Αρχική Blog Σελίδα 2329

ΥΠΑΡΞΙΑΚΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

3
Στη χθεσινή εκπομπή “Γνώση και Εμπειρία” της διαδικτυακής τηλεόρασης “Ανιχνεύσεις web tv” την οποία συντονίζει ο Αντιστράτηγος ε.α., Επίτιμος Διοικητής Στρατιάς και τ. Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς Κύπρου Ηλίας Λεοντάρης, ο Θεόδωρος Καρυώτης αφού ανέλυσε έννοιες της ΑΟΖ και, μάλιστα, επι χάρτου, τόνισε επανειλημμένα αυτό που λέμε και εμείς από εδώ: Ό,τι και να πάρει η Τουρκία από την Ελλάδα, πάλι θα ζητάει. Γιατί το πρόβλημα με την Τουρκία είναι ψυχολογικό. Θέλει την Ελλάδα, μονίμως, αντίπαλο. Δεν μπορεί να υπάρξει ούτε η κοινωνία της, ούτε, πολύ περισσότερο το πολιτικό της σύστημα.
Δεν υπάρχει δυνατότητα σύγκλισης Ελλάδας- Τουρκίας αξιωματικά, όπως λένε στα μαθηματικά.
Άρα, προκύπτει το ερώτημα τι κάνουμε με την Τουρκία;
1.- Πρέπει να συνειδητοποιήσει το ελληνικό Σύστημα- όχι, μόνο, το πολιτικό- πως η Ελλάδα πρέπει να αναδυθεί ως άλλος πόλος από την Τουρκία. Επί μέρους συνεργασίες θα υπάρξουν αλλά, σε τοπικό επίπεδο, η Ελλάδα δεν έχει άλλη επιλογή- για να επιβιώσει- από το να διαμορφωθεί σε πόλο. Και επειδή με την Τουρκία οι διαφορές δεν είναι, μόνο, ιστορικές αλλά και πολιτισμικές, οι άλλες χώρες της περιοχής, κυρίως, των Βαλκανίων, θα αυτοκληθούν να απαντήσουν στο ερώτημα με ποιόν θα ταχθούν. Κακά τα ψέματα.
2.- Ένας τέτοιος ρόλος, τοπικού χαρακτήρα, χρειάζεται την αποδοχή και την υποστήριξη των μεγάλων δυνάμεων. Άρα, απαιτεί ένα πειστικό αφήγημα το ερώτημα “Γιατί η Ελλάδα”. Αυτό θέλει δουλειά. Είναι διατεθειμένο το Σύστημα να την κάνει;
3.-Ο ρόλος απαιτεί, επίσης, ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, ικανή διπλωματία και μια ομάδα αναπαραγωγής των αξιωμάτων διεθνώς.
4.-Απαιτεί, επίσης, πρωτοβουλίες. Αντί να τρέχει πίσω από την Τουρκία να σβήνει φωτιές, να θέτει η Ελλάδα την ατζέντα και να ακολουθεί η Τουρκία. Οπότε, η Ελλάδα θα επιλέγει το πεδίο.
5.-Απαιτεί, κυρίως, πολιτισμική διπλωματία, με προβολή αυτού του άλλου που διαχρονικά παρήγαγε ο ελληνισμός. Είναι μια διακριτή, ελκυστική, πολιτισμική πρόταση. Μια πρόταση ζωής.
Χωρίς αυτήν δεν νοείται πολιτισμένη ανθρωπότητα. Αλλά απαιτεί παιδεία. Άρα και η αναβάθμιση της παιδείας είναι μονόδρομος.
Ξυπνήστε, γιατί αν μείνουμε στα σημερινά, θα χάσουμε. Με την αδράνεια δεν κρατάμε αυτά που έχουμε. Η διατήρησή τους απαιτεί ενέργεια.
Την Κυριακή προσεγγίσαμε το Ιράν, χθες, υπήρξε μια καλή ανάλυση της ΑΟΖ και των δυνατοτήτων της χώρας. Αύριο, παρακολουθείστε μια ενδιαφέρουσα εκπομπή με τον πρέσβη ε.τ. Νίκο Κανέλλο και τους προσκεκλημένους του για το Ισραήλ.
Βλέπετε “Ανιχνεύσεις web tv” για να διαμορφώνετε και όχι να ακολουθείτε τα γεγονότα.
Για το δικό σας (μας) καλό

Σε νέες βάσεις οι σχέσεις Ελλάδας – ΗΠΑ

0

Η Αθήνα διεκδικεί ρόλο σε Ανατ. Μεσόγειο και Βαλκάνια και μέσω της αναβάθμισης της ελληνοαμερικανικής αμυντικής συνεργασίας

Καθοριστικοί για τη δυνατότητα της Ελλάδας να διαδραματίσει ρόλο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων θα είναι οι επόμενοι μήνες, καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη ένα μεγάλο παιχνίδι, το οποίο συνδυάζει τις περιφερειακές διπλωματικές κινήσεις, την προσπάθεια της Αθήνας να ενισχύσει το οπλοστάσιό της, αλλά και τη λιγότερο δημοφιλή –πλην όμως απολύτως συνδεδεμένη και με τα εξοπλιστικά– υφιστάμενη συζήτηση για δημιουργία βιομηχανικών υποδομών. Τις προηγούμενες ημέρες η Αγκυρα προχώρησε σε ένα κρεσέντο ρητορικών προκλήσεων, οι οποίες συνοδεύτηκαν από υπερπτήσεις, την ανακοίνωση για πραγματοποίηση της μεγάλης ετήσιας άσκησης «Γαλάζια Πατρίδα» έως τις 5 Μαρτίου και ισχυρισμούς περί «παρενόχλησης» του «Τσεσμέ» από ελληνικά μαχητικά.

Εμπειροι παρατηρητές επισημαίνουν ότι οι Τούρκοι σε επιχειρησιακό επίπεδο απλώς υπενθύμισαν στην Αθήνα κάτι που είχαν ήδη γνωστοποιήσει στον τελευταίο γύρο των διερευνητικών στην Κωνσταντινούπολη. Δηλαδή, ότι οι βασικές διεκδικήσεις τους αφορούν το Αιγαίο, με την Ανατολική Μεσόγειο να τίθεται εκτός πλαισίου διερευνητικών (η Αγκυρα πλέον τις περιγράφει ως «συμβουλευτικές»), προκειμένου να συζητηθεί σε εύθετο χρόνο.

Η έμμεση πλην σαφής αναγνώριση από την Αίγυπτο των νοτίων ορίων της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, όπως αυτή κατατέθηκε στον ΟΗΕ τον Νοέμβριο του 2019, αποτελεί και μια σαφή ένδειξη για το πώς μπορεί να προχωρήσουν τα πράγματα στην Ανατολική Μεσόγειο τους επόμενους μήνες, αν βεβαίως η Αγκυρα δεν επιχειρήσει να επαναλάβει προκλήσεις παρόμοιες με εκείνες του περασμένου καλοκαιριού. Επίσης, είναι ιδιαίτερα κρίσιμης σημασίας η εξέλιξη και της άτυπης πενταμερούς υπό την αιγίδα του γ.γ. του ΟΗΕ (5+1) στη Γενεύη, στα τέλη Απριλίου. Η πλευρά της Κυπριακής Δημοκρατίας βρίσκεται υπό σημαντική πίεση καθώς, όπως όλα δείχνουν, η λύση της χαλαρής συνομοσπονδίας και, εμμέσως, της ουσιαστικής διχοτόμησης του νησιού βρίσκεται κανονικά στο τραπέζι.

Η τουρκική οργή των τελευταίων ημερών οφείλεται και σε κάτι ακόμα, το οποίο προέκυψε ανάγλυφα από το αμερικανικό χτύπημα στη βόρεια Συρία. Οι Αμερικανοί φαίνεται ότι επιστρέφουν δυναμικότερα στις εξελίξεις της περιοχής, επιχειρώντας να υπενθυμίσουν την παρουσία τους στην Ανατολική Μεσόγειο. Ο τουρκικός εκνευρισμός αφορά βεβαίως την αμερικανική προσπάθεια να διαλύσει την «ανίερη» συμμαχία Αγκυρας, Μόσχας, Τεχεράνης, αλλά και τη δραστηριοποίηση των ΗΠΑ αρκετά δυτικότερα. Οι Τούρκοι είναι ιδιαιτέρως ενοχλημένοι από τη χρήση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης (όπως αυτή προβλέπεται από την υφιστάμενη Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας – MDCA Αθήνας – Ουάσιγκτον) για τη μεταφορά αμερικανικών ελικοπτέρων στη Ρουμανία, αλλά και για μια σειρά επικείμενων ασκήσεων στην περιοχή της Θράκης, ιδιαίτερα στον Νομό Ξάνθης.

Η «Defender 2021» θα εξελιχθεί τον Μάρτιο, ενώ αμερικανικά στρατεύματα, ελικόπτερα και τεθωρακισμένα θα συμμετάσχουν και σε μια σειρά από ασκήσεις σε αυτή την ακριτική περιοχή της Ελλάδας τον Απρίλιο και τον Μάιο. Στην προδήλως στρεβλή ανάγνωση των Τούρκων για το δικαίωμα της Ελλάδας να διεξάγει ασκήσεις με συμμάχους της στο έδαφός της συμβάλλει βεβαίως η χρήση του μειονοτικού ζητήματος. Την ίδια στιγμή, πάντως, που η Αγκυρα διαμαρτύρεται για την ανάπτυξη αμερικανικών δυνάμεων σε ελληνικό έδαφος, εκπαιδεύει στην τουρκική πλευρά της Θράκης Αζέρους στρατιωτικούς στον χειρισμό UAV τύπου «Bayraktar». Επ’ αυτού αξίζει να σημειωθεί ότι η κρίση του Εβρου τον περασμένο Μάρτιο ήταν ιδιαίτερα διδακτική για τον Ελληνικό Στρατό. Με την καθοδήγηση και τη σιωπηλή αλλά διαρκή παρουσία και επίβλεψη του αρχηγού ΓΕΣ Χαράλαμπου Λαλούση, οι δυνάμεις στον Εβρο έχουν αναδιοργανωθεί με τρόπο που μπορούν να αντιμετωπίσουν την αλλαγή περιβάλλοντος που προκαλεί η παρουσία των μη επανδρωμένων αεροχημάτων. Η προμήθεια νέων συστημάτων αντιμετώπισης UAV θα ολοκληρώσει τις δυνατότητες του Στρατού Ξηράς όχι μόνο στον Εβρο, αλλά και στα νησιά.

Το αίτημα

Παράλληλα με τις αυξημένες ασκήσεις, Αθήνα και Ουάσιγκτον βρίσκονται σε προχωρημένες συζητήσεις για την ανανέωση της MDCA. Τις τελευταίες εβδομάδες, από την ελληνική πλευρά (σε επίπεδο τεχνοκρατών) έγινε μια απόπειρα συνδυασμού της πενταετούς ανανέωσης της MDCA με την ένταξη της Ελλάδας σε προγράμματα FMF ανάλογα με εκείνα που αφορούν την Αίγυπτο, το Ισραήλ και την Ιορδανία, δηλαδή χώρες που αποτελούν εταίρους των ΗΠΑ εκτός ΝΑΤΟ. Πρακτικά η Ελλάδα ζήτησε την ένταξη σε δύο προγράμματα που θα μπορούσαν να αποφέρουν την ενίσχυση με συνολικά 6 δισ. δολάρια (3+3), ωστόσο κάτι τέτοιο βρίσκεται ολοκληρωτικά εκτός της λογικής με την οποία είναι κατασκευασμένο το αμερικανικό θεσμικό οικοδόμημα.

Στην πραγματικότητα οι συζητήσεις ανάμεσα στις δύο πλευρές αφορούν τη διάρκεια της MDCA και τη χρήση νέων στρατοπέδων ή βάσεων. Εως τώρα έχουν τεθεί στο τραπέζι συνολικά 23 τοποθεσίες (εκτός, βεβαίως, από Σούδα, Στεφανοβίκειο, Λάρισα, Αλεξανδρούπολη). Στο τηλεφώνημα ανάμεσα στους υπουργούς Εξωτερικών Νίκο Δένδια και Τόνι Μπλίνκεν, συνολικής διάρκειας 45 λεπτών, τέθηκαν ευρύτερα στρατηγικά θέματα. Επίσης, παρά τις δυσκολίες που υπάρχουν, γίνονται προσπάθειες και για νέες επικοινωνίες σε ανώτατο επίπεδο (Τζο Μπάιντεν με Κυριάκο Μητσοτάκη) αλλά και στο αμυντικό (Λόιντ Οστιν με Νίκο Παναγιωτόπουλο), καθώς έως αυτή τη στιγμή η πιθανότητα αποστολής κάποιου υψηλόβαθμου αξιωματούχου στην Ουάσιγκτον για την 25η Μαρτίου και τους εορτασμούς των 200 χρόνων είναι μάλλον αμφίβολη λόγω της πανδημίας.

Ως προς την ποιότητα της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας και ΗΠΑ, η επέκτασή της μπορεί σε σημαντικό βαθμό να κριθεί από το πρόγραμμα των φρεγατών. Στην Ουάσιγκτον αναμένουν τη μη δεσμευτική επιστολή από την Αθήνα (LOR), προκειμένου να ξεκινήσει και μια πιο ουσιαστική συζήτηση για το πλοίο ενδιάμεσης λύσης που προτίθεται (και μπορεί) να αποδεσμεύσει το αμερικανικό Ναυτικό, ώστε να προχωρήσουν οι συζητήσεις, εφόσον βεβαίως επιλεγεί η πρόταση των ΗΠΑ έναντι των υφισταμένων Γαλλίας, Ολλανδίας, Ιταλίας, Ισπανίας, Βρετανίας και Γερμανίας. Η ελληνική επιθυμία για αντιτορπιλικό «Αρλεϊ Μπερκ» παραμένει πολύ δύσκολο να ικανοποιηθεί.

Εφόσον πάντως επιλεγεί η αμερικανική λύση, υπάρχει σαφής πρόβλεψη για την από κοινού ανάπτυξη και παραγωγή της επόμενης κλάσης αμερικανικών φρεγατών τύπου Constellation (FFGX). Πρόκειται, εν ολίγοις, για μια έμμεση πλην σαφή πρόνοια ότι πιθανή συνεργασία με τις ΗΠΑ στο σκέλος των φρεγατών του Πολεμικού Ναυτικού (Π.Ν.) δεν θα περιοριστεί στις τέσσερις MMSC, αλλά θα οδηγήσει στη ναυπήγηση και άλλων πλοίων αργότερα, στο τέλος της δεκαετίας. Αυτή η αμερικανική επιλογή να επενδύσει στη συνεργασία με την Ελλάδα στο ναυτικό πεδίο, έπειτα από αρκετές δεκαετίες, υποκρύπτει και τη σαφή βούληση της Ουάσιγκτον να συνεργαστεί με τις ναυτικές δυνάμεις της περιοχής. Το Π.Ν., έπειτα από μια δεκαπενταετία ουσιαστικής αδράνειας σε αυτό το σκέλος, καλείται να παίξει γεωπολιτικό ρόλο, ο οποίος δεν μπορεί υπό την παρούσα κατάσταση του στόλου να διαδραματιστεί.

Η βιομηχανική παραγωγή

Πέρα από όποια επιλογή γίνει τα επόμενα χρόνια, την Αθήνα απασχολούν οι δυσκολίες δημιουργίας μιας βιομηχανικής βάσης που θα επιτρέψει όχι μόνο την αγορά αλλά και –σε βάθος χρόνου– την ανάπτυξη συστημάτων. Στις συζητήσεις με τους διάφορους ενδιαφερόμενους για το εθνικό τυφέκιο είναι σαφώς ενταγμένη και η δυνατότητα να στηθεί γραμμή παραγωγής για εξαγωγές του προϊόντος και εκτός Ελλάδος. Ανάλογες, βεβαίως, είναι και οι συζητήσεις για τα ναυπηγεία. Κατά πολλούς, η συζήτηση για δύο ξεχωριστά ναυπηγεία (Σκαραμαγκάς και Ελευσίνα) αποτελεί συνταγή αποτυχίας γι’ αυτό και θεωρείται βέλτιστη λύση είτε η συγχώνευσή τους είτε η ιδιωτικοποίηση της μιας από τις δύο εγκαταστάσεις. Στα προγράμματα που θα προχωρήσουν την επόμενη περίοδο εντάσσεται, πάντως, η αναβάθμιση των παλαιότερων ελικοπτέρων Απάτσι της Αεροπορίας Στρατού (AH-64A) αλλά και των πυραυλικών συστημάτων MLRS. Μάλιστα, στην περίπτωση των Απάτσι σημαντικό ρόλο διαδραμάτισαν και οι πρόσφατες επαφές με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ).

kathimerini.gr

A strategic roadmap for reentry 2021 and beyond

0

US institutional commitments in a new geo-strategic environment

William Burke-White

Editor’s Note:“A Strategic Roadmap for Reentry 2021 and Beyond: Advancing Institutional Commitments in a New Geostrategic Environment” was a virtual workshop, sponsored in part by Carnegie Corporation of New York, and co-convened by the University of Pennsylvania’s Perry World House and the Foreign Policy Program at Brookings. The workshop was held over two half days on October 15-16, 2020.

EXECUTIVE SUMMARY

As the Biden administration takes office, it confronts a radically transformed global landscape in which it must advance a range of U.S. priorities through multilateral policy tools, including international institutions, international law, and multilateral diplomacy. Neglect of the international order and exits from international commitments under the Trump presidency have positioned the United States as a relative outsider in the multilateral policy space, decreasing its leverage and influence. Simultaneously, a rising China has become far more effective and assertive in shaping international norms and setting the agendas of international institutions. Even with unified Democratic control of the U.S. government, the new administration’s policy options are severely constrained by deep political divisions over America’s role in the world and the value of the international order. This new landscape demands fresh approaches to how the United States works with its partners, confronts its rivals, and advances its interests multilaterally.

 

The six “Philadelphia Principles” proposed in this report can guide the United States toward more effective multilateralism and involve shifts to its global strategic approach, changes to how the United States builds and stewards partnerships and alliances, and a renewed focus on the domestic political and bureaucratic context of multilateral engagement. Two principles operate at the global strategic level. First, the United States must recognize that the multilateral order is now defined by great-power rivalry, particularly with China, and respond in kind. Second, addressing transnational threats, especially climate change, must be the fundamental goal of U.S. multilateral strategy. The next two principles shape how the United States builds and stewards alliances. First, multilateral approaches should start with the countries that share U.S. values and commitment to democracy. Second, successful multilateralism requires the strategic use of multiple institutions, including informal processes, club-models, and non-binding commitments. The final two principles guide bureaucratic reform and domestic political engagement. First, multilateral priorities must be integrated into overall U.S. diplomatic strategy, especially by leveraging the strengths of bilateral relationships. Finally, multilateral objectives must align with the values the United States embodies at home and the interests of the American people.

While the implementation of these principles is critical to the effectiveness of U.S. multilateralism over the long term, the new administration must also take a series of concrete steps to re-engage the multilateral order early in the new term. In substantive areas including national security, international economics, and transnational threats, there are politically viable, substantively meaningful, and symbolically powerful actions that can advance U.S. interests and enhance the U.S. position in the international order. The report proposes several key early steps, some of which the Biden administration has already begun, including continuing the processes of rejoining the Paris Agreement and the World Health Organization (WHO), and negotiating an extension to the New Strategic Arms Reduction Treaty (New START). Over the course of the next four years, the Biden administration must also build the foundation for even more significant multilateral moves, including ratifying the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS), reforming the World Trade Organization (WTO), and strengthening the global architecture of climate governance. Operating consistently with these six principles and taking significant but politically feasible steps toward reform and reengagement will ensure that multilateral policymaking can advance the well-being and security of the American people.

brookings.edu

Τουρκία : Οι «πραιτωριανοί» του Ερντογάν – Πώς ο τούρκος πρόεδρος έστησε δίκτυο παραστρατιωτικών ενόπλων ομάδων

0

Μίχος Παναγιώτης

Πώς ο τούρκος πρόεδρος διαμόρφωσε ένα δίκτυο παραστρατιωτικών ενόπλων ομάδων εντός και εκτός της χώρας για προώθηση των συμφερόντων της Αγκυρας

Τουρκία : Οι «πραιτωριανοί» του Ερντογάν – Πώς ο τούρκος πρόεδρος έστησε δίκτυο παραστρατιωτικών ενόπλων ομάδων | tovima.gr
Ο στρατός αποτελούσε παραδοσιακά στην Τουρκία τον θεματοφύλακα του κοσμικού κράτους. Σήμερα ελέγχεται πλήρως από τον Ταγίπ Ερντογάν

Ενα προσωπικό στρατιωτικό και παραστρατιωτικό δίκτυο έχει διαμορφώσει και διατηρεί στη διακριτική του ευχέρεια ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Το «μακρύ χέρι» του τούρκου προέδρου παίζει καθοριστικό ρόλο στην επίτευξη των επιδιώξεων και της ενίσχυσης της εξουσίας του όχι μόνο στο εσωτερικό της χώρας, αλλά κυρίως στο εξωτερικό, σε μια σαφή προσπάθεια για την επέκταση της επιρροής της Τουρκίας στην ευρύτερη περιοχή της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής – σε περιοχές που κάποτε διαφέντευε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Με τη χρήση υφιστάμενων πρακτικών και δομών του τουρκικού «βαθέoς κράτους» (derin devlet), με τη συνδρομή μιας ακμάζουσας αμυντικής βιομηχανίας, αλλά και αξιοποιώντας σύγχρονες μεθόδους όπως ο «πόλεμος διά αντιπροσώπων» (proxy war), o πρόεδρος Ερντογάν επιθυμεί να διευρύνει το κύρος του ως διεθνούς ηγέτη αλλά και την περιφερειακή ηγεμονία της χώρας του.

Αναλυτικά στοιχεία για τον τρόπο με τον οποίο η Αγκυρα προωθεί την ώσμωση των δράσεων αυτού του παραστρατιωτικού δικτύου στο εσωτερικό και στο εξωτερικό προσφέρει η 14σέλιδη μελέτη με τίτλο «Turkish Militias and Proxies» που συνυπογράφουν οι Τζόναθαν Σπάιερ και Χάι Εϊτάν Κοέν Γιαναροτσάκ για λογαριασμό του Ινστιτούτου Στρατηγικής και Ασφαλείας της Ιερουσαλήμ (Jerusalem Institute for Strategy and Security – JISS) και του TRENDS Research & Advisory με έδρα το Αμπου Ντάμπι των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ). Οι δύο αναλυτές κάνουν και μια ιστορική αναδρομή, πιάνοντας το νήμα της «παραστρατιωτικής ιστορίας της Τουρκίας» ειδικά από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.

Το «βαθύ κράτος» και η δράση του

Οι συγγραφείς της μελέτης ξεκαθαρίζουν ότι οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις (TSK) αντιλαμβάνονταν, από συστάσεως του σύγχρονου τουρκικού κράτους, τον εαυτό τους ως θεματοφύλακα της δημοκρατίας και του κοσμικού κράτους. Ανέπτυξαν έτσι μια κουλτούρα «πίστης στο κράτος» και όχι στην εκλεγμένη κυβέρνηση, κάτι που οδήγησε σε μια σειρά από στρατιωτικά πραξικοπήματα, όταν θεωρούσαν ότι απειλείται ο κεμαλικός προσανατολισμός.

Το «βαθύ κράτος» έμεινε στην τουρκική πολιτική ορολογία, ενώ η δράση του πιστοποιούνταν από ανεξιχνίαστες δολοφονίες αριστερών και Κούρδων. Ως ένα «επικίνδυνο φαινόμενο», μια «συμμορία που λειτουργεί εκτός των νόμων» και ως «εσωτερικό εχθρό» (φράση του Κεμάλ) χαρακτήριζε το «βαθύ κράτος» ο Ερντογάν το 2007. Εν τούτοις, το AKP κληρονόμησε το modus operandi του στην αντιμετώπιση των αντιπάλων του και πλέον θα μπορούσε κανείς να πει ότι το έχει εξελίξει. ΤΟΥΡΚΙΑ - ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ - ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ - ΓΚΡΙΖΟΙ ΛΥΚΟΙ - ΚΑΤΑ ΚΟΥΡΔΟΙ ΑΝΤΑΡΤΕΣ - ΠΕΚΑΚΑ - PKK - ΣΙΝΙΑΛΑ - ΣΗΜΑΤΑ

Ειδική μονάδα και «Γκρίζοι Λύκοι»

Η ειδική μονάδα Τμήμα Ειδικού Πολέμου (ÖHD) ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου και αμέσως μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα του 1971 για την αντιμετώπιση τυχόν σοβιετικής εισβολής. Ωστόσο χρησιμοποιήθηκε για τη συντριβή πολιτικών αντιπάλων, όπως τούρκων αριστερών, κούρδων ακτιβιστών κ.λπ. Αποτελούσε ένα από τα παρακλάδια της Gladio, του δικτύου ειδικών μονάδων στις χώρες του ΝΑΤΟ για αντιμετώπιση πιθανής εισβολής της τότε ΕΣΣΔ. Αν και η ÖHD ήταν τμήμα των TSK, ελάχιστοι γνώριζαν την ύπαρξή της. Ακόμα και ο πρώην πρωθυπουργός Μπουλέντ Ετσεβίτ ενημερώθηκε για αυτή το 1978, ενώ φέρεται να εξεπλάγη και για τη συμμετοχή σε αυτή των «Γκρίζων Λύκων».

Κύρια δράση των «Γκρίζων Λύκων» ήταν η καταπολέμηση των «αντιληπτών», όπως σημειώνουν οι συγγραφείς, κομμουνιστικών απειλών αλλά και του PKK, του κουρδικού αυτονομιστικού κινήματος. Αποτελώντας τμήμα της νεολαίας του Κόμματος Εθνικιστικής Δράσης (MHP), του οποίου σήμερα ηγείται ο συνεργαζόμενος με τον κ. Ερντογάν Ντεβλέτ Μπαχτσελί, και με ιδεολογία τον παντουρκισμό, τα μέλη της οργάνωσης λάμβαναν στρατιωτική εκπαίδευση με τουρκοϊσλαμικό υπόβαθρο. Η δράση τους στο εξωτερικό εντάθηκε τη δεκαετία του 1980. Τότε ξεκίνησαν πογκρόμ και εναντίον μιας αρμενικής οργάνωσης που φέρεται ότι δολοφονούσε τούρκους διπλωμάτες. Η ανίερη συμμαχία του τουρκικού κράτους με τους «Γκρίζους Λύκους» εναντίον των Κούρδων αποδείχτηκε στο διαβόητο, πλέον, δυστύχημα στο Σουσουρλούκ (1996).

Οι «Γκρίζοι Λύκοι» ενεπλάκησαν επίσης στους πολέμους στην Τσετσενία, ενώ μετά την έναρξη του συριακού εμφυλίου βρέθηκαν στη γραμμή του πυρός με τους Τουρκμένους. Η πολιτική συμμαχία AKP -MHP, η οποία σφυρηλατήθηκε από το αποτυχημένο πραξικόπημα του 2016 και μετά, τους έδωσε «ενεργό» προεκλογικό ρόλο, φιμώνοντας πολιτικούς αντιπάλους και αντιπολιτευόμενες φωνές, ενώ η σχέση τους με πρόσωπα της μαφίας που διακρίνονται για τις υπερεθνικιστικές τους θέσεις, όπως ο Σεντάτ Πεκέρ, είναι γνωστή.

Η στενή συνεργασία με το Κατάρ

Οι συγγραφείς της μελέτης δίνουν μεγάλη σημασία και στη συνεργασία Τουρκίας – Κατάρ στο πλαίσιο της προσπάθειας της πρώτης να ασκήσει εξωτερική και αμυντική πολιτική διά αντιπροσώπων. Μεγάλο τμήμα της στενής σχέσης Αγκυρας – Ντόχα αφορά την άμυνα, καθώς η πρώτη διατηρεί περίπου 3.000 στρατιώτες στο έδαφος της δεύτερης, ενώ υπάρχει διμερής συμφωνία για δημιουργία δύο τουρκικών βάσεων, στρατιωτικής και ναυτικής, στο Κατάρ. Μέσω της παρουσίας της στο Κατάρ, η Τουρκία έχει για πρώτη φορά «αποτύπωμα» στην περιοχή του Κόλπου.

Ο ρόλος της SADAT και οι μισθοφόροι

Το 2012 ο ταξίαρχος Αντνάν Τανριβερντί και άλλοι 22 συνάδελφοί του, που είχαν εκδιωχθεί από το στράτευμα λόγω των φιλικών προς το πολιτικό Ισλάμ πεποιθήσεών τους, ίδρυσαν τη SADAT, τη μόνη ιδιωτική συμβουλευτική εταιρεία για θέματα άμυνας στην Τουρκία. Η SADAT παρέχει πακέτα συμβουλευτικής σε θέματα άμυνας και ειδική εκπαίδευση, κάτι σαν τη διαβόητη αμερικανική Blackwater. Στους πελάτες της συγκαταλέγονται η ειδική μονάδα της τουρκικής αστυνομίας, οι ένοπλες πολιτοφυλακές παρακολούθησης στις γειτονιές (Bekçi) που ενεργούν ως ένα είδος επαναστατικών φρουρών του Ερντογάν, αλλά και οι ειδικοί προεδρικοί φρουροί, γνωστοί ως «Ενισχύσεις» (Takviye) – ουσιαστικά οι «πραιτωριανοί» του προέδρου.

Παράλληλα, η SADAT επελέγη για να διαδραματίσει κομβικό ρόλο στην εκπαίδευση μισθοφορικών ενόπλων ομάδων που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν από την Αγκυρα για την εκπλήρωση των περιφερειακών της φιλοδοξιών. Η στρατηγική αυτή άρχισε να ξεδιπλώνεται από τη γειτονική Συρία με αφορμή τον πολυετή εμφύλιο πόλεμο που σάρωσε τη χώρα μετά την Αραβική Ανοιξη.

Η SADAT ανέλαβε την εκπαίδευση των ανταρτών μαχητών, δημιουργώντας αρκετές βάσεις στην περιοχή της Κωνσταντινούπολης και του Μαρμαρά. Η κατάρτιση μιας μεγάλης και ελεγχόμενης συριακής παραστρατιωτικής δύναμης επέτρεψε την πραγματοποίηση τριών τουρκικών επιχειρήσεων εισβολής στη Συρία: «Ασπίδα του Ευφράτη», «Κλάδος Ελαίας» και «Πηγή Ειρήνης». Επρόκειτο για πολεμικές επιχειρήσεις χωρίς κόστος σε τουρκικές ζωές και με κέρδος τη δημιουργία ελεγχόμενων ζωνών στη Βόρεια Συρία για αποτροπή ανάδυσης αυτόνομης κουρδικής οντότητας και διασφάλισης επιρροής με κατοχή εδάφους.

Παρόμοιες μέθοδοι χρησιμοποιήθηκαν και στη Λιβύη. Οι εταιρείες που στρατολογούσαν τους μαχητές τούς πολιτογραφούσαν ως Τούρκους, ενώ υπέγραφαν μαζί τους σύμβαση εργασίας διάρκειας 3-6 μηνών, με απολαβές έως και 3.000 δολάρια μηνιαίως. Η διαδικασία μεταφοράς μαχητών από τη Συρία στην Τουρκία και από εκεί στη Λιβύη έγινε από τη SADAT και υπό την εποπτεία του τουρκικού στρατού. Καίριος ήταν ο ρόλος της SADAT στη στρατολόγηση, οργάνωση και μεταφορά μαχητών στο Αζερμπαϊτζάν για τη σύρραξη με την Αρμενία στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ.

“Το Βήμα”.

Ο Νικολά Σαρκοζί καταδικάστηκε στην υπόθεση των συνακροάσεων και θα κάνει έφεση

3

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Ο πρώην πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί καταδικάστηκε τη Δευτέρα 1-3-2021 στο Παρίσι σε φυλάκιση, για διαφθορά και άσκηση πολιτικής επιρροής στη λεγόμενη υπόθεση «των συνακροάσεων», που ξέσπασε το 2014 κατά τις τηλεφωνικές επικοινωνίες που είχε με τον ιστορικό δικηγόρο του Thierry Herzog. Τούτο συμβαίνει για πρώτη φορά για έναν πρώην πρόεδρο της 5ης γαλλικής Δημοκρατίας.

Μια ιστορική καταδίκη

Ο πρώην πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί καταδικάστηκε σε φυλάκιση 3 ετών, εκ των οποίων τα 2 χρόνια με αναστολή, για διαφθορά και άσκηση επιρροής στη λεγόμενη υπόθεση «των συνακροάσεων», που ξέσπασε το 2014 κατά τις τηλεφωνικές επικοινωνίες με τον δικηγόρο του Thierry Herzog. Το ποινικό δικαστήριο θεώρησε ότι είχε συναφθεί ένα «σύμφωνο διαφθοράς» μεταξύ του πρώην προέδρου, 66 ετών, του δικηγόρου του Thierry Herzog και του πρώην ανώτατου δικαστή Gilbert Azibert, που καταδικάστηκαν επίσης σε φυλάκιση 3 ετών, εκ των οποίων τα 2 με αναστολή. Μάλιστα για τον δικηγόρο του αφαιρείται για 5 χρόνια η άδεια ασκήσεως του επαγγέλματός του.

Στις 8 Δεκεμβρίου 2020, η Εθνική Εισαγγελία (PNF) ζήτησε κατά του Νικολά Σαρκοζί φυλάκιση 4 ετών, δύο εκ των οποίων με αναστολή, θεωρώντας ότι η προεδρική εικόνα είχε «αμαυρωθεί» από αυτήν την υπόθεση με «καταστροφικά αποτελέσματα».

Αυτή η δίκη είναι διπλά ιστορική

Δεν είναι μόνο η πρώτη φορά που ένας πρώην πρόεδρος δικάστηκε για διαφθορά στο πλαίσιο της Πέμπτης Δημοκρατίας, αλλά είναι επίσης η πρώτη φορά που καταδικάστηκε σε φυλάκιση. Στις 15 Δεκεμβρίου 2011, ο Ζακ Σιράκ είχε βεβαίως κριθεί ένοχος στην περίπτωση των εικονικών υπαλλήλων του Δημαρχείου του Παρισιού για υπεξαίρεση και παραβίαση της εμπιστοσύνης, αλλά είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση δύο ετών με αναστολή.

Για ποια αδικήματα κατηγορούνται ο Nicolas Sarkozy, ο Thierry Herzog και ο Gilbert Azibert.

Η υπόθεση «των συνακροάσεων», που ονομάστηκαν επίσης «υπόθεση Bismuth», έχει την προέλευσή της σε μια άλλη δικαστική υπόθεση που απειλεί τον Νικόλα Σαρκοζί : την υποτιθέμενη χρηματοδότηση από τη Λιβύη για την προεκλογική εκστρατεία του 2007, η οποία του απέφερε ένα τετραπλό κατηγορητήριο. Σε αυτήν την υπόθεση, οι δικαστές είχαν αποφασίσει τον Σεπτέμβριο του 2013 να κάνουν συνακροάσεις στον πρώην πρόεδρο και ανακάλυψαν, στις αρχές του 2014, ότι χρησιμοποιούσε μια μυστική τηλεφωνική γραμμή, με το ψευδώνυμο «Paul Bismuth», για να επικοινωνεί με τον δικηγόρο του Thierry Herzog. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, ορισμένες από τις συνομιλίες τους αποκάλυψαν την ύπαρξη ενός συμφώνου διαφθοράς : ο Νικολά Σαρκοζί, μέσω του δικηγόρου του, θα έδινε «προωθούσε» στον δικαστή Gilbert Azibert για μια υψηλή δικαστική θέση στο Μονακό – την οποία δεν πήρε ποτέ τελικά. Σε αντάλλαγμα, αυτός ο ανώτερος δικαστής επρόκειτο να παράσχει πληροφορίες που καλύπτονται από το απόρρητο σχετικά με την άλλη δικαστική υπόθεση της Bettencourt που βάρυνε τον πρώην Γάλλο πρόεδρο ενώπιον του Ακυρωτικού Δικαστηρίου.

Τι μπορεί να συμβεί τώρα

Ο Νικολά Σαρκοζί θα κάνει έφεση, όπως δήλωσε η δικηγόρος τους, όπως και οι άλλοι 2 συγκατηγορούμενοί του.

Θα συνεχίσει να καταγγέλλει μια πολιτική εργαλειοποίηση της δικαιοσύνης σε βάρος του, όπως έκανε μέχρι τώρα χωρίς επιτυχία.

Κι ενώ θα κάνει έφεση μέσα σε 10 μέρες, θα πρέπει να προετοιμαστεί για τις επόμενες υποθέσεις του με το δικαστικό σύστημα. Ο Νικολά Σαρκοζί, του οποίου το ποινικό μητρώο ήταν καθαρό μέχρι τώρα, πρέπει να εμφανιστεί για άλλη μια φορά στις 17 Μαρτίου, στην υπόθεση του Bygmalion, για υποψία παράνομης χρηματοδότησης της προεκλογικής εκστρατείας του το 2012. Παράλληλα, η υπόθεση σχετικά με την υποτιθέμενη χρηματοδότηση της Λιβύης για την προεκλογική εκστρατεία του 2007 βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη.

Γιατί αυτό είναι σημαντικό πολιτικά

Για τον πρώην πρόεδρο, ο οποίος, ακόμη κι αν αποσύρθηκε από την πολιτική ζωή της Γαλλίας, δεν αποκλείεται ποτέ η ιδέα να επανέλθει αφού σχετικές δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι έχει υψηλή δημοτικότητα στους ψηφοφόρους της παραδοσιακής Δεξιάς. Οι Ρεπουμπλικάνοι, που αγωνίζονται να βρουν τον υποψήφιο πρόεδρό τους για τις επόμενες προεδρικές εκλογές του 2022, δεν το έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα.

Πέρα από την προσωπικότητα του Σαρκοζύ, αυτή η καταδίκη είναι εξαιρετικά συμβολική, τρία χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου για την ηθικοποίηση της γαλλικής πολιτικής ζωής. Εδώ και 10 χρόνια από την καταδίκη του Ζακ Σιράκ, πολλά κείμενα έχουν ενισχύσει την ιδέα ότι οι πολιτικοί ηγέτες δεν είναι υπεράνω των άλλων πολιτών, όσον αφορά τον σεβασμό του νόμου.

Κυπριακό, Ιράν και Δύση και η ανάταξη των πόλεων.

0
ΤΡΕΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕ.
Οι λόγοι για να βλέπετε “Anixnefseis web tv” είναι πολλοί αλλά θα σας αναφέρω τρείς, χωρίς να δίνω μικρότερη σημασία σε ερεθίσματα από άλλες.
1.- Ο Υποστράτηγος ε.α., Οικονομολόγος και Συγγραφέας Γιώργος Χατηθεοφάνους είχε χθες, στην εκπομπή του “Πολιτισμένοι Διάλογοι”, προσκεκλημένο τον πρώην Υφυπουργό Εξωτερικών και Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Γιάννη Βαληνάκη, με καταγωγή από τη Χάλκη. Αναφέρω την καταγωγή διότι πέραν των ακαδημαϊκών του γνώσεων ο κ. Βαληνάκης γνωρίζει πολύ καλά μια δύσκολη, λόγω των προκλήσεων της Τουρκία, περιοχή.
Ο συνδυασμός ακαδημαϊκής γνώσης και άσκησης πολιτικής είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία και ο λόγος αυτού που την βίωσε έχει ιδιαίτερη αξία.
Ήταν μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη αλλά θα σταθώ σε δύο σημεία της:
Ο κ. Βαληνάκης ανέλυσε με ορθολογικά επιχειρήματα το μάταιον της προσφυγής στη Χάγη. Θεώρησε, όπως και εμείς, λανθασμένη την διπλωματική τακτική της κυβέρνησης. τόνισε πως ήρθε η ώρα της διπλωματίας, όπως τις παλιές εποχές. (Συνεπώς η υποβάθμιση της διπλωματικής υπηρεσίας μόνον καλό δεν θα κάνει). Κυρίως, όμως επισήμανε πως η Τουρκία μπλοφάρει με το κυπριακό και πως δεν την συμφέρει η πρόταση των δύο κρατών. Την ρίχνει στο τραπέζι για να πάρει την χαλαρή συνομοσπονδία που όλοι επιδιώκουν.
Δικό μου σχόλιο. Αυτήν την πρόταση των δύο κρατών έπρεπε να την θέσει η ελληνοκυπριακή πλευρά. Και επειδή κανείς δεν την θέλει να έκανε πίσω και να πετύχαινε την δικές της θέσεις. Μια ομοσπονδία με ισχυρή κεντρική κυβέρνηση και με την αρχή της αναλογικότητας. Το πολιτικό σύστημα στερείται ιδεών ή είναι αιχμάλωτο δεσμεύσεων και παραλείψεών του;
Την Κυριακή η εκπομπή “Τομές στην Επικαιρότητα” είχε ως θέμα το Ιράν. Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή που έθιξε αρκετές πλευρές μιας χώρας που την έχουν οδηγήσει στην απομόνωση και από την οποία οι πληροφορίες είναι ελάχιστες και “επεξεργασμένες” στα δυτικά εργαστήρια.
Την εκπομπή αξίζει να την δείτε, όσοι, μάλιστα, εξ υμών, ασκείτε κάποιας μορφής αρμοδιότητα που έχει σχέση με το θέμα.
Θα σταθώ, μόνο, στην παρέμβαση του Δρ Πυρηνικής Φυσικής και πρώην Επιθεωρητή του Διεθνούς Οργανισμού Πυρηνικής Ενέργειας Παντελή Οικονόμου όταν ρωτήθηκε αν το Ιράν πρέπει να επανενταχθεί στη δυτική στρατηγική.
Ο κ. Οικονόμου είχε μια, όχι και τόσο διαδεδομένη, τοποθέτηση η οποία αξίζει να προσεχθεί. Η έννοια της Δύσης αλλάζει. Ο άγαρμπος τρόπος του Τράμπ αποκάλυψε μια αμερικανορωσική συνεννόηση για αντιμετώπιση της Κίνας. Η Ευρώπη θα αποτελέσει δυτική απόληξη αυτού που ονομάζουμε Ευρασία. Θα περιέλθει περισσότερο στην επιρροή της Ρωσίας (ας το ονομάσουμε πιο εύσχημα, θα συνεργαστεί περισσότερο με τη Ρωσία) απο ό,τι σήμερα. Και το Ιράν, όπως και η Τουρκία θα ενταχθούν σ αυτήν την σφαίρα επιρροής.
Αυτό το σενάριο που ανατρέπει τα πάντα στην περιοχή το έχουν υπόψη στο υπουργείο εξωτερικών και στην κυβέρνηση;
Την Παρασκευή, ο Σπύρος Κάνουρας είχε μια εξαιρετική εκπομπή για την ανάταξη των πόλεων με έμφαση στη Θεσσαλονίκη. Με νέες, πρωτότυπες και πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες και τοποθετήσεις από γνώστες του αντικειμένου. Δυστυχώς, δεν βρήκε την ανταπόκριση που άξιζε.
Υπάρχει μια αδράνεια της ελληνικής κοινωνίας σε ερεθίσματα πρωτοποριακά που δεν άπτονται των καθημερινών της ενασχολήσεων αν και το πως θα δομηθούν και θα οργανωθούν οι πόλεις είναι η ζωή μας. Η καθημερινή μας ζωή.
Δεν ξέρω τι γίνεται σε άλλες πόλεις αλλά η πλειονότητα των Θεσσαλονικέων δεν σέβεται την πόλη. Και δεν εκτιμά τις προσπάθειες που γίνονται για την αναμόρφωση, τον εκσυγχρονισμό της και την ένταξή της σε διεθνή δίκτυα. Δεν στηρίζει τοπικές προσπάθειες. Ελκύεται από τον αθηναϊκό επαρχιωτισμό και βραχυκυκλώνεται στον παρακμιακό βούρκο.
Από τον χώρο της διαδικτυακής τηλεόρασης Anixnefseis web tv θα συνεχίσουμε στην κατεύθυνση που σιγά σιγά διαμορφώνουμε. Και θα λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Χωρίς προσβολές αλλά με σαφήνεια.
ΝΑ ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΒΛΕΠΕΤΕ “Anixnefseis web tv”

ΕΛΛΗΝΙΚΗ «ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ» ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ ΧΡΗΣΙΚΤΗΣΊΑΣ

6

του Στέφανου Καραβίδα*

Η είσοδος του CESME  έρχεται σε συνέχεια μια αλυσίδας ενεργειών της Τουρκίας που τελικό στόχο έχει τη γεωπολιτική εξαΰλωση του Ελληνισμού και τη μετατροπή του σε «απόφυση» και βιλαέτι της, με βάση το νεοοθωμανικό της όραμα.

Ήδη από το ξέσπασμα της «αραβικής άνοιξης», αλλά κυρίως από την επομένη της απόπειρας πραξικοπήματος του 2016, έχοντας αποτινάξει από πάνω της το «χαλινάρι» των «έξι τόξων» του κεμαλισμού, αφέθηκε ελεύθερη να πραγματώσει το όραμα του εκλεγμένου ηγεμόνα της. Σε αυτό το διάστημα, χωρίς φοβικά σύνδρομα, εκμεταλλεύτηκε τους βαθμούς ελευθερίας του πολυπολικού πλέον διεθνούς συστήματος και το πολιτικό φαινόμενο Τραμπ. Με στρατιωτικές επεμβάσεις άμεσα ή έμεσα, στο Ιράκ, στη Συρία, στη Λιβύη και στο Αρτσάχ, όρισε τη γεωπολιτική σφαίρα άμεσης επιρροής της.

Φυσικά, οι γεωστρατηγικές της επιδιώξεις εκτείνονται μέσω του τουρανικού τόξου προς τις τουρκογενείς δημοκρατίες και τους πληθυσμούς της κεντρικής Ασίας (Ουϊγούροι) και μέσω του ισλαμικού, διά του Πακιστάν μέχρι και τη Μαλαισία. Δε θα πρέπει να μας διαφεύγει και η προσπάθεια επιρροής στην υποσαχάρειο Αφρική και το Κέρας της (Σομαλία-Σουδάν).

Δεν έχει σημασία εάν στις στρατιωτικές της εμπλοκές στην άμεση περιφέρειά της, έχει πετύχει μικρές νίκες ή έχει υποστεί ήττες στο τακτικό και επιχειρησιακό επίπεδο. Και τα δύο θα συνεχίσουν να συμβαίνουν. Σημασία έχει ότι ανεξαρτήτως τακτικού αποτελέσματος, έχει ορίσει σε στρατηγικό επίπεδο το χώρο της. Και έχοντας ολοκληρώσει αυτό το στόχο της πλέον, έχει στραφεί προς τον Ελληνισμό. Στον Ελληνισμό που αποτελεί το μοναδικό εμπόδιο σε αυτό που οι Τούρκοι δημοσιολογούντες περί των Διεθνών Σχέσεων, δεν έχουν διστάσει επίσημα να εκφράσουν ως στόχο. Στην ανάδειξη της Τουρκίας όχι μόνο σε περιφερειακή δύναμη, αλλά στην 5η δύναμη παγκοσμίως μετά τις ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία και Ινδία. Και ναι ο δρόμος περνάει από την Ελλάδα και την Κύπρο.

Την ίδια στιγμή σε Ελλάδα και Κύπρο, επιλήσμονες πλείστων προσφάτων Εθνικών καταστροφών, επιχειρούμε να «ανασχέσουμε» την Τουρκία με ασματίδια ιδεολογικής πολυτέλειας και συλλογικές αυταπάτες. Σταθερά ετεροπροσδιοριζόμενοι, εναποθέτουμε την ελπίδα της ανάσχεσης της Τουρκίας σε Οργανισμούς συνάντησης ετερόκλητων συμφερόντων όπως το ΝΑΤΟ και η Ε.Ε, με απότοκο την αναγνώριση «νόμιμων και ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας στο Αιγαίο»  (Σύνοδος Κορυφής ΝΑΤΟ 1997, Μαδρίτη) και «εκκρεμών συνοριακών διαφορών και άλλων συναφών θεμάτων» (Σύνοδος Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ελσίνκι, 1999).

Σε σχέση λοιπόν με το  TCG CESME (A599), παρακολουθούμε για ακόμη μία φορά την κατ’ ευφημισμό ελληνική «στρατηγική ψυχραιμία» έναντι της τουρκικής «Γεωστρατηγικής Χρησικτησίας». H «δέσμευση» της περιοχής ερευνών του CESME  αφορά δυνητική και εν αναμονή ελληνική Αιγιαλίτιδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, ενώ η δυνατότητα του CESME για ηχοβολιστικές έρευνες στον πυθμένα «ακουμπά» και την Υφαλοκρηπίδα.

Παρατηρούμε με λύπη, κορυφαίους Έλληνες ακαδημαϊκούς, αναλαμβάνοντας κυβερνητικά πόστα, να αναδεικνύονται σε εκπροσώπους της τουρκικής πλευράς, εξηγώντας και δικαιολογώντας τις τουρκικές προκλήσεις, μέσω της εννοιολογικής και ποιοτικής υποβάθμισής τους σε απλές «διαδικαστικές παρατυπίες». Το παραπάνω αφορά αφενός στην ευχέρεια που παρέχει το Διεθνές Δίκαιο(Δ.Δ) για σχετικές τουρκικές ενέργειες, και αφετέρου, στην αναρμοδιότητα του Σταθμού Σμύρνης να εκδώσει NAVTEX για τη συγκεκριμένη περιοχή. Θα ήταν λοιπόν όλα εντάξει εάν (ασχέτως Συμφώνου Βέρνης) το Δ.Δ επέτρεπε στο CESME να διεξαγάγει έρευνες και η Τουρκία είχε νομότυπα αιτηθεί τη συγκεκριμένη περιοχή από τις Ελληνικές Αρχές;

Σαφώς και ΌΧΙ! Η τουρκική ενέργεια εντάσσεται στα πλαίσια των ψυχολογικών -και όχι μόνο- επιχειρήσεων της Τουρκίας. Έχει στόχο καθαρά το ΘΥΜΙΚΟ μας και την αποδόμηση του πνεύματος ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ που προέβαλε η Ελλάδα αντίστοιχα το 1987 στην «Κρίση του SISMIK» (πρώην HORA 1976…). Είναι μοιραία η σύγκριση ανάμεσα στην ομιλία του τότε πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου στο Υπουργικό Συμβούλιο το 1987 και την αφωνία της σημερινής Κυβέρνησης. Χαρακτηριστικό της σημειολογίας, ότι κατά την είσοδο του CESME, η πολιτική και στρατιωτική Ηγεσία του Υπουργείο Άμυνας βρισκόταν στο Άμπου Ντάμπι στην έκθεση στρατιωτικής τεχνολογίας ΙDEX2021.

Στα πλαίσια της τουρκικής «Γεωστρατηγικής Χρησικτησίας» που αναφέρθηκε, η Τουρκία ορίζει το νέο «ζωτικό» της χώρο, αποφλοιώνοντας σταθερά τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Ένεκα της (πάγιας) απουσίας ελληνικής αντίδρασης και υπό την πρόφαση του Δ.Δ, το οποίο σημειωτέον επικαλείται αλλά δεν αναγνωρίζει, η Τουρκία προσθέτει βέλη στη φαρέτρα της που θα χρησιμοποιήσει σε μελλοντική πιθανή προσφυγή σε δικαιοδοτικό όργανο ή σε απευθείας πολιτική διαδικασία διαπραγμάτευσης.

Βασικό επιχείρημα της κατευναστικής ελληνικής πολιτικής είναι ότι «η Ελλάδα πρέπει να κερδίσει χρόνο, έως

ότου ετοιμαστεί στρατιωτικά». Πόσο χρόνο χρειαζόμαστε ακόμη, δεδομένου ότι έχουν περάσει 47 χρόνια από το 1974 και 25 χρόνια από τα Ίμια; Από κει και πέρα, η άποψη ότι υπολειπόμαστε στρατιωτικά είναι απότοκο μιας ρυπαρής προπαγάνδας από τους «αποστόλους του μαρασμού» που προσπαθούν να ποτίσουν τους Έλληνες με αισθήματα ηττοπάθειας. Μέλη κυρίως μια ακαδημαϊκής και πολιτικής ψεύτο-ελίτ, διαπλεκόμενης με γνωστό εγχώριο Think Tank (από τα Lidl…), αφού τα προηγούμενα χρόνια απαξίωναν την έννοια της Σκληρής(στρατιωτικής) Ισχύος, σήμερα προπαγανδίζουν υποταγή μέχρι να αυτή να αποκτηθεί… Είναι οι ίδιοι που με ένα ιδιότυπο κλαδισμό προσπαθούσαν να κρατήσουν τη δημόσια συζήτηση μακριά από στρατιωτικές πτυχές και μονοδιάστατα στο Δ.Δ, λες και εάν ομιλούσαμε περί στρατιωτικής ανάσχεσης της Τουρκίας, θα έχαναν τα πρωτεία στο δημόσιο διάλογο.

Είκοσι χρόνια πίσω, ο Ισμαήλ Χακίμ Καρανταγί, Τούρκος ΑΓΕΕΘΑ κατά την περίοδο των Ιμίων, ανέφερε ότι «τα Ίμια αποτέλεσαν το στρατηγικότερο σφάλμα της Τουρκίας, διότι αφυπνίστηκε στρατιωτικά η Ελλάδα», με την Τουρκία ανήμπορη να ακολουθήσει λόγω του ΔΝΤ και της δεινής οικονομικής κατάστασης. Η Κυβέρνηση Σημίτη, προχώρησε σε ένα τεράστιο εξοπλιστικό πρόγραμμα, την πραγματική «αγορά του αιώνα» το οποίο πέραν των σκανδάλων (2 υπουργοί Άμυνας στη φυλακή), απέδωσε καρπούς 10 χρόνια μετά. Παρά μάλιστα την εξοπλιστική αδράνεια της προηγούμενης δεκαετίας, εξακολουθεί και σήμερα να διατηρεί την Ισορροπία Ισχύος! Ενδεικτικά σε αεροπορικό επίπεδο, μαζί με την αγορά της περιόδου Καραμανλή, η Ελλάδα απέκτησε 105 νέα μαχητικά αεροσκάφη 3ης γενιάς (60 F-16Blk52, 30 F-16Adv, 15 M-2000-5), ενώ εκσυγχρόνισε 39 F-4E ουσιαστικά στο επίπεδο των F-16Blk50 και 10 Μ2000 σε Μ2000-5. Αν και δεν αποτελεί σκοπό του παρόντος κειμένου, θα αναφερθεί συνοπτικά, ότι συνακόλουθα μέχρι σήμερα, αποκτήθηκαν Ιπτάμενα Ραντάρ, αντιαεροπορικά συστήματα PATRIOT, S-300, CROTALE, TOR M-1, ελικόπτερα APACHE, CHINOOK, S-70, SUPER PUMA, NH-90, εκτοξευτές MLRS, PZH-2000(Πυροβολικό Μάχης), άρματα LEO-2HEL, υποβρύχια κλάσης Παπανικολής, πυραυλάκατοι SUPER VITA, έξυπνα πυρομαχικά και όπλα καθώς και πλήθος άλλων συστημάτων.

Όλα τα παραπάνω εξασφαλίζουν σήμερα την Ισορροπία Iσχύος και καλύτερα από όλους το γνωρίζει η τουρκική πλευρά. Σε κρίσιμα πεδία μάλιστα, η Ελλάδα διαθέτει όχι μόνο ποιοτική αλλά και ποσοτική υπεροχή, ενώ οι ελληνικές Ε.Δ. θα επιχειρήσουν υπό την κάλυψη του πυκνότερου αντιαεροπορικού δικτύου της Ευρώπης. Τέλος, η γεωγραφία των «Θερμοπυλών» του Έβρου και του «θαλασσοχερσαίου» αιγαιακού χώρου είναι υπέρ μας. Τα ελληνικά οπλικά συστήματα έχουν de facto μετατρέψει το Αιγαίο σε κλειστή θάλασσα και «ελληνική λίμνη», εξ ου και τουρκικές αιτιάσεις για την αποστρατιωτικοποίηση των νήσων.

Τα νέα αποκτήματα (RAFALE, Φρεγάτες, κ.α) δεν θα έρθουν για να αποκαταστήσουν ένα κενό Ισχύος, αλλά για να ανατρέψουν το υπάρχον Ισοζύγιο δραματικά υπέρ μας. Το πρόβλημα για την Ελλάδα δεν είναι το έλλειμμα πραγματικής Ισχύος, αλλά ΠΡΟΒΑΛΛΟΜΕΝΗΣ ΙΣΧΥΟΣ, από ένα πολιτικό σύστημα με φοβικά σύνδρομα και έλλειψη κουλτούρας ασφαλείας. Όλα αυτά αναφέρονται διότι είναι μη ρεαλιστικό να στρουθοκαμηλίζουμε κατευναστικά έναντι της Τουρκίας «για να κερδίσουμε» χρόνο, διότι δεν ορίζουμε εμείς το χρόνο της σύγκρουσης αλλά ο επιτιθέμενος. Η Τουρκία γνωρίζει (δυστυχώς καλύτερα από εμάς) ότι δεν μπορεί να καθυποτάξει στρατιωτικά την Ελλάδα.

Ο Ερντογάν ωστόσο θα διακινδύνευε, μία εμπλοκή σε δύο περιπτώσεις. Είτε εάν απειλείται στο εσωτερικό του, που δε συμβαίνει ακόμα, είτε εάν βρει παράθυρο ευκαιρίας. Στην πρώτη περίπτωση, θα το διακινδυνεύσει ακόμη και εάν το ρίσκο της σύγκρουσης είναι εξαιρετικά υψηλό, εμπρός στο θανάσιμο κίνδυνο της φυσικής και όχι απλά πολιτικής εξόντωσής του. Αναφορικά με τη δεύτερη περίπτωση, εξαρτάται αποκλειστικά από τη δική μας στάση. Δυστυχώς, η κατευναστική  και υπόπτως φοβική ρητορική των ορφανών της σημιτικής περιόδου, που έχουν βρει «απάγκιο» μαζί με αριβίστες στρατιωτικούς στο ΕΛΙΑΜΕΠ, βλέπουμε να μετουσιώνεται σε πολιτική, καθώς απλώνονται σε θεσμικές και κυβερνητικές θέσεις. Δεδομένης της συγκυρίας, είναι αυτή η σκοπίμως ηττοπαθής πολιτική που δύναται να δώσει στον Ερντογάν το παράθυρο ευκαιρίας, εάν μάλιστα η υφέρπουσα σκανδαλολογία φανεί να ακουμπάει με κάποιο τρόπο κρατικούς αξιωματούχους, κάνοντάς τους «διαχειρίσιμους». Η Ιστορία διδάσκει ότι υποστήκαμε εθνικές  ήττες (Σεπτεμβριανά 55’, Κύπρος 74’, Ίμια 96’) σε περιόδους κυβερνητικής ρευστότητας ή ακυβερνησίας.

Μία λελογισμένου ρίσκου νίκη, πέραν του ότι θα αποσοβήσει μία πιθανή  κοινωνική έκρηξη στην Τουρκία, θα δώσει στον Ερντογάν το ιδεολογικό αφήγημα για την οριστική αποκαθήλωση του Κεμάλ και την ανάδειξή του στο νέο γαζή, αντίστοιχο του Οσμάν, γενάρχη των Οθωμανών και νέο χαλίφη των μουσουλμανικών μαζών. Ο Ερντογάν επιθυμεί να δώσει μία νίκη και ένα εθνικό ορόσημο στους ψηφοφόρους του μέχρι το 2023, επέτειο συμπλήρωσης των 100 ετών από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας αλλά και προεδρικών εκλογών. Πόσο μάλλον εάν η νίκη αυτή συμπέσει με τα 200 χρόνια της Επανάστασης των «απίστων». Και οι συμβολισμοί είναι κάτι στους οποίους ο Ερντογάν έχει αδυναμία…

Οι Ε.Δ είναι έτοιμες και το απέδειξαν σε Έβρο, Αιγαίο και Κύπρο πρόσφατα, δίνοντας πολιτικό κεφάλαιο στην Κυβέρνηση που δεν αξιοποιήθηκε! Το πολιτικό σύστημα σε Ελλάδα και Κύπρο οφείλει να ξεφύγει από τις αυταπάτες του και να προετοιμάσει την κοινωνία, αντί να τη κοιμίζει και να τη φοβίζει. Διότι παραφράζοντας τον Τσώρτσιλ, διαλέγουμε την ατίμωση για να μην πολεμήσουμε, ωστόσο δυστυχώς και  εξευτελιζόμαστε και θα πολεμήσουμε!

*Επγός (Ι) ε.α Στέφανος Καραβίδας

Άμπου Ντάμπι 28/02/2001

Ο Στέφανος Καραβίδας είναι Επισμηναγός ε.α πρώην Ιπτάμενος σε αεροσκάφη F-16 και Εκπαιδευτής του Κέντρου Αεροπορικής Τακτικής. Τα τελευταία 2 χρόνια διαμένει μόνιμα στα Η.Α.Ε όπου εργάζεται σαν Εκπαιδευτής Πτήσεων.

 

Oι ΗΠΑ δεν πειράζουν τον Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν

0

 του Madawi al Rasheed (*)

Θεωρώ πως η έκθεση της CIA για τη δολοφονία του Τζαμάλ Κασόγκι δεν προσθέτει κάτι σε αυτά που ξέραμε. Θα τη χαρακτήριζα λοιπόν απογοητευτική. Ακόμη πιο απογοητευτικό είναι αυτό που ακολούθησε, η επιβολή κυρώσεων δηλαδή εναντίον 76 σαουδαράβων πολιτών, αλλά όχι και του πρίγκιπα διαδόχου Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν (Mbs).

Με τον τρόπο αυτό διαβιβάζεται στη Σαουδική Αραβία ένα ισχυρό μήνυμα, ότι τα πράγματα δεν μπορούν να είναι business as usual, να συνεχίσουν δηλαδή όπως πριν. Οι σχέσεις όμως ανάμεσα στις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία δεν θα αλλάξουν δραστικά: ο Mbs παραμένει άθικτος, παρά τα όσα έγραψε η CIA. Η μόνη ελπίδα μιας συγκεκριμένης αλλαγής αφορά τον πόλεμο στην Υεμένη. Οι πιέσεις θα μπορούσε τουλάχιστον να οδηγήσουν τον πρίγκιπα να αναζητήσει μια γρήγορη λύση στη σύγκρουση. Αλλά και γι’αυτό θα πρέπει να περιμένουμε: εμπλέκονται πολλοί ξένοι παράγοντες στον πόλεμο για να είμαστε σίγουροι ότι είναι αρκετή η βούληση των Σαουδαράβων προκειμένου να τερματιστεί.

Οσο για την πιθανότητα δημοκρατικών ανοιγμάτων του καθεστώτος, όπως η εκλογή μιας ανεξάρτητης εθνοσυνέλευσης ή η δημιουργία ενός δικαστικού σώματος που δεν θα εξαρτάται από την πολιτική εξουσία, είμαι πολύ επιφυλακτικός. Η αμερικανική κυβέρνηση έχει ένα δίλημμα για το ποιον δεσποτικό ηγέτη να υποστηρίξει: τον Μοχάμεντ μπιν Ναγέφ, πρώην διάδοχο και πρώην σύμμαχο της Ουάσινγκτον που συνέλαβε ο μπιν Σαλμάν, ή τον ίδιο τον μπιν Σαλμάν. Ο τελευταίος έχει εργαστεί συστηματικά για να εξουδετερώσει όλους τους πολιτικούς του αντιπάλους, φυλακίζοντάς τους, φιμώνοντάς τους, αφαιρώντας τους πόρους και εξουσίες. Τα μέλη της βασιλικής οικογένειας είναι εξοργισμένα με το τοξικό περιβάλλον που έχει δημιουργήσει ο Mbs. Αλλά φοβούνται να αντιδράσουν.

Κι όμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσαν να πιέσουν το Ριάντ προς πολλές κατευθύνσεις. Θα μπορούσαν να θέσουν ως προϋπόθεση για τη συνέχιση της υποστήριξής τους τον σεβασμό των ατομικών ελευθεριών και της ελευθερίας του Τύπου. Σκέφτομαι τους δεκάδες ακτιβιστές που βρίσκονται στη φυλακή γι’αυτά που σκέφτονται, όπως και τη συστηματική και συνεχή καταστολή εναντίον των διαφωνούντων που βρίσκονται στο εξωτερικό. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ιδιαίτερα ευαίσθητες σε τέτοια θέματα για χώρες όπως η Ρωσία, η Βιρμανία και η Κίνα. Όχι για τη Σαουδική Αραβία.

Το ίδιο κάνουν βέβαια και οι άλλες χώρες. Δεν μιλάει κανείς. Αποστρέφουν το κεφάλι, θεωρώντας ότι αυτά που συμβαίνουν στη Σαουδική Αραβία δεν τις αφορούν. Αλλά υπάρχει και κάτι άλλο: ελπίζουν ότι αν επιδεινωθούν οι σχέσεις της Ουάσινγκτον με το Ριάντ, θα μπορέσουν να αποκομίσουν οι ίδιες οικονομικά οφέλη, διεισδύοντας σε πεδία που καταλαμβάνουν κατά παράδοση οι Αμερικανοί. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το εμπόριο όπλων.

Και δεν μπορεί να ξεχάσει κανείς τον ρόλο των ηγετών, πρώην ή νυν. Η πρόσφατη συμμετοχή και ομιλία του πρώην πρωθυπουργού της Ιταλίας Ματέο Ρέντσι στο Future Investment Initiative, όπου χαρακτήρισε τον μπιν Σαλμάν ηγέτη μιας νέας Αναγέννησης, τα λέει όλα.

(*) O Μαντάουι αλ Ρασίντ είναι ειδικός για τη Σαουδική Αραβία στο London School of Economics

(Πηγή: συνέντευξη στη Repubblica) 

Ο Ερντογάν φυλακίζει αντιφρονούντες ηθοποιούς και τα Μέσα Κοινωνικής δικτύωσης

0

Του Μιχάλη Ψύλου

Σε φυλάκιση τεσσάρων ετών και οκτώ μηνών κινδυνεύουν να καταδικαστούν οι διάσημοι Τούρκοι ηθοποιοί και συγγραφείς Μιζντάτ Γκεζέν και Μετίν Ακπινάρ γιατί …προσέβαλαν τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ ! Το «έγκλημά» τους;Ειχε πει ο Γκεζέν χαρακτηριστικά : « Κοίταξε Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Δεν μπορείς να αμφισβητείς τον πατριωτισμό μας. Μάθε τα όριά σου»· Ο Ακπινάρ πρόσθεσε επίσης : «Αν δεν γίνουμε δημοκρατία , οι ηγέτες θα κρεμαστούν από τα πόδια ή θα δηλητηριαστούν στα κελιά» . Αυτές τις … «τρομερές βρισιές » εκστόμισαν οι δύο κωμικοί σε τηλεοπτική συνέντευξή τους. Και όχι τώρα, αλλά πριν σχεδόν δυόμισι χρόνια, τον Δεκέμβριο του 2018, στο αντιπολιτευόμενο κανάλι Halk TV.
Ο δικηγόρος του Ερντογάν, Γκοκχάν Αρσλάνογλου που έκανε και την μήνυση ,ζήτησε να τιμωρηθούν οι κατηγορούμενοι για «προσβολή του Προέδρου». Ο εισαγγελέας αποφάνθηκε φυσικά ότι η κατηγορία είναι βάσιμη ζητώντας να καταδικαστούν οι κατηγορούμενοι. «Σε ποιο λεξικό αναφέρεται ότι η φράση “ μάθε τα όριά σου” είναι προσβλητική;» αναρωτήθηκε έκπληκτος ο 77χρονος Γκεζέν , ο οποίος αν και πάσχει από χρόνια ασθένεια, παρέστη στη συνεδρίαση του ποινικού δικαστηρίου, κρατώντας ένα λεξικό της τουρκικής γλώσσας. Ο έτερος κατηγορούμενος ηθοποιός , ο 79χρονος Μετίν Ακπινάρ εκπροσωπήθηκε από τους δικηγόρους του. Οι δύο κατηγορούμενοι ηθοποιοί διατηρούν επίσης από κοινού έναν εκδοτικό οίκο στην Κωνσταντινούπολη.

Οι συνήγοροι του Γκεζέν ζήτησαν φυσικά την αθώωσή του ,ενώ ο ίδιος ο 77χρονος ηθοποιός ζήτησε να ανακοινωθεί αμέσως η ετυμηγορία του δικαστηρίου. Ο πρόεδρος επιφυλάχτηκε όμως , γνωρίζοντας προφανώς ότι η υπόθεση μυρίζει… μπαρούτι. Πρέσβης Καλής Θέση της UNICEF το 2007, ο Γκεζέν είναι άλλωστε ο πιο γνωστός κωμικός ηθοποιός, αλλά και σκηνοθέτης και με σημαντικό συγγραφικό έργο.

Φυλακίστηκε από τη χούντα του Εβρέν

«Βλέποντας την αστυνομία στο κατώφλι του σπιτιού μου για να με οδηγήσει στο δικαστήριο ,ήρθαν στο νου μου οι εικόνες από το πραξικόπημα του 1980 ,όταν οι στρατιωτικοί με φυλάκισαν για 20 ημέρες» θυμάται ο Γκεζέν. Η αιτία της φυλάκισής του από τη χούντα του στρατηγού Κενάν Εβρέν ήταν ότι ο Γκεζέν είχε γράψει ένα βιβλίο για τον μεγάλο τούρκο λογοτέχνη Ναζίμ Χικμέτ ,που πέθανε το 1963 εξόριστος στη Μόσχα. Ηταν το πρώτο του βιβλίο με τίτλο “Nazım Hikmet with Lines”,το 1975, στο οποίο ο Γκεζέν κατέγραψε το ταραχώδες πολιτικό περιβάλλον της εποχής και τους περιορισμούς στην ελευθερία της σκέψης.
Το έργο του Γκεζέν είναι τόσο σημαντικό ,ώστε πρόσφατα ,ακόμη και η φιλοκυβερνητική εφημερίδα Sabah έκανε αφιέρωμα στον σπουδαίο ηθοποιό και συγγραφέα τονίζοντας ότι «έχοντας υπηρετήσει το τουρκικό θέατρο και κινηματογράφο επί 50 χρόνια, ο Γκεζέν είναι ένα από τα πρώτα ονόματα που έρχονται στο μυαλό ,στο είδος του χιούμορ και της κωμωδίας». Ο Γκεζέν συμμετείχε σε 100 ταινίες, περίπου 50 θεατρικές παραστάσεις και περισσότερες από 1000 ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές σειρές. Ηρθε όμως στο προσκήνιο και με τα λογοτεχνικά του έργα καθώς έγραψε 38 βιβλία. Εννέα από αυτά τα βιβλία χρησιμοποιούνται ως εγχειρίδια στα πανεπιστήμια.
Αυτός ο άνθρωπος της τέχνης και του πολιτισμού λοιπόν, κινδυνεύει να κλειστεί στην φυλακή γιατί αναρωτήθηκε αν ο Ερντογάν «γνωρίζει τα όριά του».
Τυχαίο; Όχι, φυσικά. Ο Τούρκος Πρόεδρος καθίσταται όλο και πιο αυταρχικός βλέποντας πλέον σοβαρά το ενδεχόμενο να ηττηθεί στις επόμενες προεδρικές εκλογές το 2023. Η πάλαι ποτέ δημοφιλία του βυθίζεται καθημερινά μαζί με την άσχημη κατάσταση της τουρκικής οικονομίας, όπως δείχνουν πλέον όλες οι δημοσκοπήσεις .

Πάνω από το 60% των Τούρκων λένε ότι η χώρα πηγαίνει σε λάθος κατεύθυνση, σύμφωνα με μια νέα έρευνα του ινστιτούτου Ipsos.

Οι Τούρκοι πολίτες βλέπουν σε ποσοστό 36% την ανεργία και τη φτώχεια ως τις μεγαλύτερες πηγές ανησυχίας ,ενώ τον κορονοϊό φοβάται το 33% , όπως διαπίστωσε η έρευνα του Ipsos:« What Worries the World». Ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού έχει βυθιστεί ήδη στα χρέη και δηλώνει ότι δεν μπορεί να αντέξει οικονομικά , μετά και το νέο κύμα της πανδημίας. Ο Ερντογάν έχει δεσμευτεί ότι θα ανακοινώσει ένα πακέτο οικονομικών μεταρρυθμίσεων για να βοηθήσει στη σταθεροποίηση της λίρας και την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, αλλά όλα αυτά ελάχιστα αγγίζουν την καθημερινότητα των πολιτών.

Νέα πλατφόρμα ελέγχου του διαδικτύου

Προς το παρόν πάντως, αυτό που προέχει για τον Τούρκο πρόεδρο -όπως έδειξε και η μήνυση εναντίον των δύο ηθοποιών- είναι η καταστολή με κάθε τρόπο της λαϊκής δυσαρέσκειας , πριν αυτή λάβει διαστάσεις χιονοστιβάδας. Αυτό που ανησυχεί μάλιστα περισσότερο τον Ερντογάν είναι η ογκούμενη αντίδραση της νεολαίας, που έχει πλέον περάσει στην απέναντι όχθη, στη μεγάλη πλειοψηφία της. Κάτι πολύ επικίνδυνο για τον Τούρκο πρόεδρο ενόψει και των εκλογών του 2023, καθώς εκατομμύρια νέοι ψηφοφόροι θα ασκήσουν για πρώτη φορά το εκλογικό τους δικαίωμα. Στο πλαίσιο αυτό, η τουρκική κυβέρνηση αποφάσισε να επιβάλει αυστηρούς ελέγχους στα προσφιλή στους νέους ανθρώπους Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης. Για τον υπόλοιπο Τύπο δεν ανησυχεί άλλωστε αφού ελέγχει το 90% των τηλεοπτικών δικτύων και των εφημερίδων.
Μελέτη του Ινστιτούτο Στατιστικής TÜİK έδειξε ότι το 75,3% του πληθυσμού χρησιμοποιεί το Διαδίκτυο και η χώρα συγκαταλέγεται στους 10 κορυφαίους χρήστες του Twitter και του Facebook, ενώ το YouTube είναι η δεύτερη πιο δημοφιλής διεύθυνση μετά το Google.

Ο Διευθυντής Επικοινωνίας του Ερντογάν, Φαχρετίν Αλτούν αποκάλυψε μάλιστα το περασμένο Σάββατο ότι η τουρκική κυβέρνηση ετοιμάζεται να ξεκινήσει μια επίσημη πλατφόρμα ελέγχου γεγονότων επόμενης γενιάς για να βοηθήσει την κυβέρνηση στον «αγώνα της για την αλήθεια», όπως είπε χαρακτηριστικά. Ο Αλτούν έκανε την αποκάλυψη αυτή απαντώντας δήθεν σε έναν χρήστη του Twitter, ο οποίος ζήτησε να υπάρξει μια τέτοια πλατφόρμα ,γιατί η αντιπολίτευση …«δηλητηριάζει τους ανθρώπους με ψέματα και συναισθηματική εκμετάλλευση».

Η πλατφόρμα, που ονομάζεται “Doğru mu; (Είναι αλήθεια;) “, βρίσκεται επί του παρόντος στη φάση δοκιμών και «σχεδιάστηκε για να ικανοποιήσει ακριβώς αυτήν την ανάγκη και να γίνει ένα ισχυρό εργαλείο για τον αγώνα μας για την αλήθεια “, ισχυρίστηκε ο Αλτούν.

Στον Ερντογάν η κρατική τηλεόραση και το Πρακτορείο ειδήσεων

Με ειδικό διάταγμα τον Απρίλιο του 2019 , ο Τούρκος πρόεδρος έχει αναθέσει μάλιστα τον έλεγχο της δημόσιας τηλεόρασης TRT και του κρατικού πρακτορείου ειδήσεων Anadolu στον Αλτούν, καθιστώντας τον έναν από τους πιο σημαντικούς παράγοντες στον τομέα πληροφόρησης της χώρας.
Ολομέτωπη επίθεση στο διαδίκτυο ετοιμάζει λοιπόν ο Ερντογάν, καθώς έκθεση του Center for American Progress τον Ιούνιο του 2020 , έδειξε ότι το 70% των Τούρκων δεν εμπιστεύονται τα επίσημα μέσα ενημέρωσης. Το 56% των ερωτηθέντων πιστεύει μάλιστα ότι η κυβέρνηση ελέγχει τα ΜΜΕ. Με τον νόμο για μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ισχύει από τον περασμένο Οκτώβριο, η πλήρως ελεγχόμενη δικαιοσύνη έχει μάλιστα την εξουσία να διατάσσει την κατάργηση περιεχομένου, υπερβαίνοντας κάθε έννοια ελευθερίας του Τύπου. Με βάση το νέο νόμο, τους τελευταίους μήνες έχουν λογοκριθεί εκατοντάδες διαδικτυακά άρθρα .
Είναι τυχαίο άλλωστε που η Τουρκική κυβέρνηση εξακολουθεί να είναι ο μεγαλύτερος δεσμοφύλακας φυλακισμένων δημοσιογράφων στον κόσμο; Όπως αναφέρει η οργάνωση Reporters Without Borders , το 2020 ,τουλάχιστον 146 Τούρκοι δημοσιογράφους ήταν στη φυλακή ,με τη χώρα να κατατάσσεται στην 154η θέση παγκοσμίως στην ελευθερία του Τύπου…

“Δημοκρατία”

Η πονηρή Αίγυπτος και η ταλαιπωρημένη Ελληνική ΑΟΖ: Το Κάιρο δεν μας τα λέει καθόλου καλά…

1


Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ 

Ξαφνικά η Αίγυπτος άρχισε να μοιράζει οικόπεδα μέσα στην ελληνική ΑΟΖ και εμείς δηλώνουμε έκπληκτοι και προδομένοι, ενώ γνωρίζαμε τις αιγυπτιακές θέσεις από την εποχή που Υπουργός Εξωτερικών ήταν η Ντόρα Μπακογιάννη, η οποία δεν  είχε καταφέρει να πείσει την αιγυπτιακή κυβέρνηση να οριοθετήσει ΑΟΖ με την Ελλάδα.

Η Αίγυπτος από τότε μέχρι σήμερα έδειχνε ξεκάθαρα ότι δεν ήθελε να απομονώσει την Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο και επιθυμούσε να έχει θαλάσσια σύνορα μαζί της. Δεν είχε κανένα λόγο να οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Ελλάδα, με τέτοιο τρόπο ώστε να  φαίνεται ότι δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Τουρκία.

Έτσι όταν ο Νίκος Μελέτης έγραψε πρόσφατα  για τα νέα οικόπεδα που σχεδιάζει να παραχωρήσει η Αίγυπτος στην δική μας θάλασσα, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών δεν διαμαρτυρήθηκε, γιατί γνώριζε ότι αυτό θα ήταν αναπόφευκτο μετά την τμηματική οριοθέτηση ΑΟΖ που υπέγραψε με την Αίγυπτο στις 6 Αυγούστου 2020.

Η Ελλάδα γνωρίζει ότι δεν πρόκειται ποτέ να πετύχει μια ολική οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αίγυπτο και, προς τιμήν της, δεν έκανε ένα υποκριτικό διάβημα διαμαρτυρίας προς την αιγυπτιακή κυβέρνηση γιατί παραχώρησε οικόπεδα για εξερεύνηση υδρογονανθράκων στην μη οριοθετημένη ελληνική ΑΟΖ.

Όπως, σωστά, γράφτηκε για την ελληνοαιγυπτιακή οριοθέτηση:

  • (α) δεν αποτελεί την μέση γραμμή μεταξύ των ακτών των δύο χωρών, αφού η αναλογία είναι τουλάχιστον 45%-55% υπέρ της Αιγύπτου, και συνεπώς υπάρχει πλέον επίσημη ελλαδική παραδοχή για μειωμένη βαρύτητα και επιρροή των νησιών στην οριοθέτηση ΑΟΖ·
  • (β) το ανατολικό όριο της γραμμής φθάνει μέχρι τον 28ο μεσημβρινό, με αποτέλεσμα να «συμπίπτει» με την ανωτέρω τουρκική αμφισβήτηση και αξίωση για κοινό σύνορο μεταξύ Τουρκίας και Αιγύπτου με ανατολικό όριο τουλάχιστον μέχρι τον 28ο μεσημβρινό·
  • (γ)  δεν προσδιορίζει κατά πόσο η Αίγυπτος αναγνωρίζει την επιρροή του συμπλέγματος Μεγίστης (Καστελλορίζου), το οποίο διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο για την ύπαρξη κοινού συνόρου της Κύπρου με την Ελλάδα (και την ΕΕ), που έχει την δική του σημασία ιδιαίτερα σε ότι αφορά την τοποθέτηση υποθαλάσσιων αγωγών και καλωδίων·
  • (δ) υποβαθμίζει την διαπραγματευτική θέση της Ελλάδος στο μέλλον για το υπόλοιπο μη οριοθετημένο τμήμα, δηλαδή από τον 28ο μεσημβρινό μέχρι το δυτικότερο σημείο της γραμμής οριοθέτησης Κύπρου-Αιγύπτου (30°05’00”), καθότι αφέθηκε μόνο του το Καστελλόριζο σε όλο αυτό το τμήμα. Εφόσον μάλιστα η Ελλάς αποδέχθηκε ήδη 45%-55% για την επιρροή Κρήτης, Κάσου, Καρπάθου και Ρόδου, διερωτάται κανείς τί ποσοστό θα απαιτήσει η Αίγυπτος για το Καστελλόριζο.

Η Ελλάδα, για να μη φανεί ότι εγκαταλείπει την ολική οριοθέτηση, στην συμφωνία με την Αίγυπτο υποστήριξε  ότι το Άρθρο 1(ε) προβλέπει ότι κάθε μεταγενέστερη οριοθέτηση πέρα ​​από το καθορισμένο όριο της συμφωνίας (ανατολικά του 28ου μεσημβρινού ή νοτιοδυτικά της Κρήτης) θα ολοκληρωθεί «σε συνεννόηση με τα γειτονικά κράτη».

Η Ελλάδα, στη βιασύνη της να απαντήσει, με κάποιο τρόπο, στο τουρκολιβυκό μνημόνιο δυστυχώς έθεσε σε κίνδυνο τα δικαιώματά μας στον ορυκτό πλούτο που μας ανήκει στην Ανατολική Μεσόγειο. Θέλαμε να εμβολίσουμε το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο και καταλήξαμε σε ένα οδυνηρό συμβιβασμό με την ελληνοαιγυπτιακή συμφωνία μερικής οριοθέτησης ΑΟΖ, που πολύ φοβούμαι ότι μπορεί να μας κοστίσει και άλλο μακροπρόθεσμα.

Ο επόμενος χάρτης δείχνει την σωστή οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Αίγυπτο, βάσει της UNCLOS.

Χάρτης οριοθέτησης ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου

Πηγή: Θεόδωρος Καρυώτης, Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Αθήνα: Εκδόσεις Λιβάνη, 2014.

Όπως είχα παλαιότερα επισημάνει :

«Η πιο σημαντική, από όλες τις εκκρεμούσες οριοθετήσεις της Ελλάδας, είναι αυτή με την Αίγυπτο. Θα αντιτείνει κάποιος ότι η  σημαντικότερη είναι αυτή με την Τουρκία, αλλά δεν θα έχει δίκιο. Η οριοθέτηση με την Τουρκία είναι όντως η δυσκολότερη. Η οριοθέτηση όμως με την Αίγυπτο είναι η πιο σημαντική και κρίσιμη, εφόσον δώσει πλήρη επήρεια στο σύμπλεγμα του Καστελόριζου (Ρω, Μεγίστη, Στρογγύλη).  Με αυτή την σωστή οριοθέτηση η Τουρκία δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο. Η Λεκάνη του Ηροδότου, που κείται στο κρίσιμο τρίγωνο ανάμεσα στην Αίγυπτο, την Ελλάδα και την Κύπρο, αποτελεί το κλειδί στα θέματα ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου, γιατί εκεί βρίσκονται τα μεγαλύτερα κοιτάσματα υδρογονανθράκων.»

Όμως όλα αυτά πλέον αποτελούν παρελθόν. Τώρα περιμένουμε να μας σώσουν οι Αμερικανοί μια και ο φίλος του Ερντογάν δεν είναι πλέον στον Λευκό Οίκο. Ο ελληνισμός περιμένει με ειλικρινή αγωνία τις κινήσεις του προέδρου Μπάιντεν, αλλά  φοβάμαι μήπως απογοητευτούμε για μια άλλη φορά, επειδή η Αμερική δεν θέλει να χάσει την Τουρκία.

Hellas Journal

ΚΥΡΙΕ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗ, ΣΚΕΦΤΕΙΤΕ ΤΟ.

17
Επειδή θεωρούμε τον σεβασμό της ζωής, της ύπαρξης, δηλαδή, ως την απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη αξία, είμαστε απολύτως αντίθετοι με τις πράξεις του Κουφοντίνα. Πρόκειται για έναν κατά συρροή δολοφόνο.
Για τον ίδιο, ακριβώς, λόγο, επειδή αποδίδουμε απόλυτη αξία στη ζωή πιστεύουμε πως η πολιτεία και, προσωπικά ο πρωθυπουργός, θα πρέπει να επανεξετάσουν την στάση τους στο αίτημα του Κουφοντίνα να εκτίσει την ποινή του στον Κορυδαλλό για να μπορεί να βλέπει τους οικείους του.
Στις περιπτώσεις απώλειας ζωής η καταδίκη πρέπει να εκτελείται. Ο Κουφοντίνας θα μείνει στη φυλακή. Αλλά και ο Κορυδαλλός, φυλακή είναι.
Η δημοκρατική κοινωνία είναι πιο ευέλικτη απο τα ολοκληρωτικά μορφώματα. Την προτιμούμε για τις ευαισθησίες που δείχνει.
Αυτή είναι μια περίπτωση που η δημοκρατία πρέπει να δείξει ευαισθησία.
Ο Κουφοντίνας θα παραμείνει φυλακισμένος διότι διέπραξε ύβρη αλλά δεν θα υποστεί καμιά μείωση η δημοκρατία αν επιστρέψει στον Κορυδαλλό. Αντιθέτως, η έννοια της δημοκρατίας θα ενισχυθεί.
Ούτε, νομίζω, πως θα είναι κάποια ασέβεια στη μνήμη των νεκρών και των οικείων τους.
Η ποινή θα εκτελεστεί. Το που είναι άλλη υπόθεση.
ΥΓ: Ας σκεφθούμε και τις συνέπειες ενός θανάτου του απο την απεργία πείνας.

Can President Joe Biden mend a torn America?

0

Democrats’ national quest for truth against Donald Trump

Joe Biden wants to unite Americans, but that won’t be easy when disgust at Trump’s actions matches disbelief at liberal attempts to censor opponents via Silicon Valley. Can there be any return to real liberal values and a sense of normality?

by Thomas Frank 
JPEG - 657.3 kb
Sharice Davids, Democratic candidate for Kansas’s 3rd Congressional District, November 2018
Whitney Curtis · Getty

It is the ‘duty’ of American citizens, President Joe Biden announced in his inaugural address last week, to ‘defend the truth and to defeat the lies’. Much of Biden’s speech was an unremarkable stringing-together of patriotic platitudes, but this call for a great truth crusade stood out for its audacity. America is, after all, the homeland of the public relations industry, of televangelism, of Madison Avenue, of PT Barnum. Our leading scholars worship at the shrine of post-structuralism; our brightest college graduates go on to work for the CIA; our best newspapers dynamite the barrier between reporting and opinion; our greatest political practitioners are consultants who ‘spin’ the facts this way or that.

In declaring a national quest for truth, of course, Biden was referring to none of these things. His target was a single man: Donald Trump, the most energetic shit-shoveler ever to occupy the Oval Office.

Consider the events of just the last few months. After losing the election of 3 November, Trump refused to acknowledge what happened and instead filed lawsuit after preposterous lawsuit charging that the election had been stolen from him by some unspecified method. Ambitious young Republican politicians pushed the nonsense along, trying to agree as conspicuously as possible with the president’s vain theorising. The last straw came on 6 January, when Trump addressed a throng of hardcore true believers and urged them to take their protest to the Capitol itself, where the final electoral formalities were then taking place.

Mob shamed Trump’s own party

As the entire world now knows, the result was the mob attack on the US Capitol in which certain of its leading personalities showed up in costume, buffalo horns, face paint and tri-cornered hats. Members of the mob filmed themselves as they ran down the marble halls; they waved the Confederate flag, the snake flag, references to favourite Bible verses; they talked of murdering politicians and beat a policeman to death (1).

It is always shocking when people who believe idiotic things commit monstrosities on the basis of those stupid views, but in this case the people who stormed the Capitol may finally have accomplished what no one has been able to do for years: they shamed Donald Trump’s Republican Party.

One after another, Republicans in Congress turned against the president and colleagues who were still questioning the election results. Twitter banned its most famous customer, Donald J Trump. Congress impeached him — again. And then came the cruellest blow, as America’s gigantic banks cut off campaign donations to members of a party whose prime goal has always been to put those giant banks above the law.

These are enormous changes. But what do they signify? For the last decade, pundits have been announcing the imminent demise of conservatism, of the Reagan era, of the Republican Party. At the same time, they have celebrated the coming triumph of multicultural liberalism, the awakening of a generation. Will Trumpism’s collapse into madness and violence finally turn their predictions into reality? 

To answer this question requires more than getting angry about the latest Republican outrage. If we are truly dedicated to truth, as Biden calls on us to be, we must consider the entire sweep of the Trump era and in particular the sort of voters who, over the last few decades, have been shifting from the Republican to the Democratic Party. As it happens, these are Americans I know well: people of taste and education, for whom modern life is a succession of splendours and pleasantries. I mean the residents of the nation’s richest white-collar suburbs.

In America’s 100 best-educated counties, the Wall Street Journal tells us, the Democrat Biden won 84% of the vote on 3 November. In the 100 counties with the highest median income, Biden won 57% (2). Thirty years ago, Republicans won overwhelmingly in both of these categories.

An intelligence officer’s goal is to get as close to the truth as possible. Something I believe we have in common with the pressMichael Hayden

A popular way of looking at this shift is to sum up the economic output of the regions supporting the two parties. Hillary Clinton once boasted that, though she lost the election of 2016, she represented the country’s most ‘dynamic’ areas, places that between them ‘represent two thirds of America’s gross domestic product’. Well, Joe Biden did even better than that. The counties won by the Democrats account for 71% of ‘America’s economic activity’, Trump country just 29% (3).

Rich, white and Republican

I grew up in one of the places this data describes: Johnson County, Kansas, the sprawling suburban home of Kansas City’s white-flight suburbs. Although my family was not particularly well-to-do, the suburban county that surrounded us was by far the richest in the state of Kansas, a place of lawyers and doctors and architects whose children attended excellent public schools. Its residents worked in tidy office parks; they shopped in vast, glittering malls; they played on sumptuous golf courses; they ate at world-class restaurants; they lived in brand new, mansionised developments that extended for miles out onto the prairie. When I was younger and punk rock played constantly in my car, my friends and I would drive down Johnson County’s six-lane boulevards and its dainty cul-de-sacs, laughing at the bourgeois pretentiousness of it all.

We laughed at these people because they were the ruling class. Johnson County was rich, it was white, it was in charge, and it was one of the most Republican places in America. When I was growing up there, Republicans seemed to control virtually every office; they seemed to win virtually every election; and it seemed it had always been that way. Johnson County had not voted for a Democrat for president since 1916, when Woodrow Wilson was in the White House. It had sneered at Franklin Roosevelt and John F Kennedy, but it loved men like Barry Goldwater, the ferocious anti-communist who led the GOP to a crushing defeat in 1964.

But in November 2020, Johnson County finally gave it up and voted for Democrat Joe Biden, one of only five counties in Kansas to do so. Driving around my old neighbourhood before election day, I saw countless BLM (Black Lives Matter) signs in people’s yards and, in a lot across the street from the former home of President Eisenhower’s brother, a home-made piece of yard art in which a Statue of Liberty, covered with a scary-looking net, bore a sign reading ‘Please, SAVE ME! Save Democracy’.

The essential relationships here have not changed in any substantial way. Johnson County is still overwhelmingly white, intensely corporate and very affluent. The kids still go to good colleges, the real estate values are high and the pseudo-baronial palaces still stand. Johnson County still lords it over the region’s Republican masses, but it does so now from the left, as that term is used in America. You may still laugh at the pretentious homes of the ruling class, but these days you’ll often see a yard sign informing you that the affluents in residence are sensitive people who know that ‘Women’s Rights Are Human Rights’, ‘Science is Real’ and ‘Love is Love’.

Biden outspent Trump

An interesting political showdown last November pitted a Johnson County Democrat against a Republican from western Kansas for one of the state’s seats in the US Senate. The Democrat spent four times as much as the Republican — $28m versus $7m. She lost, but the essential truth of the matter remains: such lopsided spending would have been unthinkable a short time ago. Business support for the Republican Party was the monumental fact of the American political landscape. Any effort to understand our system began with this piece of information: this was why Republicans ruled as they did, why they professed their faith in markets and why their leaders retired to become lobbyists, and (of course) this was why Republicans spent so much more than Democrats on campaigns.

Not this time. Donald Trump followed the Republican playbook to the letter. He did amazing favours for business during his time in the White House, cutting taxes and making life easier for polluters. But it wasn’t enough.

In the 2020 race, the lifelong politician Joe Biden outraised and outspent the real-estate magnate Trump by $1.6bn to $1.1bn. Wall Street and Silicon Valley appear to have largely taken the Democrats’ side, with all five GAFAM companies (Google, Apple, Facebook, Amazon, Microsoft) showing up in Biden’s list of top contributors. Trump seems to have done best in sectors of the old, industrial economy, including agribusiness, coal and Big Oil.

Among the industries that define American culture, the anti-Trump ‘resistance’ was virtually airtight: the media and entertainment industries hated him, the tech industry hated him, academia hated him. The foreign policy community hated him, the NatSec community hated him, Iraq war Republicans hated him, the little world of the DC commentariat hated him, and the broader world of the press hated him too.

The mind-blowing detail about this Coalition of the Aghast was that it also included the Central Intelligence Agency. Not long ago, the CIA was the great bête noire for peace-minded liberals: as everyone knew, it was the government agency that overthrew foreign governments, deceived and misled people in distant lands and fought for dictatorship around the world. Its list of crimes against democracy was long and disturbing.

But over the last four years this picture changed completely. Now liberals were supposed to shed tears for the agency — because the poor CIA had been maligned and disrespected by Trump, who (among other things) claimed it exaggerated the role played by Russia in the 2016 election. Indeed, the affinity between liberalism and the spy agency eventually became so obvious to ‘resistance’ people that it didn’t have to be explained.

The culture wars are with us all day, every day, because outrage and divisiveness build an audience, allow the media to sell candy bars and adult diapers.

Exhibit A is the Washington Post’s ‘oral history’ of the opposition to Trump, published on 8 November (4). The long story is divided into chapters, each consisting of important people’s recollections of how outraged they were by Trumpian misbehaviour and how they came to participate in the ‘resistance’. The reader learns how bad these people felt on ‘The Day After’ Trump was elected in 2016 and how they got involved in the Women’s March of January 2017. Then we come to the ‘CIA Memorial Wall Speech’ when President Trump visited CIA headquarters in 2017, stood before a memorial to CIA agents who died in the field and, at ‘this revered place’, gave a stupid, self-absorbed talk.

‘A really dark moment’

The Post quotes Tammy Duckworth, a Democratic senator from Illinois, who says the speech was ‘beyond shameful’. Pete Buttigieg, Biden’s choice for transportation secretary, describes Trump’s disrespect for the CIA as ‘a really dark moment’, and Juli Briskman, a local politician, says she was moved to make a protest sign and picket Trump’s CIA appearance.

Protesting against a politician who insults the CIA is a notable innovation in left praxis. But its novelty is dwarfed by this remark on the Trump-CIA incident, made to the Post by former CIA director Michael Hayden: ‘Intelligence is about truth. The goal of an intelligence officer is to get as close to the truth as possible. Something I believe we have in common with the press.’

This is utterly fatuous and yet it is not wrong. In the Trump era, the press did indeed come to resemble what Washington calls the ‘intelligence community’. Hayden himself became an ‘analyst’ for CNN in 2017, as did James Clapper, former Director of National Intelligence. Former CIA chief John Brennan became one for NBC. Countless other former spies made similar moves, speculating on TV about ‘disinformation’ and the occult power Vladimir Putin had over Donald Trump.

This brings us to Russiagate, once the all-absorbing nightmare of the Trump years, but today a labyrinthine story whose particular hysterical details no one cares to remember. Still, if we are to pursue our national quest for truth, we must revisit it one more time.

The basic element of the scandal was ‘collusion’: that Trump had in some way conspired with or been compromised by the Russian government as it tried to intervene in the 2016 election. Which was to say that Trump was not merely incompetent or crooked but the agent of a hostile foreign power.

There were hundreds of accusations along those lines, ranging from gullibility to treason. Future historians will get to sort out which pundit pushed which particular details of the story, how journalism’s rules got suspended, and how cable news used Russia-fear to build its audience. Here, let us stick to the essential matter: this was the singular news story of the Trump years, the subject that dominated the headlines, and always in the same way — revelations of the most shattering sort were just around the corner. But somehow never quite revealed. Special Counsel Robert Mueller brought several Republican officials to book for other offenses, but he prosecuted no one for coordination or conspiracy with the Russian government. His report concluded in March 2019: ‘Ultimately, the investigation did not establish that the campaign conspired or coordinated with the Russian government in its election-interference activities’ (5).

‘This generation’s WMD’

And so the most widely covered Trump scandal morphed into the ultimate journalism scandal. In their zeal to bring down a president they despised, the people of the press had given up any pretence of fairness or balance. They did not try to conceal this change, but rather spoke of it as a kind of breakthrough innovation made necessary by Trump’s constant lying. Journalism critic Matt Taibbi calls Russiagate ‘this generation’s WMD’ but on a grander level: ‘The sheer scale of the errors and exaggerations this time around dwarfs the last mess. We’ve become sides-choosers, obliterating the concept of the press as an independent institution whose primary role is sorting fact and fiction’ (6).

Yet as scandals go, this one had few consequences. Not many of the commentators who got Russiagate wrong were punished for it. After all, Trump was a jerk, objectively speaking. And also, the journalists pursuing the story were merely doing what everyone else in journalism was doing, a circumstance in which professional practitioners are rarely held accountable.

It is strange but true that, at this moment of colossal journalistic failure, journalists began to think of themselves as superheroes fighting gallantly against information villains from overseas and the ideological alien in the White House. As the melodramatic slogan adopted by the Washington Post in 2017 puts it, ‘Democracy Dies in Darkness’.

The favourite historical parallel during the Trump years was the cold war, another time when Russian darkness threatened democracy and when legitimate news reporting had to grapple with foreign propaganda. It was all happening again, journalists announced. From Black Lives Matter to the gun lobby, the 2018 New York Times video series ‘Operation Infektion’ (7) tells us, ‘wherever there has been a division in society, Russia has used disinformation to pry it open, sowing chaos across the political spectrum.’ And now we have Donald Trump, both a product and a source of disinformation, whose love of bullshit makes him a ‘useful idiot’ right out of the KGB’s dreams. The video shows Trump telling some sinister fibs as the narrator concludes, ‘It’s weird but this is somehow worse than the cold war.’

How are we to win this new and even worse cold war, this war on truth itself? It’s hard to miss what the New York Times videos hinted at, because talk about it was in the air nearly every day during the Trump years. It is censorship, a cold war weapon that is clearly becoming fashionable again in this age of universal surveillance and universal aghastitude.

‘Incompatible with free speech’

The allure of censorship is everywhere in the liberal air these days. In a recent interview, the legendary American Civil Liberties Union leader Ira Glasser, a liberal of the old school, tells of speaking at a prestigious law school and noting with satisfaction that his audience was multi-racial. But then… ‘So I’m looking at this audience and I am feeling wonderful about it. And then after the panel discussion, person after person got up, including some of the younger professors, to assert that their goals of social justice for blacks, for women, for minorities of all kinds, were incompatible with free speech and that free speech was an antagonist.’

It is impossible to understand American politics without grasping what Glasser is suggesting. The dream of a certain kind of liberal today is not so much to represent ordinary people as to police them. The right-thinking, the correctly credentialed, the bona fide expert, such liberals believe, must come together with the tech industry to stamp out ‘disinformation’ or wrongful thinking to which the public might be exposed. Unwholesome voices must be de-platformed or ‘cancelled’. Counterfactual viewpoints, like Trump’s foolish post-election tweets, must be tagged by relevant authorities with appropriate warning labels. Podcasts which traffic in ‘fake, bogus and debunked claims’ must be scrutinised and, if necessary, cleansed from the relevant websites.

Before we enlist in the struggle to save democracy from Putinesque darkness, however, Americans would do well to recall a few baseline details about how the cold war actually unfolded. The Red Scare of the late 1940s was trumped up in large part to discredit the Truman administration (it was supposedly riddled with communists) and to push US policymakers to the right. The cold war also changed the face of American society, and not for the better. Professional red-hunters tracked down subversives and got them cancelled or fired — ruining the lives of plenty of innocent people along the way. It was a time of moral hysteria, during which suspicion and hence guilt could alight on virtually anyone.

Today’s political culture wars are clearly carrying us toward a similar kind of sustained hysteria, and the mob attack on the Capitol has only heightened the climate of fear and suspicion. But which side is which? Who are the disinformation-spreading subversives the nation is going to track down and suppress, and who are the J Edgar Hoovers who are going to inflame the panic and do the suppressing?

The New York Times videos I mentioned earlier tell us that Russian disinformation works by exploiting ‘division[s] in society’ — but those words might also describe the op-ed page of the Times. Twitter works the same way. So does CNN. So does Facebook, so does every other outlet. As Matt Taibbi shows in his book, this is the mass-media business model of our time: the culture wars are with us all day, every day, because outrage and divisiveness build an audience, allow the media to sell candy bars and adult diapers. Start up your car and there’s a voice on the radio criticising an actor for playing an inappropriate part in a movie. Turn on the TV and there’s antifa out of control, throwing stuff at the cops and defacing a statue. Open up the Times itself and there’s a startling reinterpretation of the entirety of US history.

Coalition of the Aghast knows

Obviously not all of this divisiveness is disinformation. The Times clearly feels that the culture wars it chooses to prosecute are crusades for health and light. And no doubt conservatives also believe they should have the power to silence the other side, as they did at other times in our history. But this time around the conservatives don’t control the weapons. Cultural legitimacy lies entirely with the Coalition of the Aghast, and the answer they provide to the above question is simple: experts know. It is they who should administer society’s mute button.

What makes one culture-war pronouncement ‘legitimate’ is not really its truthfulness, since that’s sometimes hard to determine: instead, it’s the pronouncer’s standing within his or her professional community. What makes another pronouncement ‘misinformation’ is that it is made by just some ordinary person with no standing to speak of, some crank who criticises pundits on Twitter and spreads theories on Reddit.

The misinformation problem thus becomes another chapter in the broader crisis of elite authority that has haunted the liberal mind since Trump’s rise began. For five years now, they have moaned that the country has lost its faith in its credentialed elites. As Jonathan Rauch of Brookings wrote in The Atlantic in the awful summer of 2016, ‘Our most pressing political problem today is that the country abandoned the establishment, not the other way around.’

Worrying about the crisis of authority is what liberals do these days in the United States. Older concerns, like the economic problems of blue-collar whites, have become a subject for liberal sneering, but restoring the rightful hierarchy of credentialed expertise has become a matter of real moral urgency. ‘Respect Science’ say the signs and stickers you see in liberal neighbourhoods. Respect expertise. Respect hierarchy. Know your place.

What place for doubt?

Foreign policy, it is said, must be reclaimed by the foreign policy ‘community’. Central bank policy must be protected from the influence of farmers. From the consensus views of the relevant professions there can be no dissent, at least not in public. ‘Doubt,’ I read recently in the Washington Post, ‘is a cardinal virtue in the sciences … But it can be disastrous in public health, where lives depend on people’s willingness to trust those same experts.’ Therefore it has to be kept quiet, if not removed from view altogether — a thought-suppressing logic that can be extended into any field of knowledge you care to mention.

This essay is not a brief for free speech absolutism or an effort to rationalise conspiracy theory or an attack on higher learning. It is about the future of the Democratic Party, the future of the left, and here is the suggestion I mean to make: the form of liberalism I have described here is inherently despicable. A democratic society is naturally going to gag when it is told again and again in countless ways, both subtle and gross, that our great national problem is our failure to heed the authority of traditional elites.

Worse, when those traditional elites come together with unprecedented unanimity to insist their high rank proves their correctness and justifies their privilege … when they say we are in a new cold war against falsehood … when the news media dumps its neutrality and likens itself to superheroes and declares it is mystically attuned to truth and legitimacy … when they do those things and then get the biggest news story of the decade fabulously wrong, a society like ours is going to spot the hypocrisy. And we are going to resent it.

Which is to say that the effect of all this moral judgmentalism has been the opposite of what was intended. To spend four years scolding people in the shrillest notes of moral hysteria was perhaps the perfect recipe for convincing Trump supporters to redouble their dedication to this deluded and prejudiced man. It is well known that shaming people for failing to live up to your personal high standards of Covid hygiene is not a good strategy for changing their behaviour. Multiply that dynamic by 300 million and you’ve got America in the age of Trump. Ten per cent of a nation energetically scolding the other 90%.

Politics of scolding doesn’t work

Oddly enough, liberals already knew this kind of top-down politics of scolding doesn’t work. In the presidential election year of 1936, the upper reaches of American society came together in a kind of moral panic against the re-election of President Franklin Roosevelt: tycoons, society types, economists, corporation attorneys and more. An estimated 85% of the newspapers of the nation were against FDR; they did their part in the struggle by denouncing him in the most vituperative terms: he was a would-be dictator, a communist, a fascist; he was empowering cranks, ignoring credentialed expertise, and probably the tool of the Russians to boot.

That campaign backfired in the most spectacular way. Roosevelt fought back against the ‘economic royalists’ and proceeded to win in a great landslide. Unlike Donald Trump, FDR was a genuine populist, and genuinely popular. But, as commentators noted at the time, the unified front that upper America presented against him in 1936 made him even more popular still.

If historians still exist in 30 years, they will look back upon these last four years with disgust and bewilderment. Disgust when they contemplate the loud, vain ignoramus who sat in the White House scarfing hamburgers and spinning conspiracy theories on Twitter while Covid burned through the nation.

But when they look at liberals, they will shake their heads with disbelief. How could they have thought it was wise to try to enlist the great economic and cultural powers of our time — the masters of Silicon Valley — to try to censor our opponents? Ira Glasser, the old ACLU chief, relates how liberal academics embraced speech codes because they ‘imagined themselves as controlling who the codes would be used against’. What these well-meaning liberals didn’t understand, he continued, was that ‘speech restrictions are like poison gas. It seems like it’s a great weapon to have when you’ve got the poison gas in your hands and a target in sight, but the wind has a way of shifting — especially politically — and suddenly that poison gas is being blown back on you.’

As Glasser’s metaphor suggests, this cannot end well. The mob attack on the Capitol frightened us all. But for Democrats to choose censorship (via the monopolists of Silicon Valley) as the solution to the problem is a shocking breach of faith. There are many words one might use to describe a party that, over the last 30 years, has shown itself contemptuous of working-class grievances while protective of the authority of the respected… but ‘liberal’ isn’t one of them.

Thomas Frank

Thomas Frank is a journalist and the author of The People, No. A Brief History of Anti-Populism, Metropolitan Books, New York, 2020.