Αρχική Blog Σελίδα 2348

Πώς η Τουρκία κερδίζει έδαφος με ΕΕ και ΗΠΑ

Από
anixneuseis
-
3

euro2day.gr

 

  • Αγγελική Παπαμιλτιάδου
    Αγγελική Παπαμιλτιάδου[email protected]

  • Οι πρωτοφανείς αξιώσεις Τσαβούσογλου ενώπιον του Γερμανού ΥΠΕΞ και η μηδενική αντίδραση. Στρατολογεί πυρηνικό πρόγραμμα ο Ερντογάν, για να ανοίξει ο διάλογος με Μπάιντεν. Η ολιγωρία της ΕΕ και η γέφυρα επικοινωνίας με Μακρόν.

    Δημοσιεύθηκε: 19 Ιανουαρίου 2021 – 08:09

Ελάχιστες μόνο μέρες μετά την ολοκλήρωση της γερμανικής προεδρίας της ΕΕ, η Αγκελα Μέρκελ έστειλε τον υπουργό Εξωτερικών της Χ. Μάας στην Τουρκία. Εκεί, σύμφωνα με γερμανικές πηγές που μίλησαν στο Euro2day.gr, o κ. Μάας υπενθύμισε στον Τούρκο ομόλογό του ότι εν καιρώ γερμανικής προεδρίας, το Βερολίνο μπλόκαρε τουλάχιστον τρεις φορές την επιβολή κυρώσεων της ΕΕ κατά της Αγκυρας.Οι ίδιες πηγές αναφέρουν ότι από γερμανικής πλευράς, οι σχέσεις με την Τουρκία παραμένουν «πολύ καλές και εποικοδομητικές» ενώ το Βερολίνο δεν θα διστάσει να προβάλει αντίσταση και στη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου, επί Πορτογαλικής πλέον προεδρίας της ΕΕ, όταν και πάλι θα εξεταστεί η συμπεριφορά της Τουρκίας.

Τούρκος διπλωμάτης, που μίλησε με το Euro2day.gr, ανέφερε ότι η Άγκυρα «συνεχίζει να κινείται με σχέδιο και μέθοδο». Το συνόψισε ως εξής:

  1. Άνοιγμα εξοπλιστικών αγορών που ήδη έχει φέρει πιο κοντά τη Γερμανία, ενώ αναμένεται να ανοίξει γέφυρα επικοινωνίας και με τις ΗΠΑ, αμέσως μετά την ορκωμοσία του Τ. Μπάιντεν.
  2. Ανακοίνωση ολοκλήρωσης ενός εκ των πυρηνικών εργοστασίων μέχρι το 2023, κάτι που φέρνει το ενδιαφέρον όλων των μεγάλων παικτών και κυρίως των ΗΠΑ στην πρώτη γραμμή.
  3. Επανέναρξη συναντήσεων μεταξύ Ερντογάν και Μακρόν, καθώς η επικοινωνία έχει ήδη ξεκινήσει.

Στο παρασκήνιο των κινήσεων Ερντογάν βρίσκεται και η οικονομική βοήθεια στην καταρρέουσα τουρκική οικονομία, με όρους που να μην έχουν να κάνουν με ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ.

Η εφαρμογή του Σχεδίου

Στην Ελλάδα μεταδόθηκαν κυρίως οι γενικόλογες δηλώσεις του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών Χ. Μάας, ο οποίος πρακτικά είπε ότι «είναι καλύτερο να μην παίζουμε με τη φωτιά», για να μην τίθεται σε κίνδυνο η ειρήνη. Αυτές τις δηλώσεις τις έκανε πριν καν φθάσει στην Τουρκία. Γιατί όταν έφθασε και έχοντας δίπλα του τον Τούρκο ομόλογό του, τα πράγματα άλλαξαν.

Ο κ. Τσαβούσογλου, απτόητος, άδραξε την ευκαιρία και εκτόξευσε «πυραύλους»: «Δυστυχώς η Ελλάδα συνεχίζει τις προβοκάτσιες της, κάνει βήματα που παραβιάζουν το καθεστώς αποστρατικοποίησης των νησιών, κάνει συνέχεια στρατιωτικές ασκήσεις, ανακοινώνει NAVTEX χωρίς να κάνει εκεί οτιδήποτε».

Με τον Γερμανό ΥΠΕΞ να παραμένει αμίλητος, ο κ. Τσαβούσογλου έθεσε τον πήχη ακόμα πιο ψηλά, λέγοντας ότι η Ελλάδα είναι αυτή που προβοκάρει την Τουρκία και διερωτήθηκε λέγοντας «δεν ξέρω γιατί η Ελλάδα είπε ότι θα συζητήσουμε μόνο τα θέματα θαλάσσιας δικαιοδοσίας ή τα ζητήματα που αφορούν την ανατολική Μεσόγειο, αλλά αν αυτό είναι αλήθεια, δεν είναι μια χρήσιμη προσέγγιση».

Πρόσθεσε δε ότι στις διερευνητικές θα πρέπει να μπουν όλα τα αμφισβητούμενα θέματα μαζί και όχι να γίνεται επιλογή ενός και μόνο θέματος. Ανέφερε επίσης ότι η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης θα πρέπει να λέγονται Τούρκοι.

Σε αυτό το σημείο, κάποιος μπορεί να διερωτηθεί τι κατάληξη θα έχουν οι διακυβερνητικές επαφές, εάν η Τουρκία ξεκινάει με αυτή τη στάση, σημειώνουν διπλωματικοί κύκλοι.

Και αντί να υπάρξει αντίλογος από πλευράς Γερμανίας -χώρας της ΕΕ- ο κ. Μάας δήλωσε: «Είμαστε ιδιαίτερα ικανοποιημένοι από τη βούλησή σας για την έναρξη των διερευνητικών επαφών και μιλάω όχι μόνο ως υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας αλλά και εκ μέρους πολλών ομολόγων μου εντός της ΕΕ»…

Ας σημειωθεί η φράση του Γερμανού υπουργού «εκ μέρους πολλών ομολόγων μου εντός της ΕΕ», γιατί έχει ιδιαίτερη βαρύτητα ενόψει της Συνόδου του Μαρτίου. Έχει επίσης ιδιαίτερη βαρύτητα η δήλωσή του, «ας αφήσουμε τις δύσκολες συνομιλίες του περασμένου χρόνου». Και αυτό γιατί, όπως είχε γράψει το Euro2day.gr πριν από μήνες, η Τουρκία ακολουθεί το δόγμα για τις κόκκινες ζώνες της: κατατέθηκε – εκτελέστηκε – άρα αρχειοθετείται.

Ο δεύτερος άξονας του σχεδίου του Ερντογάν επίσης έχει αρχίσει να υλοποιείται.

Χθες η τουρκική προπαγανδιστική μηχανή -ημέρα επίσκεψης του Γερμανού ΥΠΕΞ- σήκωσε ψηλά το θέμα του πυρηνικού εργοστασίου Ακουγίου, ρωσικής επένδυσης ύψους 25 δισ. δολαρίων, με την τουρκική κυβέρνηση να ανακοινώνει ότι ο πρώτος πυρηνικός αντιδραστήρας θα λειτουργήσει το 2023 για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Θα δημιουργηθούν και άλλα τέτοια εργοστάσια, ώστε η Τουρκία να αποκτήσει την πυρηνική τεχνολογία, λένε πηγές.

Η κίνηση αυτή έρχεται μερικές μόνο μέρες μετά τη διαρροή ότι Τουρκία και Πακιστάν εξετάζουν το ενδεχόμενο συνεργασίας σε πυρηνικά όπλα, καθώς το Πακιστάν έχει ήδη πυρηνικό εργοστάσιο. Ας θυμηθούμε τι δήλωσε ο Ερντογάν τον Σεπτέμβριο του 2019: «Ορισμένες χώρες έχουν πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές, όχι μία ή δύο. Ωστόσο, εμείς υποτίθεται δεν μπορούμε να αποκτήσουμε πυρηνικές κεφαλές. Αυτό δεν μπορώ να το δεχτώ… Και ακριβώς δίπλα μας, υπάρχει το Ισραήλ, σωστά;».

Το τέταρτο μέρος του τουρκικού σχεδίου “charm and awe” έχει να κάνει με την εξομάλυνση των σχέσεων με τη Γαλλία. Η Άγκυρα ανακοίνωσε ότι πρόεδροι της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν και της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συμφώνησαν, με ανταλλαγή επιστολών, να ξαναρχίσουν τον διάλογο, ώστε να ξεπεραστούν οι εντάσεις μεταξύ Άγκυρας και Παρισιού.

Ο Μ. Τσαβούσογλου ανέφερε μάλιστα σε τουρκικές εφημερίδες ότι την πρωτοβουλία ανέλαβε ο κ. Ερντογάν, για να του ευχηθεί καλή χρονιά. Και συνέχισε λέγοντας ότι ο κ. Μακρόν απάντησε με «θετική» επιστολή, στην οποία λέει ότι θέλει να μιλήσει με τον Ερντογάν και η οποία ξεκινά με την προσφώνηση «Αγαπητέ Ταγίπ» στα τουρκικά.

Πληροφορίες βέβαια από το Παρίσι ανέφεραν ότι οι αβρότητες εκατέρωθεν είχαν να κάνουν με την πρωτοβουλία Ερντογάν να δηλώσει ενδιαφέρον για γαλλικά εξοπλιστικά προγράμματα. Με το δόλωμα (εξοπλιστικά, πυρηνικά και διάθεση διαλόγου) να έχει ριφθεί από πλευράς Τουρκίας, αναμένεται τώρα να φανεί ποια θα είναι η στάση της Αθήνας, καθώς βλέπει την ΕΕ να σκέφτεται όλο και πιο εθνικά και με τους συμμάχους της να λιγοστεύουν.

Ας μην ξεχνάμε άλλωστε τις πρόσφατες δηλώσεις αξιωματούχου από την Ουάσιγκτον στο Euro2day.gr ότι ο κ. Μπάιντεν θα αντιμετωπίσει μεν την Τουρκία πιο θεσμικά, όμως σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να ακολουθήσει συγκρουσιακή πολιτική.

Αγγελική Παπαμιλτιάδου[email protected]

euro2day.gr

 

Obama, Trump and Biden: Consistency in Foreign Policy

Από
anixneuseis
-
0

By George Friedman

U.S. foreign policy comes in phases. From the end of World War II to 1972, its goal was to confront the Soviet Union and affiliated communist governments. Things changed a little in the early 1970s, when the U.S., weakened by the Vietnam War, began to work with China against the Soviet Union to eventually reach a detente. This lasted until 1991 and the collapse of the Soviet Union. From the early 1990s to 2001, Washington fixated on leading a global, peaceful world order. That, too, changed on 9/11, after which policy revolved around the global war on terror. The wars were costly and minimally effective.

The current phase of U.S. foreign policy was put into place by Barack Obama. It consisted of reducing military forces in the Middle East and creating a new relationship with the Muslim world; adopting a more adversarial stance on Russia, including Moscow’s forays in its near abroad; and confronting China on trade relations and, specifically, Beijing’s manipulation of its currency.

Donald Trump’s foreign policy naturally followed. He also sought to withdraw troops from the Middle East and to create a new relationship in the region. He was instrumental in formalizing a coalition structure consisting of certain Arab nations and Israel against Iran, and made some unexpected troop withdrawals. He brought economic pressure on China, the effects of which remain to be seen. And finally, he continued to confront Russia, maintaining U.S. forces in Poland, Romania and the Black Sea.

There were, of course, many other dimensions of all their foreign policies, but these were the most definitive. Relations with Europe were a means to dealing with other issues, much as they had been since 1945. Relations with East Asia were similarly instrumental. But the key elements of the Obama-Trump foreign policy era was the withdrawal and restructuring of the Middle East, containing Russia and confronting China. The language, gestures and general atmosphere were different, but the reality was the same. They had no other choices. The Middle East was essential, and George W. Bush’s foreign policy had run its course.

Joe Biden steps into the presidency with as few choices as Trump. The tone and tenor will be radically different, but the policy will not. Biden has suggested, for example, that he will adopt a more conciliatory policy toward Iran. The problem is that the new architecture of the region consists of states fundamentally hostile to Iran, particularly its nuclear capabilities. They do not trust Iranian promises on this issue, because betrayal could be catastrophic to them. Biden cannot let the budding alliance structure fall apart, nor can it afford to go forward without a strong U.S. hand. Biden can say he wants to be more conciliatory to Iran, and he can be that, but he can do so only by proposing an alternative to the regional alliance created during the previous administration.

There is no indication that Biden intends to shift U.S. policy on Russia and China. And if he does, it will be in response to how China and Russia behave as he enters office. China could become conciliatory itself and acquiesce to American demands, or it could become more militarily aggressive first to test Biden and probe for weakness. How Biden reacts to either scenario will reshape U.S.-Chinese relations. The initiative is in China’s hands, since the U.S. can hold its current positions. Likewise, Russia can continue to acquire strategic depth by creating informal realities in places like Belarus or the South Caucasus. But if so, the U.S. will have to modify – but not abandon – its containment policy. Just as the logic of the Obama era remained in place under Trump, so too will the Trump logic hold under Biden, adjusting to new realities and rhetoric. U.S. policy will continue to be focused on the new Middle East alignment, Russian containment and confrontation with China.

The promise to draw closer to global allies is praiseworthy until it’s attempted. The U.S. can try to have warmer meetings with Europe, and the Europeans might choose to become more confrontational with China, but that will be because it is in their interest, not because it fits inside the parameters of what constitutes “normal diplomacy.” The interests of the U.S. and Europe don’t usually collide, nor do they perfectly align. The Europeans tend to be risk averse, especially in places like Asia, where the U.S. can’t afford to be lackadaisical. Everyone there is scared of China. A sudden reconciliation between China and the United States would be an earthquake.

Foreign policy evolves, but it evolves rapidly and dangerously. Biden is president, but his foreign policy, like that of all other presidents, will be surrounded by domestic turpitudes and so will seek predictability. (Oddly, Trump did as well, even when he appeared not to.) What Biden fears is that thing likely to come: a gut check from the Chinese, Russians or Iranians. If he is savvy enough, he will navigate them so that he can hold fast to the policies he inherited. That is the most likely scenario. Being innovative while being tested can have unexpected consequences.

“Υποκριτική επιχείρηση γοητείας του Ερντογάν”

Από
anixneuseis
-
0

Η TAZ του Βερολίνου συνιστά στην ΕΕ να μην εμπιστεύεται τους χαμηλούς τόνους Ερντογάν, γιατί πηγάζουν από ανάγκη μπροστά στην οικονομική χρεοκοπία. Ο Λάσετ κέρδισε την εμπιστοσύνη των συνέδρων, ο Μερτς την κατέστρεψε.

Η σημερινή επίσκεψη του Χάικο Μαας στην Τουρκία, μια εβδομάδα πριν την έναρξη των διερευνητικών, σχολιάζεται από την εφημερίδα TAZ του Βερολίνου. Ο αρθρογράφος κάνει λόγο για μια “επιστροφή στο μέλλον” της επιχείρησης γοητείας του Ερντογάν προς την κατεύθυνση της ΕΕ μετά από κατηγορίες, πολλές φορές και κάτω από τη ζώνη, που επιβάρυναν τόσο τις σχέσεις, ώστε κανείς πλέον δεν ήθελε να συνομιλήσει μαζί του.

Ο Ερντογάν παραμένει Ερντογάν

Türkei Ankara Präsident Erdogan und Heiko Maas Bundesaußenminister, Außenminister, Treffen“Ο Ερντογάν δεν αλλάζει”

Διαβάζουμε από το άρθρο: “Ο Χάικο Μαας είναι ο πρώτος υπουργός της ΕΕ που (ΣΣ μετά την αλλαγή τόνου του Τούρκου προέδρου) σπεύδει στην Άγκυρα, διότι τμήμα της στρατηγικής Ερντογάν είναι επίσης να τελειώσει με τις συνεχείς προκλήσεις απέναντι στην Ελλάδα και να συνεχίσει τη διαμάχη με τις γεωτρήσεις στην ανατολική Μεσόγειο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ο Μαας θεωρεί αυτήν την εξέλιξη ως αποτέλεσμα γερμανικών πιέσεων και θέλει να εισπράξει διπλωματικό μερίδιο. Ωστόσο, ο ήχος από τις σειρήνες από την Άγκυρα δεν θα πρέπει να απατά. Ο Ερντογάν παραμένει ο ίδιος. Βέβαια είναι ωραίο, όταν αναβάλλεται επαπειλούμενη στρατιωτική διένεξη ανάμεσα στην Τουρκία και την Ελλάδα. Αλλά αυτό δεν οφείλεται στην αιφνίδια αλλαγή αντίληψης του Τούρκου προέδρου ότι είναι καλύτερα να μιλάς από το να πυροβολείς. Χωρίς περισσότερα χρήματα από τη Δύση και χωρίς διευρυμένη πρόσβαση στην εσωτερική αγορά της ΕΕ, απειλείται η Τουρκία με κρατική χρεοκοπία. Γι αυτό ο Τούρκος πρόεδρος είναι πρόθυμος να τελειώσει καταρχήν με την επιθετική εξωτερική πολιτική στην ανατολική Μεσόγειο … Το ότι πρόκειται για τακτικό ελιγμό φαίνεται στο εσωτερικό της χώρας του, όπου εντείνονται οι καταπιέσεις για να μην επωφεληθεί από την κρίση η αντιπολίτευση …. Όσο καιρό αυτή η κατάσταση συνεχίζεται, θα πρέπει η ΕΕ να κρατήσει ψυχρή στάση προς τον Ερντογάν” επισημαίνει ο σχολιαστής της.

Ο νικητής και η κακή στάση του ηττημένου

Κλείνουν δύο 24ωρα από τη νίκη του Άρμιν Λάσετ στην κορυφή της ηγεσίας του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος και το οικονομικό και βιομηχανικό κατεστημένο, αυτό που στήριξε την υποψηφιότητα του Φρίντριχ Μερτς, στρέφει τις προσδοκίες του τώρα στον νέο πρόεδρο, του ασκεί πιέσεις και ζητά μια λεγόμενη ατζέντα 2030, με ένα θαρραλέο και μακρόπνοο μελλοντικό πρόγραμμα, που να εμπνέει τον κόσμο της οικονομίας και τη νέα γενιά και να κλείσει το κενό που αφήνει ο μεγάλος συνασπισμός στις επενδύσεις και τις υποδομές.

“Το ότι ο Λάσετ θα θέσει τέτοια κέντρα βάρους, φαίνεται από το έργο του στη Ρηνανία Βεστφαλία”, υποστηρίζει ο σχολιαστής της Handelsblatt. „Εκεί δεν συνέστησε μόνο ένα υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, αλλά δρομολόγησε πολλά προγράμματα για την κατάργηση της γραφειοκρατίας. Παρόλα αυτά του αποδόθηκε η κατηγορία ότι προσπαθεί να είναι ισορροπιστής και ότι δεν ακολουθεί δικές του ιδέες. Στην παρουσίαση της υποψηφιότητάς του έκανε επίσης σαφές ότι δεν θέλει να κάνει μία τομή μετά την εποχή Μέρκελ και ότι η επιτυχία χρειάζεται συνέχεια”. Ο σχολιαστής της Frankfurter Allgemeine Zeitung του Μονάχου επισημαίνει ότι ο Λάσετ θα πρέπει να αντισταθεί στον “κακόβουλο” ισχυρισμό ότι αποτελεί τη συνέχεια της Μέρκελ με άλλο φύλο. “Όπως φαίνεται και από τη συμμαχία του με τον Γενς Σπαν, ο Λάσετ γνωρίζει ότι θα πρέπει να ικανοποιήσει την ανάγκη για ένα σαφές συντηρητικό προφίλ, ούτως ώστε να μην γίνει για το κόμμα ένας ακόμη μεταβατικός πρόεδρος. Ο Μερτς θα μπορούσε σε αυτό να τον βοηθήσει” σημειώνει ο σχολιαστής της. Αλλά γιατί απέτυχε ο Μερτς για δεύτερη φορά στην διεκδίκηση της προεδρίας; Είναι ένα ερώτημα που θέτουν σήμερα πολλοί σχολιαστές. Η ίδια εφημερίδα, η Frankfurter Allgemeine Zeitung, υποστηρίζει ότι το λεγόμενο κατεστημένο τον εμπιστεύτηκε λιγότερο από ότι τον αντίπαλό του στον στόχο συσπείρωσης των δύο πτερύγων του κόμματος.

“Οι περισσότεροι σύνεδροι, που εκπροσωπούν τη κομματική βάση, πίστεψαν ότι ο Λάσετ μπορεί καλύτερα να κρατήσει το μαγαζί και μετά την Μέρκελ να εξισορροπήσει ανάμεσα στη συνέχεια και στην ανανέωση, κάτι που αποδέχεται η μεγάλη πλειοψηφία” εκτιμά ο σχολιαστής της. “Αλλά βρίσκεται και στη φύση του κόμματος να μην τολμά μεγάλα πειράματα. Όπως και πριν δύο χρόνια, εξέλεξε εκείνο το πρόσωπο που σε πολιτικό και προσωπικό επίπεδο του φαίνεται πιο προβλέψιμο”. Σκληρότερη κριτική στον Μερτς ασκεί η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου. “Περιέργως, αυτός που πάντα έλεγε ότι ξέρει να παίζει ομαδικά, λίγο μετά τη νίκη Λάσετ τα κανε μούσκεμα αντί να συνταχθεί με το νικητή” επισημαίνει η εφημερίδα|”. Η ´προσφορά´ του να γίνει άμεσα υπουργός Οικονομίας αποτελεί πρόκληση, που μόνο στο περιθώριο μπορεί να τον οδηγήσει (…). Η στάση του Μερτς δεν βοηθά κανένα και θέτει σε κίνδυνο την συνοχή (…) δεν ικανοποιεί κανένα και βλάπτει αυτούς που τον στήριξαν”.

Ειδική μεταχείριση των εμβολιασμένων;

Επιστροφή στην κανονικότητα για εμβολιασμένους;Επιστροφή στην κανονικότητα για εμβολιασμένους;

Ενώπιον σκληρότερων μέτρων λοκντάουν βρίσκεται η Γερμανία. Οι κρίσιμες αποφάσεις θα ληφθούν κιόλας αύριο ανάμεσα στην καγκελάριο και τους πρωθυπουργούς των 16 κρατιδίων. Ο γερμανικός τύπος παραθέτει όλα τα μέτρα, που κυκλοφορούν ως πιθανά σενάρια το τελευταία διάστημα. Η Handelsblatt κάνει λόγο για αυστηρά πρόστιμα, περιορισμούς στην κινητικότητα με τα ΜΜΜ και στις επαφές μα άλλους ανθρώπους.

“Δόση εγωισμού” είναι ο τίτλος της Süddeutsche Zeitung του Μονάχου και αφορά στο αίτημα του υπουργού Εξωτερικών Χάικο Μαας όσοι εμβολιάζονται, να μπορούν να επιστρέφουν στην κανονικότητα. “Πρόκειται για αίτημα ενάντια στην αλληλεγγύη” επισημαίνει ο σχολιαστής της. “Σε μια περίοδο που δεν επαρκούν τα εμβόλια για να εμβολιαστεί κάθε πολίτης, μια τέτοια ειδική μεταχείριση θα ευνοούσε αισθήματα ζήλιας και ανταγωνισμού. Όταν το εμβόλιο μετατρέπεται σε εισιτήριο εισόδου, γίνεται θελκτικό για νέους ανθρώπους που κινδυνεύουν λιγότερο. Και θα εξαφάνιζε την κατανόησή τους για το ότι πρώτοι θα πρέπει να εμβολιαστούν ασθενείς με υποκείμενα νοσήματα, γιατροί, νοσηλευτές ή εκπαιδευτικοί. Ιδιαίτερα μάλιστα που δεν έχει ακόμη αποδειχθεί, εάν οι εμβολιασμένοι δεν μπορούν πλέον να μολύνουν το περιβάλλον τους. Σε περίπτωση όμως που το νέο εμβόλιο προστατεύει μόνο από σοβαρές επιπλοκές όχι όμως τη διασπορά, θα μπορούσαν οι εμβολιασμένοι να μεταδώσουν τον ιό καθοδόν προς τον κινηματογράφο ή στο σπίτι”.

Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Κάμαλα Χάρις: Μια βιογραφία

Από
anixneuseis
-
0

Λίγο πριν από την ορκωμοσία της Κάμαλα Χάρις καταφθάνει η βιογραφία της. Εν συντομία: Όλα καλά. Ο συγγραφέας Νταν Μορέν γράφει για αυτά που την χωρίζουν από τον Ομπάμα και για όσα τη συνδέουν με τον Τραμπ.

    
USA Kamala Harris Capitol

Σε μια συνέντευξη κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για το Γραφείο του Εισαγγελέα στο Σαν Φρανσίσκο, η Κάμαλα Χάρις είχε εκφράσει τον θαυμασμό της για την θεά Κάλι, η οποία μάχεται για τους αθώους. Μια θεά που καταστρέφει το κακό και αναπαρίσταται να κρατά το κομμένο κεφάλι ενός δαίμονα. Η Χάρις έμαθε να «κόβει το ένα ή το άλλο κεφάλι, για να το θέσουμε υπό τους όρους της θεάς Κάλι», γράφει ο δημοσιογράφος Νταν Μορέν στη νέα του βιογραφία για την πρώτη γυναίκα αντιπρόεδρο των ΗΠΑ. Το βιβλίο, όπως ανακοίνωσε ο εκδοτικός οίκος Heyne από το Μόναχο, θα κυκλοφορήσει στη Γερμανία στις 25 Ιανουαρίου – λίγες μέρες μετά την ορκωμοσία του νέου προέδρου, Τζο Μπάιντεν, και της αναπληρώτριάς του.

Είναι η Κάμαλα μία θηλυκή Ομπάμα;Είναι η Κάμαλα μία θηλυκή Ομπάμα;

Ο συγγραφέας γνωρίζει την Χάρις, όπως αναφέρει, εδώ και πολύν καιρό. Έγραψε για πρώτη φορά γι’ αυτήν στα μέσα της δεκαετίας του 1990 στην Καλιφόρνια – τώρα φαίνεται να έχει συγκεντρώσει όλα όσα γνωρίζει γι’ αυτήν. Όμως το βιβλίο «Κάμαλα Χάρις – Η βιογραφία» δεν περιέχει σκανδαλώδεις αποκαλύψεις, ενώ πολλές από τις ιστορίες που περιλαμβάνει αναπαράγονται απευθείας από την αυτοβιογραφία της – μερικές από αυτές μάλιστα είναι μάλλον περιττές. Αλλά από την άλλη το βιβλίο περιγράφει ολόκληρη την καριέρα της Χάρις χρονολογικά και περιεκτικά: από την περίοδο των φοιτητικών της χρόνων στη Νομική και μετά την πορεία προς τη γενική εισαγγελία στην Καλιφόρνια, τη Γερουσία και την υποψηφιότητα για το χρίσμα των Δημοκρατικών πριν γίνει αντιπρόεδρος.

«Έτσι έχουν τα πράγματα με την Κάμαλα Χάρις» – έτσι τελειώνουν αρκετά κεφάλαια στο βιβλίο του Μορέν. «Βρέθηκε συχνά στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη στιγμή», αναφέρει ο Μορέν σε συνέντευξή του στο περιοδικό Spiegel. «Μπορεί να είναι σκληρή και την ίδια στιγμή απίστευτα γοητευτική, ανθρώπινη, αστεία». Έδωσε μία νέα πνοή στη Γερουσία – και όχι μόνο λόγω της στάσης της στην εξέταση του ομοσπονδιακού δικαστή Μπρετ Κάβανο. «Μοιράζει συνταγές. Φορά σταράκια. Προσκαλεί γερουσιαστές να δειπνήσουν μαζί της σε κλειστό κύκλο. Έχει μια ενδιαφέρουσα οικογένεια. Αγαπά το μπάσκετ», γράφει ο Μορέν. Την αναφέρει ακόμη και ως «θηλυκή Ομπάμα» – αλλά: «Αυτή η σύγκριση είναι μόνο επιφανειακά σωστή», όπως δήλωσε ο ίδιος ο συγγραφέας στο Spiegel. «Και οι δύο είναι μαύροι, εντάξει. Αλλά ο Ομπάμα είναι πιο διανοούμενος. Η Κάμαλα είναι εισαγγελέας και ως εισαγγελέας πρέπει να είναι κανείς πολύ πιο σκληρός».

Τι συνδέει την Χάρις με τον Μπάιντεν και τον Τραμπ;

Σύμφωνα με τον συγγραφέα, η Κάμαλα βρέθηκε συχνά στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη στιγμήΣύμφωνα με τον συγγραφέα, η Κάμαλα βρέθηκε συχνά στο κατάλληλο σημείο την κατάλληλη στιγμή

Συνδέει επίσης έξυπνα την ιστορία της με την ιστορία του Τζο Μπάιντεν. Για παράδειγμα το 1991, ενώ η Χάρις βρισκόταν στο ξεκίνημα της καριέρας της στην Καλιφόρνια, ο Μπάιντεν ήταν ήδη γερουσιαστής. «Από κανέναν επίδοξο δικηγόρο δεν γινόταν να ξεφύγει αυτό που διαδραματιζόταν στην Ουάσιγκτον τον Οκτώβριο του 1991 κατά τη διάρκεια της διαδικασίας διορισμού του Κλάρενς Τόμας στο Ανώτατο Δικαστήριο», γράφει ο Μορέν. Εκείνη την εποχή η καθηγήτρια νομικής Ανίτα Χιλ κατέθεσε στην επιτροπή, η οποία αποτελούνταν εξ ολοκλήρου από λευκούς άντρες, ότι ο Τόμας, ως ανώτερός της στην ιεραρχία την ανάγκασε να συναντηθεί μαζί του και της μιλούσε για ταινίες πορνό. «Οι άνδρες της επιτροπής προσέβαλαν τη Χιλ και υποτίμησαν όσα είπε», γράφει ο Μορέν. Και ακόμη και αν ο Μπάιντεν καταψήφισε αργότερα τον Τόμας στην Ολομέλεια, η συμπεριφορά του εξόργησε πολλές γυναίκες.

Ο Μορέν γράφει αναλυτικά και κάποιες φορές υπερβολικά λεπτομερειακά, μεταφέροντας ιστορίες για την Κάμαλα από τη δεκαετία του 1990 – μία από αυτές είναι και η συνάντησή της με τον Ντόναλτ Τραμπ, με τον οποίο διασταυρώθηκαν οι δρόμοι τους εξαιτίας του τότε φίλου της, Γουίλι Μπράουν. Κατά τον Μορέν, η Κάμαλα έχει κάτι κοινό με τον Τραμπ. Συγκεκριμένα «ήταν μία από τους λίγους Δημοκρατικούς που – συνειδητά ή ασυνείδητα – υιοθέτησαν τη στρατηγική του Τραμπ», γράφει. «Επιδίωκε την αναγνώριση. Όπως και ο Τραμπ, έψαχνε μία μεγάλη σκηνή για να διαδώσει το μήνυμά της και να αλλάξει το μέχρι τότε κυρίαρχο αφήγημα».

Μπρίτα Σούλτεγιανς (dpa)

Επιμέλεια: Χρύσα Βαχτσεβάνου

DW

The Battle for the Soul of Islam

Από
anixneuseis
-
0

By January 17, 2021

Image by Abdullah Shakoor via Pixabay CC

Mideast Security and Policy Studies Paper #186

EXECUTIVE SUMMARY: “The Turks have committed suicide,” Jordan’s founding monarch Abdullah bin Hussein gloated in 1924 when Mustafa Kemal Atatürk, the visionary who carved modern Turkey out of the ruins of the Ottoman Empire, abolished the caliphate:

They had in the Caliphate one of the greatest political forces, and have thrown it away… I feel like sending a telegram thanking Mustafa Kemal. The Caliphate is an Arab institution. The Prophet was an Arab, the Koran is in Arabic, the Holy Places are in Arabia and the Khalif should be an Arab of the tribe of Koreish [Muhammad’s tribe]… Now the Caliphate has come back to Arabia.

It has not. Arab leaders showed no interest in the return of the caliphate even if many Muslim intellectuals and clerics across the Middle East and the Muslim world criticized Atatürk’s abolition of it. Early Islamist political movements, for their part, largely declared the revival of caliphate an aspiration rather than an immediate goal.

A century later, it is not the caliphate that the world’s Muslim powerhouses are fighting about. Instead, they are engaged in a deepening religious soft power struggle for geopolitical influence and dominance.

This battle for the soul of Islam pits rival Middle Eastern and Asian powers against one another: Turkey, seat of the Islamic world’s last true caliphate; Saudi Arabia, home to the faith’s holy cities; the United Arab Emirates (UAE), propagator of a militantly statist interpretation of Islam; Qatar, with its less strict version of Wahhabism and penchant for political Islam; Indonesia, promoting a humanitarian, pluralistic notion of Islam that reaches out to other faiths as well as non-Muslim center-right forces across the globe; Morocco, which uses religion as a way to position itself as the face of moderate Islam; and Shiite Iran, with its derailed revolution.

In the final analysis, no clear winner may emerge. Yet the course of the battle could determine the degree to which Islam will be defined by one or more competing stripes of ultra-conservativism—statist forms of the faith that preach absolute obedience to political rulers and/or reduce religious establishments to pawns of the state. Implicit in the rivalry is a broader debate across the Muslim world that goes to the heart of the relationship between the state and religion. That debate centers on what role, if any, the state should play in the enforcement of religious morals and the place of religion in education, judicial systems, and politics. As the battle for religious soft power between rival states has intensified, the lines dividing the state and religion have become ever more  blurred, particularly in more autocratic countries. This struggle has and will affect the prospects for the emergence of a truly more tolerant and pluralistic interpretation of one of the three Abrahamic religions.

Dr. James M. Dorsey
Dr. James M. Dorsey
(Ph.D. University of Utrecht). Specializes in the Muslim world’s political, social, and economic fault lines as well as Chinese policy towards the region with a focus on geopolitics, social movements, and political and militant Islam. James also focuses on the nexus of sports, politics, and society. Email: [email protected]

Όταν ένας Γάλλος Δήμαρχος κάνει αυτοδιοικητική γυμναστική, αρνούμενος να εφαρμόσει την απαγόρευση κυκλοφορίας

Από
anixneuseis
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου,  [email protected]   www.kalkis.eu

Όλοι έχουμε γνωρίσει κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης που η Ελλάδα ξαναέγινε Δημοκρατία τα φαινόμενα της «επαναστατικής γυμναστικής» σε διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής, και κυρίως, του χωρίς λόγο και αιτία συνδικαλιστικού και αυτοδιοικητικού ακτιβισμού. Δεν θυμόμαστε τις μαύρες σημαίες που αναρτούσαν ορισμένοι Δήμαρχοι, όταν διεκδικούσαν καθ’υπερβολή  για το Δήμο τους κάποια θεσμικά πράγματα ή οικονομικούς πόρους, έξω και πέρα από τους ισχύοντες γενικούς αυτοδιοικητικούς κανόνες ; ‘Η απλώς έκαναν επικοινωνιακό θόρυβο, «ως δήθεν αγωνιστές Δήμαρχοι» για να διατηρήσουν την πλειοψηφία τους στο τοπικό εκλογικό σώμα ;

Μια τέτοια περίπτωση μου μυρίζει στον ωραίο γαλλικό Δήμο του  Saint–Brieuc, στη Βρετάνη, που έτυχε να τον επισκεφτώ για επαγγελματικούς λόγους προ δεκαπενταετίας. Εκεί λοιπόν ο αριστερών πεποιθήσεων Δήμαρχος Hervé Guihard αντιστέκεται στην απαγόρευση της κυκλοφορίας που ισχύει από τις 6 μ.μ. και σε ολόκληρη την ηπειρωτική Γαλλία από το Σάββατο 16 Ιανουαρίου 2021, για λόγους προφύλαξης από την πανδημία.

Την σχετική πληροφορία την διάβασα στις 17-1-2021 στον ιστότοπο LePoint.fr (με τη συνδρομή του Πρακτορείου AFP) με τίτλο : «Ο δήμαρχος του Saint-Brieuc δεν προτίθεται να εφαρμόσει την απαγόρευση της κυκλοφορίας» (Le maire de Saint-Brieuc ne compte pas appliquer le couvre-feu).

Πράγματι ο δήμαρχος του Saint-Brieuc, Hervé Guihard αντιστέκεται στην εν λόγω γενική απαγόρευση. Ο αιρετός αξιωματούχος είπε στο ραδιόφωνο  France Info ότι δεν προτίθεται να την εφαρμόσει στην πόλη του. «Θα συνεχίσουμε να ανοίγουμε σχολεία, νηπιαγωγεία, κέντρα αναψυχής, κέντρα υποδοχής μέχρι το κανονικό ωράριο. Διότι διαφορετικά, είναι πάντα οι πιο μειονεκτούντες που την πληρώνουν», είπε. Αυτές οι δημοτικές υπηρεσίες θα κλείνουν επομένως στις 6:45 μ.μ., δηλαδή ως συνήθως. Ο θόρυβος που προκάλεσε για το τέταρτο της δημοσιότητας ήταν δηλαδή τα 45 επιπρόσθετα λεπτά σε σχέση με τη γενική απαγόρευση μετά τις 18.00 ! Αυτό κι αν είναι αριστερή επαναστατική γυμναστική.

Ο Hervé Guihard θεωρεί ότι το μέτρο αυτό είναι παράλογο, λόγω της υφιστάμενης υγειονομικής κατάστασης στην πόλη του. Σίγουρα, στο Saint–Brieuc, σημειώθηκε μια αύξηση κατά 50% στις νοσηλείες σε μονάδες εντατικής θεραπείας, σύμφωνα με τον δήμαρχο. «Αλλά πήγαμε από το 0 στο 2 στην εντατική περίθαλψη. Δεν βρισκόμαστε ακόμη σε μια περιοχή που βρίσκεται σε κρίση πανδημίας. Αν βρισκόμασταν σε κρίση, δεν θα είχα καθόλου αυτή την αντίδραση, λέει ο δήμαρχος. Έχουμε το δικαίωμα να παρεκκλίνουμε, οπότε ας το κάνουμε», είπε. Η παρέκκλιση από την απαγόρευση της κυκλοφορίας θα επιτρέψει σε «όλες τις οικογένειες να οργανωθούν καλύτερα, να συνεχίσουν να ζουν λίγο καλύτερα, να πάνε και να αναζητήσουν τα παιδιά τους στο σχολείο». Ωστόσο, υπενθύμισε στο Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων (Agence France-Presse) στο Saint-Brieuc, «η απαγόρευση ισχύει φυσικά για όλες τις άλλες πτυχές της ζωής» ! Τότε προς τι κύριε Δήμαρχε ο θόρυβος ; Για τα επιπλέον 45 λεπτά δυνατότητας επίσκεψης των δημοτών σου στις παραπάνω δημοτικές υπηρεσίες ;

Έλλειψη διαβουλεύσεων της κυβέρνησης με τους αιρετούς άρχοντες

Διότι η γαλλική κυβέρνηση δεν έκανε διαβούλευση με τους αιρετούς άρχοντες. Ο Δήμαρχος εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζεται η κυβέρνηση, η εφαρμογή της απαγόρευσης δεν έγινε καθόλου σε συνεργασία με τους Δημάρχους. «Αν είχαμε ανταλλάξει απόψεις [με τον Νομάρχη], θα είχαμε βρει ένα κατάλληλο μέτρο», πιστεύει ο Hervé Guilhard, ο οποίος υπογραμμίζει τον σεβασμό που έχει για τον εκπρόσωπο του κράτους στο νομό του, το Côtes–d‘Armor. «Δεν υπάρχει διάλογος, για αυτά τα απαγορευτικά μέτρα που επικαλέστηκε ο πρωθυπουργός μας», καταλήγει.

Αν αυτοδιοικητική πολιτική είναι να χαϊδεύει αφτιά ψηφοφόρων, παραγνωρίζοντας τον θανάσιμο κίνδυνο της πανδημίας, ο αξιότιμος αιρετός άρχων Hervé Guilhard είναι πολιτικός γίγαντας.

Μη λάχει όμως κι η ωραία περιοχή του βρεθεί σε κρίση πανδημίας, επειδή ήταν χαλαρός όπως ο Τραμπ…

 

 

 

 

 

Η Μέρκελ φεύγει, ο Μερκελισμός συνεχίζεται: Η Άγγελα θα συνεχίσει να ελέγχει το σύστημα στη Γερμανία

Από
anixneuseis
-
0
 

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ

Το όνομα της Άγγελα Μέρκελ δεν υπήρχε στα ψηφοδέλτια του ψηφιακού συνεδρίου των Γερμανών Χριστιανοδημοκρατών (CDU) το περασμένο Σάββατο.

Η εκλογή όμως του εκλεκτού της, Αρμιν Λάσετ, στην προεδρία του κόμματος κατέστησε σαφές ότι το συντηρητικό κόμμα, που κυριαρχεί εδώ και 16 χρόνια στην πολιτική σκηνή στην Γερμανία και καθορίζει σε μεγάλο βαθμό την πορεία της Ευρώπης, θα παραμείνει Μερκελικό και μετά την πολιτική «συνταξιοδότηση» της Μέρκελ το φθινόπωρο.

«Πολλοί άνθρωποι προσελκύονται πρώτα από την Άνγκελα Μέρκελ και μετά από το CDU», είπε ο Λάσετ μιλώντας στο συνέδριο, προσθέτοντας ότι «η εμπιστοσύνη και η αξιοπιστία που απολαμβάνει η Μέρκελ στο εσωτερικό και στο εξωτερικό δεν μπορεί απλά να μεταφερθεί από τον έναν ηγέτη στον άλλο, αλλά πρέπει να «κερδηθεί».

Οπως σημειώνει η ιστοσελίδα Politico «η απόφαση του συνεδρίου αποτελεί επίσημη αναγνώριση ότι η Μέρκελ άφησε μια ανεξίτηλη σφραγίδα στο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της Γερμανίας, μια σφραγίδα που πιθανότατα θα καθορίσει την πορεία του για τα επόμενα χρόνια».

  • Αλλωστε, «η ιστορία κρίνει τους πολιτικούς ηγέτες όχι μόνο από αυτό που επιτυγχάνουν στη διάρκεια της παραμονής τους στην εξουσία, αλλά και από τη διαρκή δύναμη της επιρροής τους» εκτιμά το Politico,τονίζοντας ότι «η εποχή Μέρκελ απέχει πολύ από το να τελειώσει. Μπορεί να είναι μόνο στην αρχή».

Ο 60χρονος πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Αρμιν Λάσετ εξελέγη στον δεύτερο γύρο εξασφαλίζοντας το 53% των συνέδρων έναντι 47% του βασικού αντιπάλου του και επικεφαλής της υπερ-συντηρητικής πτέρυγας του κόμματος, Φρίντριχ Μερτζ.

Ο νέος πρόεδρος του CDU εξασφάλισε στον δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας την υποστήριξη της μεγάλης πλειοψηφίας των οπαδών του τρίτου υποψηφίου, Νόρμπερτ Ρέτγκεν, ο οποίος κινείται πολιτικά στο ίδιο πλαίσιο με τον Λάσετ . Στον πρώτο γύρο της ψηφοφορίας μάλιστα ο Μερτζ ήταν πρώτος με 385 ψήφους έναντι 380 του Λάσετ και 224 του Ρέτγκεν.

Παρά το γεγονός ότι ο Μέρτζ είχε την σαφή υποστήριξη του προέδρου της γερμανικής Βουλής, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, φάνηκε ότι η πλειοψηφία των συνέδρων δεν θέλουν τη σκληρή νεοφιλελεύθερη γραμμή που εκπροσωπεί ο 65χρονος εκατομμυριούχος δικηγόρος Μερτζ και βασικός εσωκομματικός αντίπαλος της Μέρκελ.

Ο επικεφαλής της ακροδεξιάς πτέρυγας του κόμματος μπαίνει πλέον στο περιθώριο, καθώς έχασε για δεύτερη φορά στην προσπάθειά του να αναλάβει τα ηνία του CDU. Το είχε ξαναπροσπαθήσει το 2018 αλλά και τότε ηττήθηκε από την Μέρκελ που είχε επιβάλει στην προεδρία των Χριστιανοδημοκρατών την Αννεγκρέτ Κραμπ Καρενμπάουερ. «Ευτυχώς, όχι ο Μερτζ, θα ήταν η χειρότερη επιλογή» γράφει η Tagesschau».

Το απέδειξε άλλωστε όταν μετά την ήττα του ο Μερτζ αξίωσε από την Μέρκελ να αναλάβει αυτός το υπουργείο Οικονομικών, αποπέμποντας τον μετριοπαθή Πέτερ Αλτμάιερ. Προφανώς για να εφαρμόσει την νεοφιλελεύθερη ατζέντα του. Κατάφερε όμως με τον τρόπο αυτό να γίνει περίγελως στα μάτια των Χριστιανοδημοκρατών, προς μεγάλη ικανοποίηση της Μέρκελ, η οποία φυσικά και δεν αποδέχτηκε το αίτημα.

«Εκείνοι που ενεργούν με αυτόν τον τρόπο δείχνουν τι είναι: θέλουν την εξουσία για την δική τους προσωπική εξέλιξη» έγραψε η Die Zeit.

  • Ενάντια στις νεοφιλελεύθερες δοξασίες

Γιος ανθρακωρύχου ο νέος πρόεδρος του CDU Αρμιν Λάσετ ,γεννήθηκε το 1961 στο Άαχεν και είναι από το 2017 πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας -Βεστφαλίας-του πολυπληθέστερου γερμανικού κρατιδίου με 18 εκατομμύρια κατοίκους.

«Είναι Γαλλόφιλος, Καθολικός, γεννημένος στην Δυτική Γερμανία, κάτι μας κάνει αμέσως να σκεφτούμε τον Αντενάουερ ή τον Κολ» λέει η Ελέν Μιάρ -Ντελακρουά, καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο της Σορβώνης και ειδική στις Γαλλο-γερμανικές σχέσεις.

«Ο Λάσετ είναι η συνέχεια της Αγκελα Μέρκελ και θα τοποθετήσει το CDU στην κεντροδεξιά», προσθέτει η Γαλλίδα καθηγήτρια. «Στις δημοκρατίες, οι εκλογές κερδίζονται γενικά από το ποιος θα εξασφαλίσει το Κέντρο και αυτός είναι ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους το CDU προτίμησε να εκλέξει Πρόεδρο τον Λάσετ» γράφει η γερμανική ιστοσελίδα T-Online.

Αλλωστε, ο νέος πρόεδρος του CDY «είναι γνωστός για την ικανότητά του να συνενώνει τα διαφορετικά ρεύματα του κόμματος σε στιγμές μεγάλης έντασης. Η ενσωμάτωση και όχι η πόλωση θα είναι η μέθοδος του» γράφει η Tagesspiegel.

  • Θεωρείται φανατικός φιλοευρωπαϊστής, καθώς διετέλεσε και επί χρόνια Ευρωβουλευτής, και πεπεισμένος υποστηρικτής της πολιτικής υποδοχής των μεταναστών. Αναμένεται να ενισχύσει περαιτέρω τους δεσμούς των Χριστιανοδημοκρατών και της Γερμανίας με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και με τους παραδοσιακούς εταίρους της, κυρίως τη Γαλλία.

Η νίκη του Λάσετ δείχνει ότι η Γερμανική ελίτ επιλέγει να μην ακολουθήσει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές για την αντιμετώπιση της κρίσης που έχει πυροδοτήσει η πανδημία, επιλέγοντας μια πιο χαλαρή δημοσιονομική πολιτική. Ταυτόχρονα, ο μετριοπαθής Λάσετ θα δώσει τη δυνατότητα στο CDU να διατηρεί ανοιχτά διάφορα κανάλια επικοινωνίας ενόψει πιθανών, μελλοντικών κυβερνητικών συμμαχιών μετά τις Ομοσπονδιακές εκλογές στις 26 Σεπτεμβρίου.

Συγκυβερνά άλλωστε τη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία με τους Ελεύθερους Δημοκράτες, «αλλά και ως εκφραστής ενός φιλελεύθερου και μετριοπαθούς συντηρητισμού, μπορεί να κάνει διάλογο χωρίς ιδεολογικά προσκόμματα με τους Πράσινους. Είναι μάλιστα και αρκετά ρεαλιστής για να τα βρει και με τους Σοσιαλδημοκράτες» εκτιμά η ιστοσελίδα Huffington Post στην ιταλική της έκδοση.

Το πιθανότερο σενάριο βέβαια είναι να σχηματιστεί τρικομματικός κυβερνητικός συνασπισμός μετά τις Ομοσπονδιακές εκλογές με τη συμμετοχή του CDU, των Πρασίνων και των Ελευθέρων Δημοκρατών. Αλλωστε ουδείς μπορεί να αγνοήσει πλέον τους Πράσινους ,καθώς τα τελευταία τρία χρόνια από έκτο κόμμα πέρασε στη δεύτερη θέση-σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις- με ποσοστά κοντά στο 20%.

Φυσικά, η τοποθέτηση του CDU υπό τον Λάσετ στην κέντρο-δεξιά και η πιθανή συνεργασία με τους Πράσινους μπορεί να προκαλέσει την αποχώρηση πολλών υπερ-συντηρητικών ψηφοφόρων από το CDU και αφήνει το υπερ-συντηρητικό πεδίο ανοιχτό στην ακροδεξιά. Και από αυτή την άποψη, η ακροδεξιά «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) τρίβει τα χέρια της όσο δεν επιλέγεται ακροδεξιός υποψήφιος για την Καγκελαρία.

  • Πρόεδρος του κόμματος, αλλά όχι καγκελάριος;

Το ερώτημα βέβαια που απασχολεί τον Γερμανικό Τύπο πριν και μετά το συνέδριο του CDU είναι αν ο νέος πρόεδρος του συντηρητικού κόμματος θα είναι και ο υποψήφιος Καγκελάριος στις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Οι περισσότεροι σχολιαστές τονίζουν μάλιστα ότι «πουθενά δεν είναι γραμμένο ότι ο αρχηγός του κόμματος πρέπει να είναι ο υποψήφιος Καγκελάριος», σημειώνει η El Pais.

O εκλεκτός της οικονομικής ελίτ για την καγκελαρία φαίνεται ότι είναι ο Μάρκους Σέντερ, ο πρωθυπουργός της Βαυαρίας και επικεφαλής του αδελφού Χριστιανοκοινωνικού κόμματος (CSU). Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι το 57% των Γερμανών θέλουν τον 55χρονο Σέντερ ως υποψήφιο Καγκελάριο και η Μέρκελ -όσο και αν ελέγχει τα πράγματα-δύσκολα θα το αγνοήσει. Η επιτυχημένη αντιμετώπιση της πανδημίας στην Βαυαρία έχει αυξήσει ιδιαίτερα τη δημοτικότητα του Σέντερ.

Σύμφωνα με την Die Zeit, ο Λάσετ μπορεί να συμβιβαστεί με την ιδέα να παραμείνει πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας -Βεστφαλίας ,αλλά τις επόμενες εβδομάδες θα έχει να κάνει σκληρές διαπραγματεύσεις με τον Σέντερ για την καγκελαρία. Ο ίδιος ο Σέντερ έσπευσε πάντως να συγχαρεί τον Λάσετ τονίζοντας ότι «μαζί θα συνεχίσουμε για την επιτυχία της Χριστιανοδημοκρατικής συμμαχίας».

Ερωτηθείς αν έχει φιλοδοξίες για την Καγκελαρία ο Σέντερ απέφυγε να απαντήσει ευθέως: «Εκείνοι που ξεκινούν πολύ νωρίς μπορούν επίσης να κάνουν σοβαρά λάθη» πρόσθεσε με νόημα ο Βαυαρός πρωθυπουργός, τονίζοντας ότι «για την πλειοψηφία των ανθρώπων, το ερώτημα δεν είναι ποιος θα είναι υποψήφιος Καγκελάριος, αλλά πως θα καταπολεμήσουμε με επιτυχία την πανδημία.
Και δεν είναι μόνο η ανάκαμψη μετά την πανδημία.

  • Ολοι κατανοούν ότι επόμενα 15 χρόνια θα είναι σίγουρα πιο δύσκολα από τα προηγούμενα 15 με την Μέρκελ στην καγκελαρία.
  • Οι κίνδυνοι μαζί με την ευλογία του Διαδικτύου για τις δυτικές δημοκρατίες, η ψηφιοποίηση σε συνδυασμό με την γιγάντωση των ψηφιακών κολοσσών και η ανεξέλεγκτη δράση τους, η κλιματική αλλαγή, ο ανταγωνισμός της Αμερικής με την Κίνα και τη Ρωσία, οι πολλοί χαμένοι από την παγκοσμιοποίηση, τα νέα κύματα μετανάστευσης, είναι μόνο μερικά από τα αγκάθια που έχει μπροστά της και η Ευρώπη.

Όπως γράφει εύστοχα η γερμανική ιστοσελίδα T-online «τα μεγάλα παπούτσια είναι έτοιμα, είτε για τον Λάσετ είτε για τον Σέντερ». Οποιος και αν είναι υποψήφιος για την Καγκελαρία πρέπει να αντιμετωπίσει την άνοδο της ακροδεξιάς και να συμβάλει στην ανάκαμψη της οικονομίας μετά την πανδημία.

«Επιπλέον- γράφει η γερμανική ιστοσελίδα- «υπάρχει η αποξένωση της Αμερικής ως προστάτιδας δύναμης -κάτι που μπορεί να μετριαστεί υπό τον νέο Πρόεδρο Τζο Μπάιντεν-αλλά το επίκεντρο της παγκόσμιας πολιτικής έχει από καιρό μετατοπιστεί στην Ασία.

Η Ευρώπη πρέπει να γίνει κάτι πολύ περισσότερο από ό, τι είναι, όλοι το γνωρίζουν αυτό, και ο επόμενος ομοσπονδιακός καγκελάριος έχει το καθήκον να καθορίσει την πορεία της Ευρώπης, επειδή η Γερμανία είναι η κορυφαία δύναμη – και όχι μόνο οικονομικά. Μπορεί ακόμη να το κάνει αυτό;»

“Δημοκρατία”

GeoInsight: Σχέσεις Τουρκίας-Κίνας – H νέα δυναμική και τα όριά της

Από
anixneuseis
-
0

του Κωνσταντίνου Λαμπρόπουλου*

Οι σχέσεις της Τουρκίας με την Κίνα χαρακτηρίζονται τις τελευταίες δύο δεκαετίες, από ένα αντιφατικό, παράλληλο μοτίβο αμοιβαίας καχυποψίας και αμοιβαίας καλλιέργειας υψηλών προσδοκιών συνεργασίας, ιδίως στον οικονομικό τομέα. Η ανωτέρω αντίφαση έγκειται στο γεγονός ότι και οι δύο πλευρές έχουν αναγνώσει πεδία δυνητικής οικονομικής σύμπραξης με την επιφύλαξη όμως των πολιτικών δυσχερειών και των τριβών, που υφίστανται μεταξύ των δύο χωρών εξαιτίας πρωτίστως του πολύκροτου ζητήματος των Ουιγούρων.

Επιπρόσθετα, από τη διαχρονική αντιθετική στάση των τουρκικών ελίτ αναφορικά με το κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας καθώς και από το γεγονός ότι η Τουρκία ήταν και είναι ενταγμένη στην Ευρω-ατλαντική Αρχιτεκτονική Ασφαλείας, στοιχείο που δεν παραβλέπεται από την σινική ανώτατη γραφειοκρατία. Παραταύτα, η προοπτική εμβάθυνσης των διμερών οικονομικών σχέσεων τίθεται επί τάπητος, βάσει φιλόδοξων επενδυτικών σχεδίων, με το Πεκίνο ως ανερχόμενη υπερδύναμη να υιοθετεί το περίφημο σχέδιο «Μία Ζώνη Ένας Δρόμος» (BRI), εντάσσοντας την Τουρκία ως  συμπληρωματικό κρίκο στη σινική επενδυτική «αλυσίδα».

Αντίστοιχα η Άγκυρα υπό την ηγεσία του AKP, διείδε στην Κίνα, δυνητικές ευκαιρίες μερικής οικονομικής απεξάρτησης από την Δύση, δυνατότητες διείσδυσης στην τεράστια κινεζική αγορά, προοπτική σημαντικών πρόσθετων ξένων άμεσων επενδύσεων για την δοκιμαζόμενη τουρκική οικονομία, φιλοδοξώντας παράλληλα να συνδέσει την δική της γεωοικονομική αρχιτεκτονική στην Ευρασία με το φιλόδοξο σχέδιο αναβίωσης του Δρόμου του Μεταξιού. Αν και η προοπτική της οικονομικής εμβάθυνσης των σινο-τουρκικών σχέσεων, υπερτονιζόταν και απ’ τις δύο πλευρές από την πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα, εντούτοις οι διμερείς οικονομικές σχέσεις υφίσταντο την πίεση ανυπέρβλητων πολιτικών διαφορών.

Και οι δύο χώρες (ιδιαίτερα η Κίνα) συναρτούσαν την στρατηγική τους συμπεριφορά στις διμερείς σχέσεις, με την αποδοχή συγκεκριμένων θέσεων εκατέρωθεν εν είδει κόκκινων γραμμών. Τουτέστιν, το ζήτημα τoυ τουρκoγενούς μουσουλμανικού πληθυσμού των Ουιγούρων, κατέστη μέχρι πρότινος αγεφύρωτη διαφορά που εμπόδιζε την περαιτέρω ανάπτυξη των διμερών σινοτουρκικών σχέσεων. Παραταύτα η νέα δυναμική που αναπτύσσεται και από τις δύο χώρες στο πλαίσιο ενός μετα-αυτοκρατορικού προτάγματος, προκρίνει μια «διαμερισματοποίηση» (compartmentalization) της εξωτερικής πολιτικής, αποφεύγοντας τους σκοπέλους μιας εκ των προτέρων συνολικής διευθέτησης εκκρεμών ζητημάτων προς χάριν της ευόδωσης σχεδίων αμοιβαίου οικονομικού συμφέροντος.

Το μείζον ερώτημα που προκύπτει έγκειται στην δυνατότητα του προκρινόμενου μοτίβου της «διαμερισματοποίησης» να καταστήσει την σινο-τουρκική συνεργασία στρατηγικής υφής.

Συστημικές γεωπολιτικές και ιδεολογικές πτυχές της ανάπτυξης των σινο-τουρκικών σχέσεων

Η αξιομνημόνευτη σινο-τουρκική προσέγγιση της τελευταίας δεκαετίας εδράζεται στην συστημική μεταβολή, στο τέλος της αμερικανικής μονοπολικής στιγμής (unipolar moment) και της λεγόμενης ανόδου των Υπολοίπων (Rise of the Rest). Ο Ασιατικός Δράκος συνιστά έναν δρώντα παγκόσμιου βεληνεκούς με δυνατότητες αμφισβήτησης της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας στον διεθνή καταμερισμό ισχύος, ενώ η Τουρκική Ημισέληνος σταδιακά καθίσταται μια Περιφερειακή Δύναμη, με στόχους αυτόνομης πορείας στο διεθνές σύστημα, επεκτείνοντας την έννοια του κομβικού κράτους (pivotal state) σε κράτος εκκρεμές που φιλοδοξεί να καθορίζει την ισορροπία ισχύος στο περίφημο Κρηπίδωμα (Rimland) της Ευρασίας.

Είναι πρόδηλο πως και οι δύο χώρες αναγνωρίζουν ως κοινό τόπο, την οπτική ενός πολυπολικού κόσμου που θα αντικαταστήσει την μεταπολεμική φιλελεύθερη τάξη υπό την αιγίδα των ΗΠΑ, την λεγόμενη «Συναίνεση της Ουάσιγκτον», με μια νέα παγκόσμια τάξη. Η νέα παγκόσμια τάξη θα εδράζεται στη μετατόπιση της οικονομικής ισχύος στην Ασία, στη διαμόρφωση νέων σφαιρών επιρροής, στο ομότροπον της αυταρχικής διακυβέρνησης (αν και με διαφορετικό πολιτικό υπόβαθρο και ιδεολογικό πρόσημο), στην εναλλακτική (από την Δύση) οικονομική αρχιτεκτονική, στην πολιτισμική υπεροχή των ασιατικών κοσμοαντιλήψεων και στην απόρριψη της δυτικής πρωτοκαθεδρίας και ηγεμονίας.

Η ροπή Πεκίνου-Άγκυρας στον αντι-δυτικισμό, αφορά την κοινή πεποίθηση περί της υπαιτιότητας της Δύσης για την διάλυση και των δύο πρώην αυτοκρατοριών στον 20ο αιώνα. Επιπλέον κοινό τόπο των ηγεσιών των δύο χωρών, αποτελεί η επί του παρόντος απόδοση ευθυνών στην Δύση και δη στις ΗΠΑ, για τον περιορισμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων (σύμφωνα με τη σινική ή με την τουρκική αντίληψη του διεθνούς γίγνεσθαι) και των φιλοδοξιών Κίνας και Τουρκίας σε συνάρτηση με τις τεκτονικές αλλαγές που λαμβάνουν χώρα κατά την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα.

Αναφορικά με τον σινικό αντι-δυτικισμό, αυτός  συνδέεται με την κυρίαρχη αντίληψη στις σινικές ελίτ περί του «Αιώνα της Ταπείνωσης»  και έχει ως κύρια σημεία αναφοράς, αφενός τους Πολέμους του Οπίου και τις επακόλουθες παραχωρήσεις κομματιών της εδαφικής κυριαρχίας της Κίνας, αφετέρου τον πόλεμο της Κορέας και την ιδεολογική του υφή. Η σύγχρονη αντι-δυτική εκδοχή εδράζεται στην αμερικανική συνδρομή της Ταϊβάν, στην μη αποδοχή της ενιαίας Κίνας και τον περιορισμό (κατά την κινεζική πρόσληψη της πραγματικότητας) των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κίνας στη νότια Σινική Θάλασσα.

Αντιστοίχως, η τουρκική αντι-δυτική ροπή, αναφέρεται στην διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό των ευρωπαϊκών Μεγάλων δυνάμεων (πλην Γερμανίας), ενώ η σύγχρονη εκδοχή αφορά το περίφημο «Σύνδρομο των Σεβρών», το οποίο εκ νέου άπτεται μιας δυνητικής αποσταθεροποίησης του τουρκικού κράτους αμερικανικής εμπνεύσεως. Χαρακτηριστική της ανωτέρω πρόσληψης είναι η επίσημη απόδοση της ενορχήστρωσης του αποτυχημένου πραξικοπήματος το 2016 τόσο στο δίκτυο Γκιουλέν όσο και σε δυτικά κέντρα αποφάσεων και δη των ΗΠΑ.

Το ανωτέρω Σύνδρομο επιπρόσθετα, συνίσταται στον φόβο των τουρκικών ελίτ, για την δημιουργία μιας αυτόνομης κρατικής κουρδικής οντότητας με την στήριξη των ΗΠΑ, στον περιορισμό της τουρκικής επιρροής στο κρίσιμο για τις τουρκικές φιλοδοξίες περιφερειακό υποσύστημα του Αιγαίου και της Μεσογείου και εν κατακλείδι στη μη αποδοχή από την Δύση μιας πλήρους αυτόνομης τουρκικής γεωπολιτικής ταυτότητας, γεγονός που συνεπάγεται (κατά τη τουρκική οπτική) μη αποδοχή και ενός αναβαθμισμένου παρεμβατικού ρόλου στα περιφερειακά και παγκόσμια δρώμενα.

Επιπρόσθετα, ο κοινός τόπος Κίνας-Τουρκίας παραπέμπει σε αναθεωρητικές του υφιστάμενου status quo πεποιθήσεις και συμπεριφορές αναφορικά με το κεφαλαιώδες ζήτημα των θαλάσσιων ορίων, με το Πεκίνο να υιοθετεί την περίφημη αυθαίρετη γραμμή με τις 9 παύλες (nine dash line) για την θάλασσα της Νότιας Κίνας, ενώ αντιστοίχως η Άγκυρα επενδύει στο αυθαίρετο και επεκτατικό τουρκικό αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan) στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σινο-τουρκική συνεργασία: Τριβές, Όρια και o Δρόμος του Μεταξιού

Οι σινο-τουρκικές σχέσεις διακατέχονται από προφανή ασυμμετρία στο οικονομικό πεδίο. Άρχισαν να αναπτύσσονται κατ’ ουσίαν (η συνεργασία με την Κίνα είχε ξεκινήσει απ’ τις κεμαλικές κυβερνήσεις στα τέλη της δεκαετίας του ’90 στον αμυντικό τομέα αν και περιορισμένης εμβέλειας) από  την άνοδο του AKP στην εξουσία, όπου το διμερές εμπόριο έφθασε τα 20 δις δολλάρια το 2010 σε σχέση με μόλις 1.8 δις το 2002, με την Κίνα σαφέστατα να απολαμβάνει την «μερίδα του λέοντος». Είναι χαρακτηριστικό πως την τελευταία δεκαετία, η Κίνα έχει καταστεί ο τρίτος τη τάξει εμπορικός εταίρος της Τουρκίας και ο πρώτος τη τάξει εξαγωγέας ξεπερνώντας και τη Ρωσία από το 2015.

Παρά το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές επιδόθηκαν ιδίως μετά το 2010, σε σημαντικές πολιτικές κινήσεις ενδυνάμωσης της εταιρικής σχέσης, αναφερόμενες πλειστάκις σε στρατηγική συνεργασία (strategic partnership), διατρανώνοντας την αμοιβαία πρόθεση να αυξήσουν το διμερές εμπόριο μεταξύ των και θέτοντας μεγαλεπήβολους στόχους (100 δις το 2020), εντούτοις οι διμερείς σχέσεις υπέστησαν τριβές από τις πολιτικές πραγματικότητες και τα αποκλίνοντα γεωοικονομικά συμφέροντα εκατέρωθεν στα μέτωπα της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής .

Ως το 2016, οι πρωτοβουλίες εμβάθυνσης των σινο-τουρκικών σχέσεων, υποσκάπτονταν από τις αντίθετες πολιτικές θέσεις στο μέτωπο της Συρίας, με τη σινική υποστήριξη του καθεστώτος Άσαντ να έρχεται σε αντίθεση με την εχθρική υπονομευτική τουρκική στάση επ αυτού, ενώ επιπρόσθετα το ζήτημα της υποστήριξης των Ουιγούρων τζιχαντιστών από την Άγκυρα προκάλεσε έντονη δυσπιστία στην κινεζική πλευρά για τις τουρκικές προθέσεις.

Παράλληλα στον τομέα της στρατιωτικής συνεργασίας, παρά τη σημαντική συμβολική κίνηση κοινής συμμετοχής σε αεροπορική άσκηση, η συμφωνηθείσα αγορά κινεζικού αντιβαλλιστικού πυραυλικού συστήματος απορρίφθηκε εν τέλει το 2015 από την τουρκική πλευρά με το πρόσχημα της ανάπτυξης τουρκικού αντίστοιχου πρωτοτύπου. Το ίδιο συνέβη και με την σύναψη συμφωνίας για τον κινητήρα του μελλοντικού τουρκικού αεροσκάφους TF-X. Και οι δύο σινικές προσφορές απερρίφθησαν προς χάριν τρίτων έπειτα από αμερικανικές πιέσεις.

Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα στην Τουρκία το 2016, το καθεστώς Ερντογάν διαπνεόμενο από έντονο αντι-δυτικισμό και εξ ανάγκης ορμώμενο, στρέφεται προς μία σαφή ευρασιατική κατεύθυνση, επιδιώκοντας αφενός, τη σταδιακή και μερική οικονομική απεξάρτηση από την ευρω-ατλαντική γεω-οικονομική αρχιτεκτονική αφετέρου τη σαφή πολιτική και οικονομική στήριξη της Κίνας, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες εμβάθυνσης με το Πεκίνο σε πολλαπλά επίπεδα. Στο πλαίσιο της ανάδυσης ενός πολυπολικού κόσμου και μια εναλλακτικής γεωοικονομικής  τάξης, η σινο-τουρκική συνεργασία συνδέθηκε με το μεγαλεπήβολο σινικό σχέδιο της Μίας Ζώνης Ένας Δρόμος και την τουρκική συμμετοχή μέσω του σχεδίου  του «Μεσαίου Διαδρόμου».

Τον Μαϊο 2017, στο πλαίσιο του διεθνούς forum Συνεργασίας για το σχέδιο «Μία Ζώνη Ένας Δρόμος», εμπεδώνεται μεταξύ του Ερντογάν και του Σι Τζινπινγκ, το πλαίσιο της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών που περιλαμβάνει βιομηχανική συνεργασία, ανταλλαγές προτύπων, συνδεσιμότητα δικτύων, κατασκευή κρίσιμων υποδομών και πολιτιστικές επαφές.

Παράλληλα, στο πλαίσιο του χερσαίου δρόμου του Μεταξιού (SREB) ανακοινώνεται η ένταξη της Τουρκίας στον οικονομικό διάδρομο Κίνας-Πακιστάν (CPEC) και η ανάληψη εκ μέρους της Τουρκίας ενός έργου κατασκευής ενός σιδηροδρομικού δικτύου του Μεσαίου διαδρόμου (MC) που θα διατρέχει την περιοχή της Κασπίας, ώστε να αποτελέσει δυνητικό ενοποιητικό δρόμο μεταξύ Κίνας και Ευρώπης. Η σύνδεση και ένταξη του Μεσαίου Διαδρόμου στο κολοσσιαίο σινικό σχέδιο της Μίας Ζώνης Ενός Δρόμου, αποτελεί έναν υψίστης σημασίας στρατηγικό στόχο για το καθεστώς Ερντογάν.

Αντιθέτως η κινεζική ηγεσία θεωρεί τον Μεσαίο Διάδρομο δυνητικά συμπληρωματικό και μία από τις τρεις επιλογές που διαθέτει για την ευόδωση της Οικονομικής Ζώνης (SREB). Προσώρας προτιμάται ο Νότιος Διάδρομος μέσω των χωρών της Κεντρικής Ασίας που καταλήγει μεν στην Τουρκία, παρακάμπτει όμως τον Μεσαίο Διάδρομο. Καθώς ο Νότιος Διάδρομος περνάει μέσω του Ιράν, δύναται να αναθεωρηθεί από τη σινική ηγεσία ως ασύμφορος, αν συνεχισθεί το καθεστώς των αυστηρών κυρώσεων εναντίον της Τεχεράνης από τις ΗΠΑ από την Προεδρία Μπάιντεν, γεγονός που εντείνει τις προσπάθειες της Κίνας για μείωση της έντασης και μια διπλωματική λύση μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ.

Είναι πρόδηλο πάντως, πως παρά τις τουρκικές φιλοδοξίες, η σινο-τουρκική εταιρική σχέση, καθώς διέπεται από ασυμμετρία ισχύος, είναι ετεροβαρής υπέρ της Κίνας και στο επίπεδο των γεω-οικονομικών συσχετισμών. Αυτό καθίσταται σαφές και από την κινεζική απροθυμία να συμπεριλάβει την Τουρκία στον Θαλάσσιο Δρόμο του Μεταξιού παρά τις τουρκικές επίμονες πιέσεις, οι οποίες συνδέονται με τα φαραωνικά έργα του καθεστώτος Ερντογάν στον Βόσπορο.

Ο Μεσαίος Διάδρομος καθεαυτός δεν αποτελεί προτεραιότητα της σινικής ηγεσίας στο πλαίσιο του BRI αλλά συμπληρωματική προοπτική. Eντούτοις το σημείο κλειδί για την ευόδωση του Μεσαίου Διαδρόμου αποτελεί το Αζερμπαϊτζάν μέσω της υπό κατασκευής Υπερ-κασπιανής Οδού (Transcaspian International Transport Route), που περνάει από το Καζακστάν μέσω της Κασπίας φθάνει στο Αζερμπαιτζάν και από κει στην Τουρκία.

Σινο-τουρκικές Σχέσεις την τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα: Διαμερισματοποίηση και Συναλλακτική Προσέγγιση

Από το 2017, η σινο-τουρκική συνεργασία αναπτύσσεται σταθερά. Η υιοθέτηση της διαμερισματοποίησης των ζητημάτων στην εξωτερική πολιτική, λειτουργεί ως δικλείδα ασφαλείας στις διμερείς σχέσεις, εξοικονομώντας πολύτιμο διπλωματικό κεφάλαιο, αποφεύγοντας δυνητικές τριβές, εξασφαλίζοντας στρατηγική ευελιξία ώστε να ευοδωθούν οι πρωτοβουλίες αμοιβαίου οικονομικού και πολιτικού ενδιαφέροντος (ως προς την εξασφάλιση αντι-δυτικών ερεισμάτων).

Αξίζει να σημειωθεί πως η διαμερισματοποίηση (compartmentalization) της εξωτερικής πολιτικής αποτελεί μια  τάση που συνδέθηκε με την ευρεία αλληλεξάρτηση των κρατών και τις αναγκαιότητες αντιμετώπισης διεθνικών απειλών στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο του 21ου αιώνα. Τόσο οι Μεγάλες Δυνάμεις, όσο και τα κομβικά κράτη, ανέπτυξαν μηχανισμούς και fora συννενόησης μεταξύ των, προσπαθώντας να ενθυλακώσουν τις προοπτικές δυνητικής συνεργασίας, από τις υπαρκτές και συνάμα δυνητικά ανυπέρβλητες πολιτικές διαφορές και τριβές εξαιτίας αποκλινόντων συμφερόντων σε άλλα πεδία.

Η Διαμερισματοποίηση στις σινο-τουρκικές σχέσεις είναι αποτέλεσμα του πραγματισμού και της ρευστής κατάστασης του διεθνούς συστήματος στον 21ο αιώνα. Επικουρείται και από την τάση της αυξημένης συναλλακτικότητας (transnationalism) στις διεθνείς σχέσεις, γεγονός που κατέστη αποδεκτή νόρμα de facto κυρίως εξαιτίας της αμφισβήτησης της φιλελεύθερης διεθνούς τάξης εκ των έσω, κατά την διακυβέρνηση Τραμπ.

Έχοντας ως παράδειγμα και πρότυπο τις ρωσο-τουρκικές σχέσεις μετά το 2016, η διαμερισματοποίηση και η συναλλακτικότητα ως βασικές αρχές της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, υιοθετούνται  από την Άγκυρα προς το Πεκίνο με στόχο, να ρυμουλκηθεί ο σινικός οικονομικός γίγαντας προς την αποδοχή μιας αυτόνομης Τουρκίας με αναβαθμισμένο ρόλο, γεγονός που σύμφωνα με τους Τούρκους ιθύνοντες, συμπλέει με τα ευρύτερα σινικά γεωπολιτικά συμφέροντα, ήτοι την εξάλειψη της αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας και την εγκαθίδρυση μιας νέας τάξης. Ως εκ τούτου, παραβλέπονται προς χάριν αμοιβαίων απώτερων στόχων, δομικά αποκλίνοντα συμφέροντα και επιδιώκεται ένα αποδεκτό modus vivendi σε γεωγραφικές περιοχές αμοιβαίου ενδιαφέροντος, παρά το γεγονός ότι ο ανταγωνισμός υφίσταται και είναι οξύς, ιδίως στην Βόρεια και Κεντρική Αφρική.

Η ανωτέρω πολιτική προσέγγιση, υιοθετείται πρόσκαιρα και από τη σινική πλευρά, η οποία εξαιτίας της ετεροβαρούς υπέρ της σχέσης με την Τουρκία, «ροκανίζει» αναίμακτα, τα γεωπολιτικά ερείσματα υπαρκτών και δυνητικών της αντιπάλων στη Μέση Ανατολή και Αφρική. Στο πλαίσιο αυτό, η Κίνα δεν δίστασε να συνδράμει σημαντικά την χειμαζόμενη τουρκική οικονομία, ενώ οι διμερείς σχέσεις έλαβαν νέα ώθηση με την παροχή βοήθειας του Πεκίνου στην Τουρκία κατά την διαχείριση της Πανδημίας. Αντιστοίχως στον υγειονομικό ανταγωνισμό των Μεγάλων Δυνάμεων, η Άγκυρα, επέλεξε ξεκάθαρα να ταχθεί στο πλευρό της Κίνας.

Σε αυτό το διάστημα, χρήζει μνείας το γεγονός ότι το «αγκάθι» των Ουιγούρων αποσιωπήθηκε πλήρως από την τουρκική πλευρά. Αξίζει να σημειωθεί επιπρόσθετα, ότι επιδιώκονται συμπράξεις και στον αμυντικό τομέα κατά την πρακτική των ρωσο-τουρκικών σχέσεων (περίπτωση S-400) ιδίως στον τομέα της πυραυλικής τεχνολογίας. Παραταύτα, η νέα δυναμική των σινο-τουρκικών σχέσεων ενδέχεται να αντιμετωπίσει ισχυρούς κλυδωνισμούς.

Καταρχάς η Τουρκία, έχοντας ανακαλύψει πως η οικονομική της εξάρτηση από την Δύση και τις ΗΠΑ, δεν είναι δυνατό να αντισταθμιστεί από την κινεζική συνδρομή σε μεσοπρόθεσμο επίπεδο, ήδη στρέφεται εκ νέου στον προσεταιρισμό της νέας ηγεσίας των ΗΠΑ αλλά και της Ε.Ε. Το μοτίβο που ακολουθεί είναι αντίστοιχο με αυτό που διέπει τις ρωσο-τουρκικές και σινο-τουρκικές σχέσεις αλλά οπωσδήποτε οι συνθήκες είναι διαφορετικές. Και μια αυτόνομη Τουρκία που στρέφεται εναλλάξ εναντίον των δυτικών συμφερόντων και εναντίον των ρωσικών ή των σινικών συμφερόντων δύσκολα καθίσταται αποδεκτή από το παραδοσιακό κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ. Στο πλαίσιο προσεταιρισμού των ΗΠΑ έστω και πρόσκαιρα, θα χρειαστεί να κινηθεί πιθανόν κατά των σινικών συμφερόντων, ιδίως σε ό,τι αφορά υφιστάμενες συμφωνίες. Μία από αυτές είναι η ανάθεση της κατασκευής του τρίτου πυρηνικού εργοστασίου της σε κινεζικό consortium.

Η όξυνση του σινο-αμερικανικού ανταγωνισμού σε παγκόσμιο επίπεδο αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα στις τουρκικές φιλοδοξίες, υπό την προϋπόθεση βέβαια ότι οι ΗΠΑ δεν θα αφήσουν το περιθώριο να χρησιμοποιεί η Άγκυρα την υφιστάμενη σινο-αμερικανική διαμάχη ως διαπραγματευτικό χαρτί (bargaining chip).

Αντιστοίχως, η Κίνα υπό το κομμουνιστικό καθεστώς δεν διακατέχεται από μια κουλτούρα ιδιαίτερης ευελιξίας στο διπλωματικό πεδίο. Ανεξαρτήτως των σημαντικών βημάτων προσαρμοστικότητας που έχει πραγματοποιήσει σε συνεργατικά σχήματα, η κουλτούρα της βασίζεται στο παίγνιο μηδενικού αθροίσματος συνεπικουρούμενη και από το αίσθημα υπεροχής που της προσδίδει η κολοσσιαία οικονομική ισχύς της στις διμερείς σχέσεις. Είναι συνεπώς αμφίβολο αν θα συνεχίσει να ακολουθεί αυτό το μοτίβο μεσοπρόθεσμα, αφενός γιατί δεν εμπιστεύεται τις τουρκικές ελίτ λόγω ευρω-ατλαντικής προσήλωσης και διαχρονικής αντι -σινικής στάσης, αφετέρου γιατί τα τελικά δείγματα των συμφωνιών με την Τουρκία άφησαν αρνητικό αποτύπωμα.

Η τελική τουρκική ακύρωση της συμφωνίας για το αντιβαλλιστικό πυραυλικό σύστημα το 2015 και η αντίστοιχη ανάθεση του πυρηνικού εργοστασίου της Σινώπης σε γαλλο-ιαπωνικό consortium, ενίσχυσε έτι περαιτέρω τη δυσπιστία της κινεζικής πλευράς για τις προθέσεις και τις δυνατότητες της Τουρκίας να αποσυνδεθεί από την Δύση. Ένα ακόμη γεγονός που ωθεί την σινική ηγεσία να τηρεί σοβαρές επιφυλάξεις για τις τουρκικές προθέσεις, αφορά τη σύνθεση του τουρκικού πολιτικού εσωτερικού τοπίου μετά τις τελευταίες εκλογές.

Ο Σι Τζινπίνγκ και οι επιτελείς του, έχοντας την πολυτέλεια να σχεδιάζουν μακροπρόθεσμα, επιδιώκουν συμπράξεις με ηγεσίες που διάκεινται φιλικά προς την Κίνα. Είναι δηλωτικό των σινικών προθέσεων, η απόρριψη στις διμερείς συναντήσεις των υπερ-εθνικιστικών κομμάτων που υποδαυλίζουν ανοικτά το ζήτημα των Ουιγούρων, όπως το MHP (Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης) του Ντεβλέτ Μπαχτσελί ή το IYI Parti (Καλό Κόμμα) της Μεράλ Ακσενέρ. Αντιθέτως, το μικρό, ευρασιανικού προσανατολισμού Vatan Parti (Πατριωτικό Κόμμα) καθίσταται προνομιακός συνομιλητής των σινικών αντιπροσωπειών μαζί φυσικά με το κυβερνόν AKP.

Το Πεκίνο καλείται συνεπώς να αποτιμήσει το κόστος της διαφαινόμενης τουρκικής αναδίπλωσης προς την Δύση και τις ΗΠΑ και τις δυνητικές επιπτώσεις στην περαιτέρω εμβάθυνση των σινο-τουρκικών σχέσεων. Κόστος που ήδη διαφαίνεται στη δυνητική απόσυρση σημαινόντων Τούρκων ιθυνόντων του νεοσύστατου ευρασιατικού κατεστημένου έστω και πρόσκαιρα.

Κατά συνέπεια, το Πεκίνο τηρεί μια στάση αναμονής ενόψει της επικείμενης προεδρίας Μπάιντεν προκειμένου να διαπιστώσει τον τρόπο που θα κινηθεί η τουρκική ηγεσία σε κρίσιμα ζητήματα συμπεριλαμβανομένου και του Χερσαίου Δρόμου του Μεταξιού. Η διαμερισματοποίηση θα συνεχιστεί παράλληλα με την συναλλακτικότητα σε βραχυπρόθεσμο πλαίσιο αλλά η εμβάθυνση των σινο-τουρκικών σχέσεων τίθεται υπό την αίρεση τόσο δομικών όσο και εσωτερικών παραγόντων που άπτονται των πολιτικών προτιμήσεων της τουρκικής ελίτ.

Εν κατακλείδι, οι σινο-τουρκικές σχέσεις υπόκεινται σε συγκεκριμένους περιορισμούς που απορρέουν από δομικές-συστημικές αιτίες αλλά και τις ιδεολογικές-ταυτοτικές παραμέτρους του εσωτερικού περιβάλλοντος και των δύο πλευρών. Αναμφίλεκτα όμως, η νέα δυναμική των σινο-τουρκικών σχέσεων μετά το 2016, εδράζεται στον κοινό τόπο του πολυπολισμού και στον κοινό στόχο της αποδόμησης της διεθνούς τάξης του 1945.

*Του Κωνσταντίνου Θ. Λαμπρόπουλου, Ανώτερου Στρατηγικού Αναλυτή και Εταίρου του Κέντρου Μελετών Ασφάλειας της Γενεύης.

geopoliticalcyprus.org

 

Το Γερμανικό Ράιχ και η ταπείνωση της Γαλλίας

Από
anixneuseis
-
0

Πριν από 150 χρόνια, στις 18 Ιανουαρίου 1871, ιδρύθηκε η ενιαία Γερμανία με τη “στέψη” του Κάιζερ στην Αίθουσα των Κατόπτρων, στις Βερσαλλίες. Μία καθοριστική ημερομηνία για τη νεότερη ιστορία της Ευρώπης.

    
Kaiserproklamation von A.v.Werner 1885 Ausschnitt

Πριν από 150 χρόνια μία νέα ευρωπαϊκή δύναμη, η Γερμανία, εμφανίζεται στον χάρτη. Αλλά όχι αναίμακτα. Ο “σιδηρούς καγκελάριος” Όττο φον Μπίσμαρκ έπρεπε να βγει νικητής σε τρεις πολέμους απέναντι στη Δανία, την Αυστρία και τη Γαλλία, για να υλοποιήσει τα σχέδιά του.  Η στέψη του Γερμανού Κάιζερ έγινε στις 18 Ιανουαρίου 1871 στις Βερσαλλίες, στην Αίθουσα των Κατόπτρων. Η τοποθεσία δεν ήταν τυχαία, καθώς συμβόλιζε το μεγαλείο της Γαλλίας και τους παλαιότερους θριάμβους επί των γερμανικών κρατιδίων. Όλα αυτά συγκαθόρισαν το μέλλον της Γερμανίας, αλλά και της Ευρώπης, όπως επισημαίνει η Γαλλίδα ιστορικός Ελέν Μιάρ-Ντελακρουά, μιλώντας στη Γερμανική Ραδιοφωνία (DLF).

“Η ανακήρυξη γερμανικού εθνικού κράτους στα συμφραζόμενα ενός γαλλο-γερμανικού πολέμου ήταν από μόνη της μία συμβολική πράξη επίθεσης για τους Γάλλους, ήταν μία ταπείνωση μεγαλύτερη ακόμη από τη στρατιωτική ήττα καθεαυτή”, επισημαίνει η Γαλλίδα ιστορικός. “Για τους Γερμανούς, από την άλλη πλευρά, ήταν μία εκδίκηση για την καταστροφή του Παλατινάτου, η οποία μάλιστα απεικονίζεται στην Αίθουσα των Κατόπτρων. Θα λέγαμε ότι αυτή είναι η αρχή μίας ιστορικής βεντέτας ανάμεσα στις δύο χώρες…”

Αποζημιώσεις και ηγεμονία της Πρωσίας

Και ο Ναπολέων είχε επιδιώξει την πρωτοκαθεδρία στην ΕυρώπηΚαι ο Ναπολέων είχε επιδιώξει την πρωτοκαθεδρία στην Ευρώπη

Για την Ελέν Μιάρ-Ντελακρουά η βεντέτα είχε και συνέχεια, καθώς η Πρωσία του Μπίσμαρκ φάνηκε να διεκδικεί όχι μόνο τη γεωπολιτική, αλλά και την οικονομική ηγεμονία στην Ευρώπη, θεμελιώνοντας στα τέλη του 19ου αιώνα ένα “οικονομικό θαύμα” με “μαγιά” τις πολεμικές αποζημιώσεις που πλήρωσαν οι Γάλλοι για τον πόλεμο του 1871. Υπήρχε όμως κάποια εναλλακτική λύση σε όλα αυτά; Θεωρητικά ναι, υποστηρίζει η Γαλλίδα ιστορικός: “Το ζήτημα του εθνικού κράτους στη Γερμανία είχε ήδη τεθεί στην Επανάσταση του 1848 και θα μπορούσε μεν να επιλυθεί, αλλά με τρόπο που δεν θα άρεσε στον μονάρχη της Πρωσίας. Θα μπορούσε δηλαδή να ιδρυθεί ένα γερμανικό εθνικό κράτος από κοινού με την Αυστρία, κάτι περίπλοκο βέβαια, γιατί η Αυστρία θα έπρεπε να αποχωριστεί τις μη γερμανόφωνες κτήσεις της…”

Τελικά, το 1871 ιδρύθηκε μία Γερμανία με πρωσική σφραγίδα, ενώ η Αυστρία παραδόθηκε στην ιστορική παρακμή. Από κει και πέρα ο Α’ Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν σχεδόν “προγραμματισμένος”, υποστηρίζει η Ελέν Μιάρ-Ντελακρουά: “Πάντοτε υπήρχε στην Ευρώπη ο ανταγωνισμός επιρροής της Γαλλίας, της Αγγλίας και άλλων δυνάμεων, αλλά αυτή τη φορά τίθεται το ζήτημα της πρωτοκαθεδρίας. Το είχε θέσει βέβαια και ο Ναπολέων, στις αρχές του 19ου αιώνα. Αλλά τώρα, στα τέλη του αιώνα, το ερώτημα τίθεται με κριτήρια κοινωνικού δαρβινισμού. Σε όλες τις χώρες εκδηλώνεται ένας εθνικισμός με ηθικό πρόσχημα, με την εμμονή ότι ένας αγώνας επιβίωσης δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στην υποταγή του γείτονα. Και η Πρωσία είχε επηρεαστεί ιδιαίτερα από αυτόν τον τρόπο σκέψης”.

Η πρόσληψη της κοινής ιστορίας

Στις Βερσαλλίες υπεγράφη και η Συνθήκη Ειρήνης μετά τον A' Παγκόσμιο ΠόλεμοΣτις Βερσαλλίες υπεγράφη και η Συνθήκη Ειρήνης μετά τον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο

Οι Γάλλοι πήραν εκδίκηση στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, φέρνοντας τους Γερμανούς να υπογράψουν Συνθήκη Ειρήνης στις Βερσαλλίες, στην ίδια εκείνη Αίθουσα των Κατόπτρων που είχαν εορτάσει τη στέψη του Κάιζερ (και να καταβάλουν αποζημιώσεις, βεβαίως). Σήμερα θεωρείται ξεπερασμένη η “προαιώνια” έχθρα Γαλλίας και Γερμανίας. Αλλά πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε την κοινή ιστορική κληρονομιά; “Πρώτα απ’ όλα πρέπει να αναλογιστούμε ποια ήταν η δική μας ερμηνεία των γεγονότων και μετά, κατ΄αντιπαράσταση, ποια ήταν η ερμηνεία των άλλων. Όχι να απωθήσουμε τα γεγονότα και να υποκρινόμαστε ότι πάντα είμαστε φίλοι, αλλά να συνειδητοποιήσουμε την ένταση της αντιπαράθεσης στο παρελθόν, για να διαμορφώσουμε ένα κοινό παρόν και μέλλον”, λέει η Γαλλίδα ιστορικός Ελέν Μιάρ-Ντελακρουά.

Κρίστοφ Χάινεμαν (DLF)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Απαράδεκτο: Αθήνα και Λευκωσία σύρονται σε διαδικασίες κομμένες ραμμένες στα μέτρα της Άγκυρας

Από
anixneuseis
-
1

Διακρίνονται από αριστερά: Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας Κυριάκος Μητσοτάκης, ο πρόεδρος της Κύπρου Νίκος Αναστασιάδης, ο πρόεδρος της Γαλλίας Εμανουέλ Μακρόν, ο Σαρλ Μισέλ και η Καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ, στις Βρυξέλλες. Copyright: European Union

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ

Είναι πρόδηλο ότι στήνεται ένα σκηνικό ξεπλύματος της κατοχικής Τουρκίας και μάλιστα σε «δυο μέτωπα», στο Κυπριακό και τα ελληνοτουρκικά.

Είναι λάθος να αντιμετωπίζονται οι δυο διαδικασίες χωριστά καθώς τόσο η κατοχική Τουρκία όσο και το τουρκικό λόμπι εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αντιμετωπίζουν ενιαία τα ζητήματα αυτά. Αυτό, που επιδιώκουν σε πρώτη φάση είναι να προσφέρουν κάλυψη στις επιθετικές ενέργειες και συμπεριφορές της Άγκυρας. Είναι προφανές πως είμαστε ενώπιον δυο δεδομένων:

Πρώτο, ενόψει του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Μαρτίου για συζήτηση ενδεχόμενων κυρώσεων κατά της Τουρκίας, οι εξελίξεις προσφέρουν άλλοθι και αναβολή των όποιων διεργασιών για τα ευρωτουρκικά.

Δεύτερο, η κατοχική Τουρκία προσέρχεται στις διερευνητικές επαφές αλλά και στην άτυπη Πενταμερή Διάσκεψη για το Κυπριακό, χωρίς να διαφοροποιεί σχεδιασμούς. Παραμένει σε επιθετική διάταξη έναντι της Ελλάδος και της Κύπρου και προωθεί την υλοποίηση της επεκτατικής της πολιτικής.

  • Κοντολογίς, η Άγκυρα  θα προσέλθει με τη δική της ατζέντα και αξιώσεις. Υπενθυμίζεται συναφώς ότι ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών, Μεβλούτ Τσαβούσογλου, δήλωσε προ ημερών πως η Αθήνα πιέσθηκε για να συρθεί εν πολλοίς σε αυτή τη διαδικασία των διερευνητικών επαφών.

«Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, άλλες χώρες, οι χώρες που έμαθαν τη στάση μας σε αυτό το θέμα, οι ΗΠΑ και η Γερμανία, προειδοποίησαν την Ελλάδα να ξεκινήσει διερευνητικές συνομιλίες το συντομότερο δυνατόν», είπε ο Τσαβούσογλου αφήνοντας την Αθήνα εκτεθειμένη καθώς παρουσιάσθηκε να έχει συρθεί σε αυτή τη διαδικασία, υποκύπτοντας στις πιέσεις της Ουάσινγκτον και του Βερολίνου.

Και είναι προφανές  πως δεν θα εμποδίσει κανένας την Τουρκία να θέσει στις διερευνητικές οποιοδήποτε θέμα θέλει. Αυτό είναι αποτέλεσμα μιας διαδικασίας χωρίς συμφωνημένη ατζέντα με μια χώρα, που γκρίζαρε ολόκληρες περιοχές και τώρα ζητά να αποτελούν μέρος των διαπραγματεύσεων.

Στο άλλο μέτωπο, το Κυπριακό, πρέπει να θεωρείται δεδομένο πως θα πραγματοποιηθεί άτυπη Πενταμερής Διάσκεψη, προς το τέλος Φεβρουαρίου στη Νέα Υόρκη. Η τουρκική πλευρά δεν συζητά οτιδήποτε άλλο εκτός από λύση δυο κρατών. Την ίδια ώρα, μια νέα προσέγγιση φαίνεται να υπάρχει από μέρους των Ηνωμένων Εθνών.

  • Ο Γενικός Γραμματέας παρουσιάζεται ανεκτικός στην κατάθεση «νέων ιδεών» ή στη συζήτηση «όλων των απόψεων». Αυτό προφανώς και γίνεται ενόψει του γεγονότος ότι η Άγκυρα θέλει να αλλάξει την ατζέντα και τη βάση των συνομιλιών.

Καθόλου τυχαίο δεν πρέπει να θεωρείται το γεγονός ότι στις δυο εκθέσεις που κυκλοφόρησαν τις τελευταίες ημέρες  τα Ηνωμένα Έθνη για την Κύπρο ( για Κυπριακό και Ειρηνευτική Δύναμη), έχει εξαφανιστεί η οποιαδήποτε αναφορά στην Κυπριακή Δημοκρατία, την νόμιμα αναγνωρισμένη Κυβέρνηση της χώρας.

Είναι προφανές πως υπάρχει σοβαρός κίνδυνος από την Πενταμερή Διάσκεψη της Νέας Υόρκης να φύγει η ελληνική πλευρά με νέες υποχωρήσεις. Πολύ πιο δυσβάστακτες από ό,τι στο παρελθόν. Η Τουρκία, που επιμένει σε δυο κράτη φαίνεται να βολεύεται και με τη συνομοσπονδία. Για την ακρίβεια αυτή είναι η προτεραιότητά της καθώς ένα τέτοιο μοντέλο θα της προσφέρει τη δυνατότητα πλήρους ελέγχους του νησιού.

  • Η τουρκική τακτική

Η Άγκυρα θέλει να κάνει ανοίγματα στην Ε.Ε., να κάνει επαναπροσέγγιση με τους Ευρωπαίους και οι τελευταίοι πανηγυρίζουν και θεωρούν «επιτυχία», που έχει… πεισθεί η κατοχική δύναμη να συμμετέχει σε διάλογο στα ευρωτουρκικά και Κυπριακό. Γι αυτό και ψάχνουν να της δώσουν ανταλλάγματα. Καλοθελητές στην Ε.Ε. υπάρχουν για  να την ικανοποιήσουν. Ο λογαριασμός άλλωστε δεν θα σταλεί σε αυτούς, αλλά σε Ελλάδα και Κύπρο.

Είναι σαφές από τις εξελίξεις πως η Αθήνα και η Λευκωσία ακολουθούν, εν πολλοίς  μοιρολατρικά τις διαδικασίες και θα μεταβούν στη λογική «βλέποντας και κάνοντας». Θα προσέλθουν για να μην κατηγορηθούν ότι αρνούνται τον διάλογο.

  • Το σίγουρο πως η διαχείριση τους χαρακτηρίζεται από φοβικά σύνδρομα. Το σίγουρο είναι πως προσέρχονται σε διάλογο χωρίς πυξίδα και στόχευση.

Η Τουρκία θέλει να εξέλθει αλώβητη και κερδισμένη από τις διαδικασίες αυτές. Κερδίζοντας χρόνο και έδαφος στις διεκδικήσεις της. Δοκίμασε και δοκιμάζει τα αντανακλαστικά της Αθήνας και Λευκωσίας, διαπίστωσε πως αμφότερες συμπεριφέρονται φοβικά έναντι της και προχωρά.

Hellas Journal

Τρεις πολύ σοβαρές και αλληλένδετες απειλές για την Ελλάδα: Xάγη, 12 μίλια, κυπριακό

Από
anixneuseis
-
0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
17 Ιανουαρίου 2021

Πώς η απόφαση της Χάγης, το ενδεχόμενο σύγκρουσης με την Τουρκία και η πιθανότητα διάλυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας διαμορφώνουν τρεις σοβαρές απειλές για την Ελλάδα.

Το δικαίωμα και η εξ αυτού απειλή (ακόμα και αν δεν είναι ρητή) της επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια στο Αιγαίο είναι, τηρουμένων των αναλογιών, το διπλωματικό ισοδύναμο μιας «ατομικής βόμβας», δηλαδή ένα πολύ ισχυρό αποτρεπτικό εργαλείο έναντι της τουρκικής επιθετικότητας, πριν η χώρα αναγκαστεί να προσφύγει στην απειλή πολέμου και στον ίδιο τον πόλεμο.

Ισχύει για την επέκταση των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο ότι ισχύει και με τις κανονικές ατομικές βόμβες. Όποιος τις έχει είναι καλύτερο να μην τις χρησιμοποιεί, εκτός αν βρεθεί κυριολεκτικά με την πλάτη στον τοίχο και μόνο αφού έχει εξαντλήσει όλα τα άλλα αποτρεπτικά μέσα, και, ακόμα και τότε, πρέπει πρώτα να απειλεί τη χρήση τους και μόνο εν υστάτη ανάγκη να τις χρησιμοποιεί. Πρέπει όμως ταυτόχρονα να φροντίζει να διατηρεί απολύτως αξιόπιστη την απειλή χρήσης τους. Πρέπει να ελέγχει πολύ σταθερά τα όπλα που κρατάει στα χέρια του και, φυσικά, να μην αφήνει να του το πάρουν, να τον αφοπλίσουν δηλαδή, για παράδειγμα στις επικείμενες «διερευνητικές» και τα διάφορα περίεργα, υπό σύνταξη τώρα, «συνυποσχετικά» για τη Χάγη. Αλλά ούτε και πρέπει να βαδίζει χωρίς σχέδιο και να διακινδυνεύσει εύκολα πόλεμο με την Τουρκία για να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια.

Στην εξωτερική μας πολιτική και τις διεθνείς σχέσεις της χώρας υφίστανται σήμερα τρεις σοβαρές απειλές που θα μπορούσαν να τροφοδοτήσουν είσοδο της Ελλάδας σε καταστροφική τροχιά:

  • Το ενδεχόμενο να αποποιηθούμε του δικαιώματος επέκτασης των χωρικών υδάτων στο Αιγαίο κατά τις διερευνητικές επαφές και να αναγνωρίσουμε με συνυποσχετικό στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δικαίωμα να αποφασίσει για την ελληνική κυριαρχία στα νησιά του Αιγαίου.
  • Το ενδεχόμενο να οδηγηθούμε σε σύγκρουση με την Τουρκία, παίζοντας τον ρόλο «χρήσιμου ηλίθιου» και με πιθανό αποτέλεσμα την καταστροφή των δύο κρατών και της Κύπρου.
  • Το ενδεχόμενο αυτοδιάλυσης ή υποβάθμισης από κράτος σε κρατίδιο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η απειλή στο Αιγαίο

Ο πρώτος κίνδυνος, όπως είπαμε, είναι να πάει η Αθήνα σε παραχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο, αποδεχόμενη, δια του συνυποσχετικού, αμφισβήτηση της κυριαρχίας σε νησιά που η Ελλάδα την ασκεί εδώ και έναν αιώνα ή μετά το 1947, ή αμφισβήτηση του δικαιώματος να τα έχει εξοπλισμένα.

Κάτι τέτοιο κινδυνεύει να φέρει νομίμως την Τουρκία στο Αιγαίο, καταστρέφοντας την γενική ισορροπία στην Ανατολική Μεσόγειο που επέτρεψε, επί έναν αιώνα, να αποφευχθεί μείζων ελληνοτουρκικός πόλεμος. Κινδυνεύει επίσης να αποσταθεροποιήσει πλήρως το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία, που αντιμετωπίζουν και εξαιρετικά σοβαρές άλλες, σχεδόν υπαρξιακές απειλές, προκαλώντας ακόμα και καθεστωτική κρίση (όπως η κρίση του 1974 στην Κύπρο προκάλεσε πολιτειακή, όχι μόνο πολιτική μεταβολή στην Αθήνα).

Τέτοιες έμμεσες, μέσω Χάγης, παραχωρήσεις κυριαρχίας προς την Τουρκία, ακόμα και αν δεν το λένε, τις υποστηρίζουν ισχυρές δυνάμεις σε όλο το πολιτικό φάσμα (και το γνωρίζουν αυτό και οι Δυτικοί και η Άγκυρα). Η κυβέρνηση, έστω και καθυστερημένα, αντελήφθη ότι δεν μπορεί να προβεί σε τέτοιες παραχωρήσεις και ότι, αν το πράξει, πριν ή μετά τις εκλογές που θέλει πιθανώς να κάνει φέτος, θα κινδυνεύσει να πέσει. Αποκλείει τώρα τέτοιες παραχωρήσεις προς την Τουρκία, αλλά το θέμα δεν είναι τι δηλώνει τώρα ή και η ειλικρινής πρόθεσή της, είναι τι πραγματικά θα πράξει, όταν και αν βρεθεί αντιμέτωπη με ισχυρές ευρωπαϊκές και αμερικανικές πιέσεις.

Αστοχία στη διπλωματική μας άμυνα

Ήδη η Αθήνα προσέρχεται υπό ευρωπαϊκή πίεση στις διερευνητικές. Είναι και εδώ βαριά η ευθύνη της Γερμανίας και της Ε.Ε. και επιλήψιμη η συμπεριφορά τους, αλλά δεν είναι και η Αθήνα άμοιρη ευθυνών για την εξέλιξη αυτή. Έχει η ίδια εμφανίσει το όλο θέμα της, διπλωματικά και στην παγκόσμια κοινή γνώμη, κυρίως ως θέμα διαμοιρασμού θαλασσίων ζωνών, όχι κυρίως ως πρόβλημα εθνικής ασφάλειας λόγω de facto και ρητών τουρκικών απειλών (διεκδικήσεις της Τουρκίας επί ελληνικών εδαφών, εισβολή και συνεχιζόμενη παραμονή τουρκικών κατοχικών στρατευμάτων στην Κύπρο, μη αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, συγκρότηση του μεγαλύτερου στον κόσμο αποβατικού στόλου απέναντι από τα ελληνικά νησιά, επίσημη απειλή πολέμου κατά της Ελλάδας σε περίπτωση επέκτασης στα 12 μίλια).

Αντιμέτωποι οι Ευρωπαίοι με κάτι που και εμείς εμφανίζουμε βασικά ως διαμάχη για θαλάσσιες ζώνες, δεχόμενοι τη διαρκή προπαγάνδα της Τουρκίας, χωρίς να δέχονται αντίστοιχα ελληνικά επιχειρήματα, καταλήγουν πολύ ευκολότερα στο «άντε πηγαίνετε να τα βρείτε στο Διεθνές Δικαστήριο». Εδώ και δύο δεκαετίες, η παγκόσμια κοινή γνώμη και τα υπουργεία Εξωτερικών δεν ακούνε τίποτα για τις τουρκικές απειλές ή την κατοχή της μισής Κύπρου, βλέπουνε αντίθετα μια Ελλάδα που πρωταγωνιστεί στην προσπάθεια ένταξης της Τουρκίας στην Ε.Ε.!

Εμείς είμαστε πολύ αντίθετοι στο να ρίχνουμε λάδι στη φωτιά των ελληνοτουρκικών. Για αυτό και επικρίναμε την εκχώρηση κυπριακών πετρελαίων στους Αμερικανούς, χωρίς αντίστοιχη εξασφάλιση εγγυήσεων από την Ουάσιγκτον, όταν θα εκδηλωνόταν η προβλέψιμη τουρκική επιθετικότητα. Για αυτό και είμαστε αντίθετοι στις ανοησίες των πανηγυρικών εξαγγελιών και συμφωνιών για έναν αγωγό που δεν θα γίνει (EastMed) και η μοναδική χρήση του οποίου ήταν, εκ του αποτελέσματος, να τροφοδοτήσει την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση.

Αλλά, αφού ανοίξαμε το θέμα και εφόσον φτάσαμε στο σημείο να ξυπνήσουν πέρυσι οι εν υπνώσει τελούσες επί σχεδόν δύο δεκαετίες τουρκικές εδαφικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, οφείλουμε να απαντήσουμε στο μέτρο και των αντίστοιχων τουρκικών προκλήσεων, θέτοντας και όσα προαναφέραμε.

Δεν είναι άλλωστε το μόνο ακατανόητο. Ζητάμε αίφνης εμπάργκο όπλων από την Ευρώπη στην Τουρκία, δεν ζητάμε όμως και από την σύμμαχό μας Αμερική, κύρια πηγή εξοπλισμού της Τουρκίας, προς την οποία κάνουμε, αντίθετα, κάθε είδους ασύλληπτες, ιστορικά πρωτοφανείς παραχωρήσεις. Σημειωτέον ότι στην Ανατολική Μεσόγειο δεν κάναμε την πολιτική της Γερμανίας, κάναμε την πολιτική που ήθελαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Δεν ζητάμε κυρώσεις κατά της Τουρκίας από τις ΗΠΑ για τα δικά μας θέματα, δεν θέτουμε το σύνολο των τουρκικών απειλών στη διεθνή διπλωματία και κοινή γνώμη, εκδίδουμε όμως πανηγυρικές ανακοινώσεις για την επιβολή κυρώσεων επί της Άγκυρας για τους S-400. Υπάρχει άραγε κάποιος λόγος να «τσιμεντώνουμε» την τουρκική πεποίθηση ότι είμαστε εχθροί τους και τυφλό όργανο εχθρικών προς αυτούς δυνάμεων, για θέματα που δεν άπτονται των δικών μας εθνικών συμφερόντων; Ή προτιμάμε για κάποιο λόγο να μας απειλεί η Τουρκία με αμερικανικά όπλα; Κερδίζουμε κάτι από όλες αυτές τις «εξυπηρετήσεις» που κάνουμε και γιατί αυτό το κάτι παραμένει διαρκώς αόρατο και κανείς δεν μπορεί να το περιγράψει; Εμάς μας συμφέρει να απαγορευθεί στις χώρες του ΝΑΤΟ η προμήθεια όπλων από όποιον θέλουν; Εμείς και η Κύπρος δεν αναγκαστήκαμε να προσφύγουμε στη Γαλλία και στη Ρωσία για να καλύψουμε τις αμυντικές μας ανάγκες, υφιστάμενοι, για τον λόγο αυτό, ισχυρότατες αμερικανικές πιέσεις;

Οι Αμερικανοί λένε, και έχουν δίκιο, ότι πρέπει, για να είναι αποτελεσματική, μια εξωτερική πολιτική να έχει και καρότο και μπαστούνι. Δεν μπορούσαμε, πολύ περισσότερο δεν μπορούσαμε εν μέσω της κρίσης των Μνημονίων και Δανειακών, να αλλάξουμε υπέρ μας τον συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στην περιοχή (και πιστεύουμε ότι ούτε η Τουρκία μπορεί, χωρίς να διακινδυνεύσει πολεμική αναμέτρηση και άρα καταστροφή και των δύο χωρών και καλό θα είναι να της δώσουμε να το αντιληφθεί αυτό, αντί να της καλλιεργούμε την αυταπάτη ότι θα είναι εύκολο να σημειώσει κέρδη στο Αιγαίο και στο Κυπριακό, αυταπάτη που μπορεί να της δημιουργηθεί ακόμα και από την ανάγνωση των ελληνικών εφημερίδων και τις απόψεις ορισμένων «ειδικών» μας).

Η αντικειμενική κατάσταση προσέφερε λοιπόν πιθανότατα μια δυνατότητα διατήρησης του στάτους κβο, προς όφελος της ειρήνης αλλά και της σχετικής ανεξαρτησίας και των δύο παικτών, γιατί και η Τουρκία φοβάται ότι θα γίνουμε ή γίναμε όργανο εχθρικών προς αυτήν δυνάμεων. Η δυνατότητα μιας έστω άτυπης συνεννόησης σε τέτοια βάση υπήρχε, έχει τώρα μειωθεί πολύ σημαντικά με όσα έχουν γίνει και έχει γίνει πιο δύσκολη, αλλά δεν είναι ποτέ αργά για να επιδιωχθεί. Είναι η μακράν καλύτερη λύση στην σημερινή κρίση. Αλλά βέβαια προϋποθέτει πρώτον, ότι ξέρουμε τι θέλουμε, δεύτερο ότι μιλάμε με την απέναντι πλευρά σε πολιτικό επίπεδο, όχι μέσω τρίτων.

Η ένταση και ο κίνδυνος του πολέμου

Η δεύτερη μεγάλη απειλή για την Ελλάδα (και την Τουρκία στην πραγματικότητα) είναι η διολίσθηση σε διαρκώς αυξανόμενη ένταση, μέχρι ίσως και πόλεμο για λογαριασμό και προς συμφέρον τρίτων, από τον οποίο δεν θα υπάρξει νικητής, θα υπάρξουν δύο ηττημένοι, με δεδομένα τα οπλικά συστήματα που έχουν τα δύο κράτη.

Σε μια συνομιλία με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, το πρακτικό της οποίας δημοσιεύτηκε στα Αρχεία του και το οποίο αναδημοσίευσε πρόσφατα η εφημερίδα «Εστία», ο τότε πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής, εξήγησε στον Αμερικανό ομόλογό του ότι κινδυνεύει να γίνει πόλεμος με την Τουρκία για πετρέλαια που πιθανώς δεν υπάρχουν.

Η πιθανότητα μιας τέτοιας εξέλιξης αυξήθηκε λόγω της μεγάλης αστάθειας στο διεθνές περιβάλλον και της εμφάνισης στους κόλπους του δυτικού συστήματος μιας εξτρεμιστικής τάσης, κύριο όπλο της οποίας είναι η πρόκληση αστάθειας και χάους, και που ενδεχομένως θα μπορούσε να φτάσει στο σημείο να αναζητήσει «χρήσιμο ηλίθιο» για να αυξήσει τη διαπραγματευτική της θέση απέναντι στην Τουρκία ή να λύσει τα δικά της προβλήματα με τον Ερντογάν. Τώρα έχει μειωθεί αυτή η δυνατότητα, λόγω των διεθνών εξελίξεων, αλλά μπορεί να εμφανιστεί ξανά. Είναι άλλωστε πολύ νωρίς για να προβλέψουμε με ακρίβεια την πολιτική Μπάιντεν, το διεθνές σκηνικό και τις σχέσεις της Τουρκίας με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Οι πιέσεις προς την Ελλάδα να κάνει παραχωρήσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων μπορούν να αυξήσουν τελικά, αντί να μειώσουν, τον κίνδυνο πολεμικής αναμέτρησης, η πιθανότητα της οποίας, έστω και μικρή, ενυπάρχει άλλωστε και σε κάθε παρατεταμένη κρίση και αυξημένη ένταση. Ενδεχόμενη επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στο Αιγαίο επίσης εμπεριέχει τον κίνδυνο μείζονος κρίσης ή και πολέμου με την Τουρκία.

Σε επόμενο άρθρο μας θα εξετάσουμε αναλυτικά το θέμα των 12 μιλίων, τα επιχειρήματα υπέρ και κατά της επέκτασης, αλλά και τους μεγάλους κινδύνους που προέρχονται από τις εξελίξεις στην Κύπρο και ιδίως από την καταστροφή των σχέσεων της Λευκωσίας με τη Μόσχα και από τις πολύ ασυνήθιστες επιθέσεις κατά του Προέδρου Αναστασιάδη. Ο γράφων έχει ασκήσει στο παρελθόν πολύ έντονη κριτική στον Κύπριο Πρόεδρο, την οποία δεν αναιρεί, θεωρούμε όμως πολύ πιθανό οι εναντίον του Αναστασιάδη επιθέσεις να εντάσσονται στην προετοιμασία νέας επίθεσης Λονδίνου και Ουάσιγκτον με σκοπό είτε την κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας με μια παραλλαγή του σχεδίου Ανάν, είτε την υποβάθμισή της από κανονικό κράτος σε κρατίδιο, τμήμα μιας «συνομοσπονδίας». Αν όμως η Κύπρος χαθεί και η Ελλάδα θα χαθεί, όπως τόνισε ο Ανδρέας Παπανδρέου τον Μάρτιο του 1987, εξαγγέλλοντας στη Βουλή το casus belli σε περίπτωση τουρκικής προέλασης στο νησί πέραν της γραμμής εκεχειρίας.

ΠΗΓΗ: kosmodromio.gr

Biden needs to clean the Augean nuclear stables

Από
anixneuseis
-
0

Former IAEA nuclear inspector Pantelis Ikonomou writes:

US president-elect Biden assumes responsibility Wednesday facing an extraordinary reality: nuclear risks. Ahead even of climate change and disruptive technologies, nuclear weapons pose a vital challenge to world leaders. Shifting geopolitics have raised nuclear risks higher than ever before. Intent, accident, or miscalculation could lead to a nuclear apocalypse. According to the Atomic Scientists, the its Doomsday Clock is closer to midnight than at any time since1947: 100 seconds.

Biden, commander-in-chief of the world most powerful nuclear arsenal, is urgently called to overcome numerous legacies of his predecessor:

  • Trump disliked arms control and multilateralism and considered treaties and international agreements unacceptable legal restraints on US freedom.
  • Trump  withdrew from the Intermediate-Range Nuclear Forces (INF) Treaty, which eliminated an entire class of nuclear missiles in Europe.
  • Trump’s 2018 Nuclear Posture Review included deployment of new low-yield nuclear weapons, making the use of such mass destruction armaments more tempting.
  • Trump announced non-extension of the New Strategic Arms Reduction Treaty (New START) between USA and Russia, set to expire in February 2021, due in part to Beijing’s refusal to join because of its disproportionately smaller nuclear arsenal.
  • President Trump’s erratic behavior on 6 January  2021, inciting insurrection against his own country,  points out the need for establishing procedures that limit a US president’s exclusive authority to order a nuclear strike.

In addition, two on-going nuclear sagas will challenge Biden’s courage and decisiveness right away:

Iran

Trump’s decision in 2018 to withdraw unilaterally from the 2015 nuclear deal shredded an achievement of 12 years of intense multilateral diplomacy and re-activated tensions with. The US withdrawal overturned all fundamental restrictions on Iran’s nuclear program, damaging a proven approach to countering proliferation based on international monitoring and verification. The US neglected the authority and competence of the UN watchdog IAEA, undermined international confidence in the UN Security Council and in multilateral diplomacy, and jeopardized the global nuclear non-proliferation architecture.

Rejoining the 2015 Iran deal, as Biden pledged to do upon taking office, is complex and risky. Tehran, in reaction to the US withdrawal, is growing its uranium enrichment capacity in violation of the agreement. Moreover, its parliament voted to end IAEA inspections next month if the US does not lift key sanctions. The IAEA maintains that the Iran deal would not be implementable without amendments agreed by all parties involved. Israel, America’s top strategic ally in the region but an alleged nuclear proliferator, along with Saudi Arabia and other Gulf partners, keep urging  Washington to refrain from any compromise with Tehran, while the EU says it will redouble efforts to save the nuclear agreement.

North Korea

Diplomatic efforts to solve the almost three decade-long North Korean nuclear issue have desolately failed.  During Trump’s years, Washington oscillated between theatrical summits and hyperbolic threats, while Pyongyang continued to develop its long-range nuclear strike capability in secret. The option of forcing North Korea to nullify its nuclear capability is no longer realistic. Pyongyang has no other strategy available for deterring its decapitation.

Circumstances are not propitious

Continuation in the current course could lead to nuclear breakouts in the vulnerable regions of Middle East and East Asia. Biden, in his interview with The New York Times on 2 December 2020, recognized this grave likelihood by referring to ”Saudi Arabia, Turkey, Egypt and other countries” as potential nuclear proliferators.

The 2019 Munich Security Conference found that in seven major countries (France, Germany, USA, Japan, Canada, UK and Russia) when answering the question: “Which of the three countries—USA, Russia or China—do you consider as the biggest threat to your country?” citizens of France, Germany, Canada and Russia consider the US the greatest threat to their country while the Japanese consider the US as the second biggest threat by a small margin after China. America is perceived as presenting the biggest threat to peoples of almost all major world powers!

Biden’s upcoming challenges call to mind the myth of Hercules’ labor:  cleaning the Augean stables.

peacefare.net

1...2,3472,3482,349...3,038Σελίδα 2,348 από 3,038