Αρχική Blog Σελίδα 2346

Israel, Don’t Trust Turkey

Από
anixneuseis
-
0

By January 25, 2021

Recep Tayyip Erdoğan, image via Wikimedia Commons

BESA Center Perspectives Paper No. 1,903, January 25, 2021

EXECUTIVE SUMMARY: Rumors are circulating that an Israeli-Turkish rapprochement might occur soon. Jerusalem and other regional capitals should not fall yet again for Ankara’s deceptions.

In recent weeks, Turkey has found itself greatly isolated from the West and the Middle East. In response to that isolation, the country’s Islamist strongman, Recep Tayyip Erdoğan, has decided to hold talks with Saudi Arabia and return the Turkish ambassador to Tel Aviv. Ankara is engaging in secret talks with Jerusalem to restart the relationship, including discussion of a possible pipeline between the two countries to be used to ship Mediterranean natural gas to Europe.

While some of the military-political old guard in Ankara and Jerusalem might find a rapprochement desirable, it would be a grave mistake to bail Turkey out of its predicament and fall—again—into its trap.

For months, as Israel’s relations have deepened with Cyprus, Greece, Egypt, the UAE, Saudi Arabia, and even Armenia, media reports have claimed that the Jewish State was considering resuming normal ties with Turkey. While nothing much came of these alleged talks, the reports almost certainly increased suspicion in the capitals of Israel’s new allies. Indeed, after Turkey and Israel both backed Azerbaijan in its victory over Armenia, the Armenian ambassador to Tel Aviv was recalled. While Israel and Turkey support Azerbaijan for different reasons, it is not inconceivable that many in Greece, Cyprus, the Gulf, and Egypt questioned the trustworthiness of their ally in Jerusalem in the wake of the conflict.

Turkey’s true goal should not be forgotten: to isolate Israel in the region while continuing to delegitimize it abroad. Wherever one finds anti-Israel campaigns, Qatari money and Turkish government influence are likely behind them. Turkey is problematic in many other ways. It has hacked Israeli news sites, chased away an Israeli research vessel conducting natural gas exploration, undermined Israel’s regional partners, and threatened to conquer Tel Aviv and “liberate“ Jerusalem, a city Erdoğan claims is Turkish. Turkey’s maritime border demarcation with the UN-backed government of Libya aims to scupper Israel’s natural gas pipeline through Cyprus to Europe, a pipeline that is critical to Israel’s future economic and political interests. What’s more, Ankara’s new ambassador to Israel is vehemently anti-Zionist.

Ankara’s hosting of Hamas leaders, which entails granting them citizenship and allowing them to plan terror and cyberattacks against the Jewish state from Turkish territory, is further evidence, if any more is needed, that Turkey  is no friend to Israel. It is an increasingly dangerous regional rival that flouts international law, violates human rights, destabilizes countries, commits war crimes, and supports international terrorism. Israel’s military and political leaders should neither underestimate Turkey nor confuse nostalgia with wise policymaking. If Israel wants to continue normalizing relations with countries throughout the region and bring an end to Middle Eastern instability, it should reject Turkey’s manipulative attempts to restore ties.

View PDF

Dmitri Shufutinsky is a graduate of Arcadia University’s Masters program in International Peace & Conflict Resolution. He currently lives as a Lone Soldier in Kibbutz Erez, Israel, serving in the Givati Brigade under the Garin Tzabar program.

BESA

Τουρκική Πολεμική Αεροπορία: Πετώντας στην Άβυσσο;

Από
anixneuseis
-
0

Του Μπουράκ Μπεκντίλ.

Τα F-16 της Τουρκίας θα αποσυρθούν σταδιακά σε 10 έως 15 χρόνια. Τώρα που έχει εκδιωχθεί από το πρόγραμμα F-35 υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και αντιμετωπίζει στρατιωτικές κυρώσεις στις ΗΠΑ, τι μπορεί να κάνει η Άγκυρα για να διατηρήσει την εναέρια δύναμη πυρός; Ένα ρωσικό μαχητικό φαίνεται η μόνη εφικτή επιλογή, αλλά ακόμη και αυτό μπορεί να έρθει πολύ αργά.

Ο δεύτερος μεγαλύτερος στρατός του ΝΑΤΟ είχε αποτρεπτική αεροπορική δύναμη τόσο κατά τη διάρκεια όσο και μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Το 2020, η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία (TuAF) ήταν η 21η μεγαλύτερη αεροπορική δύναμη στον κόσμο. Η πιο δραματική στιγμή στην ιστορία της δύναμης ήταν στις 15 Ιουλίου 2016, όταν τα αεροσκάφη της Τουρκίας βομβάρδισαν καθορισμένους στόχους στην Άγκυρα, συμπεριλαμβανομένου του κτιρίου του κοινοβουλίου, ως μέρος μιας αποτυχημένης προσπάθειας εναντίον του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Η απόπειρα πραξικοπήματος οδήγησε σε δεκάδες χιλιάδες καθαιρέσεις από κυβερνητικά γραφεία, συμπεριλαμβανομένων χιλιάδων αξιωματικών του στρατού. Ο αριθμός των πτεράρχων στην τουρκική αεροπορία (TuAF) μειώθηκε από 72 πριν το αποτυχημένο πραξικόπημα σε 44 μετά. Η δύναμη έχασε γρήγορα το ήμισυ της πιλοτικής της ομάδας – από 1.350 σε 680. Οι παραιτήσεις και οι αναφορές για συνταξιοδότηση των πιλότων TuAF ακολούθησαν την εκκαθάριση, ανεβάζοντας τον αριθμό των πιλότων σε λιγότερους από 400 και εξασθενίζοντας περαιτέρω τις ικανότητες διοίκησης και λειτουργίας της δύναμης. Η τουρκική αεροπορία TuAF έπρεπε να προσλάβει πακιστανούς πιλότους για να πετάξει αποστολές F-16.

Δύο χρόνια μετά την τραυματική απόπειρα πραξικοπήματος, οι περισσότερες πληγές είχαν επουλωθεί και οι αεροπορικές δυνάμεις ανυπομονούσαν να αποκαταστήσουν τη δύναμη πυρός με την προγραμματισμένη απόκτηση του πιο προηγμένου μαχητικού αεροσκάφους στον κόσμο: F-35 Lightning II Μεταξύ μιας νέας δομής εντολών και του αναμενόμενου νέου υλικού, όλα έρχονταν ρόδινα.

Εκείνη την εποχή, η Τουρκία εξακολουθούσε να είναι μέλος της πολυεθνικής κοινοπραξίας Joint Strike Fighter (JSF) υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η οποία κατασκευάζει το F-35. Συνεργαζόμενη με το μεγαλύτερο πρόγραμμα αεροσκαφών στον κόσμο, η Άγκυρα απέκτησε κρίσιμη πρόσβαση σε στρατηγικές τεχνολογίες αεροδιαστημικής και καθώς το πρόγραμμα F-35 απαιτούσε την προμήθεια περίπου 1.000 ανταλλακτικών, η τοπική αεροδιαστημική βιομηχανία της Τουρκίας άνθισε. Η Άγκυρα δεσμεύτηκε να αγοράσει τουλάχιστον 100 F-35 με κόστος περίπου 16 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Τον Μάιο του 2014, η Τουρκία είχε παραγγείλει επίσημα δύο αεροσκάφη F-35, χωρίς να γνωρίζει ότι δεν θα τα πάρει.

Αλλά τότε ο Ερντογάν προχώρησε στο απερίσκεπτο ρωσικό τυχερό παιχνίδι και εκθέτοντας την Τουρκία σε κίνδυνο αποδυναμώθηκε η αεροπορική της ισχύς. Η ερωτική του σχέση με το ρωσικό σύστημα αεροπορικής και αντιπυραυλικής άμυνας μεγάλου βεληνεκούς S-400 έθεσε σε κίνδυνο τη μελλοντική δύναμη ισχύος τηςTuAF.

Η απόφαση της Τουρκίας να αποκτήσει το σύστημα S-400 και ο επακόλουθος αποκλεισμός της χώρας, το 2019, από το πρόγραμμα JSF θα επιφέρει επιπλέον επιβάρυνση 500-600 εκατομμυρίων δολαρίων στον κύκλο παραγωγής F-35. Θα κοστίσει στους Τούρκους κατασκευαστές αεροδιαστημικής σχεδόν 10 δισεκατομμύρια δολάρια τα επόμενα 10 χρόνια. Τι γίνεται όμως με το πιθανό λειτουργικό κόστος για μια χώρα που πολεμά σε ασύμμετρους πολέμους τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό;

Η τουρκική αεροπορία TuAF λειτουργεί μοίρες τετάρτης γενιάς F-16 Fighting Falcons των ΗΠΑ και παλαιότερα F-4 Phantom IIs στις επιχειρήσεις της εναντίον αυτονομιστών Κούρδων μαχητών στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας, καθώς και στο βόρειο Ιράκ και τη Συρία. Η Τουρκία άρχισε αρχικά να αποκτά τα F-16 από τις ΗΠΑ στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και έχει πάρει άδεια για το εικονικό μαχητικό αεροσκάφος, καθιστάμενη μια από τις πέντε χώρες που παράγουν τοπικά το αεροσκάφος. Σήμερα η TuAF διαθέτει συνολικά 270 αεροσκάφη F-16C / D στο απόθεμά της, όλα τα μοντέλα Block 30/40/50.

Δεν είναι αρκετά καλό. Τα περισσότερα από αυτά τα αεροσκάφη θα πρέπει να αποσυρθούν σταδιακά τα επόμενα 10 έως 15 χρόνια, ανάλογα με τις αναβαθμίσεις τους.

Η προθεσμία είναι εκεί και υπάρχει μια νέα παράμετρος στην εξίσωση. Στις 14 Δεκεμβρίου 2020, οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν ότι θα επιβάλουν κυρώσεις στην Τουρκία μέσω του νόμου Countering America’s Adversaries Through Sanctions (CAATSA) για την αγορά του συστήματος S-400. Ο υπουργός Εξωτερικών Mike Pompeo δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα απαγορεύσουν όλες τις άδειες εξαγωγής και τις άδειες για τον οργανισμό προμηθειών άμυνας της Τουρκίας (SSB στο τουρκικό ακρωνύμιο), ενώ θα εκδώσουν περιορισμούς περιουσιακών στοιχείων και βίζας εναντίον του Ismail Demir, προέδρου της SSB και άλλων αξιωματούχων της τουρκικής αμυντικής βιομηχανίας. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει πλέον αμερικανική βοήθεια για τον υπάρχοντα στόλο F-16 της Τουρκίας.

Βεβαίως, δεν πρόκειται για επικείμενη επιχειρησιακή απειλή για την TuAF. Η Turkish Aerospace Industries μπορεί να προσφέρει στα F-16 δομικές αναβαθμίσεις, η Turkish Engine Industries μπορεί να προσφέρει λύσεις για συντήρηση και επισκευή κινητήρων, και η ειδικός στρατιωτικών ηλεκτρονικών Aselsan μπορεί να εκσυγχρονίσει τα ηλεκτρονικά όταν απαιτείται. Εάν είναι απαραίτητο, τα ανταλλακτικά F-16 μπορούν επίσης να διατεθούν διακριτικά από το Πακιστάν, στη σύμμαχό του Τουρκία.

Αλλά αυτή δεν είναι μια μακροπρόθεσμη λύση. Το πρόγραμμα της Τουρκίας για το σχεδιασμό, την ανάπτυξη και την παραγωγή του πρώτου αυτόχθονου μαχητικού αεροσκάφους, του TF-X, δεν προχωρά. Παραμένει κολλημένο στην προκαταρκτική φάση σχεδιασμού του, χωρίς αξιόπιστη επιλογή κινητήρα για την τροφοδοσία του αεροσκάφους. Το TF-X μοιάζει με αδιέξοδο. Ακόμα κι αν δεν είναι, μπορεί να χρειαστούν δεκαετίες για την τουρκική μηχανική να πετάξει πραγματικά το μαχητικό, το οποίο η Άγκυρα ήλπιζε να πετάξει το 2023.

Ποιες είναι οι επιλογές? Μια σουηδική λύση (Saab’s Gripen) δεν είναι πλέον πιθανή. Ούτε η Κίνα, καθώς το Πεκίνο εξακολουθεί να έχει μνησικακία για την απόφαση της Άγκυρας να ακυρώσει σύμβαση 3,4 δισεκατομμυρίων δολαρίων που αρχικά ανατέθηκε σε μια κινεζική εταιρεία το 2013 για το πρόγραμμα αεροπορικής άμυνας – έναντι του οποίου η Άγκυρα επέλεξε αργότερα το ρωσικό S-400.

Αυτό αφήνει τη Ρωσία ως τον μόνο πιθανό προμηθευτή του στόλου επόμενης γενιάς της Τουρκίας. Το 2019, ένας ανώτερος στρατιωτικός αξιωματικός μου είπε: «Δεν μπορούμε να αφήσουμε το F-35 να μην αντικατασταθεί», και ένας αξιωματούχος προμηθειών άμυνας είπε ότι μια «γεωστρατηγική αξιολόγηση» θα έκανε τη ρωσική επιλογή τη φυσική πρώτη αντικατάσταση. «Η ρωσική τεχνολογία μαχητικών θα ήταν η πρώτη καλύτερη επιλογή εάν οι Αμερικανοί σύμμαχοί μας συμπεριφερόταν με μη συμμαχικό τρόπο και αμφισβητούσαν την ένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα Joint Strike Fighter», είπε. (Έκανε αυτήν την παρατήρηση πριν από την έξοδο της Τουρκίας από το πρόγραμμα.)

Η επιλογή της Ρωσίας παραμένει στο τραπέζι. Εάν η προσφορά S-400 ήταν το ορεκτικό, το κύριο πιάτο θα μπορούσε να είναι η αγορά είτε ρωσικών Su-35s 4,5-γενιάς είτε ακόμη και Su-57s πέμπτης γενιάς. Αυτό ακριβώς πρέπει να είχε σκεφθεί ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν όταν σχεδίασε για πρώτη φορά το παιχνίδι των «S-400s για την Τουρκία». Θα είναι ένα καλό τέλος για την TuAF; Οχι.

Το να γίνει το πρώτο κράτος μέλος του ΝΑΤΟ με έναν ρωσικό στόλο μαχητικών αεροσκαφών δεν θα ήταν μόνο πολιτικά αλλά και υλικοτεχνικά περίπλοκο. Ανώτεροι αξιωματικοί της Πολεμικής Αεροπορίας λένε ότι θα χρειαστεί τουλάχιστον μια δεκαετία για την TuAF να χειριστεί ρωσικά αεροσκάφη μετά την εκπαίδευση, τον εφοδιασμό, τα ανταλλακτικά και τη συντήρηση και τη δημιουργία συμβατότητας ραντάρ.

Οι δυσκολίες είναι μπροστά για την Τουρκική Πολεμική Αεροπορία TuAF.

*Ο Μπουράκ Μπεκντίλ είναι σχολιαστής με έδρα την Άγκυρα. Γράφει για το Gatestone Institute, το Defense News και είναι συνεργάτης του Φόρους Μέσης Ανατολής.

BESA

Η απάντηση της Δύσης στην Κίνα πρέπει να είναι ενιαία

Από
anixneuseis
-
0

ΤΖΩΡΤΖ ΣΟΡΟΣ: Ο Μέγας Ιεροεξεταστής του Διαδικτύου!

Από
anixneuseis
-
0

[Την Ανοιξη του 2020 ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ όρισε ένα εποπτικό, θα λέγαμε, συμβούλιο με αρμοδιότητα να αποφασίζει, αντ’ αυτού, για το περιεχόμενο των αναρτήσεων στο Facebook. Η δημοσιογραφική έρευνα έδειξε ότι επτά από τα είκοσι μέλη αυτού του συμβουλίου έχουν μια κάποια ή στενή σχέση με τον Σόρος, δηλ. εξάρτηση απ’ αυτόν, γιατί αυτός χρηματοδοτεί τις δραστηριότητές τους. Ολοι τους είναι προοδευτικοί, αριστεροί, του Δημοκρατικού κόμματος, oρκισμένοι αντιΤράμπ, δικαιωματιστές, γκλομπαλίστ, οπαδοί της θεωρίας του φύλου, του φεμινιστικού και μία ισλαμίστρια! Υπάρχει και το «φύλλο της συκής»: ένας Ρεπουμπλικανός! Ετσι εξηγείται γιατί η απόφαση διαγραφής του λογαριασμού του Τραμπ ήταν ήδη ειλημμένη.

Αλλά η λογοκρισία στο Διαδίκτυο αφορά στην παγκόμια κοινότητα και ανακαλεί μνήμες από σκληρές στρατιωτικές δικτατορίες ή κομμουνιστικά καθεστώτα. Μετά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το Συμβούλιο της Ευρώπης, την ΕΕ ο κ. Τζωρζ Σόρος (Δέστε παλιότερες αναρτήσεις μας στις Ανιχνεύσεις) έχει επεκτείνει την επιρροή του και στο Διαδίκτυο. Πώς το βλέπετε; Σύντροφοι,  πολίτες,  πατριώτες, τα λόμπι «επιτυχημένων κερδοσκόπων» έχουν εξανεμίσει την ουσία της μεταπολεμικής Δημοκρατίας χρησιμοποιώντας της για τους δικούς του ανομολόγητους και σκοτεινούς σκοπούς του και αδυνατεί να εγγυηθεί την ελευθερία μας… Ε.Δ.Ν.]

Αλεξάντερ Σόρος (υιός) με την (υποψήφια) αντιπρόεδρο των ΗΠΑ Καμάλα Χάρις. Η επιρροή του Σόρος γίνεται αισθητή σε κάθε εθνικό, διακρατικό ή παγκόσμιο κέντρο απόφασης.

Τα μέλη της εποπτικής επιτροπής που κρίνει την καταλληλότητα ή μη των αναρτήσεων στο Facebook και τα οποία σχετίζονται με πολύπλοκο «σύστημα» Σόρος είναι τα εξής:

  1. AFIA ASANTEWAA ASARE-KYEI – Διευθύντρια στην Ανοιχτή Κοινωνία-Πρωτοβουλία Δυτικής Αφρικής

Η Asare-Kyei, ερευνήτρια, «πολέμια του φυλετικού φεμινισμού» και δικηγόρος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, διευθύνει τα προγράμματα της οργάνωσης Ισότητα, Δικαιοσύνη και Ανθρώπινα Δικαιώματα (EJHR) που χρηματοδοτείται από τον Σόρος.

Πρόκειται για το παράρτημα Δυτικής Αφρικής της Ανοιχτής Κοινωνίας- Πρωτοβουλία Δικαιοσύνης, που εδρεύει στη Νέα Υόρκη, με το οποίο το ίδρυμα χρησιμοποιεί «στρατηγικές αμφισβητήσεις και άλλες νομικές ενέργειες» για να επιφέρει προοδευτικές αλλαγές. Ο Σόρος είναι μεγάλος δωρητής του Δημοκρατικού κόμματος και συχνά χαρακτηρίζεται ως «παγκοσμιοποιητής» – και δικαίως. Όπως σημειώνει ο Guardian:

«Για τον Σόρoς, ο σκοπός του σύγχρονου ανθρώπου είναι να δημιουργήσει έναν κόσμο που ορίζεται όχι από κυρίαρχα κράτη, αλλά από μια παγκόσμια κοινότητα, στην οποία ο καθένας έχει κοινό στόχο την ελευθερία, την ισότητα και την ευημερία. […] Ο Σόρoς θέλει πραγματικά να μεταμορφώσει την εθνική και διεθνή πολιτική και την κοινωνία. ”

  1. NIGHAT DAD, Ιδρυμα Ψηφιακών Δικαιωμάτων

Η Dad είναι ένα άλλο μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Σόρος, της οποίας το Ίδρυμα Ψηφιακών Δικαιωμάτων προσπαθεί να δημιουργήσει ένα Διαδίκτυο «όπου όλοι οι άνθρωποι, και ειδικά οι γυναίκες, μπορούν να ασκήσουν το δικαίωμά της έκφρασης χωρίς να απειληθούν».

Η ομάδα διαθέτει ένα «φεμινιστικό περιοδικό για γυναίκες και μη δυαδικούς [δηλ. μη φυσιολογικούς] δημοσιογράφους και συγγραφείς».

Η Dad συμμετέχει, επίσης, στην Επιτροπή Πληροφόρησης των Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα, και στην Δημοκρατική Επιτροπή, έναν οργανισμό που εξαρτάται οικονομικά από το Ινστιτούτο Ανοιχτή Κοινωνία του Σόρος. Ελαβε επίσης από το Aτλαντικό Συμβούλιο – ένα παγκοσμιοποιημένο think tank που χρηματοδοτήθηκε από τους Σόρος, CNN και Facebook – το Βραβείο Ψηφιακής Ελευθερίας το 2016

Είναι επίσης φανερή πολέμιος του Προέδρου Τραμπ.

Tον Ιανουάριο του 2018 στο Παγκόσμιο Φόρουμ του Νταβός επιτέθηκε στις  GAFAM – ιδιαίτερα στις Google και Facebook – ότι το μονοπώλιό τους στο Διαδίκτυο απειλούσε τη λειτουργία της Δημοκρατίας «με τρόπο που ούτε ο Αλντους Χάξλεϊ ή ο Τζωρτζ Οργουελ φαντάστηκαν». Σήμερα ελέγχει τουλάχιστον τη λειτουργία ενός εξ αυτών και επέβαλε σιγή στον Πρόεδρο της μεγαλύτερης Δημοκρατίας!…

 

 

  1. ANDRÁS SAJÓ, Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Κεντρικής Ευρώπης

Ο Sajó συνδέθηκε με τον Σόρος από το 1988 και υπηρέτησε στο Διοικητικό Συμβούλιο της οργάνωσης Ανοιχτή Κοινωνία-Πρωτοβουλία Δικαιοσύνη του Σόρος [με έδρα τη Νέα Υόρκη] από το 2001 έως το 2007. Ως δικαστής του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης [Φεβρουάριος 2008-Απρίλιος 2017], έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην καθήλωση των Σταυρών από τα ιταλικά δημόσια σχολεία.

Το ίδιο το Πανεπιστήμιο Κεντρικής Ευρώπης* (CEU) [διετέλεσε κοσμήτορας της Νομικής Σχολής] είναι επίσης μια οντότητα που συνδέεται με τον Σόρος, καθώς ο προοδευτικός μεγαλοδωρητής και δύο από τα μέλη της οικογένειάς του αναφέρονται ως μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου. Το CEU ήταν επίσης «ιδρυτικός εταίρος» του Ανοιχτή Κοινωνία-Δίκτυο Πανεπιστημίων, η κύρια οδός με την οποία ο Σόρος φέρνει την παγκοσμιοποιημένη του κοσμοθεωρία σε πανεπιστήμια σε ολόκληρο τον κόσμο, με τη δική του προσωπική δωρεά 1 δις δολαρίων για το δίκτυο.

  1. SUDHIR KRISHNASWAMY, Αντιπρύτανης & Καθηγητής στην Εθνική Σχολή Δικαίου της Ινδίας

Ο Krishnaswamy διευθύνει το Κέντρο Έρευνας για το Δίκαιο και την Πολιτική που εστιάζει στα «δικαιώματα των τρανσέξουαλ, την ισότητα των φύλων και τη δημόσια υγεία».

Το κέντρο ενισχύεται από την ομάδα υπέρ των αμβλώσεων του Κέντρου Αναπαραγωγικών Δικαιωμάτων το οποίο χρηματοδοτεί με εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια το Ιδρυμα Ανοιχτή Κοινωνία του Σόρος.

  1. RONALDO LEMOS, Καθηγητής Νομικής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Ρίο Ντε Τζανέιρο

Ο Lemos είναι ένας άλλος καθηγητής που συνδέεται προσωπικά με τον Σόρος. Συμμετέχει στο διοικητικό συμβούλιο του Ιδρύματος Mozilla, το οποίο συνεργάστηκε με το Ιδρυμα Ανοιχτή Κοινωνία «για να προωθήσουν ένα Διαδίκτυο που θα λειτουργεί, θα χρησιμοποιείται και διέπεται από τρόπους που θα επιτρέπουν σε όλους να έχουν πρόσβαση σε αυτό και να επωφελούνται από τις δυνατότητές του.”

Πως θα γίνει αυτό;

«Με την υποστήριξη νέων μεθόδων συμμετοχής των πολιτών και της κοινωνίας, μείωση των εμποδίων στην εμπλοκή και ανάπτυξη καινοτόμων τρόπων οργάνωσης για θετική αλλαγή και κοινωνική δικαιοσύνη», σημειώνει το δελτίο τύπου του Ιδρύματος Ανοιχτή Κοινωνία.

Υπηρέτησε επίσης στο διοικητικό συμβούλιο της Access Now, μιας οργάνωσης που αναφέρει το ίδρυμα Σόρος ως κύριο δωρητή.

  1. MAINA KIAI, Διευθυντής, Παρατηρητήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων- Παγκόσμιες Συμμαχίες και Συνεργασίες

Ο πρώην ειδικός εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για την ελευθερία της ειρηνικής συνάθροισης και του συνεταιρίζεσθαι συνεργάζεται πλέον με το Παρατηρητήριο Ανθρώπινων Δικαιωμάτων** που χρηματοδοτείται από τον Σόρος, το οποίο επέμεινε ότι οι ΗΠΑ «συνέχισαν να κινούνται προς τα πίσω για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο εσωτερικό και στο εξωτερικό το δεύτερο έτος της διοίκησης του Προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.”

  1. ALAN RUSBRIDGER, πρώην Αρχισυντάκτης της εφημερίδας Γκάρντιαν

Ο Rusbridger – ένας πολύ γνωστός ακροαριστερός*** στο Ηνωμένο Βασίλειο – υπηρετεί επίσης στο διοικητικό συμβούλιο της Επιτροπής Προστασίας Δημοσιογράφων, που έλαβε 750.000 δολάρια από το Ίδρυμα Ανοιχτή Κοινωνία του Σόρος το 2018. Διακηρυγμένος εχθρός του Τραμπ.

[Και ενώ είμαστε έτοιμοι να χειροκροτήσουμε, έστω με επιφύλαξη, για την επιλογή του Rusbridger – επιτέλους στο Διαδίκτυο κάποιος που ξέρει από πληροφορία- μας πιάνει σύγκρυο προσπαθώντας να βρούμε τι σχέση έχει το Ισλάμ με την ελεύθερη κυκλοφορία των ιδεών]:

  1. TAWAKKOL KARMAN, Βραβείο Nόμπελ Ειρήνης

Η Karman, ακτιβίστρια της Υεμένης, ίδρυσε την ένωση Γυναίκες Δημοσιογράφοι Χωρίς Αλυσίδες, για την οποία και τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης το 2011. Η Le Monde έγραψε το 2013 ότι ήταν «μέλος του ισλαμικού κινήματος στην Υεμένη». Εξέφρασε επίσης, κατά την ίδια εφημερίδα, την υποστήριξή της στους Αδελφούς Μουσουλμάνους καθώς και στον Αιγύπτιο ισλαμιστή ηγέτη Μοχάμεντ Μόρσι, αμέσως μετά την απομάκρυνσή του από το στρατό στις 3 Ιουλίου 2013. Σύμφωνα με διάφορους ειδικούς της ριζοσπαστικοποίησης, τα τελευταία χρόνια, κατά το Facebook δεν υπάρχει άμεση συσχέτιση μεταξύ της υπεράσπισης της ιδεολογίας των Αδελφών Μουσουλμάνων και της εξτρεμιστικής δραστηριότητας (sic!). Υπ’ όψιν ότι οι τρομοκρατικοί δεσμοί με τους Αδελφούς  Μουσουλμάνους διερευνούνται σε πολλές δυτικές χώρες και ορισμένοι ηγέτες της Αλ Κάιντα δραστηριοποιήθηκαν αρχικά σε αυτή τη μικρή ομάδα, όπως ανέφερε το Huffington Post το 2014.

*Ιδρύθηκε μετά την πτώση του κομμουνισμού, το 1991, από τον Σόρος, στα πρότυπα των Αμερικανικών Πανεπιστημίων.  Το 2017, όταν η ουγγρική κυβέρνηση αντιλήφθηκε ότι τα προγράμματά του συνιστούσαν απειλή για τη συνοχή της κοινωνίας, με νόμο ζήτησε η ύλη των μαθημάτων του να είναι συμβατή με αυτή των κρατικών πανεπιστημίων. Το λόμπι των ευρωβουλευτών του Σόρος κινητοποιήθηκε και ο Ούγγρος πρωθυπουργός Ορμπαν – τρις εκλεγείς- βρέθηκε να απολογείται στο Ευρωκοινοβούλιο για αντιδημοκρατικό μέτρο. Ετσι, από το 2019 οι περισσότερες εγκαταστάσεις του μεταφέρθηκαν στη Βιέννη. Η δωρεά του Σόρος ανέρχεται σε 400 εκ. δολάρια από την οποία ενισχύονται οικονομικά και οι 1.500 περίπου φοιτητές του.

** Στην Ελλάδα εκπρόσωπος του είναι ο κ. Παναγιώτης Δημητράς, με σωρεία μηνύσεων κατά ιερέων, ακτοφυλακής γιατί φυλάει τα σύνορα κλπ.

*** Ο Βρετανός Alan Rusbridger ήταν αρχισυντάκτης του Guardian 1995 έως το 2014. Είναι αυτός που δημοσιοποίησε τις απόρρητες πληροφορίες που του παράδωσε (2013) ο Εντουαρντ Σνόουντεν για τα πρoγράμματα μαζικής παρακολούθησης που εφαρμόζουν οι Αμερικανικές και Βρετανικές κυβερνήσεις. Αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα της βρετανικής κυβέρνησης να της παραδώσει το αρχείο Σνόουντεν. Κατέθεσε ωστόσο ενώπιον της κοινοβουλευτικής επιτροπής εσωτερικών υποθέσεων και υπερασπίστηκε την απόφασή του να δημοσιεύσει αυτές τις απόρρητες πληροφορίες στα ΜΜΕ αντί να τις παραδώσει στην εξουσία. Τον επόμενο χρόνο, παραιτήθηκε τελικά ως αρχισυντάκτης και έλαβε το Ευρωπαϊκό Βραβείο Τύπου και το Εναλλακτικό Τιμητικό Βραβείο Νόμπελ για τη δημοσίευση αυτών. Κρίνομε ότι ο Rusbridger τίμησε το δημοσιογραφικό επάγγελμα και δεν συμμεριζόμαστε τα περί ακροαριστερού.

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή:https://thenationalpulse.com/politics/facebook-oversight-board-anti-trump-foreign/

 

 

Το παρελθόν των διερευνητικών συνομιλιών δεν προδιαθέτει για την επιτυχία τους.

Από
anixneuseis
-
0

Του Δρ. Βενιαμίν Καρακωστάνογλου,

Διεθνολόγου, Λέκτορα Νομικής Σχολής ΑΠΘ

Θεωρητικά η διεθνής διπλωματία λειτουργεί για την ειρηνική επίλυση των διεθνών διαφορών, με στόχο την αποφυγή της χρήσης ή της απειλής χρήσης βίας στις διακρατικές σχέσεις και βέβαια με την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου και την εμπέδωση της συμμόρφωσης των κρατών της Διεθνούς Κοινότητας προς αυτό. Άρα, η διπλωματία, με βάση τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και το συνακόλουθο Καταστατικό του Διεθνούς Δικαστηρίου Δικαιοσύνης (Χάγη), δεν είναι αυτοσκοπός αλλά μέσο για την ειρηνική εξεύρεση λύσεων των διεθνών διαφορών.

Δυστυχώς, συχνά η διπλωματία και οι διαπραγματεύσεις μετατρέπονται σε τρόπο εύκολης παράκαμψης και απλής διαχείρισης τέτοιων ζητημάτων, με την προσδοκία ότι η πάροδος του χρόνου (συχνά δεκαετίες, όπως π.χ. στο Κυπριακό, Παλαιστινιακό, κ.λπ.) θα οδηγήσει σε εξελίξεις που θα επιτρέψουν άμβλυνση των προβλημάτων, αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων των αντιμαχόμενων μερών, ή ενδεχόμενη κόπωση ενός εξ αυτών. Τότε θα διευκολυνθούν λύσεις, που όμως το πιθανότερο είναι να αποκλίνουν από την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου και να αδικούν, συνήθως, τον ασθενέστερο.

Οι ισχυρότερες δυνάμεις της διεθνούς κοινότητας, λοιπόν, ενδιαφέρονται πρωτίστως για την προαγωγή των δικών τους στρατηγικών, πολιτικών και οικονομικών συμφερόντων και «στρογγυλεύουν» τις λύσεις των διακρατικών διαφορών προς την κατεύθυνση εξυπηρέτησης των δικών τους άμεσων ή έμμεσων συμφερόντων. Έτσι όμως, ούτε η διεθνής νομιμότητα υπηρετείται ούτε δίδονται ισότιμες λύσεις σε παρόμοια ζητήματα!

Αγεφύρωτη διαφορά θέσεων

Πιο συγκεκριμένα, τα θέματα των θαλάσσιων ζωνών μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας συζητήθηκαν είτε σε άμεσες διαπραγματεύσεις (1976-1981), είτε σε επίπεδο κορυφής (1975, 1987-1988, 1999, 2017), είτε σε επίπεδο «διερευνητικών» συνομιλιών (2002-2016), αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις σε διεθνείς διπλωματικές συναντήσεις. Ωστόσο, δεν υπήρξε πρόοδος «χειροπιαστή», ώστε να ανακοινωθεί σύγκλιση σε ορισμένους έστω τομείς.

Αντίθετα, πιστοποιήθηκε η αγεφύρωτη διαφορά θέσεων και ερμηνείας του Δικαίου της Θάλασσας: Από τη μία η Τουρκία αρνείται τις Θαλάσσιες Ζώνες των νησιών – πλην των 6 ναυτικών μιλίων της Αιγιαλίτιδας Ζώνης. Από την άλλη, η Ελλάδα επιμένει στο γράμμα και πνεύμα της Σύμβασης του 1982, δηλαδή το άρθρο 121 για το καθεστώς των νησιών, αλλά και του εθιμικού Διεθνούς Δικαίου, για τη μέση γραμμή/ίση απόσταση, τον επικουρικό (infra legem) χαρακτήρα της ευθυδικίας (επιείκεια-δίκαιο αποτέλεσμα). Όταν δε οι διαπραγματεύσεις ή συνομιλίες δεν μπορούν να παραγάγουν αποτέλεσμα κοινά αποδεκτό, η Ελλάδα επιμένει στη δικαστική επίλυση, με νομικά και όχι πολιτικά κριτήρια, των σχετικών ζητημάτων.

Στην τελευταία μακρότατη φάση (14 χρόνια) των διερευνητικών συνομιλιών (2002-2016, με 60 γύρους συναντήσεων), συζητούντο άτυπα και μη δεσμευτικά, με απόρρητο περιεχόμενο, τα θέματα θαλασσίων οριοθετήσεων μεταξύ Ελλάδος και Τουρκίας.

Κατά την αντίληψη της ελληνικής πλευράς, επρόκειτο για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας, ενώ, κατά πληροφορίες, η Τουρκία επεδίωκε, ως συνήθως, να διευρύνει τα συζητούμενα θέματα, προσθέτοντας τη μη επέκταση της ελληνικής Αιγιαλίτιδας Ζώνης πέραν των 6 ναυτικών μιλίων. Βέβαια, η Τουρκία την ίδια στιγμή έχει 12 ναυτικά μίλια Αιγιαλίτιδας στον Εύξεινο Πόντο και στα νότια Μεσογειακά παράλιά της, ήδη από το 1964.

Πιθανότητα δε να έθετε «από το παράθυρο» και τις νέες (από το 1996 και μετά) διεκδικήσεις της για «γκρίζες ζώνες». Μιλάμε δηλαδή για έναν απροσδιόριστο αριθμό νήσων, νησίδων και βράχων (από 21 έως 152 τουλάχιστον), που δήθεν «κακώς» η Ελλάδα κατέχει από την περίοδο της Συνθήκης της Λωζάννης (1923), των Παρισίων (1947), ή και των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913). Δηλαδή, αυτό, αν συνέβαινε, θα σήμαινε ευθεία αμφισβήτηση της ισχύος της Συνθήκης της Λωζάννης, όπως και της αντίστοιχης των Παρισίων (1947) για τα Δωδεκάνησα.

Το 2016, με ευθύνη της Τουρκίας, διεκόπησαν οι διερευνητικές συνομιλίες, οι οποίες με συντονισμένη ευρωπαϊκή και αμερικανική πίεση θα επαναληφθούν στις προσεχείς ημέρες (25.01.2021), θεωρούμενες «πανάκεια» για την αποκλιμάκωση της πρόσφατης ελληνοτουρκικής κρίσης. Ας σκεφθούμε ορθολογικά όμως τα εξής: Αν υπήρχε περίπτωση σύγκλισης, έστω και μερικής, τότε πέντε διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις (Σημίτη, Καραμανλή, Γ. Παπανδρέου, Σαμαρά, Τσίπρα), στα 14 χρόνια που διήρκεσαν (με 60 γύρους) οι διερευνητικές, θα είχαν προχωρήσει σε κάποιες αποφάσεις!

Αν δεν υπήρχε πολιτική βούληση για κάτι τέτοιο, αυτό σήμαινε ότι υπήρχαν σοβαρές αποκλίσεις θέσεων και αντιλήψεων περί του Διεθνούς Δικαίου ή της ερμηνείας του και σοβαροί κίνδυνοι και εκπτώσεις για τα εθνικά μας συμφέροντα. Ή ότι η μία πλευρά –προφανώς η τουρκική– επιθυμούσε έξω-δικαιϊκές λύσεις και αυτό προσέκρουε στα συμφέροντα της άλλης πλευράς (ελληνικής) που επέμενε στην εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου!

Το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης

Το κομβικό θέμα ήταν προφανώς το εύρος της αιγιαλίτιδας ζώνης των νησιών του Αιγαίου (ιδίως του Ανατολικού) αλλά και το δικαίωμά τους σε πλήρη ή μερική υφαλοκρηπίδα (και μελλοντικά ΑΟΖ). Και αυτό γιατί, τόσο η υφαλοκρηπίδα όσο και η ΑΟΖ, αρχίζουν να μετρώνται μετά το τέλος της αιγιαλίτιδας ζώνης, η οποία είναι ισχυρότερη από αυτές σε εξουσίες υπέρ του παράκτιου κράτους (Ελλάδος εν προκειμένω), και θα χανόταν πιθανώς για την Ελλάδα, αν η χώρα μας δεν την επέκτεινε στα 12 ν.μ. (ή ίσως άλλο όριο σε τοπικό επίπεδο), πριν οριοθετήσει την υφαλοκρηπίδα/ΑΟΖ με την Τουρκία.

Επ’ αυτού όμως, η όλη συζήτηση δεν χρειάζεται 14 χρόνια για να διεξαχθεί και να καταλήξει ή να αποτύχει. Έτσι απλά! Εκτός και αν η διαιώνιση των συνομιλιών απέβλεπε στην αλλαγή της ισορροπίας δυνάμεων και δυναμικού μεταξύ των δύο χωρών, ώστε η ασθενέστερη αλλά νομικά ισχυρότερη –Ελλάδα– να εξαναγκασθεί σε υποχώρηση!

Το κομβικό σημείο εν προκειμένω είναι ποιος επιδιώκει και ποιον ευνοεί η χρονίζουσα «διερεύνηση», ουσιαστικά άτυπη διαπραγμάτευση, και ποιες οι συνέπειες από τη μη επίλυση του ζητήματος των θαλασσίων οριοθετήσεων για κάθε πλευρά. Η απάντηση δεν είναι δύσκολη: το «πάγωμα» των δικαιωμάτων και της άσκησής τους βλάπτει αυτόν που έχει, λόγω δικαίου και γεωγραφίας, τα σαφώς περισσότερα δικαιώματα. Δηλαδή, την Ελλάδα.

Όταν μάλιστα η χώρα μας, επί 38 χρόνια, τουλάχιστον, απέφυγε να καθιερώσει και να εφαρμόσει όλες τις ζώνες που της χορηγεί το νέο Δίκαιο της Θάλασσας, πλην της ισχνής Αιγιαλίτιδας Ζώνης των 6 ναυτικών μιλίων (από το 1936). Αποδέχθηκε λοιπόν, σιωπηρά, τις απειλές, τις μονομερείς διεκδικήσεις και το casus belli της Τουρκίας! Παρά τις προοπτικές που άφηνε για το μέλλον ο ελληνικός κυρωτικός Νόμος της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας (1995).

Έδωσε έτσι στη γείτονα Τουρκία την πρωτοβουλία των κινήσεων, την οποία αξιοποίησε η τελευταία, ήδη από το 1964, θεσπίζοντας Αιγιαλίτιδα 12ν.μ. στον Εύξεινο Πόντο και στις Νότιες Μεσογειακές Ακτές της και το 1986 τουρκική ΑΟΖ στον Εύξεινο Πόντο, και με πληθώρα άλλων θαλάσσιων ρυθμίσεων, με πιο πρόσφατη τη φαρσοκωμωδία (επικίνδυνη βέβαια) του Τουρκολιβυκού «Συμφώνου» (2019), αλλά και την προπαγανδιστική και αναθεωρητική θεωρία της Γαλάζιας Πατρίδας (Μavi Vatan)!

greekschannel.com

   Οι 75 μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο

Από
anixneuseis
-
0

    Της Μαρκέλλας Καβαλιεράτου

                   Το λιντσάρισμα ενός προέδρου                                          

Από την ημέρα των προεδρικών εκλογών (3-11-20) μέχρι την ορκωμοσία (20-1-21) του Τζο Μπάιντεν ως νέου προέδρου των ΗΠΑ αποκαλύφθηκαν και για τους πλέον αφελείς, οι αδίστακτες μέθοδοι των γκλομπαλιστών προκειμένου να επιβάλλουν την απόλυτη κυριαρχία τους. Αφού αυτά έγιναν στην Αμερική μπορούν να γίνουν και στον υπόλοιπο κόσμο για να εδραιωθεί η εξουσία τής   αφανούς, για τους πολλούς, παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Οι εκπρόσωποι της παγκοσμιοποίησης προσπάθησαν να σταματήσουν τον Ντόναλντ Τραμπ πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2016. Δεν τα κατάφεραν. Το ρεύμα ήταν πολύ ισχυρό. Προσπάθησαν να τον υπονομεύσουν κατά τη διάρκεια της θητείας του. Το πέτυχαν εν μέρει, ακυρώνοντας ορισμένες από τις πρωτοβουλίες του. Στη συνέχεια, με όπλα την επιστολική ψήφο και το λογισμικό των εταιρειών, που είχαν αναλάβει την επεξεργασία των αποτελεσμάτων, έδωσαν την εκλογική νίκη στο Τζο Μπάιντεν και τους Δημοκρατικούς.

Αλλά αυτό δεν αρκεί. Ο Τραμπ πρέπει να εξουδετερωθεί πολιτικά, ηθικά και οικονομικά ώστε να μην αποτελέσει μελλοντική απειλή. Πρέπει να αποβληθεί από το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα για να μην έχει πιθανότητα επανεκλογής. Πρέπει να γίνει παράδειγμα για άλλους πολιτικούς ηγέτες που θα τολμήσουν να αμφισβητήσουν το σύστημα. Ο τραμπισμός πρέπει να συκοφαντηθεί, ώστε το κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης να μη σηκώσει κεφάλι ποτέ ξανά.

Όταν εκλέχτηκε ο Τραμπ και πριν ορκιστεί, πολλές διαδηλώσεις πραγματοποιήθηκαν, επί αρκετές μέρες, σε όλες σχεδόν τις μεγάλες πόλεις με σύνθημα: «Αυτός δεν είναι ο πρόεδρός μας». Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του κατηγορήθηκε ως ενεργούμενο των Ρώσων, με τη βοήθεια των οποίων κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές. Μια δικαστική έρευνα, επί πολλούς μήνες, προσπαθούσε να βρει στοιχεία εναντίον του. Τελικά οι Δημοκρατικοί και τα μεγάλα Μέσα Ενημέρωσης δεν πέτυχαν να τον ανατρέψουν με την κατηγορία του ρώσου πράκτορα, αλλά, πέτυχαν να ακυρώσουν τη βελτίωση των αμερικανορωσικών  σχέσεων που επιδίωκε ο Τραμπ.

Η μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα New York Times δημοσίευσε, στις 7 Σεπτεμβρίου 2018,  ένα ανυπόγραφο κείμενο με τίτλο: «Είμαι μέλος της Αντίστασης εντός της κυβέρνησης Τραμπ». Το κείμενο αποκάλυπτε ότι βρισκόταν από την αρχή σε εξέλιξη ένα πραξικόπημα κατά της νόμιμης κυβέρνησης, αφού ανέφερε ότι πολλοί ανώτατοι αξιωματούχοι εργάζονται συστηματικά, εκ των έσω, για να ακυρώσουν σημαντικές πρωτοβουλίες του Προέδρου. Ανέφερε επίσης ότι συζητούσαν το ενδεχόμενο καθαίρεσης του Τραμπ, με επίκληση της 25ης τροπολογίας του Συντάγματος.

Στα τέλη του 2019 η πρόεδρος της Βουλής Νάνσι Πελόσι και οι Δημοκρατικοί παραπέμπουν τον Τραμπ για αθέμιτη συναλλαγή  με τον πρόεδρο της Ουκρανίας. Η Γερουσία, όπου πλειοψηφούσαν οι Ρεπουμπλικάνοι, ακύρωσε τη συνέχιση της διαδικασίας καθαίρεσης. Η επανεκλογή Τραμπ εθεωρείτο βέβαιη, αν δεν είχε προκύψει η πανδημία το Φεβρουάριο του 2020.

Μετά τις εκλογές, στις 6 Ιανουαρίου 2021, μια ογκώδης διαμαρτυρία, κατά της εκλογικής νοθείας, των οπαδών του Τραμπ πραγματοποιείται μπροστά από το Καπιτώλιο και μερικές χιλιάδες από τους διαδηλωτές εισέρχονται εντός του κτιρίου. Πέντε άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους, από τους οποίους οι τέσσερεις είναι από τους διαδηλωτές. Το γεγονός γίνεται αφορμή για την τελική αντεπίθεση στο κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης. Πρόκειται για την αντεπανάσταση των γκλομπαλιστών. Ο Μπάιντεν χαρακτήρισε τους διαδηλωτές «τρομοκράτες».

Πολιτικοί και Μέσα Ενημέρωσης, σε απόλυτη ομοψυχία, σε Αμερική, Ευρώπη και Ελλάδα μιλούν για «αποτυχημένο πραξικόπημα» ή για «πραξικόπημα οπερέτα». Ορισμένοι δημοσιογράφοι το παρομοιάζουν με το «πραξικόπημα της μπυραρίας» του  Χίτλερ το 1923, με την «πορεία προς τη Ρώμη» του Μουσολίνι, ακόμη και με την ελληνική Χούντα του 1967 . Στόχος είναι να ταυτιστεί το κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης με το ναζισμό και το φασισμό. Ήδη αποκαλούν τα 74 εκατ. ψηφοφόρους του Τραμπ «φασίζουσα δεξιά».

Η Πελόσι παραπέμπει, με συνοπτικές διαδικασίες, για δεύτερη φορά τον Τραμπ με την κατηγορία  υποκίνησης εξέγερσης και δηλώνει: «Ο Πρόεδρος συνιστά προφανή και άμεσο κίνδυνο για τις ΗΠΑ, πρέπει να φύγει». Στόχος είναι η εξόντωσή του. Αν η Γερουσία καταδικάσει τον Τραμπ τότε θα του στερήσει το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι και θα του αφαιρέσει όλα τα προνόμια που προβλέπονται για έναν πρώην πρόεδρο. Θα τον θέσει εκτός της πολιτικής σκηνής. Όταν ένας Δημοκρατικός βουλευτής (Kurt Schrader) από το Όρεγκον δήλωσε ότι η προσπάθεια δεύτερης καθαίρεσης του Τραμπ ισοδυναμεί με λιντσάρισμα, η κατακραυγή που σηκώθηκε ήταν τέτοια που αναγκάστηκε να ζητήσει δημόσια συγγνώμη.

Ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χάϊκο Μάας δήλωσε: «Ο Ντόναλντ Τραμπ φέρει πλήρη ευθύνη για τα έκτροπα στην Ουάσινγκτον. Αυτό δεν οφείλεται μόνο σε όσα είπε την προηγούμενη ημέρα, αλλά και σε όσα κατά καιρούς έλεγε πάνω από τέσσερα χρόνια. Είμαι πολύ χαρούμενος που σύντομα θα τελειώσει η εποχή Τραμπ στο Λευκό Οίκο».

Το Twitter, το Facebook, το Instagram και το You Tube, ως ιδιωτικές εταιρείες, αποφάσισαν να μπλοκάρουν τους λογαριασμούς τού, τότε εν ενεργεία, Προέδρου προσπαθώντας να τον «φιμώσουν». Το γερμανικό ZDF έγραψε ότι: «Ο Τραμπ πρέπει να τιμωρηθεί». Η Deutsche Bank ανακοίνωσε ότι σταματάει τη χρηματοδότηση των επιχειρήσεων Τραμπ (Trump Organization). Ο Δήμος της Νέας Υόρκης επίσης έσπασε το συμβόλαιό του με τον ίδιο οργανισμό. Δύο εταιρείες του επαγγελματικού γκολφ ανακοίνωσαν ότι δε θα χρησιμοποιούν τα γήπεδα που ανήκουν στον Τραμπ. Στόχος, όλων αυτών και άλλων που θα ακολουθήσουν, είναι η οικονομική εξόντωση του Τραμπ ώστε να μην έχει τους πόρους να αναμιχθεί ξανά στην πολιτική.

Οι δήθεν αριστεροί και δημοκράτες που πανηγυρίζουν για την προσπάθεια εξόντωσης του Τραμπ δεν αντιλαμβάνονται ότι οι ίδιες μέθοδοι θα χρησιμοποιηθούν και εναντίον τους, αν ποτέ γίνουν απειλητικοί για το σύστημα της παγκοσμιοποίησης. Ο σύγχρονος φασισμός επελαύνει στο όνομα του αντι-φασισμού.

Μετά την ορκωμοσία Μπάιντεν μεγάλη ανακούφιση επικράτησε σ’ όλα τα επιτελεία της παγκοσμιοποίησης. Όλοι ελπίζουν σε μια τρίτη «προεδρία Ομπάμα». Εκατοντάδες δημοσιεύματα στα ελεγχόμενα Μέσα Ενημέρωσης χαρακτηρίζουν τον Τραμπ επικίνδυνο άνθρωπο, δημαγωγό, λαϊκιστή, φαφλατά ρατσιστή και εκφράζουν την ελπίδα ο νέος Πρόεδρος να τον κλείσει στο «χρονοντούλαπο της Ιστορίας». Οι τραμπιστές αποκαλούνται «κατακάθι» της αμερικανικής κοινωνίας και ακροδεξιός όχλος (όπως αποκαλούσε ο ΣΥΡΙΖΑ τους διαδηλωτές για τη Μακεδονία).

Ο Τραμπ είναι απλά ένας αντίπαλος της παγκοσμιοποίησης μέσα στην καρδιά του συστήματος. Παρά κάποιες αντιφάσεις στις πολιτικές του, αρνήθηκε να επικυρώσει τη Διατλαντική Εμπορική και Επενδυτική Σχέση (TTIP) μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ που είχε προετοιμάσει το δίδυμο Ομπάμα – Μπάιντεν. Αναθεώρησε τη Συμφωνία Διεθνούς Εμπορίου (NAFTA) μεταξύ ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικού. Απέσυρε την Αμερική από τη Συνεργασία των δύο Πλευρών του Ειρηνικού (TTP). Επέβαλλε δασμούς σε μια σειρά προϊόντων, προκειμένου να προστατεύσει την αμερικανική παραγωγή από τον αθέμιτο ανταγωνισμό της Κίνας, της Γερμανίας (ΕΕ) και άλλων χωρών. Επεδίωξε τον επαναπατρισμό των επιχειρήσεων στις ΗΠΑ για να ενισχύσει την εγχώρια απασχόληση. Τέλος προώθησε την κατασκευή ενός τείχους στα σύνορα με το Μεξικό προκειμένου να μη μεταναστεύσει η μισή Λατινική Αμερική στις ΗΠΑ. Αυτή η ύβρις κατά των ανοιχτών συνόρων, δηλαδή, της ελεύθερης κυκλοφορίας κεφαλαίων, αγαθών και ανθρώπων, που επιδιώκει η παγκοσμιοποίηση, έπρεπε πάση θυσία όχι μόνο να διορθωθεί αλλά να εξασφαλιστεί ότι ποτέ δε θα επαναληφθεί.

Υ.Γ. Ορισμένοι δημοσιογράφοι και αναλυτές στην Ελλάδα και την Κύπρο, με απίστευτη εμπάθεια, χαρακτηρίζουν τον Τραμπ ως τον πλέον φιλότουρκο Πρόεδρο της Αμερικής. Θέλουν να ξεχνούν την Μέρκελ που προμηθεύει υποβρύχια και άλλα οπλικά συστήματα στην Τουρκία και την στηρίζει με κάθε τρόπο. Ξεχνούν ότι ήταν ο Τραμπ που απαγόρευσε την παράδοση των αεροσκαφών F-35 στους Τούρκους (είχαν παραγγείλει 100). Ποιά θα ήταν η θέση της Ελλάδας αν τα πρώτα αμερικανικά stealth πετούσαν σήμερα στον εναέριο χώρο του Αιγαίου; Όχι 18 αλλά ούτε 118 Rafale δε θα μας έφταναν για εξισορρόπηση.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

The Turkish Air Force: Flying into the Abyss?

Από
admin
-
0

By January 21, 2021

General Dynamics F-16 Fighting Falcon (Turkish), image by Robert Sullivan via Wikipedia

BESA Center Perspectives Paper No. 1,896, January 21, 2021

EXECUTIVE SUMMARY: Turkey’s F-16s will be phased out in 10 to 15 years. Now that it has been kicked out of the US-led F-35 program and is facing US military sanctions, what can Ankara do to sustain aerial firepower? A Russian fighter seems the only feasible option, but even that may come too late.

NATO’s second-biggest army had a deterrent air force both during and after the Cold War. In 2020, the Turkish Air Force (TuAF) was the world’s 21st biggest air power. The most dramatic moment in the history of the force was on July 15, 2016, when Turkey’s own jets bombed designated targets in Ankara, including the parliament building, as part of a failed putsch against President Recep Tayyip Erdoğan.

The coup attempt led to tens of thousands of purges from government offices, including thousands of military officers. The number of generals in the TuAF dropped from 72 before the failed coup to 44 after. The force quickly lost half its pilot pool—from 1,350 to 680. Resignations and retirement petitions of TuAF pilots followed the purge, bringing the number of pilots to fewer than 400 and further weakening the command and operational capabilities of the force. The TuAF had to recruit Pakistani pilots to fly F-16 missions.

Two years after the traumatic coup attempt, most wounds had healed, and the air force looked forward to restoring its firepower with the planned acquisition of the world’s most advanced fighter jet in the making: the F-35 Lightning II. Between a new command structure and the anticipated new hardware, everything was coming up roses.

At that time, Turkey was still a member of the US-led multinational Joint Strike Fighter (JSF) consortium, which is building the F-35. By partnering in the world’s largest aircraft program, Ankara gained critical access to strategic aerospace technologies, and as the F-35 program required the supply of nearly 1,000 parts, Turkey’s local aerospace industry was flourishing. Ankara committed to buy at least 100 F-35s at a cost of an estimated $16 billion. In May 2014, Turkey officially ordered two F-35 aircraft, not knowing it would not get them.

But then Erdoğan went forward with his reckless Russian gambit, and in so doing exposed Turkey to the risk of becoming a weakened air power. His love affair with the Russian-made S-400 long-range air and anti-missile defense system has jeopardized the TuAF’s future firepower.

Turkey’s decision to acquire the S-400 system and the country’s subsequent suspension, in 2019, from the JSF program will bring an additional $500-600 million burden to the F-35 production cycle. It will cost Turkish aerospace manufacturers nearly $10 billion over the next 10 years. But what about the potential operational costs for a country that fights asymmetrical wars both at home and abroad?

The TuAF operates squadrons of fourth-generation US-built F-16 Fighting Falcons and older F-4 Phantom IIs in its operations against separatist Kurdish militants in Turkey’s southeast as well as in northern Iraq and Syria. Turkey first began acquiring the F-16s from the US in the late 1980s and has license-produced the iconic fighter jet, becoming one of five countries to locally produce the aircraft. Today the TuAF has a total of 270 F-16C/D aircraft in its inventory, all of them Block 30/40/50 models.

That’s not good enough. Most of these aircraft will have to be phased out over the next 10 to 15 years, depending on their upgrades.

The deadline is there, and there is a new parameter in the equation. On December 14, 2020, the US announced that it will be imposing sanctions on Turkey via the Countering America’s Adversaries Through Sanctions Act (CAATSA) for its purchase of the S-400 system. Secretary of State Mike Pompeo said the US will ban all export licenses and authorizations for Turkey’s defense procurement agency (SSB in its Turkish acronym) while issuing asset and visa restrictions against Ismail Demir, SSB’s president, and other Turkish defense industry officials. This means no more American helping hand for Turkey’s existing fleet of F-16s.

Granted, this is not an imminent operational threat to the TuAF. Turkish Aerospace Industries can provide the F-16s with structural upgrades, Turkish Engine Industries can offer solutions for engine maintenance and repairs, and military electronics specialist Aselsan can modernize avionics when required. If necessary, F-16 parts can also be discreetly supplied by Pakistan, an ally of Turkey.

But this is not a long-term solution. Turkey’s own program for the design, development, and production of its first indigenous fighter jet, the TF-X, is not moving ahead. It remains stuck in its preliminary design phase, with no credible engine option to power the aircraft. The TF-X looks like a dead end. Even if it is not, it could take decades for Turkish engineering to actually fly the fighter, which Ankara had hoped to fly in 2023.

What are the options? A Swedish solution (Saab’s Gripen) is no longer a possibility. Neither is China, as Beijing still holds a grudge over Ankara’s decision to scrap a $3.4 billion contract initially awarded to a Chinese company in 2013 for the air defense program—instead of which Ankara later chose the Russian-made S-400.

This leaves Russia as the only potential supplier of Turkey’s next-generation fleet. In 2019, a senior military officer told me, “We cannot afford to leave the F-35 not substituted,” and a defense procurement official said a “geostrategic assessment” would make the Russian option the natural first replacement. “Russian fighter technology would be the first best choice if our American allies behaved in an un-allied way and questioned Turkey’s membership in the Joint Strike Fighter program,” he said. (He made this remark before Turkey was kicked out of the program.)

The Russia option is still on the table. If the S-400 deal was the appetizer, the main course could be the purchase of either Russian 4.5-generation Su-35s or even fifth-generation Su-57s. This is exactly what Russian president Vladimir Putin must have planned when he first designed his “S-400s for Turkey” gambit. Will this be a happy ending for the TuAF? No.

Becoming the first NATO member state with a Russian fleet of fighter jets would be not only politically but also logistically complex. Senior air force officers say it would take at least a decade for the TuAF to operate Russian aircraft after training, logistics, parts and maintenance, and the establishment of radar compatibility.

There are tough times ahead for the TuAF.

View PDF

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

BESA

Ο Ερντογάν βαράει τον ταμπουρά και η Ευρώπη χορεύει στο ρυθμό του

Από
anixneuseis
-
0

Του Μιχάλη Ψύλου 

Μόνο τεμενάδες δεν έκανε στον Μεβλούτ Τσαβούσογλου ο επικεφαλής της Ευρωπαικής Διπλωματίας, Τζόζεπ Μπορέλ ,κατά τη συνάντησή τους στις Βρυξέλλες την περασμένη Πέμπτη. «Αυτή η συνάντηση σήμερα είναι ένα σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση της αναζήτησης αμοιβαίου στρατηγικού ενδιαφέροντος, της ανάπτυξης μιας συνεργατικής και αμοιβαίας σχέσης , με βάση κοινές αξίες και αρχές» είπε ο Μπορέλ κάνοντας φυσικά τον Τσαβούσογλου να χαμογελά με αυταρέσκεια.

Ο Μπορέλ πρόσθεσε μάλιστα ότι το «το 2020 ήταν μια … περίπλοκη χρονιά στις σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας ,αλλά τώρα υπάρχει βελτίωση»!

Είναι επιεικώς απαράδεκτο , αν όχι προκλητικό βέβαια να χαρακτηρίζει ο επικεφαλής της διπλωματίας της ΕΕ απλώς … «περίπλοκη» μια χρονιά , κατά την οποία : οι τουρκικές προκλήσεις εναντίον δύο χωρών μελών-της Ελλάδας και της Κύπρου ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο, όπως και οι επιθέσεις της Αγκυρας κατά της ίδιας της ΕΕ . Όπως υπενθυμίζει η γερμανική Die Welt , «ο Ερντογάν ήταν που εξύβριζε τους κορυφαίους πολιτικούς της ΕΕ ως «κρίκους σε μια ναζιστική αλυσίδα». Το φθινόπωρο, ο Τούρκος Πρόεδρος συνέστησε μάλιστα στον Γάλλο συνάδελφό του Εμμανουέλ Μακρόν να ξεκινήσει «ψυχιατρική θεραπεία».
Να αφήσουμε βέβαια στην περυσινή «περίπλοκη» χρονιά την εξαγγελθείσα τουρκική «λύση» για δύο κράτη στη χώρα μέλος της ΕΕ ,που ονομάζεται Κύπρος, την τουρκική στρατιωτική εισβολή στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, τη Λιβύη, το τουρκο -λιβυκό σύμφωνο για τις ΑΟΖ …

Ηταν προφανές λοιπόν, ότι ο Τσαβούσογλου θα εξέφραζε την απόλυτη ικανοποίησή του για τις δηλώσεις Μπορέλ. Όταν ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών έχει χαρακτηρίσει μόλις πριν ένα μήνα το ενδεχόμενο επιβολής κυρώσεων ως « επίθεση στα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας» ,είναι προφανές ότι θα γέλασε με την καρδιά του για την υποτελή στάση του Υπατου Αρμοστή ,Μπορέλ! Αναμφίβολα θα γέλασε επίσης ο Τσαβούσογλου ακούγοντας τον Μπορέλ να λέει ότι «μια άλλη καλή πρόοδος είναι η εξαγγελθείσα επανάληψη των άμεσων διερευνητικών συνομιλιών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας». Ο Τσαβούσογλου προανήγγειλε άλλωστε την έναρξη των διερευνητικών επαφών, σε αυτόν «πιστώνεται» η …πρόοδος.

Το Βερολίνο καθορίζει τη στάση της ΕΕ

Αλλά για να αποδίδωμε τα του Κάισαρος τω Καίσαρι ,δεν φταίει ο ανεκδιήγητος Μπορέλ για την πρωτοφανή επίδειξη υποτέλειας στην Αγκυρα. Ο Ισπανός Αρμοστής κάνει ότι του λέει το Βερολίνο! Και η Γερμανία δεν αλλάζει, ιστορικά ,πολιτική. Ηταν και είναι με την Τουρκία παραδοσιακά σε όλες τις φάσεις της ιστορίας ,παρασύροντάς την βέβαια σε συνεχείς ήττες. Ειδικά μάλιστα σήμερα, που η Αμερική του Μπάιντεν φαίνεται να αλλάζει στρατηγική και να στριμώχνει την Τουρκία του Ερντογάν, το Βερολίνο θα επιδιώξει για άλλη μία φορά να στηρίξει την χώρα-δορυφόρο της Γερμανίας. Όχι για τα μάτια του Ερντογάν φυσικά, αλλά για να αποκομίσει γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα από την Τουρκία των 80 εκατομμυρίων και τις τουρκόφωνες ,πρώην σοβιετικές δημοκρατίες ,που επηρεάζει και ελέγχει η Αγκυρα.

Η γερμανική εφημερίδα Die Welt σε μια εξαιρετική ανάλυση -κάποιες εφημερίδες και ορισμένοι δημοσιογράφοι τιμούν άλλωστε το λειτούργημα της ενημέρωσης- εξηγεί με σαφήνεια την δήθεν αλλαγή στάσης του Ερντογάν: «Πριν από περίπου δέκα εβδομάδες ο Τούρκος Πρόεδρος πραγματοποίησε μια πιρουέτα, λέγοντας: «Δεν βλέπουμε τον εαυτό μας πουθενά αλλού, αλλά στην Ευρώπη, και φανταζόμαστε να χτίσουμε από κοινού το μέλλον μας μαζί με την Ευρώπη». Έκτοτε, ο Ερντογάν ομιλεί ευχαρίστως για τους «Ευρωπαίους φίλους», ενώ πρόσφατα δήλωσε: «Είμαστε έτοιμοι να επαναφέρουμε τις σχέσεις μας με την ΕΕ».

Διερωτάται η γερμανική εφημερίδα; «Γιατί ο Ερντογάν καταφεύγει ξαφνικά σε κολακείες προς την ΕΕ; Δεν είναι ιδεολόγος, αλλά ένας πανέξυπνος πραγματιστής και ένας αυθεντικός πολιτικός της εξουσίας. Μετά την αλλαγή εξουσίας στον Λευκό Οίκο, η χώρα του Βοσπόρου απομονώνεται ολοένα και περισσότερο διεθνώς, ενώ η κυβέρνησή του αντιμετωπίζει τεράστια πολιτικά προβλήματα στο εσωτερικό».

Αυτός είναι λοιπόν, ο λόγος, κατά την Die Welt για τον οποίο η Άγκυρα θέλει να προσεγγίσει και πάλι την ΕΕ. «Η σημαντικότερη υποστηρίκτρια του Ερντογάν είναι η Καγκελάριος Ανγκελα Μέρκελ» γράφει χωρίς να μασάει τα λόγια της η γερμανική εφημερίδα. Προβλέπει μάλιστα ότι «με την επίσκεψη του Τσαβούσογλου στις Βρυξέλλες, η αλλαγή πορείας με πρωτοβουλία των Ερντογάν και Μέρκελ θα ξεκινήσει πλέον επίσημα».

Δεν έχει να περιμένει τίποτα η Αθήνα από την ΕΕ

Με δεδομένη την στάση αυτή του Βερολίνου η Αθήνα δεν έχει τίποτα να περιμένει στις διερευνητικές συνομιλίες της Δευτέρας στην Κωνσταντινούπολη . Οταν μάλιστα ουδεμία επαφή έχει υπάρξει με την αμερικανική πλευρά.Το Der Spiegel παραδέχεται άλλωστε ότι «κατά τη διάρκεια της γερμανικής Προεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ, το Βερολίνο ήταν αυτό που διατήρησε και μεσολάβησε για την επαφή με τις δύο πλευρές στο παρασκήνιο». Διερωτάται βέβαια το γερμανικό περιοδικό «πόσο πολύ μπορούμε να εμπιστευθούμε την επίθεση γοητείας από την Άγκυρα; Η πολιτική διάθεση εκεί αλλάζει εκπληκτικά γρήγορα. Ο Πρόεδρος Ερντογάν αλλάζει συχνά την πορεία του ,πότε είναι με την ΕΕ και πότε πραγματοποιεί επιθέσεις». Τώρα υποτίθεται ότι το «εκκρεμές Ερντογάν» βρίσκεται σε «φάση χαλάρωση» ,όπως λέει το Spiegel.

…Χαλαρά ,λοιπόν, η Αγκυρα θα βάλει στο τραπέζι καμμιά 60ριά «γκρίζα» για την ίδια θέματα-και όταν η ελληνική αντιπροσωπεία φυσικά και θα απορρίψει ,θα μας …καταγγείλουν ότι δεν θέλουμε τον διάλογο και την ειρήνη. Και φυσικά τότε ,οι ευρωπαικές πιέσεις θα ενταθούν! Όχι προς την Αγκυρα, αλλά στην Αθήνα. Το γνωστό παιγνίδι με τον…μουτζούρη ή το blame game πιο διπλωματικά !

Μια άλλη γερμανική εφημερίδα, η Süddeutsche Zeitung του Μονάχου δεν δίστασε μάλιστα να εκφράσει ει επιφυλάξεις για την επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 μίλια στο Ιόνιο. «Κατά βάση αυτό επιτρέπεται, ωστόσο παραβιάζει προηγούμενες συμφωνίες και μπορεί να εξοργίσει περαιτέρω την Τουρκία» γράφει ξεδιάντροπα η Βαυαρέζικη εφημερίδα, λες και θα πρέπει να τη ρωτήσουμε! Δεν διστάζει μάλιστα να υπενθυμίζει προκλητικά ότι «το 1995 η τουρκική Βουλή είχε ξεκαθαρίσει ότι κάθε επέκταση των θαλασσίων συνόρων στο Αιγαίο αποτελεί αιτία πολέμου». Καταφεύγει μάλιστα και σε ψεύδη λέγοντας ότι «η επέκταση των θαλασσίων συνόρων στο Ιόνιο Πέλαγος θα είχε συνέπειες για την Αλβανία» ,όταν έχει ήδη υπάρξει συμφωνία με την κυβέρνηση Ράμα επί τούτου.

Η γαλλική Le Figaro προειδοποιεί βέβαια ότι «το παλιρροϊκό κύμα έχει στραφεί κατά του Προέδρου Ερντογάν με την απώλεια υποστήριξης από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την άνοδο στην εξουσία του Τζο Μπάιντεν». Επιπλέον, προσθέτει η γαλλική εφημερίδα με τα «προβλήματα της οικονομίας στην Τουρκία , καλύβα καταρρέει και ο Ερντογάν χάνει την υποστήριξη της μεσαίας τάξης» . Ποιος ακούει όμως; Όταν το Βερολίνο είναι αυτό που δίνει τις εντολές.

Δημοκρατία

Βερολίνο – Αγκυρα: Εντονες υποψίες για βρώμικα «κόλπα» με το εμπόριο όπλων προς την Τουρκία

Από
anixneuseis
-
0
Θανάσης Αργυράκης 23-01-2021 07:35
Βερολίνο - Αγκυρα: Εντονες υποψίες για βρώμικα «κόλπα» με το εμπόριο όπλων προς την Τουρκία

Τα στοιχεία που αποκαλύπτει έρευνα του περιοδικού Stern και του μαγκαζίνο του τηλεοπτικού δικτύου ARD, Report München

Εντονες υποψίες ότι το Βερολίνο έκανε -και κάνει- τα στραβά μάτια στην εξαγωγή εξοπλισμών προς την Τουρκία, παρά τις σχετικές απαγορεύσεις, ή ακόμα και ότι υπήρξε deal για να παράσχει σύστημα που προορίζεται για την ενίσχυση της θωράκισης των τουρκικών αρμάτων μάχης, με αντάλλαγμα να πάρει «όμηρο», Γερμανο-Τούρκο δημοσιογράφο, ο οποίος ήταν φυλακισμένος στην Τουρκία, προκύπτουν από δημοσίευμα σε γερμανικά Μέσα Ενημέρωσης.

Από έρευνα του περιοδικού, Stern, και του μαγκαζίνο του τηλεοπτικού δικτύου, ARD – Report München, προέκυψαν νέα στοιχεία τα οποία ενισχύουν την εκτίμηση ότι το σύστημα «αυτοπροστασίας» των -γερμανικής κατασκευής- τουρκικών τανκς, τύπου Leopard, προέρχεται από την Γερμανία.

Προωθήθηκε, δε, στην Τουρκία από την πίσω πόρτα, σύμφωνα με το περιοδικό, από θυγατρική της γερμανικής εταιρείας – κολοσσού στους εξοπλισμούς, Rheinmetall. Βέβαια, τόσο τα αρμόδια υπουργεία της Γερμανίας, όσο, πολύ περισσότερο, η τουρκική πλευρά, είτε αποφεύγουν να δώσουν διευκρινίσεις, είτε δηλώνουν άγνοια (!).

Μεγάλο πρόβλημα στη Συρία

Να σημειωθεί ότι η Τουρκία μετ’ επιτάσεως ζητούσε να αποκτήσει συστήματα προστασίας για τα γερμανικά, Leopard, που έχει αποκτήσει, καθώς και για άλλους τύπους αρμάτων μάχης που διαθέτει.

Το αίτημα της Αγκυρας για «εξοπλιστικό deal» μετετράπη σε αγωνιώδεις «εκκλήσεις», μετά τον Ιανουάριο του 2018, οπότε, κατά την τουρκική εισβολή στη Συρία, στην επαρχία του Αφρίν, η οποία σε μεγάλο βαθμό ελεγχόταν από κουρδικές δυνάμεις, οι τουρκικές Ενοπλες Δυνάμεις υπέστησαν σοβαρές απώλειες σε άρματα μάχης και προσωπικό από τα αντιαρματικα πυρά των Κούρδων.

Τότε, μάλιστα, εξαιτίας της τουρκικής εισβολής, η γερμανική κυβέρνηση, κατόπιν ισχυρών πιέσεων από σχεδόν όλες τις κοινοβουλευτικές πτέρυγες, αποφάσισε να διακόψει την πώληση γερμανικών συστημάτων για την αναβάθμιση των τεθωρακισμένων αρμάτων, Leopard 2.

Το ίδιο έγινε και στο τέλος του 2019, μετά από την τρίτη τουρκική εισβολή, στη βορειοανατολική Συρία αυτή τη φορά.

Οπλα έναντι ομήρου

Τώρα, το Stern και το ARD σημειώνουν ότι η Τουρκία κατάφερε τελικά να αποκτήσει ένα τέτοιο σύστημα αυτοπροστασίας. Και, μάλιστα, από τη Γερμανία, με άκρως «περίεργο» τρόπο.

Ειδικότερα, στο προ ημερών δημοσίευμά του, με τίτλο, «νέες ενδείξεις για εξοπλιστικό deal για την απελευθέρωση του Ντενίζ Γιουσέλ (Deniz Yücel)», το περιοδικό αναφέρει:

«Στην υπόθεση του δημοσιογράφου, Ντενίζ Γιουσέλ, δεν υπήρξε εξοπλιστικό deal επιμένει η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Ομως, νέες έρευνες δείχνουν ότι, λίγο μετά την απελευθέρωσή του, μια θυγατρική της Rheinmetall παρέδωσε υλικό σε μια τουρκική εταιρεία».

Η «σκληρή» Γερμανία

Το 2017, εξαιτίας και της σύλληψης του δημοσιογράφου, Ν.Γιουσέλ, ο οποίος είχε γερμανική και τουρκική υπηκοότητα, εκδηλώθηκε μια ακόμα εστία σοβαρής τριβής ανάμεσα στο Βερολίνο και την Αγκυρα.

Μάλιστα, τότε, όπως αναφέρουν διπλωματικοί κύκλοι στο Law&Order, η Γερμανία ζητούσε από την ΕΕ να ακολουθήσει ιδιαίτερα σκληρή γραμμή έναντι της Τουρκίας.

Μεταξύ των άλλων, απαιτούσε να παγώσει κάθε συζήτηση για Τελωνειακή Ενωση ΕΕ-Τουρκίας, να κοπούν οι ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις, να ακυρωθεί η ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας στην ΕΕ, κ.α.

Ουσιαστικά, δηλαδή, ζητούσε σκληρές «κυρώσεις» σε βάρος της Αγκυρας. Αντίθετα, τώρα, όταν ετέθη το θέμα των τουρκικών παράνομων, επιθετικών ενεργειών στην Ανατολική Μεσόγειο, όχι μόνο αρνήθηκε να εγκρίνει «σκληρά μέτρα», αλλά εμφανίστηκε ως ο υπέρμαχος του κατευνασμού και της ευρω-τουρκικής προσέγγισης.

Η γερμανική κυβέρνηση, επίσης, αρνείται συστηματικά να εγκρίνει απαγορεύσεις σε εξαγωγές οπλικών συστημάτων, και κυρίως του εξοπλισμού των υποβρυχίων, τύπου 214, για την Τουρκία, όπως ζητάει η Ελλάδα.

Τελικά, ο Γερμανο-Τούρκος δημοσιογράφος της γερμανικής εφημερίδας, Die Welt, ένα από τα πάμπολλα θύματα των μαζικών διώξεων και της φίμωσης των ΜΜΕ στην Τουρκία, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, το καλοκαίρι του 2016, αφέθηκε ελεύθερος τον Φεβρουάριο του 2018, μία ημέρα μετά την επίσκεψη του τότε πρωθυπουργού της γείτονος, Μπιναλί Γιλντιρίμ, στο Βερολίνο.

Αμέσως αναχώρησε με τη σύζυγό του από την Κωνσταντινούπολη, με αεροπλάνο που του παρείχε η γερμανική κυβέρνηση.

Ο Γιουσέλ δεν ήταν ο μόνος που χρησιμοποίησε η Αγκυρα ως «όμηρο», προκειμένου να αποσπάσει ανταλλάγματα από άλλες χώρες. Αντίστοιχα έπραξε και με τον Αμερικανό πάστορα, τον οποίο κρατούσε με την κατηγορία της «κατασκοπείας», κ.ο.κ.

Η γερμανική θυγατρική στα Εμιράτα

Από την έρευνα του Stern και του ARD, όπως αναφέρουν, προέκυψαν τώρα νέα στοιχεία που δείχνουν ότι, για την υπόθεση της απελευθέρωσης του δημοσιογράφου, Ν.Γιουσέλ, δόθηκαν ανταλλάγματα από γερμανικής πλευράς.

Μέχρι τώρα, σημειώνει το περιοδικό, η καγκελάριος, Αγκέλα Μέρκελ, και ο τότε υπουργός Εξωτερικών, Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, διαβεβαίωναν ότι δεν είχε δοθεί στην Τουρκία κανένα αντάλλαγμα και καμία υπόσχεση, όπως ήλπιζε η Αγκυρα, για τα συστήματα «αυτοπροστασίας» των αρμάτων μάχης, Leopard.

Ωστόσο, προσθέτει, σύμφωνα με έγγραφα που έχει στη διάθεσή του το Stern, η τουρκική εταιρεία, FNSS, η οποία κατασκευάζει τεθωρακισμένα (Rad και Kettenpanzer), παρήγγειλε τον Απρίλιο του 2018 εκατοντάδες προστατευτικές πλάκες σε μια θυγατρική της Rheinmetall στα Αραβικά Εμιράτα.

Τα τουρκικά τάνκς

Επιπλέον, τονίζει, εμπιστευτικά έγγραφα και βίντεο που δημοσίευσαν πρόσφατα οι τουρκικές Αρχές καθιστούν βάσιμη την υποψία ότι η Τουρκία, στην προσπάθειά της να αναβαθμίσει τα τεθωρακισμένα της τύπου Leopard-2, στηρίχτηκε σε μια εταιρεία, η οποία συνδέεται με τη γερμανική, Rheimetall.

Ένα εκσυγχρονισμένο Leopard, το οποίο παρουσιάστηκε τον Αύγουστο του 2020 από το τουρκικό κράτος και την εταιρεία, Roketsan, φέρει επιπρόσθετα προστατευτικά moduls, που, σε πολλές λεπτομέρειες, μοιάζουν εντυπωσιακά με τα προστατευτικά συστήματα της εταιρείας, IBD Deisenroth.

Αυτή η εταιρεία στο Lohmar, κοντά στη Βόννη, συνεργαζόταν από το 2007 με τη Rheinmetall και εξαγοράστηκε πλήρως από τον όμιλο τον Ιούνιο του 2019, μαζί με μια θυγατρική στην Κωνσταντινούπολη.

Σύμφωνα με τα έγγραφα που διαθέτει το Stern, η IBD Deisenroth προμήθευσε ήδη το 2014 την Τουρκία με όλα τα απαραίτητα στοιχεία για προστατευτικά συστήματα τεθωρακισμένων. Προφανώς, με άδεια των γερμανικών Αρχών.

Αντιδράσεις

Βουλευτές της αντιπολίτευσης ζητούν τώρα εξηγήσεις. «Αν ο εξοπλισμός του άρματος διαμορφώνεται με βάση γερμανική τεχνολογία, τότε πρόκειται για άμεση παροχή βοήθειας στον πόλεμο του Ερντογάν στη Συρία, ο οποίος είναι αντίθετος με το διεθνές δίκαιο», δήλωσε η πολιτικός επί εξωτερικών θεμάτων, Sevim Dagdelen.

«Η γερμανική ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα πρέπει τάχιστα να διευκρινίσει με ποιον τρόπο η Τουρκία μπόρεσε να εκσυγχρονίσει τα τεθωρακισμένα της τύπου Leopard», ζήτησε επιτακτικά ο ειδικός επί αμυντικών θεμάτων των Πρασίνων ,Tobias Lindner.

Σύμφωνα με το αρμόδιο για εξαγωγές οπλικών συστημάτων του υπουργείου Οικονομίας, η τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε από την Τουρκία για την ενίσχυση της προστασίας των αρμάτων μάχης μέχρι τώρα «κρατείται μυστική».

Σιωπή

Μετά από ερωτήσεις του Stern, η Rheinmetall διαβεβαίωσε ότι για τις εξαγωγές σε άλλες χώρες, λαμβάνονται πάντα υπόψη οι «διατάξεις για τις εξαγωγές κάθε χώρας». Στην περίπτωση των εκσυγχρονισμένων τεθωρακισμένων τύπου Leopard, που παρουσιάστηκαν στην Τουρκία, μπορεί κανείς να δει «εξωτερικές ομοιότητες με μοντέλα της ΙBD».

Ο όμιλος όμως, όπως δήλωσε εκπρόσωπός του, «δεν έχει ενδείξεις» «ότι υπήρξε ως προς τούτο πρόσβαση σε τεχνολογίες της IBD ή της Rheinmetall». Σύμφωνα με τη Rheinmetall, το 2014 δεν υπήρχε ούτε άδεια για εξαγωγή αυτής της προστατευτικής τεχνολογίας στην Τουρκία.

Η τουρκική κυβέρνηση και οι εμπλεκόμενες τουρκικές εταιρείες αρνούνται να απαντήσουν σε σχετικά ερωτήματα.

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών, Γκάμπριελ, επανέλαβε, μετά από ερώτηση που του υποβλήθηκε, ότι δεν υπήρξε deal για την απελευθέρωση του Deniz Yücel και πρόσθεσε ότι «θα προσφύγει στη Δικαιοσύνη κατά ψευδών ισχυρισμών περί συμβάντων ή αντίστοιχων υποθέσεων».

Θανάσης Αργυράκης

Ο Θανάσης Αργυράκης είναι δημοσιογράφος με μακρόχρονη εμπειρία στο διπλωματικό ρεπορτάζ και το ρεπορτάζ άμυνας.

lawandorder.gr

«Νούλα» στην ελληνοτουρκική σκακιέρα

Από
anixneuseis
-
0

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Μπορεί να περιμένει κανείς κάτι από την συνάντηση, τη Δευτέρα, των αντιπροσωπειών Ελλάδας και Τουρκίας για τις διερευνητικές; Όχι. Τότε, γιατί γίνεται; Για να σωθούν τα προσχήματα εκατέρωθεν. Ό,τι και να λέγεται το παιχνίδι είναι γεωπολιτικό. Και, παίζεται, κυρίως από τις ΗΠΑ. Άρα, πριν οι ΗΠΑ διατυπώσουν, και αρχίσουν να αναπτύσσουν, τη νέα πολιτική τους όλα είναι μετέωρα.

Δύο είναι οι μεγάλες ενότητες. Η πρώτη το αν η Ελλάδα θα έχει ΑΟΖ που θα εφάπτεται της κυπριακής και η δεύτερη η κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στο Αιγαίο. Η απάντηση σ αυτά αποτελεί την ουσία. Τα άλλα είναι διαδικαστικά.

Αν αποδοθεί γεωπολιτικός ρόλος στην Ελλάδα το Καστελόριζο πρέπει να έχει πλήρη επήρεια. Αν όχι, η επήρειά του θα είναι περιορισμένη. Δυστυχώς, δεν έχουμε το εκτόπισμα να επιζητούμε και να επιβάλλουμε την παρουσία μας. Ετεροκαθοριζόμαστε. Και αυτός ό έτερος δεν είναι η «Ένωση», με πολύ έντονα εισαγωγικά, στην οποία ανήκουμε.

Τα κράτη της Ένωσης από τη Γερμανία μέχρι τη Μάλτα συντάσσονται στη γραμμή αναζητώντας τη συνεργασία της Τουρκίας.

Δεν ενδιαφέρονται για καμιά κοινότητα συμφερόντων στο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Αν υπάρχει τέτοια κοινότητα είναι προσχηματική. Ο καθένας κοιτάζει το στενό, δικό του συμφέρον. Η Ευρώπη δεν έχει κοινές αξίες πέραν ορισμένων γενικόλογων φιλοσοφικών. Η Ευρώπη δεν μπορεί να διαδραματίσει γεωπολιτικό ρόλο παρά μόνο αν της παραχωρηθεί από τις ΗΠΑ. Και αν ανθίζουν κάποια χαμόγελα στις Βρυξέλλες είναι γιατί η νέα αμερικανική διοίκηση επιθυμεί να βάλει την Ευρώπη στο παιχνίδι. Αλλά ο ρόλος αυτός είναι δοτός.

Το γεωπολιτικό παιχνίδι θα το κάνουν οι ΗΠΑ. Και εκεί θα πρέπει να αναζητηθεί η απάντηση στο ερώτημα για ποιο ρόλο προορίζουν την Ελλάδα. Άρα πρέπει να εκδηλωθεί, πρώτα, η αμερικανική πολιτική για να δούμε στη συνέχεια και τις απαντήσεις στα ελληνοτουρκικά.

Αφού αυτές τις απλές σκέψεις τις έχουν κάνει στην Αθήνα και στην Άγκυρα, τότε προς τι η συνάντηση;

Η ελληνική κυβέρνηση πηγαίνει για να μην κατηγορηθεί ως αδιάλλακτη. Η τουρκική γιατί προετοιμάζεται για την ανάπτυξη της πολιτικής της στο νέο περιβάλλον που καθορίζεται από δύο παραμέτρους. Την εκλογή Μπάιντεν και την προσέγγιση του αραβικού κόσμου με το Ισραήλ. Και οι δύο παράμετροι αποτελούν καταλύτες στην νέα τουρκική πολιτική. Αλλά σημαντικό είναι και κάτι που αποδόθηκε στον Αχμέτ Νταβούτογλου: ότι ο Ερντογάν θα πέσει με πραξικόπημα.

Οι πολιτικές και η χρονική συγκυρία θέλουν τις κατάλληλες ηγεσίες. Ο Ερντογάν είναι ένα πρότυπο ηγέτη που λειτούργησε στο μέχρι σήμερα περιβάλλον της περιοχής. Είναι ακατάλληλος να συνεχίσει. Άλλο, όμως, Ερντογάν και άλλο Τουρκία. Η Τουρκία υπήρχε και θα υπάρχει και μετά τον Ερντογάν.  Με ποια πολιτική, όμως;

Είμαστε στη φάση διαμόρφωσής της. Η διερευνητική της Δευτέρας μπορεί να αποτελεί και γα την Τουρκία πρόσχημα να δείξει πόσο διαλλακτική είναι αλλά μπορεί να αποτελέσει και μια ευκαιρία μιας νέας ανάγνωσης των ελληνοτουρκικών.

Για να εξηγούμεθα: Λύση στα ελληνοτουρκικά δεν πρέπει να περιμένουμε. Είναι μεγάλες οι διαφορές.

Για να το πω πολύ απλοϊκά, αν πάμε στη Χάγη με βάση την τουρκική προσέγγιση στις διερευνητικές, το Δικαστήριο θα αποφανθεί ακόμη και για το αν είναι ελληνικά νησιά που ανήκουν στην Ελλάδα σήμερα και κατοικούνται από ελληνικό πληθυσμό. Υπάρχει κανείς πολιτικός στη χώρα που θα δεχόταν τέτοια εκχώρηση σε ένα διεθνές δικαστήριο;

Το να δεχθεί η Τουρκία να πάνε οι δύο χώρες στη Χάγη με βάση την ελληνική θέση περί συζητήσεως μόνο για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ είναι το ίδιο ουτοπικό.

Επιπλέον, στην Ελλάδα δύσκολα αποκρύπτεται η διαφορά στην προσέγγιση των ελληνοτουρκικών μεταξύ πρωθυπουργού (που μιλά ενίοτε και για θαλάσσιες ζώνες) και υπουργού εξωτερικών που μιλά για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Δεν πιστεύω να υποχωρήσει ούτε ο κ. Μητσοτάκης στις τουρκικές αξιώσεις αλλά ο κ. Δένδιας δεν θα το κάνει με τίποτε. Διότι, εκτός των άλλων προσβλέπει και στη διαδοχή. Και μια ήττα στα ελληνοτουρκικά (γιατί περί ήττας θα πρόκειται αν η Τουρκία επιβάλλει την βούλησή της) θα τον οδηγήσει σε πλήρη απαξίωση.

Γιατί η Ε.Ε. και οι ΗΠΑ πρέπει να ξανασκεφθούν την πολιτική τους απέναντι στην Τουρκία το 2021

Από
anixneuseis
-
2

carnegieeurope.eu

Marc Pierini
Francesco Siccardi

Η διαβρωμένη δημοκρατία της Τουρκίας και η επιθετική εξωτερική πολιτική της βρίσκονται σε μεγάλο βαθμό στη διεθνή σκηνή. Το 2021, η ΕΕ και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους περιορίζοντας την  συμπεριφορά της Τουρκίας που προκαλεί διαταραχές, διατηρώντας παράλληλα τους οικονομικούς δεσμούς και τους δεσμούς ασφάλειας.

Η Τουρκία έχει προχωρήσει πολύ από το να είναι ουσιαστικός πυλώνας του ΝΑΤΟ, όπως κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, αξιόπιστο μέλος του Συμβουλίου της Ευρώπης και φέρελπις υποψήφια χώρα της ΕΕ και έχει υιοθετήσει τη στάση ενός αποδιοργανωτικού εταίρου για τη Δύση. Οι διαφωνίες με τις ευρωπαϊκές χώρες και τις Ηνωμένες Πολιτείες έχουν πρόσφατα προχωρήσει, ενώ η αρχιτεκτονική του κράτους δικαίου της Τουρκίας διαλύεται σταθερά και η οικονομία της πάσχει από ασυνήθιστες πολιτικές και χρόνιας ευνοιοκρατίας.

Το έτος 2020 σηματοδότησε τις σχέσεις της Τουρκίας με τους παραδοσιακούς δυτικούς εταίρους της. Η εξωτερική πολιτική της χώρας στρατιωτικοποιήθηκε έντονα σε μια προσπάθεια να επιβεβαιώσει την εξουσία της Άγκυρας στο εγγύς εξωτερικό της και να τροφοδοτήσει μια έντονα εθνικιστική αφήγηση.

Η σκόπιμη αναστάτωση που προκαλεί η Τουρκία έχει σημαντικές συνέπειες για τις σχέσεις της με τους δυτικούς συμμάχους της και το ΝΑΤΟ.

Σε απάντηση, η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ και η ΕΕ θα πρέπει να λάβουν μια σειρά μέτρων στις αρχές του 2021 για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους και τα συμφέροντα της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας, παράλληλα με τη διατήρηση στενών σχέσεων με την Τουρκία.

ΑΠΟ ΤΙΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΕΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΕΙΣ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΣΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ

Η σύγχρονη ιστορία της Τουρκίας είναι μια βαθιά εμπλοκή με την Ευρώπη και τη Δύση. Ο δυτικός προσανατολισμός της χώρας υπήρξε από καιρό μια κατευθυντήρια αρχή στη διεθνή στάση της Άγκυρας – από τη συμμετοχή της στον πόλεμο της Κορέας 1950-1953 έως τις προσχωρήσεις της στο Συμβούλιο της Ευρώπης το 1950 και το ΝΑΤΟ το 1952. από τη συμφωνία σύνδεσης το 1963 με την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα έως την τελωνειακή ένωση ΕΕ-Τουρκίας 1995 · και από την κατάργηση της θανατικής ποινής στις αρχές της δεκαετίας του 2000 έως τη συμφωνία για την έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την ΕΕ το 2004.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ευρώπη και οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν έναν αξιόπιστο εταίρο στον Βόσπορο. Πιο πρόσφατα, οι σχέσεις έχουν μια πολύ πιο απαιτητική διάσταση.

ΕΝΑ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΙΚΟ AKP

Αρχικά, η θητεία του κυβερνώντος Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης της Τουρκίας (AKP), το οποίο εξασφάλισε την πρώτη εκλογική του νίκη το 2002, χαρακτηρίστηκε από οικονομική πρόοδο και μεταρρυθμίσεις στη διακυβέρνηση. Στις τρέχουσες τιμές, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Τουρκίας σχεδόν τριπλασιάστηκε μεταξύ 2002 και 2019. Ωστόσο, αυτή η ορμητική ανάπτυξη δεν ήταν καθόλου γραμμική, έγινε με σκαμπανεβάσματα που προδίδουν ένα ανισόρροπο –και, μερικές φορές, δυσλειτουργικό– πολιτικό και οικονομικό σύστημα.

Τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης του AKP επέφεραν σημαντικές θεσμικές και πολιτικές αλλαγές. Ερχόμενη σε ρήξη με το παρελθόν και συμμετέχοντας σε θετικές συνομιλίες με την ΕΕ, η νέα κυβέρνηση ξεκίνησε μια σειρά διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που ώθησαν την οικονομία σε πρωτοφανή επίπεδα ανάπτυξης. Όταν ξεκίνησαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας στην ΕΕ το 2005, η χώρα ευθυγραμμίστηκε με τους ευρωπαϊκούς κανόνες και πρότυπα σε πολλούς τομείς, με οικονομική και τεχνική υποστήριξη από την ΕΕ.

Η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση 2007–2008 και η διαδοχική ανάκαμψη κάλυψαν εν μέρει μόνο μια περίοδο αργής ανάπτυξης που ξεκίνησε στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Όταν η Κύπρος εισήλθε στην ΕΕ τον Μάιο του 2004 και η Άγκυρα αρνήθηκε να εξομαλύνει τις σχέσεις με την κυβέρνησή της, οι σχέσεις ΕΕ-Τουρκίας άρχισαν να υποβαθμίζονται. Οι Βρυξέλλες επέβαλαν περιορισμούς στην ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας τον Δεκέμβριο του 2006, ακολουθούμενες από την Κύπρο και τη Γαλλία. Κατά το δεύτερο μισό της δεκαετίας, το AKP ενίσχυσε τη διεισδυτική του αντίληψη στα κέντρα εξουσίας της χώρας για να δημιουργήσει ένα περιβάλλον ευνοϊκό για τη διαφθορά και την ευνοιοκρατία.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟΝ ΑΠΟΛΥΤΑΡΧΙΣΜΟ

Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, η Άγκυρα δεν έχει κάνει άλλη σοβαρή απόπειρα μεταρρύθμισης του οικονομικού και χρηματοοικονομικού της συστήματος. Ακόμη και στο αποκορύφωμα της ανάπτυξής της, η εξάρτηση της Τουρκίας από δανεισμό σε σκληρό νόμισμα και ξένες επενδύσεις εξέθεσε τη χώρα σε εξωτερικούς κραδασμούς. Η επιβράδυνση των οικονομικών μεταρρυθμίσεων συνοδεύτηκε από μια βήμα προς βήμα δημοκρατική παρακμή, η οποία επιταχύνθηκε δραματικά το 2013.

Η βίαιη απάντηση στις πολιτικές διαμαρτυρίες του Πάρκου Gezi του 2013 και η θεαματική ρήξη μεταξύ του τότε πρωθυπουργού της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν και του Ισλαμιστή ιεροκήρυκα Fethullah Gülen, μέχρι τότε πολιτικού του συμμάχου, σηματοδότησε ένα σημείο καμπής. Αυτό οδήγησε στην εκκαθάριση της αστυνομίας, του δικαστικού σώματος και της δημόσιας διοίκησης και στην επιδείνωση της αρχιτεκτονικής του κράτους δικαίου της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένης της φίμωσης των μέσων ενημέρωσης και της παρενόχλησης οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών, των ελεύθερων στοχαστών και των δικηγόρων.

Αργότερα, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα του Ιουλίου 2016, τα σωφρονιστικά μέτρα έλαβαν τις διαστάσεις μιας μαζικής και φαινομενικά ατελείωτης εκκαθάρισης: περίπου 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι απολύθηκαν, ενώ περίπου 70.000 άλλοι παραμένουν υπό κράτηση, πολλοί χωρίς καμία κατηγορία. Μεταξύ χιλιάδων άλλων, οι αβάσιμες κρατήσεις των δημοσιογράφων και συγγραφέων Αχμέτ και Μεχμέτ Αλτάν, του κούρδου πολιτικού Σελαχατίν Ντεμιρτάς, του δημοσιογράφου Nazlı Ilıcak, και του επιχειρηματία και  φιλάνθρωπου Οσμάν Καβάλα καταδεικνύουν τη θεμελιώδη ρήξη μεταξύ της Τουρκίας και των δυτικών εταίρων της. Αυτές οι περιπτώσεις αποτελούν σαφείς παραβιάσεις των υποχρεώσεων της Άγκυρας βάσει της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Το ότι η δημοκρατία στην Τουρκία συνέχισε να χειροτερεύει δεν αποτελεί έκπληξη. Από την αρχή, ο Ερντογάν, ο οποίος έγινε πρωθυπουργός το 2003 και πρόεδρος το 2014, έχει ασκήσει μια μορφή δημοκρατίας με επίκεντρο τη νομιμότητα της κάλπης. Αυτή η στενή έννοια δεν περιελάμβανε ποτέ έναν πραγματικό ρόλο για τους παραδοσιακούς ελέγχους και ισορροπίες που παρατηρούνται στις δυτικές δημοκρατίες.

Με το συνταγματικό δημοψήφισμα του 2017 και τις προεδρικές εκλογές του 2018, ένα νέο σύστημα εξουσίας έγινε πραγματικότητα στην Τουρκία: ο αρχηγός του κράτους απέκτησε σχεδόν απεριόριστες εξουσίες και η θέση του πρωθυπουργού εξαλείφθηκε. Ωστόσο, οι τεράστιες επιτυχίες των κομμάτων της αντιπολίτευσης στις δημοτικές εκλογές του 2019 – παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης να ανατρέψει το αποτέλεσμα της δημαρχίας της Κωνσταντινούπολης – αποτελούν ένδειξη για τις αυξανόμενες δυσκολίες της Άγκυρας να διατηρήσει την εξουσία στις φιλελεύθερες πόλεις εν μέσω οικονομικής κρίσης.

Καθώς ήταν απαραίτητο λόγω της φθίνουσας δημόσιας υποστήριξης του ΑΚΡ, τον Φεβρουάριο του 2018 το AKP και το Κόμμα Εθνικιστικής Κίνησης (MHP) δημιούργησαν μια “Λαϊκή Συμμαχία”, με προβλέψιμο αποτέλεσμα τη σκλήρυνση των θέσεων σε μια σειρά θεμάτων. Στο εσωτερικό μέτωπο, οι δημοκρατικοί κανόνες της χώρας και οι σχέσεις με τους Κούρδους επιδεινώθηκαν περαιτέρω, με δημοκρατικά εκλεγμένους δήμαρχους και βουλευτές από το Κουρδικό Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα (HDP) να αποτελούν ειδικότερους στόχους. Εξωτερικά, η επιθετική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας περιελάμβανε το επεκτατικό δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο Πέλαγος, συνεχιζόμενες διαμάχες με την Κύπρο και ενισχυμένο στρατιωτικό ρόλο στην σφαίρα επιρροής της Τουρκίας.

Σε σύγκριση με τις αρχές του 2010, τα χρόνια μέχρι το 2020 είδαν την Τουρκία να ενεργεί στη διεθνή σκηνή με πολύ διαφορετικές προοπτικές. Συνολικά, η αξιολόγηση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το 2020 της αρχιτεκτονικής του κράτους δικαίου της Τουρκίας ήταν αρκετά ζοφερή. Το σχέδιο αξιολόγησης του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ήταν εξίσου αρνητικό.

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΗ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

Μια ισχυρή στρατιωτική συσσώρευση –σχεδιασμένη από τα πρώτα χρόνια της κυριαρχίας του AKP κατέστη δυνατή μέσω μιας μεγάλης προσπάθειας για καινοτομία και επιδόσεις στον αμυντικό κλάδο της χώρας– δείχνει τώρα τα αποτελέσματά της. Αυτή η συσσώρευση αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για την ενίσχυση των εξωτερικών δυνατοτήτων της Τουρκίας και επιτρέπει στην ηγεσία να καθιερωθεί ως ένας πιο αποφασιστικός παράγοντας εξωτερικής πολιτικής.

Περισσότερος εξοπλισμός έχει προγραμματιστεί να τεθεί σε λειτουργία από το 2021 και μετά, συγκεκριμένα ένα μεταφορικό  ελικόπτερο, το Bayraktar Akıncı μεγάλου ύψους οπλισμένο αεροσκάφος drone, και ένα μη επανδρωμένο ναυτικό επιθετικό σκάφος. Ωστόσο, η χώρα εξαρτάται από τους προμηθευτές της Δύσης για κινητήρες, ραντάρ, συστήματα αντιμέτρων, οπτικά και συστήματα πυραυλικής άμυνας.

Αυτή η διαρθρωτική αδυναμία –και ο σχετικός κίνδυνος εμπλοκής αυτών των συστατικών– πιθανότατα θα ξεπεραστούν χάρη στον δυναμισμό της εθνικής αμυντικής βιομηχανίας της Τουρκίας και στη διαφοροποίηση του εφοδιασμού από ξένες κυβερνήσεις, όπως αυτές της Νότιας Κορέας, της Ουκρανίας ή του Ηνωμένου Βασιλείου. Σε αυτό το πλαίσιο, η ανάπτυξη ρωσικών πυραύλων επιφανείας-αέρος S-400 από την Τουρκία εισήγαγε ένα πολιτικό ενδεχόμενο με τη μορφή εξάρτησης από το ρωσικό προσωπικό για εκπαίδευση και συντήρηση.

Εν τω μεταξύ, η συμμετοχή της Τουρκίας στις πολιτικές και τις επιχειρήσεις του ΝΑΤΟ συνεχίζεται – αν και με σημαντικούς περιορισμούς που συνδέονται με τους πολιτικούς στόχους της τουρκικής ηγεσίας, όπως το 2020, όταν εμπόδισε την υποστήριξη του ΝΑΤΟ στην Πολωνία και τα κράτη της Βαλτικής.

Ταυτόχρονα, η Τουρκία δεν δίστασε να παρακωλύσει την πυραυλική άμυνα της συμμαχίας, αναπτύσσοντας τους πυραύλους S-400 στην καρδιά του στρατού της, ο οποίος είναι ένας από τους μεγαλύτερους του ΝΑΤΟ και φιλοξενεί πολλές εγκαταστάσεις της συμμαχίας.

Δεδομένου ότι αυτά τα οπλικά συστήματα είναι υπερμεγέθη σε σύγκριση με τις πιθανές απειλές για την Τουρκία στην περιοχή της, η ανάπτυξή τους είναι περισσότερο πολιτική δήλωση παρά στρατιωτικό μέτρο.

Επιπλέον, η Τουρκία παραχώρησε δικαιώματα πτήσης στην αεροπορική δύναμη της Ρωσίας, μειώνοντας σημαντικά τη διαδρομή από τη Ρωσία προς τη ρωσική αεροπορική βάση Hmeimim στη Συρία και μετά προς την ανατολική Λιβύη, διευκολύνοντας έτσι τις πολιτικές της Μόσχας στην περιοχή. Ωστόσο, η σχέση Τουρκίας-Ρωσίας είναι περίπλοκη και αποτελείται όχι μόνο από τη συνεργασία αλλά και από διαφορές και συγκρούσεις.

ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΣΕ ΕΠΕΚΤΑΤΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

Η τρέχουσα εξωτερική πολιτική της Τουρκίας είναι τόσο αποδιοργανωμένη όσο και βαθιά ριζωμένη στην εσωτερική πολιτική. Αυτό δημιουργεί πολιτική αναξιοπιστία.

Η ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΣΑΝ ΝΕΑ ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ

Στα τέλη του 2019 και του 2020, η επιθετική εξωτερική πολιτική της Τουρκίας έφτασε σε μια κρίσιμη στιγμή με τους παραδοσιακούς συμμάχους της λόγω μιας σειράς πρωτοβουλιών. Τον Νοέμβριο του 2019, η Τουρκία υπέγραψε διμερή συμφωνία με τη Λιβύη σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα, με αντάλλαγμα ένα σύμφωνο ασφαλείας με τη συμμετοχή στρατιωτικών εκπαιδευτών και συμβούλων, καθώς και παραδόσεις εξοπλισμού. Αυτό πυροδότησε μια σοβαρή κρίση με την Κύπρο, την Ελλάδα και ολόκληρη την ΕΕ. Μια τουρκική ναυτική ανάπτυξη για την υποστήριξη δραστηριοτήτων έρευνας και γεώτρησης σε αμφισβητούμενα ύδατα στην Ανατολική Μεσόγειο οδήγησε σε ένα σημαντικό περιστατικό με μια ελληνική φρεγάτα τον Αύγουστο του 2020, ακολουθούμενη από τις προσπάθειες του ΝΑΤΟ για τη δημιουργία μηχανισμού αποσυμπίεσης μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας.

Παρομοίως, οι μαζικές παραδόσεις όπλων εναέριων και θαλάσσιων απο την Τουρκία στην κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Λιβύης συνεχίστηκαν παρά τη δέσμευση της Άγκυρας στη Διάσκεψη του Βερολίνου τον Ιανουάριο του 2020 να σταματήσει να παραδίδει όπλα σε όλα τα μέρη της σύγκρουσης και ένα εμπάργκο όπλων που εγκρίθηκε ομόφωνα από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ. Αυτή η κατάσταση κατέληξε σε πολλά περιστατικά στη θάλασσα.

Τον Φεβρουάριο – Μάρτιο 2020, το υπουργείο Εσωτερικών της Τουρκίας ξεκίνησε μια παραστρατιωτική επίθεση στα χερσαία σύνορα της χώρας με την Ελλάδα. Αυτή η επιχείρηση, η οποία διεξήχθη από 1.000 τούρκους αξιωματικούς ειδικών δυνάμεων, συνίστατο στο να προωθηθούν με λεωφορεία προς τα σύνορα περίπου 5.800 πρόσφυγες που είχαν συγκεντρωθεί στην Κωνσταντινούπολη με την ψευδή υπόσχεση για ανοιχτά σύνορα με την ΕΕ. Λόγω της αλληλεγγύης της ΕΕ προς την Ελλάδα, η οποία είχε μπλοκάρει τα σύνορα, οι τουρκικές αρχές επέστρεψαν τους πρόσφυγες σε ολόκληρη τη χώρα.

Επιπλέον, η Τουρκία διακήρυξε τον Νοέμβριο του 2020 ότι οι προσπάθειες διαπραγμάτευσης μιας συνολικής συμφωνίας για την Κύπρο είχαν καταστεί μάταιες. Αντ ‘αυτού, η Τουρκία δήλωσε ότι η λύση δύο κρατών ήταν πλέον η προτιμώμενη επιλογή της, απορρίπτοντας ένα δικοινοτικό, διζωνικό ομοσπονδιακό μοντέλο.

Κατά την εφαρμογή αυτής της εξωτερικής πολιτικής, η Άγκυρα απέρριψε την προσέγγιση διαλόγου-και-συμβιβασμού που αναμενόταν μεταξύ των ευρωπαίων γειτόνων και αντ ‘αυτού πυροδότησε μόνιμες εντάσεις, παρά τις περιστασιακές δηλώσεις για το αντίθετο. Στην περίπτωση των θαλάσσιων συνόρων στην Ανατολική Μεσόγειο, προτάθηκε στην Άγκυρα από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, διάλογος αλλά η Τουρκία δεν ανταποκρίθηκε, με αποτέλεσμα να χαθεί η προθυμία της ΕΕ να διαπραγματευτεί για αυτό το βασικό ζήτημα για την Τουρκία. Σε άλλες περιπτώσεις, η ηγεσία της Τουρκίας κατέφυγε σε λεκτικές επιθέσεις σε Ολλανδούς, Γάλλους και Γερμανούς πολιτικούς – μια εκπληκτική στάση που θυμίζει παρόμοια περιστατικά τον Μάρτιο και τον Σεπτέμβριο του 2017 με τη Γερμανία και τις Κάτω Χώρες.

Στις 10-11 Δεκεμβρίου 2020, η συνάντηση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου αποφάσισε να επιβάλει κυρώσεις στην Τουρκία λόγω των δραστηριοτήτων έρευνας και γεώτρησης. Η επιβολή κυρώσεων έστειλε ένα ισχυρό μήνυμα, αν και ο αντίκτυπός τους πιθανότατα θα είναι ελάχιστος επειδή περιορίζονται στις επιχειρήσεις αερίου της Τουρκίας.

Η εκλογή το Νοέμβριο του 2020 του Τζο Μπάιντεν ως προέδρου των ΗΠΑ έστειλε ένα ανησυχητικό μήνυμα στην Άγκυρα ότι η εποχή μιας ισχυρής προσωπικής σχέσης μεταξύ του Τούρκου προέδρου και του ομολόγου του στις ΗΠΑ ενδέχεται να έχει τελειώσει.

Αυτός ο δεσμός είχε απαλλάξει την Τουρκία από πολλές από τις πιθανές κυρώσεις που θα μπορούσε να είχαν επιβληθεί για την αγορά των ρωσικών πυραύλων S-400 και του συστήματος Halkbank, στο οποίο μια τουρκική κρατική τράπεζα απέφυγε τις κυρώσεις των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Ωστόσο, στις 14 Δεκεμβρίου 2020, η διοίκηση του απερχόμενου Προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε κυρώσεις βάσει του νόμου Countering America’s Adversaries Through Sanctions σε απάντηση στην αγορά των πυραύλων S-400 από την Τουρκία.

ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΡΙΖΩΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Στη Δύση, η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας μπορεί να φαίνεται λαβύρινθος λόγω της επιδίωξης της Άγκυρας για ένα τεράστιο φάσμα οικονομικών, στρατιωτικών, ασφάλειας και ιδεολογικών στόχων. Η εξωτερική πολιτική της Τουρκίας σίγουρα προκαλεί δυσαρέσκεια στους δυτικούς ηγέτες, αλλά η επίσημη αφήγηση της χώρας είναι ότι η ένταξή της στη συμμαχία του Βόρειου Ατλαντικού δεν την εμποδίζει να έχει σχέσεις με τη Ρωσία, την Κίνα ή τα κράτη της Μέσης Ανατολής.

Οι μελετητές έχουν περιγράψει την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας ως «πλήρωση των κενών και διόρθωση των λαθών», που σημαίνει ότι βασίζεται στην επιταχυνόμενη αποδέσμευση των ΗΠΑ από τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. την απουσία της ΕΕ ως διπλωματικού παράγοντα σε ολόκληρη την περιοχή · και την επιμονή των ανεπίλυτων διαφορών στην Κύπρο, την Ανατολική Μεσόγειο και τον Νότιο Καύκασο, τις οποίες η Τουρκία θεωρεί κρίσιμες για τα συμφέροντά της.

Η εγχώρια πολιτική στην Τουρκία οδήγησε την Άγκυρα να επικεντρώσει τις επιλογές της εξωτερικής πολιτικής σε θέματα επί των οποίων υπάρχει συναίνεση στο εσωτερικό: η κουρδική εξέγερση, η πρόσβαση στα ύδατα της Ανατολικής Μεσογείου, τα δικαιώματα της τουρκοκυπριακής κοινότητας και τα δικαιώματα του Αζερμπαϊτζάν επί του αμφισβητούμενου εδάφους του Ναγκόρνο – Καραμπάχ. Αυτό βοήθησε να συγκεντρωθούν πολλά κόμματα της αντιπολίτευσης γύρω από τη σημαία.

Ως αποτέλεσμα, ένα μεγάλο τμήμα του εγχώριου ακροατηρίου της Τουρκίας βλέπει τη χώρα ότι έχει ανέβει σε ένα διεθνές καθεστώς ισοδύναμο με της  ΕΕ, τη Ρωσία και τις Ηνωμένες Πολιτείες – ένα πολύτιμο βραβείο για πολλούς. Σε αυτήν τη λογική, η τουρκική ηγεσία διεκδικεί ευρύτερο ρόλο στη διεθνή σκηνή, σε ίση απόσταση από όλες τις μεγάλες δυνάμεις, αντί να περιοριστεί σε ένα στενό πλαίσιο.

Οι αναλυτές προσπάθησαν να θέσουν τις πρόσφατες αλλαγές της εξωτερικής πολιτικής της Άγκυρας σε στρατηγική και ιστορική προοπτική. Για μερικούς, όπως ο Galip Dalay, που γράφει για το Γερμανικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων και Ασφάλειας, «η Τουρκία πιστεύει ότι τα συμφέροντά της εξυπηρετούνται καλύτερα μέσω μιας πράξης εξισορρόπησης μεταξύ των παραδοσιακών δεσμών με τη Δύση και της πρόσφατης βελτίωσης των σχέσεων με χώρες όπως η Ρωσία και η Κίνα», ενώ η συμμετοχή ως μέλους στο  ΝΑΤΟ και το Συμβούλιο της Ευρώπης δεν παρέχει πλέον “το πλαίσιο – ή ακόμη και ένα σημείο αναφοράς – για τις επιλογές εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφάλειας της Τουρκίας”.

Για άλλους, όπως ο Hugh Pope και ο Nigar Göksel, που γράφουν για το Chatham House, η Τουρκία έκανε πάντα το δικό της : «η απόρριψη της υποταγής στη Δύση υπήρξε από καιρό το θεμέλιο της τουρκικής πολιτικής, είτε η ηγεσία της ήταν θρησκευτική, είτε κοσμική, αριστερή ή δεξιά “

Παρόλες τις προσπάθειες να επιδείξει ισχυρή συνοχή που βασίζεται στη γεωγραφία και την ιστορία, η τρέχουσα εξωτερική πολιτική της Τουρκίας στηρίζεται βαθιά στην εσωτερική πολιτική – και αυτό σε μια εποχή μιας επίμονης οικονομικής κρίσης, μιας σοβαρής παγκόσμιας πανδημίας και κακών αξιολογήσεων για την κυβέρνηση στις δημοσκοπήσεις.

Στο εθνικό ακροατήριο, η τουρκική ηγεσία προσφέρει νέες αφηγήσεις βασισμένες σε πνεύμα κατάκτησης και αναφορές στον σχηματισμό της σύγχρονης Τουρκίας το 1923. Μιλώντας για την Ημέρα Νίκης της χώρας το 2020, ο Ερντογάν είπε: «Είμαστε αποφασισμένοι να καλωσορίσουμε το 2023, την εκατονταετηρίδα της  Δημοκρατίας, ως οικονομικά, στρατιωτικά, πολιτικά ισχυρότερη, πιο ανεξάρτητη, πιο ευημερούσα χώρα. ” Ο πρόεδρος ανέφερε «κρίσιμα επιτεύγματα από τη Συρία έως τη Λιβύη, από τον Εύξεινο Πόντο ως την [Ανατολική Μεσόγειο] ως« σαφέστερη ένδειξη της βούλησής μας να προστατεύσουμε τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας μας ».

Ως μια ζωντανή απεικόνιση αυτής της δήλωσης, η αποτελεσματική χρήση τακτικών drones από την Τουρκία στο Αζερμπαϊτζάν, τη Λιβύη και τη Συρία απέδειξε ότι αυτά τα στοιχεία δεν ήταν μόνο στρατιωτικά αλλά και πολιτικά παιχνίδια αλλαγής, βοηθώντας την Άγκυρα να αποκτήσει μεγαλύτερη επιρροή σε αυτές τις συγκρούσεις.

Ως αποτέλεσμα, η Τουρκία εμφανίστηκε ως περιφερειακός εταίρος που κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει και λίγοι θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν.

Ο πρωταρχικός στόχος είναι σαφής: το 2023 είναι το έτος των προεδρικών εκλογών που η ηγεσία δεν μπορεί να χάσει και των εορτασμών για την εκατονταετία της Δημοκρατίας, τις οποίες, επίσης, δεν μπορεί να χάσει. Αυτή η εσωτερική πολιτική ανάγκη θα συνεχίσει να διαμορφώνει την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας στο εγγύς μέλλον.

Η ΔΙΑΡΡΗΞΗ ΟΔΗΓΕΙ ΣΕ ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ

Είτε δικαιολογείται από εννοιολογική άποψη είτε καθοδηγείται από εγχώριες πολιτικές ανάγκες, οι αποδιοργανωτικές πολιτικές στην οικονομία, την εξωτερική πολιτική και στην πολιτική ασφάλειας από ένα μέλος του ΝΑΤΟ, μια χώρα που είναι βιομηχανικά ενσωματωμένη στην ΕΕ οδηγούν σε τεράστια αναξιοπιστία και αβεβαιότητα. Η οικονομία της Τουρκίας υπέστη πλήγματα από επιφυλακτικούς επενδυτές, τραπεζίτες, εμπόρους και τουρίστες.

Τον Νοέμβριο του 2020, η Τουρκία μόλις απέφυγε μια νομισματική κρίση αφού ξόδεψε τεράστια ποσά σκληρού νομίσματος: εκτιμάται ότι η Άγκυρα ξόδεψε έως 140 δισεκατομμύρια δολάρια για δύο χρόνια για να υπερασπιστεί την τουρκική λίρα. Η απομάκρυνση του υπουργού Οικονομικών και του διοικητή της κεντρικής τράπεζας συνοδεύτηκαν από μια θεαματική αντιστροφή της νομισματικής πολιτικής, με σημαντική αύξηση των επιτοκίων, αντίθετα με τις προτιμήσεις του προέδρου. Αλλά επειδή η Άγκυρα εξακολουθεί να υπαινίσσεται ότι τα υψηλά επιτόκια είναι η αιτία των υψηλών επιπέδων πληθωρισμού, οι διεθνείς χρηματοοικονομικοί κύκλοι και οι πολίτες της Τουρκίας έχουν επιφυλάξεις για την προσέγγιση της κυβέρνησης στην κρίση.

Στη συνέχεια, η Τουρκία ξεκίνησε μια πολιτική επιθετικής γοητείας με την ΕΕ και τον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ. Μια συγκεκριμένη περίπτωση ήταν η ομιλία του Ερντογάν στις 22 Νοεμβρίου 2020, στην οποία είπε: «Βλέπουμε τους εαυτούς μας ως αναπόσπαστο κομμάτι της Ευρώπης. Ήμασταν πάντα το ισχυρότερο μέλος των Δυτικών Συμμαχιών, ιδίως του ΝΑΤΟ. ” Το μήνυμα επαναλήφθηκε στις 12 Ιανουαρίου από τον Τούρκο πρόεδρο. Αυτές οι δηλώσεις έρχονται σε πλήρη αντίφαση με την ανάπτυξη ρωσικών πυραύλων και σκληρών αντι-ευρωπαϊκών και αντι-αμερικανικών δηλώσεων το 2019 και το 2020.

Τέτοιες απότομες αντιστροφές θέσεων άφησαν ένα σημάδι στις δυτικές πρωτεύουσες: η ηγεσία της Τουρκίας είναι επιρρεπής να προσαρμόζει επανειλημμένα τις αφηγήσεις της εξωτερικής πολιτικής της ώστε να ταιριάζει στις εσωτερικές πολιτικές απαιτήσεις. Αυτό δημιουργεί τεράστια αβεβαιότητα εξωτερικής πολιτικής για τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς εταίρους της Άγκυρας, επειδή η Τουρκία ταυτόχρονα παίζει τον φίλο και εχθρό ή ενεργεί τόσο με το ΝΑΤΟ όσο και κατά. Με τη σειρά του, αυτό απαιτεί μια στρατηγική επανεξέταση στη Δύση.

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

Το 2021, οι δυτικοί εταίροι της Τουρκίας και το ΝΑΤΟ θα θέσουν πολλές ερωτήσεις σχετικά με τις ανατρεπτικές και επεκτατικές πολιτικές της χώρας.

Από την πολιτική πλευρά, οι εταίροι της Τουρκίας θα πρέπει να αξιολογήσουν τον στρατηγικό κίνδυνο μιας ηγεσίας που συνήθως χρησιμοποιεί αντι-δυτικές, βασισμένες σε συνωμοσία, εθνικιστικές αφηγήσεις, αγνοώντας πολλές από τις διεθνείς δεσμεύσεις της.

Η αυθαίρετη μεταχείριση των αντιπάλων της από την Τουρκία ελεύθερων στοχαστών και ακτιβιστών για τα ανθρώπινα δικαιώματα θα αποτελέσει επίσης σημαντικό παράγοντα στις εκτιμήσεις της Δύσης. Μια άλλη πηγή πολιτικής αβεβαιότητας θα είναι η ημερομηνία των προεδρικών και βουλευτικών εκλογών που έχουν προγραμματιστεί για το 2023 και η πιθανή ακύρωσή τους από την ηγεσία.

Από την πλευρά της ασφάλειας, η στρατηγική εκτίμηση της Δύσης για τις αλληλεπιδράσεις της Τουρκίας με τη Ρωσία στο Αζερμπαϊτζάν, τη Λιβύη και τη Συρία αναμένεται να εγείρει πολλά ερωτήματα, όπως θα μπορούσαν να προβλεφθούν αμέσως μετά την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016. Η πρωταρχική πραγματικότητα είναι ότι, άμεσα ή έμμεσα, η Άγκυρα έχει βοηθήσει τους στόχους της Μόσχας ενάντια στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ – μια στάση που πολλοί στη Δύση βλέπουν ως αλλαγή παιχνιδιού περισσότερο από μια πράξη εξισορρόπησης.

Σε αυτό το πλαίσιο, η συνεχιζόμενη ανάπτυξη της στρατιωτικής βιομηχανίας της Τουρκίας στο πλαίσιο των τρεχόντων προγραμμάτων δεν θεωρείται απαραίτητα ως πλεονέκτημα για το ΝΑΤΟ. Λόγω των συνεχών διαπραγματεύσεων μεταξύ της Άγκυρας και της Μόσχας σε πολλά μέτωπα, η συμπεριφορά της Τουρκίας σε περίπτωση πιθανών εντάσεων μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ, για παράδειγμα, στα Βαλτικά κράτη, στην Ουκρανία ή στον Εύξεινο Πόντο έχει αναπόφευκτα γίνει παράγοντας αβεβαιότητας. Οι πρόσφατες διακηρύξεις της Άγκυρας για τους ισχυρούς δεσμούς της με το ΝΑΤΟ δεν αρκούν για να διαλύσουν αυτήν την αβεβαιότητα, ειδικά σε περιπτώσεις στις οποίες η Ρωσία μπορεί να επιβάλει πολιτικούς και οικονομικούς περιορισμούς ή να προκαλέσει στρατιωτική ζημία στην Τουρκία.

Όσον αφορά την οικονομική πλευρά, η ΕΕ θα πρέπει να αξιολογήσει εάν η περαιτέρω ολοκλήρωση με την Τουρκία μέσω της τελωνειακής ένωσης έχει νόημα όταν δεν υπάρχει καμία από τις βασικές προϋποθέσεις: ισότιμοι οικονομικοί όροι, ανεξάρτητο δικαστικό σώμα ή βασικές ελευθερίες.

Αντιθέτως, η ΕΕ θα πρέπει να εξετάσει τα οφέλη, εάν υπάρχουν, από την ακύρωση της τρέχουσας τελωνειακής ένωσης, όπως ζήτησαν ορισμένοι στην ΕΕ.

Είναι πιθανό η Τουρκία να θέλει να παραμείνει αγκυροβολημένη στην ΕΕ, κυρίως για οικονομικούς λόγους, αλλά χωρίς όρους που να συνδέονται με το κράτος δικαίου. Η χώρα έχει πολύ λίγες εναλλακτικές λύσεις όσον αφορά το εμπόριο, τη βραχυπρόθεσμη χρηματοδότηση, τις άμεσες ξένες επενδύσεις ή την τεχνολογία – ακόμη και αν θα υπάρξει κάποιος βαθμός διαφοροποίησης στις προμήθειες ενέργειας και στην προμήθεια όπλων. Οι ισχυροί δεσμοί μεταξύ των πολιτών της Τουρκίας και των ομολόγων τους στη Δυτική Ευρώπη θα παραμείνουν ενεργοί στους τομείς του πολιτισμού, της εκπαίδευσης και της κοινωνίας των πολιτών, αλλά οι θεμελιώδεις ελευθερίες θα διατρέχουν όλο και μεγαλύτερο κίνδυνο στο παρόν πολιτικό πλαίσιο.

ΕΞΗ ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ

Οι διατλαντικοί εταίροι αντιμετωπίζουν την ίδια πρόκληση:

πώς να επιτύχουν τη σωστή ισορροπία μεταξύ του περιορισμού των ενεργειών της Τουρκίας όταν είναι πιο εχθρικές προς τα δυτικά συμφέροντα, αφενός, και της διατήρησης του κατάλληλου επιπέδου συνεργασίας οικονομικής και ασφάλειας, ενώ επιφέρουν απτές βελτιώσεις στο κράτος δικαίου, από την άλλη.

Με αυτόν τον τρόπο, οι δυτικές κυβερνήσεις θα πρέπει να συνυπολογίσουν πολλές παραμέτρους: τη συνεχιζόμενη στρατηγική σημασία της Τουρκίας για το ΝΑΤΟ.

Τη συνεχιζόμενη πίεση της Ρωσίας στην Τουρκία να αποκλίνει από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ · τον κίνδυνο ότι μια ρωσική επίθεση στην επαρχία Idlib της Συρίας θα προκαλέσει ένα νέο κύμα προσφύγων προς την Τουρκία · Οι εγχώριες προτεραιότητες του Ερντογάν · πιθανή επιδείνωση της σοβαρής οικονομικής κρίσης της Τουρκίας · και η πολιτική αδυναμία των ευρωπαίων ηγετών να συζητήσουν ουσιαστικά την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας στην ΕΕ σε μια εποχή που η τουρκική συνταγματική τάξη είναι όσο πιο μακριά από ποτέ στα πρότυπα του κράτους δικαίου της ΕΕ.

Έχοντας υπόψη αυτούς τους παράγοντες, η ΕΕ και οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να λάβουν μια σειρά μέτρων για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους και τα συμφέροντα της διατλαντικής συμμαχίας.

Πρώτον, πρέπει να στέλνουν συντονισμένα μηνύματα ότι οι ενοχλητικές μονομερείς αποφάσεις και οι εχθρικές αφηγήσεις δεν είναι πλέον ανεκτές. Αυτό θα εμποδίσει, τουλάχιστον, την Άγκυρα να “παίζει” τους συμμάχους της μεταξύ τους.

Δεύτερον, οι Βρυξέλλες και η Ουάσινγκτον θα πρέπει να επινοήσουν μέτρα για να ελαχιστοποιήσουν τον αρνητικό αντίκτυπο της ανάπτυξης της Τουρκίας με στοιχεία εκτός ΝΑΤΟ και να αποφύγουν την υποβάθμιση της δύναμης της συμμαχίας έναντι της Ρωσίας. Τέτοια μέτρα θα μπορούσαν στην καλύτερη περίπτωση να περιλαμβάνουν την πλήρη απομάκρυνση των πυραύλων S-400 – ή, διαφορετικά, διαδικασίες έκτακτης ανάγκης στο ΝΑΤΟ.

Τρίτον, οι ευρωατλαντικοί εταίροι θα πρέπει να περιορίσουν τις εξαγωγές στρατιωτικών συστατικών στην Τουρκία, εάν οι αναστατωτικές πολιτικές της Άγκυρας παραμείνουν αμετάβλητες, οι σχέσεις της με τη Ρωσία δεν διευκρινιστούν και οι δυτικές εκκλήσεις για διάλογο αγνοηθούν. Μια τέτοια κίνηση θα έστελνε ένα ισχυρό μήνυμα ότι οι κρίσιμοι δυτικοί εφοδιασμοί δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αύξηση των κινδύνων ασφαλείας για τους Δυτικούς συμμάχους.

Τέταρτον, η ΕΕ και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να επιβάλουν κυρώσεις στους Τούρκους που εμπλέκονται περισσότερο στην κατάργηση του κράτους δικαίου και στην παρέμβαση στην εσωτερική πολιτική των Δυτικών χωρών. Αυτό θα ήταν σύμφωνο με τις δεσμεύσεις της Τουρκίας στο πλαίσιο του χάρτη του ΝΑΤΟ και του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Πέμπτον, η ΕΕ θα πρέπει να καθυστερήσει την καθιέρωση ενός νέου πλαισίου συνεργασίας έως ότου η Άγκυρα επιστρέψει σε μετρήσιμη απόδοση σε καθεστώς κράτους δικαίου που αντιστοιχεί στις δεσμεύσεις της Τουρκίας ως μέλους του Συμβουλίου της Ευρώπης και εταίρου της ΕΕ. Οι προπαρασκευαστικές εργασίες θα πρέπει να λαμβάνουν υπόψη την πρόσφατα υπογεγραμμένη Συμφωνία Εμπορίου και Συνεργασίας ΕΕ-ΗΒ, η οποία είναι πλέον η πιο προηγμένη συνθήκη μεταξύ της ΕΕ και μιας τρίτης χώρας.

Η Ένωση πρέπει επίσης να εξαιρεθεί από την ιδέα μιας διάσκεψης της Ανατολικής Μεσογείου, η οποία θα δώσει στην Τουρκία de facto αναγνώριση της κατεχόμενης από την Τουρκία Βόρειας Κύπρου.

Τέλος, η ΕΕ θα πρέπει να διατηρήσει απτές προσφορές διαπραγματεύσεων σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα και την υποστήριξη των Σύρων προσφύγων στα τουρκο-συριακά σύνορα και στην Τουρκία. Αυτές οι προσφορές, οι οποίες πρέπει να συνοδεύονται από ακριβή χρονικά όρια και μεθοδολογίες, θα αποδεικνύουν ότι η αμοιβαία επωφελής συνεργασία είναι δυνατή όταν υποχωρεί η εχθρική συμπεριφορά.

Η Carnegie Europe είναι ευγνώμων στο Κέντρο Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών (CATS), στο Γερμανικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων και Ασφάλειας (SWP) για την υποστήριξή του σε αυτήν την έκδοση. Το CATS χρηματοδοτείται από το Mercator Stiftung και το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Γραφείο Εξωτερικών και είναι επιμελητής του CATS Network, ενός διεθνούς δικτύου δεξαμενών σκέψης και ερευνητικών ιδρυμάτων που εργάζονται στην Τουρκία.

*Ο Μάρκ Πιερίνι είναι επισκέπτης μελετητής στο Carnegie Europe, όπου η έρευνά του επικεντρώνεται στις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την Τουρκία από ευρωπαϊκή προοπτική.

**Ο Francesco Siccardi είναι ανώτερος διευθυντής προγράμματος στο Carnegie Europe.

La victoire secrète d’Israël à Bakou

Από
pcuser
-
0

Quand Israël joue un rôle de plus en plus important, en matière de sécurité, même auprès des pays musulmans cela renforce son statut de puissance régionale. C’est sur cette base que la diplomatie israélienne peut tisser des liens avec des pays arabes et musulmans. Ce rôle de « protecteur » modifie de tout au tout la donne régionale. C’est sur cette base entre autres que les accords d’Abraham ont trouvé leurs fondements au moment même où les Etats Unis se désengagent du Proche et Moyen Orient.

Des capteurs dernier cri aux modélisations ultraprécises du terrain, Tel Aviv n’a pas hésité à mettre à la disposition de Bakou ses dernières technologies en matière de recueil de renseignement, modifiant rapidement la trajectoire du conflit dans le Haut-Karabakh. Et permettant à Israël d’avancer ses pions face à Téhéran et Ankara.

Alors qu’Ankara a apporté un soutien déterminant à Bakou – à grand renfort de drones (israéliens rebaptisés turcs) et de supplétifs syriens , l’appui de Tel Aviv a également été décisif dans la rapide victoire de l’Azerbaïdjan dans le Haut-Karabakh. Si l’attention médiatico-politique s’est surtout concentrée sur l’utilisation massive de drones, le soutien israélien s’est d’abord concrétisé dans les technologies promptes à accélérer le cycle du renseignement sur le terrain, modifiant du même fait la doctrine d’emploi des forces d’Ilham Aliyev.

Un renseignement militaire à la fine pointe de la technologie

Déjà, l’étroite coopération militaire et de renseignement – des agents du Mossad mènent régulièrement des opérations de recueil de renseignement d’origine humaine en Azerbaïdjan – a permis à Bakou de conclure au milieu des années 2010 un contrat avec Elta Systems, la filiale d’Israel Aerospace Industries (IAI) spécialisée dans la conception de matériels de guerre électronique. Celui-ci prévoyait alors la conception d’un modèle numérique de terrain (MNT) du Haut-Karabakh, offrant à Bakou une représentation précise de cette région montagneuse grâce à la fusion de renseignements issus d’interceptions radars, de capteurs humains ou encore d’images satellites. Fortes de cette modélisation, les forces armées azerbaïdjanaises ont ainsi pu opérer les drones kamikazes Harop développés par la division « missiles » d’IAI qui, en plus d’imposer une force de frappe très précise, mènent surtout en totale autonomie des missions de recueil de renseignement grâce à leurs systèmes d’intelligence artificielle et de deep learning.

Vendus à Bakou depuis 2016, les Harop ont été acheminés régulièrement vers l’Azerbaïdjan depuis la base militaire du sud d’Israël Ovda par la ligne aérienne Silk Way Airlines, propriété du ministère de la défense azerbaïdjanais, pendant les six semaines du conflit. Ces drones ont ainsi transmis à l’état-major les localisations précises des positions adverses, permettant alors le déploiement des batteries d’artillerie (dont l’utilité redevient essentielle dans cette configuration) ou encore des drones plus « classiques » dont beaucoup sont aussi israéliens, comme le SkyStriker, produit par Elbit Systems, l’électronicien de défense basé à Haïfa. Certains, à l’image des Orbiter, sont même produits directement en Azerbaïdjan grâce à la société d’armement Azad Systems, associée depuis 2011 à l’israélien Aeronautics Defense Systems.

Jérusalem renforce son alliance avec Bakou face à Téhéran

l’intégration, jusqu’alors jamais aussi poussée, de moyens autonomes de recueil de renseignement et du déploiement de matériels conventiLe relief escarpé du Haut-Karabakh, pourtant perçu comme un avantage stratégique par Erevan, est ainsi devenu son talon d’Achille du fait de onnels. En plus de ces contrats d’armement – Bakou est le deuxième acheteur d’armements israéliens derrière l’Inde – Tel- Aviv a pu éprouver ses nouvelles technologies sur un terrain de jeu voisin de son grand rival iranien, priorité persistante de l’Etat hébreu en dépit de l’alliance de circonstance ainsi induite avec Ankara.

JForum.fr + © Copyright Intelligence Online.

ffdasf www.jforum.fr

1...2,3452,3462,347...3,038Σελίδα 2,346 από 3,038