Αρχική Blog Σελίδα 2343

Is Israel in Secret Contact with Syria?

Από
anixneuseis
-
0

By January 29, 2021 

Iranian troops, image via IDF website

BESA Center Perspectives Paper No. 1,908, January 29, 2021

EXECUTIVE SUMMARY: Syrian president Bashar Assad, who now views the Iranian presence in his country as a burden, wants to oust Tehran from Syrian soil—and he has come to realize that achieving that goal will require Israel’s involvement. That may be why secret contacts are being reported between the two countries.

Sporadic reports have been appearing lately about secret contacts between Israel and Syria aimed at forging ties. One report that garnered attention was published about a month ago on the website Elaph, the first online Arabic newspaper, founded in 2001 by two Arab exiles, one from Saudi Arabia and one from Iraq. The site is known for its reliability and avoidance of sensational reporting, and it even posts articles by Israeli writers on occasion.

On December 23, 2020, Israeli journalist Majdi Halabi published an interview he had conducted with one of the officers of the IDF General Staff. The officer, whose name was not revealed, described Israeli actions in Syria and was asked how the Syrian president responded to these operations. The officer replied:

If Assad were sitting in your place he would say to me: “Let’s reach a solution.” Assad brought the Iranians into Syria so they would solve the problem of ISIS and the civil war, but once ISIS was defeated, the solution [Iran] turned into a big problem for Assad. Iran, which was a big plus for Syria, turned into a burden for both Syria and Russia. The Russian military attaché comes here every week and hears about these things from me.

Halabi asked, “Do the Russians convey messages from the Syrians to you?” The officer answered, “Yes, certainly, and not only through them. Syrian messages reach us in other ways, and constantly.” When Halabi asked, “What do the Syrians want from you?” he received this reply:

They want to go back to the Arab League and they want economic aid, fuel for example. They need money to pay the Iranians to get out of Syria, and they want to solidify their regime. Assad sees the reality, and he wants to forge ties with the Sunni axis so that he can pay his debts to Iran and get them out of Syria. He sees that Israel can help him with the US on the one hand and with the Gulf axis and the Sunni axis on the other. The Russians, too, see us as a bridge to the US, to the Gulf, and to the Sunni axis. Assad fears that his government could fall and won’t make peace with us tomorrow. But he is now prepared to talk with us so as to shore up his rule, defray the financial debt to Iran, and create a situation of non-belligerency with Israel, and after that negotiations on the Golan and other things.

Halabi asked: “Do you think it’s possible?” The officer replied: “Certainly, I’m prepared to reach an agreement with him tomorrow morning, but to tell the truth, we haven’t spoken about this with the Chief of Staff or with the political echelon because it’s still at the starting point, with improvised mediators…The important thing is that there’s a possibility of breaking up the radical axis, the Iranian axis.”

This much is completely clear: Assad sees no reason why Iran should remain in Syria. And no less important: the Russians don’t want Tehran and its offshoots—the Shiite militias—in Syria either. Moscow’s interests are: 1) to rehabilitate the Syrian regime by finding a solution for the Idlib enclave and for the thousands of Islamist opponents of Assad who are besieged and dug in there; 2) to find a solution to the Kurdish problem in a way that will get Turkey out of Syria and out of its conflict with the Kurds; and 3) to find a solution to the Iranian problem so Israel will stop its military strikes in Syria.

The Kremlin’s primary interest is to pull its military forces out of the country, as the continued Russian presence in Syria is a heavy drain on the Russian economy. The sooner Syria resumes the status of a functioning state, the sooner Moscow can withdraw its troops. In addition, Russia wants to speed up the production of Syrian gas from the Mediterranean seabed so Damascus can pay its debts for the aid Russia has given the Assad regime in recent years.

On January 14, 2021, the newspaper al-Shira reported a meeting between an Israeli delegation and representatives of Assad at Russia’s Khmeimim base near the port city of Latakia in northern Syria. This was after at least one meeting had already been held between Syrian and Israeli representatives in Cyprus. This report was republished on January 18 in the London-based newspaper Asharq Al-awsat, which added the names of those who had taken part in the meeting.

On the Syrian side, the participants were the head of the National Security Bureau, Gen. Ali Mamlouk, and Assad’s security affairs adviser Bassam Hassan. On the Israeli side, they were Lieut. Gen. (res.) Gadi Eizenkot and Ari Ben-Menashe, a former top Mossad official. The meeting was hosted by Russia’s Gen. Aleksandr Tchaikov. According to the report, the issues that arose in the meeting were remarkably similar to those raised in the briefing the General Staff officer gave Majdi Halabi.

While the details might not be entirely accurate or complete, it appears that intensive Israeli-Syrian contacts are being held behind the scenes. These talks will also address the Golan Heights (if they have not already), and one of the reports spoke of the possibility that Israel will hand Syria control of the Druze villages on the Golan.

The great task that stands before President Assad is to rehabilitate his country—its infrastructure, industry, cities, and residential neighborhoods, much of which were totally or partially destroyed during the civil war. This endeavor will take decades and require huge sums that the country does not have access to, particularly amid the global economic recession caused by the COVID-19 crisis. The only concentrations of money in the world right now are in China and the Persian Gulf.

It is not clear how much Moscow would want China, which always thirsts for energy, to make an economic return to Syria. It may well be that money from the Gulf would be preferable from the Russians’ point of view as it would not come with ambitions for political hegemony attached. This is why Russia favors a thaw between Syria and Israel: Jerusalem is seen as a gateway to the UAE and Bahrain. And if a thaw between Assad and the UAE distances the Syrian president from the Iranians, that undoubtedly jibes with the Russian interest.

There has been no official Israeli response so far to the reports of contacts with Syria. It can reasonably be assumed that the details—likely without the price tag—will emerge in the Israeli media as the elections draw near.

View PDF

This is an edited version of an article published in Makor Rishon on January 21, 2021.

Lt. Col. (res.) Dr. Mordechai Kedar is a senior research associate at the Begin-Sadat Center for Strategic Studies. He served for 25 years in IDF military intelligence specializing in Syria, Arab political discourse, Arab mass media, Islamic groups, and Israeli Arabs, and is an expert on the Muslim Brotherhood and other Islamist groups.

NATO 2030 and the “South”

Από
anixneuseis
-
0

By January 31, 2021

Panel of experts delivers a report to NATO Secretary General Jens Stoltenberg on the NATO 2030 initiative, image via NATO website

BESA Center Perspectives Paper No. 1,909, January 31, 2021

EXECUTIVE SUMMARY: Israel is a key partner in NATO’s effort to strengthen its presence in the so-called “South.” As the alliance tries to find ways to remain relevant and better respond to security challenges, its relationship with Jerusalem is growing closer than ever. In December 2020, the Greek-led task group for the NATO operation Sea Guardian conducted training with the Israeli Navy in the Eastern Mediterranean. More importantly, the Abraham Accords have created new dynamics with the potential to allow closer collaboration between NATO and regional organizations such as the Gulf Cooperation Council.

Ten years after a group of experts chaired by Madeleine K. Albright laid the groundwork for what would be called NATO’s Active Engagement, Modern Defense strategic concept, another study group has offered its analysis and recommendations to Secretary General Jens Stoltenberg for his 2030 vision. Thomas de Maizière and Wess Mitchell led the initiative, which culminated in the publication of a special report on November 25, 2020. As Stoltenberg stated a few days later, NATO’s priorities are to remain a strong military alliance, enhance its political capital, and employ a more global approach. NATO’s Ministers of Foreign Affairs discussed the NATO 2030 project on  December 1-2, 2020, and it is expected that the new strategic concept will be adopted at the 2021 summit.

The NATO 2030: United for a New Era report includes several proposals on a variety of themes, including Russia, China, outer space, pandemics, green defense, energy security, terrorism, and more. Some pages are devoted to the so-called “South.”

The phrase “Southern Flank” is of historical significance. At the beginning of the 1950s, NATO formulated a strategy involving Greece, Italy, and Turkey to integrate them into the Western defense system and contain the Soviet Union. In the post-Cold War era the phrase is still in use, but is often replaced by the “South,” which encompasses the Mediterranean Basin along with Portugal and Mauritania. Developments in Africa and the Middle East are of interest to the alliance due their proximity to the southern region.

NATO’s strategy vis-à-vis the South has been facilitated by instruments like the Mediterranean Dialogue, which was launched in 1994. Algeria, Egypt, Israel, Jordan, Mauritania, Morocco, and Tunisia are engaging in discussions with the alliance to cement security in the Mediterranean. In 2017, NATO intensified its effort by establishing the Hub for the South in Naples, and the following year it announced a package to project stability.

However, while NATO has managed to consolidate its presence in the Balkans with the membership of countries such as Albania, Montenegro, and Northern Macedonia, it has not scored similar successes in other parts of the South. The efficiency of NATO’s 2011 intervention in Libya, for instance, is debatable, and it is represented in Syria only via the Turkish military involvement there. Spats among member states, notably Greece and France on the one hand and Turkey on the other, have caused serious cohesion problems.

The NATO 2030: United for a New Era report envisages a holistic understanding of security for both the East and the South to address ”the growing presence of Russia, and to a lesser extent China” in parallel with traditional threats and new risks. In so doing, it advises the careful management of differences among allies and a better definition of the relationship between multiple frameworks and activities. It considers collaboration with NATO partners crucial.

In that regard, the role of Israel is highly significant. Cooperation ranges from cyber defense, efforts to counter the proliferation of missiles and weapons of mass destruction, and intelligence related to the fight against terrorism. A few weeks ago, Commander of NATO Maritime Command Vice Admiral Keith Blount said, “Israel has been an important partner to NATO for more than 20 years as well as an active member of [the] Mediterranean Dialogue.” He made the remarks after the completion of a training exercise in the Eastern Mediterranean between Israel and a Greek-led task group for the current NATO operation Sea Guardian. The Greek frigate Spetsai and the Bulgarian Smeli linked up with Israeli maritime units Lahav and Romah to go through challenging medical evacuation and search and rescue scenarios. As part of the scenario, air units transported personnel simulating injury to a local Israeli hospital.

Above all, the new political dynamics in the Middle East and the Eastern Mediterranean will have to be carefully assessed by NATO if it is to promote a stable South in the coming years. The normalization of ties between Israel and the UAE and Bahrain creates new possibilities for the alliance’s engagement with the Gulf Cooperation Council. This is also true of NATO’s coordination with the African Union following the recognition of Israel by Sudan and Morocco. The Abraham Accords have the potential to usher in a new period that goes beyond benefits for the signatories themselves to the future interaction between NATO and regional organizations.

View PDF

Dr. George N. Tzogopoulos is a BESA Research Associate and Lecturer at the European Institute of Nice and the Democritus University of Thrace.  

Dr. George N. Tzogopoulos
Dr. George N. Tzogopoulos
Dr. George N. Tzogopoulos (Ph.D. Loughborough University) specializes in media and international relations as well as Chinese a

Το Ιράν θέλει την πυρηνική συμφωνία που έκανε

Από
anixneuseis
-
0

Μην ζητήσετε από την Τεχεράνη να ικανοποιήσει νέες απαιτήσεις
Mohammad Javad Zarif
25/01/2021 
Περίληψη:

Το πρώτο βήμα της κυβέρνησης Μπάιντεν θα έπρεπε να είναι να επιδιώξει να επανορθώσει, αντί να προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί, την επικίνδυνη κληρονομιά του Τραμπ της μέγιστης αποτυχίας.

Ο MOHAMMAD JAVAD ZARIF είναι υπουργός Εξωτερικών της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν και αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τεχεράνης.

Ως υποψήφιος πρόεδρος το 2016, ο Ντόναλντ Τραμπ δεσμεύθηκε να σταματήσει να σπαταλά αμερικανικό αίμα και πλούτο σε πολέμους στην Δυτική Ασία. Κατά την διάρκεια της θητείας του, ο Τραμπ αντίθετα παγίδεψε περαιτέρω τις Ηνωμένες Πολιτείες στην περιοχή και πυροδότησε διχασμούς στο σημείο όπου ένα μικρό περιστατικό μπορούσε γρήγορα να ξεφύγει από τον έλεγχο και να οδηγήσει σε έναν μεγάλο πόλεμο.

Η νέα κυβέρνηση στην Ουάσιγκτον έχει μια θεμελιώδη επιλογή. Μπορεί να αγκαλιάσει τις αποτυχημένες πολιτικές της διοίκησης Τραμπ και να συνεχίσει τον δρόμο της περιφρόνησης προς την διεθνή συνεργασία και το διεθνές δίκαιο -μια περιφρόνηση που είναι εντόνως εμφανής στην απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών το 2018 να αποσυρθούν μονομερώς [1] από το Κοινό Συνολικό Σχέδιο Δράσης (Joint Comprehensive Plan of Action), κοινώς γνωστή ως η πυρηνική συμφωνία με το Ιράν, που είχε υπογραφεί από το Ιράν, την Κίνα, την Γαλλία, την Γερμανία, την Ρωσία, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρωπαϊκή Ένωση μόλις τρία χρόνια νωρίτερα. Ή, η νέα διοίκηση μπορεί να απορρίψει τις αποτυχημένες παραδοχές του παρελθόντος και να επιδιώξει την προώθηση της ειρήνης και της συνεργασίας στην περιοχή.

25012021-1.jpg

Ο Ιρανός υπουργός Εξωτερικών, Mohammad Javad Zarif, στην Γενεύη της Ελβετίας, τον Οκτώβριο του 2019. Denis Balibouse / Reuters
———————————————————-

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, μπορεί να επιλέξει έναν καλύτερο δρόμο τερματίζοντας την αποτυχημένη πολιτική της «μέγιστης πίεσης» του Τραμπ και επιστρέφοντας στην συμφωνία που ο προκάτοχός του εγκατέλειψε. Εάν το κάνει, το Ιράν θα επιστρέψει επίσης στην πλήρη εφαρμογή των δεσμεύσεών μας στο πλαίσιο της πυρηνικής συμφωνίας. Αν όμως η Ουάσινγκτον επιμείνει στην απόσπαση παραχωρήσεων, τότε αυτή η ευκαιρία θα χαθεί.

Ορισμένοι Δυτικοί υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής και αναλυτές συνεχίζουν να μιλούν για «ανάσχεση» του Ιράν. Αλλά θα πρέπει να θυμούνται ότι ως ισχυρός παίκτης στην περιοχή, το Ιράν έχει θεμιτές ανησυχίες ασφάλειας, δικαιώματα και συμφέροντα -όπως και κάθε άλλο έθνος. Πρέπει να αναγνωρίσουν αυτές τις ανησυχίες αντί να προσυπογράφουν την κουρασμένη αυταπάτη ότι το Ιράν δεν πρέπει να απολαμβάνει τα ίδια δικαιώματα με κάθε άλλο κυρίαρχο έθνος. Πάντα κάναμε ξεκάθαρα σαφές ότι θα ανταποκριθούμε θετικά σε οποιαδήποτε πρωτοβουλία για περιφερειακό διάλογο που προωθείται με καλή πίστη. Για εμάς, η καλή θέληση γεννά καλή θέληση.

ΣΕ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΕΝΟΣ ΝΕΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΟΣ

Οι τελευταίες δύο δεκαετίες στρατιωτικής εμπλοκής των ΗΠΑ στην περιοχή μας προκάλεσαν ανείπωτες ζημιές, ενώ πέτυχαν λίγα. Σύμφωνα με το Ινστιτούτο Διεθνών και Δημόσιων Υποθέσεων Watson (Watson Institute for International and Public Affairs), οι πόλεμοι που ακολούθησαν μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 έχουν κοστίσει άμεσα τουλάχιστον 800.000 ζωές [2] -και έμμεσα, πολλές περισσότερες. Από το 2001, τουλάχιστον 37 εκατομμύρια άνθρωποι στην περιοχή έχουν αναγκαστεί να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους.

Χάρη στις εισβολές και τις πωλήσεις όπλων των ΗΠΑ, η γειτονιά του Ιράν έχει γίνει η πιο στρατιωτικοποιημένη περιοχή στον κόσμο. Η Σαουδική Αραβία, μια χώρα με εγγενή πληθυσμό μόλις 27 εκατομμυρίων, είναι ο κορυφαίος εισαγωγέας όπλων στον κόσμο [3], αγοράζοντας κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), ένας άλλος κορυφαίος αγοραστής όπλων των ΗΠΑ, δεν έχει περισσότερους από 1,5 εκατομμύρια πολίτες, αλλά είναι ο όγδοος μεγαλύτερος αγοραστής όπλων στον πλανήτη. Αυτές οι χώρες έχουν χρησιμοποιήσει τα όπλα που αγόρασαν για να ρίξουν θάνατο και καταστροφή σε αμάχους στην Υεμένη, και ο Λευκός Οίκος τους έδωσε πρώτα ένα πράσινο φως, υπό τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα, και στην συνέχεια λευκή επιταγή (carte blanche), υπό τον Τραμπ, για να το πράξουν.

Κατά την διάρκεια της προεδρίας του Τραμπ, η Ουάσινγκτον πήγε την προτίμησή της για σύγκρουση απευθείας στην πόρτα του Ιράν. Τον περασμένο Ιανουάριο, οι Ηνωμένες Πολιτείες δολοφόνησαν τον στρατηγό Qasem Soleimani [4], καθιστώντας μια ήδη βεβαρυμμένη κατάσταση σε μια περιοχή που μαστίζεται από τρομοκρατική βία, ακόμη πιο ασταθή. Η δολοφονία αφαίρεσε έναν κορυφαίο διοικητή από τον αγώνα για να απωθήσει το αποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος (ή ISIS) και άλλες μαχητικές ομάδες από το Ιράκ και την Συρία -και πρόσθεσε ένα ασυγχώρητο έγκλημα στο ήδη μακρύ μητρώο αδικημάτων των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν εύκολα να αναιρέσουν την ζημία που προκάλεσαν οι ενέργειές τους. Αλλά μια νέα διοίκηση μπορεί να αντιμετωπίσει ένα μεγάλο σφάλμα της προκατόχου της, και αυτή είναι η αποχώρηση του Τραμπ το 2018 από την πυρηνική συμφωνία με το Ιράν [5]. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ προσπάθησε να τορπιλίσει ένα μεγάλο πολυμερές διπλωματικό επίτευγμα και στην συνέχεια ξεκίνησε μια εκστρατεία ωμού οικονομικού πολέμου στοχεύοντας τον ιρανικό λαό, ουσιαστικά τιμωρώντας το Ιράν για την προσήλωσή του σε μια συμφωνία που εγκρίθηκε από τον ΟΗΕ. Οι κυρώσεις που επέβαλε η κυβέρνηση Τραμπ έκαναν σχεδόν αδύνατο για το Ιράν να εισάγει ακόμη και τα είδη που απαιτούνται για την αντιμετώπιση της πανδημίας COVID-19. Αλλά αυτές οι δυσκολίες δεν μας ανάγκασαν να παραδοθούμε, ούτε έκαναν την οικονομία μας να καταρρεύσει ούτε άλλαξαν τον στρατηγικό μας υπολογισμό.

Αντίθετα, η πίεση ενάντια στο Ιράν παράγει ξανά και ξανά -και θα παράγει πάντα- το ακριβώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Το 2005, για παράδειγμα, οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους ζήτησαν από το Ιράν να παραιτηθεί από το δικαίωμα εμπλουτισμού ουρανίου και επέβαλλαν άδικα κυρώσεις μέσω του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Παρά την οικονομική πίεση, μεταξύ του 2005 και του 2012, το Ιράν αύξησε τον αριθμό των φυγοκεντρητών από 200 σε 20.000 και παρήγαγε περισσότερες από 17.000 λίβρες εμπλουτισμένου ουρανίου με συγκέντρωση 3,67% και περισσότερες από 440 λίβρες εμπλουτισμένου κατά 20% ουρανίου. Ομοίως, η εκστρατεία «μέγιστης πίεσης» της διοίκησης Trump συνέπεσε με την διόγκωση του αποθέματος ουρανίου χαμηλού εμπλουτισμού από 660 σε 8.800 λίβρες και την αναβάθμιση των φυγοκεντρητών μας από τα παλαιότερα μοντέλα IR-1 στα μακράν πιο ισχυρά IR-6.

Η απομάκρυνση των Ηνωμένων Πολιτειών από την πυρηνική συμφωνία απέδειξε ένα πράγμα -ότι η υπογραφή του υπουργού Εξωτερικών του Ιράν έχει μεγαλύτερο βάρος από εκείνη του πανίσχυρου προέδρου των ΗΠΑ. Ακόμη και ο Ομπάμα απέτυχε να εμποδίσει το Κογκρέσο των ΗΠΑ να περάσει μια δεκαετή παράταση του Νόμου περί Κυρώσεων στο Ιράν, σε σαφή παραβίαση της ίδιας της συμφωνία που διαπραγματεύθηκε η διοίκησή του. Η αδιαφορία του Τραμπ για τις υποχρεώσεις των ΗΠΑ -παραβίασε όχι μόνο την πυρηνική συμφωνία, αλλά και το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ που επικυρώνει την συμφωνία- ενίσχυσε την εντύπωση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ένας αναξιόπιστος εταίρος.

Οπότε ναι, το Ιράν έχει αυξήσει σημαντικά τις πυρηνικές του δυνατότητες [6] από τον Μάιο του 2019 -αλλά το έχει πράξει σε πλήρη συμμόρφωση με την παράγραφο 36 της πυρηνικής συμφωνίας, η οποία επιτρέπει στο Ιράν να «σταματήσει να εκτελεί τις δεσμεύσεις του» βάσει της συμφωνίας σε περίπτωση που ένα άλλο συμβαλλόμενο μέρος σταματήσει να εκτελεί τις δικές του. Εάν η νέα αμερικανική κυβέρνηση ελπίζει να αλλάξει την τρέχουσα τροχιά, πρέπει να μεταβάλλει αμέσως την πορεία της.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Η εισερχόμενη κυβέρνηση του Μπάιντεν μπορεί να σώσει την πυρηνική συμφωνία, αλλά μόνο εάν μπορεί να συγκεντρώσει την πραγματική πολιτική βούληση στην Ουάσινγκτον για να αποδείξει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι έτοιμες να γίνουν πραγματικοί εταίροι στις συλλογικές προσπάθειες. Η κυβέρνηση θα πρέπει να ξεκινήσει αφαιρώντας άνευ όρων, με πλήρη ισχύ, όλες τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν, επανήλθαν ή επαναπροσδιορίστηκαν από τότε που ανέλαβε ο Τραμπ. Με την σειρά του, το Ιράν θα αντιστρέψει όλα τα διορθωτικά μέτρα που έχει λάβει μετά την αποχώρηση του Trump από την πυρηνική συμφωνία. Οι υπόλοιποι υπογράφοντες την συμφωνία θα αποφασίσουν τότε εάν θα πρέπει να επιτραπεί στις Ηνωμένες Πολιτείες να ανακτήσουν την θέση στο τραπέζι που εγκατέλειψε το 2018. Οι διεθνείς συμφωνίες δεν είναι, εξάλλου, περιστρεφόμενες πόρτες και δεν είναι αυτόματο το δικαίωμα επιστροφής σε μια συμφωνία [που επετεύχθη] μετά από διαπραγμάτευση -και να απολαύσει τα προνόμιά της- αφότου κάποιος την εγκατέλειψε απλά για μια ιδιοτροπία.

Αυτή η επιστροφή στο τραπέζι θα τεθεί σε κίνδυνο εάν η Ουάσινγκτον ή οι σύμμαχοί της στην ΕΕ απαιτήσουν νέους όρους για μια συμφωνία που είχε ήδη οικοδομηθεί μετά από χρόνια διαπραγματεύσεων. Ας είμαστε σαφείς σε αυτό το σημείο: όλα τα μέρη της πυρηνικής συμφωνίας (συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών) συμφώνησαν να περιορίσουν το πεδίο εφαρμογής της στα πυρηνικά ζητήματα για πολύ ρεαλιστικούς λόγους. Συζητήσαμε προσεκτικά τα χρονοδιαγράμματα για τους περιορισμούς που επέβαλε η συμφωνία και το Ιράν συμφώνησε να παραιτηθεί από πολλά οικονομικά οφέλη που προκύπτουν από την συμφωνία, λόγω αυτών των χρονοδιαγραμμάτων. Οι αμυντικές και περιφερειακές πολιτικές του Ιράν δεν ήταν προς συζήτηση, επειδή η Δύση δεν ήταν διατεθειμένη να εγκαταλείψει την παρέμβασή της στην περιοχή μας, η οποία προκάλεσε τέτοιες αναταραχές εδώ και δεκαετίες˙ ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες -ή η Γαλλία ή το Ηνωμένο Βασίλειο- ήταν έτοιμες να περιορίσουν τις προσοδοφόρες πωλήσεις όπλων, οι οποίες πυροδότησαν συγκρούσεις και εξαντλούσαν τους πόρους της περιοχής μας. Στο πλαίσιο των πυρηνικών διαπραγματεύσεων, το Ιράν δέχθηκε πενταετείς και οκταετείς περιορισμούς σε αμυντικές και πυραυλικές προμήθειες αντίστοιχα. Οι ευκαιρίες -και μάλιστα οι θυσίες- που κάναμε για να εξασφαλίσουμε την συμφωνία δεν μπορούν να αναιρεθούν˙ ούτε τώρα, ούτε ποτέ. Δεν μπορεί να υπάρξει επαναδιαπραγμάτευση. Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούν να επιμείνουν ότι «το δικό μου είναι δικό μου και το δικό σου είναι διαπραγματεύσιμο» και να περιμένουν να τους περάσει με το Ιράν.

Έξω από το πυρηνικό ζήτημα, το Ιράν ήταν πάντα πρόθυμο να συζητήσει τα προβλήματα που μαστίζουν την περιοχή μας. Αλλά οι λαοί της περιοχής, όχι οι ξένοι, πρέπει να επιλύσουν αυτά τα ζητήματα. Ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες ούτε οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους έχουν το προνόμιο να ηγούνται ή να υποστηρίζουν μελλοντικές συνομιλίες. Αντίθετα, η περιοχή του Περσικού Κόλπου χρειάζεται έναν χωρίς αποκλεισμούς περιφερειακό μηχανισμό για να ενθαρρύνει την διπλωματία και την συνεργασία και να μειώσει τον κίνδυνο για εσφαλμένους υπολογισμούς και σύγκρουση.

Το Ιράν υποστήριζε εδώ και πολύ καιρό την δημιουργία ενός φόρουμ για τον περιφερειακό διάλογο -από την εποχή του ψηφίσματος 598 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών το 1987 έως την Ειρηνευτική Προσπάθεια Hormuz (Hormuz Peace Endeavor), επίσης γνωστή ως HOPE, την οποία παρουσίασε το Ιράν στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 2019 [7]. Μέσα σε ένα τέτοιο φόρουμ, οι χώρες μπορούν να αντιμετωπίσουν τις ανησυχίες με μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης, να επιλύσουν τα παράπονα μέσω του διαλόγου και να καταβάλουν αμοιβαία επωφελείς προσπάθειες για την επίλυση κοινών προβλημάτων και την προστασία των συλλογικών συμφερόντων. Η HOPE δεν είναι ένα σχεδιάγραμμα για το μέλλον -οποιαδήποτε μόνιμη ρύθμιση πρέπει να επιτευχθεί συλλογικά από όλες τις περιφερειακές δυνάμεις. Ωστόσο, η πρόταση αντικατοπτρίζει την φιλοδοξία του Ιράν για μια ισχυρή, σταθερή, ειρηνική και ευημερούσα κοινότητα χωρών, απαλλαγμένη από την επιβολή περιφερειακής ή παγκόσμιας ηγεμονίας.

Το πλαίσιο της HOPE βασίζεται σε παγκοσμίως αναγνωρισμένες αρχές. Σε αυτές περιλαμβάνεται ο σεβασμός της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας. Τα συμμετέχοντα κράτη θα δεσμεύονται να δείξουν σεβασμό στα ιστορικά, θρησκευτικά και εθνικά σύμβολα του άλλου και να αποφύγουν την παρέμβαση στις εσωτερικές ή εξωτερικές υποθέσεις του άλλου. Μέσα σε αυτό που ονομάσαμε «Κοινότητα Hormuz», τα κράτη θα δεσμευτούν να επιλύσουν ειρηνικά τις διαφορές και να αποφύγουν την συμμετοχή τους σε συνασπισμούς ή συμμαχίες μεταξύ τους. Τον Οκτώβριο του 2019, ο Ιρανός πρόεδρος, Χασάν Ρουχανί, έγραψε επιστολές σε όλα τα κράτη της Κοινότητας Χορμούζ -το Μπαχρέιν, το Ιράκ, το Κουβέιτ, το Ομάν, το Κατάρ, την Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ- για να τα καλέσει επίσημα να συμμετάσχουν στην πρωτοβουλία. Αυτή η πρόσκληση είναι ακόμα στο τραπέζι.

Για να επιτύχει η HOPE ή όντως οποιαδήποτε παρόμοια προσπάθεια, τα περιφερειακά κράτη -και οι εξωτερικές δυνάμεις- πρέπει να αποδεχθούν ορισμένες πραγματικότητες. Αυτές ξεκινούν με το γεγονός ότι το μέλλον της περιοχής μπορεί και πρέπει να αποφασιστεί μόνο από τους λαούς της. Οποιαδήποτε άλλη προσέγγιση αναμένεται να προκαλέσει αποτυχία. Για τον σκοπό αυτό, η Δύση πρέπει να εγκαταλείψει την πολιτική της περί προστασίας και τυφλής υποστήριξης στην κακή συμπεριφορά των περιφερειακών πελατών στο όνομα της ανάσχεσης μιας απατηλής ιρανικής απειλής. Όλα τα παράκτια κράτη του Περσικού Κόλπου, χωρίς εξαίρεση, πρέπει να συμπεριληφθούν σε οποιαδήποτε περιφερειακή προσπάθεια, και τόσο οι περιφερειακοί όσο και οι εξωτερικοί φορείς πρέπει να αναγνωρίσουν και να σεβαστούν όλων τα νόμιμα εθνικά δικαιώματα, συμφέροντα και ανησυχίες για την ασφάλεια.

Οι Δυτικοί, και ιδίως οι Αμερικανοί, πρέπει να τροποποιήσουν την κατανόησή τους για το Ιράν και την περιοχή, προκειμένου να αποφύγουν τα λάθη που έχουν κάνει χρονίως κατά το παρελθόν. Πρέπει να παρατηρούν και να σέβονται τις ευαισθησίες των λαών της περιοχής, ιδίως όσον αφορά την εθνική αξιοπρέπεια, την ανεξαρτησία και τα επιτεύγματά τους.

Εμείς στην περιοχή είμαστε σε θέση να αντιμετωπίσουμε τα δικά μας προβλήματα, υπό την προϋπόθεση ότι οι εξωτερικοί [παράγοντες] δεν ενεργούν ως «χαλαστές» (spoilers) για βραχυπρόθεσμα οφέλη ή για να ενθαρρύνουν τις ατζέντες ασυνείδητων πελατών. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια, δυστυχώς, έχουμε πλησιάσει πολύ κοντά στην καταστροφή πολλές φορές. Το Ιράν έχει επιδείξει στρατηγική αυτοσυγκράτηση κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου. Όμως, στους Ιρανούς τελειώνει η υπομονή, όπως δείχνει ξεκάθαρα η νομοθεσία που ψηφίστηκε από το κοινοβούλιό μας τον Δεκέμβριο: ο νέος νόμος απαιτεί από το Ιράν να ενισχύσει τον εμπλουτισμό ουρανίου και να περιορίσει τις επιθεωρήσεις των Ηνωμένων Εθνών εάν δεν καταργηθούν οι κυρώσεις μέχρι τον Φεβρουάριο.

Το παράθυρο ευκαιρίας για τη νέα διοίκηση των ΗΠΑ δεν θα είναι ανοιχτό για πάντα. Η πρωτοβουλία εναπόκειται στην Ουάσινγκτον. Το πρώτο βήμα της κυβέρνησης Μπάιντεν θα έπρεπε να είναι να επιδιώξει να επανορθώσει -αντί να προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί- την επικίνδυνη κληρονομιά του Τραμπ της μέγιστης αποτυχίας. Μπορεί να ξεκινήσει με την άρση όλων των κυρώσεων που έχουν επιβληθεί από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντα ο Τραμπ και να επιδιώξει να επανεισέλθει και να συμμορφωθεί με την πυρηνική συμφωνία του 2015 χωρίς να αλλάξει τους επίπονα διαπραγματευθέντες όρους. Κάτι τέτοιο θα ανοίξει νέες δυνατότητες για ειρήνη και σταθερότητα στην περιοχή μας.

Σύνδεσμοι:
[1] https://www.foreignaffairs.com/articles/iran/2018-08-13/trumps-dangerous…
[2] https://watson.brown.edu/costsofwar/figures/2019/direct-war-death-toll-2…
[3] https://www.sipri.org/media/press-release/2020/usa-and-france-dramatical…
[4] https://www.foreignaffairs.com/articles/iran/2020-01-08/soleimani-was-mo…
[5] https://www.foreignaffairs.com/articles/iran/2018-05-10/strategic-disast…
[6] https://www.nytimes.com/2020/03/03/world/middleeast/iran-nuclear-weapon-…
[7] https://undocs.org/pdf?symbol=en/A/74/581

Copyright © 2021 by the Council on Foreign Relations, Inc.
All rights reserved.

Στα αγγλικά: https://www.foreignaffairs.com/articles/iran/2021-01-22/iran-wants-nucle…

Foreign Affairs

Η πενταμερής για το Κυπριακό, οδηγεί στη διχοτόμηση του νησιού

Από
anixneuseis
-
0

Η καλοστημένη παγίδα της πενταμερούς της διχοτόμησης και ο μακάριος ύπνος της Αθήνας

Γιώργος Κολοκασίδης

Η πορεία προς την πενταμερή και τη διχοτόμηση μοιάζει ανεπίστρεπτη. Ένας παράγων στέκεται στον δρόμο της διαφαινόμενης καταστροφικής εξέλιξης: ο θεωρούμενος κυρίαρχος λαός. Τον οποίο όμως μέσα από τα χρόνια οι κομματικές δυνάμεις εναγωνίως επιχείρησαν να παροπλίσουν. Για μιαν ακόμη φορά, ας μη θεωρείται δεδομένος. Το δικό του μέλλον διακυβεύεται. Στο χέρι του είναι να αποτρέψει τα χείριστα

Διαφαίνεται πλέον σαφώς διεξαγωγή πενταμερούς (άτυπης έστω) εντός Φεβρουαρίου. Η πραγματοποίησή της δεν φαίνεται να πτοείται από την κορυφούμενη απαίτηση της τουρκικής πλευράς για συζήτηση λύσης διχοτόμησης. Πώς γίνεται αυτό; Ήδη ο ΓΓ, ο οποίος έχει τον έλεγχο της διαδικασίας, φαίνεται να άνοιξε παράθυρο παρείσφρησης της τουρκικής θέσης. Λέγεται ότι αναζητεί μια ευέλικτη διατύπωση, που να χωρά και αυτήν τη διχοτόμηση. Αυτή η άσκηση δεν είναι πρωτόφαντη στο Κυπριακό. Είναι πολλές φορές που επιστρατεύθηκαν ακροβατικά λεκτικά σχήματα για να συγκαλύψουν επί της ουσίας παραστρατήματα. Το φαινόμενο χαρακτηρίστηκε και εποικοδομητική ασάφεια. Ένα απλό παράδειγμα, η αποδοχή από πλευράς μας της διζωνικής. Στα πρώτα της βήματα στο επίσημο πολιτικό στερέωμα συνοδευόταν από την ουρά “ως προς την εδαφική πτυχή”. Έτσι για να μας ενισχύεται η ψευδαίσθηση ότι η διζωνική έχει μόνον εδαφικό σκέλος. Σιγά σιγά η “διζωνική” μεγάλωσε, ανδρώθηκε, χειραφετήθηκε και κανείς πλέον δεν χρησιμοποιεί το προσχηματικό “ως προς την εδαφική πτυχή”. Οι Έλληνες το έχουν χωνέψει. Σαν τέτοια, πολλά παραδείγματα.

Και σε επίπεδο ουσίας όμως η εμφάνιση της διχοτόμησης δεν είναι δύσκολη. Ήδη στο πλαίσιο της χρονολογούμενης συζήτησης του Κυπριακού και του μακρού καταλόγου των ελληνικών υποχωρήσεων, έχουν συμφωνηθεί πολλά, τα οποία ενισχύουν τα διχοτομικά στοιχεία της διαμορφούμενης λύσης. Μερικά παραδείγματα: Η συμφωνηθείσα δυνατότητα των κυβερνήσεων των περιφερειών να συνομολογούν διεθνείς συμφωνίες. Η δέσμευση ότι η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν θα επιβάλλεται επί των κυβερνήσεων των περιφερειών. Η αναφορά στην αποδοχή προηγουμένων πράξεων, τόσο του ψευδοκράτους όσο και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η πρόβλεψη για οιονεί υπηκοότητα των περιφερειών. Και άλλα πολλά. Άρα το φάσμα της διχοτόμησης περιφέρεται χρόνια τώρα πάνω από τη διαπραγμάτευση. Και ας το ξορκίζουν σε επίπεδο εντυπώσεων αριθμός πολιτικών δυνάμεων.

Πώς αντιδρά σε αυτήν την προοπτική ο πρόεδρός μας και ηγέτης της ελληνικής κοινότητας; Ενθάρρυνε τον ΓΓ να καταθέσει τις δικές του ιδέες στη διαδικασία. Θα μπορούσε τέτοια ενθάρρυνση να θεωρηθεί παράξενη ή άστοχη. Εξάλλου, αυτός είναι ο ΓΓ, ο οποίος πρότεινε μεταξύ των 6 σημείων του εισηγήσεις οι οποίες όχι μόνο καμία δεν σχέση έχουν με το διεθνές δίκαιο, αλλά φθάνουν μέχρι του σημείου επικύρωσης της εθνοκάθαρσης. Συνεπώς δεν είναι αφέλεια που οδήγησε στην ενθάρρυνση προς τον ΓΓ. Είναι πονηρή πρόθεση. Αυτά που δεν επιθυμεί να τα πει ο ίδιος ο πρόεδρος, ας τα πει ο ΓΓ. Και ποια είναι αυτά; Είναι τοις πάσι γνωστόν ότι ο πρόεδρος δεν έχει καμία προσωπική αλλεργία στη διχοτόμηση. Έχοντας θητεύσει στη σχολή του κυνικού ενδοτισμού, έχει αναπροσανατολίσει την υποχωρητικότητά του. Ο λόγος απλός. Έχει καταλάβει και ο ίδιος ότι λύσεις τύπου Ανάν, τις οποίες και ο ίδιος στήριξε με θέρμη μέσα από τα χρόνια, δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Θα καταρρεύσουν την επομένη και το χάος που θα προκύψει θα είναι ανεξέλεγκτο. Μπροστά σε αυτήν τη ρεαλιστική διαπίστωση θεώρησε ότι έπρεπε να μετακινηθεί προς ασφαλέστερο ενδοτικό λιμάνι. Και τι πιο πρόσφορο από μια λύση διχοτόμησης;

Ένα μικρό πρόβλημα υπάρχει μόνο. Τόσα χρόνια τόσον ο ίδιος, όσο και άλλες πολιτικές δυνάμεις αναθεμάτιζαν τη διχοτόμηση για να καταφέρουν να καταστήσουν ελκυστική και αποδεχτή τη ΔΔΟ του Ανάν. Τώρα που γίνεται στροφή προς τη διχοτόμηση, πώς θα δικαιολογηθεί; Χρειάζεται επιστράτευση όλης της συμμαχίας των προθύμων. Και ο ΓΓ είναι σημαντικός συντελεστής για να αποδεχθεί την υστάτη ο κυπριακός λαός αυτήν τη διολίσθηση: «Ξέρετε, το προτείνει ο διεθνής οργανισμός και πρέπει να το δεχθούμε». Με αυτήν την επωδό πάμπολλα δεχθήκαμε στο παρελθόν.

Οι λοιπές πολιτικές δυνάμεις τι κάνουν; Το ΑΚΕΛ, που προέβαλε, υποτίθεται, τις γνωστές επιφυλάξεις του για την προβαλλόμενη λύση διχοτόμησης, είναι συγκρατημένο. Μα όταν στήνεται σκηνικό όπου στους Τούρκους επιτρέπεται η επίσημη κατάθεση διχοτομικής πρότασης∙ όταν ο πρόεδρος της Δημοκρατίας από το ίδιο το ΑΚΕΛ κατηγορείται για διχοτομικές αποκλίσεις∙ όταν ο ΓΓ του ΟΗΕ δεν φαίνεται να κομπάζει μπροστά στην προοπτική τέτοιας λύσης, τότε γιατί το ΑΚΕΛ ενθαρρύνει τον Πρόεδρο να πάει σε πενταμερή; Δεν είναι αναμενόμενη η διολίσθηση προς τη διχοτόμηση; Διάφορες εξηγήσεις δόθηκαν: Να πάει για να προβάλει τις θέσεις μας. Δεν μπορούμε να αρνηθούμε όταν μας καλεί ο ΓΓ κ.λπ. Η ουσία είναι όμως ότι το ΑΚΕΛ ενθαρρύνει σε διαπραγμάτευση έναν Πρόεδρο, τον οποίο ταυτόχρονα κατηγορεί ως προαγωγό της διχοτόμησης. Μήπως το ΑΚΕΛ διαπράττει πολιτική αυτοχειρία; Όχι. Προφανώς και το ΑΚΕΛ έχει πάρει τη μεγάλη απόφαση να καταπιεί τη διχοτόμηση, θύμα των δικών του εμμονών. «Με δεδομένο ότι η λύση θα είναι μια παραλλαγή της διχοτόμησης, ας λερώσει τα χέρια του ο Αναστασιάδης παρά εμείς».

Οι λοιπές κομματικές δυνάμεις; Αυτές μάλλον είναι απασχολημένες με τα δικά τους ζητήματα – εντός και εκτός προϋπολογισμού.

Η πορεία προς την πενταμερή και τη διχοτόμηση μοιάζει ανεπίστρεπτη. Ένας παράγων στέκεται στον δρόμο της διαφαινόμενης καταστροφικής εξέλιξης: ο θεωρούμενος κυρίαρχος λαός. Τον οποίο όμως μέσα από τα χρόνια οι κομματικές δυνάμεις εναγωνίως επιχείρησαν να παροπλίσουν. Για μιαν ακόμη φορά, ας μη θεωρείται δεδομένος. Το δικό του μέλλον διακυβεύεται. Στο χέρι του είναι να αποτρέψει τα χείριστα.

* Δικηγόρος, πολιτικός αναλυτής

Σημερινή

Ίμια: κοντά σε πόλεμο ή η κατάσταση ήταν ελεγχόμενη;

Από
anixneuseis
-
2

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Το βράδυ της 30ης προς την 31η Ιανουαρίου 1996 θα μείνει χαραγμένο στην ελληνική ιστορία και στη μνήμη των Ελλήνων: Χάθηκαν στα νερά του Αιγαίου τρείς νέοι στρατιώτες,  ο υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός. Η Τουρκία, έθεσε με έμφαση το ζήτημα των «Γκρίζων Ζωνών».  Η εξέλιξη του ζητήματος αυτού δεν είναι, απλώς, η αμφισβήτηση βραχονησίδων στο Αιγαίο αλλά και η κυριαρχία κατοικημένων νησιών. Οι γκρίζες ζώνες είναι η πιο προκλητική από τις απαιτήσεις της Άγκυρας.

Η Τουρκία, συμπεριφερόμενη ως δύναμη- διάδοχος όχι, μόνο, της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά και του Βυζαντίου, ίσως και της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, θεωρεί πως ό,τι δεν αναφέρεται ρητά στις συνθήκες με τις οποίες παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα ή κατακτήθηκαν περιοχές, της ανήκει. Μια α λα τούρκα προσέγγιση του διεθνούς δικαίου, των διεθνών σχέσεων και της διεθνούς πρακτικής.

Για πολλούς τα Ίμια αποτέλεσαν την αρχή αυτής της αμφισβήτησης. Για άλλους, η αρχή έγινε με τη Συμφωνία της Μαδρίτης , το 1997, με την οποία η Ελλάδα αναγνωρίζει ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Αλλά, για τον κ. Θόδωρο Πάγκαλο, πρωταγωνιστή των εξελίξεων εκείνες τις κρίσιμες ημέρες των Ιμίων, οι γκρίζες ζώνες τέθηκαν για πρώτη φορά από την Τουρκία επί Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Με τα Ίμια η Ελλάδα στρουθοκαμηλίζει. Μπορεί σε διπλωματικό επίπεδο αυτό να σημαίνει κάτι (τονίζουμε, διπλωματικά, την κατοχή τους από την Ελλάδα), σε πρακτικό επίπεδο, όμως, οποιαδήποτε προσέγγιση στα νησιά προκαλεί την αντίδραση της Τουρκίας. Κάτι που συνέβη και πριν λίγες ημέρες με την σκόπιμη πρόσκρουση σε πλοίο του λιμενικού,  από τουρκικό πλοίο. Εκείνο που ακολούθησε ήταν μια επίσημη διαμαρτυρία, ώστε να σωθούν τα διπλωματικά προσχήματα.

Για τον πρωταγωνιστή των εξελίξεων Θ. Πάγκαλο με τα Ίμια η Τουρκία δεν διεκδικούσε την κυριαρχία τους αλλά ασκούσε πίεση για διαπραγμάτευση με την Ελλάδα, όπως, γράφει σε βιβλίο του που κυκλοφόρησε πριν λίγες εβδομάδες. Διαπραγμάτευση για την υφαλοκρηπίδα αλλά και εκδήλωση των πρώτων κινήσεων αυτού που στη συνέχεια αποκλήθηκε «Γαλάζια Πατρίδα».

Τα Ίμια, ενώ στην αρχή φάνηκαν ως τυχαίο γεγονός, αποδείχθηκαν στημένη υπόθεση.

Στις 25 Δεκεμβρίου 1996, και ενώ η διαδοχή του Ανδρέα στο ΠΑΣΟΚ που κυβερνούσε «ζυμωνόταν»,, ένα τουρκικό εμπορικό πλοίο, το «Φιγκέν Ακάτ», είχε εξοκείλει στα νησιά.  Οι ελληνικές αρχές προσφέρθηκαν να βοηθήσουν αλλά ο τούρκος κυβερνήτης καθυστερούσε να απαντήσει. Στην Αθήνα στην αρχή θεώρησαν πως ο τούρκος καθυστερεί σκεφτόμενος τις αποζημιώσεις αλλά η υπόθεση αποδείχθηκε περισσότερο σοβαρή. Ο κυβερνήτης διεμήνυσε στις αρχές πως τα Ίμια είναι τουρκικά και πως θα επιδιώξει την βοήθεια από την Τουρκία.

Οι εξελίξεις είναι λίγο πολύ γνωστές και αποκάλυψαν πόσο «φτερό στον άνεμο» ήταν η ετοιμότητα του ελληνικού κράτους να αντιμετωπίσει δύσκολες καταστάσεις.

Την κρατική αδυναμία επέτεινε το γεγονός ότι η κυβέρνηση Σημίτη είχε μόλις 8 ημέρες στην εξουσία, δεν υπήρχε κοινή γραμμή, δεν υπήρχε, ακόμη, συνοχή στην κυβέρνηση, οι αντίπαλοι Σημίτη (Τσοχατζόπουλος, Αρσένης) δεν έβγαλαν μιλιά- κατά τον Πάγκαλο- στην σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε και, ενδεχομένως, να επέχαιραν από μια κυβερνητική αποτυχία.

Ρεσιτάλ ανευθυνότητας έδωσαν και τα Μέσα Ενημέρωσης ενώ ο Πάγκαλος θεωρεί τον Ναύαρχο Χρήστο Λυμπέρη ακατάλληλο να διαχειριστεί την κρίση. Λειτουργούσε, λέει ο Πάγκαλος, ως Αρχηγός ΓΕΝ και όχι με τη γνώση ενός διακλαδικού αρχηγού ΓΕΕΘΑ.

Ο Πάγκαλος αναφέρει, επίσης, την κρίσιμη φράση του Σημίτη στη σύσκεψη, όταν αφού πληροφορήθηκαν την κατάληψη της δυτικής Ίμια από τους Τούρκους είπε στον Λυμπέρη, χρησιμοποιώντας ένα βαρύ επίθετο: «[…] Καλά δεν σου είπα να φρουρηθούν οι δύο νησίδες»;

Βεβαίως, ο Λυμπέρης έχει άλλη προσέγγιση στην αφήγηση της εξέλιξης την οποία μπορείτε να παρακολουθήσετε την Κυριακή το βράδυ στην διαδικτυακή τηλεόραση Anixnefseis web tv στη διεύθυνση www.anixneuseis.gr. Είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα ομιλία του Λυμπέρη κατά την παρουσίαση στην Αθήνα του τελευταίου του βιβλίου, πριν μερικά χρόνια.

Σημαντικό στοιχείο από όσα αναφέρει ο Πάγκαλος στο βιβλίο του, με την επισήμανση ότι δεν θα το ξεχάσει ποτέ, είναι ότι ο Χόλμπρουκ του είπε πως κατά τη διάρκεια της κρίσης υπήρχαν δύο μικρά αμερικανικά σκάφη τα οποία επιδρούσαν επί των πλοίων των αντιπάλων, αλλάζοντας τον ηλεκτρονικό τους ορίζοντα. «Δεν επρόκειτο να σκοτωθεί κανείς. Όλοι οι πύραυλοί σας θα έπεφταν στην ανοικτή θάλασσα» του είπε ο Χόλμπρουκ.

Οι δυνατότητες των αμερικανών να παρεμβληθούν σήμερα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σε περίπτωση στρατιωτικής κλιμάκωσης είναι αυξημένες και αυτό αναμένεται να γίνει σε περίπτωση που οι δύο χώρες φθάσουν σε αντιπαράθεση.

Θυμηθείτε πόσα πλοία (ΗΠΑ, Γαλλίας, Ρωσίας) έσπευσαν στην περιοχή όταν πριν μερικές εβδομάδες οι προκλήσεις του Oruc Reis έφθασαν σε επικίνδυνο σημείο.

 

 

 

 

Donald Trump, un atout pour la Russie, repéré il y a 40 ans par le KGB

Από
pcuser
-
0

D’après « The Guardian », Donald Trump a suscité l’intérêt du KGB durant les années 1980. Au point de lui suggérer de devenir un homme politique.

 Bien avant qu’il ne soit président des États-Unis, Donald Trump avait été repéré par le KGB, le principal service d’espionnage de la Russie soviétique. C’est ce qu’affirme un ancien agent dudit service, Yuri Shvets, dans un livre, American Kompromat du journaliste Craig Unger, rapporte le quotidien britannique The Guardian. En effet, dans les années 1980, le KGB a vu en Donald Trump quelqu’un qui pourrait servir les intérêts de la Russie.

ΜΕ ΑΠΛΑ ΛΟΓΙΑ

Από
anixneuseis
-
0
1.-Το δυτικό γεωπολιτικό παιχνίδι το κάνουν οι ΗΠΑ. Η Ευρώπη συνεισφέρει αλλά δεν μπορεί.
2.-Σε ό,τι μας αφορά, οι ΗΠΑ βλέπουν Ελλάδα και Τουρκία ως ενιαίο γεωπολιτικό χώρο. Σ αυτήν την ενότητα λόγω έκτασης και θέσης της Τουρκίας θεωρούσαν ότι στις διμερείς διενέξεις (Ελλάδας- Τουρκίας), έπρεπε να ικανοποιήσουν την Άγκυρα. Όταν έβρισκαν δουλικό έδαφος στην Αθήνα το πετύχαιναν. Όταν υπήρχαν αντιδράσεις τα πράγματα πάγωναν. Η περίπτωση της χούντας και της Κύπρου αποτελεί μια μακρά τομή. Χρειάζεται άλλη προσέγγιση.
3,-Σήμερα, η Τουρκία δείχνει μια διάθεση αυτονόμησης και αναζήτησης και άλλων δυνατοτήτων. Όχι, κατ ανάγκην για να φύγει από τη Δύση αλλά για να μπορεί να ελίσσεται και να εκβιάζει (ο εκβιασμός και το παζάρι είναι κυρίαρχα στην τουρκική πολιτική κουλτούρα). Ικανοποιείται και το λαϊκό αίσθημα περί μεγάλης και ισχυρής Τουρκίας.
4.-Η κρίσιμη σχέση με τους Αμερικανούς είναι αν προκρίνουν την Τουρκία για να την κρατήσουν στο δυτικό άρμα, ή αν την χρησιμοποιήσουν στο παιχνίδι της εκβιαστικής διαμεσολάβησης με Ρωσία και Κίνα.
5.-Σ αυτήν την περίπτωση οι εξελίξεις θα είναι αρνητικές για την Ελλάδα.
6.-Σε περίπτωση που οι ΗΠΑ επιλέξουν την ανάπτυξη της διεθνούς πολιτικής τους χωρίς κατ ανάγκην την Τουρκία, η Ελλάδα αν δεν κερδίσει, τουλάχιστον, δεν θα χάσει.
7.-Η Ελλάδα είναι χρήσιμη στην δυτική γεωπολιτική αρχιτεκτονική.
8.-Η Ελλάδα θα πρέπει να βοηθήσει τον αμερικανικό γεωπολιτικό προβληματισμό στην βάση διατήρησης της συνεργασίας που έχει διαμορφωθεί στην Ανατολική Μεσόγειο (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ, Αίγυπτος, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν) και εισόδου του Ιράν στο παιχνίδι.
9.-Μια ανάλυση πως μπορεί το Ιράν να τα βρει με το Ισραήλ και να ενταχθεί στην δυτική αντίληψη για την περιοχή θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον. Και με βάση αυτή την ανάλυση να αναλάβει πρωτοβουλίες το ελληνικό ΥΠΕΞ.
10.-Στην πολιτική τίποτε δεν είναι αδύνατο.

Ευρωπαϊκό think tank: Να τα «βρουν» άμεσα Βρυξέλλες και Αγκυρα – Να «μαζευτούν» Ελλάδα, Γαλλία, Κύπρος

Από
anixneuseis
-
0
Θανάσης Αργυράκης  30-01-2021 08:58
Πληθαίνουν τα κάθε λογής ευρωπαϊκά «think tank» και Ινστιτούτα που ζητούν από την ΕΕ να «τραβήξουν» το αυτί στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Γαλλία

Ευρωπαϊκό think tank: Να τα «βρουν» άμεσα Βρυξέλλες και Αγκυρα – Να «μαζευτούν» Ελλάδα, Γαλλία, Κύπρος

Πληθαίνουν τα κάθε λογής ευρωπαϊκά «think tank» και Ινστιτούτα, τα οποία, με «εκθέσεις» τους, καλούν τις Βρυξέλλες να τα βρουν εδώ και τώρα με την Αγκυρα, επειδή, κατά τα ίδια, οι δύο πλευρές έχουν στρατηγικά συμφέροντα, και από την άλλη ζητούν από την ΕΕ να «τραβήξουν» το αυτί στην Ελλάδα, την Κύπρο και τη Γαλλία, διότι, ούτε λίγο ούτε πολύ, στήνουν περίεργες συμμαχίες στην Ανατολική Μεσόγειο.

Ενα από αυτά, το «Ευρωπαϊκό Ινστιτούτου προοδευτικής πολιτικής» (FEPS – European progressive political foundation) εκπλήσσει, με πρόσφατη έκθεσή του, η οποία μάλιστα καλεί την ΕΕ να «συμβουλεύσει» τα μέλη της, Ελλάδα, Γαλλία και Κύπρο, να μην προβαίνουν σε «επιδείξεις», προφανώς, αφήνοντας να εννοηθεί, για να μην ενοχληθεί η Τουρκία.

Το ενδιαφέρον είναι ότι στο δίκτυο του συγκεκριμένου «think tank», συμφωνα τουλάχιστον με την ιστοσελίδα του, εμφανίζονται ως συνεργάτες στην Ελλάδα το «Δίκτυο για τη Μεταρρύθμιση στην Ελλάδα και την Ευρώπη», πρόεδρος του οποίου είναι η Αννα Διαμαντοπουλου, καθώς και το «Ινστιτούτο Στρατηγικών και Αναπτυξιακών Μελετών – Ανδρέας Παπανδρέου» (ΙΣΤΑΜΕ).

Να σημειωθεί, πως, ανάμεσα στα άλλα, το «Δίκτυο», τον Φεβρουάριο του 2020 είχε αναλάβει την πρωτοβουλία να διοργανώσει εκδήλωση για τα ελληνο-τουρκικά. Σε αυτήν, εκτός της Α.Διαμαντοπούλου, μετείχαν, μεταξύ άλλων, ο πρέσβης επί τιμή, ο οποίος σήμερα είναι επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας στις διερευνητικές επαφές με την Τουρκία, Παύλος Αποστολίδης, ο πρώην υπουργός Αμυνας, Ευάγγελος Αποστολάκης, ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, Τζέφρι Πάιατ, ο Τούρκος πρέσβη στη χώρα μας, Μπουράκ Οζουγκεργκίν, και ο Ισραηλινός πρέσβης, Γιόσι Αμράνι.

Πρόεδρος του FEPS είναι η Μαρία Ζοάο Ροντρίγκεζ, από την Πορτογαλία, πρώην υπουργός επί πρωθυπουργίας στη χώρα του σημερινού γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτιέρες, και, όπως αναφέρει η ίδια στο βιογραφικό της, «Ευρωπαία πολιτικός» με μεγάλη εμπειρία στις ευρωπαϊκές υποθέσεις και σε ευρωπαϊκά πόστα.

Το FEPS, το οποίο φαίνεται ότι πρόσκειται στην ομάδα των Ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών, σε πρόσφατη, πολυσέλιδη έκθεσή του (Collective Security and Multilateral Engagement in the Middle East: Pathways for EU Policy), την οποία συνέταξαν οι Silvia Colombo και Andrea Dessì, μεταξύ άλλων, αναφέρει για τις ευρω-τουρκικές σχέσεις:

«Σε διμερές επίπεδο, η ΕΕ και η Τουρκία έχουν μια βαθιά, αν και αναμφίβολα δύσκολη και μερικές φορές αμφισβητούμενη σχέση. Εκτός από τη Λιβύη, η ΕΕ μπορεί να αξιοποιήσει το αναμφισβήτητο ενδιαφέρον της Τουρκίας για την ανανέωση της Τελωνειακής Ενωσης ΕΕ-Τουρκίας, καθώς και τη καθυστερημένη επί μακρόν απελευθέρωση των θεωρήσεων (σ.σ. είσοδος Τούρκων πολιτών στην ΕΕ χωρίς βίζα) για να κερδίσει έδαφος έναντι της Άγκυρας».

Κατα το Ινστιτούτο, οι παραπάνω τομείς, «περιλαμβανομένου του ζητήματος της μετανάστευσης, που έχουν να κάνουν με αμοιβαία συμφέροντα, σε αντίθεση με τις διαφωνίες που υπάρχουν, θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν ως εφαλτήρια για το άνοιγμα νέων δρόμων στον διάλογο και για συνομιλίες σε άλλους τομείς».

Ωστόσο, τονίζει το FEPS, «για να υποστηρίξει αυτούς τους στόχους, η ΕΕ πρέπει να συμβουλεύσει τα κράτη – μέλη της, την Ελλάδα, τη Γαλλία και την Κύπρο ειδικότερα, να περιορίσουν τις δημόσιες επιδείξεις πολιτικής ή στρατιωτικής υποστήριξης από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία στην Ανατολική Μεσόγειο».

Κάτι που, όπως έχει κάνει γνωστό η Τουρκία, ενοχλεί σφόδρα την Αγκυρα. Πάλι καλά που το Ινστιτούτο δεν ζητάει από την ΕΕ να «επιπλήξει» την Ελλάδα, επειδή τα ελληνικά πολεμικά πλοία «παρενοχλούν» τον τουρκικό πολεμικό στόλο, ο οποίος, συνοδεύοντας τα ερευνητικά σκάφη της γείτονος, μπαινοβγαίνει στα ελληνικά χωρικά ύδατα και στην κυπριακή ΑΟΖ.

Θανάσης Αργυράκης

Ο Θανάσης Αργυράκης είναι δημοσιογράφος με μακρόχρονη εμπειρία στο διπλωματικό ρεπορτάζ και το ρεπορτάζ άμυνας.

lawandorder.gr

Για να σωθεί πολιτικά: Υπό την επίσημη προστασία του Ερντογάν οι ακροδεξιοί Γκρίζοι Λύκοι…

Από
anixneuseis
-
0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ

Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν, με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου και τον Ιρανό ομόλογό του, Mohammad Javad Zarif (Δ) στην Κωνσταντινούπολη. EPA, TURKISH PRESIDENTIAL OFFICE HANDOUT

Την ώρα που όλη η Ευρώπη προσπαθεί να θέσει εκτός νόμου τους ακροδεξιούς «Γκρίζους Λύκους» (η Γαλλία το έκανε ήδη) , ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν τους παίρνει υπό την προστασία του.

Στις 24 Ιανουαρίου- αποκαλύπτει η γερμανική Tagesschau- ένα από τα ηγετικά στελέχη της τουρκικής ακροδεξιάς οργάνωσης στη Γερμανία .ο Κεκσάλ Κους, αναδείχθηκε πρόεδρος της “Union Internationaler Demokrats” (Διεθνή Ενωση Δημοκρατών, UID).

Πρόκειται για μια οργάνωση του τουρκικού κυβερνώντος κόμματος AKP, με τη βοήθεια της οποίας ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ασκεί την πολιτική του στη Γερμανία, επηρεάζοντας όσο μπορεί τα 1,4 εκατομμύρια Τούρκων μεταναστών που ζουν μεν στη Γερμανία, αλλά έχουν δικαίωμα ψήφου στη χώρα καταγωγής τους, στην Τουρκία.

  • Μέχρι τον Μάιο του 2018 η οργάνωση αυτή του Ερντογάν στη Γερμανία, λειτουργούσε με την επωνυμία «Ένωση Ευρωπαίων-Τούρκων Δημοκρατών» (UETD), αλλά άλλαξε όνομα για να γίνει πιο αποδεκτή στη γερμανική πολιτική σκηνή. Και τώρα που εδραιώθηκε, διορίστηκε πρόεδρός της ο ακροδεξιός «Γκρίζος Λύκος».

Σύμφωνα μάλιστα με την τουρκική εφημερίδα “Avrupatürkgazetesi”, ο Κεκσάλ Κους είχε διασυνδέσεις ακόμη και με την τουρκική μαφία ,φθάνοντας στο σημείο να επαινεί στο Facebook τον ακροδεξιό αρχιμαφιόζο Αμπντουλάχ Τσατλί που είχε καταδικαστεί για εμπόριο ναρκωτικών και είχε εμπλακεί σε αρκετές πολιτικές δολοφονίες -μεταξύ των οποίων και σε επίθεση εναντίον μελών του Τουρκικού Εργατικού Κόμματος το 1978 , κατά την οποία σκοτώθηκαν επτά άνθρωποι.

Ο αρχιμαφιόζος σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το 1996. Ο Κους είχε δημοσιεύσει φωτογραφία του αρχιμαφιόζου γράφοντας: «Είθε ο Θεός να του δώσει μια αξιόλογη θέση στον παράδεισο».

Σε μια άλλη ανάρτηση τον Απρίλιο του 2018, ο εκλεκτός του Ερντογάν στην προεδρία της «Διεθνούς Ενωσης Δημοκρατών» ,εκθείαζε τον Αλπαρσλάν Τουρκές, τον ιδρυτή των Γκρίζων Λύκων αλλά και του νέο-φασιστικού, εθνικιστικού κόμματος ΜΗΡ του Ντεβλέτ Μπαχτσελί.

«Εκατομμύρια νέοι τιμούμε με μεγάλη θλίψη την επέτειο του θανάτου του Αλπαρσλάν Τουρκές -γιατί βοήθησε τη χώρα με τις εθνικές του αξίες» έγραψε ο Κους για τον φασίστα ιδρυτή των Γκρίζων Λύκων που ευθύνεται για δεκάδες τρομοκρατικές επιθέσεις και δολοφονίες Αριστερών στη δεκαετία του `70.

  • Φοβίζει η παρουσία των Γκρίζων Λύκων σε όλη την Ευρώπη

Ο πολιτικός επιστήμονας Κεμάλ Μποζάι προειδοποιεί μάλιστα ότι « η συνεργασία και αλληλεξάρτηση πλέον των εθνικιστικών δυνάμεων, όπως βλέπουμε σήμερα στην Τουρκία, δεν περιορίζεται σε τουρκικές οργανώσεις στη Γερμανία», αλλά επεκτείνεται και σε άλλες ευρωπαικές χώρες.

Ο τουρκικής καταγωγής βουλευτής Τζεμ Οζντεμίρ και πρώην ηγέτης των Πρασίνων, που πρωτοστατεί στο να τεθούν εκτός νόμου οι Γκρίζοι Λύκοι στη Γερμανία ,προειδοποιεί ότι ο ακροδεξιός νέος πρόεδρος της τουρκικής «Ενωσης Διεθνών Δημοκρατών», παράλληλα με την προώθηση της πολιτικής του Ερντογάν στη Γερμανία «θα οδηγήσει σε πιο εξτρεμιστικές θέσεις την οργάνωση, η οποία -να σημειωθεί- παρακολουθείται ήδη από το Γραφείο Προστασίας του Συντάγματος.

Οι ακροδεξιοί Γκρίζοι Λύκοι είναι αριθμητικά το μεγαλύτερο ακροδεξιό εξτρεμιστικό κίνημα στη Γερμανία . Οι ειδικοί λένε ότι αριθμεί 18.000 μέλη και διαθέτει ισχυρές προσβάσεις σε τουλάχιστον 200 ενώσεις και οργανισμούς στη Γερμανία, εδώ για δεκαετίες. Διαθέτει μάλιστα παρακλάδια στη Γαλλία, τη Σουηδία, την Ολλανδία και άλλες ευρωπαικές χώρες.

  • «Το ακροδεξιό αυτό κίνημα προκαλεί με πράξεις μίσους και εμπλέκεται σε βίαιες ενέργειες» γράφει η Tagesschau. «Στα τέλη του περασμένου χρόνου, υπήρξε μια διακομματική πρωτοβουλία στη Γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή για να απαγορευθούν οι «Γκρίζοι Λύκοι» στη Γερμανία λόγω των αντισυνταγματικών ενεργειών τους.

Η κατηγορία: Το εξτρεμιστικό αυτό κίνημα διαδίδει τον εθνικισμό, επιδιώκει τον στόχο μιας Μεγάλης Τουρκικής Αυτοκρατορίας και διώκει τους πολιτικούς του αντιπάλους» τονίζει η γερμανική εφημερίδα. Τα νομικά εμπόδια για την απαγόρευσή τους είναι πάντως πολλά επειδή δεν είναι μια οργάνωση με καθαρή δομή, αλλά ένα κίνημα.

Ο βουλευτής των Πρασίνων, Τζεμ Οζντεμίρ υποστηρίζει ότι οι Γκρίζοι Λύκοι παίζουν σημαντικό ρόλο ακόμη και στο Ινστιτούτο «Τουρκική-Ισλαμική Ένωση για τη Θρησκεία» ( DITIB) -μιας οργάνωσης – ομπρέλα που εκπροσωπεί περίπου 900 μουσουλμανικές κοινότητες στη Γερμανία και, μεταξύ άλλων, προσφέρει μαθήματα για το Ισλάμ σε γερμανικά σχολεία.

«Ο στόχος των Γκρίζων Λύκων είναι να προχωρήσουν οι τουρκικής καταγωγής Γερμανοί ακόμη περισσότερο προς την κατεύθυνση του τουρκικού εθνικισμού και του φονταμενταλισμού» εκτιμά ο Πράσινος βουλευτής.

  • «Φασιστικά χαρακτηριστικά» στην κυβέρνηση Ερντογάν.

Δεν είναι βέβαια περίεργο που ο Τούρκος πρόεδρος επέλεξε ένα ακροδεξιό «υποκείμενο» για πρόεδρο της οργάνωσής του στη Γερμανία. Πρόκειται για μια «φυσιολογική» εξέλιξη, καθώς στην ίδια την Τουρκία ο Ερντογάν συγκυβερνά πλέον από το 2018 με τον ακροδεξιό εθνικιστή Ντεβλέτ Μπαχτσελί, που αποτελεί και τον πολιτικό ηγέτη των Γκρίζων Λύκων.

Χωρίς υπερβολή, ο Ερντογάν είναι πλέον όμηρος του Μπαχτσελί, ο οποίος ελέγχει γύρω στο 10% του εκλογικού σώματος και αποτελεί την μοναδική ελπίδα επανεκλογής του στην Τουρκική προεδρία το 2023, αφού τα δικά του «κουκιά» μειώνονται συνεχώς ,λόγω της κακής κατάστασης της οικονομίας.

Το γεγονός αυτό έχει οδηγήσει στο να «λαμβάνει η πολιτική της κυβερνητικής συμμαχίας Ερντογάν- Μπαχτσελί όλο και περισσότερο φασιστικά χαρακτηριστικά. Ο Ερντογάν επιτρέπει στους ακροδεξιούς εξτρεμιστές εταίρους του να κάνουν τη δουλειά τους» γράφει η Tagesschau.

Ηδη, ο Μπαχτσελί πιέζει ασφυκτικά να τεθεί εκτός νόμου το φιλο-Κουρδικό HDP, προκειμένου να κλέψει τις ψήφους των πιο συντηρητικών Κούρδων. Ο Ερντογάν δεν θέλει ακόμη να απαγορεύσει το HDP, αλλά σίγουρα προσπαθεί να το αποδυναμώσει. Στόχος του είναι να πλήξει το φιλο-Κουρδικό κόμμα με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορέσει να ξεπεράσει το όριο του 10% για να μπει στο κοινοβούλιο στις επόμενες εκλογές του 2023.

Είναι ενδεικτικό ότι από τους 65 δημάρχους που εξέλεξε το HDP στις τοπικές εκλογές του 2019, οι 50 έχουν καθαιρεθεί με διάφορα προσχήματα και πολλοί είναι στη φυλακή.

  • Ο ηγέτης του HDP, Σελαχατίν Ντεμιρτάς είναι επίσης φυλακισμένος από το 2016 με διάφορες γελοίες κατηγορίες και ενώ το Ευρωπαικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων ζήτησε πρόσφατα την απελευθέρωσή του-όπως και η Γερμανική κυβέρνηση-ο Ερντογάν τους γράφει όλους στα παλαιότερα των υποδημάτων του.
  • Όταν μάλιστα και ο πρώην πρόεδρος της Τουρκικής Βουλής , Μπουλέντ Αρίντς τόλμησε επίσης να ζητήσει την απελευθέρωση του Ντεμιρτάς, ο Ερντογάν τον έδιωξε από το κόμμα.

Για την ιστορία, ο Αρίντς, μαζί με τον Ερντογάν και τον πρώην πρόεδρο της Τουρκίας, Αμπντουλάχ Γκιούλ, ήταν οι τρείς που ίδρυσαν το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ το 2000. Τον Γκιούλ τον διέγραψε παλιότερα όταν διαφώνησε με την κυβερνητική πολιτική, όπως και τον Αρίντς. Δηλαδή,τους άλλους δύο συνιδρυτές του κόμματος, ο Ερντογάν τους πέταξε έξω…

Αλλωστε, υπάρχουν στελέχη του κυβερνώντος κόμματος στην Τουρκία, που απορρίπτουν τη συνεργασία με το νέο-φασιστικό κόμμα του Μπαχτσελί, αλλά προτιμούν να παραμένουν σιωπηλοί, υπό τον φόβο της εκδίκησης του Ερντογάν, όπως εκτιμά ο Μιτάτ Σανκάρ, συν-πρόεδρος του φιλοκουρδικού HDP και μέλος του τουρκικού κοινοβουλίου.

Το ερώτημα βέβαια είναι γιατί οι Ευρωπαίοι ηγέτες, ενώ βλέπουν ότι η πολιτική Ερντογάν στο εσωτερικό της Τουρκίας αποκτά όλο και περισσότερο ακροδεξιό χαρακτήρα, κλείνουν τα μάτια; Δυστυχώς, προηγούνται τα γεωπολιτικά, ενεργειακά και οικονομικά συμφέροντα, που δεν νοιάζονται αν η Τουρκία μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε μια τεράστια φυλακή…

Αρκεί το Oruc Reis να παραμένει αγκυροβολημένο στην Αττάλεια…

Hellas Journal

Τρεις “λεπτομέρειες” για την κρίση στα Ίμια

Από
anixneuseis
-
5

Καπούτσης Χρήστος
Καπούτσης Χρήστος

Κάποιες “λεπτομέρειες” από τη νύχτα των Ιμίων (30-31 Ιανουαρίου 1996), που παρότι έχουν παρέλθει 25 χρόνια παραμένουν εγκλωβισμένες στο σκοτάδι και στην αχλύ του μυστήριου, αλλά και της αμφισβήτησης, για να μην εκτεθούν οι πρωταγωνιστές.

Πρώτον, ο ναύαρχος Λεωνίδας Βασιλακόπουλος, τότε επικεφαλής της ΕΥΠ, είχε μεταβεί στο Μέγαρο Μαξίμου και ζητούσε να ενημερώσει επειγόντως τον πρωθυπουργό, για μια πολύ σοβαρή πληροφορία, σχετικά με τα Ίμια. Ο Σημίτης δεν του επέτρεψε να μπει στην Αίθουσα και τον παρέπεμψε, να ενημερώσει τον Τάσο Μαντέλη. Ο τελευταίος απάντησε στον Βασιλακόπουλο “αργότερα”, διότι ήταν πολύ απασχολημένος, ναι καλά διάβασατε ο Μαντέλης!

Ο Αρχηγός της ΕΥΠ είχε την πληροφορία, ότι επίκειται η απόβαση στη μία από τις δυο βραχονησίδες των Ιμίων, τουλάχιστον μία ώρα πριν να πραγματοποιηθεί η απόβαση των τουρκικών Ειδικών Δυνάμεων! Την ίδια στιγμή έμπαιναν στον χώρο συνεδρίασης του ΚΥΣΕΑ διάφοροι κομματικοί παράγοντες του ΠΑΣΟΚ, από περιέργεια, έτσι για να μάθουν τι γίνεται “ρε σύντροφε”.

Δεύτερον, θα πρέπει κάποτε να απαντηθεί, επισήμως, το εξής καίριο ερώτημα: Γύρω στη μία μετά τα μεσάνυχτα της 31ης Ιανουαρίου, η τουρκική φρεγάτα “Γιαβούζ” προσεγγίζει την αφύλαχτη Δυτική Ίμια σε απόσταση 100 μ. από την ακτή. Απονηώεται από την τουρκική φρεγάτα ελικόπτερο και κατευθύνεται προς την ελληνική βραχονησίδα. Η πληροφορία μεταφέρεται αμέσως στο Εθνικό Κέντρο Επιχειρήσεων. Επειδή ο Α/ΓΕΕΘΑ με εντολή του πρωθυπουργού βρίσκεται στο Μέγαρο Μαξίμου(!), ο αντικαταστάτης του, Υπαρχηγός ΓΕΕΘΑ αντιστράτηγος Σταμπουλής, δίνει αμέσως εντολή κατάρριψης του τουρκικού ελικοπτέρου.

Η εντολή είναι προς τους Κυβερνήτες της Φρεγάτας “Ναυαρίνο” και “Έλλη”. Η εντολή δεν εκτελείται! Γιατί; Και το “απίστευτο”; Το περιστατικό αυτό (αν αληθεύει), το πληροφορήθηκε ο Α/ΓΕΕΘΑ την επόμενη μέρα! Μετά την βεβαιωμένη κατάληψη της βραχονησίδας Ίμια από Τούρκους κομάντος, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Ναύαρχος Χρ. Λυμπέρης, πρότεινε στην Κυβέρνηση τον βομβαρδισμό της νησίδας, πρόταση που είχε απορρίψει ο πρωθυπουργός Κ. Σημίτης.

Η Ελλάδα μίκρυνε μετά τα Ίμια

Τρίτον, ενδεικτικό της κωμικοτραγικής συνεδρίασης του “ΚΥΣΕΑ” υπό τον Κώστα Σημίτη στο Μέγαρο Μαξίμου είναι, ότι κείνο το βράδυ έγινε μερική επιστράτευση τοπικών εφεδρειών στον Έβρο και στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου, εν αγνοία του πρωθυπουργού και των υπουργών που μετείχαν στο ΚΥΣΕΑ, με εξαίρεση του ΥΠΕΘΑ Γεράσιμου Αρσένη που είχε συναινέσει προφορικά(!) στην πρόταση του υφυπουργού και πρώην Αρχηγού ΓΕΕΘΑ Πτέραρχου ε.α. Νίκου Κουρή, αλλά “ξέχασε” ο υπουργός Εθνικής Άμυνας να ενημερώσει τον πανικόβλητο Πρωθυπουργό!

Παρόλα αυτά, εκείνο το βράδυ, Μονάδες Τεθωρακισμένων, Πεζικού και Πυροβολικού στον Έβρο και τα Νησιά του Αιγαίου, είχαν μετακινηθεί στις θέσεις Μάχης και οι Διοικητές τους είχαν λάβει πολεμική αποστολή και πάλι εν αγνοία του ΚΥΣΕΑ! Για να είμαστε ειλικρινείς το ΚΥΣΕΑ δεν συνεκλήθη εκείνη τη νύχτα!! Αλλά υπάρχει και κάτι ακόμη χειρότερο. Ο Σημίτης επιχείρησε να επιρρίψει τις πολιτικές ευθύνες της κυβέρνησής του στις Ένοπλες Δυνάμεις! Πράξη ανέντιμη, ανήθικη και σπιθαμιαίου πολιτικού διαμετρήματος.

Τέταρτον,  Συνέχεια στο slpress.gr

With US on the Sidelines, Russia, Iran and Turkey Seek Syria Solution

Από
anixneuseis
-
0

Newsweek

BY 
Trump Says It’s Time U.S. Passes War On ISIS To Russia, Iran, Iraq And Syria, Focuses On Oil Instead

Russia, Iran and Turkey signaled their continued status as the most influential powers in Syria with the release of a joint statement late Thursday. It comes at the end of the first first full week of a new U.S. administration, with a third consecutive president faced with how to handle the Arab country’s near decade-long crisis.

The trio’s statement emerged following consultations on the sidelines of the fifth round of the Geneva-based peace process they oversee in efforts to establish a new unity constitution for Syria, made after meetings with delegations from Syria and U.N. Special Envoy for Syria Geir Pedersen.

In it, they “reaffirmed their strong commitment to the sovereignty, independence, unity and territorial integrity of the Syrian Arab Republic.” Moscow, Tehran and Ankara also “stressed the need for all parties to respect these principles,” according to a readout shared by the Iranian Foreign Ministry.

The three powers praised the ongoing Syrian Constitutional Committee, which they said should be allowed to work “without outside interference and the imposition of an external schedule.”

Almost exactly three years ago, Russia, Iran and Turkey established themselves as guarantors for efforts to end the ongoing war in Syria as part of a trilateral format launched January 2017 in the Kazakh capital of Astana, since renamed Nur Sultan. Thursday’s statement announced that the next upcoming Astana session would take place on Feb. 16 and 17 in the Russian Black Sea city of Sochi.

Meanwhile, the United States remains diplomatically isolated on the sidelines, despite having hundreds of troops deployed in the war-torn nation.

russia, putin, turkey, erdogan, iran, rouhani
Turkish President Recep Tayyip Erdogan (C), Russian President Vladimir Putin (L) and Iranian President Hassan Rouhani (R) leave after a press conference following a trilateral meeting on Syria, in Ankara on September 16, 2019. While Russia and Iran support the Syrian government, Turkey backs rebels opposed to it.ADEM ALTAN/AFP/GETTY IMAGES

As another regional milestone is reached, the tenth anniversary of the Arab Spring, which rocked the Middle East and North Africa, Syria’s bloody conflict sits stalled in a bloody stalemate.

With major support from Russian and Iran, the Syrian government under President Bashar al-Assad has regained control of much of the country. The rebels and jihadis who attempted to overthrow him have been relegated to mere pockets of territory, many of them located across the northern border with Turkey, which sponsors opposition forces.

Russia has continued to back regular Syrian military units, including in clashes over the Islamist holdout of Idlib province, where Turkish troops have installed observation posts in rebel territory. Iran and allied militias also back the Syrian government, and have been targeted by Israeli airstrikes.

The U.S., for its part, has largely abandoned support for the insurgency, save for partnered fighters in the southwest desert garrison of Al-Tanf. As the Islamic State militant group (ISIS) spread nationwide in Syria, former President Barack Obama shifted assistance to another faction, the mostly Kurdish Syrian Democratic Forces, who spearheaded a U.S.-led coalition-backed push to battle the self-styled caliphate in a campaign inherited by former President Donald Trump.

Trump took credit for the virtual defeat of ISIS, to which the pro-Syrian government axis also contributed. In a controversial move made without the permission of the Syrian government, he then assigned U.S. forces to guard oil and gas resources in the country’s northeast.

Today, the Syrian Democratic Forces remain in control of roughly a third of the divided country as another U.S. leader inherits the issue. President Joe Biden, who served as Obama’s vice president during the initial intervention in Syria, faces lingering blowback from past foreign policy decisions implemented there.

Secretary of State Antony Blinken faced tough questions regarding this history during his Senate confirmation hearing, which took place on the eve of Biden’s inauguration last week.

Pressed by lawmakers, the new top diplomat said he felt “an obligation to determine from everything we’ve done, advocated, to take into account the results and to inform how we think about these problems going forward.”

Blinken said he had done “a lot of hard thinking” about past decisions on countries such as Syria and Libya.

As the new administration recalibrates, however, clashes continue to erupt among the conflict’s multiple parties, while simultaneously engaging in limited diplomacy within the country and abroad. But not all parties enjoy equal representation.

Although they are influential on the ground, the Syrian Democratic Forces have little voice or representation in the ongoing international peace processes, and have so far failed to reconcile with Damascus in negotiations brokered by Moscow. The two sides share a rivalry with Turkey-backed rebels, but they disagree over the degree of post-war autonomy to which the Syrian Democratic Forces-ruled region would be granted.

Washington continues to refuse to engage in an open and direct dialogue with the Syrian government. It seeks to hold Assad accountable for alleged human rights abuses, including the use of chemical weapons, which have been documented by the U.N. and other organizations. Damascus has demanded a total withdrawal of U.S. military presence, as have Moscow and Tehran.

syria, us, military, vehicle, war
U.S. soldiers in Bradley tanks patrol an area near Syria’s northeastern Semalka border crossing with Iraq’s Kurdish autonomous territory, on Jan. 12. The U.S. military mission in Syria is officially predicated on the defeat of ISIS but troops were repositioned in October 2019 to maintain control of oil and gas resources.DELIL SOULEIMAN/AFP/GETTY IMAGES

Syrian permanent representative to the United Nations Bashar al-Jaafari issued a condemnation of the U.S. and its partnered Syrian Democratic Forces during a Friday session of the U.N. Security Council held at the initiative of Russia and Kazakhstan.

He alleged that “the terrorist organizations and the ‘SDF militia’ supported by the American occupation continue to commit crimes and violations against Syrian children,” and blasted “terrorism, aggression, foreign occupation and unilateral coercive measures imposed by the United States and the European Union.”

The Syrian government remains under heavy international sanctions, and has yet to recover its pre-war level of international recognition, having been suspended from the Arab League in the early months of the war. At the Syrian Constitutional Committee, however, Damascus holds significant clout.

The committee is divided among 150 delegates split evenly between three parties—the government, the opposition and U.N.-nominated civil society members. Successive rounds of talks among the three sides have yet to achieve a breakthrough, but Pedersen said during Friday’s session he saw potential “commonalities” that could be reached among them, according to remarks sent to Newsweek.

He declined to go into details about the contents of his various meetings, but referred to “good meetings with my Russian interlocutors, also with Iran, also with Turkey.”

But the name of one country was notably absent from his comments: the United States. When asked if he had interactions with the Biden administration, he had a simple response.

“We will get back to you when that has happened,” Pedersen said.

geir, pedersen, un, envoy, syria
U.N. special envoy for Syria Geir Pedersen looks on during a press conference following the conclusion of the fifth round of Syrian Constitutional Committee session on January 29 at the United Nations Offices in Geneva. “I know from my interactions with members of the Committee that, based on what we have heard so far, with the right mechanism in place it will be possible to identify what I call commonalities,” Pedersen said. “But we need this mechanism in place.”FABRICE COFFRINI/AFP/GETTY IMAGES

Newsweek

Ο Ναβάλνι και οι Ρώσοι, μία περίπλοκη σχέση

Από
anixneuseis
-
0

Ακόμη και μέσα από τη φυλακή ο Αλεξέι Ναβάλνι καλεί τους Ρώσους σε μαζικές διαδηλώσεις κατά του προέδρου Βλάντιμιρ Πούτιν. Ανάλογες εκκλήσεις στο παρελθόν δεν απέφεραν τα αναμενόμενα. Πού οφείλεται αυτό;

    
Διαδήλωση υπέρ του Ναβάλνι στην Αγία Πετρούπολη στις 23 ΙανουαρίουΔιαδήλωση υπέρ του Ναβάλνι στην Αγία Πετρούπολη στις 23 Ιανουαρίου

Πόσοι θα έρθουν την επόμενη φορά; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί τους οπαδούς του Αλεξέι Ναβάλνι λίγο πριν από το ραντεβού της Κυριακής. Την προηγούμενη φορά, στις 23 Ιανουαρίου, ήταν χιλιάδες. Κατέβηκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους στην πολιτική Πούτιν και να ζητήσουν την απελευθέρωση του Ναβάλνι. Δεν είναι εύκολη υπόθεση η συμμετοχή σε μία απαγορευμένη διαδήλωση, που θεωρείται ποινικό αδίκημα. Κάποιοι φοβούνται και τις συνέπειες της πανδημίας. Σε κάθε περίπτωση, ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πρέσκοφ υποστηρίζει ότι «ελάχιστοι ήταν αυτοί που κατέβηκαν στους δρόμους, οι περισσότεροι είναι υπέρ του Πούτιν».

Συμμετοχή στα social media, όχι στιςδιαδηλώσεις

Έρευνα στην ιδιωτική κατοικία του Ναβάλνι στη Μόσχα τον ΙανουάριοΈρευνα στην ιδιωτική κατοικία του Ναβάλνι στη Μόσχα τον Ιανουάριο

Μετά την ανάρρωσή του από τη δηλητηρίαση και την επιστροφή του από τη Γερμανία, ο Αλεξέι Ναβάλνι φαίνεται να μαγνητίζει ένα μεγάλο μέρος του ρωσικού πληθυσμού. Ωστόσο, δεν έχουν όλοι τα ίδια κριτήρια. Ένας νεαρός λέει στην Deutsche Welle ότι «μετά τη δηλητηρίαση του Ναβάλνι συνειδητοποίησα ότι δεν έχει νόημα να μένουμε απαθείς, πρέπει να αντιδράσουμε». Άλλοι δηλώνουν ότι δεν τους ενδιαφέρει ο ίδιος ο Ναβάλνι, αλλά θεωρούν απαράδεκτη την αντιμετώπισή του, την αυθαιρεσία του κρατικού μηχανισμού.

Στα μέσα Ιανουαρίου ο Ναβάλνι συνελήφθη εκ νέου στο αεροδρόμιο, αμέσως μετά την επιστροφή του από το Βερολίνο, οδηγήθηκε αρχικά στο αστυνομικό τμήμα όπου ένας δικαστής, με συνοπτικές διαδικασίες, ζήτησε την προφυλάκισή του για τριάντα ημέρες. Η δίκη έχει προγραμματιστεί για τις 2 Φεβρουαρίου. Ο Ναβάλνι κατηγορείται ότι παραβίασε τους όρους αναστολής προηγούμενης ποινής και απειλείται πλέον με φυλάκιση χωρίς αναστολή. Στη διάρκεια της προφυλάκισης ο Ναβάλνι δημοσίευσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ένα βίντεο, στο οποίο απεικονίζεται ένα πολυτελές ανάκτορο στη Μαύρη Θάλασσα. Ο Ναβάλνι ισχυρίζεται ότι το ανάκτορο ανήκει στον Πούτιν και έχει χρηματοδοτηθεί από Ρώσους ολιγάρχες. Ο ίδιος ο Πούτιν το διαψεύδει. Το βίντεο έχει κάνει ρεκόρ στο ρωσικό YouTube με περισσότερα από 100 εκατομμύρια «κλικ». Για τον Ναβάλνι είναι ένας εξαιρετικός οιωνός για τις διαδηλώσεις της Κυριακής. Αλλά ισχύει αυτό;

Η μεγάλη πορεία του Αλεξέι Ναβάλνι

Μακρά είναι η πορεία του Αλεξέι Ναβάλνι ως πολέμιου του ΚρεμλίνουΜακρά είναι η πορεία του Αλεξέι Ναβάλνι ως πολέμιου του Κρεμλίνου

Για να καταλάβει κανείς τον Αλεξέι Ναβάλνι πρέπει να γύρίσει δέκα χρόνια πίσω, στις κινητοποιήσεις του 2011/2012. Την εποχή εκείνη δεκάδες χιλιάδες Ρώσοι διαδήλωναν την αντίθεσή τους στην πολιτική του τότε πρωθυπουργού Βλάντιμιρ Πούτιν και κυρίως στην απόφασή του να επιστρέψει στο Κρεμλίνο ως πρόεδρος. Στην πρώτη γραμμή των κινητοποιήσεων ήταν ο Αλεξέι Ναβάλνι, ένας μπλόγκερ που, με τα δημοσιεύματά του, αγωνιζόταν κατά της διαφθοράς. Στην αρχή δεν έλειπαν και λαϊκιστικά ή εθνικιστικά σχόλια, τα οποία σήμερα έχουν λειανθεί ή και εξαφανιστεί. Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν οι δημοτικές εκλογές του 2013, όταν ο Ναβάλνι διεκδικούσε τη δημαρχία στη Μόσχα και κατέλαβε τη δεύτερη θέση, συγκεντρώνοντας το ένα τρίτο των ψήφων. Έκτοτε οι αρχές του απαγορεύουν τη συμμετοχή στα κοινά. Το κόμμα του δεν γίνεται δεκτό, ο ίδιος σέρνεται στα δικαστήρια κατηγορούμενος για οικονομικά εγκλήματα, το 2018 δεν του είχε επιτραπεί να συμμετάσχει στις προεδρικές εκλογές. Ωστόσο ο Ναβάλνι αξιοποίησε τις προεκλογικές ζυμώσεις του 2018, για να δικτυωθεί καλύτερα, ιδιαίτερα στην επαρχία. Οι επαφές του φαίνεται να αποδίδουν σήμερα.

Συμπόνια αλλά και δυσπιστία

Ο Ναβάλνι μιλάει με δημοσιογράφους λίγα λεπτά πριν από τη σύλληψή του στο αεροδρόμιο Σερεμέτγεβο στη Μόσχα στις 17 ΙανουαρίουΟ Ναβάλνι μιλάει με δημοσιογράφους λίγα λεπτά πριν από τη σύλληψή του στο αεροδρόμιο Σερεμέτγεβο στη Μόσχα στις 17 Ιανουαρίου

Για τον Λέβ Γκούντκοφ, διευθυντή του Ινστιτούτου Λεβάντα της Μόσχας, η συμπαράσταση στον Ναβάλνι δεν είναι αυτονόητη. «Είναι περίπλοκη υπόθεση», λέει ο ίδιος στην Deutsche Welle. «Οι νέοι, που είναι και ιδιαίτερα ενεργοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αντιδρούν πιο έντονα σε μία απόπειρα πολιτικής δολοφονίας. Σχεδόν των 40% των νέων το πιστεύουν αυτό, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Αντιθέτως για τους πιο ηλικιωμένους, ιδιαίτερα στην επαρχία όπου κύρια πηγή πληροφόρησης είναι η κρατική τηλεόραση, το ποσοστό αυτό μειώνεται στο 5%. Φαίνεται ότι εκεί λειτουργεί η προπαγάνδα του Κρεμλίνου, η οποία αμφισβητεί τη δηλητηρίαση του Ναβάλνι ή αποδίδει την όλη υπόθεση σε ενορχηστρωμένη πρόκληση των δυτικών μυστικών υπηρεσιών».

Με αυτά τα δεδομένα δεν εκπλήσσει το γεγονός ότι, σε δημοσκόπηση του Ινστιτούτου Λεβάντα τον Νοέμβριο του 2020, τρεις μήνες μετά τη δηλητηρίαση του Ναβάλνι, μόλις το 2% των ερωτηθέντων δήλωναν διατεθειμένοι να τον ψηφίσουν στις προσεχείς προεδρικές εκλογές. Είναι ένα ποσοστό που δεν αλλάζει, εδώ και πολλά χρόνια. Ο ίδιος εξακολουθεί να απευθύνεται κυρίως στους νέους, χρησιμοποιεί και ο ίδιος τη γλώσσα τους. Πολλοί μαθητές βλέπουν τα βίντεο του Ναβάλνι στο TikTok. Κι όμως, λέει ο Γκούντκοφ, «συνήθως οι πιο νέοι βλέπουν τα βίντεο και δεν αντιδρούν. Η μεγάλη απήχηση του Ναβάλνι είναι στους λίγο μεγαλύτερους, μεταξύ 25 και 40 χρονών, που έχουν ήδη κάποια εμπειρία ζωής, ιδιαίτερα σε ανθρώπους της μεσαίας τάξης που ζουν σε μεγαλουπόλεις, αντιλαμβάνονται και αξιολογούν κατάλληλα την οικονομική στασιμότητα και τα προβλήματα της καθημερινότητας».

«Αγανάκτηση» για τη διαφθορά

Αστυνομικοί συλλαμβάνουν οπαδό του Ναβάλνι στη ΜόσχαΑστυνομικοί συλλαμβάνουν οπαδό του Ναβάλνι στη Μόσχα

Παρόμοια εκτίμηση και από τον Γκέρχαρντ Μάνγκοτ, καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ. «Όλοι αυτοί που κατέβηκαν στους δρόμους το Σάββατο (23.1.) δεν είναι απαραίτητα οπαδοί του Ναβάλνι, δεν σημαίνει ότι θα τον ψηφίσουν κιόλας στις εκλογές», λέει ο Μάνγκοτ στην DW. «Ήταν όμως μία μεγάλη ομάδα πολιτών που έχουν αγανακτήσει με την ύφεση, την καθήλωση των μισθών, την πολιτική διαφθορά, αλλά και τη διαφθορά στην καθημερινότητα».

Από την πλευρά του ο Λεβ Γκούντκοφ δεν περιμένει αυξημένη συμμετοχή στις διαδηλώσεις της Κυριακής. Πρώτον, γιατί, όπως λέει, στη Ρωσία η οικονομική κατάσταση είναι ακόμη σχετικά καλή και πάντως δεν έχει καμία σχέση με την κατάρρευση που παρατηρείται στη γειτονική Λευκορωσία. Δεύτερον, γιατί μπορεί πολλοί Ρώσοι να θαυμάζουν τη διάθεση αυτοθυσίας του Ναβάλνι που επέστρεψε στη Ρωσία γνωρίζοντας ότι θα τον περιμένει ποινή φυλάκισης, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δείχνουν και οι ίδιοι παρόμοια διάθεση αυτοθυσίας. «Λένε ότι πράγματι αυτός ο άνθρωπος έχει κάτι ιδιαίτερο, τον θαυμάζουμε, αλλά δεν τον ακολουθούμε κιόλας. Είναι η νοοτροπία του κονφορμισμού, κληρονομιά της Σοβιετικής Ένωσης», καταλήγει ο Γκούντκοφ.

Ρόμαν Γκοντσαρένκο

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

1...2,3422,3432,344...3,038Σελίδα 2,343 από 3,038