Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ.

Από

February 15, 2021

Του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Με όρους συντηρητικούς και συγκρατημένους, αυτά που συμβαίνουν στο υπουργείο Εξωτερικών, θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν επικίνδυνη απαξίωση.

Είναι κάτι πολύ χειρότερο. Υπονομεύουν τη δυνατότητα διαμόρφωσης και άσκησης εξωτερικής πολιτικής. Κάτι που για χώρες όπως η Ελλάδα, με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει με την Τουρκία, είναι εγκληματικό.

Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση της χώρας νοιώθει την ανάγκη να αλλάξει, με νόμο μάλιστα, τον οργανισμό λειτουργίας του υπουργείου εξωτερικών.

Θα αναρωτηθείτε, δεν έχει δικαίωμα; Έχει, βεβαίως. Αλλά όταν κάθε κυβέρνηση αλλάζει τον τρόπο λειτουργίας ενός θεσμού, όπως το υπουργείο εξωτερικών, κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας. Και το σάπιο αυτό είναι ο απόλυτος κομματικός έλεγχος που οι κυβερνήσεις επιδιώκουν να ασκήσουν στους κρατικούς θεσμούς. Ακόμη και σε αυτούς από τους οποίους εξαρτάται η ασφάλεια και η άμυνα της χώρας.

Θα μπορούσε να βρεθεί ένας κοινός τόπος μεταξύ των κομμάτων, που θα διασφάλιζε την αποτελεσματική λειτουργία του υπουργείου. Χωρίς τα πειράματα που επιχειρεί κάθε κυβέρνηση. Με αλλαγές βασισμένες σε διεθνή πρότυπα που είχαν αποτέλεσμα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως οι καιροί άλλαξαν και ο τρόπος που ασκείται η διπλωματία και η εξωτερική πολιτική χρειάζεται προσαρμογή. Αλλαγές, για να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του 21^ου αιώνα, έχουν κάνει στα υπουργεία εξωτερικών χώρες όπως η Σουηδία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Ισπανία και άλλες. Υπάρχει, όμως, μια ουσιώδης διαφορά με τις αλλαγές που επιχειρεί το σχέδιο νόμου της ελληνικής κυβέρνησης: στις προαναφερθείσες χώρες οι αλλαγές βασίστηκαν στην αναβάθμιση του διπλωματικού προσωπικού. Στην ελληνική περίπτωση στην εξευτελιστική υποβάθμιση.

Αντί να καταστήσουν τους διπλωμάτες προσωπικότητες με κύρος που θα μπορέσουν να εκπροσωπήσουν τη χώρα στο εξωτερικό, τους υποβαθμίζουν σε δημοσιοϋπαλλιλίσκους.

Βεβαίως, η τεχνολογία δίνει σήμερα δυνατότητες που άλλοτε δεν υπήρχαν. Και οι παρεμβάσεις στο ελληνικό ΥΠΕΞ στην κατεύθυνση αυτή μπορεί να είναι θετικές. Αλλά, όχι σε βάρος του διπλωματικού προσωπικού. Ο διπλωμάτης, δηλαδή, η προσωπική επαφή δεν αντικαθίσταται. Τα ρομπότ μπορεί να σου προτείνουν σήμερα εναλλακτικές λύσεις. Αλλά οι άνθρωποι που γνωρίζουν θα αποφασίσουν.

Σε μια εκδήλωση που έγινε πριν μερικούς μήνες στην Αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ, όταν το σκοπιανό βρισκόταν στην αποκορύφωσή του, ρώτησα τον διεθνούς φήμης Έλληνα επιστήμονα του ΜΙΤ Κωνσταντίνο Δασκαλάκη αν μπορεί μια τεχνητή νοημοσύνη να σου δώσει απάντηση στο ερώτημα ποια είναι η καλύτερη δυνατή λύση στο σκοπιανό που θα γίνει αποδεκτή και από τις δύο πλευρές και δεν θα προκαλέσει αντιδράσεις.

Η απάντησή του ήταν: η Μακεδονία είναι Ελληνική.

Η ερμηνεία όσων τον άκουσαν ήταν πως κι οι μηχανές έχουν όρια και πως εκείνος που, ακόμη, αποφασίζει είναι ο άνθρωπος.

Δεν μπορεί να διαμορφωθεί εξωτερική πολιτική και πολύ περισσότερο δεν μπορεί να εφαρμοσθεί χωρίς τους διπλωμάτες. Αυτούς, λοιπόν, τους διπλωμάτες το σχέδιο νόμου της κυβέρνησης τους απαξιεί. Με έπιασε κατάθλιψη όταν έβλεπα τον πρέσβη της Ελλάδας στο Μπακού να τον μαλώνει ο Αζέρος πρόεδρος. Και δεν υπήρξε καμιά επίσημη διαμαρτυρία. Η ενίσχυση της προσωπικότητας των Ελλήνων πρέσβεων από το ελληνικό κράτο και η υποστήριξή τους από τις ελληνικές κυβερνήσεις αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για την αξιοπιστία και το κύρος της χώρας. Ε, αυτό, δεν υπάρχει μέχρι σήμερα και υποβαθμίζεται και άλλο.

Είναι αλήθεια πως ο πολύπλοκος κόσμος μας χρειάζεται να ερμηνευτεί και να αντιμετωπιστεί με θεσμούς που θα βοηθούν το υπουργείο εξωτερικών. Θα βοηθούν, δεν θα υποκαθιστούν. Οι δεξαμενές σκέψης μπορεί να προτείνουν. Αλλά η σύνθεση των προτάσεων και η υλοποίηση αυτών που θα αποδεχθεί μια κυβέρνηση γίνεται από τους διπλωμάτες του ΥΠΕΞ. Όχι από κομματικούς ινστρούχτορες.

Αν και μέχρι σήμερα ο ελληνικός διπλωματικός κλάδος συντίθετο από ανθρώπους που κατά κανόνα είχαν ικανότητες, αν αυτές τις ικανότητες τις αμφισβητεί μια κυβέρνηση, η τα πολιτικά κόμματα, ας φροντίσουν να εκπαιδεύσουν έτσι τους διπλωμάτες τους ώστε να μπορούν να αντεπεξέλθουν στις πολύ δύσκολες απαιτήσεις της εργασίας τους.

Οι δυσκολίες στην προώθηση της εξωτερικής πολιτικής της χώρας δεν έχουν να κάνουν με τη διπλωματική υπηρεσία. Είναι πολιτικές. Είναι ζήτημα πολιτικών επιλογών και, κυρίως, οργάνωσης των θεσμών, όπως το ΥΠΕΞ.

Είχε κάποια ελληνική κυβέρνηση- και πότε- χαράξει μακροχρόνια πολιτική ή, απλώς, περιμένει να ανάψει κάποια φωτιά και εκ των υστέρων τρέχει να σβήσει;

Η μόνη περίπτωση που υπήρξε χάραξη πολιτικής (αν και τότε διαφωνούσαν πολλοί με ορισμένες αναφορές του κοινού ανακοινωθέντος) ήταν στο Ελσίνκι. Και το αποτέλεσμα ήταν να ενταχθεί η Κύπρος στην Ε.Ε. που σημαίνει πως αν υπάρχει κυβερνητική βούληση, βρίσκονται και οι άνθρωποι, λειτουργούν και οι θεσμοί να την υλοποιήσουν.

Αλλά και κάτι άλλο γενικό, που έχει σχέση με το σχέδιο νόμου, πριν μπούμε στην περιγραφή ορισμένων παθογενειών. Ας υποθέσουμε πως είναι ανάγκη να γίνουν ορισμένες αλλαγές. Πρέπει αυτές να πάρουν τον ανελαστικό χαρακτήρα περιγραφής τους σε νόμο;

Το σχέδιο νόμου, μαθαίνω, περιλαμβάνει 600 τόσες σελίδες. Αναφέρεται σε τρομερές λεπτομέρειες ανάξιες να περιγραφούν. Ξέρετε τι έλεγε κάποτε ο διαπρεπής συνταγματολόγος Αριστόβουλος Μάνεσης; Τα καλά συντάγματα έχουν λίγα άρθρα. Μόνο άνθρωποι που δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο που ασχολείται το ΥΠΕΞ πρέπει να συνέταξαν το νόμο. Το πνεύμα και η φιλοσοφία του σχεδίου είναι εκτός πραγματικότητας.

ΤΙ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

Τι κάνει, λοιπόν, και αυτό το νομοσχέδιο, όπως και οι παρεμβάσεις ΥΠΕΞ προηγούμενων κυβερνήσεων; Θα αναφέρω, μερικά, μόνο.

1.- Συρρικνώνει το υπουργείο: το συνολικό προσωπικό ανέρχεται σε 1600 άτομα.

Από την επετηρίδα με ημερομηνία 11.2.20 φαίνεται να υπηρετούν στην εξωτερική υπηρεσία 303 διπλωμάτες επί συνόλου 515 εν ενέργεια διπλωματών.

Δηλαδή, υπάρχουν 202 διπλωμάτες στην Κεντρική Υπηρεσία και 303 στην Εξωτερική Υπηρεσία. Η αποδεκτή, διεθνώς, αναλογία είναι 4 προς 1. Σε όλα τα ΥΠΕξ αυτό ισχύει κατά κανόνα. Η αποστολή του διπλωμάτη είναι στο εξωτερικό, όχι στο εσωτερικό. Στην ουσία, με τον τρόπο αυτό, μειώνεται η δυνατότητα άσκησης εξωτερικής πολιτικής.

Αποχωρούν, λόγω συνταξιοδότησης, διπλωμάτες και δεν αντικαθίστανται. Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν 505 διπλωμάτες επί συνόλου 920 οργανικών θέσεων, δηλαδή, σχεδόν οι μισοί. Με τους ρυθμούς αυτούς, σε 10 χρόνια δεν θα υπάρχει διπλωματικός κλάδος.

Σε 142 ελληνικές αρχές, σε 85 κράτη, στις 5 ηπείρους υπηρετούν 303 διπλωμάτες. Εάν εξαιρεθούν οι Μόνιμες Αντιπροσωπείες στην ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΟΗΕ, ΟΑΣΕ κλπ και οι Πρεσβείες στις πρωτεύουσες των Μονίμων Μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας μαζί με την Άγκυρα, που είναι επαρκώς στελεχωμένες, όλες οι άλλες είναι υποστελεχωμένες και μόνο με τον πρέσβη, τον μηχανικό επικοινωνιών ή, ένα διοικητικό γραμματέα.

Για ποια εξωτερική πολιτική μιλάμε;

Το σύνολο του προσωπικού όλων των κλάδων του ΥΠΕΞ ανέρχεται στους 1600.

Και στο Υπουργείο Άμυνας 95000. Για ποια αποτρεπτική δύναμη μιλάμε;

Ο ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

2.- Ο προϋπολογισμός του υπουργείου εξωτερικών ανέρχεται στα 288.000.000 ευρώ.

Απλώς, για μια στοιχειώδη σύγκριση, της Γερμανίας ανέρχεται στα 3 δις ευρώ ετησίως

Του τουρκικού ΥΠΕΞ; Αφήστε το καλύτερα.

Από αυτά τα 288 εκατομμύρια:

Καταβάλλονται, εθιμοτυπικά, τα έξοδα του Μαξίμου και της Προεδρίας στις επισκέψεις σε διάφορες χώρες.

Πληρώνονται όλες οι πάγιες εισφορές σε Ε.Ε., ΝΑΤΟ, ΟΑΣΕ και στις άλλες διεθνείς υποχρεώσεις της χώρας.

Στο ΥΠΕΞ μένουν 150 εκατομμύρια, από τα οποία, 50 εκατομμύρια είναι έσοδα από τα προξενεία (βίζες κλπ). Τα βγάζει, με απλά λόγια το ίδιο. Μόνο από το Προξενείο Μόσχας υπήρχαν έσοδα προ κορονοϊού 12 εκατομμύρια ευρώ.

Δηλαδή, για το ΥΠΕΞ, διατίθενται 100 εκατομμύρια το χρόνο.

Το 2020 στην Πορτογαλία έδωσαν εξετάσεις και εισήλθαν 30 νέοι διπλωμάτες. Στην Ελλάδα κανείς. Δεν έγινε καν διαγωνισμός!

3.-Η γραφειοκρατική διαδικασία είναι τεράστια, ακόμη και για το χαρτί τουαλέτας. Καμιά δυνατότητα επαφής με ξένους πρέσβεις , η άλλα πρόσωπα που θα ενδιέφεραν για μια ανταλλαγή απόψεων, όπως π.χ. δημοσιογράφους.

Δεν στέλνουν κονδύλια ούτε για την Εθνική Επέτειο.

Καταρρέει η κτηριακή υποδομή στο εξωτερικό. Τα κτήρια που ανήκουν στο ελληνικό δημόσιο υφίστανται σοβαρές βλάβες και δεν αποκαθίστανται.

Αγοράσθηκαν κτήρια και εγκαταλείφθηκαν. Σε άλλες περιπτώσεις καταβάλλονται υπέρογκα ενοίκια με τα οποία θα είχαν αγορασθεί αξιοπρεπείς κατασκευές για να στεγάσουν τις διπλωματικές αντιπροσωπείες.

Δεν τους νοιάζει. Ενδιαφέρονται, μόνο, για την ικανοποίηση των πολιτικών φιλοδοξιών τους. Η Νέα Δημοκρατία έδειχνε παλιά ενδιαφέρον για τη Διπλωματική Υπηρεσία. Τώρα, το ενδιαφέρον αυτό εξέλιπε.

ΡΑΒΕ ΞΥΛΩΝΕ ΣΤΙΣ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ

4.-Σχεδόν κάθε κυβέρνηση φροντίζει να αλλάζει τις αρμοδιότητες των διευθύνσεων.

Πολλές φορές με επικίνδυνη λογική.

Παίρνουν υπηρεσίες που χωρίστηκαν πριν χρόνια και τις επανενώνουν.

Η διεύθυνση που ασχολείται με τα ελληνοαμερικανικά, είναι ευνόητο ότι έχει πολύ δουλειά να κάνει. Και, όμως, η Βόρεια και η Νότια Αμερική είναι στην ίδια διεύθυνση.

Μπορεί κάποιος που ασχολείται με τις ΗΠΑ, να ασχολείται και με τη Λατινική Αμερική;

Έχουν, ως αντικείμενο, κάποια σχέση η Βόρεια με τη Νότιο Αμερική

Οι χώρες της Λατινικής Αμερικής αγαπούν την Ελλάδα. Δεν έχουν μουσουλμανικό στοιχείο και η στάση τους είναι πολύ θετική και για την Ελλάδα και στο κυπριακό.

Υπάρχει κάποιος λόγος να υποβαθμίζεται το ενδιαφέρον γι αυτές τις χώρες; Διότι η συνένωσή τους με τις ΗΠΑ αυτό θα σημάνει.

Ο κ. Κοτζιάς, στον οποίο αποδίδεται η έναρξη αποδόμησης του υπουργείου, ίδρυσε, τουλάχιστον, μια ειδική διεύθυνση για την Κίνα.

Πολύ σωστά. Και, όμως, την καταργούν. Υπάρχει διεύθυνση για τη Ρωσία (στην οποία περιλαμβάνονται και οι χώρες της Κοινοπολιτείας) και δεν υπάρχει για την Κίνα την οποία εντάσσουν σε μια ενιαία διεύθυνση με ολόκληρη την Ασία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Υπάρχει λογική σ αυτήν την οργάνωση; Μπορεί ένα υπουργείο εξωτερικών να μην εστιάζει, αποκλειστικά με μια διεύθυνση, στην ανερχόμενη δύναμη παγκοσμίως;

Ακόμη και την Τουρκία επιχείρησαν να εντάξουν, σε προηγούμενο οργανόγραμμα, σε μια ενιαία διεύθυνση που θα ασχολείται με τη Μέση Ανατολή. Εδώ, πια, σηκώνει κανείς τα χέρια ψηλά. Το επιχείρημα ότι η πολιτική της Τουρκίας εστιάζει στη Μέση Ανατολή και κατά συνέπεια χρειάζεται μια ενιαία διεύθυνση που θα την παρακολουθεί είναι έωλο. Μόνο στη Μέση Ανατολή εστιάζεται η πολιτική της Τουρκίας; Και από την άλλη, όλες οι χώρες έχουν μια αλληλεξάρτηση. Θα δημιουργηθεί μια μόνο, διεύθυνση;

ΑΠΑΞΙΩΣΗ

5.-Ο υπουργός δεν βλέπει κανένα πρέσβη. Απαξιεί;

Ο υπουργός διαμορφώνει μόνος εξωτερική πολιτική. Με τους στενούς συνεργάτες του. Και, καλά, δεν τον βλέπουν οι πρέσβεις στην Κεντρική Υπηρεσία. Αλλά να μην συναντάται και με τους πρέσβεις στο εξωτερικό από τους οποίους και θα πληροφορηθεί τι γίνεται και θα ακούσει την άποψή τους; Έχει η Ελλάδα, αυτήν την περίοδο, την πολυτέλεια να δημιουργεί σύγχυση και να απαξιεί την Διπλωματική Υπηρεσία της;

Η αντιμετώπιση της Τουρκίας σε θεσμικό επίπεδο θα βασιστεί στα υπουργεία Εξωτερικών και Άμυνας και σε μια καλή υπηρεσία διεθνούς προβολής των θέσεων της χώρας.

Πως είναι δυνατόν ο υπουργός να χαράσσει πολιτική όταν δεν διαβάζει την ενημέρωση και τις εκτιμήσεις που κάνουν οι πρέσβεις από τις χώρες που είναι διαπιστευμένοι;

Παλιά, οι υπουργοί έδιναν σημασία σ αυτού του είδους την ενημέρωση. Σήμερα, έχει ανατεθεί σε δύο διπλωμάτες να κάνουν περίληψη των τηλεγραφημάτων, χωρίς συνήθως, την άποψη που διατυπώνει ο πρέσβης που τα αποστέλλει ή με περιορισμένη αναφορά. Είναι υπουργική ενημέρωση αυτή;

Η διπλωματία είναι μια διαδικασία που μαθαίνεται με τη μεταβίβαση της θεσμικής μνήμης από τον παλιό στο νέο. Χρειάζεται και η θεωρία αλλά, εδώ, έχουμε να κάνουμε με πράξη.

Πως γίνεται ένα διάβημα, μια ρηματική διακοίνωση, πως γράφεται ένα non paper, ένας Code of contact.

Οι παλαιοί πρέσβεις ξόδευαν χρόνο γα να τα μάθουν στους νέους. Τώρα νέοι δεν υπάρχουν.

Χαρακτηριστικό του όλου κλίματος και του τρόπου λειτουργίας της κυβέρνησης σε σχέση με το Υπουργείο Εξωτερικών είναι αυτό που είδε, τις ημέρες που συνέβη, το φως της δημοσιότητας.

Η κυβέρνηση έστειλε οδηγίες στους πρέσβεις να ενημερώσουν τις κυβερνήσεις των χωρών που είναι διαπιστευμένοι για το θέμα των κυρώσεων κατά της Τουρκίας. Οι μισοί, τουλάχιστον, πρέσβεις, δεν είδαν κανέναν. Αλλά και όσοι συναντήθηκαν, θα πρέπει να αισθάνθηκαν άσχημα όταν μετά δύο ημέρες ο πρωθυπουργός αποδέχεται στη Σύνοδο Κορυφής της Ε.Ε. την «πενταμερή» και, ουσιαστικά, ανατρέπει την πολιτική κυρώσεων. Αυτό δεν είναι εξωτερική πολιτική. Αυτό είναι παιδική χαρά.

Που είναι η αξιοπιστία της χώρας; Ποιο κύρος έχει η χώρα χωρίς αξιοπιστία; Ποιος δίνει το δικαίωμα στον Υπουργό Εξωτερικών και τον Πρωθυπουργό να παίζουν με το κύρος του Ελληνικού Κράτους;

Η εξωτερική πολιτική χαράσσεται στο ΥΠΕΞ. Το ΥΠΕΞ, βοηθάται από άλλους θεσμούς αλλά αυτό συγκεντρώνει τα στοιχεία και καταλήγει σε προτάσεις προς την πολιτική ηγεσία. Και όποιες από αυτές τις προτάσεις γίνονται αποδεκτές, εφαρμόζονται. Από τους διπλωμάτες. Ούτε τους Εμπειρογνώμονες, ούτε τα ρομπότ.

(Πρώην ΥΠΕΞ που διετέλεσε εμπειρογνώμονας στο υπουργείο, επιχείρησε, όπως μου λένε, να αναβαθμίσει τους Εμπειρογνώμονες σε επικεφαλής των Πρεσβειών. Αδυνατώ να το πιστέψω. Ίσως, τον αδικούν).

Πάντως, τη χώρα δεν την αδικεί κανείς. Καμιά κυβέρνηση. Εμείς αδικούμε τους εαυτούς μας. Για να σε υποστηρίξει κάποια κυβέρνηση πρέπει να πείσεις για το δίκαιό σου. Το κάνει αυτό η ελληνική κυβέρνηση; Έχει σταθερή εξωτερική πολιτική; Αξιοποιεί τις διπλωματικές αποστολές της όπως πρέπει;

ΟΙ ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΗ ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΚΛΑΔΟΙ

Το Σχέδιο Νόμου δεν σέβεται καν την ευρωπαϊκή νομοθεσία για σύνταξη στα 67.

Διαχωρίζει τους κλάδους σε –ας πούμε- ευγενείς που είναι αναμφισβήτητα και οι πιό ΑΝΑΓΚΑΙΟΙ στην εκτέλεση της εξωτερικής πολιτικής, οι οποίοι θα αφυπηρετούν στα 65 με οριζόντια πρόβλεψη την 2ετή παράταση παραμονής τους στην υπηρεσία (65+2). Και αυτό το αφήνει στην ΑΠΟΛΥΤΗ κρίση και χωρίς ανάγκη τεκμηρίωσης, του εκάστοτε υπουργού εξωτερικών.

Η ρύθμιση αυτή αφορά τους κλάδους των Διπλωματικών, Οικονομικών (ΟΕΥ), Επικοινωνίας (Τύπου), Εμπειρογνωμόνων και της Νομικής Υπηρεσίας.

Στους κλάδους των Διοικητικών (με πτυχίο Ανώτατης εκπαίδευσης), των Τεχνικών Επικοινωνιών, των Διοικητικών (με απολυτήριο Λυκείου) και των Επιμελητών διατηρεί το όριο των 67 χρόνων.

Επιπλέον επιχείρημα για την αρνητική μεταχείρηση του διπλωματικού κλάδου είναι και αυτό που λέει η ΕΔΥ (Ένωση Διπλωματικών Υπαλλήλων) σε σχετικό υπόμνημά της προς βουλευτές, ότι προβλέπει ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ για την εξέλιξή τους μόνο για αυτούς, ενώ για όλους τους άλλους κλάδους προβλέπεται η ομαλή μετάβαση απο τον ένα βαθμό στον άλλον.

Η ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ

Και δύο λόγια για τη Ομογένεια. Την αξιοποιούν οι ελληνικές κυβερνήσεις όπως πρέπει; Ή, εκεί στην Αθήνα, που νομίζουν πως είναι ο ομφαλός της γης πιστεύουν πως όποιος τους πλησιάζει κάτι θέλει; Προφανώς, εξ ιδίων κρίνοντες;

Η ομογένεια έχει βοηθήσει σε πολλές περιπτώσεις τη χώρα. Και η ανταπόδοση είναι ένας κακός νόμος για την ομογενειακή ψήφο που αποκλείει όσους ζουν στο εξωτερικό πάνω από 30 χρόνια.

Τόσα χρόνια συζητούσε το ελληνικό πολιτικό σύστημα για να καταλήξει σε μια κάκιστη λύση.

Το Σχέδιο Νόμου της κυβέρνησης για το Υπουργείο Εξωτερικών πρέπει να αλλάξει. Αυτό που έρχεται στη βουλή δεν πρέπει να περάσει. Σ αυτήν ην κατεύθυνση πρέπει να συμβάλλουν όλοι, όσοι επιθυμούν μια αποτελεσματική και αξιοπρεπή εξωτερική πολιτική Ανεξαρτήτως κομματικής τοποθέτησης. Πρωτίστως, πρέπει να το ξανασκεφτεί ο αρμόδιος υπουργός. Βρισκόμαστε σε κομβικό σημείο και ό,τι γίνει θα επηρεάσει καθοριστικά τη χώρα.

Οι Άραβες και οι Νέοι Έλληνες- αραβικό δημοσίευμα

Από

anixneuseis

February 15, 2021

Ο τίτλος από το δημοσίευμα

Αμπού Ντάμπι.

Στο τέλος των συναντήσεων «Philia Forum» που πραγματοποιήθηκαν τις τελευταίες ημέρες στην πρωτεύουσα της Ελλάδας, ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας δήλωσε ότι αυτό το φόρουμ που χρηματοδοτείται από τη χώρα του, που σημαίνει «Συνάντηση Φιλίας», επιδιώκει τη θεμελιώδη αλλαγή στην εξωτερική πολιτική της χώρας του, από το να είναι κράτος της Μεσογείου και μόνο μέρος του ευρωπαϊκού χώρου, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η φιλοδοξία της Ελλάδας είναι να γίνει μια γέφυρα μεταξύ της Ανατολικής Μεσογείου, του Κόλπου, των Βαλκανίων και της Ευρώπης».

Οι φιλοδοξίες του Έλληνα υπουργού δεν φαίνονται μακρινές, καθώς βιώνουμε σήμερα την πολιτική δυναμική του αραβικού κόσμου στην Ελλάδα, τόσο σε οικονομικούς, γεωγραφικούς και πολιτιστικούς στρατηγικούς λόγους, με τη δημιουργία μιας ομάδας μεταξύ των δύο πλευρών, της Ελλάδας και των χωρών του αραβικού κόσμου.

Όπου μέσω μιας τέτοιας στρατηγικής σχέσης, οι δύο πλευρές μπορούν να δημιουργήσουν ένα σύνολο νέων πολιτικών γεγονότων, τα οποία είναι ταυτόχρονα προς το συμφέρον και των δύο πλευρών, ιδίως στον τομέα της εθνικής ασφάλειας.

Το αραβικό μπλοκ, το οποίο περιλαμβάνει τα κράτη του Αραβικού Κόλπου μαζί με την Αίγυπτο, και το οποίο μπορεί να περιλαμβάνει πολλές άλλες αραβικές χώρες στο μέλλον, όπως το Σουδάν και την Ιορδανία, οι οποίες αντιπροσωπεύουν αποτελεσματικά ολόκληρο τον πληθυσμό και τη γεωγραφική μάζα ολόκληρης της νότιας Μεσογείου.

Δίνοντας μια σταθερή εγγύτητα του αραβικού κόσμου με το μπλοκ των ευρωπαϊκών χωρών μέσω της Ελλάδας.

Πολιτικά, υπάρχουν 3 θέματα που ενώνουν την Ελλάδα με τον αραβικό κόσμο.

Οι πλευρές πλήττονται από τις τουρκικές επεμβατικές τάσεις, οι οποίες επιδιώκουν να δημιουργήσουν μορφές περιφερειακών συγκρούσεων και εμφύλιων πολέμων στις γειτονικές χώρες, και κατά συνέπεια την επιβολή της τουρκικής πολιτικής και οικονομικής δύναμης μέσω αυτών των μορφών παρέμβασης.

Επιπλέον, οι κύριες πολιτικές αξίες που υιοθετεί η Ελλάδα, ως «μισό-ανατολικό» κράτος εντός του ευρωπαϊκού συστήματος, είναι ένας από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές για τη δημιουργία εύλογων αντικειμενικών λύσεων στις εκκρεμείς πολιτικές διαφορές και ζητήματα μεταξύ κρατών και περιφερειακών και διεθνών δυνάμεως, ιδίως τις μορφές παρεξηγήσεων που δημιουργήθηκαν λόγω εξτρεμιστικών οργανώσεων.

Η Ελλάδα, όπως και τα αραβικά μετριοπαθή κράτη, επιδιώκουν να εξαλείψουν όλες αυτές τις μορφές έντασης και πολιτικής παρανόησης, σε αντίθεση με τις λαϊκιστικές πολιτικές επιλογές, οι οποίες είναι προφανώς αντιφατικές και ουσιαστικά συμπληρωματικές, και στις δύο πλευρές της Μεσογείου.

Οικονομικά, η κρίση φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου τα τελευταία δύο χρόνια απέδειξε τι ενώνει τα δύο μέρη οργανικά. Η ελληνική συνεργασία με τις αραβικές χώρες οδήγησε στη θέσπιση της «Συμφωνίας για το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου» στην αιγυπτιακή πρωτεύουσα, Κάιρο.

Οδηγός η Ελλάδα για τα αραβικά κράτη

Αυτή η συμφωνία διατήρησε τα κυρίαρχα δικαιώματα των υπογραφόντων κρατών στη συμφωνία για τον εθνικό τους πλούτο, και στη συνέχεια παραβλέπει δύο προβληματικά ζητήματα:

Το πρώτο είναι να παρακάμψει τη δυνατότητα κατάσχεσης του πλούτου των χωρών μέσω στρατιωτικών απειλών

Και

Το δεύτερο να σπάσει το μονοπώλιο στις μεταφορές παραγώγων φυσικού αερίου και πετρελαίου από νότο σε βορρά.

Εκτός από το φυσικό αέριο, υπάρχει μια σειρά από ελληνικές οικονομικές εμπειρίες και πλεονεκτήματα, ειδικά στους τομείς της γεωργίας και του τουρισμού, όπου ο πυρήνας της ελληνικής οικονομίας, μπορεί να μεταφερθεί στις αραβικές χώρες του μπλοκ, συμπεριλαμβανομένων των πετρελαϊκών κρατών, που έχουν στρατηγικές αναδιάρθρωσης των οικονομιών τους, ώστε να είναι πιο διαφοροποιημένες και λιγότερο εξαρτημένες από το πετρέλαιο.

Ειδικά επειδή η φύση του οικονομικού και κλιματικού περιβάλλοντος είναι στενή μεταξύ των δύο μερών.

Όλα αυτά προστίθενται στη μορφή της γεωγραφικής σύγκλισης που συνδέει αυτές τις αραβικές χώρες με την Ελλάδα και το νησί της Κύπρου, με τρόπο που σχηματίζει μια οινεί γεωγραφική επέκταση μεταξύ του Βορρά και του Νότου του κόσμου.

Οι ιστορικοί και πολιτιστικοί δεσμοί

Οι οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες βασίζονται σε ένα ιστορικό πολιτιστικό πλαίσιο. Η Ελλάδα είχε ιστορικά επικοινωνία με τον αραβικό κόσμο, και η ανώτερη κουλτούρα και το ορθόδοξο πνεύμα της θεωρούνται μέρος του νότου της Μεσογείου καθώς και του νότου της.

Οι Έλληνες θεωρούν τους Ανατολικούς Χριστιανούς, την απόλυτη Ορθόδοξη πλειοψηφία, ως την κεντρική πνευματική και πολιτιστική βάση της πολιτιστικής και θρησκευτικής πνευματικής τους επίγνωσης, και επομένως θεωρούν τους λαούς και τις γεωγραφίες της νότιας Μεσογείου ως μέρος του πολιτισμού και του φυσικού τους περιβάλλοντος.

Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός

Πριν από χιλιάδες χρόνια, πολλοί πολιτισμοί αναπτύχθηκαν στο έδαφος της Ελλάδας, ο ελληνικός πολιτισμός αποτέλεσε το αποκορύφωμα της ανθρώπινης αναγέννησης.

Αυτή η αναγέννηση, που εξαπλώθηκε σε όλες τις ακτές των ακτών της Μεσογείου, έχει μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες εκεί και έχει γίνει η κυρίαρχη βάση για την ανταλλαγή και την ένωση των πολιτών της Μεσογείου.

Sky News Arabia

The Hellenic Information Team

Πώς μπορεί η Ρωσία να εμποδίσει τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του Ερντογάν;

Από

anixneuseis

February 15, 2021

Μόσχα.

«Υπερβαίνει το ύψος της, με τέτοιες υπερβολικές φιλοδοξίες»

Με αυτά τα λόγια, η Ρωσία αντιδρά στις προβλέψεις που εμφανίζονται στην τουρκική τηλεόραση για τη μελλοντική επέκταση της επιρροής της Τουρκίας, μεταξύ αυτών και των νότιων περιοχών της Ρωσίας, γράφει ρωσικό δημοσίευμα.

Αντιστοιχεί αυτή η πρόβλεψη στις πραγματικές προθέσεις του Ερντογάν και ποια πρέπει να είναι η απάντηση της Ρωσίας στις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες της Τουρκίας;

Υπάρχει μια παλιά παραβολή για τον βάτραχο και τον σκορπιό.

«Κάποτε, ένας σκορπιός ζήτησε από έναν βάτραχο να τον μεταφέρει στην άλλη πλευρά του ποταμού στην πλάτη του. «Δεν είμαι ακόμα τρελός. Μόλις κολυμβήσω, θα με τσιμπήσεις αμέσως», απάντησε ο βάτραχος.

«Αλλά αν σε τσιμπήσω, τότε θα πνιγείς – και θα πνιγώ μαζί σου. Και δεν θέλω να πεθάνω», απάντησε εύλογα ο σκορπιός.

Ο βάτραχος συμφώνησε ότι η απάντησή του ήταν λογική και σωστή, οπότε τον έβαλε στην πλάτη του και κολύμπησε στην απέναντι όχθη του ποταμού.

Ωστόσο, στη μέση του δρόμου, ο σκορπιός τον τσίμπησε. Ο βάτραχος που πέθαινε τον ρώτησε:

«Μα γιατί; θα πεθάνεις και εσύ μαζί μου»

«Επειδή είμαι σκορπιός και αυτή είναι η φύση μου», απάντησε ο σκορπιός.

Έτσι στην πολιτική υπάρχει μια τέτοια «φύση» με τη μορφή των ιδεολογιών που υπαγορεύουν τη συμπεριφορά ορισμένων πολιτικών ελίτ.

Η φωνή της ιδεολογίας

“Πώς μπορεί η Ρωσία να εμποδίσει τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του Ερντογάν;”, είναι ο τίτλος του ρωσικού δημοσιεύματος με φωτό την τουρκική τηλεόραση που παρουσίασε τον χάρτη του Stratfor

Είναι αδύνατο να αναγκάσουμε τους ριζοσπάστες Ισλαμιστές να ζουν εντός των εθνικών συνόρων.

Η ιδεολογία τους δεν αναγνωρίζει αυτά τα σύνορα, είναι πάντα επικεντρωμένη στην επέκταση, την εξαγωγή της «ισλαμικής επανάστασης», και ως εκ τούτου η Ρωσία καταπολεμά την ισλαμική τρομοκρατία όχι μόνο στην επικράτειά της, αλλά και σε άλλες χώρες.

Είναι πιθανό και απαραίτητο να συνεργαζόμαστε με χώρες που κυριαρχούνται από φιλελεύθερους παγκοσμιοποιητές (εξάλλου, αυτοί είναι οι μεγαλύτεροι εμπορικοί μας εταίροι), αλλά δεν έχει νόημα να τους ζητάμε να σταματήσουν να παρεμβαίνουν στις εσωτερικές μας υποθέσεις.

Θα το κάνουν ούτως ή άλλως – αυτή είναι η ουσία της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.

Ως εκ τούτου, η Ρωσία δεν ζητά πλέον, αλλά δείχνει την ετοιμότητά της να χτυπήσει σκληρά τα χέρια (που εξηγεί την πρόσφατη δήλωση του Σεργκέι Λαβρόφ σχετικά με την ετοιμότητά του να διακόψει τις σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση εάν η τελευταία υιοθετήσει σκληρές αντιρωσικές κυρώσεις).

Τέλος, η Τουρκία είναι ένας σημαντικός οικονομικός μας εταίρος και γείτονας. Ένα συμμαχικό κράτος στην εκδίωξη των Αμερικανών από τη Μέση Ανατολή και τον Νότιο Καύκασο, σύμμαχος στην οικοδόμηση ενός πολυπολικού κόσμου.

Ο Τούρκος ηγέτης Ρετζέπ Ερντογάν είναι ένας από τους ισχυρότερους Ευρασιάτες ηγέτες και, όπως σημείωσε ο Πρόεδρος Πούτιν, «άνθρωπος των λόγων του».

Άλλωστε, ο Ερντογάν δεν λέει λέξη, για ότι συμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις της Ρωσικής Ομοσπονδίας και σε τελική ανάλυση, αυτό έρχεται σε αντίθεση με τις ιδεολογίες του παντουρκισμού και του νεο-ισλαμισμού.

Οι οποίες είναι οι ιδεολογίες που διέπουν ολόκληρο το σύστημα εξουσίας του Ερντογάν, ολόκληρο το όραμά του για το μέλλον της Τουρκίας ως μια μεγάλη δύναμη.

Το δημοσίευμα του Stratfor

Αναλαμπές αυτής της ιδεολογίας εμφανίζονται τακτικά στο δημόσιο χώρο. Υπάρχει λοιπόν ένας αναλυτής στην Αμερική – ο George Friedman. Ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι γεωπολιτικός και γράφει τακτικά διάφορες προβλέψεις για την ιστοσελίδα Stratfor.

Μία από αυτές τις προβλέψεις είναι αφιερωμένη στη μελλοντική πολιτική επέκταση της Τουρκίας, υπό την επιρροή της οποίας (σύμφωνα με τον Fridman) θα πέσουν όχι μόνο οι χώρες του Νότιου Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας, αλλά και τα εδάφη της Ρωσικής Ομοσπονδίας: Κριμαία, Βόρεια Εδάφη Καύκασου, Κρασνοντάρ και Σταυρούπολη καθώς και η περιοχή του Βόλγα.

Και ο χάρτης με αυτήν την εκτεταμένη σφαίρα επιρροής της Τουρκίας εμφανίστηκε στον αέρα του τουρκικού καναλιού TGRT Haber – με σχόλια του παρουσιαστή.

Φυσικά, χωρίς να υπάρχει καμία διάθεση διάψευσης.

Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η Ρωσική Ομοσπονδία (η οποία δεν έδωσε ιδιαίτερη προσοχή στην ίδια την έκδοση – δεν ξέρει κανείς ποτέ ποιες άλλες φαντασιώσεις θα έρθουν στο μυαλό του κ. Friedman) αντέδρασε εξαιρετικά αρνητικά στην τουρκική εκπομπή.

«Αν θέλουν να δοκιμάσουν τη δύναμη του ρωσικού πνεύματος και των όπλων μας, ας δοκιμάσουν», δήλωσε ο Αντρέι Κράσοφ, Πρώτος Αναπληρωτής Πρόεδρος της Επιτροπής Άμυνας της Κρατικής Δούμας.

«Κάποιος θα πρέπει να συμβουλέψει την τουρκική πλευρά να εγκαταλείψει τα όνειρα της ρωσικής επικράτειας, αλλιώς μπορεί να είναι υπερβολική λόγω τέτοιων υπερβολικών ορέξεων», δήλωσε ο Γιούρι Γκέμπελ, επικεφαλής της επιτροπής του κοινοβουλίου της Κριμαίας για τη διπλωματία των ανθρώπων και τις διεθνικές σχέσεις.

Ο Παντουρκισμός δεν γνωρίζει εξαιρέσεις και το φανατικό εκλογικό σώμα του Τούρκου προέδρου δεν αποδέχεται αυτές τις εξαιρέσεις.

Μάλιστα, πριν από λίγες μέρες, ο Αλπαρσλάν Τσελίκ απελευθερώθηκε από μια τουρκική φυλακή. Ο ίδιος πιλότος που ανέλαβε την ευθύνη για τη δολοφονία του Ρώσου πιλότου Ολέγκ Πεσκόφ στα τέλη του 2015. Ωστόσο, ήταν στη φυλακή με τους Τούρκους όχι για αυτό – αλλά για παράνομη κατοχή όπλων.

Ήταν σημαντικό για τη Ρωσία να δεχτεί και να καταδικάσει αυτό το άτομο – ωστόσο, η ίδια η καταδίκη ενός «πατριώτη που πολεμούσε στη Συρία για την επιστροφή του αυτοκρατορικού μεγαλείου της Τουρκίας» δεν θα ευχαριστούσε τους Τούρκους ψηφοφόρους, οπότε ο Τσελίκ αφέθηκε ελεύθερος.

Είναι περίεργο λοιπόν εάν η Άγκυρα συνεχίσει την πολιτική της για ενίσχυση των τουρκικών θέσεων στις ρωσικές περιοχές που σημειώνονται στον χάρτη.

Ωστόσο, όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι πρέπει να συγκρουστούμε με την Τουρκία, να διακόψουμε τις σχέσεις ή να αρχίσουμε να την περιορίζουμε εμείς (όπως θέλουν οι ευρωπαϊκές χώρες, επιθυμώντας να λύσουν τα προβλήματά τους με τον Ερντογάν με ρωσική δαπάνη).

Η Ρωσία προς το παρόν βάζει μπροστά της τη συνεργασία με την Τουρκία σε πολλούς τομείς (πυρηνική ενέργεια, εμπόριο, άμυνα), αλλά συγχρόνως γίνεται εκκαθάριση των τουρκικών οργανώσεων στην Κριμαία, στο Κρασνοντάρ και άλλες περιοχές της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Αυτό, δηλαδή, που κάνει Ομοσπονδιακό Γραφείο Ασφαλείας τα τελευταία χρόνια.

Взгляд (vzglyad)

The Hellenic Information Team

Η Τουρκία αποτελεί μείζονα απειλή για το Ισραήλ, την Κύπρο και την περιοχή

Από

anixneuseis

February 15, 2021

γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης

Η Ιερουσαλήμ δεν ξεχνά:

Τις αμέτρητες υβριστικές επιθέσεις Ερντογάν εναντίον του Ισραήλ και ηγετών του.
Την απειλή ότι η Τουρκία θα κατακτήσει το Τελ Αβίβ και «θα απελευθερώσει την Ιερουσαλήμ».
Τη φιλοξενία τρομοκρατών της Χαμάς στην Τουρκία. Την ενίσχυση του πολιτικού Ισλάμ.
Τις πολεμικές απειλές της εναντίον της Ελλάδος, της Κύπρου και της Αιγύπτου

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Ν. Αναστασιάδης, μεταβαίνει σήμερα στο Ισραήλ, ύστερα από πρόσκληση του Πρωθυπουργού, Βενιαμίν Νετανιάχου. Αναμένεται ότι θα συζητηθούν οι εξελίξεις στο Κυπριακό και η επιδιωκόμενη λύση, οι διμερείς σχέσεις, η επικρατούσα κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο, κ.λπ. Η επίσκεψη του Προέδρου στη γειτονική, φίλη χώρα αποκτά ιδιαίτερη σημασία μετά τις δραματικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις στη Μέση Ανατολή, εξαιτίας και των «Συμφωνιών Αβραάμ» του Ισραήλ με αραβικές χώρες και της επιθετικής προβολής ισχύος από την Τουρκία, σε συνάρτηση προς την εκλογή Μπάιντεν.

Η Τουρκία επιχειρεί διπλωματικά ανοίγματα προς τις ΗΠΑ, την Ευρωπαϊκή Ένωση και το Ισραήλ. Η πονηρή πρόταση του Τούρκου Υπουργού Άμυνας για τους ρωσικούς S-400 δεν έπεισε τους Αμερικανούς. Εξάλλου, η σκαιά και υβριστική επίθεση εναντίον του Γάλλου Προέδρου και του Πρωθυπουργού της Ελλάδος, την περ. Τετάρτη, ξεσκεπάζει ακόμα μια φορά την ανακολουθία, την αλαζονεία και την ασίγαστη επιθετικότητα της Τουρκίας κατά πάντων. Η τουρκική κυβέρνηση απαιτεί και την πίτα των σχέσεών της με τις ΗΠΑ, την ΕΕ, τη Γαλλία και την Ελλάδα a la carte και με τουρκικούς όρους. Και τον γκρίζο Τούρκο σκύλο, χορτάτο.

Η πολιτική του νέου Προέδρου των ΗΠΑ, Μπάιντεν, ανησυχεί ιδιαίτερα την Τουρκία. Για μια τετραετία και πλέον, ο Ερντογάν απήλαυε ξεχωριστής και ανεξήγητης εύνοιας από τον απελθόντα Πρόεδρο Τραμπ. Τώρα, τα πράγματα φαίνονται να αλλάζουν. Τον περ. Δεκέμβριο, σε συνομιλία του με δημοσιογράφους της «New York Times», ο Μπάιντεν είχε δηλώσει ότι θα ακολουθούσε μια διαφορετική πολιτική έναντι του Ερντογάν, ο οποίος «πρέπει να πληρώσει το τίμημα», ειδικά μετά την αγορά των ρωσικών πυραύλων S-400. Ο Ερντογάν ανησυχεί και για έναν άλλο λόγο: Η ομάδα Μπάιντεν περιλαμβάνει αρκετά στελέχη εβραϊκής καταγωγής.

Ο νέος Υπουργός Εξωτερικών, Μπλίνκεν, εμφανίζεται έκδηλα κατά της Τουρκίας, την οποία χαρακτήρισε ως «δήθεν στρατηγικό σύμμαχο». Έτσι η Άγκυρα επιχειρεί αναγνώριση εδάφους στην Ουάσιγκτον και υπάρχει λόγος: Το Ισραήλ είναι ο ισχυρότερος σύμμαχος και φίλος των ΗΠΑ στην περιοχή μας. Τις τελευταίες εβδομάδες, πληροφορίες και αναλύσεις στον ισραηλινό Τύπο και δεξαμενές σκέψης αναφέρονται σε συνεχείς κρούσεις της Τουρκίας προς την Ιερουσαλήμ, για βελτίωση των σχέσεων των δύο χωρών. Εντούτοις, διακεκριμένοι Ισραηλινοί αναλυτές και ακαδημαϊκοί συνιστούν προς την κυβέρνηση της χώρας άκρα προσοχή στις επιτηδευμένες τουρκικές γαλιφιές.

Το Ισραήλ θεωρεί μεν την Τουρκία ως μεγάλη χώρα, με την οποία ακόμα διατηρεί εμπορικές και άλλες σχέσεις. Οι διπλωματικές σχέσεις, όμως, είναι στον πάγο. Η Ιερουσαλήμ δεν ξεχνά: Τις αμέτρητες υβριστικές επιθέσεις Ερντογάν εναντίον του Ισραήλ και ηγετών του. Την απειλή ότι η Τουρκία θα κατακτήσει το Τελ Αβίβ και «θα απελευθερώσει την Ιερουσαλήμ». Τη φιλοξενία τρομοκρατών της Χαμάς στην Τουρκία. Την ενίσχυση του πολιτικού Ισλάμ.

Επίσης, το Ισραήλ δεν ξεχνά τις πολεμικές απειλές της Τουρκίας εναντίον της Ελλάδος, της Κύπρου και της Αιγύπτου, φίλων και συμμάχων του. Τη χρησιμοποίηση τρομοκρατών στη Συρία, στη Λιβύη και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Τις τουρκικές παρεμβάσεις στα Παλαιστινιακά εδάφη, στον Λίβανο, στο Ιράκ, στη Σομαλία, ακόμα και στο Ναγκόρνο Καραμπάχ. Την υποκίνηση, με το Κατάρ, και χρηματοδότηση ισλαμιστών φονταμενταλιστών.

Είναι συχνά τα δημοσιεύματα στον ισραηλινό Τύπο και δεξαμενές σκέψης ότι η Τουρκία είναι εχθρική προς το Ισραήλ, το οποίο ενοχλείται από την επιθετική προβολή ισχύος από την Τουρκία στην περιοχή τής Αν. Μεσογείου, στη Βόρεια Αφρική και στα Βαλκάνια. Το Ισραήλ πιστεύει ότι η φιλοδοξία της Τουρκίας να ενεργεί ως περιφερειακή δύναμη απειλεί ευθέως και τα εθνικά συμφέροντά του όσον αφορά την ενέργεια, την ασφάλεια, την τρομοκρατία και τις εξελίξεις στη Μέση και ευρύτερη Ανατολή.

Όμως, τον τελευταίο καιρό, χάρη σε άριστη διπλωματική μεθόδευση της Ιερουσαλήμ, τα πράγματα στη Μέση Ανατολή έχουν αποκτήσει μια νέα, δυναμική γεωπολιτική διάσταση, μετά τα επιτυχή και ελπιδοφόρα ανοίγματα του Ισραήλ προς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τη Σαουδική Αραβία, το Μπαχρέιν, το Μαρόκο, διά των «Συμφωνιών Αβραάμ». Το Ισραήλ δεν είναι πλέον απομονωμένο αλλά διπλωματικά, πολιτικά ενισχυμένο, αφού διέρρηξε το αντιϊσραηλινό αραβικό μέτωπο. Γι’ αυτό δεν βιάζεται να αναθερμάνει τις σχέσεις με μιαν αλλοπρόσαλλη και απειλητική Τουρκία.

Όπως επισημαίνει ο Ισραηλινός αναλυτής, Jonathan Spyer («The Jerusalem Post», 28/1/2021), το Ισραήλ πρέπει να είναι πολύ προσεκτικό έναντι της Τουρκίας. Πρώτον, να διερευνήσει τις πραγματικές προθέσεις της, επειδή η μέχρι σήμερα συμπεριφορά της έναντι της Ιερουσαλήμ δεν επιτρέπει αισιοδοξία. Δεύτερον, να λάβει υπόψη τα οφέλη από την αγαστή συνεργασία του με την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αίγυπτο και με τα Ην. Αραβικά Εμιράτα, φίλες και συμμάχους χώρες, με τις οποίες έκτισε ισχυρούς δεσμούς στην άμυνα, στην ασφάλεια, στην ενέργεια, στη συνεργασία και στην κοινή αντιμετώπιση απειλών, ειδικά εκ μέρους της Τουρκίας. Αφού, συνεπώς, η Τουρκία θεωρείται κοινή απειλή, το Ισραήλ και οι σύμμαχοί του καλούνται να αντιδράσουν ανάλογα με τα εθνικά συμφέροντά τους.

Πηγή: simerini.sigmalive.com

«Το τέλος της Κύπρου θα είναι η κυριαρχική ισότητα που απαιτούν οι Τούρκοι»

Από

anixneuseis

February 15, 2021

Ανδρέας Μαυρογιάννης: Δεν υπάρχει περίπτωση να δεχτούμε αυτά που προβάλλει η Τουρκία

γράφει η Σκεύη Σταύρου

Δεν υπάρχει περίπτωση η δική μας πλευρά να δεχθεί τη θέση που προβάλλει η τουρκική πλευρά περί κυριαρχικής ισότητας, δηλώνει σε συνέντευξή του στη «Σημερινή» o διαπραγματευτής για το Κυπριακό, Ανδρέας Μαυρογιάννης. Τονίζοντας ότι η Τουρκία χρησιμοποιεί τις δύο έννοιες «κυριαρχική ισότητα» και «δύο κράτη» κάπως εναλλακτικά, υπονοώντας ότι αυτό που επιθυμεί είναι συνομοσπονδιακή μορφή λύσης. Και προσθέτει χαρακτηριστικά πως κάτι τέτοιο θα είναι θανατηφόρο και το τέλος του τόπου μας.

Παράλληλα, ο κ. Μαυρογιάννης αναφέρει ότι η σύγκληση της άτυπης Πενταμερούς Διάσκεψης είναι ένα θέμα που παραμένει ρευστό, κάνοντας λόγο για πολιτικά παιχνίδια της Τουρκίας, η οποία δεν αποκλείεται να αποκρύβει, κατά την έκφρασή του, ενδεχομένως, την από μέρους της έλλειψη πραγματικής πολιτικής βούλησης.

Σε άλλο σημείο ο Ανδρέας Μαυρογιάννης αναφέρει ότι η Βρετανία «έχει κάποιες ιδέες και κάποιες σκέψεις σε μια προσπάθεια συμφιλίωσης, του μοντέλου της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, με κάποιες από τις απαιτήσεις της νέας τουρκοκυπριακής ηγεσίας».

«Αυτό που επιθυμούν οι Τούρκοι είναι να έχουμε δυο κυρίαρχα κράτη, τα oποία θα συνέλθουν για να συμφωνήσουν σε ένα συμβόλαιο, ώστε να θέσουν από κοινού υπό συνομοσπονδιακή μορφή κάποιες αρμοδιότητες»

«Η σύγκληση της άτυπης Πενταμερούς Διάσκεψης είναι ένα θέμα που παραμένει ρευστό (…) Η Τουρκία δεν αποκλείεται να αποκρύβει, ενδεχομένως, την από μέρους της έλλειψη πραγματικής πολιτικής βούλησης»

«Δεν άλλαξε ουσιαστικά η στάση της Τουρκίας. Μετά την αποτυχία στο Κραν Μοντανά, εμείς θέλαμε αμέσως να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση και η θέση μας επ’ αυτού παραμένει σταθερή»

«Δύσκολα θα μπορούσα να πω πως συντρέχουν επί της ουσίας των θεμάτων, καλύτερες προϋποθέσεις σήμερα σε σχέση με τον Ιούλιο του 2017. Απλώς έχει ανοίξει ένα μικρό παράθυρο ευκαιρίας για συνέχιση της διαπραγμάτευσης»

Ακολουθεί αυτούσια η συνέντευξη:

– Από τον περασμένο Δεκέμβριο ακούμε συνεχώς νέες ημερομηνίες για τη σύγκληση της άτυπης Πενταμερούς Διάσκεψης, σε σημείο που προκαλεί ανησυχία και καχυποψία. Έχουμε νέα πληροφόρηση για το πότε πιθανόν να διεξαχθεί; Είναι η Τουρκία που παίζει παιχνίδια με τις ημερομηνίες και γιατί;

Γίνονται τις τελευταίες εβδομάδες επαφές και βολιδοσκοπήσεις για την εξεύρεση κατάλληλης ημερομηνίας και καταλλήλου μέρους για την άτυπη συνάντηση «5+1». Υπάρχει σαφώς δυστοκία, λόγω αντικειμενικών δυσκολιών, κυρίως λόγω των περιορισμών του κορωνοϊού αλλά και πιθανότατα, παρά το ότι δεν το ομολογούν, και λόγω πολιτικών παιχνιδιών της τουρκικής πλευράς, είτε διασυνδέοντας τη συνάντηση αυτή με το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μαρτίου είτε με άλλους παράγοντες είτε αποκρύβοντας, ενδεχομένως, την από μέρους τους έλλειψη πραγματικής πολιτικής βούλησης. Το θέμα παραμένει ρευστό. Εμείς πάντως κάνουμε ό,τι μπορούμε για να συνέλθει η συνάντηση το συντομότερο δυνατό.

– Τι άλλαξε από το 2017 ως προς το θετικότερο για να πάμε σε μία Διάσκεψη, εφόσον οι Τούρκοι κατά γενικήν ομολογίαν είναι περισσότερο αδιάλλακτοι από το 2017.

Δεν άλλαξε ουσιαστικά η στάση της Τουρκίας. Μετά την αποτυχία στο Κραν Μοντανά, εμείς θέλαμε αμέσως να συνεχιστεί η διαπραγμάτευση και η θέση μας επ’ αυτού παραμένει σταθερή. Ενώπιον όμως της άρνησης της άλλης πλευράς, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ κ. Αντόνιο Γκουτέρες έκανε λόγο για ανάγκη μίας περιόδου περισυλλογής. Δεν μπορούσαμε παρά να προσχωρήσουμε στην εισήγηση του Γενικού Γραμματέα. Ήμασταν βεβαίως ευτυχείς όταν μερικούς μήνες αργότερα αποφάσισε να διορίσει την κα Τζέιν Χολ Λουτ, για να ξεκινήσει προσπάθεια να τεθεί η διαπραγμάτευση πάνω στις ράγες. Εργαστήκαμε στενά με τον Γενικό Γραμματέα και με την κα Λουτ, πάντα επιδεικνύοντας καλή διάθεση και ετοιμότητα. Τελευταία φαίνεται επιτέλους να ωριμάζει η κατάσταση και να μπορεί να συγκληθεί από τον ΓΓ η άτυπη συνάντηση «5+1». Βεβαίως τίποτα δεν είναι εύκολο. Δύσκολα θα μπορούσα να πω πως συντρέχουν επί της ουσίας των θεμάτων, καλύτερες προϋποθέσεις σήμερα σε σχέση με τον Ιούλιο του 2017. Απλώς έχει ανοίξει ένα μικρό παράθυρο ευκαιρίας για συνέχιση της διαπραγμάτευσης. Είμαστε χώρα υπό κατοχήν και δεν έχουμε την πολυτέλεια της αδράνειας.

– Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κατηγορούσε την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι ασκεί πολιτική κατευνασμού… Η πρόταση με επίκεντρο το αεροδρόμιο της Τύμπου, στο πλαίσιο των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης, είναι τελικά μέτρα που θα υποβοηθήσουν τη διαπραγμάτευση; Επειδή θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η πρόταση εδράζεται επίσης στο πλαίσιο της πολιτικής του κατευνασμού.

Το άνοιγμα για τη διεθνή ναυσιπλοΐα του αεροδρομίου της Τύμπου είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό μέτρο, που άπτεται θεμελιωδών διαστάσεων νομιμότητας. Να υπενθυμίσω, όμως, πως στην περίοδο 1993-1994 συζητείτο ήδη ζήτημα ανοίγματος του αεροδρομίου Λευκωσίας και για τους Τ/κ και την τ/κ κοινότητα, ως ΜΟΕ. Συζητήσεις έγιναν και αργότερα, ιδιαίτερα κατά την περίοδο 2005-2006, σε σχέση με το αεροδρόμιο Τύμπου και σε σχέση με την Αμμόχωστο και για το λιμάνι, τότε και αργότερα, και δη το 2014 με την επίσκεψη του τότε Αντιπροέδρου των ΗΠΑ και τώρα Προέδρου, Τζο Μπάιντεν. Δεν υπάρχει τίποτα που να είναι εντελώς νέο. Γνωρίζουμε καλά τις δυσκολίες. Έχουμε επίσης συναίσθηση του διακυβεύματος. Όμως σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς και με τον ακατάπαυστο φαύλο κύκλο αρνητικών εξελίξεων και τετελεσμένων, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προσπαθεί να αποτρέψει περαιτέρω επιδείνωση και, ει δυνατόν, να αντιστρέψει τη ροπή. Με αυτονόητο τον πλήρη σεβασμό προς τη νομιμότητα, δίνει δείγματα πολιτικής βούλησης και διάθεσης για μέτρα που θα έχουν πολύ θετικό αντίκτυπο και στις δύο κοινότητες. Δικαίως ο Πρόεδρος θεώρησε πως σ’ αυτήν την κομβική στιγμή, όταν προωθούμε ΜΟΕ, δεν μπορούμε να περιοριζόμαστε στα μικρά, υπάρχει ανάγκη για σημαντικά μέτρα που μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα, να αναδειχθούν σε «game-changers»: να αποτραπεί αφενός η περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης στην Αμμόχωστο, και να ξεκινήσει έστω και δειλά η διαδικασία επιστροφής της, και αφετέρου, αν είναι δυνατόν, να δημιουργηθεί μία δυναμική που θα συμβάλει στην προσπάθεια για λύση.

– Πώς αυτό διαρθρώνεται με την προσπάθεια της Πενταμερούς Διάσκεψης;

Η συνάντηση 5+1 θεωρείται άτυπη διαδικαστικού χαρακτήρα συνάντηση, που στοχεύει να θέσει ξανά τη διαπραγματευτική διαδικασία πάνω στις ράγες, αλλά και να οδηγήσει στη δημιουργία του κατάλληλου κλίματος για ουσιαστική διαπραγμάτευση. Πρέπει να δημιουργηθεί ένα κοινό όραμα, κοινό έδαφος, να έχουμε κοινή αποδοχή κάποιων ελάχιστων κοινών παραμέτρων των Ηνωμένων Εθνών και να δημιουργηθούν οι κατάλληλες συνθήκες. Τι καλύτερες συνθήκες υπάρχουν από το να έχεις επιτύχει μέσα από «game changers», τη δημιουργία μίας άλλης δυναμικής και κάποιων διαφορετικών δεδομένων, ώστε να μπορεί να γίνει μια ουσιαστική διαπραγμάτευση, τερματίζοντας νέα τετελεσμένα και έκνομες ενέργειες είτε είναι στην Αμμόχωστο είτε είναι στην ΑΟΖ είτε στη γραμμή κατάπαυσης του πυρός; Αυτή είναι η λογική που διέπει όλα τα σημεία της πρότασης του Προέδρου. Κανένας μας δεν υποτιμά τις συναφείς δυσκολίες και τις προκλήσεις, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά το αεροδρόμιο.

– Με την πολυετή πείρα σας ως διαπραγματευτής, βλέπετε προοπτικές που θα μας επιτρέψουν να προχωρήσουμε σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις; Βλέποντας βέβαια και τις δημόσιες τοποθετήσεις της Τουρκίας;

Οι δημόσιες τοποθετήσεις της τουρκικής πλευράς κάθε άλλο παρά βοηθητικές είναι. Ας μην ξεχνάμε, όμως, πως η ιδέα της άτυπης συνάντησης «5+1» δεν μπήκε στο τραπέζι τώρα. Εργαζόμαστε γι’ αυτήν εδώ και σχεδόν δύο χρόνια. Είχαμε συμφωνήσει στη συνάντηση του Βερολίνου τον Νοέμβριο του 2019, τη σύγκληση της άτυπης διάσκεψης μετά την «εκλογική» διαδικασία στα κατεχόμενα, η οποία στη συνέχεια αναβλήθηκε για έξι μήνες, λόγω της πανδημίας. Οπόταν δεν είναι κάτι καινούριο και πάμε τώρα ξαφνικά, λαμβάνοντας υπόψη τις δηλώσεις. Πάμε, παρά τις δηλώσεις, υπό την έννοια όπως είχαμε θέσει εξ αρχής ότι πάμε χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Πρέπει να πω ότι είχαμε από την αρχή προσχωρήσει στην ιδέα σύγκλησης μίας τέτοιου τύπου αρχικής διαδικαστικής συνάντησης, για να μας φέρει ξανά σε ακτίνα διαπραγμάτευσης. Και τώρα, παρά τις δυσκολίες, φαίνεται πως μπορεί να γίνει και λογικά έχει σοβαρές πιθανότητες να είναι επιτυχής, λαμβάνοντας υπ’ όψιν πως το επίπεδο φιλοδοξίας δεν είναι πλέον πολύ υψηλό. Δεν είναι τεράστιο πράγμα να πάμε και να συμφωνήσουμε ότι έχουμε την επιθυμία να προχωρήσουμε σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις και την πολιτική βούληση να προετοιμαστούμε συναφώς και να δημιουργήσουμε το απαραίτητο προς τον σκοπό αυτό, κατάλληλο κλίμα; Βεβαίως, αναπόφευκτα θα γίνει και μία ευρύτερη συζήτηση, για να διαπιστωθεί πως η ουσιαστική διαπραγμάτευση, που θα ακολουθήσει, δεν θα είναι μία μάταιη άσκηση, αλλά ότι θα υπάρχουν ρεαλιστικές πιθανότητες και δυνατότητες συμφιλίωσης μεταξύ των θέσεων. Δεν θα γίνει όμως ουσιαστική διαπραγμάτευση στην άτυπη συνάντηση. Βεβαίως το αντεπιχείρημα είναι πως και αυτό διαπραγμάτευση είναι και γι’ αυτό απαιτείται πολλή προετοιμασία και ετοιμότητα. Υπενθυμίζω πως η κοινή διακήρυξη της 11ης Φεβρουαρίου 2014 ήταν το σημείο εκκίνησης της διαπραγμάτευσης. Για να φτάσουμε, όμως, στο σημείο εκκίνησης κάναμε έξι μήνες προδιαπραγμάτευση και καταλήξαμε σε ένα κείμενο που περιέχει πλείστες όσες από τις προδιαγραφές, τόσο διαδικαστικές όσο και επί της ουσίας. Σήμερα, ωστόσο, η ουσία που αφορά το σημείο εκκίνησης είναι για μας δεδομένη. Υπάρχει κοινή διακήρυξη, υπάρχουν συγκλίσεις και κεκτημένο της διαδικασίας, υπάρχουν τα ψηφίσματα, υπάρχει το πακέτο με τα έξι σημεία του Γενικού Γραμματέα. Επιθυμούμε, λοιπόν, κατά το δυνατόν, να συνεχίσουμε από εκεί που μείναμε στο Κραν Μοντανά.

Η κυριαρχική ισότητα

οδηγεί σε συνομοσπονδία

– Εάν η τουρκική πλευρά θέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων -όπως λέει και δημοσίως- την κυριαρχική ισότητα, που αντιλαμβανόμαστε πλέον ότι οδηγεί σε ένα μοντέλο συνομοσπονδιακού χαρακτήρα, έχετε σκεφτεί πώς θα το αντιμετωπίσετε;

Δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθούμε αυτήν την κυριαρχική ισότητα που προβάλλει η τουρκική πλευρά. Για εμάς αυτά τα ζητήματα έχουν λυθεί. Και από τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και από την κοινή διακήρυξη του 2014. Δεν θα ανοίξουμε ξανά τέτοια κεφάλαια. Δεν θα δεχθούμε ούτε κυριαρχική ισότητα, ούτε δύο κράτη. Γνωρίζουμε βεβαίως πως χρησιμοποιούν αυτές τις δύο έννοιες κάπως εναλλακτικά, υπονοώντας ότι αυτό που επιθυμούν είναι να έχουμε δυο κυρίαρχα κράτη, τα όποια θα συνέλθουν για να συμφωνήσουν σε ένα συμβόλαιο, ώστε να θέσουν από κοινού υπό συνομοσπονδιακή μορφή κάποιες αρμοδιότητες. Επιδιώκουν, δηλαδή, να έχουν όλα τα χαρακτηριστικά ενός διεθνώς αναγνωρισμένου κυρίαρχου κράτους και επιπλέον να ασκούν έλεγχο στο σύνολο της Κύπρου, να απολαύουν των προνομίων της συμμετοχής στην ΕΕ και να μπορεί η Τουρκία να έχει μέσω ημών λόγο στα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα ήταν το τέλος του τόπου μας. Είναι χειρότερο απ’ οτιδήποτε έχει προταθεί μέχρι σήμερα. Περαιτέρω, μοντέλα συνομοσπονδίας όπου δοκιμάστηκαν, απέτυχαν. Ακόμα και εκεί όπου στη βάση τους προϋπήρχαν αναγνωρισμένα κυρίαρχα κράτη. Η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία μεταξύ Αιγύπτου και Συρίας διήρκεσε από το 1958 μέχρι το 1961, η Σενεγκάμπια δεν κράτησε πολύ, όπως και κανένα άλλο ιστορικό παράδειγμα. Αυτά τα μοντέλα δεν είχαν καμία τύχη. Στην περίπτωσή μας, με τις ιδιαιτερότητες της υπόθεσής μας και με το βαρύ χέρι της Τουρκίας να επικρέμαται, κάτι τέτοιο θα ήταν θανατηφόρο.

– Εξηγήστε μας καλύτερα γιατί στη δική μας περίπτωση ένα τέτοιο μοντέλο είναι θανατηφόρο;

Θανατηφόρο, εκτός από τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, και γιατί κάθε συμβόλαιο μπορεί να έχει και τέλος, πιθανότατα προδιαγεγραμμένο και που θα σημάνει το τέλος του κράτους μας συμπαρασέρνοντας και τις ιδιότητές μας ως μέλους του ΟΗΕ, της ΕΕ κ.λπ.

– Σε περίπτωση που η άλλη πλευρά θέσει οτιδήποτε που παραπέμπει σε μία λύση συνομοσπονδιακού χαρακτήρα, να υποθέσουμε ότι θα φύγουμε από το τραπέζι των συνομιλιών;

Εμείς δεν φεύγουμε από πουθενά. Αλλά παραμένουμε συνεπείς και σταθεροί στις θέσεις αρχής μας. Με υπομονή και επιμονή. Μπορεί να μην μπορούμε να τους αποτρέψουμε από το να λένε και να θέτουν ό,τι θέλουν, ιδιαίτερα όταν θα φτάσουμε στην ουσιαστική διαπραγμάτευση, όμως εμείς, ξεκαθαρίζω και επαναλαμβάνω, δεν πρόκειται να δεχθούμε ούτε και θα διαπραγματευτούμε τέτοιου είδους μοντέλα λύσης. Αναμένουμε ότι και η διεθνής κοινότητα θα τους στείλει το ίδιο ξεκάθαρο μήνυμα.

Ο ρόλος της Βρετανίας…

– Θεωρείτε ότι ο ρόλος της Βρετανίας είναι υποβοηθητικός;

Το ενδιαφέρον της Βρετανίας είναι καλοδεχούμενο και υποβοηθητικό. Αλλά κατά πόσον οι συγκεκριμένες ιδέες ή προτάσεις που θέτει είναι βοηθητικές, είναι κάτι το οποίο είναι προς μελέτη και υπό αίρεση συμβατότητας (sous bénéfice d’inventaire) με τις θέσεις αρχής μας και τις παραμέτρους του ΟΗΕ. Με ανοικτό πνεύμα αλλά με συνέπεια και έλεγχο συνάφειας και αξιολόγηση της πραγματικής πρόσθετης αξίας. Μας ενδιαφέρει η προσήλωση στη φύση και τη μορφή της λύσης, όπως έχει περιγραφεί και καθοριστεί από τα ψηφίσματα. Τώρα είναι μάλιστα λιγότερο παρά ποτέ η ώρα να εκφύγουμε από το συμφωνηθέν πλαίσιο. Η χρονική στιγμή μάς ανησυχεί, αλλά αν είναι σεβαστό το πλαίσιο και εντός αυτού κριθεί πως κάτι μπορεί να είναι χρήσιμο και υποβοηθητικό, γιατί να μην το μελετήσουμε;

-Έχει υποβάλει κάτι συγκεκριμένο η Βρετανία, που να δημιουργεί ανησυχίες στη δική μας πλευρά;

Έχει κάποιες ιδέες και κάποιες σκέψεις σε μία προσπάθεια συμφιλίωσης, αν θέλετε, του μοντέλου της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, όπως περιγράφεται στα ψηφίσματα με κάποιες από τις απαιτήσεις της νέας τουρκοκυπριακής ηγεσίας.

Στο τέλος μιας εποχής…

– Η πλευρά μας δηλώνει ετοιμότητα για την άτυπη Πενταμερή Διάσκεψη, σε μια προσπάθεια, όπως λέτε, να σταματήσουν και τα τετελεσμένα. Ποια η εκτίμησή σας σε περίπτωση που αποτύχουν οι διαπραγματεύσεις;

Θα είναι πάρα πολύ δύσκολη η κατάσταση. Έχω πει επανειλημμένως και στο παρελθόν ότι παίζουμε στις καθυστερήσεις της παρούσας πρωτοβουλίας, και πως είμαστε στο τέλος μιας εποχής. Εκ των πραγμάτων. Αυτή η προσπάθεια, αυτή η διαδικασία, εξαντλεί τον ωφέλιμο ορίζοντά της. Είμαστε σε ένα μεταίχμιο, κοντεύουν και πενήντα χρόνια από την τουρκική εισβολή. Θα έχουμε ακόμη πιο δύσκολες μέρες και φοβούμαι πάρα πολύ ότι το ενδιαφέρον για συνέχιση της προσπάθειας για λύση θα ατονήσει και ταυτόχρονα κινδυνεύουμε να έχουμε μία κατάσταση που θα προσομοιάζει προς τις άλλες, «παγωμένες συρράξεις», χωρίς προοπτική, αλλά με τα δεδομένα που περιγράφουν το στάτους κβο να χειροτερεύουν συνεχώς. Δεν εισηγούμαι φυσικά λόγω αυτών να μειώσουμε περαιτέρω τον πήχη των απαραίτητων προδιαγραφών μιας δίκαιης και μόνιμης λύσης.

– Έχει ετοιμαστεί η πρόταση του Προέδρου της Δημοκρατίας για τη χαλαρή ή αποκεντρωμένη ομοσπονδία; Έχουμε κάτι πιο συγκεκριμένο;

Η έννοια χαλαρή ομοσπονδία είναι ατυχής. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, απαντώντας στη σχετική έκκληση του ΓΓ του ΟΗΕ για νέες ιδέες, πρότεινε πως δεδομένου ότι διατηρούμε στο ομοσπονδιακό κράτος εκείνα τα απαραίτητα χαρακτηριστικά και τις εξουσίες που είναι συνυφασμένες με την αυθυπαρξία, τη συνέχεια, τη λειτουργία και τη διεθνή παρουσία του κράτους (pouvoirs régaliens), μπορούμε να αποκεντρώσουμε περαιτέρω την άσκηση σημαντικών εξουσιών προς τις συνιστώσες πολιτείες με βάση τις αρχές της λειτουργικότητας, της αναλογικότητας και της επικουρικότητας για να τυγχάνουν διαχείρισης πλείστες δημόσιες υποθέσεις όσο το δυνατόν πιο κοντά στους πολίτες και να αποφεύγονται τυχόν δυσλειτουργίες του ομοσπονδιακού επιπέδου. Εντός του πλαισίου αυτού μελετούμε διάφορες ιδέες. Αλλά δεν είναι κάτι το οποίο επηρεάζει τη ΔΔΟ, αφορά την επιμέρους άσκηση εξουσιών και είναι και τρόπος διευκόλυνσης των Τ/κ, με την ικανοποίηση κάποιων ανησυχιών τους ως προς την έμπρακτη εφαρμογή της πολιτικής ισότητας, χωρίς να την μετατρέπουμε σε ανεπιθύμητη συνταγή γενικευμένης συναπόφασης και φροντίζοντας για τη λειτουργικότητα και αποτελεσματικότητα του κράτους και την ισότιμη συμμετοχή του τόπου μας στην ΕΕ και στην ευρωπαϊκή ενοποιητική διαδικασία.

Πηγή: Σημερινή

Θα δούμε ένα βίαιο ταγκό μεταξύ Δύσης και Τουρκίας

Από

anixneuseis

February 15, 2021

Παύλος Παπαδόπουλος

Ο Νίκολας Ντάνφορθ μιλάει στην «Κ»

Μέσα στο 2021 θα κυκλοφορήσει το βιβλίο του Νίκολας Ντάνφορθ με τίτλο: «The Remaking of Republican Turkey: Memory and Modernity since the Fall of the Ottoman Empire» («Η αναδιαμόρφωση της Δημοκρατίας της Τουρκίας: Μνήμη και νεωτερικότητα μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»).

Οξυδερκής εμπειρογνώμων για την εξωτερική πολιτική της Τουρκίας και των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, ο Νίκολας Ντάνφορθ συνεργάστηκε με το German Marshal Fund των ΗΠΑ, το Woodrow Wilson International Center και το Ελληνικό Iδρυμα Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ). Ζει και εργάζεται στην Ουάσιγκτον και μόλις ολοκλήρωσε ένα κείμενο πολιτικής (policy brief) για την Τουρκία για το Brookings Institution. Μέσα στο 2021 πρόκειται να κυκλοφορήσει το πρώτο του βιβλίο με τίτλο: «The Remaking of Republican Turkey: Memory and Modernity since the Fall of the Ottoman Empire» (Η αναδιαμόρφωση της Δημοκρατίας της Τουρκίας: Μνήμη και νεωτερικότητα μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας). Καθώς η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε θέμα εξωτερικής πολιτικής πρώτης γραμμής στην Ουάσιγκτον, μιλάει στην «Κ» για τις ευαίσθητες ισορροπίες σε σειρά από κρίσιμα ζητήματα.

– Ο Ερντογάν επιχειρεί να επανατοποθετήσει την Τουρκία στην παγκόσμια σκηνή. Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει;
– Μεγάλο μέρος της ρητορικής του Ερντογάν επικεντρώνεται στη μετατροπή της Τουρκίας σε μια μεγάλη δύναμη. Προκαλεί την ευρωπαϊκή ηγεμονία και υπερασπίζεται τα δικαιώματα των καταπιεσμένων που κατά αυτόν είναι οι μουσουλμάνοι. Είναι ένα όραμα ισλαμιστικό όσο και αντιιμπεριαλιστικό.

– Θέλει πραγματικά να αναβιώσει μια εκδοχή του οθωμανικού παρελθόντος;
– Στην πραγματικότητα αυτό που οραματίζεται μοιάζει πιο κοντά σε ένα αμερικανικό ή ρωσικό παλιομοδίτικο μοντέλο ισχύος του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Για παράδειγμα, ο Ερντογάν αναφέρεται συχνά στον ΟΗΕ. Λέει ότι η Τουρκία δεν υπήρξε ποτέ μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Αλλά ο ΟΗΕ είναι μια καινοτομία του 20ού αιώνα. Επίσης, στην Τουρκία γίνεται λόγος για την ίδρυση τουρκικών στρατιωτικών βάσεων σε ξένες χώρες. Ομως αυτά είναι πρωτοβουλίες των δυνάμεων του 20ού αιώνα.

– Θεωρεί ότι η Τουρκία μπορεί να είναι μια δύναμη που αντισταθμίζει την επιρροή της Γαλλίας στη σκηνή της Μεσογείου;
– Η Γαλλία είναι χριστιανικό και κοσμικό έθνος. Ο Μακρόν έχει αντιισλαμιστικές απόψεις και η Γαλλία έχει μακρά αποικιακή ιστορία στη Μέση Ανατολή. Είναι εύκολο για τον Ερντογάν να τοποθετείται ενάντια στη Γαλλία.

– Οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι θα είναι πολύ δύσκολο για τον Ερντογάν να κερδίσει τις προεδρικές εκλογές του 2023. Γιατί λοιπόν επικρατεί απαισιοδοξία ότι δεν θα υπάρξει επιστροφή του εκκρεμούς προς την επικράτηση των κοσμικών και εκσυγχρονιστικών δυνάμεων στην Τουρκία;
– Φαίνεται ότι έχει μειωθεί η υποστήριξή του. Αλλά το ίδιο φαινόταν στις δύο τελευταίες εκλογές. Πολλοί προβλέπουν ότι δεν μπορεί να κερδίσει σε μια πραγματικά δίκαιη εκλογική αναμέτρηση. Αλλά ο Ερντογάν ξέρει να υπολογίζει την ελάχιστη αντιδημοκρατική συμπεριφορά που απαιτείται για να κερδίζει. Μέχρι στιγμής διατηρεί την εξουσία χωρίς να έχει εγκαταλείψει εντελώς μια προσποίηση δημοκρατίας. Εχει πολλούς άσους στο μανίκι του.

– Τι συμβαίνει στο Κυπριακό; Πιστεύετε ότι ο Ερντογάν κινείται πραγματικά προς μια λύση δύο κρατών στην Κύπρο ή πρόκειται απλώς για ρητορικά σχήματα;
– Οι διαπραγματεύσεις που πρόκειται να ξεκινήσουν είναι απίθανο να οδηγήσουν σε θετικά αποτελέσματα. Οι τουρκικές προσδοκίες είναι ασυμβίβαστες με οποιαδήποτε λύση στην οποία θα συμφωνούσαν η διεθνής κοινότητα και η ελληνική πλευρά. Ο στόχος των διαπραγματεύσεων αυτή τη στιγμή είναι η αγορά χρόνου καθώς η νέα προεδρία Μπάιντεν αρχίζει να κινείται.

– Θα μπορούσε μια πιθανή κατάρρευση των υπό έναρξη διαπραγματεύσεων να χρησιμοποιηθεί από την Τουρκία ως μια άριστη δικαιολογία για τη μονομερή διακήρυξη της ανεξαρτησίας της Βόρειας Κύπρου;
– Σίγουρα φαίνεται πιθανό ότι αυτές οι διαπραγματεύσεις θα καταρρεύσουν και θα υπάρξουν νέες συζητήσεις και πιέσεις για την ανεξαρτησία της Βόρειας Κύπρου. Αλλά δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό. Σημαίνει μήπως ότι από ολόκληρο τον κόσμο μόνο η Τουρκία, το Αζερμπαϊτζάν και η μισή Λιβύη θα αναγνωρίσουν μια Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου;

– Η Ουάσιγκτον τι θα κάνει;
– Οταν η Λευκωσία απέρριψε το σχέδιο Ανάν το 2004, υπήρχε μεγάλη συμπάθεια για τη Βόρεια Κύπρο στην Ευρώπη και στην Ουάσιγκτον. Οι Τούρκοι υπεύθυνοι εξωτερικής πολιτικής προσπάθησαν να αξιοποιήσουν αυτό το κλίμα. Αλλά σήμερα, ύστερα από μια τέτοια συνεχιζόμενη προκλητική συμπεριφορά, ακόμη και αν υπάρχει πραγματική συμπάθεια για τη Βόρεια Κύπρο, δεν πρόκειται να προσφέρει πολλά στο διπλωματικό επίπεδο.

– Στο πρόσφατο κείμενο πολιτικής σας για το Ινστιτούτο Brookings με τίτλο «Μεταξύ συνεργασίας και περιορισμού», προτείνατε στις ΗΠΑ να κινηθούν γύρω από την Τουρκία προκειμένου να την περιορίσουν. Τι σημαίνει αυτό στην πράξη;
– Σημαίνει ότι οι ΗΠΑ θα πρέπει να συνεργαστούν με άλλους εταίρους στην περιοχή, όπως η Ελλάδα και η Κύπρος, για να βοηθήσουν στον περιορισμό αυτής της προκλητικής συμπεριφοράς, αφήνοντας ταυτόχρονα την πόρτα ανοικτή στον διάλογο και στις διαπραγματεύσεις με την Τουρκία. Πιστεύω ότι η αμυντική συνεργασία μεταξύ των ΗΠΑ και της Ελλάδας θα συνεχιστεί. Επίσης, θα συνεχιστεί η διπλωματική υποστήριξη των ΗΠΑ για το φόρουμ φυσικού αερίου της Ανατολικής Μεσογείου.

– Πώς μπορεί η Ουάσιγκτον να διαχειριστεί αποτελεσματικά την Αγκυρα όταν ο Ερντογάν γνωρίζει ότι η Δύση δεν αντέχει να χάσει την Τουρκία;
– Υπάρχουν πραγματικές ανησυχίες στην Ουάσιγκτον μήπως η Δύση χάσει την Τουρκία. Υπάρχουν άνθρωποι κοντά στον πρόεδρο Μπάιντεν που ανησυχούν πολύ. Αλλά ο Ερντογάν ίσως τείνει να υπερβεί το όριο. Ναι, κάποιοι ανησυχούν για την απώλεια της Τουρκίας, αλλά εάν το όριο ξεπεραστεί, εάν όλοι στην Ουάσιγκτον αποφασίσουν ξαφνικά ότι η Τουρκία έχει ήδη χαθεί, τότε ο Ερντογάν χάνει κάθε διαπραγματευτική δύναμη.

– Ποια είναι λοιπόν η επόμενη πράξη στο έργο;
– Για πολύ καιρό στην Ουάσιγκτον πίστευαν ότι μια καλύτερη συμπεριφορά απέναντι στον Ερντογάν θα βελτίωνε τις σχέσεις. Αποδείχθηκε ότι αυτό δεν ισχύει. Υπήρχαν επίσης άνθρωποι που εκτιμούσαν ότι μόλις δεχθεί την απειλή κυρώσεων, θα συμμορφωθεί. Ούτε αυτό ισχύει. Αντίθετα, είναι πολύ πιο πιθανό να δούμε μια πολύ περίεργη κατάσταση στην οποία η Τουρκία θα προσπαθήσει να χρησιμοποιήσει τα χαρτιά που διαθέτει εναντίον των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ευρώπης. Αλλά στο τέλος η ζωή θα γίνει πολύ δύσκολη για την Τουρκία εάν αποξενώσει τους πάντες. Ο Ερντογάν γνωρίζει ότι σε αυτή την περίπτωση οι αντιδράσεις θα είναι πολύ μεγάλες και δεν θα μπορέσει να τις αντιμετωπίσει. Πιστεύω λοιπόν ότι αυτό που πρόκειται να δούμε μέσα στο επόμενο διάστημα είναι ένας πολύ έντονος και κάπως εχθρικός χορός μεταξύ Τουρκίας και Δύσης. Δύο βήματα μπροστά, ένα βήμα πίσω.

– Περιγράφετε ένα γεωπολιτικό ταγκό.
– Θα είναι πιο επιθετικό από αυτό. Θα είναι ένα βίαιο ταγκό.

– Ολοι θέλουν να μάθουν τι θα προσφέρουν οι ΗΠΑ στην Τουρκία για να εγκαταλείψει τους S-400.
– Η Ουάσιγκτον δεν πιστεύει ότι πρέπει να υπάρχουν ανταμοιβές για να συμπεριφέρεται σωστά ένας σύμμαχος στο ΝΑΤΟ. Οι ανταμοιβές για την Τουρκία για την εγκατάλειψη των S-400 θα είναι η άρση των κυρώσεων. Και αν τα πράγματα πάνε καλά, τότε η συμμετοχή της Τουρκίας στο πρόγραμμα μαχητικών αεροσκαφών F-35 μπορεί να επανεξεταστεί.

– Ιδού η ανταμοιβή. Τα F-35.
– Oχι τώρα, όχι σε αυτό το σημείο. Αλλά μακροπρόθεσμα, εάν οι S-400 εγκαταλειφθούν και άλλες αλλαγές συμβούν, μπορεί να συζητηθεί αυτό το θέμα.

– Θα αποδεχθεί η Τουρκία την παραπομπή των διαφορών σχετικά με την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ στο Αιγαίο στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης;
– Η σύντομη απάντηση είναι «όχι».

– Γιατί όχι;
– Αυτό είναι το πρόβλημα που προκαλεί το τουρκολυβικό σύμφωνο. Με το σύμφωνο αυτό, η Τουρκία έβαλε στο τραπέζι διεκδικήσεις με τρόπο επιθετικό και ταυτόχρονα σήκωσε πολύ το θέμα για εσωτερική κατανάλωση. Ετσι, έχει βρεθεί σε μια θέση από την οποία δεν νομίζω ότι μπορεί να αποδεχθεί οποιαδήποτε απόφαση θα ήταν αποτέλεσμα μιας δίκαιης διαιτησίας.

– Περιμένετε ίσως κάποια σύγκρουση μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας;
– Δεν πιστεύω ότι θα υπάρξει βίαιη σύγκρουση. Αλλά νομίζω ότι είναι κακό σημάδι ότι μιλάμε ακόμη και για αυτό.

Ιστορία και σκοπιμότητα

– Ποιο είναι το κύριο μήνυμα του υπό έκδοση βιβλίου σας με τίτλο «Η αναδημιουργία της Δημοκρατίας της Τουρκίας: Μνήμη και νεωτερικότητα μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας»;
– Μια πτυχή του βιβλίου είναι το πώς η Ιστορία ξαναγράφεται για να ταιριάζει με τις νέες γεωπολιτικές εξελίξεις. Για παράδειγμα, το 1953 η Τουρκία γιόρτασε τα 500 χρόνια της κατάκτησης της Κωνσταντινούπολης. Καθώς τον προηγούμενο χρόνο είχε μόλις προσχωρήσει στο ΝΑΤΟ, η οθωμανική κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης, μιας δυτικής πόλης, παρουσιάστηκε ως έκφραση του φιλοδυτικού προσανατολισμού της Τουρκίας. Υπήρξαν αναλύσεις για το πώς η κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης βοήθησε στην εκδήλωση της Αναγέννησης στην Ευρώπη και επίσης ότι διέσωσε την Ελλάδα από τη ρωσική κυριαρχία επειδή οι Οθωμανοί προστάτευσαν την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία από τους Ρώσους. Υποθέτω ότι η Ιστορία θα γράφεται και θα ξαναγράφεται για πάντα, προκειμένου να ταιριάζει με τις εκάστοτε γεωπολιτικές πραγματικότητες.

kathimerini.gr

Αθώωση Τραμπ με μισή καρδιά και πολλή ντροπή

Από

anixneuseis

February 15, 2021

Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν καταδικάστηκε από τη Γερουσία για υποκίνηση της επίθεσης στο Καπιτώλιο. Μπορεί να είναι υποψήφιος το 2024. Δημοκρατικοί κάνουν λόγο για «ντροπή».

Weltspiegel 09.02.2021 | USA Impeachment | Washington Capitol Hill

Πριν από μερικές εβδομάδες πολλοί αμερικανοί Γερουσιαστές έπρεπε να το βάλουν στα πόδια για να γλιτώσουν από τη βίαιη επίθεση υποστηρικτών του Ντόναλντ Τραμπ στο Καπιτώλιο. Στον ίδιο χώρο κλήθηκαν να αποφασίσουν για την καταδίκη ή μη του πρώην προέδρου μέσω της διαδικασίας της προεδρικής καθαίρεσης (impeachment), ένα ισχυρό όπλο προστασίας του δημοκρατικού πολιτεύματος και του κράτους δικαίου που προσφέρει το αμερικανικό Σύνταγμα. Ωστόσο ο Ντόναλντ Τραμπ κατάφερε και χθες να βγει αλώβητος στη Γερουσία, δεδομένου ότι δεν συγκεντρώθηκε η απαιτούμενη πλειοψηφία των 2/3 για να αποδοθούν ποινικές ευθύνες σχετικά με την υποκίνηση των γεγονότων της 6ης Ιανουαρίου. Έτσι το 2024 ο Tραμπ θα μπορούσε να βάλει ξανά υποψηφιότητα για τον Λευκό Οίκο.

Ο επικεφαλής της μειοψηφίας των Ρεπουμπλικανών Μιτς Μακόνελ

Η δεύτερη διαδικασία καθαίρεσης του πρώην προέδρου ολοκληρώνεται έτσι με μια αθώωση, η οποία ήταν οριακή και με μισή καρδιά. Κι αν δεν προχώρησε η διαδικασία στο επίπεδο της απονομής ποινικών ευθυνών, σε πολιτικό επίπεδο ο Τραμπ έχει πληγεί. Η επίθεση στο Καπιτώλιο,τον ναό της αμερικανικής δημοκρατίας, θεωρείται ήδη η χειρότερη επίθεση στις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Βέβαια πολλοί Ρεπουμπλικανοί, παρά τον θυμό τους απέναντι στον Τραμπ, δεν αποφάσισαν τελικά να έρθουν σε σύγκρουση μαζί του και να τον καταδικάσουν. Από την πλευρά του ο επικεφαλής της μειοψηφίας των Ρεπουμπλικανών στη Γερουσία Μιτς Μακόνελ δήλωσε ωστόσο ότι παρά την αθώωσή του, ο πρώην πρόεδρος είναι «πρακτικά και ηθικά» υπεύθυνος για τα γεγονότα του Ιανουαρίου. Όπως ανέφερε, ο Τραμπ «ενορχήστρωσε» την επίθεση και προσέβαλε «με ντροπιαστικό τρόπο» τα προεδρικά καθήκοντα. Εντούτοις τόσο ο Μακόνελ όσο και άλλοι Ρεπουμπλικάνοι ψήφισαν κατά της καταδίκης, διότι θεώρησαν ότι μια καθαίρεση μετά τη λήξη της προεδρικής θητείας αντίκειται στο αμερικανικό Σύνταγμα.

Δημοκρατικοί: «Δειλό πρόσχημα»

Από τη συνεδρίαση της Γερουσίας το Σάββατο

Το επιχείρημα των Ρεπουμπλικανών περί αντισυνταγματικότητας ενός impeachment εκ των υστέρων συνιστά για τους Δημοκρατικούς «δειλό πρόσχημα». Στο πρώτο impeachment κατά του Τραμπ για την υπόθεση της Ουκρανίας είχε ψηφίσει υπέρ της καθαίρεσης μόνο ένας Ρεπουμπλικανός, ενώ στη διαδικασία του Σαββάτου επτά σε σύνολο 50 Ρεπουμπλικανών Γερουσιαστών. Αυτοί προστέθηκαν στους 50 Δημοκρατικούς, με αποτέλεσμα το τελικό σύνολο των 57 Γερουσιαστών υπέρ της καταδίκης Τραμπ να είναι το μεγαλύτερο στην αμερικανική ιστορία. Στο τέλος έλειπαν μόνο 10 ψήφοι για να συμπληρωθεί η απαιτούμενη πλειοψηφία.

Τυπικά πάντως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ελεύθερος να αποφασίσει ό,τι θέλει για το πολιτικό του μέλλον. Αν υποβάλει υποψηφιότητα και το 2024 παραμένει ακόμη ασαφές. Σαφής ωστόσο εξακολουθεί να είναι η επιρροή του στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Με τις λαϊκιστικές θέσεις του κατάφερε να λάβει σχεδόν 74 εκατομμύρια ψήφων. «Το ιστορικό, πατριωτικό και όμορφο κίνημα να κάνουμε την Αμερική σπουδαία ξανά μόλις ξεκίνησε» ανέφερε ο Ντόναλντ Τραμπ, υποσχόμενος να επανέλθει τους επόμενους μήνες. «Έχουμε πολλή δουλειά μπροστά μας» δήλωσε. Πάντως όσοι Ρεπουμπλικάνοι πίστευαν ότι ο Τραμπ μετά την ήττα θα αποτελέσει παρελθόν πιθανότατα έχουν απογοητευθεί. Άλλωστε ακόμη δεν έχει παραδεχθεί καν την εκλογική του ήττα -γεγονός άνευ προηγουμένου στην αμερικανική ιστορία. Το ίδιο και οι υποστηρικτές του, οι οποίοι θεωρούν ότι έχουν πέσει θύματα απάτης.

Αρνητική πρωτιά Τραμπ στην αμερικανική ιστορία

Η διαίρεση της χώρας σε δύο στρατόπεδα πάντως συνεχίζεται. Χωρίς καταδίκη του Τραμπ οι φανατικοί οπαδοί του θα μπορούσαν ανά πάσα στιγμή να καταφύγουν και πάλι στη βία. Όπως δήλωσε χαρακτηριστικά ο Τζο Νεγκούζ από τους Δημοκρατικούς: «Φοβάμαι ότι η βία που είδαμε εκείνη τη μέρα ήταν μόνο η αρχή».

Δεν φαίνεται διατεθειμένος να τα παρατήσει ο Ντόναλντ Τραμπ

Οι Δημοκρατικοί ήξεραν ότι θα ήταν δύσκολο να καταδικαστεί ο Τραμπ στη Γερουσία. Ωστόσο γνώριζαν επίσης ότι η ανάγνωση των κατηγοριών και η προβολή βίντεο με τις δραματικές σκηνές που εκτυλίχθηκαν στο Καπιτώλιο, θα μείνουν στη μνήμη πολλών Αμερικανών. Όπως δήλωσε ο επικεφαλής της πλειοψηφίας των Δημοκρατικών Τσακ Σάμερ, η υποκίνηση της εισβολής στο Καπιτώλιο ήταν «η πιο απεχθής πράξη που έχει διαπράξει ποτέ πρόεδρος». Ωστόσο η αθώωση Τραμπ δεν σημαίνει ότι μπορεί να απολαύσει ξέγνοιαστα στο εξής τον ήλιο στη Φλόριντα. Θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να βρεθεί σε δικαστικές αίθουσες για άλλες υποθέσεις αστικής ή ποινικής φύσης, δεδομένου ότι πλέον δεν καλύπτεται από ασυλία. Τέλος αξίζει να σημειωθεί ότι στην αμερικανική ιστορία έχουν ξεκινήσει τέσσερις διαδικασίες καθαίρεσης εναντίον προέδρων από το 1868. Οι δύο αφορούσαν τον Ντόναλντ Τραμπ. Γι αυτό και μόνο θα μείνει στην ιστορία.

Γιούργκεν Μπετς, dpa

Eπιμέλεια: Δήμητρα Κυρανούδη

Κόσοβο: Εκλογές την πιο ακατάλληλη στιγμή

Από

anixneuseis

February 14, 2021

Το νεότερο κράτος της Ευρώπης καλείται να εκλέξει νέο Κοινοβούλιο στις 14 Φεβρουαρίου. Εύκολα τα προγνωστικά για τον νικητή, αλλά δύσκολος ο σχηματισμός κυβέρνησης.

Kosovo Pristina | Älterer Mann mit Maske

Από την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου το 2008 καμία κυβέρνηση δεν έχει καταφέρει να ολοκληρώσει την προβλεπόμενη θητεία της. Σε εποχές πανδημίας, το 2020, οδηγήθηκαν σε παραίτηση δύο διαδοχικές κυβερνήσεις, αλλά και δύο πρόεδροι του Κοσόβου. Η χώρα φαίνεται να έχει παραλύσει και να οδεύει σε συνταγματική κρίση. Στις δυσκολίες της πανδημίας και στα τεράστια πολιτικά και οικονομικά προβλήματα προστίθεται καιη εκκρεμότητα των σχέσεων με τη γειτονική Σερβία, στην οποία άλλωστε το Κόσοβο, με 90% αλβανικό πληθυσμό, ανήκε μέχρι τον πόλεμο της ανεξαρτησίας που ξέσπασε το 1999.

Στο εδώλιο της Χάγης ο Χασίμ Θάτσι

Τον περασμένο Νοέμβριο ο Χασίμ Θάτσι, που είχε εκλεγεί πρόεδρος το 2016 με το Δημοκρατικό Κόμμα (PDK), αναγκάστηκε να παραιτηθεί, καθώς κατηγορείται για εγκλήματα πολέμουκαι εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και καλείται να λογοδοτήσει στο ειδικό δικαστήριο της Χάγης που ασχολείται με τα εγκλήματα πολέμου στο Κόσοβο. Έκτοτε η πρόεδρος του Κοινοβουλίου Βιόσα Οσμάνι ασκεί προσωρινά καθήκοντα προέδρου, παράλληλα με τις υποχρεώσεις της στο Κοινοβούλιο, ενώ το Σύνταγμα προβλέπει ρητώς τη διεξαγωγή νέων εκλογών εντός εξαμήνου από την παραίτηση του προέδρου. Σαν να μην φτάνουν όλα αυτά τα προβλήματα, τον Δεκέμβριο του 2020 το Συνταγματικό Δικαστήριο του Κοσόβου είχε κρίνει άκυρη την εκλογή της σημερινής κυβέρνησης.

Μάλλον προβλέψιμο το αποτέλεσμα

Ο Άλμπιν Κούρτι προβάλλει ως φαβορί για τις βουλευτικές εκλογές της Κυριακής

Στις 14 Φεβρουαρίου οι πολίτες καλούνται να δώσουν λύση στο αδιέξοδο και να εκλέξουν νέο Κοινοβούλιο, το οποίο με τη σειρά του θα πρέπει να αναδείξει νέο πρόεδρο με πλειοψηφία 2/3. Πολιτικοί παρατηρητές εκτιμούν ότι το αριστερό κίνημα “Αυτοδιάθεση” (LVV) του Άλμπιν Κούρτι έχει πολλές πιθανότητες να αναδειχθεί πρώτη πολιτική δύναμη, αλλά η συνέχεια κρύβει πολλές δυσκολίες, καθώς μέχρι στιγμής τα περισσότερα από τα υπόλοιπα πολιτικά κόμματα απορρίπτουν μία μετεκλογική συνεργασία μαζί του. Το σίγουρο είναι ότι με το ψηφοδέλτιο του Κούρτι κατεβαίνει και η υπηρεσιακή πρόεδρος Βιόσα Οσμάνι στην εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής. Κούρτι και Οσμάνι έχουν ως στόχο την πρωθυπουργία και την προεδρία, αντιστοίχως.

Πολλά από τα ηχηρά ονόματα της τοπικής πολιτικής σκηνής δεν συμμετέχουν σε αυτές τις εκλογές. Έχουν επίσης κληθεί στη Χάγη, μαζί με τον Χασίμ Θάτσι, για να λογοδοτήσουν για εγκλήματα πολέμου. Αυτό δεν σημαίνει πάντως ότι ο δρόμος είναι διάπλατα ανοιχτός για τον σημερινό ηγέτη της αντιπολίτευσης Άλμπιν Κούρτι. Πρόσφατη απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου του απαγορεύει να ασκήσει δημόσιο αξίωμα επί τρία χρόνια, μετά την επίθεσή του με δακρυγόνα στην αίθουσα του Κοινοβουλίου το 2015. Από εκεί και πέρα, τη δεύτερη θέση διεκδικούν η Δημοκρατική Λίγκα του Κοσόβου (LDK), το παλαιότερο πολιτικό κόμμα της χώρας, καθώς και το “Δημοκρατικό Κόμμα” (PDK) του Θάτσι, του οποίου σήμερα ηγείται ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Ενβέρ Χοτζάι. Ανάμεσα στα δύο αυτά κόμματα εκδηλώνονται έντονες αντιπαραθέσεις, γεγονός που δυσκολεύει τη συμμετοχή τους σε μία μετεκλογική κυβέρνηση συνασπισμού. Το Κοινοβούλιο του Κοσόβου έχει συνολικά 120 έδρες. Σημειώνεται ότι το Σύνταγμα της χώρας κατοχυρώνει ένα καθεστώς “θετικών διακρίσεων” για τις εθνικές μειονότητες, στις οποίες παραχωρεί εξ αρχής 20 έδρες. Δέκα από αυτές καταλαμβάνονται από τους Σέρβους του Κοσόβου και οι υπόλοιπες δέκα προορίζονται για Ρομά, Ασκάλι, Βόσνιους, Αιγύπτιους και Τούρκους.

Η πρόκληση της πανδημίας

Την προεδρία του Κοσόβου αναμένεται να διεκδικήσει η Βιόσα Οσμάνι

Με δεδομένη τη συνεχή αύξηση κρουσμάτων του κορωνοϊού, οι εκλογές γίνονται μάλλον την πιο ακατάλληλη στιγμή. Εδώ και μήνες στο Κόσοβο έχουν επιβληθεί αυστηρά περιοριστικά μέτρα, ωστόσο οι προεκλογικές συγκεντρώσεις συνεχίζονται κανονικά, χωρίς πολλές φορές να τηρούνται οι απαραίτητες αποστάσεις, ούτε να γίνεται χρήση προστατευτικής μάσκας.

Στο “πτωχοκομείο της Ευρώπης”, όπως συχνά αποκαλείται το Κόσοβο, η ανεργία φτάνει το 40%. Αλλά η μεγαλύτερη πρόκληση για τη νέα κυβέρνηση θα είναι η συμφιλίωση με τη Σερβία. Κι όμως, το θέμα αυτό αγνοήθηκε πλήρως στον προεκλογικό αγώνα, προφανώς γιατί κανένα πολιτικό κόμμα δεν ήθελε να αντιμετωπίσει κατηγορίες για “παραχωρήσεις” στον προαιώνιο εχθρό…

Μπάχρι Τσάνι

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

Το νέο λάθος

Από

anixneuseis

February 14, 2021

Θόδωρος Ρουσόπουλος *

Το 1997 ένας από τους σπουδαιότερους φιλοσόφους του 20ού αιώνα, ο Παναγιώτης Κονδύλης, δημοσιεύει το βιβλίο του «Θεωρία του πολέμου». Η ανάλυσή του στο επίμετρο για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις παραμένει επίκαιρη. Κυρίαρχο θέμα της εποχής –και σκεφτείτε ότι ο Κονδύλης έγραφε μόλις λίγους μήνες μετά τα Ιμια– ήταν η ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση, με την ψευδαίσθηση ότι θα γευτεί τον δυτικό πολιτισμό και θα καταλαγιάσει τις επεκτατικές της ορέξεις.

Η τιθάσευση της Τουρκίας μέσω της ένταξής της στην Ευρώπη όπως νομίζουμε στην Ελλάδα –έγραφε ο Κονδύλης– θα αποδειχθεί ένα από τα μεγαλύτερα σφάλματά μας. Και εξηγούσε: η Ελλάδα –μικρή και χωρίς επιρροές χώρα– βλέπει τη συμμετοχή της στην ευρωπαϊκή οικογένεια ως τη μόνη διέξοδο για τη δική της οικονομική και εθνική ασφάλεια. Η Τουρκία ως μεγάλη δύναμη στην περιοχή δεν έχει ανάγκη την Ευρώπη για τους ίδιους λόγους. Τη χρειάζεται μόνον για να την εκμεταλλεύεται οικονομικά, απομυζώντας όσο περισσότερα χρήματα μπορεί από αυτήν χωρίς να περιμένει να σωθεί με την ένταξή της, όπως η Ελλάδα. Ετσι, λοιπόν, προέβλεπε ο Κονδύλης, θα φτάσουμε στο σημείο όπου η Ευρώπη θα επιδιώκει να κατευνάζει την Τουρκία με ελληνικά έξοδα, πιέζοντας δηλαδή την Ελλάδα να δεχθεί τις τουρκικές αξιώσεις στο Αιγαίο και στην Κύπρο.

Σχεδόν ένα τέταρτο αιώνα πέρασε από τότε και επιβεβαιώνεται απολύτως. Δεν είχε «διαβάσει» τα χαρτιά ο μέγας φιλόσοφος, ούτε έπαιζε ζάρια στη διεθνή πολιτική κονίστρα. Παρατηρούσε αυτό που πολλοί στον χώρο της πολιτικής ή της δημοσιογραφίας δεν ήταν σε θέση να αντιληφθούν.

Θυμήθηκα τον Κονδύλη διαβάζοντας την εβδομάδα που πέρασε μια συνέντευξη του πρώην καγκελαρίου της Γερμανίας Γκέρχαρντ Σρέντερ στην εφημερίδα «Turkish Daily News». Ο πρώην ηγέτης της μεγαλύτερης ευρωπαϊκής δύναμης, ο οποίος έκανε παγκοσμίως αίσθηση όταν ανέλαβε διοικητική θέση σε μεγάλη ρωσική εταιρεία ενέργειας μόλις έχασε τις εκλογές από τη Μέρκελ, με προκλητικό τρόπο δηλώνει και τα εξής: «Η αντιπαράθεση ανάμεσα στην Τουρκία και τη Δύση είναι αποτέλεσμα των λανθασμένων πολιτικών της Ε.Ε. Εμείς οι Ευρωπαίοι και ειδικά οι Γερμανοί αντιμετωπίσαμε αυτή τη χώρα και τους πολίτες της με ταπεινωτικό και υποκριτικό τρόπο. Η Ευρώπη οφείλει να αποδεχθεί το γεγονός ότι η Τουρκία έχει γίνει μια κυρίαρχη δύναμη στην ανατολική Μεσόγειο. Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι». Φτάνει μάλιστα σε σημείο να δικαιολογήσει τις στρατιωτικές επεμβάσεις της Αγκυρας σε Ιράκ, Συρία, Λιβύη και Καύκασο.

Δεν με απασχολεί τόσο η απαξιωμένη γνώμη ενός σοσιαλιστή πολιτικού που, ενώ έφτασε σε τόσο υψηλά επίπεδα εξουσίας, θεώρησε τα οφέλη της ευζωίας υπέρτερα της υστεροφημίας του. Σοσιαλιστής άλλωστε ήταν και ο εισβολέας της Κύπρου το 1974 Ετζεβίτ. Με προβληματίζει, με αφορμή τα προαναφερθέντα, η κυνικότητα με την οποία αποδέχεται κάποιος μια εμφανώς αντιδημοκρατική πολιτική όπως αυτή που ασκεί ο Ερντογάν. Πολιτική που δεν σέβεται τις διεθνείς συνθήκες και στηρίζεται στη δύναμη των όπλων.

Η Γερμανία φαίνεται πως ξεπέρασε τα ηθικά της τραύματα που ήλθαν ως επακόλουθο των δυο παγκοσμίων πολέμων που προκάλεσε και είτε με πολιτικούς τύπου Σρέντερ, είτε με κυνικές προσεγγίσεις περί οικονομικού και μόνον οφέλους, θυσιάζει την ευρωπαϊκή οικογένεια και ό,τι επετεύχθη στις δεκαετίες που παρήλθαν.

Η σημερινή πολιτική της ηγεσία, δέσμια των βιομηχανιών αλλά και των εσωτερικών συσχετισμών δυνάμεων, με τα δισεκατομμύρια επενδύσεων στη γείτονα Τουρκία και τα εκατομμύρια τουρκογενών Γερμανών πολιτών και άρα ψηφοφόρων στο έδαφός της, ξεχνά τη βασική αρχή της αλληλεγγύης στην Ενωση.

Εξίσου αλήθεια είναι πως η Γερμανία –παρά τις εντάσεις που κατά καιρούς προκάλεσαν οι δηλώσεις και οι συμπεριφορές προβεβλημένων πολιτικών της- στην περίοδο της δεκαετούς οικονομικής κρίσης είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που δεν σταμάτησε ούτε μια από τις επενδύσεις που είχε στην Ελλάδα, στηρίζοντας με έμμεσο αλλά και άμεσο τρόπο την οικονομία μας.

Αραγε η αντιφατικότητα της πολιτικής της, με την πλάστιγγα εσχάτως να γέρνει υπέρ της τουρκικής βουλιμικής προκλητικότητας, θα γίνει κατανοητή στους νουνεχείς πολίτες της; Θα αντιληφθεί η πνευματική ελίτ τους κινδύνους που ελλοχεύουν όταν εκκολάπτεις το νέο αυγό του φιδιού ή θα επιτρέψει να γίνει το νέο μεγάλο λάθος στην ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή;

Εκτιμώ πολύ τον φιλόσοφο Κονδύλη και θα ήθελα πολύ να διαψευστούν οι προβλέψεις του για την Τουρκία. Δυστυχώς μέχρι στιγμής επιβεβαιώνονται μέρα τη μέρα.

* Βουλευτής Ν.Δ. στη βόρεια Αθήνα

efsyn.gr

Η Ελληνική πλευρά αυτοπαγιδευμένη ικετεύει για … ΔΔΟ. (Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία)

Από

anixneuseis

February 14, 2021

Του Παναγιώτη Ήφαιστου*

Ο μη προσδιορισμός των ιεραρχημένων εθνικών συμφερόντων, η απουσία κρατικών επιτελείων αποτελούμενα από κρατικούς λειτουργούς, η διείσδυση στους διαδρόμους της εξουσίας κομματικών, ιδιωτών ή ακόμη και διεθνικά δραστηριοποιημένων επί δεκαετίες ατόμων, η ιδεολογική διάβρωση της πολιτικής ζωής και πολλά άλλα, επί μακρόν καταμαρτυρούν αξιόπιστου κράτους και αξιόπιστης εθνικής στρατηγικής. Επιπλέον, αντί αποτρεπτικής στρατηγικής ωραιοποιείται ο κατευνασμός ως περίπου σοφή και υπεύθυνη στάση, ενώ ενοχοποιείται και δολοφονείται με ανοίκεια επίθετα κατά όσων επισημαίνουν τους κινδύνους αυτού του κατήφορου και υποδεικνύουν κριτήρια και παράγοντες που θεμελιώνουν μια αξιόπιστη εξωτερική πολιτική.

Κάθε λογικός και ορθολογιστικός πολίτης πολύ περισσότερο τα μέλη της εκλόγιμης κομματικής ολιγαρχίας οφείλουν να γνωρίζουν το αυτονόητο: Χωρίς Αιγαίο Ελλάδα και Έλληνες δεν υπάρχουν ή επιβιώνουν οριακά εν μέσω διαδοχικών συμφορών, εξευτελισμών και διασυρμών. Εν τούτοις, παράλληλα με την θεοποίηση της παγίδευσής μας στις «διερευνητικές» εκδηλώνεται ουρανομήκης ανευθυνότητα επειδή Ελλάδα χωρίς να υπάρχει ο παραμικρός λόγος για κάτι τέτοιο αυτιστικά, μαζοχιστικά και αυτοκαταστροφικά οδηγείται σε μια ανεπίστροφη αυτοπαγίδευση που θα αποτελέσει την χαριστική βολή κατά του Ελλαδικού κράτους: ΔΔΟ ή οποιουδήποτε άλλου είδους συνομοσπονδία με πολιτική ισότητα και τα λοιπά και τα λοιπά, και συνεπακόλουθα κατάργηση του υφιστάμενου Κυπριακού κράτους για να γίνει η Μεγαλόνησος υποχείριο της Άγκυρας, είναι τριπλά θανατηφόρα απόφαση:

Α) Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες παγιδεύονται στα πεδία της Τουρκικής επικυριαρχίας εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων.

Β) Το Ελλαδικό κράτος παγιδεύεται στρατηγικά για δεκαετίες μέχρι η Τουρκία εκπληρώσει τον δεδηλωμένο σκοπό της πλήρους ελέγχου της Μεγαλονήσου.

Γ) Η Τουρκία απογειώνεται γεωπολιτικά και στρατηγικά υπερφαλαγγίζοντας την Ελλάδα σε όλο το στρατηγικό φάσμα ενώ ταυτόχρονα μεταδίδονται παραστάσεις σε όλους τους άλλους ότι το Ελλαδικό κράτος είναι και αναξιόπιστο και αναλώσιμο. Αυτά μάλιστα εν μέσω καταιγιστικών στρατηγικών εξελίξεων που επιταχύνονται όσο προχωρούμε βαθύτερα στον 21ο αιώνα δημιουργώντας μεγάλη αβεβαιότητα για το ποια κράτη θα επιβιώσουν και ποιες θα είναι οι νέες στρατηγικές και περιφερειακές ισορροπίες.

Έχοντας αυτά τα λογικά, ορθολογιστικά και αυτονόητα μένει κανείς άφωνος ακούγοντας τον Έλληνα πρωθυπουργό μετά την συνάντηση με τον κύπριο πρόεδρο να δηλώνει: Αθήνα και Λευκωσία παραμένουν προσηλωμένες στις αποφάσεις του ΟΗΕ, αλλά και στο «θεμέλιο του ευρωπαϊκού κεκτημένου σε όλη την κυπριακή επικράτεια». Εξήγησε μάλιστα στη συνέχεια ότι «μόνη βιώσιμη λύση είναι η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα», δηλαδή «ένα κράτος με διεθνή προσωπικότητα, μία κυριαρχία και μία ιθαγένεια και με διασφαλισμένη την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας».

Εν τέλει τι κατάντια! Εντάξει ας υποθέσουμε ότι την Ελληνική πολιτική ηγεσία την συμβουλεύουν φανατικοί υποστηρικτές του φασιστικού, ανελεύθερου, αντί-δημοκρατικού και γενοκτονικού σχεδίου Αναν το οποίο παρόμοια πρότεινε. Με νομικούς, πολιτικούς και στρατηγικούς όρους μόνο έτσι ερμηνεύεται η παραίτηση της Ελληνικής πλευράς από την απαίτηση να αποσυρθεί η αντί-δημοκρατική, ανελεύθερη και παράνομη ΔΔΟ που δημιουργεί ένα μη βιώσιμο κρατίδιο υποχείριο της Άγκυρας και οδηγεί σε περιφερειακή αστάθεια που ευνοεί το αιμοβόρο νέο-οθωμανικό τουρκικό κράτος. Να το πούμε διαφορετικά, αντί ανένδοτης και ανυποχώρητης αξίωσης να εφαρμοστεί η διεθνής και ευρωπαϊκή νομιμότητα καταντήσαμε να παρακαλούμε εφαρμοστεί «συνομοσπονδία» του ενός ή άλλου είδους και σίγουρα με μη βιώσιμο κριτήριο 82%=18%.

Τι είναι τέλος πάντων οι φανατικοί υποστηρικτές ενός τέτοιοι θανατηφόρου ανοσιουργήματος! Ας πούμε επιεικώς ότι κάποιοι σφάλλουν με πολιτικά και στρατηγικά εγκληματικό και θανατηφόρο τρόπο. Τις δε ύβρεις που εκτοξεύουν κατά όσων επισημαίνουν το επερχόμενο πολιτικό και στρατηγικό έγκλημα τις επιστρέφουμε με αηδία και θλίψη. Εν τέλει, εύλογα κανείς διερωτάται κατά πόσο δεν υπάρχει κάποιος να προστατεύσει τον εκάστοτε Έλληνα πρωθυπουργό και την υπόλοιπη πολιτική ηγεσία από τόσο αντιφατικές δηλώσεις με τις οποίες σίγουρα αντίπαλοι αλλά και όλοι οι άλλοι μειδιούν.

Ναι μεν γνωρίζουμε ότι οι διπλωμάτες από καιρό είναι παραγκωνισμένοι και ότι στα αυτιά των κυβερνώντων φωνάζουν αντίπαλοι της εθνικής στρατηγικής, αντίπαλοι του ενιαίου αμυντικού χώρου, αντίπαλοι της ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, φανατικοί υποστηρικτές του σχεδίου Αναν και τα λοιπά, συν ανεξήγητα φανατικοί υπέρμαχοι κατευναστές των νέο-Οθωμανικών απειλών. Δεν μπορούσε όμως κάποιος κρατικός λειτουργός να του εξηγήσει κάποια πράγματα που λογικά κατανοούν και τα νήπια;

Πρώτον, ο λόγος ένταξης στην ΕΕ της ΚΔ για την οποία γνωστά «ιδρύματα» αντιτάχθηκαν με σφοδρότητα έγινε με ολοκληρωμένο σκεπτικό νομικής, πολιτικής, διπλωματικής και στρατηγικής ενίσχυσης των Ελληνικών ερεισμάτων που θα εξισορροπούσαν την Τουρκική στρατηγική και που θα προσδιόριζαν πολιτικά και κυρίως νομικά το πλαίσιο λύσης του Κυπριακού. Αυτό, παρά τα προγενέστερα φρικτά λάθη και τους γνωστούς αρνητές αξιόπιστων στρατηγικών αποφάσεων τελικά επιτεύχθηκε: Η πράξη προσχώρησης της ΚΔ αφορά όλη την Κύπρο και προσδιορίζει ότι το εσωτερικό καθεστώς είναι συμβατό αφενός με την ευρωπαϊκό νομικό κεκτημένο και αφετέρου την διεθνή νομιμότητα, δηλαδή με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας που αφορούν την διεθνή τάξη, τον παράνομο χαρακτήρα των τετελεσμένων και την επιτακτική ανάγκη τερματισμού τους. Απλά σημειώνουμε ότι ενώ η πράξη προσχώρησης της ΚΔ στην ΕΕ είναι νόμος όλων των μελών η Ελληνική πλευρά δεν απαιτεί να είναι και η επίσημη θέση της ΕΕ για τον τερματισμό της παράνομης κατοχής στην Κύπρο. Τι δεν κατανοούν οι κατέχοντες θέσεις ευθύνης! Δεν κατανοούν ότι πλήρης εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου και της διεθνούς νομιμότητας είναι ο μόνος τρόπος ειρηνικής επίλυσης του κυπριακού ζητήματος!

Δεύτερον, σε αντίθεση με τα ψηφίσματα του ΣΑ του 1974 και του 1984 που απαιτούσαν τον τερματισμό των παράνομων τετελεσμένων η ΔΔΟ είναι νομιμοποίηση αυτών των παράνομων τετελεσμένων. Γιατί; Έχουμε έστω και τον παραμικρό λόγο να κάνουμε κάτι τέτοιο όταν μάλιστα ΔΔΟ συνεπάγεται κατάργηση της ΚΔ και δημιουργία ενός εκτρωματικού και πολιτειακά διεστραμμένου κρατιδίου. Όποιος δεν γνωρίζει να φροντίσει να μάθει πριν κραυγάζει πονηρές ασυναρτησίες ότι η Ελληνική πλευρά επί δεκαετίες με το πιστόλι των παράνομων τετελεσμένων και δεκάδες χιλιάδες παράνομο τουρκικό στρατό η Τουρκία σε κάθε νέα διαπραγμάτευση έμεινε ακίνητη στις αρχικές θέσεις ενώ σε κάθε νέα «συνομιλία» η Ελληνική πλευρά δεχόταν να αρχίζουν από την μέση της τελευταίας συνάντησης. Έτσι η Ελληνική πλευρά από την απαίτηση τερματισμού των τετελεσμένων διολίσθησε στην δικοινοτική, στην συνέχεια στην διζωνική και μετά στην διζωνική με πολιτική ισότητα 82%=18%. Μια δηλαδή διεστραμμένη κρατική δομή που δεν υπάρχει πουθενά στον πλανήτη (ο υποφαινόμενος ως κρατικός λειτουργός έτυχε να το μελετήσει και να συναγάγει αυτό το πόρισμα). Το ΣΑ απλά όταν καλούσε για διαπραγματεύσεις συνιστούσε να αρχίσουμε από εκεί που δεχόμασταν να συζητήσουμε αντί να απαιτήσουμε όπως κάνουν όλοι στον πλανήτη Γη δηλαδή να οι διαπραγματεύσεις να αρχίζουν από μηδενική βάση. Αυτό δεν αναιρεί τις αρχικές αποφάσεις όσον αφορά την διεθνή τάξη και τον παράνομο χαρακτήρα της εισβολής και των τετελεσμένων ούτε βέβαια το δικό μας δικαίωμα κάθε νέα διαπραγμάτευση να είναι από μηδενική βάση και με κόκκινη γραμμή την διεθνή και ευρωπαϊκή νομιμότητα. Οτιδήποτε άλλο ειπωθεί είναι νομικά και πολιτικά αμαρτωλό και κατ’ ελάχιστο υποδηλώνει άγνοια όσον αφορά τον ΟΗΕ.

Τρίτον, Να δούμε λοιπόν τι πρέπει να γνωρίζουν ακόμη και νήπια αλλά όχι οι κατέχοντες θέσεις ευθύνης: Η ΔΔΟ δημιουργεί ένα θνησιγενές κρατίδιο στα πεδία κυριαρχίας της Τουρκίας, κάτι σαν Ίμβρος και Τένεδος επί χίλια. Κανένας λόγος δεν υπάρχει για κάτι τέτοιο καμιά ανάγκη. Δεν δίνεις τα κατεχόμενα νομιμοποιώντας τα παράνομα τετελεσμένα και ταυτόχρονα καταργείς την ΚΔ και προσφέρεις στο πιάτο τα νυν μη κατεχόμενα. Αυτό δεν είναι «λύση» αλλά αναίτια αυτοκτονία. Αποτελεί ακραία πολιτική και εθνική ανευθυνότητα –για να μην πούμε κάτι πολύ περισσότερο– εάν κανείς συνηγορεί με «λύσεις» που καταργούν το σημαντικότερο έρεισμα μιας κοινωνίας που είναι το κράτος. Αυτοκτονούμε και με την υπογραφή μας θα είναι η νέα παγιδευτική για όλους διεθνής τάξη.

Τέταρτον, φαίνεται ότι επικρατεί μια γενικευμένη άγνοια ή ακόμη χειρότερο μια γενικευμένη αδιαφορία για τα έσχατα συμφέροντα των Ελλήνων. Ο ΟΗΕ είναι ένας σημαντικός θεσμός και αντί να τον αξιοποιήσουμε εμείς οι ίδιοι τον στρέφουμε εναντίον μας. Η αποστολή του ΟΗΕ δεν είναι να προσδιορίσει τα σύνορα της διεθνούς τάξης αλλά να διαφυλάξει τα ισχύοντα με βάση τις Συμβάσεις και τον Καταστατικό Χάρτη.

Πρωτίστως, αποτελεί θεμελιώδη παρεκτροπή εάν ένα όργανο του ΟΗΕ παρέμβει στο εσωτερικό ενός κυρίαρχου κράτους μέλους το οποίο μάλιστα το ίδιο το ΣΑ αναγνωρίζει ότι υπήρξε θύμα παράνομης άσκησης βίας και παράνομων τετελεσμένων τα οποία και κάλεσε να τερματιστούν. Όποιος δεν γνωρίζει και έχει απορίες εύκολα μπορεί να διαβάσει τον Καταστατικό Χάρτη. Στο Κεφάλαιο Ι άρθρο 2 παράγραφος 7 του Χάρτη του ΟΗΕ ξεκαθαρίζονται οι δικαιοδοσίες του ΣΑ αλλά και τα όρια αυτών των δικαιοδοσιών:

«Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δε θα δίνει στα Ηνωμένα Έθνη το δικαίωμα να επεμβαίνουν σε ζητήματα που ανήκουν ουσιαστικά στην εσωτερική δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους και δε θα αναγκάζει τα Μέλη να υποβάλλουν τέτοια θέματα για ρύθμιση σύμφωνα με τους όρους αυτού του Χάρτη. Η αρχή όμως αυτή δεν πρέπει να εμποδίζει την εφαρμογή των εξαναγκαστικών μέτρων που προβλέπονται από το Κεφάλαιο 7».

Επειδή η ουσία πάντα, ιδιαίτερα στις πρόνοιες του Χάρτη του ΟΗΕ αλλά και κάθε ζητήματος της διεθνούς πολιτικής βρίσκεται στις ειδοποιούς διαφορές –και αφού τονιστεί πως σπάνια υπάρχουν αποφάσεις του ΣΑ και πολύ σπανιότερα τόσο ξεκάθαρα ψηφίσματα όπως είχαμε στο Κυπριακό το 1964, 1974 και 1983 τα οποία υπερασπίζονται την κυριαρχία της ΚΔ–, είναι απαραίτητο να υπογραμμιστούν μερικές κρίσιμες πτυχές.

Κατ’ αρχάς, στα ψηφίσματα του ΣΑ για την Κύπρο ορίζεται πλήρως ποιος είναι το θύμα και ποιος ο θύτης, ποιος είναι παράνομος και ποιος ζημιωμένος από την παρανομία και ποιος διατάραξε την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Από νομική και πολιτική άποψη τίποτε δεν άλλαξε μετά το 1974. Στην βάση γεγονότων που το ίδιο το ΣΑ κατέγραψε σε πολλά ψηφίσματα δεν μπορεί να αμφισβητηθεί νομικά και πολιτικά ότι την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια δεν την διατάραξε η ΚΔ αλλά η Τουρκία μετά το υποκινούμενο από την CIA πραξικόπημα της Αμερικανοκίνητης χούντας, όπως και οι ίδιοι οι Αμερικανοί ομολογούν.

Οι αποφάσεις του ΣΑ είναι ρητές όπως σπάνια συμβαίνει: Οι αποφάσεις 186 / 1974, 360 / 74 και 541 / 1983, για παράδειγμα, καλούν όλους να σεβαστούν την κυριαρχία του μόνου αναγνωρισμένου κράτους, της ΚΔ, και ζητούν την αποκατάσταση της Συνταγματικής τάξης θεωρώντας την εισβολή απειλή για την διεθνή ειρήνη και ασφάλεια. Εξίσου ρητά με μια εξαιρετικά σημαντική διατύπωση που αφορά ευθέως τις διαπραγματεύσεις, ζητούν «την αποχώρηση χωρίς καθυστέρηση όλου του στρατιωτικού προσωπικού» και γίνεται σαφές ότι στις διαπραγματεύσεις επίλυσης της κρίσης «ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΗΡΕΑΣΤΟΥΝ» ΑΠΟ ΤΑ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΠΟΚΤΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ».

Ερωτάται: Γιατί εμείς συνεχίζουμε να αφήνουμε τρίτους, όποιοι και να είναι αυτοί, να εκπέμπουν ιδέες αδιέξοδων ρυθμίσεων που νομιμοποιούν, ακριβώς, την παράνομη άσκηση βίας, τα παράνομα τετελεσμένα και που όχι μόνο καταργούν ένα κυρίαρχο κράτος αλλάζοντας με νέα Συνθήκη την διεθνή τάξη αλλά επιπλέον αναπόδραστα οδηγούν σε αστάθεια που θέτει σε κίνδυνο την διεθνή και περιφερειακή ασφάλεια;! Μήπως υπάρχει κάποιος ή κάτι που υπερισχύει των Υψηλών Αρχών του καθεστώτος της κρατικής κυριαρχίας; Νομικά, πολιτικά και διαπραγματευτικά μιλώντας, η απάντηση είναι: Απολύτως ΟΧΙ.

Εξίσου σημαντική εάν όχι περισσότερο σημαντική και μεγάλο υπέρτερο και ακλόνητο έρεισμα για την ΚΔ είναι η απόφαση του ΣΑ 541 του 1983 μια δεκαετία μετά την παράνομη εισβολή και τα παράνομα τετελεσμένα. Όπως και οι άλλες αποφάσεις, αυτή πολύ περισσότερο και σε συνδυασμό με τις αποφάσεις του 1974, ορίζει επακριβώς ποιος και πως διατάραξε την διεθνή τάξη.

Αυτές οι αποφάσεις μαζί και οι υψηλές αρχές του Καταστατικού Χάρτη λογικό είναι να αποτελούν διαπραγματευτική σημαία και κόκκινη γραμμή μιας νέας διαπραγματευτικής προσέγγισης συμβατής με τον ρόλο του ΟΗΕ και του ΣΑ και όχι κάποιο φανταστικό και ανύπαρκτο ρόλο. Με την απόφαση 541, επιπρόσθετα, ξεκαθαρίζεται ότι «Η ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΜΙΑ “ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΗΣ ΒΟΡΕΙΑΣ ΚΥΠΡΟΥ” ΕΙΝΑΙ ΑΚΥΡΗ, ΕΠΙΔΕΙΝΩΝΕΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ, ΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΣΥΡΕΙ» και διευκρινίζει για ακόμη μια φορά ότι υπάρχει ένα μόνο κράτος και μόνο μια κρατική κυριαρχία, αυτή της Κυπριακής Δημοκρατίας την οποία κανείς δεν μπορεί να καταλύσει παρά μόνο εάν εμείς οι ίδιοι αυτοκτονήσουμε κρατικά.

Ολοκληρώνοντας λοιπόν αυτό το υποχρεωτικά σύντομο κείμενο λέμε το εξής: Δεν υπάρχει κάποιος να πει ολοφάνερα πράγματα στους πολιτικούς και στον εκάστοτε πρωθυπουργό για να μην συρόμαστε από το ένα λάθος στο άλλο και από την μια παγίδα στην άλλη. Καταντήσαμε να παρακαλούμε για ΔΔΟ και μάλιστα από τα χείλη του πρωθυπουργού; Τι συμφορά τι κατάντια!! Δεν κατανοούν τουλάχιστον τα απλά: ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΕΙΣ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ. ΌΤΙ ΕΠΙΣΗΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΠΑΡΑΜΙΚΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΧΕΙΡΟΤΕΡΕΨΕΙΣ ΤΑ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΝΟΜΗΣ ΒΙΑΣ. ΕΠΕΙΔΗ Η ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΤΩΝ ΤΕΤΕΛΕΣΜΕΝΩΝ ΣΥΝΑΡΤΑΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΚΔ (ΑΥΤΟ ΘΕΛΕΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΘΕΣΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΝΗΣΙ ΥΠΟ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ) ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΕΙΣ ΕΤΣΙ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ. ΤΟΣΟ ΑΠΛΑ.

*Ο Παναγιώτης Ήφαιστος είναι Ομότιμος Καθηγητής του Πάντειου Πανεπστημίου.

Πηγή: Εφημερίδα “Μακεδονία”

Δρ. Π. Οικονόμου: 100 δεύτερα πριν από τα μεσάνυχτα

Από

anixneuseis

February 13, 2021

Δρ. Π. Οικονόμου: 100 δεύτερα πριν από τα μεσάνυχτα

Το «Ρολόι της Συντέλειας» αποτελεί ένα κάλεσμα αφύπνισης της ανθρωπότητας εμπρός στις μεγάλες απειλές: την κλιματική αλλαγή, τα πυρηνικά όπλα και τις καταστροφικές τεχνολογίες (φωτ. A.P. Photo).

Δδ. ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ*

Το 1945, ο Αλμπερτ Αϊνστάιν και επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Σικάγου δημιούργησαν το Δελτίο των Ατομικών Επιστημόνων (Bulletin of the Atomic Scientists), ένα έντυπο που πλαισιώθηκε από κορυφαίους επιστήμονες και γνωστές προσωπικότητες, μεταξύ των οποίων σήμερα περιλαμβάνει 13 νομπελίστες. Το Δελτίο είναι διεθνώς γνωστό για το «Ρολόι της Συντέλειας» (Doomsday Clock), το οποίο παρουσιάζεται στις αρχές κάθε χρόνου, από το 1947 και μετά, δείχνοντας μεταφορικά τη χρονική απόσταση που χωρίζει την ανθρωπότητα από τα μεσάνυχτα, τη συντέλεια του κόσμου. Το «Ρολόι» αποτελεί ένα κάλεσμα αφύπνισης της ανθρωπότητας εμπρός στις μεγάλες απειλές που πρέπει να αντιμετωπίσουμε αν θέλουμε να επιβιώσουμε στον πλανήτη: τα πυρηνικά όπλα, την κλιματική αλλαγή και τις καταστροφικές τεχνολογίες.

Φέτος, στις 27 Ιανουαρίου 2021, το «Ρολόι» έδειξε 100 δευτερόλεπτα πριν από τις 24.00. Πιο κοντά στα μεσάνυχτα από ποτέ στην ιστορία του, παρόμοια με πέρυσι. Παρόλο που η απόσταση από ένα ανθρώπινο και περιβαλλοντικό ολοκαύτωμα είναι μικρότερη από ποτέ, τονίζεται ότι το «Ρολόι» δεν σκοπεύει να τρομοκρατήσει τους ανθρώπους, αλλά να τους ωθήσει στη δράση. Είναι διδακτική η διαπίστωση των ατομικών επιστημόνων σχετικά με την παγκόσμια αντιμετώπιση της τρέχουσας πανδημίας του κορωνοϊού. Αποκαλύπτουν πόσο απροετοίμαστες και απρόθυμες είναι οι μεγάλες δυνάμεις να χειριστούν σωστά τις παγκόσμιες καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης. Πολύ συχνά οι κυβερνήσεις τους παραιτήθηκαν από την ευθύνη, αγνόησαν τις επιστημονικές συμβουλές, συνεργάστηκαν αναποτελεσματικά και τελικά απέτυχαν να προστατεύσουν τη δημόσια υγεία των πολιτών τους. Το γεγονός αυτό πρέπει να αφυπνίσει την ανθρωπότητα, της οποίας οι ηγέτες, οι θεσμοί και οι παραπληροφορημένες μάζες παραμένουν απροετοίμαστοι για να χειριστούν τις κατά πολύ μεγαλύτερες απειλές που συνιστούν τα πυρηνικά όπλα, η κλιματική αλλαγή και οι μη ελεγχόμενες τεχνολογίες.

Τα κυριότερα μέτρα που τελικά προτείνονται για την αντιμετώπιση των κορυφαίων αυτών απειλών κατά της ανθρωπότητας είναι:

• Οι πρόεδροι των ΗΠΑ και της Ρωσίας, των οποίων οι χώρες διατηρούν το 90% του παγκόσμιου πυρηνικού οπλοστασίου, να επεκτείνουν τη συμφωνία πυρηνικού αφοπλισμού ΝewSTART για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. (Τελικά, στις 3 Φεβρουαρίου 2021 οι δύο πλευρές συμφώνησαν στην επέκταση της συμφωνίας για 5 χρόνια.)

• Οι HΠΑ μετά τη δέσμευσή τους ότι θα επανενταχθούν στη συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, να επιταχύνουν τη δέσμευσή τους για απαλλαγή από τις ανθρακούχες εκπομπές.

• Οι ΗΠΑ να δηλώσουν τη δέσμευσή τους για μη πρώτη χρήση πυρηνικών όπλων και να πείσουν τους πυρηνικούς συμμάχους και αντιπάλους τους ότι παρόμοια δέσμευσή τους αποτελεί απαραίτητο βήμα προς την παγκόσμια ασφάλεια.

• Η Ρωσία να επανενταχθεί στο Συμβούλιο ΝΑΤΟ – Ρωσίας και να ξεκινήσει σοβαρές συζητήσεις για την αποκλιμάκωση κινδύνων.

• Η Βόρεια Κορέα να συμφωνήσει σε συγκεκριμενοποίηση και επαλήθευση του μορατόριουμ για τις πυρηνικές και βαλλιστικές δοκιμές της.

• Το Ιράν και οι Ηνωμένες Πολιτείες να επιστρέψουν από κοινού στην πλήρη συμμόρφωση με την πολυμερή πυρηνική συμφωνία JCPOA.

• Οι κυβερνήσεις και οι μεγάλες εταιρείες επικοινωνιών να συνεργαστούν για να βρουν ηθικούς τρόπους για καταπολέμηση της διαδικτυακής παραπληροφόρησης.

Οπως δήλωσε η νομπελίστας πρώην πρόεδρος της Λιβερίας Ellen Johnson Sirleaf: «Μόνο μέσω της συλλογικής δράσης και της υπεύθυνης ηγεσίας μπορούμε να εξασφαλίσουμε έναν ειρηνικό και κατοικήσιμο πλανήτη για τις μελλοντικές γενιές».

* Ο δρ Παντελής Οικονόμου είναι πρώην πυρηνικός επιθεωρητής της ΙΑΕΑ και επιστημονικός συνεργάτης του ΕΛΙΑΜΕΠ.

kathimerini.gr

Βρετανία: Οι Συντηρητικοί έκλεψαν το αφήγημα των Εργατικών

Από

anixneuseis

February 13, 2021

του Robert Shrimsley (*)

Σε μια χώρα που απολύει τους προπονητές των ποδοσφαιρικών της ομάδων ύστερα από μια-δυο ήττες, δεν είναι περίεργο ότι εξίσου περιορισμένη είναι η εμπιστοσύνη και στους πολιτικούς της ηγέτες. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται πλέον και σε σχέση με τον νέο ηγέτη των Εργατικών Κιρ Στάρμερ.

Η κριτική προς το πρόσωπό του έχει τροφοδοτηθεί από μερικές αποθαρρυντικές δημοσκοπήσεις και από τη διαρροή ενός εγγράφου στρατηγικής που συνιστά περισσότερη χρήση της βρετανικής σημαίας από το κόμμα. Οσο κι αν κοροϊδεύει η Αριστερά, το να δείχνεις ότι αγαπάς τη χώρα σου αποτελεί προϋπόθεση μιας εκλογικής νίκης. Αν όμως προστεθεί η απόφαση του Στάρμερ να ξεχάσει τη μάχη κατά του Brexit, το αποτέλεσμα κάνει ακόμη και τους συμμάχους του να αναρωτιούνται μήπως ο άνθρωπος αυτός δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην τακτική απ’ ό,τι στην ουσία.

Το Εργατικό Κόμμα είναι απογοητευμένο από το γεγονός ότι οι ψηφοφόροι δεν έχουν στραφεί κατά του Μπόρις Τζόνσον στη διάρκεια της πανδημίας. Το πρόβλημα όμως είναι μεγαλύτερο. Ένα χρόνο μετά την εκλογική ήττα του κόμματος, οι ψηφοφόροι δεν δείχνουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Η δημοτικότητα του Στάρμερ έχει βέβαια αυξηθεί κατά 9 μονάδες σε σχέση με την ημέρα που ανέλαβε την ηγεσία. Και τις επόμενες εβδομάδες το κόμμα θα κλιμακώσει τις επιθέσεις του. Αυτά όμως είναι περισσότερο για εσωτερική κατανάλωση.

Αυτό που ανησυχεί βασικά την ηγεσία των Εργατικών είναι ότι οι Συντηρητικοί έχουν «κλέψει» το αφήγημά τους. Η «καλύτερη ανοικοδόμηση» θα έπρεπε να είναι σύνθημα των Εργατικών, ο Τζόνσον όμως το υπέκλεψε, ντύνοντάς το με υποσχέσεις για πιο ενεργό κράτος, περισσότερες επενδύσεις στις υποβαθμισμένες περιοχές, μια πράσινη ανάκαμψη και γενναιότερη χρηματοδότηση των δημοσίων υπηρεσιών. Κάποια στιγμή, ενδεχομένως οι Εργατικοί να μπορέσουν να υποστηρίξουν ότι αυτά είναι κούφια λόγια. Αλλά όχι ακόμη. Το πρόβλημα του Στάρμερ δεν είναι ότι θέλει να σκεπαστεί με τη σημαία. Αλλά ότι οι Τόρις έχουν «καπαρώσει» όλες τις εναλλακτικές λύσεις.

Την ίδια στιγμή, οι Συντηρητικοί έχουν αποδειχθεί αποτελεσματικότεροι στην επικοινωνία τους με εκείνους ακριβώς τους ψηφοφόρους που θέλει να πάρει πίσω ο Στάρμερ. Όπως λέει ένας σύμμαχός του: «Ο Τόνι Μπλερ έπεισε πολλούς ψηφοφόρους που δεν ήταν φίλοι του Εργατικού Κόμματος ότι συμμεριζόταν προσωπικά τις αξίες τους και τον τρόπο που ζούσαν – εκκλησία, οικογένεια, ποδόσφαιρο, πειθαρχία, φιλοδοξίες για τα παιδιά. Και το κατάφερε επειδή έλεγε αλήθεια.» Οι ψηφοφόροι δεν έχουν πειστεί ακόμη ότι το ίδιο συμβαίνει με τον Στάρμερ.

Δύο δεκαετίες διακυβέρνησης των Συντηρητικών έδωσαν στον Μπλερ πολύ υλικό για να επεξεργαστεί. Κατόρθωσε όμως και να αναδιατάξει τις πολιτικές διαχωριστικές γραμμές, λέγοντας σε παλιούς ψηφοφόρους των Συντηρητικών ότι «οι Τόρις σας πρόδωσαν … Οι Εργατικοί είναι στο πλευρό σας.» Ο Τζόνσον έκανε το ίδιο από την αντίθετη πλευρά. Κι όταν χάνεις ψηφοφόρους με τόσο συντριπτικό τρόπο, αργείς να τους ξαναπάρεις πίσω.

Το έργο αυτό γίνεται ακόμη πιο δύσκολο λόγω του «πολέμου των αξιών» που έχει κηρύξει ο Τζόνσον, επενδύοντας στα συντηρητικά ένστικτα των ψηφοφόρων της εργατικής τάξης. Όπως λέει ένας υποστηρικτής του Στάρμερ, δεν αρκεί να δώσεις σε κάποιον δουλειά σε ένα εργοστάσιο 30 χιλιόμετρα από το σπίτι του, γιατί θα δουλεύει με ανθρώπους που δεν γνωρίζει, που τα παιδιά τους δεν πηγαίνουν στο ίδιο σχολείο με τα δικά του και που δεν είναι εύκολο να αναγνωρίσουν την αξία του.

Χωρίς λοιπόν ένα διαφορετικό οικονομικό όραμα, το μόνο που ελπίζουν οι Εργατικοί είναι να διαψευστούν οι ελπίδες που προσφέρει ο Τζόνσον. Ο βρετανός πρωθυπουργός έχει καταφέρει να πάρει τις αποστάσεις του από τα χρόνια της λιτότητας. Η οικονομική κρίση όμως θα τον αναγκάσει να διαλέξει ανάμεσα στις περικοπές των δαπανών και την αύξηση των φόρων. Οι συνέπειες του Brexit μπορεί να είναι σοβαρές και οι υποσχέσεις για κοινωνική εξίσωση αποτελούν περισσότερο σύνθημα παρά στρατηγική.

Οι Εργατικοί δεν ελέγχουν την τύχη τους, γι’αυτό και οι μικρές υποχωρήσεις προσλαμβάνουν υπέρμετρη βαρύτητα. Υστερα από μια δεκαετία λιτότητας, οι οικονομικές στρατηγικές των δύο κομμάτων έχουν αρχίσει να συγκλίνουν. Το μόνο πλεονέκτημα των Εργατικών είναι ότι εμφανίζονται περισσότερο ειλικρινείς.

Είναι βέβαιο ότι ο Στάρμερ θα βελτιωθεί. Θα είναι λάθος όμως να στραφεί περισσότερο προς τα αριστερά ή να εγκαταλείψει τη μάχη για την κατάκτηση του νέου οικονομικού και κοινωνικού κέντρου. Δεν υπάρχει εύκολη ή γρήγορη λύση για την αύξηση των ποσοστών του κόμματός του. Η υπομονή είναι μια αρετή που πρέπει να μάθεις όταν δωρίζεις το αφήγημά σου στην άλλη πλευρά.

(*) Ο Ρόμπερτ Σρίμσλεϊ είναι αρθρογράφος των Financial Times

(Πηγή: Financial Times)

1...2,3352,3362,337...3,038 Σελίδα 2,336 από 3,038

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Anixneuseis.grΑνιχνεύσεις - Καθημερινή Ενημέρωση

Η ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ.

Οι Άραβες και οι Νέοι Έλληνες- αραβικό δημοσίευμα

Ο τίτλος από το δημοσίευμα

Πώς μπορεί η Ρωσία να εμποδίσει τις αυτοκρατορικές φιλοδοξίες του Ερντογάν;

Η Τουρκία αποτελεί μείζονα απειλή για το Ισραήλ, την Κύπρο και την περιοχή

«Το τέλος της Κύπρου θα είναι η κυριαρχική ισότητα που απαιτούν οι Τούρκοι»

Θα δούμε ένα βίαιο ταγκό μεταξύ Δύσης και Τουρκίας

Παύλος Παπαδόπουλος

Ο Νίκολας Ντάνφορθ μιλάει στην «Κ»

Ιστορία και σκοπιμότητα

Αθώωση Τραμπ με μισή καρδιά και πολλή ντροπή

Κόσοβο: Εκλογές την πιο ακατάλληλη στιγμή

Το νέο λάθος

Η Ελληνική πλευρά αυτοπαγιδευμένη ικετεύει για … ΔΔΟ. (Διζωνική, Δικοινοτική Ομοσπονδία)

Δρ. Π. Οικονόμου: 100 δεύτερα πριν από τα μεσάνυχτα

Βρετανία: Οι Συντηρητικοί έκλεψαν το αφήγημα των Εργατικών