Αρχική Blog Σελίδα 2370

Ταυτότητα, του Φράνσις Φουκουγιάμα – για την πολιτική των ταυτοτήτων στον σύγχρονο κόσμο

Από
anixneuseis
-
1

Francis Fukuyama tautotita 728

Για το βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα «Ταυτότητα – Η απαίτηση για αξιοπρέπεια και η πολιτική της μνησικακίας» (μτφρ. Σταύρος Γαβαλάς, εκδ. Ροπή).

Του Γιώργου Σιακαντάρη

Ο Φράνσις Φουκουγιάμα είναι πολύ παρεξηγημένος. Θεωρείται πως η πρόβλεψή του για το τέλος της Ιστορίας με την παγκόσμια επικράτηση της φιλελεύθερης δημοκρατίας απέτυχε παταγωδώς και κατατάσσεται από πολλούς στους συντηρητικούς διανοητές. Παρανοήσεις ή δογματικές προσεγγίσεις; Ό,τι και να είναι, ο Φουκουγιάμα είναι ένας εμβριθής κοινωνικός επιστήμονας και φιλόσοφος με βαθιές γνώσεις της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας και της φιλοσοφίας του Διαφωτισμού, ιδίως του Χέγκελ και του Ρουσσώ.

Ίσως η αδυναμία πολλών να διεισδύσουν σ’ αυτή του τη φιλοσοφική παιδεία, δεν τους επέτρεψε να αντιληφθούν ότι κατά τον Φουκουγιάμα αυτό που έγινε το 1989 με την πτώση του κομμουνισμού σηματοδότησε το τέλος των μεγάλων αφηγήσεων για την πορεία του κόσμου και όχι το τέλος της πραγματικής Ιστορίας του κόσμου. Βεβαίως, αμφιλεγόμενο είναι ακόμη και αυτό το τέλος της ιδεολογικής διαμάχης, αλλά δεν είναι το ίδιο με τη μομφή που του αποδόθηκε ως υποστηρικτή του τέλους της αμφισβήτησης του καπιταλισμού. Μομφή που του προσάπτουν για να τονίσουν τις δήθεν συντηρητικές επιλογές του. Όποιος όμως έχει διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία του αλλά και το παρουσιαζόμενο, κάθε άλλο παρά ένα συντηρητικό στοχαστή θα βρει σ’ αυτά. Αν και βεβαίως υπάρχουν συντηρητικές ιδέες στο έργο του, ταυτοχρόνως αυτές συνυπάρχουν με ένα πλήθος ιδεών και θέσεων που μάλλον, με ευρωπαϊκά κριτήρια, σοσιαλδημοκρατικές θα μπορούσε κάποιος να τις χαρακτηρίσει.

Άνοδος Τραμπ και ομάδες συμφερόντων

Ο Φουκουγιάμα ξεκινά με τα αίτια της ανόδου του Τραμπ, τα οποία και αναζητεί στην παρακμή των αμερικανικών θεσμών, όπως αυτή εκφράζεται με τη σταδιακή κατάληψη του κράτους από ισχυρές ομάδες συμφερόντων. Ο Τραμπ είναι τόσο προϊόν όσο και συντελεστής αυτής της παρακμής. Ο Τραμπ, τονίζει πολύ σωστά, δεν εκπροσωπεί γενικά έναν αναπτυσσόμενο παγκοσμίως λαϊκισμό, αλλά τον εθνολαϊκισμό, τον εθνικιστικό λαϊκισμό ακριβέστερα. Βεβαίως το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τις ΗΠΑ, ούτε όμως και τις χώρες με αυταρχικούς ηγέτες. Αφορά και τις φιλελεύθερες δημοκρατίες. Και πού εντοπίζει αυτός τα αίτια αυτής της εξέλιξης; Στην πολιτική των ταυτοτήτων. Ας μην σπεύσουν όμως να χαρούν εδώ, και να τον θεωρήσουν δικό τους «άνθρωπο», όσοι θεωρούν τις ταυτότητες και τον αγώνα για τα δικαιώματα των μειονοτήτων αίτιο της κρίσης των δημοκρατιών. Ο Φουκουγιάμα δεν απορρίπτει γενικά την πολιτική της ταυτότητας, αλλά συγκεκριμένες στρεβλώσεις της. Συγκεκριμένα μάλιστα υποστηρίζει πως η γενικευμένη απόρριψη της ταυτότητας προσιδιάζει στη Δεξιά και αποτελεί παράγοντα κινητοποίησης και ανάπτυξης φαινομένων όπως το «πάρτι τσαγιού» (Tea Party) και ο τραμπισμός.

Ο ορισμός της ταυτότητας

Πριν περιγράψει πότε η πολιτική των ταυτοτήτων γίνεται προβληματική, αναλύει πρώτα το τι είναι αυτή η «ταυτότητα» και οι πολιτικές της. Αρχικά καταφεύγει στα τρία κατά τον Πλάτωνα μέρη της ψυχής: Την επιθυμία, τον λόγο και τον θυμό. Ο τελευταίος είναι η έδρα των κρίσεων για ό,τι έχει αξία. Θεωρεί πως το θυμοειδές αποτελεί σε μεγάλο βαθμό αυτό που είναι η έδρα της σημερινής πολιτικής της ταυτότητας. Αφού καταδυθεί στη πλατωνική- σωκρατική διάσταση του θυμού, διεισδύει με μεγάλη ακρίβεια στους τρόπους που ο Ρουσσώ, ο Καντ και κυρίως ο Χέγκελ αναλύουν την ανθρώπινη ταυτότητα, χωρίς να ξεχάσει και τη θρησκευτική της διάσταση, κυρίως μέσα στο έργο του Λούθηρου. Ο ίδιος θεωρεί πως σήμερα ο όρος υπερβαίνει τον αρχαιοελληνικό θυμό και εκφράζει τη διάκριση μεταξύ του πραγματικού εσωτερικού εαυτού και ενός εξωτερικού κόσμου με κοινωνικούς κανόνες και νόρμες, ο οποίος δεν αναγνωρίζει επαρκώς την αξιοπρέπεια και την αναγνώριση την οποία ο Χέγκελ έθεσε στο επίκεντρο της φιλοσοφίας του. Και αυτός ο εσωτερικός εαυτός μπορεί να είναι το ξεχωριστό άτομο του Διαφωτισμού, αλλά και η εθνότητα, το έθνος, η φυλή, η θρησκεία, το φύλο, με άλλα λόγια μια ομάδα με κάποιο ξεχωριστό χαρακτηριστικό που ενώνει τα μέλη της. Η εσωτερική αίσθηση της αξιοπρέπειας αναζητεί την εξωτερική της αναγνώριση. Από αυτή την οπτική γωνία η ταυτότητα αποτελεί υπερπολύτιμη πλευρά του ανθρώπου ως υποκειμένου που αναγνωρίζεται ως τέτοιο. Όταν αυτό το υποκείμενο δεν βρίσκει πραγματικά ή θεωρεί πως δεν βρίσκει αυτή την αναγνώριση, δημιουργούνται προβλήματα. Η ταυτότητα όμως ως αίσθηση αναγνώρισης της αξιοπρέπειας του άλλου, όποιος και να είναι αυτός, αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο και για την «αξιοπρέπεια της δημοκρατίας». Η γενικευμένη απόρριψη της ταυτότητας είναι μια αντιδραστική θέση, όσο «φιλελεύθερη» και να θέλει να εμφανίζεται. «Ένα φιλελεύθερο δημοκρατικό καθεστώς βασισμένο στα ατομικά δικαιώματα περιλαμβάνει στη νομοθεσία την έννοια της ίσης αξιοπρέπειας, αναγνωρίζοντας τους πολίτες ως ηθικούς δρώντες ικανούς να έχουν μερίδιο στην αυτοδιοίκησή τους» (σ. 83).

Οι αντιφάσεις των πολιτικών της ταυτότητας

Τι γίνεται όμως όταν η ισοθυμία της αναγνώρισης της ταυτότητας όλων αντικαθίσταται από την προνεωτερική μεγαλοθυμία, την αναγνώριση δηλαδή μόνο μιας ολιγάριθμης ελίτ σε βάρος άλλων ομάδων και ατόμων; Ας προσέξουμε εδώ. Υποστηρίζεται ορθώς πως το μείζον χαρακτηριστικό του λαϊκισμού είναι ο εκ μέρους του τονισμός της διάκρισης μεταξύ των ελίτ και του λαού. Μια διάκριση που ο γενικευμένος χαρακτήρας της γεννά περισσότερα προβλήματα απ’ όσο υποτίθεται ότι λύνει. Από την άλλη όμως η ολική άρνηση αυτής της διάκρισης γεννά εξίσου προβλήματα, αν και διαφορετικού μεγέθους και είδους. Αυτό ακριβώς αναδεικνύει ο «συντηρητικός» Φουκουγιάμα, εν αντιθέσει με κάποιους άλλους «προοδευτικούς» που κλείνουν και τα δυο τους μάτια –ή μόνο το ένα;– στην ύπαρξη και τη λειτουργία των ελίτ και στα προβλήματα ανισοτήτων. Ο Φουκουγιάμα όμως εδώ θέτει και ένα ερώτημα στο οποίο δεν απαντά επαρκώς. Δικαιούται καθένας την αναγνώριση της αξιοπρέπειάς του; Ακόμη και ένας εγκληματίας, ένας ναζί;

Εθνικισμός και πολιτικοποιημένη θρησκεία

Η πολιτική της ταυτότητας ή της αξιοπρέπειας οδηγεί σε δυο κλάδους. Ο ένας αφορά την παγκόσμια αναγνώριση των ατομικών δικαιωμάτων και ο άλλος σε ισχυρισμούς συλλογικής ταυτότητας, όπου οι δυο κυριότερες είναι ο εθνικισμός και η πολιτικοποιημένη θρησκεία. Τι γίνεται όμως όταν αυτές οι δυο πλευρές αισθάνονται ή όντως είναι περιθωριοποιημένες; Και τι συμβαίνει όταν ένα έθνος ή μια πολιτικοποιημένη θρησκεία αισθάνεται παραγνωρισμένη ή ακόμη χειρότερα διολισθαίνει σε ένα αίτημα ανωτερότητάς της από άλλα έθνη και θρησκείες; Τότε και μόνο τότε η πολιτική των ταυτοτήτων γίνεται προβληματική, αφού το δημοκρατικό αίτημα της ισοθυμίας παραγκωνίζεται για χάρη του ολιγαρχικού αιτήματος της μεγαλοθυμίας. Τότε ο εθνικισμός και ο ισλαμισμός –το πολιτικό ισλάμ δηλαδή– «μπορούν να θεωρηθούν ως δυο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Και οι δυο πλευρές αποτελούν εκφράσεις μιας κρυμμένης ή καταπιεσμένης ομαδικής ταυτότητας, η οποία ζητάει πολιτική αναγνώριση» (σ.105). Και το πρόβλημα γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, αν δεν ζητά μόνο αναγνώριση, αλλά ζητά αναγνώριση πάνω από τους άλλους. Ο ισλαμισμός, κατά τον φιλόσοφο, ο οποίος συμφωνεί εδώ με τον Έρνεστ Γκέλνερ, πρέπει να κοιταχθεί μέσα από το πρίσμα της απαίτησης του εκσυγχρονισμού και της ταυτότητας. Τόσο ο εθνικισμός όσο και ο ισλαμισμός έχουν τις ρίζες τους στον εκσυγχρονισμό. Επομένως η ισλαμική τρομοκρατία δεν εξηγείται ούτε με την κατά Ολιβιέ Ρουά «ισλαμοποίηση του ριζοσπαστισμού» ούτε με την κατά Ζιλ Κεπέλ «ριζοσπαστικοποίηση του ισλαμισμού». Το πολιτικό ισλάμ είναι ζήτημα και της μη αναγνωρισμένης ταυτότητας και της πολιτικοποιημένης θρησκείας. Οι θρησκείες, όλες οι θρησκείες, αποτελούν στοιχεία της ταυτότητας.

Francis Fukuyama tautotita 728 2

Οι εθνικές ταυτότητες στο σύγχρονο κόσμο

Ο φιλόσοφος αναδεικνύει και τη σημασία της εθνικής ταυτότητας. Αυτή –κατ’ αυτόν– εξασφαλίζει φυσική ασφάλεια, είναι σημαντική για την ποιότητα της ζωής, διευκολύνει την οικονομική ανάπτυξη, προάγει την εμπιστοσύνη, διατηρεί δίκτυα που αμβλύνουν τις οικονομικές ανισότητες και τέλος κάνει δυνατή τη λειτουργία των φιλελεύθερων δημοκρατιών. Ειδικά όσον αφορά το τελευταίο στοιχείο ο Φουκουγιάμα είναι πολύ καχύποπτος απέναντι στο αίτημα για παγκόσμια διακυβέρνηση, εφόσον ακόμη δεν υπάρχουν θεσμοί δημοκρατικής νομιμοποίησης των υπερεθνικών θεσμών. Στο πλαίσιο αυτό εντοπίζει και τις κριτικές του στη λειτουργία των θεσμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Παρά τα θετικά της εθνικής ταυτότητας δεν ξεχνά τους βίαιους δρόμους μέσα από τους οποίους νομιμοποιήθηκαν τα έθνη. Δρόμοι όπως ήταν είτε ο εκτοπισμός και οι εθνοκαθάρσεις πληθυσμών είτε η μετακίνηση των συνόρων. Βλέπει όμως και την άλλη πλευρά που είναι η αφομοίωση και οι αναδιαμορφώσεις επί το δημοκρατικότερο των εθνικών ταυτοτήτων. Σε τελική ανάλυση, είναι άλλο πράγμα η στηριγμένη στον Διαφωτισμό εθνική ταυτότητα και άλλο η στηριγμένη στη φυλή, στην εθνότητα και στη θρησκεία.

Ο Φουκουγιάμα είναι πολύ καχύποπτος απέναντι στο αίτημα για παγκόσμια διακυβέρνηση, εφόσον ακόμη δεν υπάρχουν θεσμοί δημοκρατικής νομιμοποίησης των υπερεθνικών θεσμών.

Τελικά, πότε η πολιτική των ταυτοτήτων γίνεται προβληματική; Όταν οδηγεί στην υποτίμηση του ζητήματος των ανισοτήτων, όταν υποτιμά τα προβλήματα των μεγαλύτερων ομάδων, όταν απειλεί την ελευθερία του λόγου και όταν όλα αυτά μαζί προκαλούν την άνοδο της ταυτότητας της Δεξιάς – αυτό τον όρο χρησιμοποιεί και όχι τον όρο ακροδεξιά. Στην ουσία όμως με βάση τα ευρωπαϊκά δεδομένα μιλά για μια ακροδεξιά που οξύνει το πρόβλημα της «πολιτικής ορθότητας» για να επωφεληθεί απ’ αυτό και να καλύψει με το ιδεολογικό μανδύα της υπεράσπισης του έθνους τον ρατσισμό και τον εθνικισμό της. Ενώ, κατά τη γνώμη του, αντί οι ανισότητες να γίνουν το προνομιακό πεδίο της σοσιαλδημοκρατικής και της μαρξιστικής Αριστεράς (Αριστερά και όχι ασπόνδυλο Κέντρο θεωρεί τη σοσιαλδημοκρατία), στο βαθμό που αυτές επικεντρώθηκαν στα μειονοτικά ζητήματα και όχι στα οικονομικά προβλήματα των ευρύτερων συνόλων, οδήγησαν στο να καλυφθεί το κενό από τη «Δεξιά».

Francis Fukuyama photo
Ο Φράνσις Φουκουγιάμα κατέχει τον τίτλο Olivier Nomellini Senior Fellow στο Ινστιτούτο Διεθνών Σπουδών Freeman Spogli του Πανεπιστημίου Stanford. Έχει διδάξει στη Σχολή Ανωτάτων Διεθνών Σπουδών Paul H. Nitze του Πανεπιστημίου Johns Hopkins και στη Σχολή Δημόσιας Πολιτικής του Πανεπιστημίου George Mason. Διετέλεσε ερευνητής στον Οργανισμό RAND και υποδιευθυντής του γραφείου πολιτικού σχεδιασμού του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ. Έχει γράψει πολλά άρθρα σχετικά με την πολιτική και οικονομική ανάπτυξη: Το έργο που τον έκανα διεθνώς γνωστό ήταν το «Το Τέλος της Ιστορίας και ο Τελευταίος Άνθρωπος».

Δεν ασχολείται όμως μόνο με τις εθνικές και θρησκευτικές ταυτότητες. Ασχολείται και με το πρόβλημα του «αόρατου ανθρώπου». Αυτού που δεν του λείπουν τόσο ή μόνο οι πόροι, αλλά και η έλλειψη αναγνώρισης του ρόλου του στην κοινωνία. Πολλές φορές η απουσία πόρων εκλαμβάνεται ως απουσία αναγνωρισμένης ταυτότητας. Είναι αυτοί οι λευκοί άνδρες που αισθάνονται παραγνωρισμένοι από την αμερικανική φιλελεύθερη ελίτ που στηρίζουν ένα φαινόμενο σαν τον Τράμπ και τον τραμπισμό. Έτσι δεν αφήνει ανεξέταστη και τη σημασία της σχέσης ελευθερίας και ισότητας και τις αντιφάσεις που προκύπτουν από τη διόγκωση της μιας σε βάρος της άλλης. Οι προτάσεις του σχετικά με τη μετανάστευση εστιάζονται στους τρόπους με τους οποίους πρέπει να αποδίδεται η ιθαγένεια με πολιτικές επικεντρωμένες στην αφομοίωση όλων αυτών που μεταναστεύουν, όχι για να απολαύσουν νέους κόσμους, αλλά για να γλυτώσουν από τους αδυσώπητους δικούς τους. Εντέλει, δημοκρατία σημαίνει αναγνώριση της ίσης αξιοπρέπειας όλων των ανθρώπων. Η αραβική Άνοιξη, ανεξάρτητα από το πώς κατέληξε, ήταν μια προσπάθεια για τον εκδημοκρατισμό της αξιοπρέπειας.

Πολύ πυκνή και ιδιαιτέρως κατατοπιστική η εισαγωγή του Αναπληρωτή Καθηγητή Πολιτικής Φιλοσοφίας και Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Γιώργου Λ. Ευαγγελόπουλου, ο οποίος εστιάζει στις απαραίτητες για την ορθή κατανόηση του έργου του Φουκουγιάμα φιλοσοφικές βάσεις του (Πλάτων, Χέγκελ, Αλεξάντερ Κοζέβ). Σημαντική και η παρατήρησή του για το κατά πόσο τα τόσο σύνθετα φαινόμενα που ο φιλόσοφος αναλύει μπορούν να εξηγηθούν στη βάση ενός «μονοδιάστατου χαρακτηριστικού» όπως «οι ταυτότητες και οι πολιτικές τους». Κατά τη γνώμη μου υπάρχει και ένα άλλο στοιχείο μονομέρειας. Ο Φουκουγιάμα, αν και σωστά επισημαίνει τα όρια που έθετε στη σοσιαλδημοκρατική Αριστερά ο κανόνας της δημοσιοοικονομικής πειθαρχίας, υπερτονίζει την προσκόλληση της –ως υποκατάστατο αυτού του κανόνα– στις πολιτικές της ταυτότητας και της πολυπολιτισμικότητας. Είναι όμως η αδυναμία της σοσιαλδημοκρατίας να υπερβεί τη «Συναίνεση της Ουάσιγκτον» με νέες φορολογικές πολιτικές προοδευτικής κλίμακας σε παγκόσμιο επίπεδο και η υστέρησή της στο να συμβάλλει στην «ανακάλυψη» θεσμών παγκόσμιας δημοκρατικής λογοδοσίας το πρόβλημά της και όχι ο εκ μέρους της ενστερνισμός της πολιτικής των ταυτοτήτων.

Είναι αυτοί οι λευκοί άνδρες που αισθάνονται παραγνωρισμένοι από την αμερικανική φιλελεύθερη ελίτ που στηρίζουν ένα φαινόμενο σαν τον Τράμπ και τον τραμπισμό.

Ο μεταφραστής διευκολύνει τον αναγνώστη να μη χάσει ούτε μια λέξη από την πλούσια προβληματική του συγγραφέα. Όμορφη και πολύτιμη εκδοτική προσπάθεια.

Απόσπασμα από το βιβλίο

«Ένας άλλος παράγοντας που προκάλεσε τη μετατόπιση της εστίασης στην ταυτότητα ήταν η αυξανόμενη δυσκολία σχεδιασμού πολιτικών που θα προκαλούσαν κοινωνιοοικονομική αλλαγή μεγάλης κλίμακας… Η σοσιαλδημοκρατική Αριστερά, η οποία αντίθετα με τους μαρξιστές δεχόταν τη φιλελεύθερη δημοκρατία ως πλαίσιο, είχε διαφορετικό πρόγραμμα, επεδίωκε να επεκτείνει το κράτος πρόνοιας για να καλύψει περισσότερους ανθρώπους με περισσότερα είδη κοινωνικής προστασίας. Και στις δυο εκδοχές της, τη μαρξιστική και τη σοσιαλδημοκρατική, η Αριστερά ήλπιζε να αυξήσει την κοινωνικοοικονομική ισότητα με τη χρήση της κρατικής εξουσίας… Η σοσιαλδημοκρατική Αριστερά έφτασε σε κάποιο είδους αδιέξοδο: οι στόχοι της προσέκρουσαν στην πραγματικότητα των δημοσιονομικών περιορισμών κατά τη διάρκεια της ταραχώδους δεκαετίας του 1970…. Οι μειωμένες φιλοδοξίες για μεγάλης κλίμακας κοινωνικοοικονομική μεταρρύθμιση συνέκλιναν με το γεγονός ότι, κατά τις τελευταίες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, η Αριστερά ενστερνίστηκε την πολιτική της ταυτότητας και την πολυπολιτισμικότητα». (σ. 168-170).

* Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΙΑΚΑΝΤΑΡΗΣ είναι συγγραφέας και δρ Κοινωνιολογίας. Τελευταίο βιβλίο του, η μελέτη «Το πρωτείο της δημοκρατίας – Σοσιαλδημοκρατία μετά τη σοσιαλδημοκρατία» (εκδ. Αλεξάνδρεια).

Francis Fukuyama tautotitaΤαυτότητα
Η ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΓΙΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑΣ
ΦΡΑΝΣΙΣ ΦΟΥΚΟΥΓΙΑΜΑ
Μτφρ. ΣΤΑΥΡΟΣ Β. ΓΑΒΑΛΑΣ
Εισαγωγή: ΓΙΩΡΓΟΣ Λ. ΕΥΑΓΓΕΛΟΠΟΥΛΟΣ
Σελ. 288, τιμή εκδότη €18

bookpress.gr

 

 

 

 

Το ταξικό χάσμα στις ΗΠΑ και οι πόλεις-σούπερ σταρ

Από
anixneuseis
-
0

euro2day.gr

  • της Rana Foroohar

Πώς κατάφερε τελικά να κερδίσει Ουισκόνσιν, Μίσιγκαν και Πενσιλβάνια ο Μπάιντεν με μότο: «Αντιμετώπιζα όλη μου τη ζωή άτομα , σαν τον Τραμπ που κοίταζαν τους φτωχούς αφ’ υψηλού». Τα λάθη Κλίντον και Ομπάμα και γιατί τα ταξικά ζητήματα θα συνεχίσουν να επηρεάζουν την αμερικανική πολιτική.

Δημοσιεύθηκε: 29 Νοεμβρίου 2020 – 08:19 

Η φυλή αποτελεί συχνά κεντρικό ζήτημα στην αμερικανική πολιτική ζωή. Αλλά, όπως μας έδειξαν οι προεδρικές εκλογές του 2020, η τάξη είναι ένα ζήτημα που έχει εξίσου, αν όχι μεγαλύτερη σημασία, τουλάχιστον σε όρους ψήφων.

Ενώ ο νυν πρόεδρος, ο Ρεπουμπλικάνος Donald Trump, κέρδισε μια πλειοψηφία μικρών πόλεων και αγροτικών περιοχών, ο διεκδικητής των Δημοκρατικών, Joe Biden, πήρε κοινότητες που εκπροσωπούν ένα πελώριο 70% της αμερικανικής οικονομίας, σύμφωνα με τα στοιχεία του Brookings Institution. Ασχέτως του πού βρίσκονται οι ψηφοφόροι, εάν έζησαν σε ένα κέντρο οικονομικής ανάπτυξης τότε πιθανότατα ψήφισαν τον κ. Biden.

Αυτό μας λέει μερικά σημαντικά πράγματα για την Αμερική. Πρώτον, ο πλούτος και η εξουσία είναι συγκεντρωμένα σε λίγα μόλις μέρη. Κοιτάζοντας κανείς τον εκλογικό χάρτη των ΗΠΑ, βλέπει πως είναι κατά το μεγαλύτερο μέρος του «κόκκινος», εκτός από τις παράκτιες και μερικές εσωτερικές αστικές περιοχές.

Περισσότερα από τα δυο τρίτα της αύξησης των θέσεων απασχόλησης στις ΗΠΑ από το 2007 επικεντρώθηκε σε 25 πόλεις και περιφερειακά κέντρα, σύμφωνα με το McKinsey Global Institute. Εν τω μεταξύ, οι περιοχές χαμηλότερης ανάπτυξης και οι αγροτικές κομητείες όπου ζουν περίπου 77 εκατ. άνθρωποι, είχαν «σταθερό ή μειούμενο ρυθμό ανάπτυξης της απασχόλησης», ακόμα και μετά την ανάκαμψη από την τελευταία χρηματοπιστωτική κρίση.

Αυτού του είδους η συγκέντρωση σε ορισμένες «πόλεις superstar» είναι μια παγκόσμια τάση. Τείνει επίσης να λειτουργεί ως «χιονοστιβάδα» καθώς οι πιο ταλαντούχοι νέοι προσελκύονται σε μια χούφτα αστικά κέντρα, οδηγώντας σε αύξηση των τιμών ακινήτων και δυσκολεύοντας οποιονδήποτε δεν αποτελεί μέρος αυτού του κλαμπ των superstar να ανέβει την κοινωνικο-οικονομική σκάλα. Αυτοί που μένουν πίσω είναι θυμωμένοι, και ευάλωτοι στους δημαγωγούς. Δεν αποτελεί έκπληξη που οι λιγότερο αστικοποιημένες κομητείες στις ΗΠΑ ψήφισαν τον κ. Trump με διαφορά 35 ποσοστιαίων μονάδων, αυξημένη από τις 32 μονάδες του 2016.

Πώς, λοιπόν, να εξηγήσει κανείς το γεγονός πως ο κ. Biden κατάφερε να αποκαταστήσει το «μπλε τείχος» στη λεγόμενη «σκουριασμένη ζώνη» του Ουσκόνσιν, του Μίσιγκαν και της Πενσιλβάνια; Εκεί, το ποσοστό των λευκών ανδρών της εργατικής τάξης που ψήφισαν Δημοκρατικούς αυξήθηκε από το 23% στο 28% το 2020, ενώ η αντίστοιχη ψήφος των γυναικών αυξήθηκε κατά 2 μονάδες στο 36%.

Πολύ απλά, μίλησε στη γλώσσα τους. Η Hillary Clinton έκανε το θανάσιμο λάθος όταν απέρριψε τους υποστηρικτές του Trump ως «άθλιους» και ο Barack Obama κάποτε αναφέρθηκε στην εργατική τάξη των Μεσοδυτικών πολιτειών ως «πικρόχολους» ανθρώπους που «αρπάζονται από τα όπλα ή από τη θρησκεία». Αλλά ο κ. Biden εμφανίστηκε στις περιοχές αυτές με συμπάθεια και σεβασμό, αποδομώντας έξυπνα τον αντίπαλό του. «Αντιμετώπιζα άτομα σαν τον Donald Trump όλη μου τη ζωή… άτομα που μας κοίταζαν αφ’ υψηλού διότι δεν είχαμε πολλά χρήματα ή επειδή οι γονείς μας δεν πήγαν στο κολέγιο», είπε σε ομιλία του στο Μανιτόγουοκ του Ουισκόνσιν. «Άτομα που κληρονόμησαν ό,τι είχαν στη ζωή τους και τα σπατάλησαν».

Όπως έγραψαν πρόσφατα πολλοί συγγραφείς και ακαδημαϊκοί, οι λέξεις έχουν σημασία. Θα ήταν πιο αποτελεσματικό αν υπήρχε λίγη λιγότερη περιφρόνηση από τις αξιοκρατικές τάξεις προς αυτούς με χαμηλότερο επίπεδο παιδείας, με πιο απλό λόγο και πιο παραδοσιακές απόψεις για την οικογένεια, τους ρόλους των φύλων ή τη θρησκεία. Μπορεί να είναι τρόπος για να αρχίσει να γεφυρώνεται το χάσμα της κατανόησης, που έστειλε ορισμένους τουλάχιστον ψηφοφόρους προς τον κ. Trump. Πιο συγκεκριμένα, θα βοηθούσε ορισμένους προοδευτικούς να αποφύγουν την παγίδα της ύβρεως και του πολιτικού απολυταρχισμού.

Για παράδειγμα, ασχέτως του πώς αισθάνεται κανείς για τις εκτρώσεις (προσωπικά είμαι υπέρ της επιλογής), ή για την Αμερικανική Ευαγγελική Χριστιανοσύνη, κατά τη διάρκεια της πρόσφατης ακροαματικής διαδικασίας για την επικύρωση του διορισμού της Amy Coney Barrett στο Ανώτατο Δικαστήριο υπήρξε αρκετή τέτοια περιφρόνηση από τις παράκτιες περιοχές. Όπως λένε οι ψυχολόγοι, πρέπει όλοι «να είμαστε περίεργοι, όχι εξοργισμένοι» με τις διαφορές.

Στη γεφύρωση του πολιτικού χάσματος θα βοηθούσε επίσης εάν ωθούνταν προς τις αγροτικές περιοχές περισσότερα κεφάλαια, παιδεία και συνδεσιμότητα. Το προτεινόμενο επενδυτικό πρόγραμμα ύψους 20 δισ. δολαρίων του κ. Biden για το αγροτικό broadband είναι μια πολύ καλή αρχή. Και η πρότασή του για διαγραφεί δανείων ύψους 10.000 δολαρίων σε φοιτητές, θα ωφελούσε δυσανάλογα αυτούς που βρίσκονται εκτός των βασικών οικονομικών κέντρων.

Ένας εκσυγχρονισμός των συστημάτων δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι μια άλλη προτεραιότητα. Όπως οι φοιτητές, έτσι και πολλά κολέγια έχουν πολύ υψηλότερα χρέη από αυτά που μπορούν να διαχειριστούν, και μπορεί κάλλιστα να χρεοκοπήσουν ως αποτέλεσμα της πανδημίας Covid-19. Θα πρέπει να αξιοποιήσουμε την ευκαιρία για να αναβαθμίσουμε τα προγράμματα σπουδών, που δεν έχουν αλλάξει και πολύ εδώ και 100 χρόνια, προσθέτοντας δυο χρόνια μάθησης επιπέδου κολεγίου. Αυτό ήδη γίνεται σε τοπικό επίπεδο σε πολλές πόλεις. Ο κ. Biden θα μπορούσε να το εφαρμόσει αυτό πανεθνικά.

Οι επιχειρήσεις θα μπορούσαν επίσης να βοηθήσουν, σταματώντας να θεωρούν τα τετραετούς φοίτησης πτυχία ως το μόνο προσόν που μπορεί να βάλει το βιογραφικό αυτών που ψάχνουν για δουλειά στην λίστα των πιθανών υποψηφίων των recruiters (αυτό είναι κάτι που έχει γίνει ακόμα μεγαλύτερο ζήτημα στην εποχή των προσλήψεων μέσω αλγόριθμου). Αντιθέτως, θα πρέπει να επικεντρωθούμε στις δεξιότητες. Ήδη πολλές εταιρείες του Fortune 500 το κάνουν αυτό, συνεργαζόμενες με μη κερδοσκοπικές ομάδες όπως οι Year Up και το Markle Foundation, για να ποσοτικοποιήσουν με άλλους τρόπους τις ικανότητες.

Οπωσδήποτε υπάρχει ένας αυξανόμενος όγκος ερευνών που δείχνει πως τα ισχυρά γερμανικού τύπου προγράμματα μαθητείας μπορούν να ενισχύσουν σημαντικά τα εισοδήματα αυτών που δεν διαθέτουν τα παραδοσιακά προσόντα. Αυτό δεν χρειάζεται να περιλαμβάνει κάποιο ταξικό αντάλλαγμα μεταξύ του να μπορείς να διαβάζεις αρχαία και του να μπορείς να προσληφθείς. Το πρόγραμμα Kentucky Fame, που διδάσκει μαθηματικά και κατασκευές, φιλοσοφία και δημιουργία ομάδων, έδειξε πως μπορούν σχεδόν να διπλασιαστούν οι μισθοί των αποφοίτων. Χρειαζόμαστε περισσότερα τέτοια προγράμματα στην καρδιά της χώρας μας.

Για τους Δημοκρατικούς δεν έχει να κάνει μόνον με το τι είναι σωστό, αλλά και με το τι είναι πολιτικό. Οι υποστηρικτές του Biden μπορεί να κατέχουν το 70% της οικονομίας, αν όμως δεν αλλάξει το σύστημα των εκλεκτόρων στο πλαίσιο του οποίου ο νικητής τα παίρνει όλα, τότε οι ψήφοι των αγροτικών περιοχών θα συνεχίσουν να έχουν σημασία.

© The Financial Times Limited 2020. All rights reserved.
FT and Financial Times are trademarks of the Financial Times Ltd.
Not to be redistributed, copied or modified in any way.
Euro2day.gr is solely responsible for providing this translation and the Financial Times Limited does not accept any liability for the accuracy or quality of the translation

Πώς η Τουρκία απειλεί και το Ιράν

Από
anixneuseis
-
0

Του Κώστα Ράπτη

Η δολοφονική επιχείρηση στα περίχωρα της Τεχεράνης εναντίον του πυρηνικού επιστήμονα Μοχσέν Φαχριζαντέ αποτελεί, πέραν των άλλων, μια στιγμή μεγάλης αμηχανίας για την ιρανική ηγεσία, εφόσον αποκαλύπτει την ύπαρξη πολλαπλών κενών ασφαλείας, αλλά και την ανεμπόδιστη δράση οπλισμένων αντικαθεστωτικών, ενδεχομένως με ξένους εντολείς.

Όμως, από μία άποψη, επρόκειτο για το δεύτερο μεγάλο πλήγμα μέσα σε λίγες ημέρες. Αφού το Ιράν βρισκόταν ήδη σε αρκετά αμήχανη θέση μετά την εκεχειρία στο Ναγκόρνο Καραμπάχ που υπαγόρευσε ο Βλαντίμιρ Πούτιν στις 10 Νοεμβρίου. Μία εκεχειρία η οποία επίσης γεννά σοβαρές ανησυχίες ασφαλείας για την Ισλαμική Δημοκρατία.

Ανεξάρτητα του βαθμού συνεννόησης που έχουν επιτύχει τα τελευταία χρόνια ως συνανάδοχοι της “Διαδικασίας της Αστάνα” για την επίλυση της πολιτικής κρίσης (αλλά και ως συνεταίροι σε ποικίλα σχήματα παράκαμψης των αμερικανικών κυρώσεων), το Ιράν και οι Τουρκία, χώρες πληθυσμιακά ισοδύναμες και με μεγάλες περιφερειακές φιλοδοξίες, αποτελούν αντικειμενικά ανταγωνιστικές δυνάμεις, όπως έχει αποδείξει και η μακραίωνη ιστορία των συγκρούσεών τους. Και τα κέρδη που κατέγραψε στο Ναγκόρνο Καραμπάχ το Αζερμπαϊτζάν και η μεγάλη προστάτιδά του Τουρκία δεν μπορούν παρά να προβληματίζουν την Τεχεράνη.

Αν μη τι άλλο διότι η Τουρκία παραμένει πάντοτε μέλος του ΝΑΤΟ, ενώ το το Αζερμπαϊτζάν διατηρεί πολύμορφη συνεργασία με το Ισραήλ, τόσο στο επίπεδο των πληροφοριών, όσο και των εξοπλισμών, που άλλωστε υπήρξε καταλυτική για την έκβαση της πρόσφατης σύγκρουσης. Αποτελεί εξάλλου κοινό μυστικό εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια ότι το Ισραήλ προσέβλεπε στο Αζερμπαϊτζάν ως “βατήρα” για μία ενδεχόμενη ισραηλινή αεροπορική επιχείρηση εναντίον των ιρανικών πυρηνικών εγκαταστάσεων.

Για το Ιράν, η προώθηση των μεγαλύτερων αντιπάλων του στην περιοχή του Νότιου Καυκάσου, δεν αποτελεί ευχάριστη είδηση – πόσω μάλλον όταν συνοδεύεται από την εισροή τζιχαντιστών από τη Συρία, οι οποίοι θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν τη μεθόριο.

Η αποκατάσταση της εξουσίας του Μπακού καθ’ όλο το μήκος των αζερο-ιρανικών συνόρων αποτελεί την απτή αποτύπωση αυτών των ανησυχητικών για την Τεχεράνη εξελίξεων. Πολύ περισσότερο που η συμφωνία εκεχειρίας προβλέπει τη δημιουργία ασφαλούς διαδρόμου για την επικοινωνία του καθαυτό Αζερμπαϊτζάν με τον αποκομμένο θύλακα του Ναχιτσεβάν, που πρακτικά χαρίζει στην Τουρκία απρόσκοπτη πρόσβαση από τα δικά της σύνορα μέχρι την Κασπία Θάλασσα, ενώ θέτει σε κίνδυνο την χερσαία επικοινωνία του Ιράν με την Αρμενία και εκείθεν την Γεωργία.

Η ευκολία με την οποία η Ρωσία συμφιλιώθηκε με αυτά τα δεδομένα, προκειμένου να πετύχει την δική της προώθηση στο Νότιο Καύκασο με την ανάπτυξη Ρώσων κυανόκρανων, να διασώσει τη συνεργασία της με την Τουρκία και να “δώσει ένα μάθημα” στην φιλοδυτική ηγεσία της κατά τα λοιπά συμμάχου της Αρμενίας, ασφαλώς προβληματίζει την Τεχεράνη. Και εξηγεί την επίσκεψη που προανήγγειλε (αλλά κατόπιν ανέβαλε) ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών Μοχάμαντ Τζαβάντ Ζαρίφ στη Μόσχα για συνομιλίες.

Όμως το πρόβλημα είναι πλέον για το Ιράν και εσωτερικό. Το σοβιετικό και μετέπειτα ανεξάρτητο Αζερμπαϊτζάν (το οποίο αποτελούσε μαζί με την Αρμενία και την ανατολική Γεωργία περσική επαρχία μέχρι τις νίκες των τσάρων επί της Περσίας τον 19ο αιώνα) αποτελεί απλώς το βόρειο τμήμα του ευρύτερου αζερικού χώρου, με το νότιο να παραμένει μέχρι σήμερα στην ιρανική επικράτεια. Μάλιστα, οι εθνοτικά Αζέροι Ιρανοί πολίτες είναι περισσότεροι από τους κατοίκους του ανεξάρτητου Αζερμπαϊτζάν και αποτελούν την μεγαλύτερη μη περσική πληθυσμιακή ομάδα της πολυεθνοτικής Ισλαμικής Δημοκρατίας. Ακόμη και ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν Αγιατολλάχ Χαμενεϊ είναι κατά το ήμισυ Αζέρος, όπως και ο πρώην πρωθυπουργός Μιρχοσέιν Μουσαβί.

Αποσχιστικά κινήματα το Ιράν έχει αντιμετωπίσει το Ιράν κατά καιρούς αρκετά. Λ.χ. η δράση του κουρδικού PJKAK, αδελφής οργάνωσης του ΡΚΚ είναι ένα από τα πεδία σύγκλισης συμφερόντων με την Τουρκία. Στο Μπαλουτσεστάν, πάλι, στα σύνορα με το Πακιστάν, όπως και στην αραβόφωνη κοινότητα του Χουζεστάν στα νοτιοδυτικά έχουν σημειωθεί στο πρόσφατο παρελθόν σοβαρές τρομοκρατικές ενέργειες από αυτονομιστικές οργανώσεις, για τις οποίες μπορούμε βάσιμα να υποθέσουμε ότι έχουν άφθονη φροντίδα από το εξωτερικό. Τίποτε από όλα αυτά όμως δεν θα είναι συγκρίσιμο με ενδεχόμενη απώλεια της νομιμοφροσύνης των “Τορκί”, δηλ. των Αζέρων του Ιράν.

Στο φόντο της κρίσης που δημιουργεί ο συνδυασμός της πανδημίας με τις αμερικανικές κυρώσεις, αλλά και της παντουρκικής αυτοπεποίθησης που εμπνέουν οι κινήσεις του Ερντογάν, τα πρώτα σχετικά σημάδια είναι ήδη ορατά – κυρίως στην κοσμικών ηθών Ταμπρίζ, τρίτη μεγαλύτερη πόλη του Ιράν. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις εξέδρες των γηπέδων, όπου καταγράφονται έγκαιρα οι λαϊκές διαθέσεις, η εικονογραφία των Γκρίζων Λύκων και λοιπών τουρκικών εθνικών συμβόλων αφθονεί. Το Ιράν μοιάζει σταδιακά να αποκτά τη δική του “τουρκική απειλή”.

capital.gr

Ο λόγος του διαλόγου: Τα συμφραζόμενα των ελληνοτουρκικών σχέσεων

Από
anixneuseis
-
0
 

ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ*

Μετά την εκλογή Μπάιντεν, η Τουρκία θα κληθεί να απαντήσει στο ερώτημα αν είναι μια θεμελιωδώς δυτική χώρα που προβάλλει τον «εξαιρετισμό» της, αλλά γνωρίζει και σέβεται τα όριά της. Φωτ. AP Photo/Andrew Harnik, File

Η Τουρκία γνωρίζει καλά ότι η Ελλάδα δεν είναι ούτε Συρία, ούτε Λιβύη, ούτε Ναγκόρνο-Καραμπάχ. Εκτιμά το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι μέλος του ΝΑΤΟ από το 1952 (χρονιά της ένταξής της ταυτόχρονα με την Τουρκία) και μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης, περισσότερο από ό,τι το εκτιμά ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινής γνώμης. Λαμβάνει υπόψη της το υψηλό επίπεδο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων και συνυπολογίζει την παράμετρο αυτή τώρα που προσπαθεί να αξιολογήσει το νέο αμερικανικό τοπίο μετά την εκλογή Μπάιντεν. Ξέρει ότι τις επόμενες 55 ημέρες την προεδρική εξουσία θα την ασκεί ο κ. Τραμπ, αλλά τις ίδιες ακριβώς ημέρες ο εκλεγμένος πρόεδρος θα διαμορφώνει τις βασικές του επιλογές.

Πρώτη τέτοια επιλογή, εκτιμώ, μαζί με πολλούς άλλους, ότι θα είναι η αποκατάσταση της στρατηγικής υπόστασης της Δύσης με άξονα τις ευρωατλαντικές σχέσεις. Αν αυτό συμβεί, φιλόδοξοι περιφερειακοί παίκτες που έχουν σπεύσει να αξιοποιήσουν τα μεγάλα κενά και τις εσωτερικές δυσλειτουργίες και αντιφάσεις μιας στρατηγικά χαλαρής Δύσης, θα δουν να μειώνεται αισθητά το περιθώριο των πρωτοβουλιών τους. Δεν θα αρκεί στην Τουρκία το σημαντικό πλεονέκτημα που της παρέχει η ενδιαφέρουσα σχέση «ελεγχόμενης σύγκρουσης και στρατηγικής συνεννόησης» που έχει διαμορφώσει με τη Ρωσία και την έχει δοκιμάσει σε διάφορα μέτωπα. Αν η κατεύθυνση της πολιτικής Μπάιντεν είναι αυτή που περιγράφω, η Τουρκία θα κληθεί να απαντήσει στο ερώτημα όχι αν είναι μια κανονική ή τυπική δυτική χώρα, αλλά μια θεμελιωδώς δυτική χώρα που προβάλλει τον «εξαιρετισμό» της αλλά γνωρίζει και σέβεται τα όριά της.

Βεβαίως έως ότου λειτουργήσουν όλα αυτά, οι τουρκικές προκλήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο θα συνεχίζονται με περιοδικές κάμψεις. Η Ελλάδα πρέπει να αποκρούσει τον κίνδυνο να θεωρηθεί ως νέα μορφή κανονικότητας στις ελληνοτουρκικές σχέσεις η συνεχής, επί έναν σχεδόν χρόνο, ένταση. Η Ε.Ε. πρέπει να χειριστεί με κάποια αποτελεσματικότητα και διορατικότητα τον μοχλό της απειλής και της επιβολής κυρώσεων κατά της Τουρκίας αλλά και τον μοχλό της οικονομικής βοήθειας υπό όρους, αν η Τουρκία αναγκαστεί να την αναζητήσει. Η δε ελληνοκυπριακή πλευρά πρέπει να διαμορφώσει επειγόντως καθαρή γραμμή, έχοντας επίγνωση ότι οι επιλογές της θα καθορίσουν την εθνική στρατηγική, ενώ εμείς εδώ, στο λεγόμενο εθνικό κέντρο, οφείλουμε να έχουμε επίγνωση των ιστορικών οφειλών μας.

Στο πλαίσιο αυτό τοποθετείται το ερώτημα περί διαλόγου με την Τουρκία. Η Ιστορία διδάσκει, πρώτον, ότι ο ενδοτισμός και η ηττοπάθεια προκαλούν και επιταχύνουν αυτό που θέλουν να αποτρέψουν. Η Ιστορία διδάσκει, δεύτερον ότι η αποφυγή του διαλόγου οδηγεί στην ένταση, η ένταση στην κρίση και η κρίση τελικά στον διάλογο ενδεχομένως υπό δυσμενέστερους όρους και πάντως υπό χρονική πίεση. Η Ιστορία των διεθνών σχέσεων διδάσκει, τρίτον, ότι όποιος δώσει την εντύπωση πως αρνείται τον διάλογο καθίσταται ευάλωτος στο blame game που είναι σύμφυτο με τις διεθνείς συγκρούσεις. Οι τρεις αυτές παραδοχές διαμορφώνουν το πεδίο μέσα στο οποίο πρέπει να κινηθούμε.

Η Ελλάδα έχει ως πυλώνα της εξωτερικής της πολιτικής τον σεβασμό του διεθνούς δικαίου. Το διεθνές δίκαιο της θάλασσας επιβάλλει τον διάλογο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Χωρίς τελική οριοθέτηση τα σχετικά κυριαρχικά δικαιώματα δεν μπορούν να ασκηθούν και να αποδώσουν πρακτικά αποτελέσματα. Αρα ισχύει πάντα η θέση μας ότι είμαστε έτοιμοι για διερευνητικές επαφές και στη συνέχεια για διαπραγματεύσεις με αντικείμενο την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο και εφόσον δεν επιτυγχάνεται συμφωνία η θέση μας είναι η υπογραφή συνυποσχετικού για από κοινού προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο.

Πυλώνας της εξωτερικής μας πολιτικής είναι το διεθνές δίκαιο αλλά όχι η νομικιστική αφέλεια. Δεν αποδεχόμαστε συνεπώς την αντίληψη ότι οι επίμονες μονομερείς διεκδικήσεις και προκλήσεις μπορούν να ανοίξουν την οδό του διαλόγου για θέματα εθνικής κυριαρχίας.

Γνωρίζουμε όμως ότι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ μπορεί να αποδραματοποιήσει το ζήτημα της έκτασης των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο και κυρίως στην Αν. Μεσόγειο, όπου η Ελλάδα και η Τουρκία έχουν χωρικά ύδατα 6 ν.μ., ενώ όλες οι άλλες εμπλεκόμενες σε οριοθετήσεις που μας ενδιαφέρουν χώρες έχουν χωρικά ύδατα 12 ν.μ.

Η Ελλάδα δεν μετέχει σε διάλογο για την έκταση του εναέριου χώρου της ή για την «αποστρατιωτικοποίηση» νησιών της. Εχει μετάσχει όμως με θετικά αποτελέσματα και είναι έτοιμη να μετάσχει ξανά σε διάλογο για τα μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης προκειμένου να αποφεύγονται περιττές εντάσεις και ατυχήματα. Είναι επίσης έτοιμη, όπως το έκανε, να μετάσχει σε συνεννοήσεις στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ με στόχο την αποφυγή τριβών και συγκρούσεων, εφόσον τα όργανα της Συμμαχίας είναι έτοιμα να διασφαλίσουν τον σεβασμό της Συνθήκης του Β. Ατλαντικού από όλα τα μέλη του Οργανισμού.

Ούτως ή άλλως ακόμη και οι πιο ειλικρινείς και καλόπιστοι φίλοι μας τους επόμενους μήνες θα ζητούν από την Τουρκία να αποφεύγει τις προκλήσεις και να σέβεται το status quo και ταυτοχρόνως θα ζητούν από την Τουρκία και την Ελλάδα να χρησιμοποιήσουν τη μέθοδο του διαλόγου. Συνεπώς το ερώτημα δεν είναι ναι ή όχι στον διάλογο, αλλά τι εννοούμε λέγοντας ναι στον διάλογο και σε ποιο στρατηγικό πλαίσιο τοποθετείται η στάση μας.

Το ίδιο τηρουμένων των αναλογιών ισχύει και για το Κυπριακό, από τις εξελίξεις στο οποίο επηρεάζεται καταλυτικά το κλίμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Θα ήταν ανιστόρητη η σκέψη ότι μπορεί να υπάρξουν σημαντικές εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά, χωρίς σημαντικές εξελίξεις στο Κυπριακό που είναι βεβαίως διεθνές ζήτημα, εισβολής και συνεχιζόμενης στρατιωτικής κατοχής από την Τουρκία μεγάλου τμήματος της επικράτειας της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ελπίζω οι εξελίξεις αυτές να είναι προϊόν διαλόγου και να επικυρωθούν με τη δημοψηφισματικά εκφρασμένη βούληση του κυπριακού λαού και όχι προϊόν μονομερών κινήσεων και εξελιγμένων de facto καταστάσεων.

Είναι αυτονόητο ότι παράλληλα η Ελλάδα πρέπει να αναβαθμίζει όλες τις παραμέτρους της εθνικής της ισχύος, από την αμυντική θωράκιση έως την οικονομική ανάκαμψη. Από τη διαχείριση της πανδημίας έως την ποιότητα των δημοκρατικών μας θεσμών. Μια τέτοια παράμετρος και μάλιστα βασική είναι η συλλογική εθνική ικανότητα να αντιλαμβανόμαστε και να λέμε μεταξύ μας την αλήθεια.

* Ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος είναι πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και υπουργός Εξωτερικών – πρώην υπουργός Εθνικής Αμυνας.

kathimerini.gr

Turkey remains a transit hub for foreign terrorists, UN report reveals

Από
pcuser
-
0

Nordic Monitor

Turkey continues to be an important transit hub for foreign terrorists and jihadists and a safe haven for Islamic State in Iraq and the Levant (ISIL) affiliated groups across the region as well as for women escaping from camps in Syria, a UN report revealed.

The twenty-sixth report of the United Nations’ Analytical Support and Sanctions Monitoring Team regarding ISIL, al-Qaeda and associated individuals and entities was submitted to the UN Security Council (UNSC) in July 2020.

The UN monitoring team is set up to support the ISIL (Da’esh) and Al-Qaida Sanctions Committee in accordance with UNSC resolutions 1526 (2004) and 2253 (2015).

The report (para 62) underlined that terrorist groups operating under the umbrella of the Taliban and aligning with ISIL-K in Afghanistan are planning to reach Turkey to join the local pro-ISIL Central Asian diaspora.

“The death of Abdukholik, the head of the Uzbek fighters in ISIL-K, in January 2020, contributed to the departure of some of the Uzbek component of the group, in particular family members. One group of Central Asian fighters went to Faryab Province, where they joined the Islamic Movement of Uzbekistan (IMU) (QDe.010). Another reportedly travelled to Kabul Province, planning to leave Afghanistan via the Islamic Republic of Iran for Turkey to join the local pro-ISIL Central Asian diaspora,” the report stated.

According to the UN document, a steady stream of ISIL-affiliated women are reported to have escaped the camps, located in Idlib, into Turkey with the aid of corrupt guards and smugglers (14th para); and members of the East Turkestan Islamic Movement (ETIM) who are currently located in the Jisr al-Shughur area of Idlib are seeking to transit through Turkey and Iran to the northern provinces of Afghanistan to join the ETIM affiliate there (19th para). Jisr al-Shughur is currently controlled by Turkish forces.

“The group [ETIM] conducts joint operations with other armed groups, under the umbrella of HTS [Hayat Tahrir al-Sham],” the report said. HTS is the latest incarnation of the al-Nusra Front, an al-Qaeda affiliate in Syria, and controls between 8,000 and 10,000 fighters in Syria.

ETIM was recently removed from Washington’s terror list. “ETIM was removed from the list because, for more than a decade, there has been no credible evidence that ETIM continues to exist,” a State Department spokesperson said, AFP reported.

The UN document also focused on HTS’s financial sources and claimed that the Turkish border region generates a significant amount to fund its activities. “Through its control of territory and commercial routes, HTS raises approximately $13 million per month. Most of those funds come from the taxation of businesses, public utilities and customs and tolls gathered from crossings over the Turkish border and internal Syrian lines of control. The Bab al-Hawa crossing is reported to generate $4 million for HTS every month,” the report stated.

The transfer and deployment of Syrian fighters to Libya through Turkey was recorded by the UN report. “Several Member States also expressed concerns over an estimated 7,000 to 15,000 fighters brought in from the north-west Syrian Arab Republic to Tripoli, via Turkey, to take part in the Libyan conflict,” the 30th paragraph of the UN report said.

In June UN rapporteurs had sent a joint letter  to the Turkish government seeking further information about its role in the recruitment, financing,  transportation and deployment of Syrian fighters to Libya. According to the allegations underlined in the letter, Turkey effectively deployed mercenaries to an armed conflict in Libya by recruiting, deploying and paying fighters, including children, from several Syrian armed groups to take part in military operations in Tripoli.

The UN monitoring team report on ISIL, al-Qaeda and associated individuals and entities

The UN Analytical Support and Sanctions Monitoring Team currently comprises 10 experts based in New York, and its mandate was extended by paragraph 94 of UNSC Resolution 2368 (2017) until December 2021. The monitoring team also assists the 1988 Committee of the UNSC.

According to its mandate, the monitoring team studies and reports to the sanction committee on “the changing nature of the threat posed by ISIL, Al-Qaida, al-Nusrah Front, Boko Haram and the Taliban, and the best measures to confront it.”

UN Security Council Resolution 2368 (2017) imposes targeted sanctions on individuals, groups, undertakings and entities designated on the ISIL (Da’esh) and Al-Qaida Sanctions List. In accordance with paragraph 55 of the resolution, the sanction committee makes accessible a narrative summary of reasons for listing.

The UN report indicated that the monitoring team conducted 12 country and technical visits and held two regional meetings, one for member states in the western Balkans and another for member states in the Nordic region, between January and June 2020.

 

Furthermore, the UN report claimed that terrorist groups including ISIL and al-Qaeda and their global affiliates continue to generate violence around the world, whether through insurgency tactics, the direction and facilitation of terrorism or providing the inspiration for attacks. According to the monitoring team, the number of ISIL attacks in Iraq and the Syria increased significantly in early 2020 as compared to the same period of 2019.

The UN document recalled the impact of the COVID-19 pandemic on terrorism, saying “The pandemic has made crossborder travel more difficult and targets more elusive, and the operational tempo of attacks has slowed discernibly in some regions. Should the pandemic lead to a severe global recession, the international community may be faced with further headwinds in countering terrorism and extremist narratives.”

Turkey remains a transit hub for foreign terrorists, UN report reveals

Αλβανός στρατηγός: «Σοβαρή πρόκληση και ανοησία η εγκατάσταση ελληνικού στρατού στους Οθωνούς»

Από
anixneuseis
-
0

alvanos-stratigos
Μιχάλης Στούκας

Για πρώτη φορά στρατιωτική παρουσία σε Γαύδο και Οθωνούς – Ποιος είναι ο Αλβανός στρατηγός Piro Ahmetaj που αντιδρά και στρέφεται συνεχώς εναντίον της Ελλάδας το τελευταίο χρονικό διάστημα; – Αξιολόγηση της ελληνικής ενέργειας και μερικές σκέψεις με αφορμή την παρουσία στρατιωτών σε Γαύδο και Οθωνούς

Στη δίνη της πανδημίας του κορωνοϊού και ορισμένων άλλον γεγονότων, πέρασε στα ψιλά μια αξιοπρόσεκτη ενέργεια της ηγεσίας των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και φυσικά του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης.

Συγκεκριμένα, από τον περασμένο Ιούλιο στρατιωτικό φυλάκιο ιδρύθηκε για πρώτη φορά στη Γαύδο, το νοτιότερο σημείο της ελληνικής επικράτειας (για την ακρίβεια το ακρωτήριο Τρυπητή είναι το νοτιότερο σημείο της Γαύδου και της Ελλάδας), ενώ αναμένεται σύντομα και ίδρυση στρατιωτικού φυλακίου για πρώτη φορά στους Οθωνούς, ένα από τα Διαπόντια νησιά, το δυτικότερο σημείο της ελληνικής Επικρατείας (το ακρωτήριο Μπόκα των Οθωνών είναι για την ακρίβεια το δυτικότερο σημείο της Ελλάδας).

Λεπτομέρειες για όλα αυτά δίνει σε ένα εξαιρετικό ρεπορτάζ του ο Μάνος Χαραλαμπάκης στα «Νέα» της 6ης Νοεμβρίου 2020.

Ο-χωρος-του-στρατιωτικου-φυλακιου-της-Γαυδου-διπλα-στον-φαρο

Το στρατιωτικό φυλάκιο στη Γαύδο

Το περασμένο καλοκαίρι, στα τέλη Ιουλίου και εν μέσω ελληνοτουρκικής κρίσης, το δημοτικό συμβούλιο της Γαύδου έδωσε το πράσινο φως για τη λειτουργία στρατιωτικού φυλακίου στο νησί, παραχωρώντας κτίριο δίπλα στον φάρο της Γαύδου.
Αμέσως ο αρχηγός ΓΕΣ Αντιστράτηγος Χαράλαμπος Λαλούσης έδωσε εντολή για να φτιαχτεί το φυλάκιο γρήγορα κι αθόρυβα. Μέσα σε μία εβδομάδα οι εργασίες ολοκληρώθηκαν και έτσι εδώ και μερικούς μήνες η Γαύδος διαθέτει στρατιωτικό φυλάκιο δυναμικότητας 9 ανδρών. Περισσότερα για τη σημασία του φυλακίου στη Γαύδο θα αναφέρουμε στο τέλος του άρθρου.

Το στρατιωτικό φυλάκιο στους Οθωνούς

Στο ίδιο άρθρο ο Μάνος Χαραλαμπάκης αναφέρει ότι πολύ σύντομα στρατιωτικό φυλάκιο θα δημιουργηθεί και στους Οθωνούς, το δυτικότερο σημείο της ελληνικής επικράτειας. Πρόκειται για ένα παλαιό σχέδιο του Πενταγώνου, το οποίο δεν υλοποιήθηκε, ενώ αποτελεί και πάγιο αίτημα των κατοίκων του νησιού.

Με την ευκαιρία να γράψουμε δυο λόγια για τους Οθωνούς. Πρόκειται για ένα πανέμορφο νησί με έκταση 10,8 τ. χλμ, που απέχει 12 ναυτικά μίλια από τις ΒΔ ακτές της Κέρκυρας. Έχει μακραίωνη ιστορία. Από τον Ησύχιο (3ος π. Χ. αι.) αναφέρεται με το όνομα Οθρωνός(το ίδιο όνομα είχε και ένα νησί κοντά στη Σικελία, σύμφωνα με τον τραγικό ποιητή Λυκόφρωνα).

Ο Πλίνιος(1ος αι.) αναφέρει το νησί με το όνομα Θορωνός, ενώ με το σημερινό του όνομα Οθωνοί απαντά στον Βυζαντινό ιστορικό Προκόπιο, που έζησε στα χρόνια του Ιουστινιανού(6ος αιώνας). Οι Οθωνοί λέγονταν και Φιδονήσι λόγω της παρουσίας σ’ αυτούς πολλών φιδιών που ανάγκασαν τους κατοίκους τους να εγκαταλείψουν το νησί. Στα νεότερα χρόνια το νησί έχει πάρει και το όνομα Φανός λόγω της ύπαρξης σ’ αυτό φάρου, που κατασκευάστηκε το 1872 και είναι ο πρώτος φάρος που αντικρίζουν όσοι πλέουν από τον βορρά προς το Ιόνιο πέλαγος. Οι Οθωνοί απέχουν 43 ν. μ. από το Οτράντο και 47 ν. μ. από την Santa Maria di Leukaτης Ιταλίας.
Όπως είδαμε, το όνομά του νησιού είναι αρχαιότατο και προέρχεται πιθανότατα από το φυτό οθόννα, γνωστό σήμερα ως χελιδόνιο, που αφθονεί στο νησί. Φυσικά η ετυμολογία που υπήρχε στο λεξικό Μπαμπινιώτη ως και την έκδοση του 2012, ότι το νησί πήρε το όνομά του από τον βασιλιά Όθωνα, ο οποίος μάλλον αγνοούσε την ύπαρξή του, είναι παντελώς αβάσιμη. Μετά την σχετική αναφορά μας στο άρθρο μας για τη Σάσωνα το λάθος διορθώθηκε στην 5η έκδοση του λεξικού Μπαμπινιώτη(2019)…

Στην απογραφή του 2011 οι Οθωνοί είχαν 393 κατοίκους. Στην πλειοψηφία τους ασχολούνται με την αλιεία, τον τουρισμό και την ελαιοπαραγωγή. Πολλοί κάτοικοι των Οθωνών, που έχουν μεγάλη ναυτική παράδοση (χαρακτηριστικά το 1875 το 80% των κατοίκων του νησιού ασχολούνταν με τη ναυτιλία: 13% ήταν πλοίαρχοι και 67% ναύτες), μετανάστευσαν από το 1900 ως το 1960 σε Αθήνα, Κέρκυρα και κυρίως στις ΗΠΑ.

Flamur-Shqiptar-NATO-CV-Anglisht-819x1024

Αλβανός στρατηγός: προκλητική και ανόητη η εγκατάσταση Ελλήνων στρατιωτών στους Οθωνούς

Θα μπορούσε το άρθρο αυτό να τελειώνει κάπου εδώ. Για μία ακόμα φορά όμως μία αναπάντεχη αντίδραση από την γειτονική Αλβανία μας αναγκάζει να επεκταθούμε περισσότερο. Στη Γαύδο η εγκατάσταση του στρατιωτικού φυλακίου δεν προκάλεσε καμιά αντίδραση από την Τουρκία (ας μη δίνουμε ιδέες στους εξΑνατολών γείτονες). Αντίθετα, ένας υψηλόβαθμος Αλβανός στρατιωτικός ο Στρατηγός Piro Ahmetaj (Πίρο Αχμετάι), που εκφράζει πολύ συχνά ανθελληνικές θέσεις σε δημοσιεύσεις του με άρθρα του, πνέει μένεα εναντίον της χώρας μας. Ποιος είναι όμως ο Αλβανός Στρατηγός; Η αλήθεια είναι ότι το Αλβανός Στρατηγός ήχησε κάπως περίεργα στ’ αφτιά μας. Γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου 1963. Οπότε προφανώς ξεκίνησε τις στρατιωτικές του σπουδές στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, επί Χότζα. Έχει 35 χρόνια ενεργής παρουσίας στις αλβανικές ένοπλες δυνάμεις. Από το 2009 ως το 2013 ήταν ο εθνικός εκπρόσωπος της Αλβανία στην Ανώτατη Συμμαχική Διοίκηση του ΝΑΤΟ. Το 2014 (Ιανουάριος) διορίστηκε Σύμβουλος Άμυνας του Αλβανού προέδρου, ενώ έχει συντάξει μελέτες για τη μεταρρύθμιση ολόκληρου του εθνικού συστήματος ασφαλείας και άμυνας της Αλβανίας. Σήμερα ο Ahmetaj είναι σύμβουλος ασφαλείας του Δημοκρατικού κόμματος της Αλβανίας. Τον τελευταίο καιρό με απανωτά άρθρα και δημοσιεύσεις επιτίθεται εναντίον της Ελλάδας και προσπαθεί να ξεσηκώσει την κυβέρνηση Ράμα σε αντιδράσεις.

ΟΘΩΝΟΙ

Αντιτίθεται σθεναρά στην επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν. μ. στο Ιόνιο και στην εγκατάσταση ελληνικής στρατιωτικής φρουράς στους Οθωνούς! Η σημασία των Οθωνών (που αμφιβάλλουμε αν γνωρίζουν οι μαθητές των σχολείων της χώρας μας πλην των Επτανησίων πού βρίσκονται) είναι τεράστια, καθώς «βάζουν» την Ελλάδα στην Αδριατική αγγίζοντας σχεδόν τα στενά του Οτράντο, κόβοντας κάθε αλβανική (και τουρκική) ναυτική φιλοδοξία.

Σε άρθρο του στις 16/11/2020 ο Ahmetaj αναφέρει: «Από την άλλη πλευρά εάν το θεωρήσουμε πραγματικό νέο ότι Ελλάδα την στιγμή των διαπραγματεύσεων με τη Δημοκρατία της Αλβανίας για την οριοθέτηση των υδάτινων χώρων σχεδιάζει να αναπτύξει στρατιωτικές δυνατότητες σε ένα νησί με 400 κατοίκους μπροστά από μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ, τότε αυτό θα αποτελούσε σοβαρή πρόκληση με συνέπεια την υποβάθμιση του πνεύματος αμοιβαίας εμπιστοσύνης και σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Με απλά λόγια θα ήταν ανοησία».

Επίσης, ο Ahmetaj τονίζει ότι εγκατάσταση ελληνικής φρουράς στους Οθωνούς, σημαίνει ότι η χώρα μας έχει μακροπρόθεσμους στόχους (!) και ότι έχει αλλάξει η στρατιωτική αντίληψη της Ελλάδας για επέκταση του ελέγχου του θαλάσσιου χώρου.

d

Δηλαδή, σύμφωνα με τον Αλβανό στρατηγό, η Ελλάδα δεν έχει δικαίωμα να εγκαταστήσει στους Οθωνούς στρατιωτική δύναμη; Είναι οι Οθωνοί γκρίζα ζώνη; Ποιοι είναι οι μακροπρόθεσμοι στόχοι της Ελλάδας που φαντασιώνεται; 10-15 Έλληνες στρατιώτες από τους Οθωνούς, θα κάνουν απόβαση στην Αλβανία; Αν ήθελε η Ελλάδα να επιτεθεί στην Αλβανία, θα μπορούσε να το είχε κάνει και μάλιστα με άλλους τρόπους, όχι με απόβαση από τους Οθωνούς! Ας μην ξεχνάει ο κύριος Ahmetaj, ότι τον εναέριο χώρο της Αλβανίας; «περιφρουρούν» ελληνικά F16. Αντί να πει ένα «ευχαριστώ», μας κατηγορεί κιόλας…

Στη συνέχεια, ο Ahmetaj στρέφεται εναντίον της κυβέρνησης Ράμα, την οποία προφανώς αντιπολιτεύεται και κατηγορεί τον Αλβανό πρωθυπουργό ότι με την εκ των προτέρων αποδοχή της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ., θα δυσκολέψει την Αλβανία στα Διεθνή Δικαστήρια, όπου είναι σίγουρος ότι θα καταλήξουν οι δύο χώρες, καθώς σ’ αυτά θα συζητείται η κυριαρχία και όχι τα κυριαρχικά δικαιώματα.

Επίσης, ζητά από τον Αλβανό πρόεδρο Ιλίρ Μέτα, να απαιτήσει αναλυτικές εξηγήσεις από τον Έντι Ράμα για την αποδοχή της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ. και τη «στρατιωτικοποίηση» των Οθωνών, η οποία «απειλεί σοβαρά τη θέση της Δημοκρατίας της Αλβανίας στο κανάλι της Κέρκυρας».

Αλήθεια, ο Αλβανός στρατηγός, έχει μήπως στενές σχέσεις με κάποιους Τούρκους συναδέλφους του, όπως π.χ. τον θεωρητικό της «Γαλάζιας Πατρίδας» Τσιχάτ Γιαϊτζί;

Είναι γνωστό, ότι μετά από υπόδειξη και παρότρυνση των Τούρκων, δεν επικυρώθηκε ποτέ η Συμφωνία Ελλάδας – Αλβανίας του 2009 για την ΑΟΖ. Και η τωρινή επιχειρηματολογία του Ahmetaj, μας δημιουργεί ότι είναι κατευθυνόμενη από άλλους…

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ-ΛΑΛΟΥΣΗΣ

Αξιολόγηση της εγκατάστασης στρατιωτικών φυλακίων σε Γαύδο και Οθωνούς

Επικροτούμε απερίφραστα, την απόφαση του ΓΕΣ και του αρχηγού του Αντιστράτηγου (ΤΘ) Χαράλαμπου Λαλούση, τον οποίο γνωρίζουμε από τη θητεία μας στο ΚΕΤΘ (Αυλώνας), τη δεκαετία του ’90, όπου ήταν υπεύθυνος για το κεντρικό ΚΨΜ του στρατοπέδου, για τη δημιουργία στρατιωτικών φυλακίων σε Γαύδο και Οθωνούς.

Το φυλάκιο στη Γαύδο, το νοτιότερο άκρο της Ελλάδας, εκτός από το αίσθημα ασφάλειας που προσδίδει στους κατοίκους του νησιού, είναι εξοπλισμένο με ραντάρ, το οποίο έχει τη δυνατότητα να ελέγχει σε βάθος 30 χλμ. τη γύρω περιοχή, όπου, ας μην ξεχνάμε, η Τουρκία έχει προαναγγέλλει έρευνες το επόμενο χρονικό διάστημα.

Υπάρχει μάλιστα η δυνατότητα, αν χρειαστεί, να εξοπλιστεί σύντομα το φυλάκιο και με ακόμα πιο σύγχρονα ηλεκτρονικά συστήματα, όπως γράφει ο Μ. Χαραλαμπάκης στα «Νέα».

Το φυλάκιο στους Οθωνούς, μέχρι τώρα, δεν έχει λειτουργήσει. Ας ελπίσουμε ότι αυτό έχει να κάνει με κάποια γραφειοκρατικά ή τεχνικής φύσης ζητήματα και όχι με αλλαγή προθέσεων του ΓΕΣ, μετά από άνωθεν παρεμβάσεις… Αν η ελληνική κυβέρνηση, έχει δεχθεί πιέσεις από την αλβανική, για μη εγκατάσταση Ελλήνων στρατιωτών στους Οθωνούς και υπαναχωρήσει, θα πρόκειται για την απόλυτη τραγωδία. Όνειδος και εξευτελισμός είναι οι λέξεις που μας έρχονται στο μυαλό, αν συμβεί κάτι τέτοιο. Εντάξει, το Oruc Reis, πλέει εδώ και μήνες ανενόχλητο εδώ σε ελληνικά νερά, τα οποία η κυβέρνηση «κατάφερε» να τα μετατρέψει σε αμφισβητούμενα. Βέβαια, δεν πλησιάζει πιο κοντά από τα 6 ν.μ. τα ελληνικά νησιά, σύμφωνα με τις επίσημες ανακοινώσεις του ΓΕΕΘΑ τουλάχιστον. Αν πλησίασε ή πλησιάσει πιο κοντά, θα μας το πουν; Μάλλον όχι.

aqgdfc1589263292004

Η Τουρκία ζητά επίμονα το τελευταίο διάστημα την αποστρατιωτικοποίηση νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, κάτι που όπως έχουμε «αποδείξει» σε άρθρα μας (12/5/2019) και (20/1/2020) είναι έωλο και αβάσιμο. Εξάλλου, η Τουρκία έχει, εντελώς παράνομα, αναπτύξει στρατιωτικές δυνάμεις σε Ίμβρο και Τένεδο.

Δυστυχώς, καμία ελληνική κυβέρνηση στις απαντήσεις της προς τη γειτονική χώρα, δεν την καλεί να αποστρατικοποιήσει άμεσα τα δύο νησιά, που έπρεπε ,σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λωζάνης, να έχουν δυνάμεις ασφαλείας, από γηγενή, ελληνικό πληθυσμό.

Ας μην φτάσουμε στο σημείο, να αρχίσει και η Αλβανία να ζητά αποστρατιωτικοποίηση ελληνικών νησιών!

Επανερχόμενοι στο θέμα των Οθωνών, θα αναμένουμε την εξέλιξή του θέματος της εγκατάστασης στρατιωτικού φυλακίου στο νησί και θα ενημερώσουμε τους αναγνώστες μας.

Η Ευρώπη απέναντι στην Τουρκία: απορία ψάλτου βήξ

Από
anixneuseis
-
2

της Ευμορφίας Δημητρακοπούλου

Εξεμάνη ο γερμανός ΥΠΕΞ Μάας, γιατί η «Επιχείρηση Ειρήνη» στην Μεσόγειο, θυμίζει ότι «η αιώνια ειρήνη κρατά ένα χρόνο», κατά το γνωστό ρωσικό απόφθεγμα. Μήπως ήθελαν να δείξουν ότι η Τουρκία δεν εμπλέκεται στη Λιβύη και στέλνει μπογιές στον Σάρατζ; Η Τουρκία έχει ξεσαλώσει και δεν εκπλήσσει παρά μόνο  εκείνους που επιμένουν σε αναλύσεις βλακείας. Στις Βρυξέλλες περιμένουν να μιλήσει ο Ερντογάν. Ο Μπορέλ “απορία ψάλτου βήξ”. Για να καθησυχάσουν τους αγανακτισμένους από τις πιρουέτες της Άγκυρας δηλώνουν ότι έχουν τις κυρώσεις στο τραπέζι. Να προσέξουν μη τυχόν τους παραπέσουν, γιατί θα τις ψάχνει η Αθήνα που έχει θέση ρεζερβέ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Θα μοιάζουν με τις κυρώσεις, που σκοπεύει να επιβάλει το Βερολίνο στις ΗΠΑ εξ’αιτίας του Nord Stream, όπως είπε ο Klaus Ernst, επικεφαλής της Επιτροπής οικονομικών & ενέργειας της Bundestag; Τώρα με τον Μπάϊντεν μια συναλλαγή είναι ευκολότερη.  Για τους ελπίζοντες ότι η κυβέρνηση Μπάϊντεν θα κατανοήσει τα ελληνικά δίκαια, υπενθυμίζουμε ότι μετά το γερμανο-τουρκικό σύμφωνο του 1941 αμερικανοί και βρετανοί αγόραζαν βρώμιο από την Τουρκία, όχι γιατί το χρειάζονταν, αλλά για να μην το πουλήσει ο Ινονού στον Χίτλερ. Ήλπιζαν σε μια συμμαχία, μα αγνοούσαν το τηλεγράφημα Ρίμπεντροπ ότι η τουρκική ουδετερότητα ικανοποιούσε πλήρως τις ανάγκες του Βερολίνου. Έ, κάποιο δωράκι θα της δώσουν τώρα για να συνεχίσει να παριστάνει το νατοϊκό εταίρο. Μην αναφέρουμε κάτι περίεργες ιδέες που εκφράζουν δυο γερουσιαστές για τους S-400. Είναι δικής τους εμπνεύσεως ή του τουρκικού λόμπι, που κοιτά να βγάλει και κέρδος; Φταίνε οι αμερικανοί, οι Γερμανοί, οι Τούρκοι; Όχι. Όσο δεν βρίσκουν αντίσταση προελαύνουν.

Το 1967 έμεινε έτος σταθμός στην ιστορία. Ένας ευάριθμος λαός 2,7 εκατ. Εβραίων  δέχθηκε επίθεση από μια θάλασσα Αράβων και τους κατατρόπωσαν. Επιπλέον, βύθισαν το αμερικανικό πλοίο USS Liberty, στα διεθνή ύδατα. Έτσι κέρδισαν τον σεβασμό της Ουάσιγκτον. Δεν ήταν η υπεροπλία ούτε το μέγεθος του στρατού τους. Ήταν η στρατηγική και ο σχεδιασμός. Κυρίως, ήταν αποφασισμένοι να υπερασπιστούν το κράτος τους με νύχια και δόντια. Αυτό μετρά σε κάθε σύγκρουση, στρατιωτική και διπλωματική. Ουδείς σέβεται κάποιον που ενδίδει. Όταν στις ηγεσίες παρεισφρέουν απόγονοι σκλάβων με γλώσσα δούλων, θυμόμαστε τα φανταχτερά ονόματα εκείνων που δήλωναν υποτελείς διαχρονικά.

Δεδομένου ότι η οικονομία πάει κατά διαόλου και τα περί εμβολίων που θα επαναφέρουν την παγκόσμια κοινότητα στην κανονικότητα είναι παρηγοριά στον άρρωστο, ας σκεφτούμε. Οι οικονομίες δεν δομούνται με μπαράκια, καφέ, εξαγωγές ρίγανης, ζαρζαβατικών, μεταπωλήσεις πετρελαιοειδών ή καταναλώνοντας εισαγόμενα με δανεικά. Ας όψονται όσοι παραμύθιαζαν τον κόσμο ότι είμαστε στην 20η θέση ανάπτυξης στον πλανήτη! Το New Deal δεν έβγαλε την Αμερική από την κρίση, αλλά οι εξοπλισμοί. Σαφώς η Ελλάδα δεν είναι ΗΠΑ όμως κάτι είχαμε. Τελικά οι αμυντικές βιομηχανίες κατέληξαν φαντάσματα, χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες “αντι-ιμπεριαλιστών”. Άμυνα και νέες τεχνολογίες συνδυαζόμενες είναι οι μόνες προοπτικές ανάπτυξης, δημιουργίας θέσεων εργασίας και εξοπλιστικής αυτάρκειας. Μακροπρόθεσμα προφανώς, εφ’ όσον τα ευρωπαϊκά κονδύλια επενδυθούν και δεν μοιραστούν. Με σωστό σχεδιασμό προλαβαίνουμε το 2030 όταν οι γείτονες θα είναι αστακοί. Οι “πασιφιστές” και οι έξωθεν υποκινητές τους, ας μαζεύουν μαργαρίτες στους αγρούς.

Ευμορφία Δημητρακοπούλου

 

19:00 ΣΗΜΕΡΑ ΚΥΡΙΑΚΗ ΕΛΛΗΝΟΡΩΣΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Από
admin
-
0

Παντελής Σαββίδης, Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος, Κώστας Μελακοπίδης, Σωτήρης Δημόπουλος, Dmitry Kikot

Ισλαμοφοβία, Ευρωλαγνεία και τα ατοπήματα του Μακρόν

Από
anixneuseis
-
0

Σπυρίδων Σφέτας

Σπυρίδων Σφέτας

O καθηγητής Νεότερης και Σύγχρονης Βαλκανικής Ιστορίας του ΑΠΘ εξηγεί γιατί η Σόφια έβαλε βέτο στα Σκόπια, τονίζοντας ότι μέσα στο Δεκέμβριο αναμένονται εξελίξεις στις Βρυξέλλες για το θέμα

To πρόσφατο τρομοκρατικό χτύπημα Ισλαμιστών στη Γαλλία ως αποτέλεσμα  του σκίτσου του Μωάμεθ από καθηγητή Μέσης Εκπαίδευσης, στα πλαίσια μαθήματος για την ελευθερία της έκφρασης, όπως και το βουλγαρικό βέτο  για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βόρειας Μακεδονίας με τη Ευρώπη δείχνουν την κρίση της Ευρώπης και την έλλειψη στρατηγικής. Τα γεγονότα φαίνονται ασύνδετα,  και όμως δεν είναι.

Στην πρώτη περίπτωση, το ατόπημα του Μακρόν και ο κίνδυνος για την Ελλάδα είναι να  μην πέσει η Γαλλία  στην παγίδα του Ερντογάν, στον απόηχο της σύγκρουσης Γαλλίας- νεοθωμανικής Τουρκίας για την Ανατολική Μεσόγειο. Καλοδεχούμενη η συμμαχία της Γαλλίας με την Ελλάδα για την αντιμετώπιση της τουρκικής προκλητικότητας του Ερντογάν, αλλά η μετατροπή της  σε ευρύτερη διένεξη του ισλαμικού γενικά κόσμου με τη Γαλλία δεν συμφέρει το δυτικό κόσμο,  και ειδικότερα εμάς. Το Ισλάμ γενικά απαγορεύει την ανθρωπομορφική  παράσταση του θείου, σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό, δεν γνώρισε γενικά κάτι αντίστοιχο με την Αναγέννηση και το Διαφωτισμό της Ευρώπης, πλην μερικών  διανοουμένων, επηρεασμένων από τον ορθολογισμό του Αριστοτέλη. Το πάντα ακίνητο  και εν ενεργεία πρώτο κινούν του Αριστοτέλη ταυτιζόταν με τον απρόσιτο Αλλάχ. Ο Μωάμεθ ήταν απλά κομιστής του μηνύματος του Αλλάχ, και ο τελευταίος προφήτης.

ap_20306567793003.jpg
AP

Ο χλευασμός γενικά του Μωάμεθ εξοργίζει τον κάθε μουσουλμάνο, Σουνίτη και Σιίτη, ανά πάσα στιγμή μπορεί και ο μετριοπαθής Μουσουλμάνος να ριζοσπαστικοποιηθεί,  να ερμηνεύσει το τζιχάντ ως ιερό πόλεμο και να καταφύγει στους  Σαλαφιστές και του Ουχαβήτες, ιδιαίτερα αν αισθάνεται περιθωριοποιημένος κοινωνικά.  Η συντριπτική πλειοψηφία των μουσουλμάνων της Γαλλίας αποδέχεται τον κοσμικό τρόπο ζωής. Πώς  θα  ένιωθε ένας Χριστιανός αν δει να χλευάζεται το σημείο του σταυρού; Δεν είναι υπόθεση του κάθε Προέδρου μιας ευρωπαϊκής χώρας να αναμορφώσει το Ισλάμ με πειθαναγκασμό.  Είναι υπόθεση των ίδιων των Μουσουλμάνων  η αμφισβήτηση του θεοκρατικού χαρακτήρα του Ισλάμ και η ορθολογιστική του προσέγγιση. Ειδικά την Γαλλία βαραίνει και κληρονομιά της  αποικιοκρατίας και  η αντιφατικότητά της. Όταν το Οθωμανικό κράτος ήταν στην ακμή του  και οι Οθωμανοί  πολιορκούσαν στη Βιέννη (1529),  η Γαλλία ήταν σύμμαχος των Οθωμανών.

Η Γαλλία ήταν απούσα στη ναυμαχία της Ναυπάκτου (1571), δεν συμμετείχε στο πλευρό των Αψβούργων κατά τη δεύτερη πολιορκία της Βιέννης (1683) ούτε στη μετέπειτα σταυροφορία της Χριστιανικής Δύσης κατά των Οθωμανών είχε συμμετοχή.  Ακόμα και ο Μέγας Ναπολέων  δεν είχε σχέδια για διάλυση του οθωμανικού κράτους.

Τα πράγματα άλλαξαν τον 19ο/20ό αιώνα  όταν,  μετά την παλινόρθωση, η Γαλλία, ευθυγραμμιζόμενη με την αγγλική πολιτική, εξελίχθηκε σε αποικιοκρατική δύναμη στο οθωμανικό κράτος(Αλγερία το 1830, Τυνησία το 1882, Μαρόκο το 1905,  Συρία και Λίβανος μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο κ.λπ.). Βεβαίως και ο Ερντογάν,  δέσμιος της πολιτικής του, ερμήνευσε λάθος την ‘’αραβική άνοιξη’’.  Η  δήθεν ‘’νοσταλγία’’ για την Οθωμανική Αυτοκρατορία , εσφαλμένη εκτίμηση των Νεοοθωμανιστών, δεν υποκαθιστά την ανάμνηση της αποικιοκρατίας για του Άραβες. Το πρόβλημα για τους Δυτικούς δεν είναι η  Τουρκία γενικά,  αλλά η Ερντογανική Τουρκία.

Πριν επιχειρήσει την αναμόρφωση του Ισλάμ, ο Μακρόν, άνθρωπος των αγορών και αντίπαλο δέος της Λεπέν, επιχείρησε να μεταρρυθμίσει και την Ευρωπαϊκή Ένωση, εισάγοντας νέα μεθοδολογία για τη διεύρυνση και μη διστάζοντας να καταφύγει σε βέτο στο οποίο έχει γίνει κατάχρηση από τα κράτη. Το πρώτο θύμα υπήρξε η Βόρεια Μακεδονία.  Ο Μακρόν που έτρεχε  στα Σκόπια να πείσει τους πολίτες να προσέλθουν μαζικά στο δημοψήφισμα της 30ής Σεπτεμβρίου 2018 και να στηρίζουν την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, δεν κατάλαβε τη ζημιά που  προκάλεσε στον Ζάεφ  με το βέτο πέρυσι. Η Γαλλία επανέκαμψε, ο Μακρόν επέβαλε τη νέα μεθοδολογία για την διεύρυνση ,αλλά άνοιξε τον ασκό του αιόλου με το βέτο.

ap_19316477047585.jpg
AP/Συνάντηση προέδρου της Βόρειας Μακεδονίας Στέβο Πενταρόσφσκι με τον Εμανουέλ Μακρόν

Η Πολωνία και η Ουγγαρία έθεσαν βέτο για το Ταμείο Ανάκαμψης και πρόσφατα η Βουλγαρία για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βόρειας Μακεδονίας με την ΕΕ. Οι  διαφορές της Βουλγαρίας με την Βόρειο Μακεδονία για ταυτολογικά και γλωσσικά ζητήματα είναι γνωστές εδώ και χρόνια, ήδη από τον Μάϊο  με άρθρο μας  είχαμε  προειδοποιήσει για το ενδεχόμενο αυτό , αναπτύσσοντας διεξοδικά το ιστορικό υπόβαθρο της διένεξη, η Βουλγαρία θώπευε εδώ και χρόνια ύπουλα την τότε ΠΓΔΜ, υποδεικνύοντας την Ελλάδα ως το μοναδικό εμπόδιο για την Ευρώπη. Τώρα που η Ελλάδα έλυσε με σαφήνεια τα επίμαχα ζητήματα και η ελληνική  επιχειρηματική δραστηριότητα σημείωσε άνοδο περαιτέρω, τώρα που η Βόρεια Μακεδονία εξελίσσεται σε μακρύ χέρι της Ελλάδας, η Βουλγαρία ζηλεύει, υποφέροντας από τον ρομαντισμό και το σύνδρομο του ηττημένου για μια φορά ακόμη.  Άλλο τα διμερή ζητήματα, που δεν απειλούν την εδαφική ακεραιότητα της Βουλγαρίας, όπως η Τουρκία με την  Ελλάδα,  και άλλο η ευρωπαϊκή προοπτική της Βόρειας Μακεδονίας.

ap_18060493472467_1.jpg
AP/Ζάεφ-Μπορίσοφ

Παράλληλα  με την έναρξη των μακροχρόνιων  ενταξιακών διαπραγματεύσεων, μπορούσαν να συζητηθούν και οι διαφορές , με ευελιξία,  με τη Σόφια. Η Βουλγαρία δεν ήταν στη ρητορική της κατά της ευρωπαϊκής προοπτικής της Βόρειας Μακεδονίας/ΠΓΔΜ. Από το 2001 η ΠΓΔΜ  ήταν συνδεδεμένο μέλος με την ΕΕ, το Μάρτιο του 2020 το Συμβούλιο της Ευρώπης έδωσε το πράσινο φως  για έναρξη των σχετικών διαπραγματεύσεων, ο Ζάεφ κέρδισε τις εκλογές, τον Οκτώβριο του 2020  η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έδωσε θετική γνωμοδότηση. Τότε πώς εξηγείται το βουλγαρικό βέτο, όχι  η συνετή πολιτική της απειλής βέτο, που αιφνιδίασε του Ευρωπαίους;  

Τα αίτια πρέπει να αναζητηθούν στο εσωτερικό της Βουλγαρίας που με ξένα  στηρίγματα μπήκε στην Ευρώπη το 2007 και υποφέρει από διαφθορά και μιζέρια. Το κυβερνών κόμμα GERB του Μπορίσωφ αντιμετωπίζει κύμα διογκούμενης δυσαρέσκειας και η κυβέρνηση του κεντροδεξιού συνασπισμού επιβίωσε το καλοκαίρι πρότασης μομφής της αντιπολίτευσης, επειδή το μικρό εθνικιστικό κόμμα VMRO του Krasimir Karakačanov  στήριξε τον Μπορίσωφ, τον άλλοτε σωματοφύλακα του Ζίβκωφ. Ο Καρακατσάνωφ είναι ο αντίστοιχος Πάνος Καμμένος των ΑΝΕΛ, εκφράζει ακραίες βουλγαρικές θέσεις του 19ου αιώνα, κάνει πολιτική καριέρα με την καπηλεία εθνικών θεμάτων.  

ap_19186543810339_2.jpg
AP/Ζάεφ-Μπορίσοφ

Ο Μπορίσωφ τελεί πολιτικά υπό την ομηρία του υπουργού Αμύνης, του μη χαρισματικού Καρακατσάνωφ, που δεν έχει καταγωγή από τη Μακεδονία (προέρχεται από την πόλη Ρούσε), αλλά είναι βασιλικότερος του βασιλέως  στην πλειοδοσία νοσηρού εθνικισμού.  Ο ίδιος επιχείρησε να μπει κρυφά και στην Ελλάδα  την 28η Οκτωβρίου, πριν μερικά χρόνια, όχι από τον Προμαχώνα, για την  υπόθαλψη βουλγαρισμού στη Δυτική Μακεδονία, και εισηγήθηκε την ανέγερση μνημείου για το Γκότσε Ντέλτσεφ και στην Ελλάδα. Ο Ντέλτεφ σκοτώθηκε το 1903 σε χωριό των Σερρών, το 1943 στην κατεχόμενη Ελλάδα  οι βουλγαρικές κατοχικές  αρχές εντόπισαν τον τάφο του και τον ξέθαψαν, το 1946 τα οστά του δόθηκαν ως δώρο  τα Σκόπια. Το μείζον θέμα της καταγωγής του λύνεται   εύκολα με τα δεδομένα του 1903. Είχε την εθνική ταυτότητα Βούλγαρος και την τοπική Μακεδών. Τα πυρά του  Καρακατσάνωφ πιάνουν και εμάς έμμεσα, ο Μπορίσωφ σιωπά.

Η επίσημη βουλγαρική στάση προκάλεσε απογοήτευση στα Σκόπια, αλλά και σε νουνεχείς Βούλγαρους πολιτικούς. Διόγκωσε το αντιβουλγαρικό  μένος  και αναβάθμισε τη σημασία της Ελλάδος στην κοινή γνώμη. Ο Ζάεφ  εξέφρασε την δυσαρέσκειά  του, επισημαίνοντας ωστόσο ότι μεταξύ των Υπουργείων Εξωτερικών των δύο χωρών υπάρχουν δίαυλοι επικοινωνίας και  ότι  τον Δεκέμβριο θα βρεθεί λύση. Επανέλαβε ότι η Βόρειος Μακεδονία δεν εγείρει μειονοτικά ή εδαφικά ζητήματα σε σχέση με τη Βουλγαρία. Ο Δημητρώφ δήλωσε  ότι θα βρεθεί τρόπος για να προωθηθεί η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, αν η Βουλγαρία δεν άρει το βέτο. Αλλά τα πάντα θα κριθούν  τον Δεκέμβριο, κατά τη γνώμη μας. Αν ο πρωθυπουργός επιστρέψει από τις Βρυξέλλες, χωρίς κυρώσεις κατά της Τουρκίας, τότε τίθεται σοβαρά σε αμφισβήτηση η ίδια η αξιοπιστία της Ευρώπης.

ethnos.gr

Η δολοφονία που μπορεί να τινάξει στον αέρα τη Μέση Ανατολή

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
28 Νοεμβρίου 2020

Λίγες ώρες μετά τη δολοφονία του Ιρανού πυρηνικού επιστήμονα Μοχσέν Φαχριζαντέ οι ΗΠΑ στέλνουν στην περιοχή ένα αεροπλανοφόρο με τα πλοία συνοδείας του, ενώ, λίγες μέρες νωρίτερα, είχαν αποστείλει βομβαρδιστικά Β-52.

Στο μεταξύ δεν υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι στον κόσμο που να αμφιβάλλουν ότι οι μυστικές υπηρεσίες του Ισραήλ είναι υπεύθυνες για τη δολοφονία του επιφανούς Ιρανού φυσικού, “πατέρα” του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος. “Nα θυμάστε το όνομά του” είχε πει το 2018 ο Νετανιάχου για τον Φαχριζαντέ, ενώ ο Τραμπ έστειλε ένα tweet αγγλικά και ένα εβραϊκά (!) αναπαράγοντας την ανάρτηση ενός Ισραηλινού για τη δολοφονία.

Χωρίς άλλωστε να το παραδεχθούν ανοιχτά, οι Iσραηλινοί δεν έκαναν τίποτα για να διασκεδάσουν τις εντυπώσεις, αντίθετα παραδέχτηκαν “ανωνύμως” την ευθύνη τους στους New York Times. Το Ισραήλ είναι σήμερα το μόνο κράτος που διαθέτει μια παράξενη “ασυλία” για παρόμοιες “δραστηριότητες” παγκοσμίως – “ασυλία” που δεν έχουν ούτε Αμερικανοί, ούτε Ρώσοι, ούτε Κινέζοι, ούτε κανείς άλλος.

Η δολοφονία του Φαχριζαντέ συνιστά ασφαλώς πλήγμα για το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα. Αλλά βέβαια η Τεχεράνη θα βρει έναν άλλο επιστήμονα να βάλει στη θέση του και θα συνεχίσει το πρόγραμμα. Το πιθανότερο επομένως είναι ότι το Ισραήλ, δηλαδή ο κ. Νετανιάχου, να επιχειρεί με τη δολοφονία να προκαλέσει πόλεμο με το Ιράν, προτού ο μεγάλος προστάτης του, ο Ντόναλντ Τραμπ, εγκαταλείψει τον Λευκό Οίκο. Και αυτή σημειωτέον είναι η πιο μινιμαλιστική εκδοχή. Γιατί δεν μπορούμε να ξέρουμε τι άλλο ετοιμάζουν οι Νετανιάχου, Μπάνον, Πομπέο, Κουσνέρ, Τραμπ και κομπανία, όχι μόνο στη Μέση Ανατολή, αλλά επίσης στις ΗΠΑ και παγκοσμίως. (Ο Νετανιάχου έχει και ισχυρό προσωπικό κίνητρο να θέλει ίσως μια “φυγή στον πόλεμο”, γιατί συμπεριφέρθηκε επί τέσσερα χρόνια σαν να έχει την Αμερική στο τσεπάκι του και πιθανώς την είχε όντως δια του Τραμπ. Τώρα, ισχυρές δυνάμεις και στην Αμερική, αλλά και στον παγκόσμιο εβραϊσμό, θα ήθελαν ασφαλώς να τον πλήξουν και περιμένουν να το κάνουν, αφού φύγει ο Τραμπ. Ο Ισραηλινός πολιτικός αντιμετωπίζει και βαριές κατηγορίες για διαφθορά).

Την εκδοχή της προβοκάτσιας υιοθέτησε, εμμέσως πλην σαφώς, και ο επικεφαλής της CIA επί Ομπάμα, Μπρέναν που προχώρησε σε μια εντελώς πρωτοφανή στα χρονικά ενέργεια, η οποία επιβεβαιώνει την οξύτητα του “εμφυλίου πολέμου” στον “Όλυμπο” της Αυτοκρατορίας της Δύσης. ‘Εγραψε σε ένα tweet ότι δεν γνωρίζει αν κάποιο κράτος στήριξε αυτή τη δολοφονία, αν το έκανε όμως, είπε, έχουμε να κάνουμε με “τρομοκρατία υποστηριζόμενη από κράτος”. Διεχώρισε τη δολοφονία του επιστήμονα από δολοφονίες στελεχών της Αλ Κάιντα και του ISIS και εξέφρασε την ελπίδα η Τεχεράνη να αποδειχτεί αρκετά σοφή, ώστε να περιμένει την ανάληψη της εξουσίας στην Ουάσιγκτον από “υπεύθυνους ηγέτες” προτού απαντήσει! Το μόνο που δεν έκανε ο πρώην αρχηγός της CIA ήταν να ζητήσει τη σύλληψη του Νετανιάχου για τρομοκρατία και του Τραμπ για υπόθαλψη εγκληματία.

Το ταξίδι στη Σαουδαραβία και οι εκτιμήσεις της Τεχεράνης

Προς την εκδοχή ότι η δολοφονία του επιστήμονα αποσκοπούσε στο να προκαλέσει σύρραξη συγκλίνει και η επίσκεψη-αστραπή του Πομπέο, του Νετανιάχου και του διοικητή της Mossad στη Σαουδική Αραβία προκειμένου (όπως γράφει το Middle East Eye) να εξασφαλίσουν τη συμμετοχή του Ριαντ στον σχεδιαζόμενο πόλεμο κατά του Ιράν. Κάτι όμως που αρνήθηκε, όπως λέγεται, ο Μοχάμαντ Μπιν Σάλμαν, αντιλαμβανόμενος ότι μπορεί στο τέλος να μη μείνει τίποτα από τη χώρα του, που ήδη δεν καταφέρνει να τα βγάλει πέρα με την Υεμένη και εκλιπαρεί (χωρίς αποτέλεσμα) τον Σίσι της Αιγύπτου να στείλει στρατό για βοήθεια. Φαίνεται εξάλλου ότι το Ριάντ “προειδοποιήθηκε” να “καθήσει φρόνιμα” με επιθέσεις drones και με τη ναρκοθέτηση ελληνόκτητου τάνκερ σε λιμάνι του.

Ο Σαουδάραβας πρίγκηπας έκανε πίσω, μετά την εκλογή Μπάιντεν, και στο θέμα της αναγνώρισης του Ισραήλ που είχε συμφωνήσει, λέγεται, να προχωρήσει μετά τις αμερικανικές εκλογές.

Λίγες μέρες πριν από αυτά, ο Τραμπ συγκάλεσε σύσκεψη στον Λευκό Οίκο για να εξεταστεί το ενδεχόμενο ανάληψης δράσης κατά της Τεχεράνης. Οι συμμετέχοντας “έμειναν με την εντύπωση”, ανέφεραν αμερικανικά δημοσιεύματα, ότι ο απερχόμενος Πρόεδρος εγκατέλειψε την ιδέα βομβαρδισμού του Ιράν. Την εγκατέλειψε όμως όντως ή τους εγκατέλειψε με την εντύπωση που ήθελε να τους εγκαταλείψει;

Οι Ιρανοί και οι σύμμαχοί τους εκτιμούσαν και διέρρεαν ήδη, πριν από τη δολοφονία, ως εξαιρετικά πιθανό ένα χτύπημα των πυρηνικών τους εγκαταστάσεων από τον Νετανιάχου, ώστε να σαμποτάρει τη συμφωνία που θα επιδιώξει ο Μπάιντεν με την Τεχεράνη. Αν επιτεθούν οι Ισραηλινοί και απαντήσουν οι Ιρανοί, τότε θα απαντήσει ο Τραμπ χτυπώντας το Ιράν και επικαλούμενος την ανάγκη να υπερασπιστεί το εβραϊκό κράτος.

Αυτά όμως πετυχαίνουν συνήθως όταν υπάρχει ένα στοιχείο αβεβαιότητας. Οι πάντες γνωρίζουν τώρα τις προθέσεις και τα πιθανά σχέδια του Νετανιάχου, δεν είναι επομένως σίγουρο ότι θα αντιδράσουν όπως περιμένει ο πρωθυπουργός του Ισραήλ.

Εκκαθαρίσεις στο Πεντάγωνο

Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι όλα αυτά συμβαίνουν ενώ στην Ουάσιγκτον ο Τραμπ προχώρησε σε εκτεταμένες εκκαθαρίσεις του Υπουργού ‘Αμυνας και της στρατιωτικής ηγεσίας, τοποθετώντας σε θέσεις-κλειδιά υπερ-ακροδεξιά πρόσωπα που δεν έχουν κανένα προσόν για τις θέσεις που ανέλαβαν πλην της πλήρους υποταγής τους στον ίδιο. Οι νεοδιορισθέντες άλλαξαν τη δομή των ενόπλων δυνάμεων, με την αναγόρευση των ειδικών επιχειρήσεων σε αυτόνομο κλάδο που μπορεί να ενεργήσει χωρίς να ακολουθεί όλη την κανονική ιεραρχία. Θυμίζουμε ότι, κλείνοντας την προεκλογική του εκστρατεία, ο Τραμπ μετέβη στην έδρα τους στο Φορτ Μπραγκ και είχε μακρές και μη δημόσιες συνομιλίες με τους αξιωματικούς των ειδικών δυνάμεων.

(Πολιτικός) επικεφαλής του τομέα ειδικών επιχειρήσεων τοποθετήθηκε ο Έζρα Κόεν-Ουάτνικ, 34 ετών, ακροδεξιός “επιχειρησιακός” (operative) που ήρθε στο Συμβούλιο Εθνικής Ασφαλείας λόγω των σχέσεών του με τον Μπάνον, τον φιλοϊσραηλινό και φανατικά αντι-Ιρανό και φιλότουρκο Φλυνν και τον γαμπρό του Τραμπ (και Ορθόδοξο Εβραίο) Τζάρεντ Κούσνερ. Στη τρίτη θέση στην ιεραρχία του Πενταγώνου, ως υφυπουργός Πολιτικής, τοποθετήθηκε ο απόστρατος στρατηγός Τάτα, που αποκαλούσε τον Ομπάμα τρομοκράτη, Μαντσουριανό Άνθρωπο και Μουσουλμάνο. Νέος κύριος σύμβουλος του Υπουργού ‘Αμυνας Μίλερ, ο απόστρατος συνταγματάρχης ΜακΓκρέγκορ έχει ζητήσει την επιβολή στρατιωτικού νόμου και την εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες των μεταναστών στα σύνορα ΗΠΑ και Μεξικού.

Eίναι χαρακτηριστικό ότι οι τρεις κορυφαίοι απομακρυθέντες μετά τις εκλογές θεώρησαν σκόπιμο, αποχωρώντας, να υπενθυμίσουν στους Αμερικανούς στρατιωτικούς ότι έχουν ορκιστεί πίστη στο Σύνταγμα. ‘Ηδη, τον περασμένο Ιούνιο, οι Αμερικανοί στρατιωτικοί αρνήθηκαν να βγάλουν τον στρατό στους δρόμους κατά των διαδηλωτών, όπως επεδίωκε ο Τραμπ.

Για τους λόγους αυτούς δεν μπορεί κανείς να είναι βέβαιος για το τι μπορεί να συμβεί στις ΗΠΑ, στη Μέση Ανατολή και σε όλο τον κόσμο έως τις 20 Ιανουαρίου που αναλαμβάνει ο Μπάιντεν.

Πόλεμος με το Ιράν σημαίνει “μίνι παγκόσμιος”

‘Όπως δεν έχουμε κουραστεί να επισημαίνουμε εδώ και πολλά χρόνια, ένας πόλεμος με το Ιράν δεν θα είναι “μία από τα ίδια”. Θα χρησιμοποιηθούν πιθανότατα τακτικά πυρηνικά όπλα (αλλά και μόνο ο βομβαρδισμός των πυρηνικών του εγκαταστάσεων θα έχει το αυτό αποτέλεσμα με τη χρήση πυρηνικών όπλων). Μια σύρραξη με το Ιράν θα είναι ένα είδος “μίνι παγκοσμίου πολέμου”, θα οδηγήσει σε ανάφλεξη όλη την ευρεία Μέση Ανατολή, θα έχει τρομακτικές οικολογικές, οικονομικές και γεωπολιτικές συνέπειες, θα αποτελέσει βαρύ πλήγμα για το κινεζικό σχέδιο “One Belt, One Road” και, πιθανώς, στην εξέλιξή του, μπορεί να οδηγήσει και στην εμπλοκή τρίτων δυνάμεων, όπως η Τουρκία, η Ρωσία και η Κίνα.

Ο λόγος που η φασίζουσα, “εξτρεμιστική Διεθνής” των Τραμπ-Νετανιάχου (και Ναρέντρα Μόντι) θέλει να προχωρήσει σε ένα τέτοιο σχέδιο, παρά τους τεράστιους και προφανείς κινδύνους του, είναι πάρα πολύ απλός. Αν δεν το κάνει, οι δύο δεκαετίες επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή, που άρχισαν με την εισβολή στο Αφγανιστάν το 2001 και στο Ιράκ το 2003 θα έχουν καταλήξει στην ισχυροποίηση του Ιράν και των συμμάχων του στη Μέση Ανατολή! Θα έχουν μεταβάλλει μια περιοχή όπου κυριαρχούσαν το 2000, όσο ποτέ στην ιστορία, ΗΠΑ και Ισραήλ, σε μια περιοχή όπου παίζει σπουδαίο ρόλο ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Πρόεδρος Σι, τα ρωσικά όπλα και τα κινεζικά κεφάλαια. Δεν ήταν αυτό ακριβώς που ήθελαν οι Ρίτσαρντ Περλ και Πολ Βούλφοβιτς όταν κατήρτιζαν, στη δεκαετία του 1990, για λογαριασμό του Νετανιάχου και με χρηματοδότησή του, τα σχέδια των πολέμων που ακολούθησαν.

Επιπλέον, μια τέτοια εξέλιξη στη Μέση Ανατολή θα είναι πρόκριμα για όλο τον πλανήτη. Η Μέση Ανατολή είναι το fractal για όλο τον κόσμο, όπως οι πόλεμοι της Γιουγκοσλαβίας υπήρξαν το fractal για τους πολέμους της Μέσης Ανατολής. Για ανθρώπους όπως ο Νετανιάχου, ο Πομπέο και ο Μπάνον, ένας συμβιβασμός με την Τεχεράνη, του τύπου που έκανε ο Ομπάμα και θέλει ο Μπάιντεν, είναι “συνθηκολόγηση”, ένα “Μόναχο” του δυτικού ιμπεριαλισμού με το Ιράν, που προδικάζει μια ακόμα πιο άσχημη εξέλιξη στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία και την Κίνα, πόσο μάλλον που αυτές είναι πολύ ισχυρότερες της Τεχεράνης.

Η αντίπαλη “φράξια” εντός του συστήματος (Ομπάμα, Σόρος, Μπάιντεν, Μέρκελ, αμερικανικό βαθύ κράτος κλπ.) συμμερίζεται μεν την επιδίωξη των νεοσυντηρητικών ιεράκων για παγκόσμια κυριαρχία, θεωρεί όμως τυχοδιωκτικές και ακραία επικίνδυνες τις μεθόδους τους.

Πηγή: kosmodromio.gr

Η τουρκική προπαγάνδα και τα έξι ψέματα σε βάρος της Ελλάδας

Από
anixneuseis
-
0

του Δημ. Καραμήτσου*

Η τουρκική ηγεσία Ερντογάν-Μπαχτσελί, η διπολική αυτή σύνθεση του Ισλάμ με τον ακραίο εθνικισμό, αφού πρώτα ξέθαψε τις απόψεις περιθωριακών αξιωματικών του Τουρκικού Πολεμικού Ναυτικού περί «Γαλάζιας Πατρίδας» καθιστώντας τις από το πουθενά, επίσημο δόγμα της εξωτερικής πολιτικής της, επινόησε ένα σωρό μυθεύματα προκειμένου να τις στηρίξει ενώπιον του διεθνούς ακροατηρίου.

Ας εστιάσουμε, λοιπόν, στα πιο βασικά ψεύδη των γειτόνων μας, τα οποία διαρκώς επαναλαμβάνουν σε μια προσπάθεια να δηλητηριάσουν την διεθνή κοινή γνώμη σε βάρος της Ελλάδας.

ΨΕΜΑ 1: Η Τουρκία, λένε, ενεργεί με βάση τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.

Πόσες και πόσες φορές δεν το έχουμε ακούσει από το στόμα του Ερντογάν και των Υπουργών του! Ποια είναι η αλήθεια; Η Τουρκία είναι μία από τις ελάχιστες χώρες που ΔΕΝ έχουν δεχτεί να υπογράψουν τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) του 1982, που αποτελεί σήμερα το νομικό πλαίσιο που διέπει όλες τις δραστηριότητες στους ωκεανούς και τις θάλασσες. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να ενεργούν οι Τούρκοι με βάση τις προβλέψεις ενός νομικού πλαισίου το οποίο οι ίδιοι δεν αποδέχονται; ΨΕΜΑ 2: Διακηρύσσουν, προς πάσα κατεύθυνση, ότι η Τουρκία είναι το κράτος με την μεγαλύτερη ακτογραμμή στη Μεσόγειο.

Το λένε γιατί παραβλέπουν επιδεικτικά την ακτογραμμή των ελληνικών νησιών, το λένε γιατί θεωρούν δολίως ως ελληνική ακτογραμμή, μόνο την ακτογραμμή της ηπειρωτικής Ελλάδας. Ποια είναι η αλήθεια; Σύμφωνα με τα στοιχεία του μη κερδοσκοπικού Διεθνούς Οργανισμού World Resources Institute, η ακτογραμμή της Ελλάδας έχει μήκος 15.147 χιλιομέτρων, ενώ η αντίστοιχη της Τουρκίας έχει μήκος 8.140 χιλιομέτρων. Με λίγα λόγια, το μήκος της τουρκικής ακτογραμμής είναι το 53,7% της αντίστοιχης ελληνικής!

ΨΕΜΑ 3: Υποστηρίζουν ότι με βάση το διεθνές δίκαιο, τα νησιά δεν έχουν δικαίωμα σε θαλάσσιες ζώνες, παρά μόνο χωρικά ύδατα.

Πάνω σε αυτό το ψέμα, άλλωστε, βασίστηκε το υπογραφέν τουρκολιβυκό μνημόνιο, που στερεί από τα νησιά του τόξου Ρόδου-Καρπάθου-Κάσου-Κρήτης τις θαλάσσιες ζώνες της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας. Ουδέν, όμως, ψευδέστερον από αυτόν τον τουρκικό ισχυρισμό, αφού στο άρθρο 121 (2) της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας ορίζεται ότι, με εξαίρεση τους ακατοίκητους βράχους, «η Χωρική Θάλασσα, η Συνορεύουσα Ζώνη, η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη και η υφαλοκρηπίδα μιας νήσου καθορίζονται σύμφωνα με τις διατάξεις της Σύμβασης που εφαρμόζονται στις άλλες ηπειρωτικές περιοχές». Σύμφωνα, δηλαδή, με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας, ως προς τις θαλάσσιες ζώνες, τα νησιά δικαιούνται ότι ακριβώς δικαιούνται και οι ηπειρωτικές περιοχές!

ΨΕΜΑ 4: Ακόμη ένα μύθευμα που επικαλούνται στα διεθνή fora οι Τούρκοι, είναι ότι το Καστελλόριζο είναι ένα νησί απομονωμένο τελείως από την Ελλάδα που απέχει 600 χιλιόμετρα από αυτό, ενώ δεν υπάρχει κανένα ελληνικό έδαφος κοντά του.

Η δόλια προσπάθεια των Τούρκων να εμφανίσουν ως γεωγραφικά απομονωμένο το Καστελλόριζο προκειμένου να του στερήσουν τις δικαιούμενες θαλάσσιες ζώνες είναι προφανής. Η αλήθεια, την οποία εντέχνως αποσιωπούνε, είναι πως το Καστελλόριζο απέχει μόλις 60 ναυτικά μίλια από τη Ρόδο, ενώ συναποτελεί μία ενιαία διοικητική και οικονομική ενότητα με τα υπόλοιπα νησιά του δωδεκανησιακού συμπλέγματος.

ΨΕΜΑ 5: Γνωστός τοις πάσι είναι και ο ισχυρισμός των Τούρκων ότι η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη με βάση τις διεθνείς συνθήκες να αποστρατιωτικοποιήσει τα νησιά της.

Μα το νόμιμο δικαίωμα εξοπλισμού της Λήμνου και της Σαμοθράκης έχει αναγνωριστεί επισήμως από την Τουρκία ήδη από το 1936, αμέσως μετά τη Σύμβαση του Montreux! Ως προς τη Λέσβο, Χίο, Σάμο και Ικαρία, η Συνθήκη της Λωζάννης, με το άρθρο 13, επιτρέπει να είναι εγκατεστημένος σε αυτά συνήθης αριθμός στρατευμάτων, τα οποία «δύνανται να εκγυμνάζονται επί τόπου» (ότι ακριβώς, δηλαδή, εφαρμόζεται σήμερα, αφού οι νεοσύλλεκτοι κατατάσσονται στα νησιά). Όσον αφορά, τέλος, τα Δωδεκάνησα, στην Σύμβαση Ειρήνης των Παρισίων του 1947, υπάρχει πράγματι πρόβλεψη αποστρατιωτικοποίησής τους, πλην όμως, στην εν λόγω διεθνή συνθήκη, η Τουρκία δεν αποτελεί συμβαλλόμενο μέρος και συνεπώς, με βάση το άρθρο 34 της Συνθήκης της Βιέννης για το Δίκαιο των Συνθηκών, ως τρίτη Χώρα, δεν μπορεί να επικαλείται την παραβίασή της. Σε κάθε περίπτωση όμως, η τουρκική εισβολή στην Κύπρο το ‘74, το casus belli της τουρκικής εθνοσυνέλευσης (σε περίπτωση που ασκήσουμε το νόμιμο δικαίωμά μας να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 ν.μ.), οι συνεχείς παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου, καθώς και η συγκέντρωση μεγάλου αριθμού τουρκικών δυνάμεων σε επιθετική διάταξη στα μικρασιατικά παράλια, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στην Ελλάδα να αποστρατιωτικοποιήσει τα νησιά της, αφού κάτι τέτοιο θα της στερούσε το αναφαίρετο δικαίωμά της στην αυτοάμυνα, που προβλέπεται στο άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Και σε κάθε περίπτωση, δημιουργείται το εξής ερώτημα. Υπάρχει κάποιος στην υφήλιο που να θεωρεί ότι εάν αποσυρθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις από τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, η Τουρκία δεν θα εισβάλει σε αυτά; Υπάρχει κάποιος που να εμπιστεύεται την Τουρκία ως προς τις προθέσεις της; Εάν ναι, ας μας το πει απερίφραστα.

ΨΕΜΑ 6: Το πλέον εξωφρενικό μύθευμα, όμως, των γειτόνων, είναι πως η Τουρκία είναι υπέρ των σχέσεων καλής γειτονίας με τα κράτη με τα οποία συνορεύει (!).

Μια χώρα που ονειρεύεται αναβιώσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, που ζητά αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάννης, που εφαρμόζει την πιο στρατιωτικοποιημένη και επιθετική εξωτερική πολιτική στον κόσμο, που εισέβαλε και κατέχει παράνομα εδάφη όλων σχεδόν των γειτονικών της Χωρών, όπως η Κύπρος, η Συρία και το Ιράκ, που ενεπλάκη στρατιωτικά στους πολέμους της Λιβύης και τους Καυκάσου, να ισχυρίζεται ότι επιθυμεί την ειρήνη και τις σχέσεις καλής γειτονίας… Τι να πει κανείς και τι να σχολιάσει…

Ποιον, άραγε, κοροϊδεύουν με όλα αυτά μυθεύματα που επινόησαν εσχάτως και επικαλούνται διαρκώς οι Τούρκοι προκειμένου να νομιμοποιήσουν τις παρανομίες τους; Μα η τουρκική προπαγάνδα, βασίζεται ακριβώς στην διαρκή επανάληψη, πιστή στο δόγμα Γκέμπελς ότι με το «λέγε, λέγε», όλο και κάποιον αφελή θα πείσουν εκεί έξω στο τέλος.

Γι’ αυτό είναι εξαιρετικό σημαντικό, κάθε Έλληνας, ιδιαίτερα όσοι διαμένουν στο εξωτερικό, να γνωρίζουν να αντικρούουν τα τουρκικά ψεύδη κάθε φορά που αυτά ακούγονται, διατρανώνοντας τις αντίστοιχες ελληνικές αλήθειες, που αποτελούν ακριβώς τις πάγιες, απολύτως λογικές, στέρεες, ρεαλιστικές και σύμφωνες με το διεθνές δίκαιο, ελληνικές θέσεις. Η τρέχουσα συγκυρία είναι τόσο κρίσιμη για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ώστε αυτά που θα αποφασιστούν (αν και όποτε αποφασιστούν), δεν θα είναι αναστρέψιμα και θα καθορίσουν τη γεωπολιτική θέση και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Χώρας για πολλές δεκαετίες.

*Δημ. Καραμήτσος

Ομ. Καθηγητής ΑΠΘ

Συγγραφέας

Dtkaram.webpages.auth.gr.

https://www.real.gr

Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΔΕΝΔΙΑ ΚΑΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ

Από
anixneuseis
-
2
Αγανάκτησε από τη στάση ανοχής της Γερμανίας προς την Τουρκία ο υπουργός εξωτερικών Νίκος Δένδιας και είπε στο politico πως η Γερμανία δεν επιτελεί τον ηγετικό της ρόλο στην Ε.Ε. με τη στάση αυτή.
Έχει δίκαιο ο κ. Δένδιας αλλά δεν νομίζουμε πως τώρα συνειδητοποίησε τη στάση του Βερολίνου.
Απλώς, περίμενε κάτω απο την εξέλιξη των γεγονότων η κυβέρνηση της κ. Μέρκελ να αλλάξει στάση.
Μάταια. Η Γερμανία έχει σαφή πολιτική απέναντι στην Τουρκία από τότε που δημιουργήθηκε ως κράτος. Ταιριάζει περισσότερο με αυτό που εκφράζει η γειτονική χώρα: τον ισχυρό κρατισμό. Η Γερμανία, όπως και η Τουρκία υπήρξαν χερσαίες δυνάμεις.
Τα γεωπολιτικά συμφέροντα του Βερολίνου συνέκλιναν περισσότερο με της Τουρκίας. Και, στη γερμανική πρωτεύουσα, προφανώς, ακόμη πιστεύουν πως συνεχίζουν να συγκλίνουν.
Επίσης η σημερινή Γερμανία δεν επιθυμεί μια δημοκρατική και, κατά το δυνατόν ενιαία Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το Βερολίνο θέλει μια Γερμανική Ευρώπη. Αυτήν που λίγο πολύ επιχείρησε να καταλάβει με τους δύο παγκοσμίους πολέμους.
Η μόνη περίοδος που η Γερμανία επιχείρησε να εμφανιστεί και να λειτουργήσει ως δυτικού τύπου δημοκρατία ήταν η Δημοκρατία της Βαϊμάρης, μεταξύ των δύο μεγάλων πολέμων. Η Δημοκρατία αυτή της επιβλήθηκε από τους Συμμάχους και απέτυχε διότι η γερμανική ψυχοσύνθεση δεν ανέχεται αντιλήψεις περί ισότητας και άλλων τινών που πήγασαν από την διαχρονική πορεία της ανθρωπότητας και εκφράστηκαν στη σύγχρονη εποχή με τη Γαλλική Επανάσταση.
Η Γερμανία πιστεύει στην ιδιαιτερότητά της. Και η πίστη αυτή την οδηγεί στην επιβολή της δικής της αντίληψης και πολιτικής.
Είναι αυτή η αντίληψη που οδήγησε τη Βρετανία εκτός Ένωσης. Είναι η ίδια αντίληψη που περιθωριοποίησε τη Γαλλία και θα αναγκάσει το Παρίσι ή να υποταχθεί ή να γίνει πόλος συσπείρωσης χωρών της Ένωσης που δεν συμφωνούν με τη Γερμανική αντίληψη και κυριαρχία.
Η Γερμανία δεν πρόκειται να εγκαταλείψει την Τουρκία. Η Γερμανική πολιτική θα είναι φιλοτουρκική. Και αυτό ας το συνειδητοποιήσουν καλά στην Αθήνα.
Η Ελλάδα έχει πλεονεκτήματα τα οποία πρέπει να αξιοποιήσει.
Είναι λάθος η εκτίμηση ότι η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας είναι υποδεέστερη της Τουρκίας. Η γεωπολιτική θέση της Τουρκίας χωρίς την Ελλάδα μειώνεται κατακόρυφα.
Το μέλλον της Ελλάδας είναι στην Ευρωπαϊκή Ένωση αλλά όχι σ αυτήν την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το μέλλον της Ελλάδας βρίσκεται σε μια Ομοσπονδιακή Ευρωπαϊκή Ένωση που δεν θα είναι γερμανική. Αν θέλει να συμμετέχει η Γερμανία πάρα πολύ καλά. Ως ευρωπαϊκή Γερμανία. Αν δεν θέλει και επιθυμεί να διατηρήσει μια Γερμανική Ευρώπη θα πρέπει να υπάρξουν νέοι προβληματισμοί για τη διαμόρφωση άλλης ευρωπαϊκής πολιτικής. Ενδεχομένως και χωρίς τη Γερμανία.
1...2,3692,3702,371...3,037Σελίδα 2,370 από 3,037