χρήση οπλισμού γνωστού στο Π.Ν. καθώς και η ύπαρξη κανίστρων τετραπλής συσκευασίας για πυραύλους μέσης εμβέλειας ESSM για την αντιμετώπιση επιθέσεων κορεσμού. Ομως, λόγω του αδύναμου σχετικά οπλισμού και της απουσίας κρίσιμου εξοπλισμού στη σαουδαραβική σχεδίαση, όπως σόναρ γάστρας, αλλά και λόγω του κακού ιστορικού της προγενέστερης κλάσης LCS με τις μυριάδες προβλήματα στο σύστημα πρόωσης, υπάρχουν επιφυλάξεις. Ερώτημα είναι το κόστος αλλαγών στο βασικό σχέδιο όπως και για το αν οι ΗΠΑ θα μεταβιβάσουν αριθμό μεταχειρισμένων αντιτορπιλικών κλάσης Arleigh Burke ή καταδρομικών κλάσης Ticonderoga ως ενδιάμεση λύση, που θα καλύψει και αυτή την ελληνική απαίτηση της αντιαεροπορικής άμυνας περιοχής.

Τέλος, υπάρχει και μια εξαιρετική σχεδίαση που προτείνεται από τη Γερμανία που δεν είναι άλλη από τη φρεγάτα MEKO-A200 της TKMS, εξέλιξη των φρεγατών «Υδρα» και της φιλοσοφίας MΕhrzweck-KΟmbination (MEKO) που μεταφράζεται ως Συνδυασμός Πολλαπλών Χρήσεων. Πρόκειται δηλαδή για πλατφόρμα που δέχεται και ενσωματώνει κάθε είδους και οποιασδήποτε προέλευσης σύστημα αναλόγως των επιχειρησιακών αναγκών του χρήστη. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο προγενέστερος τύπος ΜΕΚΟ-200 υπηρετεί σήμερα σε μεγάλους αριθμούς σε χώρες όπως Αυστραλία (8), Τουρκία (8), Πορτογαλία (3), Νέα Ζηλανδία (2) και Ελλάδα, ενώ ο νέος τύπος Α200 σε Αλγερία (2), Αίγυπτο (4) και Νότια Αφρική (4) με πρόσθετες παραγγελίες στον ορίζοντα. Οι Γερμανοί επίσης έχουν το σαφές πλεονέκτημα ότι οι ελληνικές φρεγάτες προς εκσυγχρονισμό είναι δικής τους σχεδίασης.

Πολλές και άγνωστες παράμετροι για την επίλυση μιας δύσκολης εξίσωσης όπου υποχρεωτικά θα γίνουν κάποιοι συμβιβασμοί. Ενα πράγμα όμως πρέπει να καταστεί γνωστό: χρειαζόμαστε άμεσα νέες φρεγάτες. Το Πολεμικό Ναυτικό έχει αποδείξει επανειλημμένως ότι έχει πολυετή εμπειρία και αναμένεται να διαμορφώσει τον όποιον τύπο φρεγάτας επιλεγεί, παραδίδοντας στην πατρίδα πολεμικά πλοία άρτια και υψηλών επιχειρησιακών ικανοτήτων που θα προασπίζονται τα ελληνικά συμφέροντα στο μέλλον.

* Ο κ. Δημήτρης Μητσόπουλος είναι αναλυτής Ναυτικών Συστημάτων και Εξοπλισμών και υπεύθυνος του ιστότοπου navalanalyses.com.

“Καθημερινή”

With Long-Range Bombers, the US Sends a Message

0

Background: The United States is trying to make good on its plans to reduce its global military footprint. At least partial troop withdrawals have taken place in Iraq, Afghanistan and Germany, and additional drawdowns are being discussed in Somalia. Between the military drawdown, the economic downturn and political chaos in the U.S., many wonder whether Washington is losing its edge as a global power, especially in military affairs.

What Happened: Over the weekend, U.S. Central Command announced that B-52H bomber aircrews from Minot Air Force Base in North Dakota had been sent on a short-notice, long-range mission to the Middle East. CENTCOM said the mission was meant to demonstrate just how easily the U.S. can move troops in and out of theaters, and noted that the bombers were intermittently accompanied by F-15Es, F-16s, KC-10s and KC-135s.

Bottom Line: The mission should be viewed as a demonstration of the U.S. military’s global strength and reach. The KC-10s and KC-135s allowed for in-air refueling, highlighting that bombers could reach targets worldwide without relying on allies in the target theater, and the presence of fighter jets added enhanced threat capabilities. While the message is clear, the intended target is less so. Most likely, it was a signal to Russia or Iran, whose militias in Iraq have been upping their attacks against U.S. targets lately. (So much so that the U.S. has levied additional sanctions on Tehran.) If the U.S. discloses the bombers’ destination, or where they were refueled in-flight, the picture becomes clearer.

Geopolitical Future

Turkey: Land of Heimatlos

0

By November 24, 2020

BESA Center Perspectives Paper No. 1,829, November 24, 2020

EXECUTIVE SUMMARY: Gloomy facts and figures about a country are one thing, but a sense among large numbers of citizens that they do not belong to their homeland is a different story. Recent research has found that 38% of Turks do not feel they belong in their own country.

Turks have many good reasons not to be proud of their country’s current standing in terms of wealth, democracy, civil liberties, and justice. Turkey is a country of 83 million people, excluding 4 million or so Syrian refugees, and its per capita income for 2019 was barely $9,000. Freedom House put Turkey on its “not free” list of countries in its 2020 assessment, a grouping that also contains Afghanistan, Angola, Belarus, Brunei, Chad, Djibouti, Eritrea, Gabon, Iran, Iraq, Libya, Myanmar, North Korea, Nicaragua, Qatar, Rwanda, Somalia, Sudan, and Yemen. According to the World Justice Project, Turkey ranks 107 out of 128 countries on rule of law. According to Reporters Without Borders’ press freedom ranking, Turkey is 154th out of 180 countries, scoring worse than Pakistan, Congo, and Bangladesh.

These are gloomy facts and figures that should make any Turkish citizen unhappy about his country. But the feeling among Turkish citizens that they do not even belong to their own country is a different story.

A 19-year-old Turkish student I interviewed in July for an article I wrote for Gatestone Institute told me, on condition of strict anonymity for fear of prosecution: “This is not the country I dreamed of… I don’t feel I belong to my own country anymore. I see no sign of a free life. I will go to Europe for further studies and probably visit Turkey just for holidays.”

New research has found that millions of Turks feel this way. A study by KONDA, a leading Turkish pollster, revealed that 38% of Turks feel like heimatlos, or “strangers in their own country.”

The percentage of Turks who feel like heimatlos varies, of course, depending on their political preferences. Seventy-four percent of Turks/Kurds who vote for a pro-Kurdish party feel they do not belong in Turkey, as do 51% of “modern Turks.” Strikingly, this feeling is shared by a full third of religious/conservative Turks and even 24% of Turks who vote for President Recep Tayyip Erdoğan’s Justice and Development Party (AKP).

KONDA’s research also found that most Turks, with the exception of AKP loyalists, do not see a bright future for their children. Seventy-four percent of AKP voters say they expect a bright future, but the percentage is only 44% for supporters of Erdoğan’s de facto partner, the Nationalist Movement Party, and less than 20% for voters of all other parties.

KONDA’s findings are consistent with those of other research on Turkish youth behavior. For instance, SODEV, another pollster, found that 60.5% of youths who support Erdoğan said they would prefer to live in Christian Switzerland even if they had only half the salary they would earn in Muslim Saudi Arabia. SODEV’s study also found that 70.3% of respondents think a talented young person would never be able to get ahead professionally in Turkey without political/bureaucratic connections or nepotism. Only 30% feel they can freely express their opinions on social media.

When a young person feels alienated from his homeland, is already disappointed at a young age, and anticipates an even gloomier future at home, he is likely to consider relocating to another country. In 2019, 330,289 people left Turkey to live abroad. Official data show that 40.8% of those people were between the ages of 20 and 34.

According to Seren Selvin Korkmaz, executive director of the Istanbul Policy Research Institute, youth unemployment and authoritarian tendencies in the country create a “violence of uncertainty” for young Turks.

Bekir Ağırdır, the director of KONDA, sees Erdoğan’s aggressive social polarization of Turkish society along devout vs. secular lines over the past 18 years leading to a sad ending for that society: “[W]e cannot collectively live sorrow; we cannot collectively live joy.”

Ağırdır, author of the book The Future in Quest of Its Story (Hikayesini Arayan Gelecek in Turkish), notes that studies show that as few as 10% of Turks would trust a Turkish stranger. “This is the result of a paradigm built as a result of AKP’s policies: Today the state thinks that its only ‘good citizens’ are devout Sunni Muslims,” he says.

The Turks whom the mighty state views as “bad citizens” do not feel they belong in their own country. KONDA’s research only confirms what everyone empirically knew: Turkey is a land of 31.5 million heimatlos.

View PDF

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

Θρησκευτικό υπόβαθρο στους αρνητές της πανδημίας;

0

«Ποιά είναι η γνώμη σου, πες, για τη θρησκεία;» Το ερώτημα που έθεσε η Μαργαρίτα στον «Φάουστ» του Γκαίτε φαίνεται να επανεμφανίζεται στις κινητοποιήσεις αρνητών του κορωνοϊού. Διαμαρτυρία με θρησκευτικό υπόβαθρο;

    
Deutschland Berlin Protest gegen Corona-Maßnahmen am 28.8.2020

Στον αμερικανικό προεκλογικό αγώνα η ευαγγελική Δεξιά επευφημούσε τον Ντόναλντ Τραμπ και στήριζε με φανατισμό μία πολιτική, που δεν εδράζεται απαραίτητα σε πραγματικά γεγονότα. Φαίνεται όμως ότι δεν ήταν η μοναδική περίπτωση εξέγερσης απέναντι στην κρατική εξουσία με θρησκευτικά κίνητρα. Στη Γερμανία αρνητές του κορωνοϊού κατεβαίνουν στους δρόμους με τον σταυρό στο χέρι. Μόλις πρόσφατα ο Μίχαελ Μπλούμε, εντεταλμένος του κρατιδίου της Βάδης Βυρτεμβέργης για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού, αποκάλεσε «κληροδότημα συντηρητικών ευαγγελικών κινημάτων, ιδιαίτερα δε των Πιετιστών» το κίνημα διαμαρτυρίας Querdenker (= αυτοί που σκέπτονται κόντρα στο ρεύμα), το οποίο ιδρύθηκε στο κρατίδιο της Βάδης Βυρτμεβέργης, στη νότια Γερμανία, και πρωτοστατεί στις τελευταίες κινητοποιήσεις κατά των περιοριστικών μέτρων.

Μιλώντας στην εφημερίδα Süddeutsche Zeitung ο Μπλούμε αναφέρει ότι οι υπερσυντηρητικοί ζηλωτές της Βίβλου και οι διαμαρτυρόμενοι Querdenker έχουν ένα κοινό, δηλαδή την πεποίθηση «ότι κατέχουν την υπέρτατη αλήθεια και οφείλουν να την υπερασπίσουν απέναντι στην κακία του κόσμου». Από αυτή τη λογική απορρέει μία κοσμοθεωρία άσπρου-μαύρου, η οποία δεν αφήνει παρά ελάχιστα περιθώρια για ενδιάμεσες αποχρώσεις. Αλλά κατά πόσον είναι πραγματικές οι αιτιάσεις για το κίνημα των Πιετιστών;

Χριστιανοί φονταμενταλιστές στους δρόμους;

Διαδήλωση του κινήματος Querdenker τον Νοέμβριο στην ΚαρλσρούηΔιαδήλωση του κινήματος Querdenker τον Νοέμβριο στην Καρλσρούη

Το κίνημα εμφανίστηκε τον 17ο αιώνα και πήρε το όνομα του από τον λατινικό όρο pietas (ευσέβεια). Κεντρική ιδέα του Πιετισμού είναι η υπεράσπιση των αρχών της λουθηρανικής Μεταρρύθμισης με βασικές προτεραιότητες την ιεραποστολική αφοσίωση στην πίστη, την ανάληψη προσωπικής ευθύνης ενώπιον του Θεού και τον διαποτισμό της καθημερινής ζωής με θρησκευτικό συναίσθημα. Οι επικριτές του κινήματος υποστηρίζουν ότι οι Πιετιστές είναι απλώς χριστιανοί φονταμενταλιστές που παραμένουν προσκολλημένοι σε δήθεν πανανθρώπινες αλήθειες της Βίβλου, αντί να προσαρμοστούν στην πραγματικότητα του σύγχρονου κόσμου. Ακόμα και σήμερα πολλοί Πιετιστές απορρίπτουν τον φεμινισμό, τα ομόφυλα ζευγάρια, καθώς και μεγάλο μέρος της σύγχρονης θεολογίας, ενώ θεωρούν ότι ο πλουραλισμός προκαλεί ρήγματα στην χριστιανική Εκκλησία.

Θρησκευτικά κινητρα σε πολλούς διαδηλωτές βλέπει ο Μίχαελ ΜπλούμεΘρησκευτικά κινητρα σε πολλούς διαδηλωτές βλέπει ο Μίχαελ Μπλούμε

Από την άλλη πλευρά, υποστηρίζει ο Φρίντεμαν Στένγκελ, επικεφαλής του Κέντρου Πιετιστικών Σπουδών στο πανεπιστήμιο Χάλε-Βίτενμπεργκ, είναι τόσο μεγάλη η ποικιλομορφία των πιετιστικών κινημάτων ανά τον κόσμο, ώστε θα ήταν επιπόλαιο να αντλήσουμε εύκολα συμπεράσματα και αιτιώδεις συνάφειες που οδηγούν από το παρελθόν στα σημερινά κινήματα διαμαρτυρίας. Η αλήθεια είναι, εκτιμά ο καθηγητής Στένγκελ, ότι σε κινήματα πολιτικής διαμαρτυρίας συναντάμε θρησκευτικά υποκινούμενα σχήματα σκέψης και μία επιχειρηματολογία που φαινομενικά εδράζεται σε διδάγματα της Βίβλου, αλλά αυτό δεν μπορεί να αποδοθεί σε συγκεκριμένη θρησκευτική προσέγγιση. Υπάρχει βέβαια το παράδειγμα του εθνικιστικού κινήματος Pegida που κατεβαίνει στους δρόμους με φωτεινούς σταυρούς για να διαμαρτυρηθεί για τις μαζικές αφίξεις προσφύγων, αλλά «γι αυτούς δεν μπορεί κανείς παρά να αισθάνεται ντροπή, όπως πρέπει να αισθάνεται ντροπή για όσους κατεβαίνουν σε διαδηλώσεις κατά της πανδημίας με μπλουζάκια που απεικονίζουν τη Σόφι Σολ* ή για εκείνους που συγκρίνουν την προσωπική τους κατάσταση, σήμερα, με την εκδίωξη των Εβραίων στο ναζιστικό καθεστώς», λέει ο Φρίντεμαν Στένγκελ.

Αυξάνονται οι θεωρίες συνομωσίας

Με αντλίες νερού η αστυνομία διαλύει κινητοποίηση των αρνητών του κορωνοϊού στο ΒερολίνοΜε αντλίες νερού η αστυνομία διαλύει κινητοποίηση των αρνητών του κορωνοϊού στο Βερολίνο

Από την πλευρά του ο Ντέτλεφ Πόλακ, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μίνστερ, διαβλέπει κοινά σημεία ανάμεσα στις επίκαιρες θεωρίες συνομωσίας και σε βασικά σχήματα σκέψης των Πιετιστών και των Ευαγγελικών, όπως η απόρριψη της κρατικής αυθεντίας, η άρνηση του πλουραλισμού και η βεβαιότητα ότι πίσω από τα γεγονότα κρύβονται άγνωστες δυνάμεις ή ένα κρυφό νόημα που μένει να αποκαλυφθεί. Ωστόσο, λέει ο καθηγητής Πόλακ, αυτό δεν σημαίνει ότι οι Ευαγγελικοί ταυτίζονται κατά τεκμήριο με θεωρίες συνομωσίας. «Οι Ευαγγελικοί αποδέχονται μία πηγή επίγνωσης ανεξάρτητη από τους ίδιους, είτε πρόκειται για την Αγία Γραφή, είτε για άλλη θεία επιφοίτηση. Αντιθέτως οι συνομωσιολόγοι τείνουν να απομονώνονται σε αποκυήματα φαντασίας που μόνοι τους έχουν επινοήσει», επισημαίνει.

Η Γκίζελα Έρλερ, στέλεχος των Πρασίνων στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, διακρίνει μάλλον ιστορικά και όχι θρησκευτικά κίνητρα για την αθρόα συμμετοχή σε κινητοποιήσεις στην ιδιαίτερη πατρίδα της. «Οι αποκαλούμενοι ‘οργισμένοι πολίτες’ είναι ένα φαινόμενο με μακρά παράδοση στη Βάδη-Βυρτεμβέργη», υποστηρίζει. Τη δική του εξήγηση δίνει ο Φρανκ Ότφριντ Γιούλι, ευαγγελικός επίσκοπος της Βάδης-Βυρτεμβέργης: «Στις κινητοποιήσεις κατά των περιοριστικών μέτρων συρρέουν διαδηλωτές με εντελώς διαφορετική κοσμοθεώρηση. Υπάρχουν συνομωσιολόγοι, ακροδεξιοί, αρνητές του εμβολιασμού, ενώ κάθε τόσο εμφανίζονται κάποιοι που αιτιολογούν την άρνησή τους με θρησκευτικά κίνητρα». Ο επίσκοπος διευκρινίζει ότι, σε κάθε περίπτωση, οι Πιετιστές της Βάδης-Βυρτεμβέργης δεν καταφεύγουν σε βίαιες συμπεριφορές. Τι λέει όμως ο Μίχαελ Μπάλβεγκ, κύριος διοργανωτής των κινητοποιήσεων στο συγκεκριμένο κρατίδιο; «Εγώ προσωπικά τηρώ τις Δέκα Εντολές, γιατί θέλω να συμβιώνω ειρηνικά και με σεβασμό προς τους συνανθρώπους μου», υποστηρίζει. «Αλλά στις κινητοποιήσεις μας συμμετέχουν άνθρωποι όλων των θρησκευτικών πεποιθήσεων. Τους ενώνει το ενδιαφέρον για την ειρήνη, την ελευθερία, την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την άρση των περιορισμών που έχουν επιβληθεί στα θεμελιώδη δικαιώματά τους».

Μάρκο Κρέφτινγκ (dpa)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

*Σόφι Σολ: Μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης Λευκό Ρόδο στη ναζιστική Γερμανία. Συνελήφθη και εκτελέστηκε, όταν εντοπίστηκε να μοιράζει προκηρύξεις στο πανεπιστήμιο του Μονάχου, όπου φοιτούσε, το 1943. 

DW

ΗΠΑ, ΕΕ, Κίνα, Ρωσία: η γεωστρατηγική των εμβολίων

0

των Bernardo de Miguel και Guillermo Abril (*)

Η παγκόσμια κούρσα για την απόκτηση ενός εμβολίου κατά της covid-19 επιταχύνθηκε τις δύο τελευταίες εβδομάδες με την ανακοίνωση της επιτυχίας διαφόρων σχεδίων εν εξελίξει. Ξεκινά έτσι μια γεωστρατηγική μάχη όπου ΕΕ, ΗΠΑ, Κίνα και Ρωσία θα επιδιώξουν να μετατρέψουν τις εκστρατείες εμβολιασμού σε μια επίδειξη κύρους. Η ΕΕ ξεκινά από καλή θέση, με καθυστέρηση όμως σε σχέση με τις ΗΠΑ, που έχουν «κλείσει» 800 εκατομμύρια δόσεις επιπλέον. Ακόμη κι έτσι, όμως, η ΕΕ εμπιστεύεται το σύστημα υγείας της και το κοινωνικό της κράτος.

Υπάρχουν δύο εκστρατείες. Η μία έχει στόχο την παραγωγή σε μεγάλη κλίμακα ενός εμβολίου και μοιάζει με τη διαστημική αντιπαράθεση ανάμεσα στην ΕΕ και την ΕΣΣΔ κατά τον 20ό αιώνα. Η άλλη έχει στόχο την απόκτηση αυτού του εμβολίου. Και οι δύο εκστρατείες αναπαράγουν κατά κάποιον τρόπο τον χάρτη των υπερδυνάμεων.

Από τα 11 εμβόλια που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της ανάπτυξής τους, τέσσερα είναι κινέζικα (δύο της Sinopharm, ένα της Sinovac και ένα της CanSino), ένα είναι ρωσικό (Sputnik V), τρία αμερικάνικα (Janssen, Moderna και Novavax), ένα αμερικανογερμανικό (BioNtech και Pfizer, με τη στήριξη της κινεζικής πολυεθνικής Fosun), ένα βρετανικό (AstraZeneca) και ένα ινδικό. Ακολουθούν, ήδη σε προχωρημένο στάδιο, πιθανά εμβόλια από την Ιαπωνία, τη Γαλλία, τη Νότια Κορέα και το Ισραήλ.

Παραλλήλως διεξάγεται μια μάχη, συχνά με ωμό και εγωιστικό χαρακτήρα, για το ποιος θα αποκτήσει πρώτος αυτά τα εμβόλια. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει υπογράψει συμφωνίες με πέντε φαρμακευτικές εταιρείες (AstraZeneca, Sanofi-GSK, Janssen, BioNTech-Pfizer και CureVac) για την προκαταβολική αγορά 1,225 δισεκατομμυρίων δόσεων, συν 580 ακόμη εκατομμυρίων στη συνέχεια. Ο συνολικός αριθμός (1,805 δισεκατομμύρια) αντιστοιχεί σε τέσσερις δόσεις για κάθε πολίτη της Ενωσης. Και οι Βρυξέλλες συνεχίζουν τις διαπραγματεύσεις με τη Moderna και τη Novavax.

Οι ΗΠΑ έχουν κάνει προκράτηση ενός δισεκατομμυρίου δόσεων και ο συνολικός τους αριθμός φτάνει τα 2,6 δισεκατομμύρια δόσεις. H αναλογία ανά κάτοικο είναι οκτώ δόσεις, η διπλάσια δηλαδή από την ευρωπαϊκή.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επιμένει ότι το εμβόλιο δεν είναι το κλειδί για την καταπολέμηση της πανδημίας και ότι μικρή σημασία έχει ποιος θα κερδίσει τη μάχη αν δεν υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις. «Ο εμβολιασμός από μόνος του δεν μπορεί να δώσει τέλος στην πανδημία, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα», λέει από τη Γενεύη ο δόκτωρ Χανς Κλούγκε, γενικός διευθυντής του ΠΟΥ για την Ευρώπη. «Δεν πρόκειται για μια μάχη για το ποιο εμβόλιο θα έρθει πρώτο, αλλά για το πόσα εμβόλια θα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε».

Η αποφασιστική φάση, έτσι, θα είναι η διανομή του φαρμάκου με ασφαλή, γρήγορο και αποτελεσματικό τρόπο. Και εκεί η Ευρώπη μπορεί να βρεθεί στην κεφαλή της παγκόσμιας μάχης.

«Η Κίνα ηγείται των υποσχέσεων για ένα εμβόλιο που θα είναι προσιτό σε όλο τον κόσμο, τα εμβόλια της Pfizer και της Moderna όμως χρησιμοποιούν μια εντελώς καινούργια τεχνολογία και βρίσκονται πιο κοντά στη διανομή τους», λέει ο Μπράνκο Μιλάνοβιτς, ένας οικονομολόγος που είναι ειδικός στις ανισότητες.

H EE έχει συμφωνήσει να πληρώσει 15,5 ευρώ για κάθε δόση του εμβολίου της Pfizer-BioNTech (λίγο λιγότερα από αυτά που θα πληρώσουν οι ΗΠΑ) και 10 ευρώ για κάθε δόση του εμβολίου της CureVac (δύο ευρώ λιγότερα από την τιμή της αγοράς). Όπως επισημαίνουν κοινοτικές πηγές, η προπληρωμή των δόσεων εξασφαλίζει καλύτερη τιμή.

Η Κομισιόν δεν έχει κλείσει πάντως ακόμη συμφωνία με τη Moderna.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες του Τραμπ θέλησαν να προβάλουν, και με τα εμβόλια, το δόγμα «Πρώτα η Αμερική». Η Κίνα, πάλι, αξιοποίησε την ευκαιρία για να βελτιώσει τις σχέσεις της με διάφορες χώρες.

Και η Ρωσία όμως άπλωσε τα πλοκάμια της σε μακρινά εδάφη. Ο αυταρχικός ηγέτης των Φιλιππίνων Ροντρίγκο Ντουτέρτε, για παράδειγμα, ανακοίνωσε ότι θα είναι ο πρώτος που θα εμβολιαστεί με το Sputnik. Η ρωσική εταιρεία έκλεισε επίσης συμφωνίες με το Μεξικό, τη Βραζιλία και τη Βενεζουέλα.

(*) Οι Μπερνάρντο ντε Μιγκέλ και Γκιγέρμο Αμπρίλ είναι αρθρογράφοι της El Pais

(Πηγή: El Pais)

Joe Biden To Name Foreign Policy Hand Tony Blinken As Secretary of State: Reports

0

The president-elect will reportedly tap the longtime adviser to helm the troubled State Department, where he previously served in the second-highest job.

President-elect Joe Biden will tap Tony Blinken as his secretary of state on Tuesday, Bloomberg and The New York Times reported Sunday night. The move elevates a longtime Biden aide with deep experience in foreign policy who is popular among U.S. allies abroad and with many officials at the State Department, which has seen morale plummet under President Donald Trump.

Biden’s choice also indicates the importance he plans to place on global affairs: he’s giving the job of top diplomat to one of his chief advisors after speaking repeatedly during his campaign about restoring America’s badly damaged image abroad.

Blinken served as the deputy secretary of state, the second-highest job at Foggy Bottom, during President Barack Obama’s second term. He previously worked for Biden in the Senate for years when the president-elect helmed the chamber’s foreign relations committee and before that worked in the Clinton administration.

He’s seen as respecting and deeply understanding other nations while believing in strong U.S. global leadership; he helped design Obama’s intervention to prevent a massacre by Libyan dictator Muammar al-Qaddafi and was open to stronger American action against Syria’s Bashar Assad. But like Biden and many in his orbit, Blinken has over time become more cautious about the risky consequences of assertive U.S. actions and he’s a loud supporter of diplomatic solutions to international crises, serving in recent years as one of the biggest boosters of the Obama-era deal to limit Iran’s nuclear program.

Biden hopes to quickly rejoin the deal, which Trump abandoned but Britain, France, Germany, Russia, China and Iran continue to largely abide by. Achieving that goal and reinvigorating the State Department will likely be Blinken’s first priorities. He’s also certain to emphasize joint international action against climate change; Biden wants to recommit the U.S. to the Paris accord on limiting global carbon emissions, which Trump left, and take further steps to prevent further warming in concert with foreign partners.

Blinken’s journey to actually entering the job could be hindered by two important groups: progressives and Republicans. Some figures on the left are wary of him for advising wealthy private companies after the Obama administration and believe he is too committed to traditional Washington ideas about American shows of force on the world stage. The GOP, which could complicate Blinken’s Senate confirmation, could press him hard on Iran, which many Republicans want to continue pressuring, and on Obama-era foreign policy choices they see as problematic.

Given their close relationship of nearly 20 years, however, Biden will likely advocate heavily for Blinken to succeed.

The president-elect will soon reveal additional appointments for key foreign policy jobs, including his national security adviser at the White House and his defense secretary.

Former State Department official Jake Sullivan is the prime contender for the former post, per Bloomberg; Michèle Flournoy will almost certainly take the latter, becoming the first woman to run the Pentagon.

Biden will also appoint Linda Thomas-Greenfield, a veteran diplomat, as ambassador to the United Nations, making her the second-ever Black woman in the role, Axios reported earlier on Sunday.

Trump’s Crossing the Rubicon

0

When faced with his own Rubicon moment, will Trump provoke a crisis or will he stand down?

Much has been made of Donald Trump’s disregard for constitutional norms and any legalities per se.

Of course, Mr. Trump was not the first U.S. President to expand executive power at the expense of the legislature. Congress’s authority has been steadily eroding for decades.

Two men constantly pushing the envelope

Similarly, Caesar was not the first Roman leader to cross the Pomerium (the sacred boundary around the city of Rome) with an army, or the first to manhandle a tribune.

However, both men — Julius Caesar and Donald Trump — stood out in their time for pushing the envelope of power recklessly.

And while there is every expectation that future U.S. administrations will repudiate Donald Trump’s excesses, first Trump needs to lay down power.

This in itself may prove the most important test of constitutional order that the U.S. will face under Trump.

A third term for Trump?

Trump has provocatively floated the idea of serving an illegal third term. Surrogates have suggested it more openly.

Trump’s former personal lawyer Michael Cohen testified before the U.S. Congress that he feared Trump would not concede if defeated at the polls in a future election.

The COVID 19 dimension

Could such a thing happen? The COVID 19 crisis shows how easily balloting could be disrupted in the case of a real or perceived emergency, and suggests (in the case of Wisconsin’s April election) how little confidence can be placed in the U.S. court system to protect the franchise.

But even without balloting irregularities, Trump has shown himself capable of manufacturing a crisis at election time.

And while it is certainly possible that other Republican leaders would stand up to Trump in this situation, in other matters large and small they have repeatedly shown a shocking willingness, whether due to fear or simple intoxication with power, to fall in line behind Trump and defend his excesses.

Caesar’s crossing of the Rubicon

In one of the most iconic moments of Caesar’s biography, in 49 B.C.E. the general — under orders from the Roman Senate to disband his armies — made the cold-blooded decision to lead his army across the Rubicon river into Italy. This plunged the Roman world into civil war.

When faced with his own Rubicon moment, a moment of either laying down power constitutionally or grasping for unprecedented power, will Trump provoke a crisis or will he stand down?

It is quite possible that we won’t know even until sometime after the 2020 elections have been held. But the parallel with Caesar suggests two factors to consider.

Above all, seeking immunity from prosecution

We should always remember that Caesar’s decision to cross the Rubicon with his army and make himself an outlaw was not made lightly.

Caesar’s hand was forced (as he would have explained it) by the Roman Senate’s refusal to extend his commission as provincial governor. From his perspective, he needed to remain a governor until such time as he could be elected as a consul in Rome.

The reason he could not tolerate a gap between serving in the two offices was that they provided immunity from prosecution. Caesar knew that as soon as he left high office his enemies would bury him in litigation.

Why Trump loves Caesar

Similarly, Trump is facing the very real possibility of prosecution for obstruction of justice, on grounds spelled out in the Mueller report, when he leaves the Oval Office.

Robert Mueller operated under U.S. Department of Justice guidelines that say a sitting President should not be prosecuted for a violation of federal law. But a former President has no such immunity, and Mueller prepared the brief for that future lawsuit.

Thus, fear of prosecution might provide an incentive for Trump to cross his own Rubicon and attempt to hang on to power extra-constitutionally.

Trump versus Caesar’s lust for power

On the other hand, we should not lose sight of one important difference between Caesar and Trump. Unlike Caesar, and unlike some other modern Presidents, Trump does not appear to be particularly motivated by a desire for power for its own sake.

As best we understand the inner workings of Trump’s mind, what he craves most is admiration and respect.

In this way, he resembles Pompey, the third member of the first Roman triumvirate, along with Caesar and Crassus — more than Caesar himself. Whereas Caesar wanted to rule, Pompey merely aspired to be first man in Rome.

When Pompey approached Rome with his own victorious and unopposed army in 62 B.C.E., and faced his own “Rubicon moment,” Senator Cato cagily understood that all that was required to convince Pompey to lay down his arms was to heap him with honors and welcome him into the city as the savior and hero of Rome.

The United States might do the same. Trump’s transition away from the realm of presidential politics and from the temptation of grasping for extra-Constitutional power might be smoothed by the prospect of some other position of honor — say, as a presenter-cum-executive at Fox News.

In defense of Caesar

Defenders of Caesar can point to his many valuable reforms: Caesar did reform the Roman calendar, which with some minor modifications is still the calendar we use today.

Beyond that global achievement, there are also Caesar’s

– reorganization of the Roman provincial government,
– reform of the courts,
– reform of the Roman welfare system,
– renewal of the city by emptying the slums to found colonies abroad and encouraging foreign professionals to immigrate, and
– architectural and cultural/literary initiatives.

Major civilizational progress

All of these measures represent major civilizational progress that give Caesar a lasting legacy well beyond his military conquests.

Caesar thus laid the foundation for a Roman Empire that was quite robust and would continue to rule the Mediterranean world for hundreds of years to come.

The only major area where Caesar’s reforms were lacking was the establishment of clear rules of succession. Transfer of power remained a bloody affair for centuries.

Trump’s record and legacy: Poor and indefensible

How does Trump measure against these standards? With regard to positive accomplishments, there is very little to defend in Trump’s case — and much to be ashamed of.

The centerpiece of his 2016 campaign, the “America first” agenda, has either languished (the much-touted “wall” on the Mexican border) or been implemented in a partial and ham-fisted manner.

There was the selective turning away of travelers from majority-Muslim countries, including some with legal resident status, based on obscure and ever-changing guidelines.

Turning lives upside down

This has turned countless ordinary lives upside down and it calls into question the nation’s ability to honor the most basic commitments it makes to permanent residents and even citizens.

There is the slowdown in processing refugee applications and the requirement that refugees for asylum at the southern border wait on the Mexican side of the border, where there are no facilities, resulting a public health and humanitarian crisis and a boom for Mexican crime rings.

There is the industrial-scale separation of families at the border, and the administration’s inexcusable failure to keep track of which children belong with which parents, making the United States the ward — senselessly and avoidably — of a cohort of hundreds of orphans.

As for the rest of Trump’s 2016 platform: The idea of “repealing and replacing” Obama’s Affordable Care Act was shown to be an empty promise. Almost the only legislative accomplishment Trump can point to is the old Republican standby, the obligatory tax cut.

Trump: Ego gratification, not agenda execution

But Trump’s long list of presidential failures don’t seem to matter, really.

After all, what does Trump’s 2020 campaign slogan “Keep America Great,” despite the chaos of the last three-and-a-half years, tell us?

Above all, it tells us one thing: The 2016 slogan “Make America Great Again” was never really about enacting an agenda, it was simply about glorifying the maverick Trump.

Despite today’s hyper-partisan United States, one must assume that future historians will not defend Trump’s trampling of norms, as they sometimes do Caesar’s, by pointing to “accomplishments,” as admirable ends that justified sordid means.

A final set of questions for the U.S. after Trump

The other defense of Caesar, the idea that the Roman Republic was already dead and that Caesar merely helped to midwife the next phase of Rome’s development, suggests some chilling question for our own time.

1. The United States is undoubtedly at a crossroads. Has Trump grasped something cynical about our future that most of today’s political class is unwilling to see?

2. Is politics now reducible to the formulas of reality television? (I.e., does the public not want facts and expertise, or the responsibility of self-government, but merely a narrative with easily identified villains?).

3. Are elections and electorates so easily manipulated in the era of Internet espionage and social media manipulation that outcomes are open to the highest bidder?

4. Is the United States so intractably divided that the prudent politician will pander to the extremes, and provoke and capitalize on hate and violence?

5. Is the era of American exceptionalism (aka American idealism, American economic strength, American global moral leadership) over, and is the United States so in need of a new, meaningful identity that it will settle for a cheap and ill-fitting nationalism?

Conclusion

We will not attempt to answer these questions, as they will be answered by the American people themselves.

For the time being, we can only, like Cato and Brutus, stand horrified at the prospect that Trump, of all people, could be the harbinger of the next phase of American — and (by extension, lacking a positive U.S. anchor) global — governance.

As long as there is a glimmer of hope for humane self-government, let us hope that decent people of all parties will hold out for it.

Let us wish Trump a prosperous and obscure life after politics, and hope that when the time comes to bury him, and we have gained a little perspective, there will be few still inclined to praise him.

theglobalist.com

Democracy in decline and its fate after the crisis: Economic waves and democratic procedures

0

An economist and historian specializing in economic crises from ancient times to the epochs of commercial and modern industrial capitalism. Head of the Institute of a New Society, Lecturer at the Plekhanov Russian University of Economics. In early 2008, he gave a surprisingly accurate analysis of the current crisis, a long-term painful fracture, a major crisis transforming the world economy and the life of society. The forecast of changes caused by the crisis continues to be realised, confirming the theory of cyclicality of big crises. Koltashov headed the drafting of numerous analytical reports. In his book The Crisis of the Global Economy (2009), he spoke about the logic of the first wave of global instability, warning that the crisis will return. In 2013, at the beginning of the second wave of the crisis, the author returned to Russia after six years of analysing the economic catastrophe in Greece. In the same period, he began to study the connection between major crises and the great modernisation revolutions of the era of capitalism. Thus, for the first time, an economic and socio-political analysis of such phases as the restoration and glorious revolution was carried out.

In the 21st century one could observe the rise of democracy. In the 20th century for a long time it also seemed that democracy was developing steadily moving from the formal to the real. However, the big crisis of 1973-1982 led to a historic turn in its fate. Everything turned out to be more complicated than previously thought.

A brief pedigree of democracy

The emergence of democracy was associated with the development of the Greek polis economy. This happened after the “dark ages” that followed the great economic crisis of the 12th century BC. The old economic system collapsed whereas the new system had not formed yet.  It took several centuries of decline and degradation for it to occur. Another great crisis in the 3rd century dealt a severe blow to the municipalities of the Roman Empire with their democratic practices stemming from earlier city states. In history the great and big economic crises (they appeared after the great crisis of the 14th century) had a huge impact on social structures and relations, which are usually associated with the concept of “democracy”. The era after World War II is no exception. From that time to the present, democracy as a form of power and organisation of social structures has undergone enormous changes.

The concept of “democracy” is used widely, but is very controversial. It would be much more accurate to speak in most cases about the republican form of state, party and other structures, public consciousness and relations. But the word “democracy” always remains in fashion in politics, even if it is not created by the social “lower strata”, but the “elite” of nations or even the nomenclature of parties. The rejection of its widespread use will cause misunderstanding, although it would be right to treat it with extreme care. Finally, the anarchist extreme is also harmful: the belief that genuine modern government could exist in modern and even earlier socio-economic realities, not burdened by either bureaucracy, professional politicians, or oligarchs (the USA, for example, is an oligarchic republic) nor by faith in leaders and missions.

Democracy in the 21st century, no matter how contradictory this concept is, will eventually bloom. However, its current state and immediate prospects can be estimated only after analysing all the changes that have befallen it. And one should start with the crisis of democracy itself, the way the world knew it in the 20th century. It was in crisis when citizens of the former USSR saw it in its US-European liberal format.

The way 20th century democracy worked

In 1989-1994 alternative elections of heads of state and assembly of deputies, freedom of speech and press seemed the universal rules of democracy to many people in Eastern Europe. They were seen as Western standards, characteristic of a free, open, and pluralistic society. Western Europe and North America themselves seemed standards of freedom, where states flourished in democracy. Have not peoples fought here for broad public freedoms since the 18th century? Did not this struggle have results so attractive to residents of the Eastern bloc countries?

In fact, in the West, as they say in Eastern Europe, a necrosis of what is commonly called representative bourgeois democracy was taking place. No one formally abolished freedoms, like no one abolished many political freedoms in the USSR, but democracy became more and more liberal, even neoliberal, almost one-party, but most importantly, increasingly pushing the “bottom” away from decision-making. This is not to say that the “lower strata” did not cut themselves off from participating in governance, supporting neoconservative professional politicians. But most of all, they were cut off by processes in the economy. They reduced industry and the concentration of workers. But was this the only thing? Did only the dispersal of workers weaken their structure?

The concepts of “liberalism” and “democracy” have a weak connection. Democracy emerges as the power of a large number of people, while liberalism was largely an elitist trend of supporters of political freedoms, which should not be used by the “lower strata”. Therefore, it was not the power of the liberals that gave the world universal suffrage. It is known that Otto von Bismarck used universal (male) suffrage against liberals. Previously, Napoleon III had done this in France. However, the growth of industry gave rise to the development of trade unions and parties of the Social Democratic type, and later of the Communists. They made up the structures that ensured the flourishing of democracy in the West, that is in North America and Western Europe. With their help, the “lower strata” received not only the universal right to elect and be elected, but also the opportunity to have their own deputies. At least, as was the case in the United States, workers’ organizations participated through their superiors in transactions with non-worker’s parties and candidates.

Some called these deals beneficial to the working class and they actually improved its material and political position. Others called them rotten opportunism, and the masses perceived them as less and less interesting maximalists. This reformism in old industrial countries was based on the will of the working people themselves and not on deception on the part of left-wing leaders, which was remarkably shown in the book “Marxism and the Polyphony of Minds” by Andrei Koryakovtsev and Sergei Viskunov[1]. However, everything has its limits.

The crisis of 1973-1982 and a neoliberal turn

The “world revolution” of 1968 should probably be considered as the peak of the onset of democracy and social reforms. Then, students, not yet subordinated to the logic of capital by virtue of their student status, as Herbert Marcuse noted, rose to the struggle.

Many professors in the USA, Great Britain, France or the Federal Republic of Germany remembered the amazing wave of political activity of those who previously spent more time at their desks. Students demanded and sought participation in the management of universities, freedom of assembly in them and other rights. However, it would be a mistake to see in this a culmination of the struggle of employees. They often did not know what to do with the radicalism of the young. This is remarkably reflected in the film directed by Elio Petri “The working class goes to heaven” (1972): the working people solved economic problems, while the young maximalists demanded much more from them. For some time, the two streams merged and this led to an increase in wages in France and other countries. Of particular importance here was the struggle against right-wing dictatorships in Portugal, Spain and Greece. The success of these revolutions was part of the general upswing of the end of the era of economic growth of the 1950-1979s, when much seemed possible.

Finally, society was satisfied with what was achieved and the “revolutionaries” got tired. How fatigue accumulated in them is perfectly shown in the modern film “Something is in the Air” (2012). They were disappointed in the workers. Notes of this disappointment are heard in John Lennon’s sad song “Hero of the working class”. It is not difficult to see it in the transition of the hero of the Paris barricades of 1968 the anarchist Daniel Cohn-Bendit to the ranks of adequately systemic environmental parties in France and Germany. Now in the cohorts of “green” there are many critics of the neoliberalism of the 2000s. The most striking figure here is Canadian journalist Naomi Klein, the author of the book “Shock Doctrine” that denounces neoliberalism. Though, this was later… In the 1980s many parents were happy to see their “wised up” children in the ranks of office staff, among buyers of new cars, homes and aspiring to a corporate career. Hippie’s long hair was cut, and the recent criticism of parents for their commitment to the “consumer society” was forgotten.

The turnaround did not happen overnight. In the years 1973-1982 the world experienced an acute economic crisis. In the book “Capitalism of crises and revolutions how formation epochs alternate, new long waves are born, restorations die and neomercantilism advances” I dwell on its essence in great detail[2]. My colleagues from the Department of Political Economy and the History of Economic Science of the Plekhanov Russian University of Economics repeatedly pointed out in analytical reports that: the current crisis is very similar to that crisis. It was also emphasised in the report “Donald Trump and the Economic Situation”, where in 2016 it was shown how difficult it is to overcome such a crisis[3]. But the crisis of 1973-1982 according to the apt expression of the French historian Fernand Braudel was similar to a flood, and did not resemble the hurricane crisis of 1929-1933[4]. This was due to the fact that the state struggled against the manifestations, but not the causes of the economic crisis.

Almost a decade of economic crisis was enough to launch serious changes. The time had come for financial globalisation, the transfer of industry to the Third World countries and the growth of financialisation of Western economies. There industry contracted and the service sector expanded.

How the crises decide instead of us

People often look at democracy as a product of their own activity. In this sense, its development is perceived as the result of smart agitation and the rational organisation of collective interaction, and weakening as the result of incorrect actions. But history has laws and these laws are primarily economic laws. One of these laws concerns the change of long waves by Nikolay Kondratiev. These waves of development last for 20–25 years and are replaced by particularly severe, major crises. Such crises appeared after the great crisis of the 14th century. However, their regularity can be traced from the 1770s, when under the influence of the great crisis, an industrial revolution took place in England.

The development of the economy of capitalism is wave-like and can also be called cyclical. The Great Crisis of 1973-1982 is on a par with the crisis of 2008–2020, to which the analytical report “The Crisis of the Global Economy and Russia” was devoted. The report was written under the guidance of the author and reflected his understanding of processes in the world economy[5]. This report was released in early June 2008. It contained a predictive analysis of events, which were subsequently confirmed in many ways, and most importantly confirmed the correctness of the concept of big crises, an area of my research. Such crises existed before. Their full range is: 1770-1783, 1810-1820, 1847-1850, 1873-1879, 1899-1904, 1929-1933, 1948-1949, 1973-1982 and 2008-2020. In Figure 1. their place in the development process can be seen.

Figure. 1 Large economic crises before and after the industrial turn of 1770-1783.

Rallies, demonstrations, strikes, occupation of campuses and slogans at lectures in the name of democracy everywhere and always all this remained in the past by the end of the crisis-era of the 1970s. The turn was painful, difficult and most importantly (it always happens) there have been such shifts in the global economy, and then in technology that weakened the old industrial regions of the West. The removal of industry to peripheral countries, the growth of office facilities in the old centres of capitalism meant a change in the sphere of social relations and ideas.

Neoliberal withering of democracy

Immanuel Wallerstein could write volumes about the “1968 revolution,” but big business was the real winner. But its victory was dictated not so much by a clash with the “lower strata” as by failures during the years of the crisis of 1973-1982, which showed the need for fundamental changes in economic policy. Keynesianism has used up its historical resource.

With changes and for the sake of change neoliberal forces came to power, demanding the market to be unchained to complete freedom and the role of the state in regulation to be reduced. The main idea was simple: let the central banks rule with the help of monetary instruments. From the point of view of democracy, this means abandoning an extremely important sphere out of public control. Later, the United States will impose on countries the independence of central banks from the authorities, and Naomi Klein in the book “The Doctrine of Shock” will devote many pages to uncovering the negative consequences of such changes[6].

If central banks are independent or almost independent of the government, they are very little dependent on society. But did this mean that Western democracy shrank like the shagreen skin from Honore de Balzac’s work only due to this? In the 1980-1990s the importance of trade unions declined and the importance of left-wing parties simply collapsed. Being very serious during the crisis of the 1970s, with the collapse of the USSR they turn into parties on the political sidelines or adopt neoliberal programmes. From that moment on, all influential forces can be divided into open liberals and those masquerading as socialists, social democrats and even communists. The Green are a special type of disguise, a very effective one. The masses lose confidence in parties and the parties often lose their mass origins. They do not lose touch with their clientele, they even develop it, but they cease to be agents of the “lower strata” in the political system. The party nomenclature is adjusted to the time politically and the “lower strata” economically.

All this undermines the foundation of the very bourgeois democracy in which the propertied classes were forced to take into account the demands of the masses, since these masses had strong agents. The masses themselves were their strength. With the decline in the industrial organisation of the “lower strata,” their role in public life also deminishes. Now they are required to vote in the elections, the procedural instance of procedural liberal democracy, having even lost the indirect and largely formal power of the “demos”. But this “demos” seems to betray its former self. It follows neoliberal ideas and forces, turning away from radical left or national-conservative preachers.

When procedures prevail

Without taking into account the fact that the majority of citizens of industrialised countries followed neoliberals, such as Margaret Thatcher in the UK and Ronald Reagan in the USA, it is impossible to understand the causes of the crisis of Western democracy and its basic structures. Of course, one can believe the version that the “lower strata” were insidiously deceived, blindly followed the masters of hypnotic phrases and therefore lost faith in their own strength, the strength of their structures and in the chance of democracy. However, the truth seems different: the working class abandoned democracy and the basic working structures following the temptation to leave its class.

In those days, it was about turning people into owners of state and municipal housing (privatisation), creating small business, corporate careers, or just working in an office, which was very different from working in a factory. The temptation included the ability to dress in business style, dine in cafes and restaurants, and generally increase consumption. Many were not concerned about democracy. They did not turn against it, but its transformation into procedural democracy was not stopped.

It is amusing, but the Western working class surrendered its democratic and highly conditional dictatorship to bourgeois political management almost as quickly as the working class in Soviet Russia in 1918-1919 in a deal with party nomenclature exchanged its democratic dictatorship for new opportunities. They also included vertical mobility for some: opportunities to go up the social ladder. As a result, in the West the model of liberal democracy was established, a procedural democracy and much more formal than the form that preceded it. And if the electorate could choose parties or candidates at will, they would still get the same result, since ideologically the elections had almost no alternative. And the liberal spirit of this “democracy” was most expressed in this.

From our partner International Affairs

[1] Koruakovtsev A. Viskunov S. Marxism i poliphonia razumov – Ekaterinburg, «Kabinetnyi uchenyi», 2016 – p. 663.

[2] Koltashov V.G. (2019). Kapitalizm krizisov i revolutsii: kak smenyautsja formatsionnye epohi, rozdautsja dlinnye volny, umiraut restavratsii i nastupaet neomercantilizm, M.: “RuScience”.

[3] Report of the Department of Political Economy and the History of Economic Science of the Plekhanov Russian University of Economics “Donald Trump i ekonomisteskaya situatsiya: strategiya kandidatov v presidenty i Vroraya volna krizisa v SSHA”  // Institute for globalisation and social movements. – URL: http://igso.ru/trump_situation/ (publication date: 28.10.2016; reference date: 27.08.2018).

[4] Braudel F. Materialnaya tsivilizatsiya, ekonomica i kapitalizm XV-XVIII . Vol. III. Vremya mira — М.: «Progress», 1992. — p. 76-77.

[5] Report of the Institute for globalisation and social movements. (IGSO) «Krizis globalnoy economiki i Rossiya» // Institute for globalisation and social movements.. – URL: http://igso.ru/world_crisis_and_russia/  (publication date: 09.06.2008; reference date: 28.01.2020).

[6] Klein Naomi.  Shock Doctrine: The Rise of Disaster Capitalism  – M.: «Dobraya kniga», 2009, p. 890.

moderndiplomacy.eu

Η παγίδα των προσφυγών και η επικύρωση της κατοχής

0

Μιχάλης Παπαδόπουλος

Πρόκειται για μια καλά μελετημένη μεθόδευση της Άγκυρας, η οποία αποσκοπεί να επιλύσει, άπαξ, προς ίδιον όφελος, το πρόβλημα που η ίδια δημιούργησε, επικυρώνοντας επί του εδάφους τα δεδομένα της κατοχής

Νέα τετελεσμένα στο Κυπριακό και οριστική «διευθέτηση» του θέματος της Αμμοχώστου επιχειρούν οι Τούρκοι, διά της περιβόητης επιτροπής αποζημιώσεων περιουσιών, στην οποία καλούν τους Ελληνοκύπριους πρόσφυγες, νόμιμους ιδιοκτήτες να προσφύγουν.

Δεν είναι τυχαίο που η προβαλλόμενη και διεθνώς «επιχείρηση» ανοίγματος της περίκλειστης πόλης συνοδεύεται ακριβώς από το… αθρόο κάλεσμα των τ/κ κατοχικών αρχών και της ίδιας της Τουρκίας προς τους Ε/κ πρόσφυγες να προσφύγουν στη συγκεκριμένη επιτροπή, προκειμένου να διεκδικήσουν τις περιουσίες τους.

Πρόκειται για μια καλά μελετημένη μεθόδευση της Άγκυρας, η οποία αποσκοπεί να επιλύσει, άπαξ, προς ίδιον όφελος, το πρόβλημα που η ίδια δημιούργησε διά της κατοχής και της κατ’ εξακολούθησιν παραβίασης των ψηφισμάτων των ΗΕ για την Αμμόχωστο, επενδύοντας στην ευαισθησία των Ε/κ προσφύγων ιδιοκτητών, οι οποίοι βλέπουν και τις τελευταίες ελπίδες τους για επιστροφή και επανάκτηση των περιουσιών τους να εξανεμίζονται. Επικυρώνει, δε, στην πράξη, διά της απαλλοτρίωσης των ε/κ περιουσιών, την ίδια την κατοχή, και μάλιστα με τίτλους κυριότητας.

Η πράξη, ωστόσο, με βάση την έως τώρα πρακτική της εν λόγω επιτροπής και τα αποτελέσματα των αποφάσεών της, καταδεικνύει πως η επιτροπή αποζημιώσεων αποτελεί ένα παντελώς αναποτελεσματικό και ακατάλληλο ένδικο μέσο διεκδίκησης των ε/κ περιουσιών στα κατεχόμενα εδάφη της Κυπριακής Δημοκρατίας, ενώ, όσον αφορά τις ε/κ περιουσίες στην Αμμόχωστο, θα πρέπει να συνυπολογίζονται και οι κίνδυνοι από το παράνομο και αυθαίρετο «ιδιοκτησιακό καθεστώς» το οποίο επιχειρούν να επιβάλουν οι κατοχικές αρχές στην περίκλειστη πόλη, υποστηρίζοντας ότι, σύμφωνα με απόφαση του λεγόμενου επαρχιακού δικαστηρίου Αμμοχώστου του 2005, το 95% των περιουσιών στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου ανήκουν στο ΕΒΚΑΦ.

Άλλωστε, ποικιλώνυμοι «αρμόδιοι» τ/κ φορείς και τ/κ ΜΜΕ, αναφερόμενα, συστηματικά το τελευταίο διάστημα, στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των Βαρωσίων, ενόψει του μεθοδευόμενου ανοίγματος της περίκλειστης πόλης, υποστήριζαν ότι αυτό έχει ήδη «λυθεί» οριστικά με την απόφαση του 2005, καθώς οι περιουσίες ανήκουν στο ΕΒΚΑΦ και, ως εκ τούτου, η τ/κ κοινότητα δεν έχει οιαδήποτε υποχρέωση όσον αφορά το συγκεκριμένο ζήτημα.

Θέση την οποία απορρίπτει ο νομικός Αχιλλέας Δημητριάδης, υποστηρίζοντας πως οι ισχυρισμοί αυτοί απορρίφθηκαν δις από το ΕΔΑΔ και πως οι πρόσφυγες επιβάλλεται να προσφύγουν άμεσα, ζητώντας επιστροφή των περιουσιών τους και αποζημιώσεις για την απώλεια χρήσης τους.

Τι λέει η ίδια η Επιτροπή

Βεβαίως, αψευδή… μάρτυρα για το κατά πόσον αποτελεί αποτελεσματικό, ή όχι, ένδικο μέσο, αποτελεί η ίδια η Επιτροπή, η οποία, στην επίσημη ιστοσελίδα της, αναφέρει:

«Έως τις 18 Νοεμβρίου 2020, 6.756 αιτήσεις έχουν υποβληθεί στην Επιτροπή και 1.213 από αυτές έχουν ολοκληρωθεί μέσω φιλικών διακανονισμών και 33 μέσω επίσημης ακρόασης. Η Επιτροπή χορήγησε αποζημίωση 312.118.627 GBP – στους αιτούντες. Επιπλέον, έχει αποφασίσει για ανταλλαγή και αποζημίωση σε δύο περιπτώσεις, για επιστροφή σε τρεις περιπτώσεις και για επιστροφή και αποζημίωση σε επτά περιπτώσεις. Σε μία περίπτωση έχει εκδώσει απόφαση για αποκατάσταση μετά την επίλυση του Κυπριακού και σε μια περίπτωση έχει αποφασίσει για μερική επιστροφή».

Εξάλλου, σύμφωνα πάντα με την ίδια την επιτροπή, σε προηγούμενη ανάρτησή της, συνολικά 6.657 αιτήσεις κατατέθηκαν έως την 10ην Ιανουαρίου 2020 στην ‘επιτροπή ακίνητης ιδιοκτησίας’, 970 εκ των οποίων ολοκληρώθηκαν μέσω φιλικού διακανονισμού και 33 μέσω ακροάσεων. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της επιτροπής, οι όροι εντολής της ανανεώθηκαν με τον «νόμο 44/2019», έτσι ώστε να δέχεται αιτήσεις μέχρι την 21η Δεκεμβρίου 2021.

Όπως σημειώνεται, το 2019 ο αριθμός των αιτήσεων ανήλθε σε 148, σε σύγκριση με 117 το 2018 και 81 το 2017. Από την αρχή του 2020 και μέχρι τις 10 Ιανουαρίου δεν φαίνεται να υποβλήθηκε καμία αίτηση στην επιτροπή. Το σύνολο των αποζημιώσεων για το 2019 ανήλθε σε 6.634.500 στερλίνες, σε σύγκριση με 29.725.000 την προηγούμενη χρονιά και 37.500.782 το 2017.

Από τα ως άνω στοιχεία διαπιστώνεται ότι μόνο σ’ ένα ελαχιστότατο ποσοστό αποφασίστηκε πραγματική αποζημίωση των διεκδικητών, ενώ από τη συνολική έκταση των 35 εκ. τ. μ. κατεχόμενης γης μόλις ένα σχεδόν μηδαμινό ποσοστό επιστρέφεται. Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τον δικηγόρο Αχιλλέα Δημητριάδη, από τις συμφωνίες για υποθέσεις αξίας περίπου 300 εκ. στερλινών, πληρώθηκαν μόνον τα 200 εκ. και εκκρεμούν οι πληρωμές 100 εκ. Γι’ αυτές, ήδη έχουν αρχίσει προσφυγές στο ΕΔΑΔ για καθυστέρηση στην καταβολή των ποσών που έχουν αποφασιστεί.

Αυτό που γίνεται στην πραγματικότητα, επισήμανε στη «Σ» της Κυριακής ο νομικός Σίμος Α. Αγγελίδης, «δεν είναι διεκδίκηση», αλλά «ξεπούλημα», αφού δεν ορίζεται σε καμιά περίπτωση η απώλεια χρήσης. Εν τοις πράγμασι, αυτό που αποφασίζεται είναι απαλλοτρίωση των περιουσιών, γεγονός που συνεπάγεται απώλεια του δικαιώματος επί της ιδιοκτησίας. «Πάμε να πουλήσουμε, όχι να αποζημιωθούμε, και μάλιστα σε εξευτελιστικές τιμές», τόνισε ο κ. Αγγελίδης.

Όπως επισημαίνει, εξάλλου, σε ανάλυσή του για την επιτροπή αποζημιώσεων, επί τη βάσει της απόφασης του ΕΔΑΔ για την υπόθεση Δημόπουλος, ο κ. Αγγελίδης: «Οι θεραπείες που παρέχει η ‘επιτροπή αποζημιώσεων’ περιέχουν ουσιαστική διαφορά σε σχέση με την αποζημίωση την οποία οι ενδιαφερόμενοι διεκδίκησαν στο ΕΔΑΔ. Εκεί, δεν διεκδίκησαν την πώληση της ιδιοκτησίας τους, αλλά αξίωσαν αποζημιώσεις για την απώλεια χρήσης, απόλαυσης και εκμετάλλευσης της περιουσίας, ενώ πάντοτε διατηρούσαν τον τίτλο ιδιοκτησίας. Αντίθετα, η αποζημίωση την οποία παρέχει η ‘επιτροπή’, αφορά μια εξευτελιστική και ελάχιστη αποζημίωση που ‘προσφέρει’ η Τουρκία, η οποία, σε περίπτωση αποδοχής, οδηγεί σε εξαγορά της περιουσίας και έτσι λαμβάνει η Τουρκία τον τίτλο τελεσίδικα».

Με αυτόν τον τρόπο, διευκολύνεται η Τουρκία να υλοποιήσει τα διχοτομικά της σχέδια και επί του εδάφους, επιλύοντας το ακανθώδες ζήτημα του περιουσιακού, πριν ακόμη την επίλυση του κυπριακού προβλήματος.

Ειδικότερα, όσον αφορά την Αμμόχωστο, η Τουρκία επιχειρεί να νομιμοποιήσει τη θέση της ότι οι περιουσίες αυτές αποτελούν ιδιοκτησιακό στοιχείο των Βακουφίων και, ως εκ τούτου, της ανήκουν.

Αξίζει να υπομνησθεί, επιπρόσθετα, ότι η ίδια η επιτροπή αποζημιώσεων, αναφερόμενη στους όρους εντολής της, επισημαίνει πως: «Επιδιώκει να ικανοποιήσει τις νόμιμες αξιώσεις των ιδιοκτητών ακινήτων, με την επιφύλαξη των δικαιωμάτων της τουρκοκυπριακής κοινότητας».

Γίνεται, με άλλα λόγια, σαφής αναφορά στα δικαιώματα της τουρκοκυπριακής κοινότητας, αλλά και στο στοιχείο της νομιμότητας των αξιώσεων των ιδιοκτητών ακίνητης περιουσίας, για την ερμηνεία των οποίων, βεβαίως, αυτή αποφασίζει.

Ειρήσθω εν παρόδω ότι, σύμφωνα με το άρθρο 152 β του ψευδοσυντάγματος του 1976, προτού καν γίνει η ανακήρυξη της παράνομης «ΤΔΒΚ» τον Νοέμβριο του 1983, όλη η γη που υπάρχει στην κατεχόμενη περιοχή της Κύπρου ανήκει στο τουρκικό «state» και όχι σε οιονδήποτε άλλο. Όπερ έδει δείξαι…

Ψυχολογικός εκβιασμός

Περαιτέρω, ο κ. Αγγελίδης επισημαίνει ότι η ίδια η απόφαση του ΕΔΑΔ για την υπόθεση Δημόπουλος ανατρέπει κατά τρόπο ρητό και κατηγορηματικό το ‘ψευδο-επιχείρημα’ και ενδεχομένως ψυχολογικό εκβιασμό ότι κάποιος πρέπει να προσφύγει στην επιτροπή και ότι, εάν δεν προσφύγει μέχρι την εκπνοή των όρων εντολής της, τότε χάνει την περιουσία του, καθώς, στην παράγραφο 128, αναφέρονται τα εξής: «128. […] αυτή η απόφαση δεν μπορεί να ερμηνευτεί ως να αναγκάζει τους αιτητές να χρησιμοποιήσουν την Επιτροπή Αποζημιώσεων. Μπορεί να επιλέξουν να μην το πράξουν αυτό και να αναμένουν την πολιτική λύση».

Μάλιστα, προσθέτει, «το ΕΔΑΔ επιβεβαιώνει ότι ο τίτλος της περιουσίας δεν μπορεί να μεταφερθεί με νόμιμο τρόπο στην εισβάλλουσα δύναμη. Δυστυχώς, στην ίδια παράγραφο, αναδεικνύει ένα δυσάρεστο ζήτημα, το οποίο δεν συνάδει με το διεθνές δίκαιο, εκτός εάν εμείς οι ίδιοι το αποδεχθούμε:

‘112. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι αιτητές σε αυτές τις υποθέσεις έχουν απολέσει την ιδιοκτησία με οποιαδήποτε επίσημη έννοια. Το Δικαστήριο θα απέφευγε οποιαδήποτε εισήγηση ότι η στρατιωτική κατοχή θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια μορφή εχθρικής κατοχής κατά την οποία ο τίτλος ιδιοκτησίας θα μπορούσε νόμιμα να μεταβιβαστεί στην εισβάλλουσα δύναμη. Όμως θα ήταν μη ρεαλιστικό να αναμένει κανείς ότι ως αποτέλεσμα των υποθέσεων αυτών, το Δικαστήριο θα έπρεπε, ή μπορούσε, να διατάξει αμέσως την τουρκική κυβέρνηση να διασφαλίσει ότι οι αιτητές θα λάμβαναν πρόσβαση και πλήρη κατοχή των περιουσιών τους, ανεξαρτήτως από το ποιος διαμένει τώρα εκεί ή κατά πόσον η περιουσία βρίσκεται σε κατ’ ισχυρισμόν στρατιωτικά ευαίσθητη ζώνη ή χρησιμοποιείται για ζωτικό δημόσιο συμφέρον».

Η δεσμευτικότητα της θεραπείας

Όσον αφορά τη δεσμευτικότητα της θεραπείας, ο κ. Αγγελίδης σημειώνει πως «στην περίπτωση καλόπιστης διεκδίκησης στην οποία θα προβεί κάποιος πρόσφυγας/εκτοπισμένος, ενώπιον της ‘επιτροπής’, με σκοπό να διεκδικήσει το δικαίωμα απώλειας χρήσης και επιστροφής του στην ιδιοκτησία του, ο ψευδονόμος ‘67/2005’ προβλέπει ότι, εάν κάποιος διαφωνεί με την απόφαση της ‘επιτροπής’, τότε δικαιούται να προσφύγει στο ‘Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο’ του ψευδοκράτους και, σε περίπτωση που διαφωνεί, τότε μπορεί να προσφύγει στο ΕΔΑΔ».

Εν τοιαύτη περιπτώσει, «υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο και κίνδυνος, μια τέτοια πορεία με τελική προσφυγή στο ΕΔΑΔ να μην έχει κανένα αποτέλεσμα. Τούτο, γιατί το ΕΔΑΔ έχει ήδη αποφασίσει στην υπόθεση Δημόπουλος, ότι όλες οι θεραπείες που προσφέρει η ‘επιτροπή αποζημιώσεων’, δηλαδή η εξαγορά, η ανταλλαγή και η επιστροφή είναι, δήθεν, αποτελεσματικές και αποδεκτές θεραπείες, τις οποίες επικροτεί και αποδέχεται ιδιαίτερα, αφού έχει ήδη αποφασίσει ότι ‘επαφίεται’ στην Τουρκία να επιλέξει ποία μορφή θεραπείας θα δώσει στην κάθε περίπτωση.

Ως αποτέλεσμα της πιο πάνω ήδη διαμορφωθείσας άποψης του ΕΔΑΔ, υπάρχει ο κίνδυνος, κάποιος που καλόπιστα διεκδικεί από την ‘επιτροπή’, για παράδειγμα, το δικαίωμα επιστροφής/αποκατάστασης στην περιουσία του, να βρεθεί με μια δεσμευτική προς τον ίδιο απόφαση για αποζημίωση, ακόμα και από το ΕΔΑΔ, το οποίο δύναται να αποδεχθεί την αποζημίωση που έχει επιδικάσει η ‘επιτροπή’ ή, έστω, να την αυξήσει κατ’ ελάχιστον».

Διαδικασία φθοράς – ευθύνες της ΚΔ

Στο πλαίσιο αυτό, ο νομικός Γιώργος Κολοκασίδης χαρακτηρίζει τις προσφυγές ως μια οδυνηρή διαδικασία φθοράς, η οποία έχει, κατά κανόνα, εξαιρετικά πενιχρότερα, από το επιδιωκόμενο, αποτελέσματα, αφού, ο αιτών, προκειμένου να συντομεύσει τον χρόνο εκδίκασης της υπόθεσής του, αναγκάζεται να συναινέσει σ’ ένα είδος διακανονισμού, ο οποίος πόρρω απέχει από τους αρχικούς επιδιωκόμενους στόχους της προσφυγής.

Σ’ αυτό το σημείο, τονίζει, είναι επικριτέα «η επαμφοτερίζουσα στάση της Κυβέρνησης στο θέμα, η οποία, θα όφειλε, υπό τις υφιστάμενες συνθήκες καταπίεσης και κατοχής, που εξωθούν εκβιαστικά τους πρόσφυγες / ιδιοκτήτες να αποδεχθούν, για ένα ελάχιστο ποσό, την απαλλοτρίωση της περιουσίας τους, η οποία περιέρχεται στην κυριότητα της Τουρκίας, να εκφράσει επιφυλάξεις ως προς το νόμιμο του αποτελέσματος της προσφυγής. Γιατί, στην ουσία, η αποξένωση των περιουσιών συνιστά επικύρωση της κατοχής».

Προσφυγές για την Αμμόχωστο

Όσον αφορά τις προσφυγές για την Αμμόχωστο, σύμφωνα με τα υπάρχοντα στοιχεία, περίπου 281 Ελληνοκύπριοι αποτάθηκαν στην επιτροπή αποζημιώσεων, όσον αφορά σπίτια και επιχειρήσεις που βρίσκονται εντός της περίκλειστης πόλης.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας «Χουριέτ», ο επικεφαλής της επιτροπής, Ayfer Said Erkmen, ανέφερε ότι οι αιτήσεις που έχουν υποβληθεί έως τον Αύγουστο 2020 αφορούν περίπου 2.318 στρέμματα, έκταση που αντιστοιχεί στο 50% ολόκληρης της πόλης.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, περίπου 193 από τους αιτούντες διεκδικούν επιστροφή των ακινήτων τους, ενώ οι υπόλοιποι ζήτησαν αποζημιώσεις ύψους 1,4 δισεκατομμυρίου ευρώ.

Δύο πτυχές

Κάθετα εναντίον της προσφυγής στην επιτροπή αποζημιώσεων και της επανεγκατάστασης Ε/κ προσφύγων στην περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου τάσσεται ο πρώην δικαστής του Ανωτάτου Δικαστηρίου, Γεώργιος Αρέστη, ο οποίος, αναφερόμενος στο θέμα, επισημαίνει ότι αυτό διακρίνεται από δύο πτυχές, τη νομική και την πολιτική, εξίσου σημαντικές και κεφαλαιώδεις.

Σε παρέμβασή του στις Τομές στα Γεγονότα, ο κ. Αρέστη επισήμανε ότι το βάρος της εισβολής ασφαλώς το φέρουν οι πρόσφυγες, η οργή, όμως, δεν θα πρέπει να μας οδηγήσει σε ενέργειες οι οποίες θα αποτελέσουν ταφόπλακα για την επιστροφή της Αμμοχώστου.

Όπως εξήγησε, το θέμα έχει δύο πτυχές: Μια νομική πτυχή, η οποία αγγίζει τα θέματα και τα προβλήματα της επιτροπής, και μια πολιτική πτυχή… Όσον αφορά την πρώτη, ο κ. Αρέστη επικαλέστηκε επιστολή Τ/κ δικηγόρου σε Ε/κ πρόσφυγα αιτητή, στην οποία επισημαίνει όλους τους δυνατούς κινδύνους που ενδέχεται να ανακύψουν με την προσφυγή. Ένας από αυτούς, υπογραμμίζει, είναι ότι, όπου δίνεται αποζημίωση, αυτό συνιστά απαλλοτρίωση, πράγμα που σημαίνει ότι ο ιδιοκτήτης χάνει το δικαίωμά του επί της περιουσίας.

Επιπρόσθετα, τόνισε, είναι διακηρυγμένα θέση και στόχος της Τουρκίας ότι η περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου ανήκει στο ΕΒΚΑΦ και εκεί θα καταλήξει. Στο σημείο αυτό, ο κ. Αρέστη υπέμνησε απόφαση του παράνομου επαρχιακού δικαστηρίου Αμμοχώστου του 2005, σύμφωνα με την οποία το 95% των περιουσιών στην περίκλειστη πόλη ανήκει στο ΕΒΚΑΦ.

Δηλαδή, διευκρίνισε, «και αν ακόμη κάποιος ξεπεράσει τα προβλήματα της επιτροπής, θα έχει να αντιμετωπίσει το ΕΒΚΑΦ. Όταν πάει ο Ε/κ πρόσφυγας / ιδιοκτήτης και εγκατασταθεί εκεί, το ΕΒΚΑΦ θα κάνει εναντίον του μιαν αστική υπόθεση και Κύριος οίδεν ποια θα είναι η απόφαση. Το πιθανότερο είναι ότι η απόφαση θα βγει υπέρ του ΕΒΚΑΦ».

Επίφαση νομιμότητας

Αναφερόμενος στο γεγονός ότι τα ίδια τα ευρωπαϊκά θέσμια υπέδειξαν ότι, για να προσφύγει κάποιος στα ευρωπαϊκά δικαστήρια, πρέπει να εξαντλήσει όλα τα παρεχόμενα ένδικα μέσα, συμπεριλαμβανομένης της επιτροπής αποζημιώσεων, ο κ. Αρέστη εξήγησε ότι «αυτή η επιτροπή έγινε με βάση τις προδιαγραφές που καθόρισαν οι αποφάσεις του ΕΔΑΔ, ώστε να έχει μια επίφαση νομιμότητας και ανεξαρτησίας. Όμως, για να εξαντλήσεις τα νομικά ένδικα μέσα, δεν αρκεί να πας στην επιτροπή. Αν δεν είσαι ικανοποιημένος από την επιτροπή, πρέπει να πας στο ανώτατο δικαστήριο του ψευδοκράτους, πράγμα που σημαίνει ότι εισέρχεσαι στα εσωτερικά ένδικα μέσα του ψευδοκράτους και της κατοχής, και εδώ εγείρεται ένα άλλο θέμα, με μεγάλη σημασία. Ας υποθέσουμε, ωστόσο, ότι κάποιος ξεπερνά τα νομικά προβλήματα και εγκαθίσταται. Τι αναμένει με την εγκατάστασή του; Αναμένει ότι θα παραμείνει. Δυστυχώς, δεν θα παραμείνει. Να σας φέρω το παράδειγμα της Καρπασίας. Το 1975, με την 3η Βιέννη, συμφωνήθηκε, με την ευλογία του τότε ΓΓ των ΗΕ, Κουρτ Βαλντχάιμ, ότι όλοι οι Τουρκοκύπριοι που ήταν στις ελεύθερες περιοχές θα πήγαιναν στον βορρά και όλοι οι εγκλωβισμένοι εκείνη τη στιγμή θα παρέμεναν στις εστίες τους, με διασφάλιση των δικαιωμάτων τους. Οι εγκλωβισμένοι της Καρπασίας ήταν τότε 13-14 χιλιάδες, σήμερα δεν είναι ούτε 1000. Γιατί, λοιπόν, τώρα, χωρίς καν να υπάρξει μια συμφωνία με τη σφραγίδα των ΗΕ, να αναμένεται ότι οι Τούρκοι θα σεβαστούν την εγκατάσταση των Ε/κ στην περίκλειστη περιοχή της Αμμοχώστου;

»Φρονώ, ότι θα υπάρξει μεγαλύτερο πρόβλημα. Θα πάνε υπό τουρκική διοίκηση και, ως εκ τούτου, θα έχουν να κάνουν με τις αρχές ασφαλείας εκεί, με την αστυνομία, με τα δικαστήρια, με τις πολεοδομικές αρχές του ψευδοκράτους κ.λπ. Εκτίμησή μου είναι ότι θα τους αναγκάσουν να φύγουν».

Καταλήγοντας, ο κ. Αρέστη υπέμνησε ότι, σύμφωνα με τον Χάρτη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, η απόλαυση των δικαιωμάτων αυτών συνεπάγεται υποχρεώσεις και δικαιώματα και έναντι των μελλοντικών γενεών, και όχι μόνον ατομικά δικαιώματα του παρόντος.

Εξάλλου, ο Πρόεδρος του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου, Χρίστος Κληρίδης, επισήμανε ότι οι προσφυγές «αποτελούν ατομικό δικαίωμα, αλλά δεν συστήνονται», λόγω και των πολιτικών αποτελεσμάτων τους, καθώς, όπως επισήμανε, «οι μαζικές αποζημιώσεις μπορεί να έχουν αντίθετο αποτέλεσμα». Χαρακτήρισε, δε, αναποτελεσματικό ένδικο μέσο την επιτροπή αποζημιώσεων.

Η απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Κερύνειας

Στον αντίποδα των μαζικών προσφυγών στην επιτροπή αποζημιώσεων, χρήζει μνείας η πρόσφατη απόφαση του Επαρχιακού Δικαστηρίου Κερύνειας, που εδρεύει προσωρινά στη Λευκωσία, ημερ. 12.10.2020, σύμφωνα με την οποία καλείται η Τουρκία να πληρώσει σε τέσσερεις Κύπριους πολίτες αποζημίωση πέραν των εβδομήντα εκατομμυρίων ευρώ. Η απόφαση κρίνεται ως βαρύνουσας σημασίας, καθότι προέρχεται από αρμόδιο Δικαστήριο – χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και, ως εκ τούτου, μπορεί να προωθηθεί για εκτέλεση σε όλα τα κράτη-μέλη της Ένωσης, σε βάρος περιουσιακών στοιχείων της Τουρκίας.

simerini.sigmalive.com