Αρχική Blog Σελίδα 2331

Μπορεί να κυβερνήσει η Αριστερά;

0

Νέα ηγεσία αναδεικνύει το συνέδριο του Κόμματος της Αριστεράς (Die Linke). Έχει όμως το κόμμα κυβερνητική προοπτική ή παραμένει καταδικασμένο στην αντιπολίτευση.

    
Συνέδριο Η Αριστερά Βόννη

«Μεταξύ επανάστασης και διακυβέρνησης» βλέπει την Αριστερά η εφημερίδα Süddeutsche Zeitung, επισημαίνοντας την κρισιμότητα των επιλογών στο συνέδριο, που αρχίζει την Παρασκευή και γίνεται μέσω τηλεδιάσκεψης. Το σίγουρο είναι ότι μετά από εννέα χρόνια στην ηγεσία της Linke ο 65χρονος συνδικαλιστής Μπερντ Ρίξινγκερ και η 43χρονη απόφοιτος σλαβικής φιλολογίας Κάτγια Κίπινγκ αποχωρούν μετ’ επαίνων (αλλά όχι και διθυραμβικών επαίνων). Τους διαδέχονται εκτός συγκλονιστικού απροόπτου δύο γυναίκες με μεγάλες φιλοδοξίες για το μέλλον: Η 43χρονη Σουζάνε Χένινγκ-Βέλσοφ από τη Θουριγγία και η 40χρονη Ζανίν Βίσλερ από το κρατίδιο της Έσσης.

Η Σουζάνε Χένινγκ-Βέλσοφ με τον πρωθυπουργό της Θουριγγίας Μπόντο ΡάμελοΗ Σουζάνε Χένινγκ-Βέλσοφ με τον πρωθυπουργό της Θουριγγίας Μπόντο Ράμελο

Η Βίσλερ, πολιτική επιστήμων από οικογένεια με αριστερή παράδοση, κινείται πιο κοντά στην αριστερή ορθοδοξία. Στο παρελθόν δεν είχε πρόβλημα να συμμετάσχει σε συζητήσεις για το κατά πόσον οι σοσιαλδημοκράτες ήταν συνυπεύθυνοι για τη δολοφονία της Ρόζα Λούξεμπουργκ. Σήμερα δεν αποκλείει τη συμμετοχή σε κυβερνητικό σχήμα, αλλά «όχι με κάθε τίμημα». Την πραγματιστική πτέρυγα της Linke εκπροσωπεί η Χένινγκ-Βέλσοφ, άλλοτε επαγγελματίας παγοδρόμος με ισχυρό ένστικτο εξουσίας. Το απέδειξε το 2014, διαδραματίζοντας αποφασιστικό ρόλο στη συμφωνία για κυβέρνηση συνασπισμού υπό τον αριστερό πρωθυπουργό Μπόντο Ράμελο στο ανατολικογερμανικό κρατίδιο της Θουριγγίας, με τη συμμετοχή Αριστεράς, Πρασίνων και Σοσιαλδημοκρατών (SPD). Ήταν η πρώτη φορά που ένας αριστερός πολιτικός αναλαμβάνει το αξίωμα του πρωθυπουργού σε ένα από τα 16 κρατίδια της Γερμανίας.

«Διάδοχο σχήμα» του Κομμουνιστικού Κόμματος;

Κόκκινα λεωφορεία στην καμπάνια του PDS για τις ευρωεκλογές του 2004Κόκκινα λεωφορεία στην καμπάνια του PDS για τις ευρωεκλογές του 2004

Σήμερα η Χένινγκ-Βέσλοφ λέει ότι, ως νέα επικεφαλής της Linke, θέλει «να αξιοποιήσει το δυναμικό» που κρύβει ένα «ελαφρώς κοιμισμένο κόμμα». Δεν το λες και κομπλιμέντο για τους προκατόχους της. Ωστόσο, όλα εξηγούνται, αν αναλογιστούμε το παρελθόν: Στις βουλευτικές εκλογές του 1990, μετά την πτώση του Τείχους, είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά μία υπολογίσιμη πολιτική δύναμη αριστερά των Σοσιαλδημοκρατών στη Γερμανία, το Κόμμα Δημοκρατικού Σοσιαλισμού (PDS). Δεν ήταν κάτι παραπάνω από ένα διάδοχο σχήμα του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας (SED), της μισητής πλέον νομενκλατούρας που είχε εγκαθιδρύσει το αυταρχικό καθεστώς της Ανατολικής Γερμανίας. Ήταν η εποχή που ο Χέλμουτ Κολ θριάμβευε ως ο «καγκελάριος της Επανένωσης» και οι Πράσινοι έπαιρναν λιγότερο από 4% στις εκλογές. Το PDS έλαβε 2,85% και δεν θα έμπαινε καν στη Βουλή, αν δεν επωφελούνταν από κάποιες μεταβατικές διατάξεις του εκλογικού νόμου.

Το PDS δεν κατάφερε ποτέ να πείσει τους ψηφοφόρους ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα κατάλοιπο του ανατολικογερμανικού καθεστώτος. Αλλά το 2007 το κόμμα συγχωνεύθηκε με άλλα αριστερά ρεύματα, για να προκύψει «Η Αριστερά» (Die Linke). Οι εποχές είχαν αλλάξει, οι Σοσιαλδημοκράτες αλίευαν κεντρώες ψήφους παραμελώντας τις αριστερές καταβολές τους και η Linke άρχισε να εδραιώνεται. Το 2014 κατάφερε να εκλέξει για πρώτη φορά πρωθυπουργό στη Θουριγγία, ενώ από το 2019 συγκυβερνά με Σοσιαλδημοκράτες και Πράσινους στο δυτικογερμανικό κρατίδιο της Βρέμης. Σε πανεθνικές εκλογές έχει εξασφαλίσει μόνιμη παρουσία στη Βουλή. Όσο για τα σενάρια συγκυβέρνησης στο Βερολίνο, το PDS και η Linke κάθε τόσο κινούσαν να πάνε στην πηγή, αλλά νερό δεν ήπιαν ποτέ. Στις εκλογές του 2002 το PDS ήλπιζε να εκμεταλλευθεί τη συσσωρευμένη δυσαρέσκεια προς τους Σοσιαλδημοκράτες, όμως ο τότε καγκελάριος Γκέρχαρντ Σρέντερ συσπείρωσε την αριστερή πτέρυγα του SPD μετά από ένα σθεναρό «Όχι» στον πόλεμο του Ιράκ και συνέχισε να συγκυβερνά με τους Πράσινους. Το 2013 προέκυψε για πρώτη φορά αριθμητική πλειοψηφία για έναν συνασπισμό της Linke με SPD και Πράσινους, αλλά οι Σοσιαλδημοκράτες προτίμησαν να παραμείνουν σε μία κυβέρνηση συνασπισμού υπό την Άνγκελα Μέρκελ.

Οικονομία και εξωτερική πολιτική στο προσκήνιο

Ναι σε συγκυβέρνηση, αλλά όχι με κάθε τίμημα, λέει η Ζανίν ΒίσλερΝαι σε συγκυβέρνηση, αλλά όχι με κάθε τίμημα, λέει η Ζανίν Βίσλερ

Θα αλλάξουν τα πράγματα στις εκλογές του Σεπτεμβρίου; Μπορεί η Linke να καταθέσει μία αξιόπιστη πολιτική πρόταση συγκυβέρνησης; Η μετριοπαθής παρουσία της στα κρατίδια της Θουριγγίας και της Βρέμης ίσως καθησυχάσει κάποιους ψηφοφόρους. Βέβαια η Βρέμη παραμένει το πλέον υπερχρεωμένο κρατίδιο της Γερμανίας, αλλά εξίσου υπερχρεωμένο ήταν και πριν. Κατά τα άλλα, στο μέτωπο της οικονομίας η γενναιόδωρη πρακτική του Βερολίνου με την αναστολή του «Συμφώνου Σταθερότητας» δεν διαφέρει και πολύ από τις εξαγγελίες της Linke, η οποία ωστόσο θεωρεί ότι τα χρήματα πηγαίνουν σε λάθος αποδέκτες, δηλαδή στους ήδη πλούσιους και ισχυρούς.

Πιο σημαντικές είναι οι διαφωνίες στην εξωτερική πολιτική. Ακόμα και οι Πράσινοι έχουν αποδεχθεί τη συμμετοχή σε στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό. Διχασμένοι εμφανίζονται οι Σοσιαλδημοκράτες στο ζήτημα των μη επανδρωμένων αεροσκαφών σε μελλοντικές αποστολές. Η γραμμή της Linke απομένει να διαμορφωθεί. Θεωρητικά το κόμμα της Αριστεράς απορρίπτει στρατιωτικές αποστολές τύπου Αφγανιστάν. Όμως η πραγματίστρια Σουζάνε Χένινγκ-Βέλσοφ αφήνει ένα παράθυρο προσαρμογής στις αναγκαιότητες της Ρεαλπολιτίκ, λέγοντας ότι δεν αποκλείει τη συμμετοχή σε ειρηνευτικές αποστολές κυανοκράνων υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών. Από την πλευρά της η Ζανίν Βίσλερ απορρίπτει ακόμα και αυτή την επιλογή, γιατί, όπως δήλωσε πρόσφατα στην εφημερίδα Tagesspiegel, «δεν υπάρχει ‘λίγο πόλεμος’. Σε αυτό το θέμα δεν βλέπω κανένα περιθώριο συμβιβασμού».

Γιάννης Παπαδημητρίου 

DW

Ο νέο-Οθωμανός «νονός» αλλάζει το όνομα του Αιγαίου: Παίζει πάλι με ψεύτικους χάρτες…

0

Ο Μετίν Κιουλνούκ, στενός συνεργάτης του Ερντογάν, κυκλοφόρησε αυτόν τον χάρτη με αφορμή την επέτειο της μάχης του Ματζικέρτ στις 26 Αυγούστου. Ο χάρτης περιλαμβάνει τη βόρεια Ελλάδα έως τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, τη μισή Βουλγαρία, την Κύπρο, το μεγαλύτερο μέρος της Αρμενίας και μεγάλες περιοχές της Γεωργίας, του Ιράκ και της Συρίας. Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του al Arabiya

Εχει τρελαθεί ο «Σουλτάνος» Ρετζέπ Ταγιπ ή απλά βρίσκεται σε παραλήρημα; Από τη μία η νέα Αμερικανική διοίκηση του προέδρου Μπάιντεν φαίνεται να έχει βάλει προς το παρόν στο στόχαστρό της την Τουρκία του Ερντογάν.

Από την άλλη ,στο εσωτερικό της χώρας, η άσχημη κατάσταση της οικονομίας και το φιάσκο με τους 13 πράκτορες της ΜΙΤ που «θυσίασε» ο Ερντογάν στη διάρκεια στρατιωτικής επιχείρησης στο βόρειο Ιράκ δήθεν για να τους απελευθερώσει από τα χέρια του ΡΚΚ, έχουν φέρει τον Τούρκο πρόεδρο σε πολύ δύσκολη θέση.

Τι μένει λοιπόν; Να δώσει στους δύσμοιρους Τούρκους πολίτες άλλο ένα Οθωμανικό όνειρο, μπας και ξεφύγουν από την δραματική καθημερινότητα, που βιώνουν: Σκεφτηκε να αλλάξει αίφνης το όνομα του Αιγαίου πελάγους, σε «θάλασσα των νήσων».

  • Ο Τουρκος πρόεδρος, μιλώντας σε περιφερειακό συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος AKP (αλήθεια πως σας φαίνεται ο Πρόεδρος μιας χώρας να είναι και κομματάρχης;), είπε ότι δεσμεύεται για την προστασία των δικαιωμάτων της Τουρκίας «σε όλες τις θαλάσσιες περιοχές γύρω μας, στη Μαύρη Θάλασσα, την Ανατολική Μεσόγειο και τη …Θάλασσα των Νησιών» , όπως αποκάλεσε το Αιγαίο πέλαγος, μέσα σε θύελλα χειροκροτημάτων.

Απτόητος και προφανώς υπερήφανος για το …βαπτιστικό κατόρθωμά του ως «νονός»  ο Ερντογάν έφτασε και στην Αγια Σοφιά λέγοντας ότι «οι τρομοκράτες είχαν πει ότι θα απελευθερώσουν την Αγιά Σοφιά από τους μιναρέδες. Εμείς τούς δώσαμε απάντηση και μετατρέψαμε την Αγιά Σοφιά σε τζαμί»!

Ο Τούρκος πρόεδρος είναι γνωστό ότι έχει σταματήσει εδώ και χρόνια να διαβάζει βιβλία, όπως λένε στενοί συνεργάτες του. Στον ελεύθερο χρόνο του παρακολουθεί τηλεόραση, συνήθως τις Οθωμανικές σαπουνόπερες.

Παλιότερα μάλιστα δεν έχανε ποτέ τα επεισόδια της διάσημης στην Τουρκία ιστορικής σειράς “Payitaht: Abdülhamid”, για τον σουλτάνο Αμπντουλχαμίτ τον Β`, τον τελευταίο ουσιαστικά κυβερνήτη της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, τον επονομαζόμενο και «αιμοσταγή Σουλτάνο» γιατί προσπάθησε να κυβερνήσει με βιαιοπραγίες και με σιδερένια γροθιά. Μετά την επανάσταση των Νεότουρκων το 1909, ο Αμπντουλχαμίτ εξορίστηκε και φυλακίστηκε μάλιστα στη Θεσσαλονίκη από τον Κεμάλ.

  • Το πώς ήρθε στον Ερντογάν να βαφτίσει το Αιγαίο, ανέλαβε να εξηγήσει η Yeni Safak , η επίσημη εφημερίδα του Ερντογάν. «Θάλασσα των Νήσων» είχε αποκαλέσει το Αιγαίο το 1050 μΧ ο Σαγκρί Μπέι, ο αρχηγός των Σελτζούκων και ιδρυτής του Πολεμικού τους Ναυτικού.

Η εφημερίδα σημείωσε μάλιστα ότι την ονομασία «Θάλασσα των Νήσων» …σφύριξε πρόσφατα στον Ερντογάν ο απόστρατος ναύαρχος Τσιχάτ Γιαϊτσί . «Πρέπει να θυμόμαστε την ιστορία μας και να αλλάζουμε τις ονοματολογίες, οικτίροντας το γεγονός ότι στα τουρκικά σχολικά βιβλία από το 1938 χρησιμοποιείται το όνομα Αιγαίο.

«Αντί για Αιγαίο πέλαγος, μπορεί να ονομαστεί «Θάλασσα των Νήσων» ή «Βόρεια Μεσόγειος» ή ακόμη και «Δυτική Ανατολία», λέει ο απόστρατος ναύαρχος, εκ των εμπνευστών μάλιστα της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας».

  • Ανασύρουν και Οθωμανικούς χάρτες

Την προκλητική προσπάθεια μετονομασίας του Αιγαίου είχε πάντως ξεκινήσει πέρυσι τον Αύγουστο, ο πρώην βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος του Ερντογάν, Μετίν Κιουλνούκ, παρουσιάζοντας έναν χάρτη της «Μεγάλης Τουρκίας» από την εποχή της Αυτοκρατορίας των Σελτζούκων Seljuq και μετά την ήττα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στη Μάχη του Ματζικέρτ, το 1071.

Ο Μετίν Κιουλνούκ, στενός συνεργάτης του Ερντογάν, κυκλοφόρησε αυτόν τον χάρτη με αφορμή την επέτειο της μάχης του Ματζικέρτ στις 26 Αυγούστου. Ο χάρτης περιλαμβάνει τη βόρεια Ελλάδα έως τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, τη μισή Βουλγαρία, την Κύπρο, το μεγαλύτερο μέρος της Αρμενίας και μεγάλες περιοχές της Γεωργίας, του Ιράκ και της Συρίας.

Η δημοσίευση του χάρτη προκάλεσε τεράστιες αντιδράσεις, καθώς συνέπεσε με την στρατιωτική εισβολή της Τουρκίας στη βόρεια Συρία, το βόρειο Ιράκ, την στρατιωτική της εμπλοκή στη Λιβύη και την όξυνση της έντασης με την Ελλάδα και την Κύπρο στην Ανατολική Μεσόγειο.

Σε μια σειρά tweets, ο Κιουλνούκ έγραφε μάλιστα ότι η Τουρκία ανέκτησε επιτέλους το πνεύμα της νίκης στο Ματζικέρτ «μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα εναντίον του Ερντογάν στις 15 Ιουλίου 2016». Δεν δίστασε ο στενός συνεργάτης του Ερντογάν να ξιφουλκήσει και κατά του Κεμάλ Ατατούρκ, γράφοντας ότι μετά το θάνατο του ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας, ο τουρκικός λαός έπεσε υπό τη δυτική επιρροή, μέχρι που ο Ερντογάν τους… ξύπνησε.

  • «Γι ‘αυτό η Δύση μας πιέζει για να μας διώξει από αυτές τις περιοχές , αλλά δεν γνωρίζει ότι έχουμε ξανακερδίσει το πνεύμα της ανεξαρτησίας. Είμαστε οπλισμένοι με την επιστήμη, την τεχνολογία και τη δύναμη », έγραφε ο Κιουλνούκ.

Είναι σαφές λοιπόν ότι η Τουρκία του Ερντογάν βαυκαλίζεται με την ιδέα της ανασύστασης της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αυτό το σχέδιο εξυπηρετεί η βίαιη στροφή του Τούρκου Προέδρου τα τελευταία χρόνια, έχοντας εγκαταλείψει την πολιτική του πρώην πρωθυπουργού και υπουργού Εξωτερικών, Αχμέτ Νταβούτογλου: Την πολιτική των «μηδενικών προβλημάτων με τους Γείτονες».

Ο Νταβούτογλου είναι πλέον στην αντιπολίτευση και ο Ερντογάν καταφεύγει όλο και πιο συχνά σε στρατιωτικές επεμβάσεις και προκλητικές κινήσεις επίδειξης ισχύος. Οσο και αν οδύρεται η πολύ γνωστή δημοσιογράφος Μερβέ Σεμπνέμ Ορούτς στην εφημερίδα Sabah κάνοντας λόγο για τη «σουρεαλιστική δυτική άποψη ότι δήθεν ο Ερντογάν επιδιώκει τον νεο-οθωμανισμό».

Γιατί ο Τούρκος πρόεδρος πιστεύει ότι με την αναβίωση των Οθωμανικών ονείρων, γίνεται δημοφιλής στα μάτια του τουρκικού λαού που θυμάται τις ρίζες του, ξεχνώντας ότι δεν έχει ψωμί….

Η σιωπή Μπάιντεν σπάει τα νεύρα του Ερντογάν

0

O νέος Αμερικανός πρόεδρος δεν έχει σηκώσει ακόμα το τηλέφωνο σε ηγέτες που είχαν εξαιρετικές σχέσεις με τον προκάτοχό του. Το νέο πρόσωπο του Ερντογάν και η περίπτωση της Σαουδικής Αραβίας. Η καταστροφική κληρονομιά Τραμπ.

  • Του David Gardner
Πολλή αναστάστωση έχει προκαλέσει η καθυστέρηση που επέδειξε ο Τζο Μπάιντεν στην πραγματοποίηση του καθιερωμένου τηλεφωνήματος στον Μπέντζαμιν Νετανιάχου του Ισραήλ, μια τελετουργική χειρονομία που ακολουθούν όλοι οι πρόεδροι των ΗΠΑ, για να επιβεβαιώσουν τους δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών.

Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ είχε καλομάθει υπερβολικά με τον Ντόναλντ Τραμπ, του οποίου οι πολιτικές για τη Μέση Ανατολή σχεδόν ικανοποιούσαν κάθε επιθυμία του Ισραήλ. Ακόμα και υπό τον Μπαράκ Ομπάμα, πρώην αφεντικό του Μπάιντεν, ο Νετανιάχου ήταν τόσο σίγουρος για την αντιμετώπισή του από την Ουάσιγκτον, που ένιωθε ότι μπορούσε να καλέσει το Κογκρέσο των ΗΠΑ για να αποκηρύξει την πυρηνική συμφωνία του 2015 με το Ιράν, το διπλωματικό επίτευγμα της κυβέρνησης Ομπάμα. Το Κογκρέσο αντιστάθηκε, αλλά ο Τραμπ το έκανε το 2018 -και τώρα ο Μπάιντεν προσπαθεί να επανεντάξει τις ΗΠΑ στη συμφωνία.

Ο Νετανιάχου έχει μπροστά του και πάλι εκλογές, αυτή τη φορά, ενώ είναι αντιμέτωπος με κατηγορίες διαφθοράς στο δικαστήριο. Πέρυσι, η καμπάνια περιλάμβανε γιγαντιαία πανό με αυτόν δίπλα στον Τραμπ -μια εικόνα που αφαιρέθηκε από τον λογαριασμό του στο Twitter μόνο τον περασμένο μήνα. Ενώ τα φιλο-ισραηλινά διαπιστευτήρια του Μπάιντεν είναι αδιαμφησβήτητα, φαίνεται πως στέλνει όντως ένα μήνυμα. Οι Ισραηλινοί ψηφοφόροι έδιναν ιδιαίτερη σημασία στο παρελθόν στο αν οι ηγέτες τους προκαλούσαν τη δυσαρέσκεια των ΗΠΑ -ένας παράγοντας για την ήττα του Νετανιάχου το 1999, μετά την πρώτη από τις πέντε θητείες του.

Το τηλεφώνημα θα έρθει αναπόφευκτα, αλλά ο Λευκός Οίκος του Μπάιντεν φαίνεται να χρησιμοποιεί τη σιωπή ως μέρος της επανεκτίμησης των σχέσεών του με τη Μέση Ανατολή, που αφορά ιδίως άτακτους και αυταρχικούς συμμάχους. Το να μη μιλάς είναι ένα ανορθόδοξο εργαλείο διπλωματίας, αλλά μπορεί να έχει κάποια χρησιμότητα.

Τη στιγμή που έγραφα αυτό το άρθρο, ο Μπάιντεν δεν είχε ακόμη τηλεφωνήσει στον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν, τον πρίγκιπα διάδοχο και ουσιαστικό ηγέτη της Σαουδικής Αραβίας, σύμμαχο των ΗΠΑ για 75 χρόνια. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πρόεδρος της συμμάχου στο ΝΑΤΟ, Τουρκίας, δεν είχε επίσης δεχθεί κάποιο τηλεφώνημα. Ούτε ο πρόεδρος Αμπντέλ Φατάχ αλ-Σίσι της Αιγύπτου, μιας χώρας που είναι επί μακρόν στο επίκεντρο της πολιτικής των ΗΠΑ στην περιοχή.

Οι παρορμητικές και ιδιοτελείς συνομιλίες του Τραμπ με αυτούς τους ηγέτες μπορεί να οδηγούσαν σε ανησυχητικά και απρόβλεπτα αποτελέσματα. Πριν από τη μερική απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων από τη βόρεια Συρία τον Οκτώβριο του 2019 και την εισβολή της Τουρκίας στην περιοχή, είχε προηγηθεί μια τηλεφωνική κλήση με τον Ερντογάν. Μετά τις συνομιλίες του Τραμπ με τους ηγέτες τους σε σύνοδο κορυφής στο Ριάντ τον Μάιο του 2017, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και η Αίγυπτος επέβαλαν ταξιδιωτικό αποκλεισμό στο Κατάρ, μια κίνηση που υποστήριξε αρχικά ο Τραμπ, παρόλο που το εμιράτο του Κόλπου φιλοξενεί τη μεγαλύτερη αεροπορική βάση των ΗΠΑ στην περιοχή.

Θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι η σιωπή του Μπάιντεν, πέρα από συγκεκριμένα μέτρα, όπως η αναστολή συμφωνιών εξοπλισμών με τη Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, είναι μια ευπρόσδεκτη προτροπή για πιο προσεκτική συμπεριφορά.

Τον περασμένο μήνα, άρθηκε επιτέλους ο αποκλεισμός του Κατάρ, μια κατά πώς φαίνεται προσεκτικά υπολογισμένη προσφορά στην ομάδα Μπάιντεν. Οι Σαουδάραβες μείωσαν επίσης την παραγωγή πετρελαίου, σε μια κίνηση που ευνοεί τις εταιρείες σχιστολιθικού πετρελαίου των ΗΠΑ. Την περασμένη εβδομάδα, απελευθέρωσαν την ακτιβίστρια Λουτζέιν αλ Χαδλούλ, η οποία είχε φυλακιστεί και κακοποιηθεί για την εκστρατεία της υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να οδηγούν.

Ο Ερντογάν, εν αναμονή της αλλαγής στην Ουάσιγκτον και μετά από ένα κρεσέντο περιφερειακού τυχοδιωκτισμού, αρχίζει να δείχνει ένα πιο πραγματιστικό πρόσωπο. Η Τουρκία τον περασμένο μήνα πραγματοποίησε τις πρώτες άμεσες συνομιλίες με την Ελλάδα τα τελευταία πέντε χρόνια, σε μια προσπάθεια να αποκλιμακώσει την αντιπαράθεση στην ανατολική Μεσόγειο για τα θαλάσσια σύνορα και το φυσικό αέριο.

Η Άγκυρα, η οποία έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στον εμφύλιο πόλεμο της Λιβύης, έχει παράσχει προσεκτικά στήριξη στον αναπάντεχο σχηματισμό μιας προσωρινής κυβέρνησης με τη μεσολάβηση του ΟΗΕ, με στόχο την επανένωση της χώρας.

Ένα από τα πολλά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Άγκυρα με την Ουάσιγκτον και τους άλλους συμμάχους της στο ΝΑΤΟ είναι η αγορά του ρωσικού αντιαεροπορικού συστήματος S-400. Ακόμη και σε αυτό το δύσκολο ζήτημα, η Τουρκία δείχνει προθυμία για συμβιβασμό.

Αυτό το ξαφνικό ξέσπασμα λογικής μπορεί να μην είναι κάτι παραπάνω από μια προληπτική στάση. Η ομάδα του Μπάιντεν έχει δηλώσει ότι δεν θα υπάρξουν άλλες «λευκές επιταγές» για αυταρχικούς ηγέτες -συμπεριλαμβανομένης και μιας αναφοράς στον «αγαπημένο δικτάτορα» του Τραμπ, τον Σίσι. Ο Μπάιντεν υποσχέθηκε να επανεξετάσει τις σχέσεις με τη Σαουδική Αραβία, μετά από μια περίοδο ασυλίας υπό την κυβέρνηση Τραμπ, ακόμα και μετά την εμπλοκή του πρίγκιπα Μοχάμεντ στη δολοφονία του δημοσιογράφου Τζαμάλ Κασόγκι στο προξενείο του βασιλείου στην Κωνσταντινούπολη το 2018. Η κάλυψη που παρείχε συχνά ο Τραμπ στον Ερντογάν στην Ουάσινγκτον είναι πιθανό να λάβει τέλος.

Ωστόσο, υπάρχουν πολλές αμφιβολίες σε όλη τη Μέση Ανατολή σχετικά με το κατά πόσον αυτή η αμερικανική κυβέρνηση θα διακινδύνευε πραγματικά τις παραδοσιακές συμμαχίες της στην περιοχή. Από την τεράστια καταστροφή του πολέμου στο Ιράκ και την κατοχή υπό τον Τζορτζ Μπους, μέχρι τη διστακτική ανάμειξη στη Συρία υπό τον Ομπάμα -όλα αυτά πριν από τις αλλοπρόσαλλες και ιδιοτελείς πολιτικές του Τραμπ-, η αμερικανική επιρροή έχει υποχωρήσει.

Οι ΗΠΑ δημιούργησαν σταδιακά ένα περιφερειακό κενό, που το έχουν εν μέρει γεμίσει, αν και χαοτικά, η Ρωσία, το Ιράν, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ. Υπό αυτό το πρίσμα, θα είναι δύσκολο για τον Μπάιντεν να μετατρέψει αυτή την πρώιμη ανταλλαγή σημάτων σε μια ουσιαστική επανέναρξη.

Ερωτηματικά από το… φάλτσο του Καΐρου

1

Νίκος Μελέτης

Σοβαρό προβληματισμό στην Αθήνα προκαλεί η αμφιλεγόμενη κίνηση του Καΐρου σε ότι αφορά την στάση του σχετικά με τις οριοθετήσεις θαλασσίων ζωνών ανατολικά του 28ου μεσημβρινού, με αφορμή τον διεθνή διαγωνισμό για εκχώρηση αδειών ερευνών για υδρογονάνθρακες από την Αιγυπτιακή Κρατική Εταιρία Πετρελαίου EGAS, που δημιουργεί την εντύπωση, εφόσον επιμείνει σε αυτή, ότι κλείνει το μάτι και στην Άγκυρα.

Η δημόσια παρουσίαση των Οικοπέδων που θα προσφέρει για έρευνες η Αίγυπτος έγινε στις 18 Φεβρουαρίου και αφορά και χερσαίες και υπεράκτιες περιοχές στην Ανατολική Μεσόγειο που εφάπτονται της γραμμής οριοθέτησης που συμφώνησαν Ελλάδα και Αίγυπτος πέρυσι το καλοκαίρι .

Τα Οικόπεδα ακολουθούν την οριοθετική γραμμή αλλά (όπως ανέφερε και η Καθημερινή) ανατολικά του ορίου της μερικής οριοθέτησης με την Ελλάδα, (ορισμένες μοίρες δυτικά του 28ου Μεσημβρινού), τμήμα του Οικοπέδου δείχνει να ακολουθεί την γραμμή την οποία διεκδικεί στην περιοχή ως εξωτερικό όριο της ΑΟΖ της, η Τουρκία.

Όπως αποτυπώνεται στους χάρτες πράγματι η Αίγυπτος με την συγκεκριμένη χάραξη του οικοπέδου MED-W18 ακολουθεί την γραμμή που σύμφωνα με την Τουρκία είναι η μέση γραμμή μεταξύ των ακτών της Τουρκίας και της Αιγύπτου, βάσει της οποίας απαιτεί να γίνει ο διαμοιρασμός της υφαλοκρηπίδας της Ανατολικής Μεσογείου, παραβλέποντας την επήρεια των ελληνικών νησιών αλλά και της Κύπρου.

Η Τουρκία με επιστολή της στον ΟΗΕ στις 13 Νοεμβρίου 2019 (λίγες ημέρες πριν την υπογραφή του Τουρκολυβικού Μνημονίου) είχε καταθέσει μονομερώς στον ΟΗΕ, εξωτερικά όρια της υφαλοκρηπίδας της, τα οποία συμπεριλάμβαναν τις συντεταγμένες της μέσης γραμμής μεταξύ των τουρκικών και αιγυπτιακών ακτών . Μάλιστα η επιχειρηματολογία της Τουρκίας ήταν ότι έτσι η Αίγυπτος κερδίζει μερικές χιλιάδες τετραγωνικά χιλιόμετρα πρόσθετης υφαλοκρηπίδας που σε διαφορετική περίπτωση, εφόσον η Αίγυπτος επέλεγε να οριοθετήσει πλήρως την ΑΟΖ με την Ελλάδα (και με πλήρη επήρεια των νησιών) θα κατέληγαν στην Ελλάδα.

Ο χάρτης με το οικόπεδο της Αιγύπτου που ακολουθεί την γραμμη που διεκδικεί η Τουρκία ως εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας της
Ο χάρτης με το οικόπεδο της Αιγύπτου που ακολουθεί την γραμμή που διεκδικεί η Τουρκία ως εξωτερικό όριο της υφαλοκρηπίδας της

Με την Συμφωνία μερικής οριοθέτησης Ελλάδας – Αιγύπτου, έσπασε αυτή η προσπάθεια της Τουρκίας που, σε συνδυασμό και με το Τουρκολυβικό Μνημόνιο είχε στόχο να εξαφανίσει πλήρως την ελληνική ΑΟΖ από την Ανατολική Μεσόγειο. Όμως τόσο ο πειρασμός των Αιγυπτίων για ορισμένα κέρδη δυτικά του 28ου Μεσημβρινού (που αποτελούσε το προσωρινό όριο που έθετε στις διεκδικήσεις της η Τουρκία, πριν το Τουρκολυβικό Μνημόνιο) και η βούληση της να μην έρθει σε απευθείας σύγκρουση με την Τουρκία, οδήγησαν τελικά στην «μερική» οριοθέτηση της Αιγύπτου με την Ελλάδα.

Όμως με την τελευταία κίνηση του το Κάιρο, προκαλεί προβληματισμό και εκνευρισμό στην Αθήνα η οποία έχει στηρίξει με κάθε τρόπο την Αίγυπτο και απαιτεί τουλάχιστον ειλικρίνεια στις σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών, όπου πάντως πρέπει να επισημανθεί ότι η γραφειοκρατία τόσο του αιγυπτιακού υπουργείου εξωτερικών όσο και του υπουργείου ενέργειας κινούνται πολύ πιο κοντά στις ιδέες και προτάσεις της Τουρκίας για διαμοιρασμό της υφαλοκρηπίδας της Ανατολικής Μεσογείου μεταξύ των δυο χωρών.

Η Αίγυπτος εξάλλου με αρκετές ευκαιρίες έχει υποδηλώσει ότι δεν αναγνωρίζει πλήρη επήρεια στο Καστελόριζο (εξάλλου και στα υπόλοιπα νησιά, κατά την μερική οριοθέτηση, δεν αποδόθηκε πλήρης επήρεια) και επίσης είναι ένας από τους λόγους που δεν θεωρεί ότι υπάρχει τριμερές σημείο συνάντησης των ΑΟΖ της Ελλάδας – Αιγύπτου – Κύπρου και συνεπώς δεν μπορεί να υπάρξει επαφή των ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου, προσεγγίζοντας έτσι στο σημείο αυτό την τουρκική θέση.

Όπως φαίνεται και από τους χάρτες τα δυτικά Οικόπεδα που αδειοδοτεί η Αίγυπτος ακολουθούν την γραμμή οριοθέτησης με την Ελλάδα. Όμως από τον 28ο μεσημβρινό και ανατολικά ακολουθεί την υποτιθέμενη μέση γραμμή που έχει προτείνει η Τουρκία για οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ των δυο χωρών. Αυτή η γραμμή συνεχίζει νοητά, πάνω στις τουρκικές συντεταγμένες μέχρι του σημείου που ξεκινά το Οικόπεδο MED-E1 στα ανατολικά εκεί που είναι η οριοθέτηση με την Κύπρο.

Πάντως η Αίγυπτος με τις οριοθετήσεις προς την πλευρά της Κύπρου ακολούθησε με συνέπεια την γραμμή οριοθέτησης, κίνηση που αποτελεί την πιο σημαντική επιβεβαίωση της Συμφωνίας Αιγύπτου-Κύπρου για οριοθέτηση της ΑΟΖ την οποία με μένος έχει πολεμήσει η Τουρκία και έχει δηλώσει ότι δεν αναγνωρίζει. Έχει μάλιστα επίσης προσφέρει  στην Αίγυπτο ένα μεγάλο τμήμα της κυπριακής ΑΟΖ  ως “λάφυρο” εφόσον το Κάιρο θα αποδέχονταν να ακυρώσει την Συμφωνία με την Κύπρο.

Ο χάρτης με την προκήρυξη του διαγωνισμού της Αιγύπτου
Ο χάρτης με την προκήρυξη του διαγωνισμού της Αιγύπτου

Η Αθήνα δια της διπλωματικής οδού έχει ζητήσει εξηγήσεις από την Αίγυπτο και είναι σε διαρκή επαφή για την αντιμετώπιση αυτού προβλήματος. Και στο παρελθόν η Αίγυπτος είχε προσφέρει για έρευνες Οικόπεδο (Οικόπεδο 12) το οποίο επικάλυπτε μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας αλλά και τότε μετά από συνεννοήσεις δια της διπλωματικής οδού, βρέθηκε λύση με τη διόρθωση των συντεταγμένων ώστε να μην καλύπτουν επίμαχες περιοχές.

Τυπικά βάσει της συμφωνίας η Αίγυπτος είναι υποχρεωμένη να έχει διαβουλεύσεις και να ενημερώσει από πριν για ενδεχόμενες συνομιλίες οριοθέτησης με άλλη χώρα και όχι για την διεξαγωγή ερευνών. Όμως είναι προφανές ότι εάν πράγματι πρόκειται για προσπάθεια του Κάιρου να εξασφαλίσει στα μουλωχτά τα «κέρδη» που προσφέρει η Τουρκία εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων από την εν δυνάμει ελληνική υφαλοκρηπίδα και ενώ με καλή πίστη η Ελληνική πλευρά αποδέχθηκε τον περασμένο Αύγουστο την μετατόπιση, προς όφελος της Αιγύπτου, της μέσης γραμμής προς βορρά (εις βάρος της πλήρους επήρειας των νησιών), δεν είναι κάτι που συνάδει με το επίπεδο των σχέσεων που σε πολιτικό επίπεδο έχουν εγκαθιδρυθεί μεταξύ των δυο χωρών και γεννούν σοβαρό ζήτημα αξιοπιστίας σε μια κρίσιμη στιγμή για ολόκληρη την περιοχή…

liberal.gr

Turkey, US maintain dialogue of the deaf

0

Ankara and Washington, both unwilling to budge over differences, can expect ties to get worse before they get better.

Semih Idiz

Semih Idiz

Feb 24, 2021

It’s been over a month now since US President Joe Biden entered the Oval Office but he has yet to make the much-awaited phone call to Turkish President Recep Tayyip Erdogan.

The few exchanges and contacts that have taken place between Ankara and Washington in the meantime have been over contentious issues. Nevertheless, Erdogan is still seeking a new opening with Washington, even though this appears an unlikely prospect given the hard-line positions the sides are maintaining on issues that separate them.

“We believe our common interests with America far outweigh our differing opinions,” Erdogan said in an address over the weekend inaugurating the newly launched Turkish-American TASC TV.

He added that his government desired a relationship with the United States that takes “the long-term perspective” into account and is based on a “win-win” understanding.

However, he did not miss the opportunity to also deliver barbs that showed why a rapprochement is unlikely any time soon.

He accused the American side of backing the People’s Protection Units (YPG) in Syria — a group that Turkey has listed as a Kurdish terrorist organization.

Ankara wants Washington to sever its ties with the group and list it as a terrorist organization, the way it has with its parent organization, the Kurdistan Workers Party (PKK).

Erdogan also accused Washington of harboring Fethullah Gulen, the US-based Turkish cleric. Ankara accuses Gulen of masterminding the failed coup attempt against the Erdogan government in 2016.

In the meantime, Biden’s self-avowed commitment to supporting democracy and human rights globally also hampers the possibility of improved ties.

A positive outreach toward the Erdogan government is considered unlikely at a time when conditions in Turkey in these areas continue to deteriorate.

Exchanges that have taken place between Ankara and Washington since Biden took office have already set the tone in this regard.

State Department Spokesman Ned Price issued a written statement Feb. 10 condemning the prolonged incarceration of Turkish rights activist Osman Kavala and characterizing the charges against him as “specious.”

In its quick and sharp response, Ankara effectively told Washington to mind its own business and stop interfering in Turkey’s legal affairs.

The other seemingly insurmountable issue that is clouding ties concerns Turkey’s purchase of Russian made S-400 air defense systems.

Washington opposes this purchase on the grounds that it threatens NATO assets, most notably the new F-35 stealth fighter jet, and wants Ankara to ditch it.

Turkey has already been kicked out as a partner from the F-35 program over this matter.

Ankara recently hired a law firm in Washington to lobby for Turkey’s return to the F-35 program.

This move indicates that for all its bluster about having alternatives to the F-35 program, Ankara is smarting over this expulsion.

On the day he issued his statement on Kavala, Price also reiterated Washington’s position regarding the S-400s, saying US policy has not changed.

“Russian S-400s are incompatible with NATO equipment. They threaten the security of NATO technology and they’re inconsistent with Turkey’s commitments as a NATO ally,” Price said.

To underscore the gravity of this matter for Washington, he reiterated that Turkey had been slapped with sanctions under the Countering America’s Adversaries through Sanctions Act because of this purchase.

Price was responding to a question about remarks made by Turkey’s Defense Minister Hulusi Akar, who suggested a desire to cooperate with the United States on determining how the S-400s would be used by Turkey.

Erdogan, however, has made it clear that giving up on the Russian systems is out of the question. Meanwhile, Turkish defense industry officials have said talks are underway with Russia for a second batch of S-400s.

Pentagon spokesman John F. Kirby also said this week, “There’s been no change to the administration’s policy with respect to the F-35 and the S-400.”

Kirby said Ankara had been provided with “multiple opportunities” to purchase the Patriot defense system from the United States but chose instead to buy the S-400 and “provide Russia with revenue, access and influence.”

Turkey disputes that claim.

Meanwhile, the YPG question flared up again following the execution of 13 kidnapped Turkish citizens — mostly members of security forces — by the PKK in Iraq recently.

State Department spokesman Price deplored the killings and said the United States condemned them “in the strongest possible terms” subject to confirmation that it was the PKK that carried them out.

The qualified condemnation left Ankara livid. “You are with them and behind them, pure and simple,” Erdogan said in his angry response, referring to US support for the PKK-linked YPG.

Tensions were quickly lowered by Foreign Minister Mevlut Cavusoglu and his US counterpart Anthony Blinken over the phone. Washington clarified its position later and accused the PKK in the killings without qualifications.

Media reports that the United States is reinforcing the YPG in northern Syria and setting up joint bases with the group near the Turkish border are also fueling anger in Ankara.

With Washington unwilling to budge over the YPG and Turkey unwilling to budge over the S-400s, the sides are locked in a dialogue of the deaf. Meanwhile, they continue to accuse each other of behaving contrary to the spirit of the alliance they are members of.

Reflecting the official mood in Ankara, political analysts Sinem Cengiz wrote that it is still not clear “what policy Biden will adopt to help its NATO ally in its anti-terror campaign.”

“Biden’s decision to bring back Brett McGurk, the architect of America’s cooperation with the YPG, indicates a policy that is likely to increase tensions,” Cengiz said in an article for Arab News.

McGurk’s appointment as National Security Council coordinator for the Middle East and North Africa caused anger in Ankara. He is deeply disliked because of his support of the YPG and criticism of Turkey’s Syria policy.

Some Turkish analysts have established a false equivalence between the YPG and S-400 issues. They believe that a trade-off could be possible between these issues and result in improved ties.

This is a nonstarter given the uncompromising stance the sides have on these issues, which, at any rate, are unrelated and have to be resolved separately in an atmosphere of trust that doesn’t exist today.

Foreign policy analyst Zeynep Gurcanli said, “Washington will not bargain over the S-400s as long as the Biden administration remains in power,”

In an article for Dunya daily, Gurcanli said that even if Biden was prepared to compromise, he would face serious difficulties in convincing Congress, where a majority is unhappy with Ankara.

Political scientist Ilter Turan of Istanbul’s Bilgi University said Turkish-American ties are unlikely to improve given current conditions. “The number of areas where respective interests are perceived to diverge irreconcilably appears not to be decreasing but possibly increasing,” Turan told Al-Monitor.

“While there may be lulls in the stormy bilateral relationship, sustained improvement seems unlikely,” he added.

Turan also cautioned against the argument that Washington can ill afford to totally alienate Ankara given its strategic military assets in Turkey.

“While it is true that the Biden administration would like to have better rather than highly contested relations with Turkey, the US also seems to be developing surrogate options by promoting closer cooperation with Greece, Bulgaria and Romania and establishing a more permanent presence in northeastern Syria,” Turan said.

Pointing out that Turkey is dependent on the United States for defense procurement, Turan said this is “a reality that would be extremely difficult and costly to change in the short run, exposing Turkey to significant security weaknesses.”

Turan also noted the economic constraints under which Turkey operates and which tie it to the United States.

“The recent overtures made by the Turkish government to the Biden administration to improve relations, although undermined by a credibility problem, indicate growing awareness of this reality,” Turan said.

Read more: https://www.al-monitor.com/pulse/originals/2021/02/turkey-united-states-syria-s400-ypg-ties-to-get-worse.html#ixzz6nYVNIRbc

Why the European Union Cannot Do Foreign Policy

0

During the last four years, the European Union had a rare chance to begin to act strategically. Then U.S. president Donald Trump, who was dismantling American global leadership, had only scorn for the EU, NATO, transatlantic relations, and multilateral institutions.

Judy Dempsey
Dempsey is a nonresident senior fellow at Carnegie Europe and editor in chief of Strategic Europe.

This could have been such an opportunity for the Europeans to try and fill the international gap created by the Trump administration. Instead, they wasted it. They seemed to prefer criticizing, if not mocking, the U.S. administration—rather than mobilizing European public support behind constructing a more strategic EU foreign policy. This is what French President Emmanuel Macron has tried but failed to do.

The visit by the EU’s top diplomat, Josep Borrell, to Moscow on February 4–6 confirmed this miserable state of European foreign policy. Miserable because it lacks strategy and direction. Most of the member states, particularly Germany, see little interest in giving Borrell the authority he needs to forge a strong foreign policy. His predecessors endured the same weakness of a position that is beholden to Europe’s capitals.

No wonder then that Borrell’s blog, written upon his return from Moscow, was defensive. He went out of his way to justify a visit which had already been opposed by a few member states. Comparing his blog to the self-confident, partly condescending statement by Russian Foreign Minister Sergei Lavrov showed how Europe’s top diplomat travelled to Moscow with an empty suitcase.

After the visit, which included an “aggressively-staged” joint press conference that was followed by Russia’s expulsion of three EU diplomats, Borrell wrote that “the Russian authorities did not want to seize this opportunity to have a more constructive dialogue with the EU. While not fully unexpected, this is regrettable . . . [and] we will have to draw the consequences.”

But it’s the reverse situation. Moscow knows what it wants from the EU: a relationship that is based on dealing separately with each member state—which is exactly how it conducts its foreign, economic, and trade policy toward Germany, for example.

In contrast, the EU and the member states—collectively—don’t know what kind of dialogue or relationship they want with Russia. Germany’s stance is particularly puzzling.

As leader of the EU’s most important country, German Chancellor Angela Merkel has the authority to give Europe the foreign policy that it sorely needs. But Merkel is no strategist. If she were, she could have used Nord Stream 2, the gas pipeline being built between Russia and Germany, as leverage over Moscow.

This lack of a strategic thinking will not change under the administration of U.S. President Joe Biden, which is already moving fast on the foreign policy front. Instead, and this refers to Germany again, it will only change once Berlin makes the leap from defending national interests to defending European interests and giving the union the authority it needs to project a strong, common foreign policy. And one that combines interests with values.

As it is, even inside the EU, Germany is doing the opposite. Merkel could have exerted her considerable influence in the European People’s Party (EPP), the political bloc in the European Parliament that represents conservative parties, to expel Hungary’s governing Fidesz party.

Yes, Fidesz has been suspended. But it still sits in the EPP. Yet the damage that its leader, Hungarian Prime Minister Viktor Orbán, has inflicted on Hungary’s democracy, checks and balances, media, academic freedom, and civil society since 2010—while getting away with it all—erodes the values and interests of the EU as a whole. Countries such as Poland and Bulgaria now know they too can get away with undermining the rule of law and perpetuating state corruption.

This inability to collectively defend interests and values inside the EU has repercussions for foreign policy. It plays into the hands of China, Egypt, and Russia—to name just a few—whose leaders recognize the EU’s weaknesses as a foreign policy non-actor. That allows them to pursue their own interests with individual European governments.

Despite all the “deep concern” about Russian opposition leader Alexei Navalny’s prison sentence, or the attempt to murder him with a poisonous chemical substance, or Russia’s cyberattacks on the German parliament, or China’s threats to impose embargoes on EU countries that openly criticize its crackdown on democracy in Hong Kong, or the repression in Belarus, Europe’s responses have not been even half baked.

The fact that leaders of the EU institutions have not managed to counter the 17+1 forum, in which Beijing meets regularly with a group of Central and Eastern European and Balkan countries to promote its political and economic interests, is a perfect example of China’s successful divide-and-rule policy in Europe.

It is also a perfect example of how the twelve EU member states involved in this format have thrown EU values to the wind. When it comes to defending basic values, it makes it even more difficult for Brussels to deal with Beijing—as the recent EU-China investment accord shows. Values don’t get a look in.

None of the above makes Borrell’s role any easier.

Toward the end of his blog, he writes: “Locking ourselves up behind walls and calling on others from the safety of that position will not bring greater security to the EU,” adding that “we have to face challenges, including meeting others in their home turf, just when negative events are unfolding. . .”

He has a point. But surely that means traveling equipped with a strategy that combines values, common interests, and goals. Until now, national interests in Europe have prevented that from happening. It’s hard to see that changing.

carnegieeurope.eu

Where’s Europe on the Iran Nuclear Deal?

0

For four years, the EU and its member states showed remarkable backbone in their determination to uphold the 2015 nuclear deal with Iran. It was not enough to keep the agreement fully alive, but it was more than many—including one (now former) U.S. president—would have expected from the old continent. It’s therefore even more surprising that the Europeans are not now brimming with energy to bring together the world’s two main enemies of the last forty-two years: the Islamic Republic and the United States. Yet, that is exactly what Europe should urgently be doing.

The high hopes associated with the election of U.S. President Joe Biden had already turned into low expectations by his January 20 inauguration. Unlike with his promises to rejoin the Paris Agreement on climate change and reestablish cooperation with the World Health Organization on day one, Biden and his advisers have been clear that Washington will not simply return to the Joint Comprehensive Plan of Action (JCPOA), which his predecessor left in May 2018. Instead, they expect Iran to come back into compliance first, just as America’s hawks have demanded that Washington must not give away the sanctions leverage created by the previous administration.

The Iranian government, for one, sees things the other way around. For very principled reasons, Tehran is unlikely to make concessions given the deep mistrust that Washington’s unilateral withdrawal has created. After years of maximum pressure from the United States, policymakers in Tehran even speak of compensation for U.S. sanctions—if only to make the point. What’s more, allowing the United States back into the JCPOA includes handing Washington the power to snap back all international sanctions in the future—possibly as soon as 2025, when there may be yet another new president in the White House.

To add urgency to the stalemate, Iran’s nuclear advances keep the clock ticking. Breakout time—the period a country needs to amass enough fissile material for one atomic bomb—is now seriously reduced. That time was calculated to be one year when the JCPOA entered into force in early 2016; five years and two U.S. presidents later, it is estimated to be down to four months. Earlier in February 2021, the International Atomic Energy Agency (IAEA) reported that Iran had produced low amounts of uranium metal, a component with military use that is banned under the JCPOA. On top of that, hardliners in Iran’s parliament have set a February 21 deadline for some sanctions relief, otherwise the government will be forced to suspend parts of the IAEA’s verification authorities.

Against this backdrop of both increased stakes and heightened difficulties, the Europeans need to outline a common course with the Biden administration—and fast. Yet, they again appear to be waiting for the United States to take the initiative. Of course, they had to let the new U.S. secretary of state, Anthony Blinken, enter office before officially reaching out to him. A first conversation between the British, French, and German foreign ministers and Blinken took place on February 5.

However, with weeks rather than months to come up with a concrete proposal, the Europeans could have made a more forceful attempt to put the EU in the driver’s seat. Oddly enough, it was Iran’s Foreign Minister Javad Zarif who called on the EU as the chair of the JCPOA’s Joint Commission, which monitors the accord’s implementation, to mediate a U.S. return to the deal. Not only could this proposal have come from Brussels itself, but the wrong person also responded to the call: French President Emmanuel Macron suggested himself as an “honest broker.”

The Europeans don’t need the U.S. secretary of state to draft a to-do list for them. Instead, they should channel their frustration over Iran’s diversion from the JCPOA into concrete demands and timelines for a sequenced return to full compliance by all signatories. In this context, it doesn’t hurt—and, indeed, it would bolster the EU’s role as a neutral mediator—to remind Washington of the need to make the first move. This could be the simple but highly symbolic revocation of the May 2018 executive order that sealed Washington’s withdrawal, and it could be done by Biden when he speaks on February 19 at this year’s virtual Munich Security Conference.

Moreover, it doesn’t suffice for Europe to work behind the scenes; Europe has to win the public discourse, especially given the hardening of debates in both Tehran and Washington. Therefore, the Europeans should press all partners on the delivery of humanitarian aid by boosting the near-defunct Instex trade channel and greenlighting the pandemic relief loan Tehran requested from the International Monetary Fund. And they should explore avenues for regional de-escalation by mulling broader talks—not about Iran’s nuclear program but about the security concerns all sides have, from missiles and militias to drones and domestic unrest.

Precisely because the beef is mainly between the United States and Iran, Europe has a role to play as a go-between. The Europeans should do so in close consultation with Washington, but not at the latter’s behest. Europe can’t hide, and it has little time to lose.

Cornelius Adebahr
Adebahr is a nonresident fellow at Carnegie Europe. His research focuses on foreign and security policy, in particular regarding Iran and the Persian Gulf, on European and transatlantic affairs, and on citizens’ engagement.

Οι «πενταμερείς» 1959 – 2021 και οι διαχρονικές τουρκικές απαιτήσεις

0

γράφει η Φανούλα Αργυρού*

Η πρώτη «πενταμερής» διάσκεψη για το Κυπριακό έλαβε χώρα στο Lancaster House στο Λονδίνο τον Φεβρουάριο του 1959 όπου στις 19 Φεβρουαρίου 1959 υπογράφτηκαν οι Συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου. Συμμετείχαν το Ηνωμένο Βασίλειο, Ελλάδα, Τουρκία (που αυτοδιορίσθηκαν και οι «εγγυήτριες» της ΚΔ») και οι δύο κοινότητες με τους Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και Δρ. Φαζίλ Κουτσιούκ.  Η  «Κυπριακή Δημοκρατία» ανακηρύχτηκε στις 16 Αυγούστου 1960 στη Λευκωσία με υπογραφές Sir Hugh Foot τελευταίου κυβερνήτη της αποικίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου πρώτου Προέδρου της νεοσύστατης Κυπριακής Δημοκρατίας και Δρ. Φασίλ Κουτσιούκ πρώτου Αντιπροέδρου της ΚΔ.  Στους Μαρωνίτες, Αρμενίους και Λατίνους, τους οποίους κατέταξαν ως θρησκευτικές ομάδες, (επιμονή της Τουρκίας ήταν ΜΟΝΟ δύο κοινότητες να αναγνωρίζονταν) δόθηκε επιλογή  να αποφασίσουν σε ποία από τις δυο κοινότητες να ενσωματωθούν  και οι τρείς ομάδες επέλεξαν την Ελληνική Κοινότητα.

Malborough House – Η Βασίλισσα Ελισάβετ ΙΙ το ενοικίασε στην Γραμματεία της Κοινοπολιτείας αρχές του 1965.

Η δεύτερη   «πενταμερής» έλαβε χώρα και πάλι στο Λονδίνο,  αλλά στο Malborough House. Ξεκίνησε στις 15 Ιανουαρίου 1964. Την διοργάνωσαν οι Βρετανοί ως «Διάσκεψη για την Κύπρο 1964» μετά τις τουρκικές επιθέσεις το Δεκέμβριο του 1963 και εφόσον η Κυπριακή Δημοκρατία ζήτησε βοήθεια από το Λονδίνο. Και παρόλο ότι η Κυπριακή Δημοκρατία υφίστατο από το 1960,  εντούτοις βλέπουμε ότι η διευθέτηση καθισμάτων (seating arrangements) αποκαλύπτει ότι oι τουρκικές απαιτήσεις, δηλαδή η αποφυγή αναγνώρισης της ΚΔ  μάλλον λαμβανόταν υπόψη. Γι΄αυτό βλέπουμε ότι στη διευθέτηση καθισμάτων η Κυπριακή Δημοκρατία  δεν φαινόταν. Σημειώνω ότι οι Τούρκοι και Τουρκοκύπριοι από τότε απαιτούσαν δύο ξεχωριστά γεωγραφικά κράτη. (Βλέπε και βιβλίο γράφουσας  «Διζωνική vs Δημοκρατία» 2019). Παράλληλα και οι Βρετανοί από τις 3.1.1964 ξεκίνησαν να μελετούν σχέδια για ανασύσταση/μετάλλαξη της ΚΔ σε δύο συνιστώντα κράτη (two constituent states)  όπως έγραψα σε διάφορα άρθρα μου.( «Σημερινή» 23.11.2020 «H πολιτική ισότητα του κ. Stephen Lillie ήταν βρετανική φόρμουλα από το 1956».)

Ας δούμε την διευθέτηση καθισμάτων.

Η κάθε αντιπροσωπεία είχε διαχωριστεί  σε «Συμβούλους» (Advisers).

  • Σύμβουλοι Βρετανίας– Δούκας του Devonshire, λόρδος Carrington, Υπουργός Κοινοπολιτείας, Γενικός Γραμματέας, Sir Arthur Clark
  • Σύμβουλοι Ελλάδας– κ.κ Πηλαβάκης, Παλαμάς και Μελάς
  • Σύμβουλοι Τουρκίας– κ.κ. Bayulken, Erkin, Kuneralp
  • Σύμβουλοι Κύπρου(α)κα Σουλιώτη, κ. Κληρίδης, κ. Παπαδόπουλος

Σύμβουλοι Κύπρου (β) κ.κ. Orek, Denktash, Riza

Η διευθέτηση καθισμάτων στην Διάσκεψη Ιανουάριος 1964 στο Λονδίνο

Και στη μέση των «Συμβούλων Κύπρου» καθόταν ο κ. Κυπριανού (Σπύρος), τότε Υπ. Εξωτερικών της ΚΔ (με πίσω του να γράφεται «πόρτα»). Και όλοι αυτοί να αντιπροσωπεύουν «Κύπρο» όχι Κυπριακή Δημοκρατία.

(Η  αναφορά σε Γενικό Γραμματέα δεν είχε καμία σχέση με τον ΓΓ του ΟΗΕ, αναφερόταν στον κ. J Howard Drake ως ΓΓ της Διάσκεψης.  Δούκας του Devonshire ήταν ο  Andrew Cavendish τότε Υφυπουργός για Κοινοπολιτειακές Σχέσεις. Ο λόρδος Carringtonήταν υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου. Ο SirArthurClarkήταν ο βρετανός ΄Υπ. Αρμοστής στην Λευκωσία.)

Το ότι ήταν  «πενταμερής» το επιβεβαίωσε ο τότε Υπουργός Κοινοπολιτείας στις 2.1.1964 στο Συμβούλιο Ασφαλείας όταν είπε:  «μία συνεδρία αντιπροσώπων των τριών κυβερνήσεων ΗΒ, Τουρκίας και Ελλάδας και των δύο κοινοτήτων θα λάβει χώρα στο Λονδίνο σύντομα».(“a conference of representatives of the three governments [i.e. the UK, Turkey and Greece] and of the two communities will be convened in London at an early date.”) 

Εκείνη τη   «διευθέτηση» των Βρετανών δέχθηκε και ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος και οι λοιποί «σύμβουλοι» Ελληνοκύπριοι που έλαβαν μέρος. Η σχετική δήλωση του Υπουργού Κοινοπολιτείας Duncan Sandys αναφέρθηκε και στη Βουλή των Κοινοτήτων στις 14 Ιανουαρίου 1964, όταν ανακοινώθηκε σχετική επιστολή προς τον ΓΓ του ΟΗΕ  ημερ. 9.1.1964:

«Έχω απόψε λάβει τη συγκατάθεση του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και Δρ. Κουτσιούκ για τις καλές υπηρεσίες των κυβερνήσεων ΗΒ, Ελλάδας και Τουρκίας να βοηθήσουν στη λύση των προβλημάτων στην Κύπρο. Για αυτό το σκοπό, συνέδριο των αντιπροσώπων των τριών κυβερνήσεων και των δύο κοινοτήτων θα διοργανωθεί στο Λονδίνο σύντομα»

«I have tonight received from Archbishop Makarios and Dr. Kutchuk their acceptance of the offer of good offices of the British, Greek and Turkish Governments to help in the solution of the problems of Cyprus. For this purpose, a Conference of representatives of these three Governments and of the two communities will be convened in London at an early date.»

Ένας μπορεί να ισχυριστεί ότι ήταν «εξαμερής» η συνάντηση το 1964 καθώς ο μ. Σπ. Κυπριανού μίλησε ως Υπ. Εξωτερικών της ΚΔ, όμως, τόσο η δήλωση του Υπουργού Κοινοπολιτειακών Σχέσεων όσο και η διευθέτηση καθισμάτων αλλιώς παρουσιάζουν τα πράγματα.

https://api.parliament.uk/historic-hansard/commons/1964/feb/17/cyprus

Τώρα ας δούμε τι απαιτούσαν οι Τούρκοι στην δεύτερη «πενταμερή».

Η πρώτη σελίδα της τουρκοκυπριακής πρότασης του 1964 για «Ομόσπονδη Κυπριακή Δημοκρατία» (μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου 1964) που έστειλε στο Λονδίνο η Βρετανική Υπάτη Αρμοστεία στη Λευκωσία.

Ακόμα μια σελίδα από το τουρκο-κυπριακό έγγραφο για ομοσπονδοποίηση της Κύπρου

Στις 16 Ιανουαρίου 1964 ο προεδρεύων Υπουργός Κοινοπολιτείας πρότεινε όπως οι συζητήσεις  ήσαν ανεπίσημες δίχως δεσμεύσεις μέχρι να έφθαναν σε μια βάση για συμφωνία. Φαινόταν, είπε, κάποια σίγουρη κοινή συνισταμένη για επίλυση των προβλημάτων. Σε αμφότερες τις κοινότητες στην Κύπρο, ειδικά στους Τούρκους, έπρεπε να διδόταν ένα αίσθημα ασφάλειας για τα δικαιώματα και περιουσίες τους, και για το θέμα του Συντάγματος. Και ζήτησε από τους  Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους αντιπροσώπους να θέσουν τις προτάσεις τους για λύση των προβλημάτων.  Πρώτος μίλησε ο Τούρκος ΥΠΕΞ Eρκίν, ο οποίος αναφέρθηκε στην στρατηγική σημασία της Κύπρου και ότι αυτή είναι προέκταση της Ανατολίας κτλ, δεύτερος ο Ραούφ Ντενκτάς (πιο κάτω οι απαιτήσεις του) τρίτος ο Γλ. Κληρίδης  ο οποίος απέρριψε τις τουρκικές θέσεις και πρότεινε ένα πραγματικό ενιαίο δημοκρατικό σύνταγμα με ίσα δικαιώματα για όλους τους πολίτες κτλ.

  

Η συνάντηση με την τουρκική αντιπροσωπεία 24.1.1964

Ο Ραούφ Ντενκτάς είπε ότι η κοινότητά του θεωρούσε  ότι η λύση έπρεπε να ήταν  βασισμένη σε μια εθελοντική ανταλλαγή πληθυσμού με συγκέντρωση του τουρκικού πληθυσμού σε μια περιοχή. Να υπήρχαν πρόνοιες για ανταλλαγή γης μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων και για αποζημίωση όπου δεν θα γινόταν ανταλλαγή και ότι ακόμα προέβλεπε μια Κεντρική Κυπριακή Κυβέρνηση. Η Κύπρος μπορούσε να ήταν ένα ενωμένο κράτος, νοουμένου οι Ελληνοκύπριοι δεχόντουσαν κάποιες επιφυλάξεις για τα τουρκικά δικαιώματα, ή μπορούσε να είναι ένα Ομόσπονδο Κράτος.Μπορούσαν να υπάρξουν εγγυήσεις ότι η τουρκική κοινότητα στο μέλλον δε θα αναζητούσε να ενωθεί με τη Τουρκία. Αύξηση των Τουρκικών και Ελληνικών στρατιωτικών δυνάμεων…

Στις 24 Ιανουαρίου 1964 ο Υπουργός Κοινοπολιτείας Duncan Sandys μαζί με Βρετανούς αξιωματούχους σε συνάντηση με την τουρκική αντιπροσωπεία και ώρα 3.55 μ.μ. στο Malborough House,  έδωσε στον κ. Ερκίν προκαταρτική (draft) φόρμουλα. Είπε ότι η τουρκοκυπριακή αντιπροσωπεία τον είχε πληροφορήσει ότι ο Δρ. Κουτσιούκ  δεν επρόκειτο να διαπραγματευτεί  εκτός από μια βάση για γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο Κυπριακών κοινοτήτων… Ο κ. Ερκίν πρότεινε δύο τροποποιήσεις. Α) Να γινόταν ξεκάθαρο ότι τα δικαιώματα της Τουρκίας ως εγγυήτρια δύναμη σύμφωνα με την Συνθήκη (Εγγυήσεως) θα παρέμεναν και β) Η τουρκική κυβέρνηση θα μπορούσε να στείλει και άλλα στρατεύματα στο νησί ως μέρος της διεθνούς ειρηνευτικής δύναμης (που συζητείτο)…

Η συνάντηση 16.1.1964 με τις δηλώσεις Ραούφ Ντενκτάς

Ο Υπ. Κοινοπολιτείας είπε ότι η πρώτη τροποποίηση πίστευε θα γινόταν αποδεκτή. Όμως  η δεύτερη ούτε από την Ελληνική κυβέρνηση ούτε από την Ελληνοκυπριακή κοινότητα θα γινόταν δεκτή. Συμφώνησε  να ενημερώσει την ελλαδική αντιπροσωπεία.

Λίγο αργότερα την ίδια μέρα  και ώρα 5.25 μ.μ. ο Υπουργός Κοινοπολιτείας σε συνάντηση με την ελλαδική αποστολή (κ.κ. Χρίστο Ξανθόπουλο Παλαμά και Μιχάλη Μελά) τους είπε ότι η τουρκοκυπριακή αντιπροσωπεία του το είχε ξεκαθαρίσει ότι δεν θα δεχόταν λύση που δεν προνοούσε γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο Κυπριακών κοινοτήτων…

Ενιαίο κράτος

Οι τουρκικές αξιώσεις δεν έγιναν δεκτές ούτε από τους Ελληνοκύπριους , οι οποίοι υποστήριζαν ενιαίο κράτος, ούτε από την ελλαδική αντιπροσωπεία και η «πενταμερής» είχε πλέον ουσιαστικά διαλυθεί. Ο Σπ. Κυπριανού μετά από συνάντηση με τους Βρετανούς στο Chequers επέστρεψε στην Κύπρο…

Οι Κύπριοι που αντιπροσώπευσαν την «Κύπρο» ήσαν:  Σπ. Κυπριανού, Υπ. Εξωτερικών της ΚΔ,  Κρ. Τορναρίτης  Γενικός Εισαγγελέας,   Α. Σωτηριάδης ΄Υπ. Αρμοστής της ΚΔ στο Λονδίνο, κα Στέλλα  Σουλιώτη Υπ. Δικαιοσύνης,   Τάσσος Παπαδόπουλος, Υπουργός Εργασίας,  ο Γλ. Κληρίδης πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων,  Παναγιώτης Κακογιάννης, πατέρας της Στέλλας Σουλιώτη και δικηγόρος από τη Λεμεσό,  Πασχάλης Πασχαλίδης  οικονομικός σύμβουλος της ΚΔ, Οσμαν  Ορέκ Υπουργός Άμυνας,  Ραούφ Ντενκτάς πρόεδρος της Κοινοτικής Συνέλευσης και ο Τουρκοκύπριος πολιτικός Χαλίτ Αλί Ριζά.  Συν ο βρετανός δικηγόρος SirFrankSoskice(πέθανε το 1979).

Κραν Μοντάνα 2017  

Το 2017,  εις απάντηση σε ερώτηση  μου, «Ποίες συγκεκριμένα κυρίαρχες χώρες και άλλοι συμμετείχαν επίσημα στην Διάσκεψη για την Κύπρο ως μέλη, ως συμμετέχοντες ή ως παρατηρητές;» το Φόρειν ΄Οφις απάντησε : «Τα Ηνωμένα Έθνη διευκόλυναν την διάσκεψη για την Κύπρο. Τα μέρη ήσαν, οι δύο κυπριακές κοινότητες. Το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ελλάδα και η Τουρκία, παρευρέθηκαν υπό την ιδιότητά τους ως οι τρείς εγγυήτριες δυνάμεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, παρευρέθηκε  ως  παρατηρητής.» Επίσημα απούσα η ΚΔ.

Εν κατακλείδι, σύμφωνα με τα βρετανικά έγγραφα μπορούμε  να πούμε ότι και το 1964 στην ουσία ήταν «πενταμερής». Ίσως να χρησιμοποιήθηκε η γνωστή βρετανική τακτική της κατά SirDavidHannayεποικοδομητικής ασάφειας. Το 1974 όμως,  στη Γενεύη ΙΙ με προεδρεύοντα τον James Callaghan και  πρόσφατα το 2017 στην Ελβετία, εκείνη η «σκεπασμένη» ύπαρξη της αναγνώρισης της ΚΔ το 1964, έστω με εποικοδομητική ασάφεια, απουσίαζε εμφαντικά για να ικανοποιηθεί η Τουρκία, η οποία διαχρονικά δεν αναγνωρίζει την ΚΔ.  Και το ίδιο θα ακολουθήσει  και στην επόμενη. Αν γίνει. Και αν βρεθεί  δικός μας να δεχτεί τα προτεινόμενα, που λέγεται μετέφερε ο βρετανός ΥΠΕΞ Ντόμινικ Ράαπ ως «νέο βρετανικό σχέδιο»,    θα εκτελεστεί η ΚΔ μέσω Δι-κοινοτικής, Δι-ζωνικής Ομοσπονδίας. Μια  νέα φορεσιά του απορριφθέντος  «Σχεδίου Ανάν» του Sir David Hannay. Θυμίζω ότι ο τελευταίος μας είχε προειδοποιήσει ότι  θα μας το φέρνουν ξανά και ξανά ώσπου να μας το δεχτούμε. Θα είναι «το τέλος του τόπου» κατά Ανδρέα Μαυρόγιαννη («Σ» 14.2.2021).

Σημ. Δεν αναφέρθηκα  στις τουρκικές απαιτήσεις μεταξύ 1955-59 τα γράψαμε επανειλημμένα.

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

ΠΗΓΗ:ΣΗΜΕΡΙΝΗ 21/2/2021

America Is Not ‘Back.’ And Americans Should Not Want It to Be.

0

Unless President Biden challenges the fundamental premises of U.S. foreign policy, he will repeat the mistakes of his predecessors, but in a more competitive world.

Mr. Wertheim is a historian of American foreign policy and the director of grand strategy at the Quincy Institute for Responsible Statecraft, a think tank.

Credit…David Tulis/Agence France-Presse — Getty Images

“America is back,” President Biden has declared in every major foreign policy speech he has given since taking office. He means to restore what he sees as the essence of global leadership — the United States joining with allies to “fight for our shared values” — that his predecessor defiled. Back, then, is America’s quest to order the world in the name of democracy, human rights and the American way.

After four years of Donald Trump, the impulse to return to familiar habits is understandable. But those habits, especially the moralization of one country’s armed dominance, have proved destructive. What matters is whether the Biden administration will actually make America — No. 1 in armed force and arms dealing — less violent in the world. In that regard, Mr. Biden’s larger vision, of the United States dividing the globe into subordinate allies and multiplying adversaries, and shouldering the burdens toward both, remains troubling, no matter how high-minded his rhetoric or diplomatic his actions.

Mr. Biden has signaled some improvement so far. He has cut off Washington’s support for “offensive operations” in Yemen and related arms sales to Saudi Arabia, reversing the awful policy initiated by President Barack Obama and intensified by President Trump. He has taken steps toward re-entering the nuclear agreement with Iran, essential for avoiding future wars.

Even the decency of his words marks a welcome change from the assaults of Mr. Trump, who recast the United States in his own bullying image. When Mr. Trump, in his 2016 campaign, professed to be “the most militaristic person there is,” more observers should have taken notice. He often acted accordingly in office, imposing draconian sanctions on Iran and Venezuela, and leaving hundreds of troops in Syria “only for the oil.”

And yet it is far from clear that a demagogic militarist in the White House caused more harm through warmaking than his two bipartisan predecessors. Mr. Trump found it easy to deliver on his promise that “our military dominance must be unquestioned.” He needed only to inherit the armed forces globally deployed for decades. In the end, he escalated many existing conflicts but managed to avoid launching new ones (though he came close with Iran) and put the Afghanistan war on a path to termination.

That is why Mr. Trump’s tenure makes it more important, not less, to be critical of what came before him. America’s version of “liberal internationalism” — code for global military dominance exercised on behalf of liberal values — remains the primary source of decades of foreign policy disaster. Unless Mr. Biden challenges the very premise, he will repeat the same mistakes, now in a more competitive world.

“We will meet the responsibility of defending human liberty against violence and aggression,” George W. Bush declared in gearing up to commit a supreme act of violent aggression, the invasion of Iraq. Hundreds of thousands of Iraqis paid with their lives. Mr. Bush, re-elected, waxed lyrical about “ending tyranny in our world.”

Like the current president, Barack Obama entered office collecting plaudits for not being his predecessor. “America is back,” he even proclaimed in 2012. But Mr. Obama, despite frequently resisting calls for intervention, failed to get through his first term without launching a disastrous military escapade. This one, undertaken on humanitarian grounds and with multilateral backing, aimed to prevent a massacre in Libya. To stand idly by, Mr. Obama explained, would have “stained the conscience of the world.” The intervention ultimately lengthened Libya’s civil war and led to the destruction of the regime, unleashing chaos, terrorism and slavery. More broadly, Mr. Obama expanded and streamlined perpetual warmaking via drones and special forces across the greater Middle East.

In Washington, few consciences, or careers, have been stained by America’s sins of commission. Foreign policy elites have displayed more ingenuity in developing justifications for armed dominance, toggling through such rationales as stopping genocides in the 1990s, spreading democracy in the 2000s and containing China’s and Russia’s authoritarian influence most recently. The record of Mr. Trump, broadly similar in military terms to his politesse predecessors, lays bare the limits of deploying the coercive power of the United States on behalf of humankind.

Investing military might with self-righteous moralism has not only produced one policy failure after another, it has also tarnished the very ideals conscripted into power politics. In crusading to spread American-style freedom, presidents have put the credibility of liberal democracy on the line. When their campaigns failed abroad, a segment of Americans turned to strongman rule at home. Possibly Mr. Trump, with his bottomless performances of cruelty, could become president only after previous leaders treated fundamental issues of power and justice with superficial moralizing and left others to pay the price.

After Mr. Trump, Americans must not be content for their country to do bad things for better reasons. America is not “back,” and we should not want it to be.

President Biden should break firmly with the pre-Trump status quo. He has wisely ordered an audit of America’s military footprint, and he should use it to bring home many of the roughly 200,000 troops scattered across the globe and thereby disentangle the United States from regional disputes. In May, he can become the president who ends America’s war in Afghanistan, honoring the United States’ agreement to withdraw. From there, he should wind down the war on terror, build peace with North Korea rather than naïvely trying to denuclearize it and tell the Pentagon that “great power competition” will not be the organizing principle of relations with China and Russia.

Only then can he make good on his commitment to orchestrate cooperation against the world’s foremost threats, such as pandemic disease and climate change, and invest in the American people where they live and work.

The task for Mr. Biden, and a new generation, is not to restore American leadership of the world but rather to lead America to a new place in the world.

Stephen Wertheim (@stephenwertheim) is a historian of American foreign policy and the director of grand strategy at the Quincy Institute for Responsible Statecraft. He is the author of “Tomorrow, the World: The Birth of U.S. Global Supremacy.”

The Times is committed to publishing a diversity of letters to the editor. We’d like to hear what you think about this or any of our articles. Here are some tips. And here’s our email: [email protected].

Follow The New York Times Opinion section on Facebook, Twitter (@NYTopinion) and Instagram.

The New York Times

Ο πολυπολικός κόσμος και η Τουρκία

0

Διπλωμάτες: Εν κρυπτώ το νομοσχέδιο για το υπ. Εξωτερικών – Κατέρρευσε στέγη πρεσβείας λόγω υποχρηματοδότησης

0
Θανάσης Αργυράκης 24-02-2021 22:35 Τελευταία ενημέρωση: 24-02-2021 22:38 
«Καταπέλτης» ήταν στην ομιλία της η πρόεδρος της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων

Απίστευτα περιστατικά για τα δεδομένα διπλωματικής υπηρεσίας μιας ευρωπαϊκής χώρας περιέγραψε στην Επιτροπή Εξωτερικών της Βουλής η πρόεδρος της Ένωσης Διπλωματικών Υπαλλήλων (ΕΔΥ) του υπουργείου Εξωτερικών, Ελένη Λιανίδου, κατά τη διάρκεια της συζήτησης του νομοσχεδίου για τον νέο Οργανισμό. Δηλαδή, τον νόμο-πεμπτουσία της λειτουργίας του υπουργείου Εξωτερικών, το οποίο αποτελεί την προμετωπίδα της εξωτερικής πολιτικής της χώρας και της υπεράσπισης των εθνικών στόχων.

Η ίδια είπε ότι, εξαιτίας της υποχρηματοδότησης του υπουργείου, υπήρξε «πρόσφατο συμβάν στο Ζάγκρεμπ, όταν τον Δεκέμβριο κατέρρευσε με τους σεισμούς η στέγη του κτηρίου της πρεσβείας και της κατοικίας, όπου δεν έχει γίνει καμία ανακαίνισή του εδώ και πολλά χρόνια». Και επεσήμανε: «Το ίδιο θα συμβεί και με άλλα ιδιόκτητα κτήρια».

Ελλάδα Vs Τουρκία

Κάνοντας σύγκριση των κονδυλίων που διαθέτει η χώρα μας για την προβολή των θέσεών της διεθνώς, σε σχέση με την Τουρκία, υπογράμμισε ότι η σύγκριση είναι τουλάχιστον απογοητευτική.

«Η εθνική αντιπροσωπεία -είπε- πρέπει να ενημερωθεί ότι η υπεράσπιση των εθνικών θεμάτων και η αξιοπρεπής εκπροσώπηση της χώρας, υπό τοιαύτας συνθήκας καθίσταται αδύνατη, όπως επιβεβαιώνει και ο μη εορτασμός της εθνικής εορτής από το 2010 και ένθεν.

Ακόμα χειρότερα στο 95% των Αρχών Εξωτερικού οι δαπάνες δημοσίων σχέσεων ανέρχονται σε 2.500 ευρώ ετησίως . Δηλαδή 200 ευρώ το μήνα. Η σύγκριση με την άλλη πλευρά του Αιγαίου είναι καταθλιπτική».

Εν κρυπτώ

Η πρόεδρος της ΕΔΥ ζήτησε την «άμεση απόσυρση του νομοσχεδίου για τον Οργανισμό του υπουργείου Εξωτερικών, προκειμένου να τεθεί σε περαιτέρω διαβούλευση και τροποποιήσεις».

Ουσιαστικά είπε ότι είναι τόσο προχειροφτιαγμένος που «με μαθηματική ακρίβεια οδηγούμαστε, σε περίπτωση που υιοθετηθεί αυτό το νομοσχέδιο ως έχει, σε βομβαρδισμό τροπολογιών για διόρθωσή του, κατά τους αμέσως επόμενους μήνες».

Τόνισε, δε, ότι είναι απαράδεκτο το γεγονός ότι η επεξεργασία του νομοσχεδίου έγινε εν κρυπτώ.

«Ο νέος Οργανισμός -είπε- δεν αποτελεί προϊόν διαλόγου και αξιολόγησης προτάσεων, όπως όλοι οι προηγούμενοι Οργανισμοί, που διέπουν την λειτουργία του ΥΠΕΞ.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του ΥΠΕΞ ο νέος Οργανισμός έγινε εν κρυπτώ, χωρίς την συμμετοχή των Διπλωματών, αλλά από ομάδα νομικών συμβούλων του Γραφείου Νομοθετικής Πρωτοβουλίας.

Επιπλέον και μετά το στάδιο της ηλεκτρονικής διαβούλευσης, εν μέσω Αυγούστου, καμία από τις προτάσεις των Διπλωματών αλλά και των άλλων Κλάδων δεν υιοθετήθηκε».

Κατά την άποψη της ΕΔΥ, με το νέο Οργανισμό «καθίσταται αδύνατον το υπουργείο Εξωτερικών να προχωρήσει στο μέλλον και να συμπορευτεί με τον βηματισμό των άλλων Διπλωματικών Υπηρεσιών των κρατών-μελών της ΕΕ και των άλλων προηγμένων χωρών».

Ο νέος Οργανισμός, παρατήρησε, «αφοπλίζει τους Διπλωματικούς Υπαλλήλους και στην πράξη μειώνει, αντί να προωθεί, την αξιοκρατία».

Προϋπολογισμός

Η πρόεδρος της ΕΔΥ ζήτησε «την άμεση αύξηση του προϋπολογισμού του ΥΠΕΞ και την αύξηση του διπλωματικού προσωπικού, τουλάχιστον στα προ οικονομικής κρίσεως επίπεδα, χωρίς κατάργηση οργανικών θέσεων» που προωθεί το νομοσχέδιο.

«Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στο ΥΠΕΞ -υπογράμμισε- είναι η διαχρονική μείωση του προϋπολογισμού την τελευταία δεκαετία, η οποία έχει οδηγήσει σε κατάρρευση υποδομών κι ως εκ τούτου στην πλέον δυσχερή εκτέλεση των καθηκόντων μας. Ο τελευταίος προϋπολογισμός του 2021 είναι έτι χειρότερος και οδηγεί στο χείλος του κρημνού».

Ειδικότερα, είπε ότι «ανέρχεται, μόλις στο ποσό των 288 εκατομμυρίων, καθιστώντας:

– Απολύτως δυσχερή την ενσωμάτωση του κλάδου Συμβούλων και Γραμματέων Επικοινωνίας, κάθε είδους μετατάξεις.

– Ανεφάρμοστη την πρόβλεψη για τις ιδρυόμενες νέες δομές με αλληλεπικαλυπτόμενες αρμοδιότητες (Γραμματείες, Ιδιαίτερα Γραφεία, Γραφεία Σχεδιασμού και Επιχειρησιακού Σχεδιασμού, Γραφείο Ελέγχου και Επιθεωρήσεων, Κέντρο Σχεδιασμού Εξωτερικής Πολιτικής, νέο Γραφείο Νομικής Υποστήριξης, Γραφείο Τύπου του Υπουργού επιπλέον της Υπηρεσίας Ενημέρωσης, Γραφείο Υπευθύνου Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, Γραφείο Εθνικού Εισηγητή κ.α.), οι οποίες διογκώνουν ανεπίτρεπτα τις μισθολογικές και λειτουργικές δαπάνες της Κεντρικής Υπηρεσίας εις βάρος της Εξωτερικής Υπηρεσίας, η οποία είναι και η κατεξοχήν αρμόδια για την διεθνή εκπροσώπηση και την υλοποίηση των εξωτερικών σχέσεων της χώρας».

Παρέθεσε, δε, τα στοιχεία της διαρκούς μείωσης του προϋπολογισμού του υπουργείου Εξωτερικών.

– 2003: 413.573.000 ευρω,

– 2005: 408.000.000 ευρω,

– 2007: 446.500.000 ευρω,

– 2009: 489.632.000 ευρω,

– 2011: 355.000.000 ευρω,

– 2013: 294.820.000 ευρω,

– 2015: 292.628.000 ευρω, και

– 2021: 288.000.000 ευρώ.

Από τα ποσά του φετινού προϋπολογισμού των 288.000.000 ευρώ, εξήγησε, «70 εκατομμύρια αφορούν αναγκαστικές δαπάνες εισφορών προς διεθνείς οργανισμούς, 110 εκατ. αφορούν δαπάνες μισθοδοσίας, 30 εκατομμύρια αφορούν ενοίκια και απόρρητα.

Το εναπομένον ποσό των 78 εκατ. ευρώ καλύπτει και άλλες ανελαστικές υποχρεώσεις, όπως τα έξοδα εθιμοτυπίας και επισήμων ταξιδίων και επισκέψεων της Προεδρίας της Δημοκρατίας και του Μαξίμου, με αποτέλεσμα για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής να μένουν περίπου 60 εκατομμύρια για το σύνολο των Αρχών Εξωτερικής Υπηρεσίας και την Κεντρική Υπηρεσία.

Δυστυχώς το 30% της παρακράτησης από τις Προξενικές εισπράξεις, οι οποίες έφθαναν τα προηγούμενα χρόνια τα 50 εκατ. ευρώ δεν επαρκεί, διότι αυτές μειώθηκαν δραματικά λόγω της πανδημίας».

Παρατηρήσεις – κόλαφος

Οπως ανέφερε η πρόεδρος της ΕΔΥ ενώπιον των βουλευτών, το «δαιδαλώδες και ογκώδες κείμενο» του νομοσχεδίου:

1. «Παρουσιάζει ασάφειες και είναι δύσκολο να εφαρμοσθεί.

2. Δεν περιέχει καμία πρόβλεψη απλοποίησης ή ψηφιοποίησης των παρεχομένων υπηρεσιών της Εξωτερικής Υπηρεσίας.

3. Δεν αποτελεί κείμενο μεταρρύθμισης και καινοτομίας ή απλοποίησης των οικονομικών και διοικητικών διαδικασιών και ενεργειών.

4. Απέχει μακράν κάθε έννοια επιτελικού κράτους.

Για να γίνει αντιληπτό -είπε- το μέγεθος της προχειρότητας και πλήρους άγνοιας των λειτουργιών του ΥΠΕΞ που χαρακτηρίζει το νομοσχέδιο, αναφέρουμε ως παράδειγμα τα περί διαγωνιστικών διαδικασιών που διενεργούνται με τις ισχύουσες διατάξεις περί δημοσίων συμβάσεων για προμήθειες των Αρχών της Εξωτερικής Υπηρεσίας, και είναι ανέφικτη, δεδομένου ότι απαιτεί σύσταση εννεαμελούς Επιτροπής από μόνιμους υπαλλήλους της κάθε Αρχής.

Ωστόσο, η μεγάλη πλειοψηφία των Αρχών Εξωτερικού δεν διαθέτει τόσο μεγάλο αριθμό μόνιμου προσωπικού και συνεπώς οδηγεί σε πάγωμα κάθε προμήθειας ή έργου άνω των 20.000 ευρώ».

Αλόγιστη ίδρυση νέων δομών

– Δεν λύνει, αλλά επιδεινώνει τα δύο σημαντικώτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει το ΥΠΕΞ, δηλαδή την υποστελέχωση διά της κατάργησης οργανικών θέσεων που προωθείται, και την υποχρηματοδότηση με την διόγκωση της κεντρικής υπηρεσίας και της αλόγιστης ίδρυσης νέων δομών.

Κατά την οικονομική κρίση -παρατήρησε- οι οργανικές θέσεις δεν καλύφθηκαν, αλλά ούτε καταργήθηκαν. Τώρα που έχουμε εξέλθει από την επιτήρηση, είναι αδικαιολόγητο να καταργούνται.

Σημειώνουμε ότι το ΥΠΕΞ είναι στελεχωμένο με 1.641 άτομα συνολικά, 583 στην Εξωτερική Υπηρεσία και 1.058 στην Κεντρική Υπηρεσία. Με πόσα επιπλέον άτομα θα είναι στελεχωμένο το ΥΠΕΞ μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου;

Ασφαλιστική κάλυψη

6. Στα 480 άρθρα δεν βρέθηκε καν ο χώρος για να ληφθεί, επιτέλους, πρόνοια για την επίλυση του χρόνιου αιτήματος του συνόλου των υπαλλήλων του ΥΠΕΞ για την ασφαλιστική μας κάλυψη σε χώρες εκτός ΕΕ.

Δηλαδή στο 78% των πρεσβειών μας (σε 57 από 85 χώρες). Η αδιαφορία για την υγεία των στελεχών του υπουργείου επί σειρά πολλών ετών, είναι αντισυνταγματική.

Η έλλειψη σαφούς δέσμευσης από πλευράς του κ.υπουργού για την άμεση επίλυση του ζητήματος, μας προβληματίζει σοβαρά.

Να σημειωθει ότι πρόκειται μόλις για 583 μόνιμους υπαλλήλους που υπηρετούν στις Αρχές Εξωτερικού, αριθμός που καθιστά απολύτως εφικτή τη ρύθμιση.

Αριστεία

7. Δείχνει εμμονή σε ζητήματα δήθεν ελέγχου στο πλέον ιεραρχικό υπουργείο της χώρας.

Οι νεοπαγείς και αμφιβόλου συνταγματικότητος «δομές αξιολόγησης και ελέγχου» που προωθούνται προς υιοθέτηση, η επιβολή πρωτοφανών πειθαρχικών διαδικασιών με εισαγωγή αέναων διαδικασιών Δευτεροβάθμιου Πειθαρχικού Συμβουλίου (με την οποία θα διαιωνίζεται η αβεβαιότητα διπλωματικών λειτουργών και η εσωστρέφεια) και η εξαίρεση του Διπλωματικού Κλάδου, χωρίς αιτιολόγηση, από το ανώτατο χρονικό όριο 6+6 μηνών για τις ειδικές αποστολές με ταυτόχρονη αύξηση του αριθμού τους από 25 σε 50 ανά έτος (που δημιουργεί παράλληλο σύστημα αδιαφανών μεταθέσεων, πέραν του θεσμοθετημένου) ουσιαστικά «αφοπλίζουν» τους Διπλωματικούς Υπαλλήλους και στην πράξη μειώνουν αντί να προωθούν την αξιοκρατία.

Οι διαδικασίες αυτές αποτελούν απαξίωση συνοδευόμενη από ισοπέδωση κάθε έννοιας ιεραρχίας και αριστείας, αρχές απαραίτητες για την εύρυθμη λειτουργία του ΥΠΕΞ.

Χαρακτηριστικά, η αύξηση του χρόνου προαγωγής των νέων διπλωματών από 3 σε 4 έτη, δημιουργεί συνθήκες δυσμενούς διάκρισης, ενώ η εισαγωγή εξετάσεων για προαγωγή για προαγωγή στο βαθμό ΣΠΒ αποτελεί οπισθοδρόμηση, διότι εφαρμόστηκε στο παρελθόν και απέτυχε. Κοντολογίς οι διαδικασίες αυτές «αφοπλίζουν» τους Διπλωματικούς Υπαλλήλους και αποδυναμώνουν την Διπλωματική Υπηρεσία».

Δείτε εδώ ολόκληρο το υπόμνημα της ΕΔΥ

Θανάσης Αργυράκης

Ο Θανάσης Αργυράκης είναι δημοσιογράφος με μακρόχρονη εμπειρία στο διπλωματικό ρεπορτάζ και το ρεπορτάζ άμυνας

lawandorder.gr

Atlantic Council: Οι σχέσεις Ελλάδος – ΗΠΑ στην εποχή Biden – Η νέα διατλαντική συμμαχία και ο παράγων Τουρκία

0

Η Ανατολική Μεσόγειος είναι μια ζωτική περιοχή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια αλλά και για τις ΗΠΑ

Ο δρόμος για την ανοικοδόμηση μιας νέας διατλαντικής συμμαχίας περνά μέσα από τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις.

Για την Ευρώπη, η προεδρία του Joe Biden σηματοδοτεί μια νέα, πιο φωτεινή εποχή.
Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η αναζωογόνηση των διατλαντικών σχέσεων είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την επίτευξη μιας φιλόδοξης ατζέντας, που περιλαμβάνει τη σύναψη συμμαχιών για την αναχαίτιση της Κίνας και της Ρωσίας.

Ωστόσο, η κυβέρνηση Trump κλόνισε ως έναν βαθμό την εμπιστοσύνη των Ευρωπαίων εταίρων.
Συνεπώς, η σύμπηξη ενός δυτικού μετώπου, όπως στο παρελθόν, για την αντιμετώπιση της ρωσικής πολιτικής παρέμβασης και της κινεζικής επιρροής δεν θα είναι εύκολη υπόθεση.

Ωστόσο, υπάρχουν πεδία ανησυχίας, που απαιτούν επίσης διατλαντική συναίνεση:
Για παράδειγμα, η μείωση των εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο με ταυτόχρονη ανάπτυξη ενός συνεκτικού και θετικού οράματος για το μέλλον της περιοχής.
Η Ανατολική Μεσόγειος είναι μια ζωτική περιοχή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια.
Η σταθερότητα στην περιοχή, λοιπόν, είναι εκ των ων ουκ άνευ εάν οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να θέσουν άλλες προτεραιότητες.

Ο ρόλος της Ελλάδας

Μετά την ανάκαμψη από την κρίση χρέους, η Ελλάδα εμφανίστηκε ως βασικός σύμμαχος των ΗΠΑ σε αυτήν την προσπάθεια.

Η κυβέρνηση Biden θα βρει στην Ελλάδα έναν σύμμαχο με ισχυρά δημοκρατικά διαπιστευτήρια.
Η ακλόνητη δέσμευση της Ελλάδας προς το ΝΑΤΟ και η εποικοδομητική δέσμευσή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) την καθιστά αναντικατάστατη για την επίτευξη προόδου στον τομέα της διατλαντικής συνεργασίας.

Στο πλαίσιο της στρατηγικής της δέσμευσης προς την ΕΕ και το ΝΑΤΟ, η Ελλάδα έχει προωθήσει ευρωατλαντικούς θεσμούς στα Δυτικά Βαλκάνια και ενίσχυσε την περιφερειακή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει να εμβαθύνουν τη στρατηγική τους συνεργασία με τη χώρα μας προκειμένου να αντιμετωπίσουν από κοινού τις προκλήσεις που θέτει ο ανταγωνισμός μεταξύ παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων, για τη σταθερότητα και τη μελλοντική κατεύθυνση της Νοτιοανατολικής Ευρώπης και της Ανατολικής Μεσογείου.

Ανάμεσα σε αυτές τις βαθιές προκλήσεις είναι η αυταρχική στροφή της Τουρκίας και η ρεβιζιονιστική εξωτερική πολιτική, η οποία υπονομεύει τόσο την ελληνική κυριαρχία όσο και τη δυτική συμμαχία.

Σταθεροποίηση της Ανατολικής Μεσογείου

Η απόσυρση των ΗΠΑ από τη Μέση Ανατολή, που επιταχύνθηκε υπό την προεδρία του Trump, άφησε ένα κενό εξουσίας.

Στην Ανατολική Μεσόγειο, οι συγκρούσεις στη Συρία και τη Λιβύη εντείνουν τις μεταναστευτικές ροές.

Αυτές οι γεωπολιτικές προκλήσεις απαιτούν προσοχή και απαιτούν μεγαλύτερο διατλαντικό συντονισμό για να διασφαλίσουν την ειρήνη, να προωθήσουν την ευημερία και να αποτρέψουν κακοήθεις δραστηριότητες.

Τα τελευταία χρόνια, ελλείψει μιας τέτοιας κοινής στρατηγικής προσέγγισης από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ΕΕ, η Τουρκία και η Ρωσία έχουν καλύψει το περιφερειακό κενό.

Ειδικότερα, η Τουρκία υπονομεύει το ΝΑΤΟ μέσω δράσεων όπως η απόκτηση του πυραυλικού συστήματος S-400 από τη Ρωσία και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στη βορειοανατολική Συρία.
Αυτή η συμπεριφορά θέτει εν αμφιβόλω την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή, δημιουργώντας χώρο για αυξανόμενη ρωσική επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο.

Εις απάντηση, η ΕΕ έχει ανανεώσει το ενδιαφέρον της για συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες σε ό,τι αφορά την εμπλοκή της Τουρκίας, κατανοώντας ότι οι ΗΠΑ μπορεί να αποτελέσουν καταλύτη για μια πιο αποτελεσματική προσέγγιση.

Φυσικά, η κατανόηση είναι αμοιβαία.
Μάλιστα, ο καθορισμός σαφών ορίων στην επεκτατική ατζέντα της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο θα έχει θετικά αποτελέσματα.
Άλλωστε, οι Ηνωμένες Πολιτείες παραδοσιακά έχουν ρόλο διαμεσολαβητή στα ελληνοτουρκικά.
Ωστόσο, η αμερικανική επιρροή δεν σημαίνει επιστροφή στην παλιά δυναμική του Ψυχρού Πολέμου.

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το ΝΑΤΟ κατάφερε να αποτρέψει τον πόλεμο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αλλά δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει τις διαφορές μεταξύ των δύο συμμάχων του.

Στην Τουρκία δόθηκε στρατηγική προτεραιότητα, δεδομένης της αξίας της στον περιορισμό της Σοβιετικής Ένωσης.
Όμως, ο αυταρχικός Erdogan και η ευρύτερη ρεβιζιονιστική εξωτερική πολιτική έχουν αλλάξει τα δεδομένα.

Η Ελλάδα, μέχρι στιγμής, δείχνει αυτοσυγκράτηση, αποδεικνύοντας αυτό που ο Πρέσβης των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Jeffrey Pyatt, αναγνώρισε ως «ανοχή» ενάντια στις τουρκικές προκλήσεις.
Με την ενθάρρυνση των Ηνωμένων Πολιτειών και των ευρωπαίων εταίρων της, η Ελλάδα έχει επαναλάβει διερευνητικές συνομιλίες με την Τουρκία και συνεχίζει να ζητά διεθνή διαιτησία για την επίλυση του ζητήματος της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών.
Όμως η χώρα μας χρειάζεται περισσότερη υποστήριξη.

Ελλάδα – ΗΠΑ

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η ελληνική κρίση χρέους υπογράμμισε τη γεωστρατηγική σημασία της χώρας.

Το 2010, ο Πρόεδρος Barack Obama υποστήριξε τη διάσωση για την Ελλάδα, αφού έκανε μνεία στις καταστροφικές επιπτώσεις που θα είχε μια άτακτη ελληνική χρεοκοπία.
Η βοήθεια που παρείχε η αμερικανική κυβέρνηση στην Ελλάδα το 2015 ήταν κρίσιμη για να μείνει η χώρα στην Ευρωζώνη.

Η Ελλάδα έχει στρατηγική σημασία για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Με την υποστήριξη τους, η Αθήνα ενίσχυσε τις περιφερειακές εταιρικές σχέσεις της με συμμάχους που είναι πρόθυμοι να συνεργαστούν για την προώθηση της συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο (π.χ. η εταιρική σχέση Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας εγκρίθηκε στο Κογκρέσο, το οποίο ψήφισε το East Med Act).

Η στρατιωτική-στρατιωτική συνεργασία μεταξύ Ελλάδας και Ηνωμένων Πολιτειών έχει επίσης διευρυνθεί.

Οι βάσεις στη Λάρισα και στο Στεφανόβικιο χρησιμοποιούνται ήδη από τις αμερικανικές δυνάμεις.
Ταυτόχρονα, το στρατηγικά τοποθετημένο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης στη Θράκη αναπτύσσεται για να διευκολύνει μετακινήσεις στρατευμάτων των ΗΠΑ.

Η περαιτέρω εμβάθυνση και επέκταση των εταιρικών σχέσεων ασφάλειας και ενέργειας στην περιοχή θα ήταν ένα βασικό βήμα.

Η ανάπτυξη της τριμερούς εταιρικής σχέσης Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου ειδικότερα θα μπορούσε να ενισχυθεί μέσω της συνεχούς, υψηλού επιπέδου δέσμευσης των ΗΠΑ και της δημιουργίας του Κέντρου Ενέργειας Ηνωμένων Πολιτειών-Ανατολικής Μεσογείου, όπως ορίζεται στον νόμο East Med.

Παρόμοιες πρωτοβουλίες για την εμβάθυνση της υφιστάμενης αμυντικής συνεργασίας πρέπει να αναπτυχθούν.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα πρέπει επίσης να συνεργαστούν με την Ελλάδα για την αντιμετώπιση περιφερειακών προκλήσεων υποστηρίζοντας ειρηνικές σχέσεις γειτονίας με την Τουρκία.

www.bankingnews.gr