Αρχική Blog Σελίδα 2345

The Arab Weekly: «Οι Σαουδάραβες είναι ενοχλημένοι από την παρουσία της Τουρκίας στον Κόλπο του Άντεν»

Από
anixneuseis
-
0

The Arab Weekly: «Οι Σαουδάραβες είναι ενοχλημένοι από την παρουσία της Τουρκίας στον Κόλπο του Άντεν»

Παρά τη ρητορική της Άγκυρας για τη μείωση της έντασης με τη Σαουδική Αραβία και τις προσπάθειες που κάνει η κυβέρνηση Ερντογάν για να επωφεληθεί από τη συμφωνία εξομάλυνσης των σχέσεων μεταξύ των χωρών του Κόλπου, δεν φαίνεται και πολύ πιθανόν η Τουρκία να σταματήσει την αποσταθεροποιητική δράση που ακολουθεί στην Υεμένη και το Κέρας της Αφρικής.

Οι προθέσεις της Τουρκίας προς αυτή την κατεύθυνση αποδείχθηκαν με την απόφαση που υπέγραψε ο Ερντογάν να παραταθεί η διάρκεια της στρατιωτικής της παρουσίας στην περιοχή.

Η Τουρκική Προεδρία απέστειλε εγκύκλιο στο κοινοβούλιο για παράταση της εντολής παραμονής του τουρκικού πολεμικού ναυτικού στον Κόλπο του Άντεν, στην Αραβική Θάλασσα και στα χωρικά ύδατα της Σομαλίας για ένα ακόμη έτος, αρχής γενομένης από τις 10 Φεβρουαρίου 2021.

Οι πολιτικοί αναλυτές υποστηρίζουν ότι η Άγκυρα ακολουθεί δύο αντιφατικές προσεγγίσεις στις σχέσεις της με τη Σαουδική Αραβία. Η μια προσέγγισης έχει να κάνει με την κολακεία που βασίζεται σε μια επίδειξη καλής θέλησης και στην υπέρβαση της κρίσης που προέκυψε με τη δολοφονία του Σαουδάραβα Κασόγκι στο Γενικό Προξενείο της Σ. Αραβίας στην Κωνσταντινούπολη. Το δεύτερο συνίσταται στη συνέχιση της πολιτικής για επιβολή τετελεσμένων σε περιοχές ενδιαφέροντος της Σ. Αραβίας.

Εμπειρογνώμονες σημειώνουν ότι με την απόφασή του Ερντογάν να παρατείνει την παραμονή των τουρκικών δυνάμεων στην περιοχή, δείχνει στη Σαουδική Αραβία  ότι η Τουρκία δεν εγκαταλείπει τα σχέδιά της για μόνιμη παρουσία και επιρροή στο Κέρας της Αφρικής, ούτε ότι είναι διατεθειμένη να κάνει κάτι για τη μείωση της έντασης.

Με την απόφαση αυτή η Τουρκία δείχνει ότι την απώλεια της βάσης Suakin στο Σουδάν, προσπαθεί να την εξισορροπήσει με τη στρατιωτική της παρουσία στην Υεμένη και τη Σομαλία.

Η Τουρκία, μετά τη συμφωνία των χωρών του Κόλπου (Σαουδική Αραβία, Κατάρ και άλλες χώρες της περιοχής) να επανενεργοποιήσουν τις σχέσεις τους, είχε ισχυριστεί ότι ο συμβιβασμός αυτός θα έδινε στην Τουρκία τη δυνατότητα να επιστρέψει στην περιοχή από την κυρίως πόρτα. Ωστόσο, δεν έλαβε μέτρα και δεν έκανε κανένα βήμα καλής θέλησης σε πολιτικό επίπεδο, στα ΜΜΕ αλλά και στο πεδίο, για να δείξει τις καλές της προθέσεις.

Οι ομάδες και οι πολιτοφυλακές της Μουσουλμανικής Αδελφότητας που συνδέονται με την υποστήριξη της Τουρκίας, αποτελούν παράγοντες που εμποδίζουν την εφαρμογή της Συμφωνίας του Ριάντ και την επανένωση της Υεμένης. Η Σαουδική Αραβία ξεκίνησε ένα σχέδιο για την επιτάχυνση της πολιτικής λύσης στην Υεμένη, όπου προωθεί μια φόρμουλα που εγγυάται τους στόχους εθνικής ασφάλειας του Ριάντ και μειώνει την επιρροή του Ιράν στην περιοχή.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, η Τουρκία υποστηρίζει την  πολιτική του χάους στην Υεμένη, γιατί θεωρεί ότι έτσι θα αποκτήσει και η ίδια στρατηγική θέση στα τεκταινόμενα στη χώρα. Επιπλέον, υπάρχουν πληροφορίες που δείχνουν ότι η Τουρκία υποστηρίζει τις ένοπλες ομάδες της Μουσουλμανικής Αδελφότητας, για να αποκτήσουν τον έλεγχο της πλούσιας σε πετρέλαιο περιοχής SABVA, που βλέπει προς την Αραβική Θάλασσα. Αναφέρεται επίσης ότι η Τουρκία βοήθησε στην κατασκευή του έργου του λιμένα της Κένα, το οποίο θα παρέχει περισσότερη ελευθερία κινήσεων για την υλοποίηση των σχεδίων της Άγκυρας στην Υεμένη και την ευρύτερη περιοχή.

Η Άγκυρα, με κάλυμμα το Τουρκικό Ίδρυμα Ανθρωπιστικής Βοήθειας (IHH) και άλλες κατ’ όψιν ανθρωπιστικές οργανώσεις, στέλνει στην περιοχή προσωπικό ασφαλείας, διευρύνοντας έτσι το δίκτυο πληροφοριών στην περιοχή.

Όμως η δράση της Τουρκίας δεν περιορίζεται μόνο σε ενέργειες που θέτουν σε κίνδυνο μια πολιτική συμφωνία στην Υεμένη, που θα επέτρεπε στο Ριάντ να βγει με την ελάχιστη δυνατή ζημιά. Είναι και η πολιτική της Τουρκίας στη Σομαλία, το Τζιμπουτί και στο Κέρας της Αφρικής, που δημιουργεί πρόβλημα στα συμφέροντα της Σαουδικής Αραβίας και των άλλων χωρών του Κόλπου.

Οι πολιτικοί εμπειρογνώμονες υποστηρίζουν ότι οι Τούρκοι στοχεύουν στον έλεγχο των εισαγωγών και των εξαγωγών από το Κέρας της Αφρικής ελέγχοντας τους λιμένες Barbera, Djibouti και Mogadishu, που βρίσκονται στα στενά του Bab al-Mendeb. Αυτό θεωρείται απειλή για τα συμφέροντα των χωρών του Κόλπου που θέλουν να βελτιώσουν τις σχέσεις τους με τις χώρες της περιοχής τα τελευταία χρόνια.

Η Τουρκία δημιούργησε μια μεγάλη στρατιωτική βάση στην πρωτεύουσα της Σομαλίας, για να εκπαιδεύσει τα τακτικά στρατεύματα της χώρας αυτής. Σύμφωνα με πηγές, η βάση κόστισε περίπου πενήντα εκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή και μπορεί να φιλοξενήσει περίπου 1.500 στρατιώτες και να παρέχει εκπαίδευση. Η βάση, η οποία έχει δημιουργηθεί σε μια περιοχή τεσσάρων τετραγωνικών χιλιομέτρων, μπορεί να φιλοξενεί μονάδες κομάντο, καθώς και πολεμικά πλοία και στρατιωτικά αεροσκάφη.

Η Τουρκία παρέχει όπλα και εξοπλισμό στις δυνάμεις της Σομαλίας που εκπαιδεύει. Όμως, με το πρόσχημα της εκπαίδευσης, προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή της εκεί και να βάλει στο χέρι τον πλούτο της χώρας.

Παράλληλα, η Άγκυρα προσπαθεί επίσης να ελέγξει ζωτικής σημασίας περιοχές στο Τζιμπουτί, προκειμένου να ενισχύσει την ήπια ισχύ της μέσω γενναιόδωρης οικονομικής στήριξης, ενθαρρύνοντας τους επιχειρηματίες να επενδύσουν στην Ευρύτερη Βιομηχανική Ζώνη, και μέσω εκπαιδευτικών και θρησκευτικών προγραμμάτων.

Πάντως, παρόλα τα παραπάνω, εμπειρογνώμονες αναφέρουν ότι επειδή αυτές οι πολιτικές του Ερντογάν δημιούργησαν προβλήματα στις σχέσεις της Τουρκίας με τη Δύση και τις χώρες του Κόλπου, στόχος της Τουρκίας είναι να μειώσει την ένταση και να περιορίσει τις αρνητικές συνέπειες των πολιτών αυτών.

Πηγή: ahvalnews.com/infognomonpolitics.gr

Ιταλία: Η επόμενη πράξη του κυβερνητικού δράματος

Από
anixneuseis
-
0

Μπορεί η Ιταλία να είναι συνηθισμένη σε κυβερνητικές κρίσεις, εντούτοις εν καιρώ πανδημίας αυτό είναι πρωτόγνωρο ακόμη και για ιταλικά δεδομένα. Η παραίτηση Κόντε κυριαρχεί στην επικαιρότητα, επισκιάζοντας τα πάντα.

   
Italien Rom Smog Luftverschmutzung

Την ώρα που η Κομισιόν και κυρίως οι ιταλικές επιχειρήσεις και επιχειρηματίες αναμένουν τα σχέδια της Ρώμης για την ανάκαμψη της δοκιμαζόμενης οικονομίας, η πολιτική ελίτ επιδίδεται σε ένα κρεσέντο εσωστρέφειας και ασχολείται καταρχήν με τα του οίκου της. Η 66η κατά σειρά ιταλική κυβέρνηση από την εποχή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατέρρευσε με φόντο ακριβώς αυτό το πρόγραμμα ανοικοδόμησης ύψους 200 δις ευρώ το οποίο χρηματοδοτείται από την ΕΕ. Ο μικρότερος κυβερνητικός εταίρος, το Italia-Viva του πρώην πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι αποφάσισε να τερματίσει την κυβερνητική συνεργασία. Ο πρωθυπουργός Κόντε αναγκάστηκε να υποβάλει την παραίτησή του, μολονότι μόλις είχε κερδίσει την ψήφο εμπιστοσύνης και στα δυο σώματα του Κοινοβουλίου, διότι θεωρούσε την ίδια ώρα επισφαλή την πλειοψηφία στη Γερουσία για το μετέπειτα νομοθετικό έργο, καθώς θα εξαρτιόνταν κάθε φορά από τις διαθέσεις των γερουσιαστών του Ρέντσι.

Ζητούμενο πλέον είναι ο σχηματισμός της 67ης μεταπολεμικής κυβέρνησης. Για την ιταλική πολιτική τέτοιες κρίσεις αποτελούν μάλλον τον κανόνα και όχι την εξαίρεση. Ο μέσος όρος θητείας των ιταλικών κυβερνήσεων ανέρχεται σε μόλις 14 μήνες. Μέχρι σήμερα η χώρα μετρά 28 πρωθυπουργούς. Ο νυν επικεφαλής, Τζουζέπε Κόντε έχει καλές πιθανότητες να καταφέρει να συγκροτήσει την τρίτη του κυβέρνηση. Είχε αναλάβει για πρώτη φορά το 2018 όταν μετά την εκλογική τους νίκη, οι αριστεροί και δεξιοί λαϊκιστές των Πέντε Αστέρων και της Λέγκα, δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν στους δικούς τους υποψηφίους, δίνοντας τα ηνία στον ανεξάρτητο Κόντε. Η ασυνήθιστη εκείνη κυβερνητική συμμαχία είχε κρατήσει μόλις έναν χρόνο. Μέχρι τη στιγμή που ο ακροδεξιός αρχηγός της Λέγκα, Σαλβίνι πίστεψε ότι είχε έρθει η ώρα να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός και να αντικαταστήσει τον Κόντε. Εντούτοις απέτυχε παταγωδώς καθώς ο Κόντε κατάφερε αιφνιδιαστικά να οδηγήσει τους Σοσιαλδημοκράτες και τους αριστερούς λαϊκιστές από κοινού στα κυβερνητικά έδρανα.

«Προσβολή» των πολιτών

Θα αποδειχτεί πολιτικά επτάψυχος ο Τζουζέπε Κόντε;Θα αποδειχτεί πολιτικά επτάψυχος ο Τζουζέπε Κόντε;

Η επόμενη τρικυμία ήρθε το Σεπτέμβριο του 2019 όταν ο Ρέντσι αποφάσισε να εγκαταλείψει την κοινοβουλευτική ομάδα των Σοσιαλδημοκρατών και να ιδρύσει νέο πολιτικό φορέα, παίρνοντας θέση στην κυβέρνηση ως τρίτος πλέον εταίρος. Για τον πρώην πρωθυπουργό, ο οποίος είχε υποστεί βαριά ήττα στις εκλογές του 2018 από τους λαϊκιστές, ήταν η ώρα της εκδίκησης. Ο Ρέντσι πίστευε ότι ήταν η ευκαιρία να ανατρέψει τον Κόντε και να ανταποδώσει εις διπλούν το πολιτικό πλήγμα στους Πεντάστερους.

Τις τελευταίες εβδομάδες, ο Κόντε προσπαθούσε να σώσει την κυβερνητική του συμμαχία. Τόνιζε όμως ότι ο Ρέντσι δεν του είχε πει ποτέ υπό ποιες προϋποθέσεις θα παρέμενε στην κυβέρνηση ή θα βοηθούσε στη συγκρότηση νέου συνασπισμού. Στον αντίποδα ο Ρέντσι ξεκίνησε έναν μαραθώνιο τηλεοπτικών εμφανίσεων, υποσχόμενος ότι το τέλος της κυβέρνησης Κόντε θα ήταν προς όφελος της χώρας και θα συνέβαλε τα μάλα στην καλύτερη αντιμετώπιση της πανδημίας. Οι ψηφοφόροι δεν φάνηκαν να πείθονται. Τα 2/3 των Ιταλών θεωρούν λανθασμένη τη στρατηγική του πρώην πρωθυπουργού. Σε ένα βαρύ κατηγορώ, η εφημερίδα L’Espresso έγραψε ότι το πολιτικό θέατρο του παραλόγου συνιστά «προσβολή και περιφρόνηση των θεατών» καθώς εν μέσω της χειρότερης οικονομικής κρίσης από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο η χώρα έχει ασφαλώς σοβαρότερα προβλήματα.

Οι εξελίξεις βρίσκονται και πάλι στα χέρια του Προέδρου της Δημοκρατίας Ματαρέλα που τις επόμενες μέρες υποδέχεται τους αρχηγούς όλων των κομμάτων στην Προεδρική Κατοικία. Ο σοσιαλδημοκράτης θα πρέπει να διερευνήσει εάν θα είχε νόημα να αναθέσει εκ νέου το σχηματισμό κυβέρνησης στον Κόντε. Θεωρητικά θα μπορούσε βέβαια να δώσει την εντολή και σε άλλο υποψήφιο. Εάν αυτός αποτύχει, υπάρχει η δυνατότητα συγκρότησης κυβέρνησης τεχνοκρατών που ωστόσο χρειάζεται τη σύμφωνη γνώμη και των δυο σωμάτων της Βουλής. Στο τραπέζι υπάρχει φυσικά και η πρόωρη προσφυγή στις κάλπες. Τα περισσότερα κόμματα όμως, πλην ίσως των ακροδεξιών της Λέγκα, δεν θέλουν να προσφύγουν στην παρούσα φάση στη λαϊκή ετυμηγορία.

Σαλβίνι ο επόμενος πρωθυπουργός;

Η κοινοβουλευτική περίοδος λήγει κανονικά την άνοιξη του 2023. Δημοσκοπήσεις προεξοφλούν σε περίπτωση πρόωρων εκλογών τον καταποντισμό των Πέντε Αστέρων που αναμένεται να χάσουν το ήμισυ της δύναμής τους. Ο Ρέντσι έχει καλές πιθανότητες νέας κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης. Οι δε Σοσιαλδημοκράτες θα διατηρούσαν μάλλον τα ποσοστά τους. Απώλειες θα υφίσταντο πιθανότατα και το Forza Italia του Μπερλουσκόνι. Μεγάλος νικητής θα ήταν, όπως όλα δείχνουν, η ακροδεξιά Λέγκα του Σαλβίνι ο οποίος προαλείφεται ήδη για επόμενος πρωθυπουργός. Το ακροδεξιό στρατόπεδο δεν θα είχε ωστόσο δική του πλειοψηφία, αν και υπάρχουν εκτιμήσεις για εκτόξευση των ποσοστών του επίσης ακροδεξιού κόμματος Fratelli.
Οι περισσότεροι από τους νυν βουλευτές ωστόσο δεν φαίνεται να προκρίνουν τη λύση των πρόωρων εκλογών καθότι θα έφερναν και την απώλεια των παχυλών τους αποζημιώσεων. Ένα μεγάλο μέρος των βουλευτών και γερουσιαστών δεν θα καταφέρει να εκλεγεί εκ των πραγμάτων, καθώς η Βουλή αποφάσισε τον περιορισμό των εδρών από 950 στις 600 από τις επόμενες εκλογές.

Σκληρή δοκιμασία η πανδημία και για την ιταλική οικονομίαΣκληρή δοκιμασία η πανδημία και για την ιταλική οικονομία

Ο Κόντε θα προσπαθήσει λοιπόν να επιβιώσει πολιτικά, να συγκροτήσει την τρίτη του κυβέρνηση και να κερδίσει την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής. Οι πιθανότητές του δεν είναι κακές, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι ιταλοί βουλευτές αλλάζουν συχνά στρατόπεδα και κοινοβουλευτικές ομάδες, εξαρτώντας τις προτιμήσεις τους από το στοίχημα της προσωπικής πολιτικής επιβίωσης. Την Κ.Ο. των Πέντε Αστέρων εγκατέλειψαν κατά την τρέχουσα περίοδο ήδη 48 συνολικά βουλευτές και γερουσιαστές. Ενδεχομένως αυτό να σχετίζεται και με την υποχρέωση των βουλευτών να παραχωρούν μεγάλο μέρος της βουλευτικής τους αποζημίωσης στο κόμμα.

Ο Κόντε ελπίζει ότι θα καταφέρει να κερδίσει μέρος των ανεξάρτητων και φιλελεύθερων βουλευτών και γερουσιαστών προκειμένου να ανακοπεί ο διαφαινόμενος από τα άκρα δεξιά κίνδυνος σε περίπτωση πρόωρων εκλογών.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο μακροβιότερος μέχρι σήμερα πρωθυπουργός της Ιταλίας είναι ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι. Όντας σε ηλικία 84 ετών και έχοντας επιβιώσει επανειλημμένως σειράς σκανδάλων εξακολουθεί να συνδιαμορφώνει τις πολιτικές τύχες της χώρας. Σήμερα είναι ευρωβουλευτής, ωστόσο δεν έχει αποκλείσει ποτέ την επιστροφή του στο εθνικό τερέν.

Μπερντ Ρίγκερτ

DW

Το μέλλον της ελευθερίας

Από
anixneuseis
-
0

Νέο Ανατολικό Ζήτημα, με αντίστροφη φορά

Από
anixneuseis
-
0

Ρούντι Ρινάλντι

 

Ιστορικά ως «Ανατολικό Ζήτημα» ονομάστηκε η διαδικασία παρέμβασης των ευρωπαϊκών Μεγάλων Δυνάμεων (κυρίως Γαλλία, Αγγλία και Ρωσία, Αυστρία και αργότερα Ιταλία και Γερμανία) στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, που εκμεταλλεύονταν τις δυσκολίες και τη σταδιακή παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Καλύπτει μια περίοδο σχεδόν δύο αιώνων προστριβών, πολέμων, εθνικής αφύπνισης των λαών της Βαλκανικής, εξεγέρσεων και επαναστάσεων, αλλαγών στο χάρτη, ανοικτών παρεμβάσεων των Μεγάλων Δυνάμεων και διεθνών συμφωνιών. Το Ανατολικό Ζήτημα ξεκίνησε από το 1699 με τη Συνθήκη του Κάρλοβιτς και έκλεισε το 1923 με τη Συνθήκη της Λωζάνης και την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Επομένως το ποιος θα επωφελούνταν από τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τι θα την αντικαθιστούσε στην περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου και πώς θα αντιμετωπίζονταν τα απελευθερωτικά εθνικά κινήματα ήταν ένα πρόβλημα ανταγωνισμών και διενέξεων με αβέβαιη έκβαση. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαλύθηκε και αναδύθηκαν νέα εθνικά κράτη στη Βαλκανική – αλλά αυτό έγινε δια της βαλκανοποιήσεως, δηλαδή με τον χωρισμό και τη χάραξη συνόρων υπό όρους που επέβαλαν οι μεγάλες δυνάμεις της εποχής και ο μεταξύ τους ανταγωνισμός. Παρ’ όλες τις ανταλλαγές πληθυσμών έμειναν πολλά εθνικά ζητήματα άλυτα, σημειώθηκαν μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα, η αγροτιά σε ολόκληρη την Βαλκανική δεν έλυσε τα προβλήματά της, τα νέα δεσμά, ιμπεριαλιστικά τώρα, εμπέδωσαν μια δομική καθυστέρηση στην περιοχή και τροφοδότησαν ισχυρά εθνικιστικά ρεύματα.

Πώς οι 5 χώρες έγιναν 13

Η παραπάνω σύντομη ιστορική παρένθεση γίνεται επειδή και σήμερα έχει αναδυθεί ένα ανάλογο φαινόμενο (νέο Ανατολικό Ζήτημα), το οποίο όμως έχει αντίστροφη φορά από το πρωτότυπο. Έχει διάρκεια όχι αιώνων αλλά δεκαετιών (50 σχεδόν χρόνια, που όμως δεν είναι λίγα, αφού ο χρόνος γνωρίζει επιταχύνσεις) και τα ακόλουθα χαρακτηριστικά: 1) την υποχώρηση μιας υπερδύναμης, της ΕΣΣΔ, 2) την αλλαγή του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων στη Βαλκανική, και 3) τη δημιουργία ενός μεγάλου κενού, το οποίο έθρεψε μια μεγάλη κούρσα ευρωπαϊκών και υπερατλαντικών δυνάμεων για να το καλύψουν. Η Γερμανία πρωτοστατούσε, οι ΗΠΑ αποτέλειωναν και καθόριζαν τελικές λύσεις. Έτσι με πολέμους και παρεμβάσεις και επεμβάσεις άλλαξε ο χάρτης της Βαλκανικής, που πλέον αριθμεί 13 χώρες, από 5 που υπήρχαν από τις αρχές του 20ού αιώνα. Βεβαίως από το 5 φθάσαμε στο 13 μέσα από τη διάλυση, δια πολέμων, της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας και τη συντριπτική συρρίκνωση-υποβάθμιση της Σερβίας.

Υπάρχει μια μεγάλη διαφορά με τη πρωτότυπη εκδοχή του Ανατολικού Ζητήματος. Πρόκειται για την παρουσία μιας δύναμης που δεν είχε ανάμιξη στα τοτινά, και αυτή είναι οι ΗΠΑ. Μέχρι το 1989 οι ΗΠΑ έλεγχαν στα Βαλκάνια μόνο τον Νότο, δηλαδή την Ελλάδα και την Τουρκία. Μετά μπορούμε να πούμε ότι είναι –μαζί με τη Γερμανία– οι βασικές δυνάμεις που ελέγχουν τα Βαλκάνια και φιλοδοξούν να παίξουν ηγεμονικό ρόλο επιβάλλοντας τις στρατηγικές τους και χρησιμοποιώντας την περιοχή είτε ως δρόμους ενέργειας, είτε ως στρατιωτικές προγεφυρώσεις και βάσεις για τις πολεμικές εξορμήσεις τους προς Ανατολάς (και ειδικά προς τη Ρωσία). Σήμερα σχεδόν όλες οι χώρες των Βαλκανίων είναι μέλη του ΝΑΤΟ ή χώρες προς ένταξη στην Ε.Ε.

Ένα νέο δεδομένο

Το πιο ειδικό όμως χαρακτηριστικό, αυτό που δίνει αλλιώτικη φορά στο σύγχρονο Ανατολικό Ζήτημα, είναι η ενδυνάμωση και η επέκταση της Τουρκίας – η οποία αποσκοπεί να ξανακερδίσει όσα είχε χάσει από την πρωτότυπη διαδικασία. Κι αυτό συμβαίνει σε μια ειδική στιγμή, όταν ο δυτικός κόσμος παρουσιάζει σημαντική κρίση και υποχώρηση, και οι ΗΠΑ βρίσκονται σε διαδικασίες εσωτερικής αναταραχής και κρίσης προσανατολισμών και στρατηγικής. Οι πόλεμοι που έγιναν στην περιοχή και η αποφασιστική παρέμβαση της πουτινικής Ρωσίας –βλέπε ιδιαίτερα τον πόλεμο στη Συρία– δημιούργησε νέα δεδομένα.

Η αντίστροφη φορά του νέου Ανατολικού Ζητήματος δεν αφορά μόνο την εκφρασμένη με λόγια και έργα επιθετική επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, αλλά και τη δηλωμένη και έντονη παρεμβολή των Μεγάλων Δυνάμεων υπέρ της Άγκυρας

Σιγά-σιγά η περιοχή παίρνει τα χαρακτηριστικά που είχε η διεθνής πολιτική τον καιρό των Μεγάλων Δυνάμεων, και έχουν τεθεί επί τάπητος π.χ. συμφωνίες όπως αυτή της Λωζάνης (1923), η οποία είχε διαγράψει το κρατικό και συνοριακό στάτους για έναν περίπου αιώνα. Η Τουρκία έχει καταστεί μεγάλη περιφερειακή δύναμη, ενισχύεται ολοένα περισσότερο, έχει ειδική σχέση με τις Μεγάλες Δυνάμεις, είναι παρούσα –και με στρατιωτικό τρόπο– σε ολόκληρη την περιοχή: Βαλκάνια, Βόρεια Αφρική (και νοτιότερα, στη Σομαλία), Μέση Ανατολή, Αζερμπαϊτζάν και ακόμη παραπέρα, ως το Κιργιστάν.

Η αντίστροφη φορά του νέου Ανατολικού Ζητήματος δεν αφορά μόνο την εκφρασμένη με λόγια και έργα επιθετική επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, αλλά και τη δηλωμένη και έντονη παρεμβολή των Μεγάλων Δυνάμεων υπέρ της Άγκυρας, υπέρ μιας σχετικής ενίσχυσής της και σύναψης ειδικών σχέσεων με αυτήν, ως μεγάλης και αναγνωρισμένης δύναμης. Οι σύγχρονες Μεγάλες Δυνάμεις (δηλαδή ΗΠΑ, Γερμανία και Ρωσία), με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συγκλίνουν προς μια φιλοτουρκική πολιτική, και προσέχουν πολύ τις σχέσεις τους με την Τουρκία.

Ποιος θα πληρώσει;

Το πραγματικό ερώτημα που τίθεται είναι: τι σημαίνει για τις υπόλοιπες χώρες της περιοχής αυτή η νέα κατάσταση; Δηλαδή τι σημαίνει για την Ελλάδα το ότι η συνθήκη της Λωζάνης αμφισβητείται ανοικτά και επισήμως από την Τουρκία, και άρα διά της ισχύος θα επιβάλει μια άλλη διευθέτηση ή κατάσταση; Τι σημαίνει η προκλητική μη αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας και η παράνομη κατοχή του 40% του νησιού (που έχει γίνει «συνηθισμένη» κατάσταση χωρίς επίσημη αναγνώριση); Τι σημαίνει το ότι ο Ερντογάν παρίσταται ως θριαμβευτής στην πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν κατά τη στρατιωτική παρέλαση για τη νίκη επί της Αρμενίας; Τι σημαίνει το ότι κόβει κορδέλες και μπαίνει ως κατακτητής στην Αμμόχωστο; Τι σημαίνει το ότι με ερευνητικά πλοία που συνοδεύονται από πολλά πολεμικά σκάφη κάνει έρευνες εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας; Και τόσα άλλα…

Πέρα από το προφανές, ότι «βρίσκει και τα κάνει», δηλαδή βρίσκει τη συναίνεση των Μεγάλων Δυνάμεων αλλά και την απίστευτη ενδοτικότητα της ελληνικής άρχουσας τάξης, υπάρχει το ερώτημα ποιες δυνάμεις θα αποδυναμωθούν, θα συρρικνωθούν, θα χάσουν την εδαφική τους ακεραιότητα, θα δορυφοροποιηθούν από τον νεο-οθωμανισμό, ή θα φινλανδοποιηθούν από την Τουρκία υπό τον φόβο του πολέμου. Η απάντηση είναι προφανής: πρώτα ο ελληνισμός με τις δύο κρατικές οντότητες, Κύπρο και Ελλάδα, έπειτα η Αρμενία (χριστιανικές ορθόδοξες χώρες), όπως και η Σερβία με μοχλό τον αλβανικό εθνικισμό (που υιοθετείται από την Τουρκία σε μεγάλο βαθμό), και έπεται συνέχεια. Η αναγκαστική συρρίκνωση του ελληνισμού δεν ενοχλεί τους δυτικούς «συμμάχους» αν αυτό τους ωφελεί στις σχέσεις τους με την ενδυναμωμένη Τουρκία κι αν δεν θίγονται τα συνολικά τους συμφέροντα στη «λιγότερη Ελλάδα», αφού θα την έχουν «δεμένη» με τα μνημόνια και τη στρατιωτική τους παρουσία.

Όλως τραγικώς, αυτό που μερικοί ονομάζουν «πονηρία της ιστορίας», μια μικρή Ελλάδα, πρώτα με πολλές γκρίζες ζώνες, με λιμάνια που δεν θα της ανήκουν, με χρέος που δεν θα μπορεί να ξεπληρώσει, με μισό Αιγαίο και μετά χωρισμένη σε ζώνες (Βόρεια Ελλάδα, Νότια Ελλάδα, Δυτική Ελλάδα) που θα είναι ζώνες επιρροής ή απλές περιφέρειες μια ευρωπαϊκής διοίκησης, και με Πρεσβείες και προξενεία που θα είναι έδρες πολιτικής και παρακρατικής εξουσίας, όλα αυτά παραπέμπουν στους σχεδιασμούς των μεγάλων δυνάμεων για το «Ελληνικό Ζήτημα» προ 200 χρόνων. Μικρή Ελλάδα, ως αυτόνομη περιοχή υπό την Πύλη, ανεξάρτητο κράτος αλλά υπό κηδεμονία, και στη συνέχεια βαυαροκρατία, αγγλοκρατία, αμερικανοκρατία, χούντες, μνημόνια, τρόικες… Και τώρα είναι ώρα «μεγάλων αποφάσεων» και υπογραφών, κάτι σαν «εθελούσια έξοδος» από την κρατική οντότητα και υπόσταση που είχε κατοχυρωθεί με αγώνες, αίμα, επαναστάσεις και πολέμους.

***

Μπορεί η επέτειος των 200 χρόνων να συμβάλει σαν μάθημα και σαν πραγματική ιστορία για μια άλλη στάση στο σήμερα; Για τη ματαίωση των σχεδιασμών επεκτατικών και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων σε βάρος της χώρας μας, για να υπάρχει Ελλάδα και Ελληνισμός; Ένας νέος πατριωτισμός, δημοκρατικός και βαθύτατα κοινωνικός, είναι άκρως αναγκαίος. Οι στιγμές είναι πράγματι κρίσιμες!

edromos.gr

΄Ακρατη ισλαμική προπαγάνδα και καταστολή από το καθεστώς Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

Του Μιχάλη Ψύλου

Γνωρίζετε ποιο είναι για τους Τούρκους πολίτες «το πιο θαυμάσιο γεγονός του 2020»; «Η μετατροπή της Αγιά Σοφιάς σε τζαμί» απάντησε το 82% των ερωτηθέντων σε δημοσκόπηση που έγινε για λογαριασμό του …κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ του προέδρου Ερντογάν από την εταιρία «Telegram».
Θαυμάστε όμως και τη σχετική ερώτηση της δημοσκόπησης: « Το 2020 επιτεύχθηκαν πολλά καλά έργα για το έθνος υπό την ηγεσία του Προέδρου μας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όπως άλλωστε και κάθε χρόνο από το 2002 ,που ανέλαβε την εξουσία .Ποιό είναι όμως το πιο αξέχαστο και θαυμαστό γεγονός του 2020;».Ετσι ακριβώς ήταν διατυπωμένο το ερώτημα ,όπως γράφει στο σχετικό ρεπορτάζ η φιλο-κυβερνητική Yeni Safak. Για να μαθαίνουν άλλωστε οι κάθε λογής δημοσκόποι σε όλον τον κόσμο πως να κάνουν σωστά τις ερωτήσεις στις έρευνες…
Η εφημερίδα Sozcu δημοσίευσε επίσης και μια σειρά σχόλια των ανθρώπων που πήραν μέρος στη δημοσκόπηση:
-«Η Αγία Σοφία ήταν το όνειρό μας».
-«Η Αγιά Σοφία ήταν η κορωνίς του 2020»
-« Η Αγία Σοφία είναι το στέμμα αυτού του έθνους, το κλειδί για ένα όμορφο μέλλον».
– « Όλα όσα έκανε ο Πρόεδρος είναι πολύτιμα , αλλά η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί είναι ένα σημείο καμπής στην τουρκική ισλαμική ιστορία»
-«Η Αγία Σοφία είναι το σύμβολο της κατάκτησης».

Για την ιστορία να πούμε ότι «δεύτερο πιο θαυμάσιο γεγονός» ,σύμφωνα με τη δημοσκόπηση του κυβερνώντος κόμματος στην Τουρκία, ήταν με ποσοστό 10% η νίκη του Αζερμπαϊζάν στο Ναγκόρνο Καραμπάχ και τρίτο με 8% η ανακάλυψη φυσικού αερίου στη Μαύρη Θάλασσα από το γεωτρύπανο Fatih.
Αν και οι δημοσκοπήσεις έχουν γίνει όπλο στα χέρια του καθεστώτος Ερντογάν, ειναι προφανές οτι η πολιτική της πλήρους Ισλαμοποίησης έχει πέραση στους ψηφοφόρους . Ετσι ο Τούρκος Πρόεδρος περνάει πιο εύκολα την προπαγάνδα του σε έναν λαό που πλήττεται από τις τεράστιες υγειονομικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις της πανδημίας. Μια νεοφιλελεύθερη πολιτική με ισλαμικό περιτύλιγμα!
Μόνο που δεν αρκούν οι «δημοσκοπήσεις» και ο έλεγχος του 90% των Μέσων Ενημέρωσης από το καθεστώς , για να αισθάνεται ασφάλεια ο Τούρκος Πρόεδρος. Γι` αυτό και κλιμακώνει όλο και περισσότερο την καταστολή. Κάπου 45 φοιτητές του πανεπιστήμιου του Βοσπόρου συνελήφθησαν και άλλοι 10 καταζητούνται ως «τρομοκράτες», επειδή μετείχαν στις εκδηλώσεις διαμαρτυρίας ενάντια στον διορισμό ως Πρύτανη ενός κομματικού φίλου του προέδρου Ερντογάν ,με αμφίβολα ακαδημαϊκά προσόντα.
«Οι συλλήψεις έγιναν μάλιστα με βίαιο τρόπο, με πρακτικές που χρησιμοποιούνται γενικά κατά τη διάρκεια επιχειρήσεων κατά ενόπλων οργανώσεων» λέει ένας φοιτητής ,διατηρώντας την ανωνυμία του για ευνόητους λόγους. «Είναι σαφές ότι ο στόχος της κυβέρνησης είναι να ταυτίσει τους φοιτητές με τους τρομοκράτες», προσθέτει.
Στην πόλη Σόμα ,στην νοτιοδυτική επαρχία της Μανισά (Μαγνησίας) ,χιλιάδες ανθρακωρύχοι προσπάθησαν πέρυσι τον Οκτώβριο να συγκροτήσουν πορεία προς την Αγκυρα για να διαμαρτυρηθούν για τις άθλιες συνθήκες εργασίας, αλλά βρέθηκαν αντιμέτωποι με την καταστολή. Οποιος τολμήσει να καταφερθεί κατά της κυβέρνησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έστω και αόριστα, κατηγορείται για τρομοκρατία. Όπως λένε υπέρμαχοι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Γείτονα, «το παράξενο είναι ότι πολλές φορές οι κατηγορίες είναι αόριστες ή τα αποδεικτικά στοιχεία που παρουσιάζονται για την υποστήριξή τους είναι γελοία: αρκεί να βρισκόσουν στην πλατεία ,την ώρα μιας διαδήλωσης».

«Καγιούμ»- κυβερνητικοί τοποτηρητές -παντού

Η καταστολή κάθε αντιπολιτευτικής φωνής έχει μάλιστα αποκτήσει το τελευταίο διάστημα και ένα διαφορετικό περιεχόμενο: Η κυβέρνηση Ερντογάν τοποθετεί αυθαίρετα σε θεσμούς που θέλει να ελέγξει «κυβερνητικούς τοποτηρητές» -«Καγιούμ» ,όπως τους λένε οι αντίπαλοι του καθεστώτος. Τέτοιος «κυβερνητικός διαχειριστής» θεωρείται ο νέο-διορισμένος πρύτανης στο «ανυπότακτο» Πανεπιστήμιο του Βοσπόρου. Ακόμα και στα hashtag που κυκλοφόρησαν κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων στο πανεπιστήμιο, εμφανίζεται η λέξη «kayyum: # kayyımrektöristemiyoruz», με τους φοιτητές να λένε «δεν θέλουμε τον κυβερνητικό τοποτηρητή».

Τέτοιους «γκαουλάιτερ» διορίζει συνεχώς και αυθαίρετα η κυβέρνηση Ερντογάν στη θέση εκλεγμένων δημάρχων , δημοτικών και επαρχιακών συμβουλίων που πρόσκεινται στην αντιπολίτευση. Αυτό έχει συμβεί επανειλημμένα στην νοτιο-ανατολική Τουρκία, όπου η πλειοψηφία των εκλεγμένων δημάρχων προέρχονται από το φιλοκουρδικό κόμμα HDP .
«Ο στόχος του Ερντογάν και του ΑΚΡ είναι να ελέγχουν όλα τα θεσμικά όργανα» λέει ο ιστορικός Καντάν Μπαντέμ, καθηγητής στο πανεπιστήμιο Μουνζούρ, στο Τουντσελί.«Προσπαθούν να εξαλείψουν οποιαδήποτε εναπομένουσα αντιπολίτευση. Αν δουν κινήσεις αντίθετες με τα σχέδιά τους, οι αρχές γίνονται ακόμη πιο βίαιες από ό, τι είναι ήδη και εντείνουν την καταστολή», τονίζει ο καθηγητής Μπαντέμ και προσθέτει: Κάθε κέντρο λήψης αποφάσεων που αποκλίνει από τις κυβερνητικές οδηγίες, το επαναφέρουν στην τάξη και στην υπακοή μέσω της αναγκαστικής αντικατάστασης των αντίθετων φωνών ,με αξιόπιστους επιτρόπους.

Δυστυχώς, η Δύση και ειδικά η Ευρώπη,που κάμπτεται -και σωστά- για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο Χονγκ Κογκ ,στη Λευκορωσία και αλλού, κλείνει τα μάτια σε αυτό το «χαμηλής έντασης πραξικόπημα» που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Τουρκία. Αποφεύγοντας συστηματικά να επιβάλει κυρώσεις στο αυταρχικό αυτό καθεστώς, επειδή το …Oruc Reis παραμένει δεμένο στην Αττάλεια και ο Ερντογάν έχει φορέσει για τον χειμώνα «προβιά προβάτου».
Τα γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα δεν επιτρέπουν άλλωστε στην Ευρωπαική Ενωση να δει ότι αν και έχει λήξει εδώ και δύο χρόνια η κατάσταση έκτακτης ανάγκης (η λεγόμενη ohal), την οποία επέβαλε ο Ερντογάν μετά το πραξικόπημα του 2016, η καταστολή των ελευθεριών και των πολιτικών δικαιωμάτων λαμβάνει συνεχώς εφιαλτικές διαστάσεις. Δεκάδες δημοσιογράφοι παραμένουν φυλακισμένοι, δεκάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι ,δικαστές, εκπαιδευτικοί, ακαδημαϊκοί απολύθηκαν από τις δουλειές τους ως «τρομοκράτες». Η κατηγορία της «τρομοκρατίας» αποδίδεται πολύ εύκολα σε διαφωνούντες με το καθεστώς . Σύμφωνα με την Human Rights Watch,έχουν διεξαχθεί πάνω από 58.000 δίκες και έχουν διαταχθεί περίπου 130.000 δικαστικές έρευνες ,με αυτή την κατηγορία.

«Αντιμετωπίζουμε μια μάχη του κυβερνώντος κόμματος AKP ενάντια στη δημοκρατία και τη λαϊκή βούληση» υποστηρίζει ο Ντεβρίς Τσιμέν, εκπρόσωπος του HDP στην Ευρώπη. «Η Τουρκία αυτή τη στιγμή κυβερνάται από ένα αυταρχικό καθεστώς που έχει χάσει κάθε πολιτική νομιμότητα», προσθέτει. Μια «νομιμότητα» ,η οποία ,ακόμη και αν μπορεί να αμφισβητηθεί εν μέρει στο εσωτερικό, δυστυχώς συνεχίζει να γίνεται αποδεκτή εκτός συνόρων , παρέχοντας στο καθεστώς Ερντογάν ελευθερία δράσης, σε πολλές περιπτώσεις. Μοναδικός φόβος και άγνωστος Χ για τον Ερντογάν αποτελεί η νέα αμερικανική διοίκηση .Γι` αυτό το λόγο άλλωστε προσπαθεί να εμφανιστεί ως «περιστερά» στο εξωτερικό. Και δυστυχώς κάποιοι του δίνουν διαβατήριο καλής συμπεριφοράς …Για να συνεχίσει απτόητος το έργο του.

“Δημοκρατία”

Κινητά και Διαδίκτυο κατά Ρύπανσης: Η περίπτωση των Σκοπίων

Από
anixneuseis
-
0

Οι νέες τεχνολογίες και η δυνατότητά τους να χρησιμοποιηθούν προς όφελος των κοινωνιών.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
24 Ιανουαρίου 2021

Τα Σκόπια αντιμετωπίζουν ένα από τα χειρότερα προβλήματα ατμοσφαιρικής ρύπανσης στην Ευρώπη. Οι κάτοικοι της πόλης νοιώθουν ασφυξία τον χειμώνα και αν πάνε βόλτα με τα πόδια πρέπει να αλλάξουν μετά τα ρούχα τους, γιατί βρωμάνε. Οι συνθήκες αυτές επικρατούν για περίπου τρεις μήνες το χρόνο. Οι κάτοικοι με αναπνευστικές παθήσεις φεύγουν για να γλυτώσουν, τα παιδιά αντιμετωπίζουν συχνά βρογχίτιδες, οι νέοι όμως άρχισαν να χρησιμοποιούν τώρα εφαρμογές στα κινητά τους αναζητώντας τρόπους αντιμετώπισης του προβλήματος.

Τα Σκόπια είναι πολλές μέρες το χρόνο στις πρώτες θέσεις των πλέον μολυσμένων πόλεων της Ευρώπης, μερικές μέρες και όλου του κόσμου. Το 2018 για παράδειγμα τα επίπεδα των PM10, μικροσκοπικών σωματιδίων ρυπαντών, υπερέβησαν τα όρια της Ε.Ε. επί 202 ημέρες. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας περίπου 3.000 θάνατοι το χρόνο στη Βόρειο Μακεδονία οφείλονται στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Η ρύπανση έχει μεγάλο οικονομικό κόστος (οι εκτιμήσεις ποικίλλουν από 570 εκατ. σε 1,5 δισ. ευρώ) και αποτελεί ένα επιπλέον κίνητρο μετανάστευσης νέων επιστημόνων, που έχει εξελιχθεί στη μεγάλη μάστιγα της Ανατολικής και Νότιας Ευρώπης. Η Βόρεια Μακεδονία πλήττεται ιδιαίτερα από το φαινόμενο, με το ένα τρίτο των αποφοίτων τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να ζει στο εξωτερικό…

Η μεγάλη φτώχεια συμβάλλει στην αιθαλομίχλη που πλήττει τα Σκόπια. Με μέσο “μισθό” στα 250 ευρώ, πολλοί άνθρωποι δεν μπορούν να ζεστάνουν τα σπίτια τους παρά καίγοντας ξύλα, με βιομάζα ή, καμιά φορά, ακόμα και καίγοντας πλαστικά. Μεταχειρισμένα αυτοκίνητα που δεν πληρούν τις προδιαγραφές της Ε.Ε. εισάγονται και χρησιμοποιούνται, ενώ είναι περιορισμένες οι δημόσιες συγκοινωνίες. Η βιομηχανία έχει το δικό της μερίδιο μόλυνσης και εκφράζονται μεγάλες επιφυλάξεις για το πόσο αξιόπιστες είναι οι μετρήσεις της συμβολής της. Αλλά και το κρατικό δίκτυο παρακολούθησης της ρύπανσης, που είναι κατ’ αρχήν αξιόπιστο, παρουσιάζει προβλήματα γιατί, λόγω του κόστους, συχνά δεν συντηρείται και δεν επισκευάζεται. Ο μολυσμένος αέρας παγιδεύεται πάνω από την πόλη, λόγω των βουνών που την περιτριγυρίζουν και του φαινομένου της ατμοσφαιρικής αναστροφής.

Μέσα στα τόσα προβλήματα της ζωής τους στα διαλυμένα, “μετακομμουνιστικά” Βαλκάνια, λίγοι κάτοικοι έδιναν σημασία στο πρόβλημα της ρύπανσης μέχρι πριν από πέντε χρόνια, όταν ένας φοιτητής του Πολυτεχνείου ανέπτυξε μια εφαρμογή κινητού, την AirCare, χάρη στην οποία μπορούσε οποιοσδήποτε να διαπιστώσει ανά πάσα στιγμή αν η ατμόσφαιρα γύρω του είναι μολυσμένη και πόσο. Οι πληροφορίες προέρχονταν από τους κοντινότερους επίσημους σταθμούς μέτρησης της ρύπανσης. Οι κάτοικοι των Σκοπίων άρχισαν έτσι να αποκτούν μια πολύ άμεση αντίληψη της σοβαρότητας των προβλημάτων ρύπανσης που αντιμετωπίζουν και τα οποία ουσιαστικά αγνοούσαν ή στα οποία δεν έδιναν μέχρι πρότινος σημασία. Είναι άλλο να ακούς γενικά περί ρύπανσης και άλλο να παίρνεις μια κόκκινη ειδοποίηση στο τηλέφωνο ότι τα επίπεδα μόλυνσης είναι πιο πάνω από τα επιτρεπόμενα όρια θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία σου και την υγεία των δικών σου. Σύντομα η εφαρμογή απέκτησε τόσους πολλούς χρήστες που είχε πρόβλημα για να λειτουργήσει.

Η εφαρμογή συνέβαλε στο να αναπτυχθεί μαζικό κίνημα και εξαιτίας της άρχισαν να σχηματίζονται διάφορες ομάδες όπως η “Πρωτοβουλία O2” για σειρά περιβαντολλογικών θεμάτων. Η ανησυχία για τη μόλυνση άρχισε να διαχέεται μέσω των κοινωνικών μέσων (social media) και γρήγορα σχηματίστηκε η κρίσιμη μάζα που μπορεί να δράσει για κοινωνική αλλαγή. Ήρθε επίσης με τον τρόπο αυτό σε επαφή το ευρύτερο κοινό με τους γιατρούς που ασχολούνται με τις αρρώστιες που προκαλεί η ρύπανση, όπως τα πάρα πολλά κρούσματα βρογχίτιδος σε παιδιά. Τον Δεκέμβριο του 2015 έγινε στο κέντρο των Σκοπίων η πρώτη μεγάλη διαδήλωση εναντίον της ρύπανσης. Το 2020 το κίνημα είχε πλέον διεθνοποιηθεί και, στις 28 Φεβρουαρίου, σε εννέα πόλεις των Δυτικών Βαλκανίων, από τη Μπάνια Λούκα και το Βελιγράδι μέχρι τα Σκόπια έγιναν ταυτόχρονες διαδηλώσεις για καθαρό αέρα.

Ένα άλλο πρόβλημα που αντιμετώπισε η AirCare ήταν το ότι οι κυβερνητικοί σταθμοί μέτρησης της ρύπανσης στοίχιζαν πολύ στη συντήρησή τους, με αποτέλεσμα το δίκτυο να λειτουργεί με εσφαλμένα αποτελέσματα ή και να καταρρέει – πρόβλημα που το πρόγραμμα του ΟΗΕ για το περιβάλλον (UNEP) εντόπισε ήδη από το 2019. Και αυτό όμως αντιμετωπίστηκε με πρωτοβουλίες πολιτών που αγόρασαν μετρητές ρύπανσης και τους εγκατέστησαν. Είναι αλήθεια ότι δεν αποδεικνύονται τόσο ακριβείς όσο αυτοί του κρατικού δικτύου μετρήσεων, και το γεγονός προκάλεσε διαμάχες, αποτελεί όμως μια κάποια λύση.

Οι νέες τεχνολογίες της πληροφορίας και το διαδίκτυο δικαιολογημένα προκαλούν ανησυχίες, καθιστάμενα τώρα προνομιακά όπλα ενός εφορμούντος παγκόσμιου ολοκληρωτισμού, είτε ακολουθεί το δόγμα Μπάνον στην επικοινωνία “Γεμίστε σκατά το διαδίκτυο» (ο Μπάνον είναι πρώην στέλεχος της Goldman Sachs, πρώην αξιωματικός του αμερικανικού Πολεμικού Ναυτικού και από τους κύριους στρατηγιστές του Τραμπ), είτε την πολιτική λογοκρισίας των Facebook και Twitter. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι οι νέες τεχνολογίες δεν υπάρχει και η δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν προς όφελος των κοινωνιών.

Αυτό συνέβη στο πιο πάνω βαλκανικό παράδειγμα, αυτό συνέβη και στην αρχή του κινήματος των Κίτρινων Γιλέκων. Το τελευταίο βέβαια έγινε γιατί το υψηλό επίπεδο συνείδησης της γαλλικής κοινωνίας και μια λαϊκή, σοσιαλιστική κουλτούρα, που οι ρίζες της ανιχνεύονται πολλές γενιές πίσω, αν όχι στην ίδια τη μεγάλη Γαλλική Επανάσταση, εμπόδισε τις προσπάθειες χειραγώγησης αυτού του κινήματος και “εκτροπής” του.

Πηγή: kosmodromio.gr

Η διαφορετική, δύσκολη πραγματικότητα των Ελληνοτουρκικών

Από
anixneuseis
-
0

Νίκος Μελέτης

Προσγείωση σε μια διαφορετική πραγματικότητα στο πλέγμα των ελληνοτουρκικών και ευρωτουρκικών σχέσεων, καθώς μετά και το προχθεσινό Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της Ε.Ε. είναι σαφές ότι το ενδεχόμενο κυρώσεων απομακρύνεται από την ευρωπαϊκή ατζέντα και έτσι η προσπάθεια της Αθήνας θα πρέπει να επικεντρωθεί στο να χρησιμοποιηθεί έστω το «καρότο» που προσφέρουν οι Ευρωπαίοι για την συγκράτηση της Άγκυρας.

Και βεβαίως να αποφευχθεί η προσπάθεια εταίρων και ευρωπαίων αξιωματούχων να «ξεπλύνουν» την Τουρκία με επιχείρημα το ότι απέσυρε μετά από πολύμηνη παράνομη δραστηριότητα τα ερευνητικά της από την υφαλοκρηπίδα της Ανατολικής Μεσογείου και επειδή πραγματοποιήθηκε ο 61ος γύρος των διερευνητικών επαφών.

Το 2021 δεν είναι 1999 και κάθε άλλο παρά είναι ρεαλιστικές οι ιδέες που υπήρξαν για ένα «νέο Ελσίνκι» που θα υπήρχε πλήρης διασύνδεση της ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας και των ωφελημάτων που διεκδικεί, με την ομαλοποίηση των σχέσεων της με την Ελλάδα και την επίλυση της διαφοράς των θαλασσίων ζωνών με ορίζοντα το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης στην βάση του Διεθνούς Δίκαιου.

Οι συνθήκες είναι εντελώς διαφορετικές και δυστυχώς η Τουρκία και όσοι την υποστηρίζουν όχι απλώς δεν θέλουν να θέσουν τις ευρωτουρκικές σχέσεις υπό την αίρεση της βελτίωσης των ελληνοτουρκικών, αλλά αντιθέτως επιδιώκουν την αποσύνδεση τους. Και μάλιστα με τρόπο που οι επιθετικές κινήσεις και η αμφισβήτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων κρατών μελών, να μην θεωρούνται λόγος «τιμωρίας» της Τουρκίας ενώ αντιθέτως, μια κίνηση όπως η επανάληψη των διερευνητικών, η οποία προφανώς και δεν είναι το «μεγάλο βήμα» όπως το εμφανίζουν, να χρησιμοποιείται ως επιχείρημα για να επιβραβεύεται η Τουρκία.

Ακόμη και για τους πιο εύπιστους ευρωπαίους είναι προφανές ότι οι κινήσεις της Τουρκίας γίνονται με ορίζοντα την Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. της 25ης Μαρτίου και για τον λόγο αυτό επισπεύσθηκε η απόσυρση του Oruc Reis ώστε να επαναρχίσουν οι διερευνητικές που ο επόμενος γύρος τους τοποθετείται επίσης μέχρι τον Μάρτιο, ενώ αποσύρθηκε και το Barbaros προκειμένου να μην υπάρχει αυτό το εμπόδιο για την σύγκληση της άτυπης Πενταμερούς για το Κυπριακό, που τοποθετείται για το διάστημα λίγο πριν την Σύνοδο Κορυφής.

Αρκετοί είναι εκείνοι στις Βρυξέλλες αλλά και το Βερολίνο που θεωρούν ότι πρέπει να δοθεί ευκαιρία στην Τουρκία και ότι έτσι θα επωφεληθεί και η Ελλάδα και η Κύπρος γιατί η Τουρκία θα έχει κίνητρο να εγκαταλείψει τις προκλήσεις. Δεν αντιλαμβάνονται ότι οι προκλήσεις των τελευταίων ετών δεν είναι η «ασθένεια», αλλά τα «συμπτώματα» της Νεοθωμανικής επεκτατικής ιδεολογίας που έχει μετουσιωθεί σε επίσημη πολιτική του καθεστώτος Ερντογάν. Και πλέον έχει ταυτισθεί τόσο πολύ με τον τούρκο ηγέτη που αποτελεί συστατικό στοιχείο της πολιτικής ύπαρξης του.

Νεοθωμανικός επεκτατισμός και Ερντογάν είναι πλέον ταυτόσημες έννοιες και αυτό δεν αλλάζει όσες απειλές η καλοπιάσματα υπάρξουν από την Ευρώπη, η οποία απλώς δεν θέλει να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Η Αθήνα οφείλει να είναι ενεργά παρούσα όλο το επόμενο διάστημα στην προσπάθεια που θα καταβληθεί για την διαμόρφωση της «θετικής ατζέντας» για την Τουρκία, ώστε αν δεν μπορέσει να επιβάλει διασύνδεση με τα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, τουλάχιστον να υπάρχουν δικλείδες ασφαλείας και να μην βρεθεί η Αθήνα και η Λευκωσία, στην δυσάρεστη θέση να έχουν ξεκλειδώσει κονδύλια και άλλου είδους ωφελήματα προς την Τουρκία, η οποία όμως ανενόχλητη θα συνεχίσει να εισβάλει στην ελληνική υφαλοκρηπίδα ή να επαναφέρει το casus belli και τις «γκρίζες ζώνες».

Για τις διερευνητικές δεν υπάρχουν καθόλου πληροφορίες αλλά δεν θα πρέπει να περιμένει κανείς ότι η Τουρκία θα υποχωρήσει τώρα, από θέσεις που έστω και δειλά πρόβαλε πριν από δέκα η δεκαπέντε χρόνια, πριν υπάρξει αυτό το κοκτέιλ εθνικισμού και νέο-οθωμανισμού στην Άγκυρα και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας». Η Αθήνα έχει λόγους να συντηρήσει αυτή την διαδικασία, εξαντλώντας κάθε περιθώριο διερεύνησης των προθέσεων της τουρκικής πλευράς και επιμένοντας ότι υπάρχει υποχρέωση αποφυγής προκλήσεων και μονομερών ενεργειών όσο διαρκούν οι συνομιλίες. Ώστε το blame game εάν χρειασθεί να αφορά αποκλειστικά την Τουρκία.

Όσο κι αν επιδιώκει η Τουρκία να μετατρέψει τις διερευνητικές σε κολυμβήθρα του Σιλωάμ για τις ευρωτουρκικές σχέσεις, τουλάχιστον ας επωφεληθεί η χώρα μας για να κερδίσει χρόνο, να πάρουν ανάσα οι Ένοπλες Δυνάμεις περιμένοντας την στιγμή που η Τουρκία θα αποφασίσει να κηρύξει την λήξη των συνομιλιών.

Έχοντας επίγνωση ότι η επόμενη ημέρα θα είναι πραγματικά δύσκολη.

liberal.gr

In first call with Putin, Biden marks a return to skepticism from the top

Από
anixneuseis
-
0
By

Jan. 27, 2021 at 2:44 a.m. GMT+2

President Biden laid out a bill of complaint against Russian President Vladimir Putin on Tuesday, airing allegations of human rights abuses, cyberspying and more while making a hard pivot away from the deference that former president Donald Trump often displayed toward Russia.

The phone call less than a week into Biden’s term was his first known contact with an adversarial foreign leader. It came as the United States has joined European nations and others in condemning the detention of Russian opposition leader Alexei Navalny and after a crackdown on street protests.

Biden’s agenda for the call included protest of “ongoing Russian aggression” against Ukraine, and he confronted Putin over the “Solar Winds” espionage case, alleged interference in U.S. elections and the alleged offer to pay bounties for the deaths of U.S. troops serving in Afghanistan, White House press secretary Jen Psaki said Tuesday.

People clash with police during a rally protesting the jailing of Russian opposition leader Alexei Navalny in St. Petersburg on Jan. 23.

“His intention was also to make clear that the United States will act firmly in defense of our national interests in response to malign actions by Russia,” Psaki said.

Throughout his presidency, Trump refused to pin blame on Russia for actions ranging from 2016 election interference to the attempted assassination of a British former spy, the poisoning of Navalny last year, the alleged bounties and the extensive cyberhack that affected U.S. federal agencies and corporations. In each of those cases, other elements of the U.S. government blamed Russia.

Alongside the return to official skepticism from the top about Russian actions and motives, Biden made an expected offer to Putin to extend a key arms control agreement.

The pact, known as New START, is the last remaining nuclear arms treaty between the former Cold War enemies, and the timing of Biden’s call was partly driven by the clock. The pact would expire next week unless extended by both nations, something the United States can do without congressional approval.

Russian President Vladimir Putin holds a meeting with Russian students via a videoconference on Jan. 25.

The Kremlin also released a readout of the call between the two leaders. It did not mention the issues Psaki listed and took an optimistic tone about cooperation under Biden’s presidency.

“The presidents expressed their satisfaction with today’s exchange of the diplomatic notes of having reached an agreement to extend the New START,” the statement said. “Over the next few days the two sides will finalize all procedures necessary for further functioning of this important mechanism of international law on the mutual limitation of nuclear missile arsenals.”

Biden also spoke Tuesday with NATO Secretary General Jens Stoltenberg and “conveyed his intention to consult and work with allies on the full range of shared security concerns” and reaffirmed the U.S. commitment to “strengthening transatlantic security.”

A written summary of the Putin call provided by the White House later Tuesday emphasized extending the arms control treaty. The statement raised the possibility of further talks on other arms control and security issues before listing the allegations and complaints Biden had laid out to Putin.

“The two presidents agreed to maintain transparent and consistent communication going forward,” the White House statement said.

Lt. Col. Alexander Vindman, the former National Security Council aide fired by Trump after testifying during Trump’s 2019 impeachment trial, tweeted Tuesday in support of the shift that the conversation represented.

“An enormous departure from the last four years,” he wrote.

Trump repeatedly declined to challenge Putin in public or in private. He took Putin’s word over that of U.S. intelligence services that Russia was not involved in undermining the 2016 presidential election and equivocated about Russian culpability in numerous other areas. The reasons are not clear, although former aides said Trump was extremely sensitive about any suggestion that Russia had helped him win in 2016.

“He was the lap dog for Russia rather than the watchdog for America,” Sen. Jeff Merkley (D-Ore.) said in an interview on MSNBC, as he called the Biden phone call a “refreshing” return to the premise that the U.S. president should hold Putin to account.

Trump had 18 one-on-one calls with Putin over four years, according to Kremlin readouts. On a number of occasions, the White House did not even acknowledge the calls until after an announcement by Moscow, and some reported by Moscow do not appear in archived public White House records.

Both sides generally provided anodyne statements acknowledging joint global concerns, along with promises to work together. One of Trump’s early calls to Putin, in December 2017, was described by the White House as simply a thank you to the Russian leader for “acknowledging America’s strong economic performance in his annual press conference.”

In March 2018, according to White House records, Trump called Putin to congratulate him on his reelection. News reports about the call later revealed that Trump had been given briefing notes ahead of the conversation that warned “DO NOT CONGRATULATE.”

On the same call, despite international skepticism about the fairness of the race, Trump proposed meeting Putin at the White House, in what would have been the Russian leader’s first visit since 2005. No Putin visit ever occurred during the Trump administration.

After Trump’s controversial 2019 call with Ukrainian President Volodymyr Zelensky leaked, and its contents led to Trump’s first impeachment, the White House ordered new restrictions on those allowed to view internal transcripts of his communications with world leers.

Trump’s last reported calls with Putin took place over a several-week period last year. On June 1 — after Trump had suggested to reporters that he wanted to invite Putin to that year’s U.S.-hosted Group of Seven conference — he said that they had discussed “progress toward convening the meeting.”

The idea was dropped after other members of the group complained that Russia continued to occupy parts of Ukraine — the reason it was kicked out of the G-7 in 2014 — and planned to boycott.

On Tuesday, the United States joined the other G-7 nations in condemning what a statement called “the politically motivated arrest and detention” of Navalny, who was taken into custody earlier this month upon his return to Russia from Germany, where he had recuperated after a poisoning attempt blamed on the Russian state.

The last reported call between Trump and Putin was July 23, following news reports that Russian intelligence had offered the Taliban bounties to kill U.S. troops in Afghanistan. Asked in an interview with Axios whether he had raised the subject with Putin, Trump said it was “a phone call to discuss other things. And frankly, that’s an issue that many people said was fake news.”

He then complained that “nobody ever brings up China. They always bring up Russia, Russia, Russia.”

John Hudson in Washington and Isabelle Khurshudyan in Moscow contributed to this report.

The Washington Post

Η ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ ΕΝΟΧΛΕΙ ΤΟ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ

Από
anixneuseis
-
4
του Παντελή Σαββίδη
Παρακολούθησα χθες, με κάποιον τρόπο, την ομιλία εμβληματικού πολιτικού και καλού ρήτορα, στον επιχειρηματικό σύλλογο “Αργώ”, Ελλήνων επιχειρηματιών των Βρυξελλών. Η ομιλία έγινε διαδικτυακά και την παρακολουθήσαμε 75 άτομα.
(74 οι προσκεκλημένοι + εμένα). Τον αριθμό τον αναφέρω για να δώσω εγκυρότητα στο σχόλιο. Ήμουν και εγώ εκεί, με κάποιον τρόπο.
Καλή η ρητορική εμφάνιση του πολιτικού. Στέκομαι κριτικά, όμως, στο περιεχόμενο της ομιλίας του.
Το ” δια ταύτα” ήταν πως η ελληνική κοινή γνώμη στέκεται- με τις αντιδράσεις της- εμπόδιο στην προσπάθεια της Ελλάδας να τα βρει με την Τουρκία.
Το τι ακριβώς σημαίνει η προσπάθεια της Ελλάδας να τα βρει με την Τουρκία είναι γνωστό. Παραχωρήσεις. Ο ομιλητής, λοιπόν, υποστήριξε πως η ελληνική κοινή γνώμη στέκεται εμπόδιο στις παραχωρήσεις που θέλουν να κάνουν οι ελληνικές κυβερνήσεις για να ησυχάσουν, όπως νομίζουν, από τον τουρκικό βραχνά.
Καλά κάνει η κοινή γνώμη και αντιδρά και περισώζει ό,τι είναι να περισωθεί από ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και ελληνική κυριαρχία. Και τώρα που το γνωρίζουμε πως αυτό στέκεται εμπόδιο στην προσπάθεια του ελληνικού κατεστημένου για παραχωρήσεις πρέπει να επιμείνουμε και να εντείνουμε τις αντιδράσεις μας.
Με την Τουρκία πρέπει να τα βρούμε. Είναι γείτονάς μας και θα αποτελεί μια διαρκή απειλή. Αλλά όχι υποχωρώντας από όσα παραχωρεί στην Ελλάδα το Διεθνές Δίκαιο. Και αυτό, όχι μόνο διότι δεν υπάρχει κανένας λόγος παραχωρήσεων αλλά και διότι θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Η Τουρκία δεν πρόκειται να σταματήσει να διεκδικεί μέχρι να κάνει την Ελλάδα επαρχία της. De facto, όχι De jure. Να το πω διαφορετικά, Μέχρι να την κάνει προτεκτοράτο της. Αν αυτή είναι η φιλοδοξία της ελληνικής άρχουσας τάξης τότε θα βρίσκει την κοινή γνώμη, όπως είπε ο εμβληματικός πολιτικός, απέναντί της. Και θα ευθύνεται, η ελληνική άρχουσα τάξη, για άλλη μια φορά για τον διχασμό της κοινωνίας. Και όπως γράφουν οι καλά γνωρίζοντες, μια διχασμένη κοινωνία δεν μπορεί να αναπτυχθεί.
Το επίσης ενδιαφέρον είναι πως την διαδικτυακή εκδήλωση παρακολούθησαν και ευρωβουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας οι οποίοι άλλην εντύπωση δίνουν στην κοινή γνώμη με τις δημόσιες δηλώσεις τους ενώ εκεί συμφώνησαν με τον ομιλητή, πρώην πολιτικό. Όπως συμφώνησε και η συντριπτική πλειονότητα του ακροατηρίου.
Ο μόνος που τόλμησε να διατυπώσει κάποιες επιφυλάξεις ήταν ο Ζάννας, απόγονος της γνωστής οικογένειας της Θεσσαλονίκης και συγγενής του Σαμάρα.
Στο ίδιο κλίμα κινείται με αρθρογραφία στελεχών του και το γνωστό μοναδικό, ελληνικό think tank θέτοντας το δίλημμα “παραχωρήσεις ή πόλεμος”.
Υποτίθεται πως τα think tanks αναζητούν- και προτείνουν στους εντολείς τους- τρόπους που θα ικανοποιούν το ερώτημα που τίθεται. Και το ερώτημα στο think tank είναι, ή πρέπει να είναι: υπάρχει τρόπος να διατηρήσει η χώρα ό,τι της ανήκει και να μην πάει σε πόλεμο; Δυστυχώς, η απάντηση της γνωστής Δεξαμενής Σκέψης είναι όχι. Τότε, όμως, δεν μπορεί να επιτελέσει το ρόλο της.
Θέλουμε ακέραια τη χώρα με τα δικαιώματα που της αναγνωρίζει το Διεθνές Δίκαιο; Τότε πρέπει να βρισκόμαστε σε διαρκή εγρήγορση.

Οι μύχιοι πόθοι του Ερντογάν με το «πόκερ» των διερευνητικών

Από
anixneuseis
-
0

Του Μιχάλη Ψύλου

Πρώτη είδηση στην ιστοσελίδα του CNNTurk χθες το μεσημέρι: «Επίδειξη δύναμης στην Ανατολική Μεσόγειο… Το Τουρκικό υπουργείο Εθνικής Άμυνας ανακοίνωσε ότι αεροσκάφη F-16, F4-E 2020 και μεταγωγικά ανεφοδιασμού CN-235 CASA, E7-T και KC-135R πραγματοποιούν εκπαιδευτική αποστολή στην Ανατολική Μεσόγειο». 

Πανομοιότυποι οι τίτλοι και τα ρεπορτάζ στις ιστοσελίδες της Milliyet, της Yeni Safak και σε άλλες μεγάλες τουρκικές εφημερίδες με εντυπωσιακές φωτογραφίες ανεφοδιασμού ενός τουρκικού F-16 στον αέρα. Και με την επισήμανση  ότι «την είδηση ανέβασε το Τουρκικό υπουργείο Αμυνας στην επίσημη ιστοσελίδα του»!

Ποιο είναι το περίεργο θα πείτε; Μα την ίδια ώρα ακριβώς που ο Τουρκικός Τύπος έκανε λόγο για «επίδειξη δύναμης», τελείωνε εσπευσμένα η πρώτη ελληνοτουρκική «διερευνητική συνάντηση» στο περίφημο Οθωμανικό παλάτι Ντολμά Μπαχτσέ, στην Κωνσταντινούπολη. Η πρώτη μετά από 5 χρόνια συνάντηση κράτησε 3,5 ώρες και  ολοκληρώθηκε δύο ώρες νωρίτερα από ό,τι είχε προγραμματιστεί. Προφανώς γιατί υπήρξε αδιέξοδο. Ανακοινώθηκε επίσης ότι ο επόμενος γύρος θα γίνει στην Αθήνα.

Δημοσιογραφικές πληροφορίες από την Κωνσταντινούπολη αναφέρουν ότι «όπως αναμενόταν τουρκική πλευρά έβαλε στο τραπέζι για τον καθορισμό της ατζέντας, με όλα τα λεγόμενα «γκρίζα» θέματα και φυσικά η ελληνική αντιπροσωπεία το απέρριψε». 

«Παρών» ο Ερντογάν διά του Ιμπραήμ Καλίν

Οι εντολές στον επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας, πρέσβη Παύλο Αποστολίδη ήταν ότι η Αθήνα συζητά μόνο για νησιωτική υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Η τουρκική αντιπροσωπεία -στην οποία μετείχε ως πρόσωπο έκπληξη και ο Ιμπραήμ Καλίν– ο πιο στενός συνεργάτης του προέδρου Ερντογάν δεν δίστασε να ανοίξει όλη τη βεντάλια των προκλητικών διεκδικήσεων της Αγκυρας και να ζητήσει διάλογο άνευ όρων και χωρίς προϋποθέσεις: Αποστρατιωτικοποίηση των νησιών μας, «γκρίζες ζώνες» στο Αιγαίο και ο  μηχανισμός για το Μεταναστευτικό.

Οπως έγραψε μαλιστα στο Twitter o Ιμπραημ Καλίν: «Υπό την ισχυρή ηγεσία του Προέδρου μας, είναι δυνατόν να επιλυθούν όλα τα προβλήματα, συμπεριλαμβανομένου του Αιγαίου, και έχουμε τη  βούληση για αυτό».

Ο αρθρογράφος της Yeni Safak, Μεχμέτ Ακίν, αποκαλύπτει μάλιστα ότι «το περασμένο  Σάββατο το απόγευμα, πραγματοποιήθηκε στην Κωνσταντινούπολη ευρεία σύσκεψη για την εξωτερική πολιτική, υπό την προεδρία του Προέδρου Ταγίπ Ερντογάν». Στη συνάντηση αυτή στην οποία μετείχε επίσης ο Ιμπραήμ Καλίν καθορίστηκε επακριβώς η τουρκική ατζέντα για τις διερευνητικές συνομιλίες.

Και προφανώς για να μην υπάρξει κάποιο «παραστράτημα», λόγω της παλιάς γνωριμίας των επικεφαλής των δύο αντιπροσωπειών, αποφασίστηκε να παραστεί και ως «κέρβερος» ο εξ απορρήτων προεδρικός σύμβουλος, Ιμπραήμ Καλίν. Ο Τούρκος πρόεδρος έχει άλλωστε στο μυαλό του δύο τακτικές:

– Αυτή του Χότζα -βάζουμε τα πάντα στο τραπέζι για να επιτύχουμε τελικά αυτά που πραγματικά θέλουμε.

– Και την τακτική του blame game, σε ποιόν δηλαδή θα αποδοθούν οι ευθύνες διεθνώς για την μη ευόδωση των συνομιλιών. Συνεπώς, και εναντίον ποιας πλευράς θα κλιμακωθούν οι διεθνείς πιέσεις.

Δεν περιμέναμε και τίποτα περισσότερο…

Ουδείς βέβαια περίμενες ότι ο νέος γύρος των διερευνητικών επαφών θα απέδιδε κάτι περισσότερο. Είναι ενδεικτικό άλλωστε ότι  ΟΥΔΕΜΙΑ από τις 28 μεγάλης κυκλοφορίας τουρκικές εφημερίδες είχε χθες στην πρώτη της σελίδα ως θέμα την επανάληψη των συνομιλιών. Ούτε μία, ούτε μονόστηλο! Σαν να μην υπήρχε θέμα.

Αλλά και στις μεγάλες ιστοσελίδες, μόνο η Yeni Safak είχε μια αναφορά για την επανάληψη των «διερευνητικών συνομιλιών» με την επισήμανση ότι «τα προβλήματα στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο αναμένεται να είναι στην κύρια ατζέντα».

Μόνο οι πολιτικά ανόητοι πιστεύουν ότι η Αγκυρα και ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν έχουν πραγματική διάθεση για εποικοδομητικές συνομιλίες. Αφού ξεπέρασε η Τουρκία τον σκόπελο των Ευρωπαϊκών κυρώσεων με την αμέριστη υποστήριξη της Γερμανίας, τώρα προσπαθεί να εμπλέξει την Ελλάδα στο παιγνίδι του «μουτζούρη»:

Για να επιρρίψει στην Αθήνα την ευθύνη για το αναμενόμενο αδιέξοδο στις διερευνητικές. Και κυρίως για να εμφανιστεί ως αθώα περιστερά στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού και την ομάδα Εξωτερικής πολιτικής και Αμυνας του Προέδρου Μπάιντεν, που έχει δείξει με κάθε τρόπο πως δεν εμπιστεύεται πλέον τον Ερντογάν ως σύμμαχο.

Η ιστοσελίδα Al Monitor, που ειδικεύεται στην Τουρκική πολιτική στη Μέση Ανατολή εκτιμά  ότι «οι υπολογισμοί της Αγκυρας επικεντρώνονται απλά σε βραχυπρόθεσμα κέρδη στις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Το αραβικό περιοδικό Arab Weekly δίνει μάλιστα και μια άλλη διάσταση, εκτιμώντας ότι «οι σκληροπυρηνικοί στρατιωτικοί ηγέτες στην Τουρκία είναι αυτοί που κατευθύνουν τον Πρόεδρο Ερντογάν περισσότερο από ό, τι τους κατευθύνει αυτός». Και ο στρατός, παρά τις σαρωτικές εκκαθαρίσεις από τον Ερντογάν μετά το πραξικόπημα του 2016, παραμένει πάντα βασικός πρωταγωνιστής στις πολιτικές εξελίξεις στη Γείτονα.

«Μετά το πραξικόπημα του 2016» γράφει το αραβικό περιοδικό που γνωρίζει πολύ καλά τα θέματα- «ο Ερντογάν κατόρθωσε να επικρατήσει με την καθοριστική βοήθεια του τότε αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, Χουλουσί Ακάρ». Ο Ερντογάν διόρισε στη συνέχεια τον Ακάρ υπουργό Αμυνας και αυτός πλέον τον επηρεάζει αποφασιστικά.

«Ο Ερντογάν έχει συμμαχήσει με απόστρατους αντι-δυτικούς στρατιωτικούς αξιωματούχους», λέει ο Τούρκος πολιτικός αναλυτής Ιλχάν Τανίρ.

«Είναι οι ίδιοι αξιωματικοί που υπερασπίστηκαν τις επεκτατικές πολιτικές στο Αιγαίο, στη Μεσόγειο και σε άλλες θάλασσες και προώθησαν την στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη και την τουρκο-λιβυκή θαλάσσια συμφωνία. Αυτή η σχέση είναι αμοιβαία επωφελής, καθώς ο Ερντογάν λαμβάνει έγκριση για τις πολιτικές του στη Λιβύη και οι απόστρατοι ανώτατοι αξιωματικοί έχουν  αναγνώριση στην κοινή γνώμη ως διασημότητες».

Το μυστικό όνειρο του Ερντογάν

Όπως λέει ο διάσημος Γαλλο-ιρανός νομικός και συγγραφέας Αρνταβάν Αμίρ Ασλάνι που διδάσκει «γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής» στο Ecole de Guerre Economique, όλη η εξωτερική πολιτική Ερντογάν περιστρέφεται «γύρω από ένα όνειρο: Την επαναδιαπραγμάτευση των συμφωνιών της Λωζάνης του 1923 και την επαναχάραξη των συνόρων της Τουρκίας».

Από τους καλύτερους ειδικούς στο διεθνές δημόσιο δίκαιο -εκπροσωπεί μάλιστα  διάφορα κράτη σε όλο τον κόσμο- ο Αμίρ Ασλάνι προειδοποιεί ότι «η τυχοδιωκτική πολιτική της Τουρκίας στη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου. Είναι ένα εμφανές σύμπτωμα μιας επιθυμίας βαθιά ριζωμένης στην ψυχή του Ερντογάν: να επαναδιαπραγματευτεί τις συμφωνίες της Λωζάνης».

Οπως λέει ο γαλλο-ιρανός επιφανής νομικός «θα ήταν τεράστιο σφάλμα να περιορίσουμε τον τυχοδιωκτικό χαρακτήρα της Τουρκίας του Ερντογάν μόνο στην επιθυμία για αυτάρκεια στους υδρογονάνθρακες. Η Τουρκία αναζητά περισσότερα από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο. Επιδιώκει να επανασχεδιάσει τα σύνορά της, όπως αποφασίστηκαν το 1923 στη Λωζάνη. Και πρώτος στόχος του στην προοπτική αυτή είναι η κατοχύρωση στην Τουρκία της θαλάσσιας ζώνη γύρω από το Καστελόριζο. Σε αντίθεση με τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ, ο οποίος χαρακτήρισε τη Λωζάνη ως ιστορική νίκη», τονίζει ο Αμίρ Ασλάνι, «ο Ερντογάν πιστεύει ότι ήρθε η ώρα της εκδίκησης. Αυτό που αναζητά ο Τούρκος πρόεδρος είναι τίποτα περισσότερο,τίποτα λιγότερο, από την επαναδιαπραγμάτευση των συνόρων της Τουρκίας σε βάρος των γειτόνων της, μεταξύ των οποίων είναι η Ελλάδα»!

Για να μην ξεχνιόμαστε, δηλαδή….

 «Δημοκρτατία»

Οι ρωσικές αρχές κατάφεραν να μετατρέψουν τον Ναβάλνι σε έναν θρύλο

Από
anixneuseis
-
0

Ισραήλ, μην εμπιστεύεσαι την Τουρκία.

Από
anixneuseis
-
1

BESA

By 

Κυκλοφορούν φήμες ότι μια ισραηλινο-τουρκική προσέγγιση ενδέχεται να συμβεί σύντομα. Η Ιερουσαλήμ και άλλες περιφερειακές πρωτεύουσες δεν πρέπει να πέσουν ξανά στην εξαπάτηση της Άγκυρας.
Τις τελευταίες εβδομάδες, η Τουρκία βρέθηκε πολύ απομονωμένη από τη Δύση και τη Μέση Ανατολή. Σε απάντηση σε αυτήν την απομόνωση, ο Ισλαμιστής ισχυρός Πρόεδρος της χώρας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, αποφάσισε να πραγματοποιήσει συνομιλίες με τη Σαουδική Αραβία και να επιστρέψει τον Τούρκο πρέσβη στο Τελ Αβίβ. Η Άγκυρα διεξάγει μυστικές συνομιλίες με την Ιερουσαλήμ για να ξαναρχίσει η σχέση, συμπεριλαμβανομένης της συζήτησης για έναν πιθανό αγωγό μεταξύ των δύο χωρών που θα χρησιμοποιηθεί για τη μεταφορά φυσικού αερίου της Μεσογείου στην Ευρώπη.

Ενώ μερικοί από τους στρατιωτικο-πολιτικούς παλιούς φρουρούς στην Άγκυρα και την Ιερουσαλήμ θα μπορούσαν να βρουν μια επιθυμητή προσέγγιση, θα ήταν σοβαρό λάθος να διασώσουμε την Τουρκία από την κατάσταση και να πέσουμε ξανά στην παγίδα της.

Για μήνες, καθώς οι σχέσεις του Ισραήλ έχουν εμβαθύνει με την Κύπρο, την Ελλάδα, την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία, ακόμη και την Αρμενία, αναφορές των μέσων ενημέρωσης ισχυρίστηκαν ότι το Εβραϊκό Κράτος σκέφτηκε να ξαναρχίσει κανονικούς δεσμούς με την Τουρκία. Αν και δεν προέκυψαν πολλά από αυτές τις φερόμενες συνομιλίες, οι αναφορές σχεδόν σίγουρα αύξησαν την υποψία στις πρωτεύουσες των νέων συμμάχων του Ισραήλ. Πράγματι, αφού η Τουρκία και το Ισραήλ υποστήριξαν και οι δύο το Αζερμπαϊτζάν στη νίκη του έναντι της Αρμενίας, ανακλήθηκε ο πρέσβης της Αρμενίας στο Τελ Αβίβ. Ενώ το Ισραήλ και η Τουρκία υποστηρίζουν το Αζερμπαϊτζάν για διαφορετικούς λόγους, δεν είναι αδιανόητο ότι πολλοί στην Ελλάδα, την Κύπρο, τον Κόλπο και την Αίγυπτο αμφισβήτησαν την αξιοπιστία του συμμάχου τους στην Ιερουσαλήμ μετά την σύγκρουση.

Ο αληθινός στόχος της Τουρκίας δεν πρέπει να ξεχνιέται: η απομόνωση του Ισραήλ στην περιοχή, ενώ συνεχίζει να το απονομιμοποιεί στο εξωτερικό. Όπου βρίσκει κανείς αντι-Ισραηλινές εκστρατείες, τα χρήματα του Κατάρ και η τουρκική κυβέρνηση πιθανόν να βρίσκονται πίσω από αυτές. Η Τουρκία είναι προβληματική με πολλούς άλλους τρόπους. Έχει παραβιάσει ισραηλινές ιστοσελίδες ειδήσεων, διώχνει ένα ισραηλινό ερευνητικό σκάφος που πραγματοποιεί εξερεύνηση φυσικού αερίου, υπονόμευσε τους περιφερειακούς εταίρους του Ισραήλ και απείλησε να κατακτήσει το Τελ Αβίβ και να «απελευθερώσει» την Ιερουσαλήμ, μια πόλη που ο Ερντογάν ισχυρίζεται ότι είναι Τουρκική. Η οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων της Τουρκίας με την υποστηριζόμενη απο τον ΟΗΕ κυβέρνηση της Λιβύης στοχεύει στη διάλυση του αγωγού φυσικού αερίου του Ισραήλ μέσω της Κύπρου στην Ευρώπη, ενός αγωγού που είναι κρίσιμος για τα μελλοντικά οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα του Ισραήλ. Επιπλέον, ο νέος πρεσβευτής της Άγκυρας στο Ισραήλ είναι έντονα αντι-σιωνιστής.

Η φιλοξενία των ηγετών της Χαμάς από την Άγκυρα, η οποία συνεπάγεται τη χορήγηση υπηκοότητας και τη δυνατότητα να σχεδιάζουν τρομοκρατικές επιθέσεις και κυβερνοεπιθέσεις εναντίον του εβραϊκού κράτους από την τουρκική επικράτεια, είναι περαιτέρω απόδειξη, εάν χρειαστεί, ότι η Τουρκία δεν είναι φίλος του Ισραήλ. Είναι ένας όλο και πιο επικίνδυνος περιφερειακός αντίπαλος που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, αποσταθεροποιεί τις χώρες, διαπράττει εγκλήματα πολέμου και υποστηρίζει τη διεθνή τρομοκρατία. Οι στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες του Ισραήλ δεν πρέπει ούτε να υποτιμούν την Τουρκία ούτε να συγχέουν τη νοσταλγία με τη συνετή χάραξη πολιτικής. Εάν το Ισραήλ θέλει να συνεχίσει να εξομαλύνει τις σχέσεις με χώρες σε ολόκληρη την περιοχή και να θέσει τέρμα στην αστάθεια της Μέσης Ανατολής, θα πρέπει να απορρίψει τις χειραγωγικές προσπάθειες της Τουρκίας να αποκαταστήσει τους δεσμούς.

*Ο Dmitri Shufutinsky  είναι απόφοιτος του προγράμματος Masters του Πανεπιστημίου Arcadia στη Διεθνή Ειρήνη και Επίλυση Συγκρούσεων. Σήμερα ζει ως Μοναχικός Στρατιώτης (Lone Soldier, στις Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF), ένας Μοναχικός Στρατιώτης ορίζεται ως ο στρατιώτης ή γυναίκα χωρίς άμεση οικογένεια στο Ισραήλ) στο Kibbutz Erez του Ισραήλ, υπηρετώντας στην ταξιαρχία Givati στο πλαίσιο του προγράμματος Garin Tzabar.

Το BESA (Bengin-Sandat Center) είναι μια Δεξαμενή Σκέψης (Think Tank) στο Ισραήλ.

 

1...2,3442,3452,346...3,038Σελίδα 2,345 από 3,038