Αρχική Blog Σελίδα 2317

Ο “Γόρδιος Δεσμός»  της Εξωτερικής Πολιτικής της Τουρκίας

Από
anixneuseis
-
0

(The Gordian knot of Turkey’s foreign policy)

Άρθρο του Herkül Millas  στην ahvalnews.com 27 Μαρ 2021

Σχόλιο -Μετάφραση: Ηλίας Α Λεοντάρης

Ένα άρθρο που θα ήταν χρήσιμο να μελετηθεί από τους διαμορφωτές της «Στρατηγικής» ή «Τακτικής» για την αντιμετώπιση της Εξωτερικής Πολιτικής της Τουρκίας.

Μπορεί ν’ αποτελέσει επίσης ένα οδηγό για την ανάληψη ενεργειών και δράσεων προς τους λοιπούς εμπλεκόμενους, χώρες και οργανισμούς» που επηρεάζουν ή επηρεάζονται από τις ενέργειες της Τουρκίας.

Στο άρθρο βεβαίως απουσιάζει η διάσταση της οικονομικής κατάστασης της Τουρκίας και οι επιπτώσεις που θα έχουν οι τελευταίες αποφάσεις στον τομέα αυτόν.

Η διατήρηση της πρωτοβουλίας των κινήσεων επιβάλλει τη διαρκή μελέτη της κατάστασης του «αντιπάλου» μπορεί να αναδείξει ή να προσδιορίσει το χρόνο, τον τρόπο, την «υφή» και  τους αποδέκτες μιας διπλωματικής ενέργειάς.

Το γεγονός ότι αναφέρεται σε γνωστά θέματα, δε μειώνει την αξία του.

………………………………………………………………………………………………………………

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν φαίνεται αποφασισμένος να βελτιώσει τις εξωτερικές σχέσεις της χώρας του με πολλές χώρες.

Οι κυρώσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που απειλούσαν την Τουρκία προφανώς αναβλήθηκαν. Γίνεται λόγος για πιθανή προσέγγιση με την Αίγυπτο, ενώ έχει ξεκινήσει ένας ήπιος διάλογος με τη γειτονική Ελλάδα.

Η πολιτική των κανονιοφόρων συνεχίζει και φιλικά μηνύματα αποστέλλονται σε αραβικές χώρες.

Υπάρχουν προσδοκίες στην Τουρκία ότι όλα τα προβληματικά ζητήματα θα επιλυθούν, το ένα μετά το άλλο.

Ωστόσο, τα αδιέξοδα της χώρας δεν είναι μεμονωμένα που μπορούν να αντιμετωπιστούν ξεχωριστά. Συνθέτουν συστάδες, καθεμία από τις οποίες περιέχει μια σειρά προβλημάτων και κάθε σύμπλεγμα βρίσκεται σε αντιπαράθεση με άλλες.

Για παράδειγμα, ακόμη και αν η Τουρκία ξεπεράσει την κρίση του ρωσικού πυραυλικού συστήματος S-400 με τις Ηνωμένες Πολιτείες με γενναία αναστροφή, υπάρχουν και άλλα ζητήματα που περιμένουν να επιλυθούν, όπως η κρατική δίκη της Halkbank, η Συρία, η Λιβύη, οι συγκρούσεις στην ανατολική Μεσόγειο, καθώς και οι παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Κάθε ένα από αυτά έχει πολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις. Η συμφωνία με τα μαχητικά F-35 είναι πρόβλημα ασφαλείας. Η αποχώρηση από τη Λιβύη δημιουργεί το πρόβλημα της υποδοχής χιλιάδων μισθοφόρων. Και πάνω απ’ όλα, η Τουρκία θα πρέπει να επανεξετάσει τη σχέση της με τη Ρωσία.

Οι επισφαλείς σχέσεις με τη Ρωσία μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα για την Τουρκία στη Συρία. Η προσπάθεια ισορροπίας μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας θα πλήξει τις σχέσεις της Τουρκίας με την Ουάσινγκτον και την ΕΕ. Ακόμη και αν οι δυτικές κυβερνήσεις αγνοούσαν τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, πολλές δυτικές οργανώσεις και μέσα ενημέρωσης δεν θα το έκαναν. Από την άλλη, η βελτίωση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η διασφάλιση της δημοκρατικής ελεύθερης έκφρασης εντός της Τουρκίας μπορεί να σημάνει τον τερματισμό του κυβερνητικού μονοπωλίου στην παροχή πληροφοριών, γεγονός που μπορεί να σηματοδοτήσει το τέλος της βασιλείας της.

Πρόκειται για καταστάσεις που είναι δύσκολο να χειριστούμε, καθώς όλες περιέχουν κινδύνους απώλειας της σημερινής πολιτικής ηγεμονίας.

Προϋπόθεση για τη βελτίωση των σχέσεων με τις αραβικές χώρες είναι να μην παρεμβαίνουμε στις εσωτερικές τους υποθέσεις. Η Αίγυπτος το εξέφρασε ξεκάθαρα αυτό.

Το να μην είμαστε με το μέρος των Αδελφών Μουσουλμάνων σημαίνει να είμαστε κατά της Χαμάς, κάτι που θα ήταν ένας νέος πονοκέφαλος. Η μη παρέμβαση στη Συρία θα αποτελέσει πρόβλημα για την Τουρκία, καθώς οι κινήσεις των Κούρδων στην περιοχή θεωρούνται «υπαρξιακό πρόβλημα» για την Άγκυρα. Ένα βήμα πίσω από τον Ερντογάν σε αυτό το θέμα θα σήμαινε αμφισβήτηση του συνεργάτη του στην κυβέρνηση, του ακροδεξιού αρχηγού του Κόμματος Εθνικιστικού Κινήματος Devlet Bahçeli με απρόβλεπτες συνέπειες.

Πώς θα αντιμετωπίσουν οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις μια ταπεινωτική απόσυρση; Όπως αποδεικνύεται, κάθε βήμα για τη βελτίωση μιας κατάστασης φέρνει στο προσκήνιο ορισμένα νέα προβλήματα.

Η βελτίωση των σχέσεων Τουρκίας-Ισραήλ θα σήμαινε απώλεια κύρους μεταξύ των Μουσουλμάνων παγκοσμίως. Ωστόσο, και εντός της Τουρκίας, η εικόνα του “αποφασισμένου και ασυμβίβαστου” προέδρου θα επηρεαστεί. Οι σχέσεις με το Ιράν θα επιδεινωθούν επίσης, και αυτό μπορεί να γίνει αισθητό στο Ιράκ και τη Συρία.

Όλες αυτές οι ανατροπές θα προκαλέσουν αναταραχή στην τρέχουσα πολιτική ρητορική στην οποίο συμμετέχει ένα μεγάλο τμήμα της τουρκικής κοινωνίας. Σύμφωνα με αυτή την «κοσμοθεωρία» η «Δύση» είναι εναντίον της Τουρκίας, των Μουσουλμάνων, της υπάρχουσας κυβέρνησης και βρίσκεται πίσω από τους εχθρούς της Τουρκίας: τους Κούρδους, τους Γκιουλενιστές, τους Έλληνες της Κύπρου και της Ελλάδας, τους Αρμένιους κλπ. Πώς μπορεί αυτή η “ιδεολογία” να εξηγηθεί και να συμβιβαστεί με νέες καλές σχέσεις με τους χθεσινούς αντιπάλους; Μπορεί ο Ερντογάν να αντιμετωπίσει αυτή την πρόκληση και να τα ρισκάρει όλα αυτά;

Φαίνεται ότι μερικά θετικά βήματα τακτικής δεν εξασφαλίζουν εύκολες λύσεις. Η λύση για την Τουρκία μπορεί να είναι να αποφασίσει επιτέλους πού θέλει να ανήκει, τι είδους χώρα θέλει να είναι, ποιες αξίες θα εξυπηρετήσει και σε ποιον προορισμό θα καθοδηγήσουν όλα αυτά τη χώρα. Αν δεν αποφασιστεί αυτό, οι σχέσεις της, ειδικά με τον δυτικό κόσμο, θα είναι σε εκκρεμότητα και τεταμένες.

Όντας κοντά στη Ρωσία και επίσης μέλος του ΝΑΤΟ, προσπαθώντας να είναι κοντά στην ΕΕ χωρίς να αναγνωρίσει ένα από τα μέλη της (Κύπρος) ή να δοκιμάσει την υπομονή του δημοκρατικού κόσμου αγνοώντας τις βασικές αρχές του νόμου και της δικαιοσύνης ή διατηρώντας ενεργούς στρατούς στις αραβικές χώρες χωρίς να προσκληθεί, προσπαθώντας να είναι καλός εταίρος της Ρωσίας και φίλος των Ηνωμένων Πολιτειών ταυτόχρονα , θα αποξενώσει πολλές εμπλεκόμενες χώρες και οργανισμούς. Παρόμοιες καιροσκοπικές επιλογές προκαλούν τελικά επιφυλάξεις από πολλούς.

Εν ολίγοις, η Τουρκία, αφενός, στέλνει μηνύματα προσέγγισης και φιλίας, αλλά ταυτόχρονα ακολουθεί μια αντιφατική πορεία. Αυτή η πολιτική θεωρείται απρόβλεπτη και ανασφαλής από τις εμπλεκόμενες χώρες. Το χειρότερο είναι ότι αυτά τα πάνω και κάτω δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά και να εξηγηθούν από τα ενδιαφερόμενα μέρη. Είναι αυτές σχεδιασμένες κινήσεις ή είναι αποφάσεις που λαμβάνονται βιαστικά ή υπό συνθήκες πανικού;

Πώς πρέπει να εξηγηθεί ότι μια δήλωση εκδημοκρατισμού ακολουθείται από την απαγόρευση ενός πολιτικού κόμματος, τη μήνυση μελών του Κοινοβουλίου και την αποχώρηση από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης σχετικά με την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών;

Και πόσο μπορεί να διαρκέσει μια τέτοια αμφιταλαντευόμενη πολιτική;

Πολλά θα εξαρτηθούν από τον ανεπίσημο «συνεταίρο»  του Ερντογάν, Μπαχτσέλι. Δηλαδή εάν είναι σε θέση να αντιμετωπίσει τις νέες ανατροπές για να απολαύσει την πλεονεκτική πολιτική του θέση.

Οι δύο εταίροι θα κρατήσουν την Τουρκία σε μονοπάτι «ζιγκ-ζαγκ» για κάποιο χρονικό διάστημα.

Το επαναλαμβανόμενο ”υπαρξιακό πρόβλημα», μάλλον αφορά στους ίδιους.

Το άρθρο στην αγγλική εδώ:

ahvalnews.com

 

Η ΑΝΟΛΟΚΛΗΡΩΤΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. ΜΙΑ ΝΕΑ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ.

Από
anixneuseis
-
14

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Η ανολοκλήρωτη επανάσταση. Μια νέα στρατηγική για τον ελληνισμό.

Τα πρώτα 200 χρόνια ήταν, πράγματι, πολύ δύσκολα για τον ελληνισμό. Το 1922 έφτασε στο όραμά του αλλά δεν το εκπλήρωσε. Έφθασε σε στιγμές δόξας αλλά και ήττας και παρακμής. Άφησε εκτός ελληνικής πολιτείας τμήματα του ελληνισμού με χαρακτηριστικότερο τον κυπριακό ελληνισμό.

Η εθνικοαπελευθερωτική επανάσταση του 1821 έμεινε ανολοκλήρωτη. Μια νέα στρατηγική χρειάζεται ο ελληνισμός για τα επόμενα 100 χρόνια. Θα μπορέσει να την βρει;

Η νέα στρατηγική απαιτεί τομή στη μέχρι σήμερα πορεία. Όχι συνέχεια. Απαιτεί ριζική αλλαγή πορείας. Νέα στρατηγική ως συνέχεια της προηγούμενης δεν είναι, απλώς, νέα.

Είναι ανάγκη να αρχίσει ένας δημόσιος διάλογος. Κανείς δεν διαθέτει το μονοπώλιο της αλήθειας.

Η σημερινή εικόνα δεν δημιουργεί αισιοδοξία. Εδώ και πολλά χρόνια υπάρχει μια συρρίκνωση, εδαφική, πολιτική, πολιτισμική, χωρίς να απασχολεί σοβαρά κανέναν. Η τελευταία έκρηξη του ελληνισμού συνέβη το 1940. Από τότε, αν εξαιρέσει κανείς την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων το 1948, λόγω της συμμετοχής στον πόλεμο με τις νικήτριες δυνάμεις, υπάρχει μια προϊούσα παρακμή. Αποκορύφωμα της οποίας είναι η αντίληψη ότι είμαστε, απλώς, πολίτες του κόσμου. Και ως τέτοιοι πρέπει να συμπεριφερόμαστε. Βεβαίως και είμαστε πολίτες του κόσμου. Αλλά ο κόσμος συντίθεται από υποσύνολα με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Ο τονισμός της ιδιαιτερότητας δεν είναι επιθετικός. Είναι δυνατή και ευκταία η συνύπαρξη. Όσοι αμφισβητούν τις ιδιαιτερότητες ομάδων ανθρώπων που διαμορφώνονται από ιστορικούς, γλωσσικούς  και περιβαλλοντικούς λόγους ας διαβάσουν το εξαιρετικό βιβλίο του Φράνσις Φουκουγιάμα «Ταυτότητα».

Η χαρακτηριστικότερη αδυναμία του σύγχρονου ελληνισμού είναι ότι δεν ξέρει τι θέλει. Και ότι οι ελίτ που διαμορφώνουν τις επιλογές του δεν ενδιαφέρονται να αναζητήσουν ένα νέο όραμα. Χωρίς οράματα δεν μπορεί να ζήσουν κοινωνίες.

Αυτήν την έλλειψη οράματος και ηγεσίας την αισθάνεται περισσότερο η κοινωνία από τις ηγετικές ομάδες. Γι αυτό και υπάρχει μια διάσταση, ένας διχασμός μεταξύ ηγεσίας και πολιτών. Ένας διχασμός που πολλές φορές αγγίζει και ανορθολογικά όρια.

1.-Παράλληλα με την οικονομική και πολιτισμική της ανάπτυξη η χώρα πρέπει να φροντίσει και την ασφάλειά της. Δεν είναι δεδομένη αυτή η ασφάλεια. Απειλείται από την Τουρκία. Όποιος πιστεύει πως με την Τουρκία μπορεί να συνδιαλλαγεί με ειρηνικούς όρους δεν έχει καταλάβει τίποτε από τη φύση του τουρκικού καθεστώτος.. Η Τουρκία δεν είναι μια σύγχρονη δημοκρατία όπως θα ήθελαν οι ελληνικές ηγεσίες. Η Τουρκία είναι ένα καθεστώς. Και ανεξαρτήτως ηγεσίας, εκείνο που προτάσσει είναι  η δύναμη. Υπάρχουν ενδείξεις ότι τα δυτικά της παράλια μπορεί στην επόμενη εκατονταετία να εκδημοκρατιστούν αλλά για τον ορατό πολιτικό ορίζοντα η Τουρκία θα αποτελεί ένα μονολιθικό μόρφωμα με την ίδια βίαιη συμπεριφορά ανεξαρτήτως κυβερνήσεως.

Η Τουρκία, μάλιστα, ετεροπροσδιορίζεται σε σχέση με τον ελληνισμό όσο και αν θέλει να το κρύψει. Η Τουρκία υπάρχει ως το «άλλο», το αντίθετο του ελληνισμού. Αυτό πρέπει να γίνει συνείδηση στις ελληνικές ελίτ. Μπορεί να υπάρξει σύγκλιση σε πολλά ζητήματα με την Τουρκία, μπορεί οι δύο χώρες να συνεργαστούν στο μέλλον και να μειωθούν οι εντάσεις αλλά φιλικές σχέσεις Ελλάδα και Τουρκία δεν πρόκειται να αναπτύξουν ποτέ. Συνειδητά ή υποσυνείδητα διεκδικούν δυναμικά τον ίδιο χώρο και την ίδια παράδοση. Η Ελλάδα ένα μίγμα κλασικής εποχής και Βυζαντίου και η Τουρκία την Οθωμανική Αυτοκρατορία ως διάδοχο του Βυζαντίου. Η αντίθεση αυτή δεν βρίσκεται στην καθημερινή ατζέντα αλλά διατρέχει υποσυνείδητες συμπεριφορές.

Αυτή η απειλή από την Τουρκία δεν αντιμετωπίζεται, μόνο, με διπλωματία. Η Τουρκία σέβεται, μόνο, τη δύναμη της ισχύος. Η δημιουργία ισχυρών ενόπλων δυνάμεων, επιθετικά διατεταγμένων απέναντι στην Τουρκία και μιας πολιτικής ηγεσίας αποφασισμένης να τις χρησιμοποιήσει αποτελεί την πρώτη προτεραιότητα του νέου ελληνισμού. Τα περί δύναμης αποτροπής είναι φληναφήματα φοβισμένων πολιτικών. Η καλύτερη αποτροπή είναι η αίσθηση του αντιπάλου πως θα ηττηθεί κατά κράτος αν επιδιώξει το απονενοημένο. Η ελληνική κοινωνία δεν αντέχει άλλο τους εξευτελισμούς των πολιτικών ικετών στις αυλές της δύσης να ζητιανεύουν προστασία. Θα προστατευθούμε μόνοι μας. Για να μας σέβονται.

Οι ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις είναι το πιο ισχυρό χαρτί στα χέρια μιας ικανής διπλωματίας. Η διπλωματική υπηρεσία δεν μπορεί να αποτελείται από φοβισμένους υπαλλήλους του κράτους. Πρέπει να αναβιώσουμε τις καλύτερες ιστορικές στιγμές της διπλωματικής ιστορίας. Και αυτό προϋποθέτει τη δημιουργία μιας ικανότατης υπηρεσίας από πρόσωπα που θα είναι ικανά και σεβαστά στην κρατική ιεραρχία.

2.-Μέσα στο πλαίσιο αυτής της αυτοδύναμης προστασίας, η Κύπρος κατέχει εξέχουσα θέση. Είναι το μόνο μέρος ενός πολυάριθμου και συνεκτικού ελληνισμού που βρίσκεται εκτός ελληνικής πολιτείας. Υπάρχει και η Βόρεια Ήπειρος αλλά είναι μια άλλη υπόθεση.

Ο βορειοηπειρωτικός ελληνισμός πρέπει να τύχει της προστασίας και των δικαιωμάτων που του αναγνωρίζονται διεθνώς. Και τα δικαιώματα αυτά να τα διεκδικεί η ελληνική πολιτεία.

Το σχέδιο που προωθείται με την πενταμερή για το κυπριακό είναι καταστρεπτικό. Παραδίδει την Κύπρο στην Τουρκία. Ολόκληρη την Κύπρο. Οι επιλογές είναι δύο.

Κατ αρχάς, ακύρωση όλων όσων οδήγησαν στην σημερινή αιχμαλωσία με τις σταδιακές υποχωρήσεις με υπαναχώρηση που μπορεί να δικαιολογηθεί διπλωματικά και με βάση το διεθνές δίκαιο. Και στη συνέχεια, ή δημιουργία μιας ομοσπονδίας με ισχυρή κεντρική κυβέρνηση και τις αρχές των δυτικών δημοκρατιών όπου όλοι οι πολίτες έχουν τα ίδια δικαιώματα, ή ενσωμάτωση του ελεύθερου τμήματος της Κύπρου στην Ελλάδα και δημιουργία μιας Ομόσπονδης Ελληνικής Δημοκρατίας, με δύο συνιστώντα μέρη. Την Ελλάδα όπως την γνωρίζουμε σήμερα και την Κύπρο. Η Ομόσπονδη αυτή δημοκρατία δεν εγκαταλείπει τον αγώνα για απελευθέρωση από τις τουρκικές δυνάμεις κατοχής των  κατεχομένων εδαφών. Καμιά σπιθαμή κυπριακής γης δεν χαρίζεται στους τούρκους.

Τα πλεονεκτήματα μιας τέτοιας επιλογής είναι προφανή. Η Ελλάδα εγκαθίσταται ως κρατική οντότητα σε ένα από τα ομόσπονδα μέρη της και αναπτύσσει πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Η απελευθέρωση των κατεχομένων θα αποτελεί πρώτη προτεραιότητα της εξωτερικής πολιτικής της. Η απειλή Ερντογάν για δύο κράτη είναι προσχηματική. Την Τουρκία δεν την συμφέρει η de jure διαίρεση της Κύπρου. Την θέλει de facto ελεγχόμενη ολόκληρη.

3.-Ο τρίτος οραματικός άξονας είναι η ανάπτυξη. Η χώρα πρέπει να μπει στην επιστημονική και εκπαιδευτική πρωτοπορία. Μικρές κοινωνίες όπως η ελληνική δεν έχουν επιλογές μετριοκρατίας. Είναι κοινωνίες ανοικτές, ειρηνικές αλλά αγωνιζόμενες. Αν σταματήσουν τον αγώνα θα έχουν εκλείψει. Φαινόμενα διάλυσης των πανεπιστημίων, τα οποία πρέπει να βρεθούν στην παγκόσμια πρωτοπορία, είναι ανάγκη να περάσουν στην πρόσφατη ιστορία της χώρας. Όποιος θέλει να υλοποιήσει το αναρχικό ή αριστερό του όραμα υπάρχουν δημοκρατικοί τρόποι να το κάνει. Αλλά αλλού. Όχι σε βάρος της Ανώτατης Εκπαίδευσης.

Το σημαντικότερο όμως, είναι το αθηναϊκό κράτος που δημιουργήθηκε τα 200 αυτά χρόνια από την ηρωϊκή εξέγερση του 1821 να γίνει ελληνικό.

Η πολιτεία πρέπει να φροντίσει για την ισομερή ανάπτυξη όλων των γεωγραφικών διαμερισμάτων της χώρας. Η επαρχιακή αντίληψη του πολιτικού κατεστημένου ότι αναπτύσσεται μόνο η πρωτεύουσα και τα αποφάγια διαμοιράζονται στην λοιπή επικράτεια, η οποία χρησιμοποιείται και ως εσωτερική αποικία πρέπει να αναθεωρηθεί.

Προσωπικότητες που έλαμψαν διεθνώς πρέπει να ενθαρρυνθούν να προσφέρουν και στη χώρα και στις πόλεις που αποτελούν τη βάση τους. Ο ομογενειακός ελληνισμός έχει πολλές προσωπικότητες που μπορεί να βοηθήσουν. Και θέλουν να το κάνουν. Φτάνει οι ελίτ της χώρας να απαλλαγούν από τον επαρχιωτισμό τους.

Οι πόλεις της χώρας να αναπτύξουν τη δική τους εξωστρέφεια και να ενθαρρυνθούν από την Πολιτεία. Όχι να υπονομεύονται.

4.- Ο εκδημοκρατισμός της Τουρκίας πρέπει να αποτελέσει ελληνικό στόχο. Οι Τούρκοι και η Τουρκία είναι ψευδεπίγραφες οντότητες. Οι Τούρκοι όταν δημιούργησαν την αυτοκρατορία τους ήταν μικρή μειονότητα. Οι βίαιοι εξισλαμισμοί και εκτουρκισμοί δημιούργησαν το σημερινό αυταρχικό μόρφωμα. Πρέπει να βοηθηθούν οι λαοί που συγκροτούν τη σημερινή Τουρκία να ενεργοποιήσουν την εθνική και πολιτισμική αίσθηση που έχουν κρυμμένη στο υποσυνείδητό τους. Τα ελληνικά, δημόσια μέσα ενημέρωσης μπορούν να βοηθήσουν στην κατεύθυνση αυτή ανοίγοντας δημοκρατικό διάλογο με την κοινωνία των πολιτών στις δύο χώρες. Η εικόνα της Ελλάδας ως μιας δημοκρατικής, ειρηνικής δύναμης στην περιοχή επιβάλλει την βοήθεια προς τους καταδιωκόμενους για τα φρονήματα και τις πεποιθήσεις τους τούρκους πολίτες.

5.-Στα Βαλκάνια η Ελλάδα πρέπει να περάσει την ηλικία της παιδικής της συμπεριφοράς. Είναι δύσκολο διότι διακυβεύονται συμφέροντα αλλά αναγκαίο. Η Ελλάδα για τις βαλκανικές χώρες μπορεί να αναδειχθεί σε ένα δημοκρατικό, ειρηνικό και αντιαυταρχικό πρότυπο, εναλλακτική επιλογή της πρότασης που προσφέρει στις χώρες η Τουρκία. Θέλουμε δεν θέλουμε αυτές είναι οι δύο αντιλήψεις στη βαλκανική χερσόνησο. Θέλει δουλειά, όμως, και να συγκροτηθεί συγκεκριμένα, και όχι ως αίσθηση, η ελληνική πρόταση και να διαδοθεί με ήπιο, ειρηνικό και αποδεκτό τρόπο.

6.-Σε συνεργασία με άλλες δυνάμεις της περιοχής ( Κύπρος, Ισραήλ και αραβικές χώρες) θα μπορούσε η Ελλάδα να συμμετάσχει σε μια υπόσταση με τα χαρακτηριστικά ήπιας περιφερειακής δύναμης. Αλλά για να μπορείς να αναπτύξεις ήπια πολιτική πρέπει να μπορείς να την υποστηρίξεις από ισχυρές ένοπλες δυνάμεις.

7.-Η Ελλάδα δαπανά μεγάλα ποσά για την άμυνά της και πρέπει να συνεχίσει να το κάνει. Στις επιλογές ανάπτυξης οικονομικών τομέων η αμυντική βιομηχανία αναγκαστικά πρέπει να κατέχει υψηλή θέση ώστε μεγάλο μέρος των πόρων να ανακυκλώνεται εσωτερικά και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας.

8.-Θα μπορούσε να προσθέσει κανείς και άλλα πολλά. Αλλά όσα επισημάνθηκαν παραπάνω είναι μερικές επιλογές που δείχνουν ότι δεν μπορεί να σκεπτόμαστε με τον γραμμικό τρόπο που το κάναμε ως σήμερα.

Μπορεί όλα όσα αναφέρθηκαν να είναι ανεδαφικά. Αλλά, σίγουρα, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε με τον ίδιο τρόπο που το κάναμε τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση. Ας αρχίσει ένας δημόσιος διάλογος. Τι θέλουμε, τέλος πάντων;

Ας διατυπωθούν προτάσεις. Ως τομές, όμως. Γιατί τα πρώτα 200 χρόνια ήταν μεν δύσκολα, διαμόρφωσαν το σημερινό κράτος αλλά γα πολλούς, η ανολοκλήρωτη επανάσταση συνεχίζεται. Το γιατί επισημάνθηκε στο κείμενο.

 

THE REACTION OF THE ARMED FORCES TO HYBRID THREATS – THE GREEK CASE

Από
anixneuseis
-
0

  • Demetrios Tsailas(rtd) Rear Admiral Retired Rear Admiral of the Senior Naval Command of Northern Greece and former director of the department of the Supreme Joint War College for Security and Strategy
Keywords: Armed force, hybrid threats, Greece, Turkey, relations, strategy

Abstract

Review paper

DOI: https://doi.org/10.37458/ssj.1.2.6

We know that the strategy must create the basic knowledge that links both the ways and the means to achieve the desired political goals and strategic results. This logical method is a continuous thought process that provides strategic intent and informs ways, creating links to strategic planning that lead to the use of means, in military operations. This factor is the element that includes calculating, sleight and creating a logic or chain of results in strategy. In this paper, after considering a strategy distillation, we will analyze the context of hybrid warfare in strategic planning, which is of particular concern to us in Greek-Turkish relations.

References

Panagiōtēs K. Iōakeimidēs, Greece in the European Union: The New Role and the New Agenda, Ministry of Press and Mass Media, 2002.

Thucydides, Steven Lattimore, The Peloponnesian War, Hackett Publishing, Indianapolis, Indiana,1998.

Tiha von Ghyczy, Bolko von Oetinger, Christopher Bassford, Clausewitz on Strategy: Inspiration and Insight from a Master Strategist, John Wiley & Sons, Boston, US.2021.

Security Science Journal Vol.1 No.2
Published
2020-12-31
Issue
Vol. 1 No. 2 (2020): Security Science Journal
Section
Articles

  © 2020 Security Science Journal.  All rights reserved

Turkey facts for terrified Western non-decision makers

Από
anixneuseis
-
0

Cengiz Aktar

During the siege of Constantinople in 1453, the Orthodox Byzantines were debating the sex of angels instead of defending the fortress, tells a tale probably invented by Catholics. Actually, the tale referred rather to a religion-centered, intricate, decadent Byzantium, where people were at each other’s throats and consequently incapable of displaying a meaningful resistance to the assailing Ottomans.

Today both the heirs to the victorious Ottomans and their European “friends” seem to have been involved in similarly useless, yet dangerous arguments. Turks are at each other’s throats as well as the Europeans; the former are sinking fast into a bottomless abyss and the latter are trying to deal with the looming chaos at their eastern border without being capable of agreeing on a powerful and upfront response to Turkey.

Let’s consider last week’s European Council conclusions on Turkey. Actually it is not even about Turkey but the Eastern Mediterranean, as the chapter refers to. It is pathetic to see how Europeans are voluntarily letting themselves be abused by the Ankara regime’s strongman Erdoğan. Let’s take a look at three hot topics.

Europeans are at their knees when it comes to the Syrians refugees kept in Turkey, with whom Erdoğan insidiously threatens the continent. They are ready to give in to Erdoğan’s ukases provided that he continues to keep the refugees and controls Turkey’s western borders, particularly with Greece. They are incapable of grasping that his regime, through its unlawful presence in and invasion of Syria has become one of the main root causes of the Syrian refugee crisis.

Regarding the Eastern Mediterranean and the Aegean, the so-called de-escalation celebrated by the entire Western world is also part of a pandemonium started unilaterally by Ankara years ago.Now that Ankara is pretending to back down, Europeans are rushing to take Erdoğan at his words. With the exception of the temporary retreat of Turkish gunboats and fighter jets, there isn’t a single initiative or action pointing at a lasting solution to the decades-old disagreements between Ankara, Athens and Nicosia, like the signing of the indispensable 1982 U.N. Convention on the Law of the Sea, or any other meaningful move for the re-unification of the island of Cyprus.

Precisely and thirdly, Europeans keep applausing for the upcoming informal five-party conference on Cyprus called by the UNSG in Geneva on April 27-29 when Ankara is pushing for its “two-state” solution against which there is an unwavering international consensus. Knowing perfectly well that strictly nothing will come out of this talk-shop, Europeans still pretend to consider it as a positive step, praising its tenure without referring to its “informal” nature as declared by the U.N. Moreover, they pretend to ignore Ankara’s recent fait accompli regarding Varosha, a no-go zone.

Europeans want to believe in things that that have no reality. Actually they are making two false assumptions regarding their “give and take” formula baptized as a “positive agenda”. Firstly, they believe they have positive leverage over the Ankara regime, by which they can coerce it to behave in a peaceful manner towards Cyprus and Greece. (The termination of the rule of law in Turkey as well as the deplorable backsliding in Human Rights, is not in the balance there. Europeans don’t care about them and pay only lip service to them.) Alas, the only meaningful leverage they had was the future membership to the EU which is now de factoterminated.

Secondly and in connection to the first false assumption, Europe tends to ignore the fact that totalitarian regimes can neither be reformed nor reversed even to a minimally normative system to abide by the rules, in either the Eastern Mediterranean issue or in any other issue. In a nutshell, Erdoğan won’t change because he cannot change.

Appeasers refuse to diagnose that Ankara’s modus operandiis in complete conflict with the norms, standards, values and principles of the EU, which represent nothing but threats to the regime’s very existence. This is why the regime in Ankara can never be reformed. Accordingly, Turkey no longer has any means to engage with Europe or to uphold a normative institutional system, which has intentionally been dismantled over the years by the regime precisely because it constituted checks and balances to the arbitrary moves of the regime.

The Europeans’ Turkey dilemma is deep, as they have short as well as long term stakes in it. They are terrified by the prospect of losing their “NATO partner” to Russia, jeopardising their economic interests in Turkey, risking their Refugee Deal, provoking aggressive elements of the Turkish diaspora and accelerating Turkey’s implosion, which could lead to massive movements of Turkish refugees.

Therefore they are making the bet that the temerity of Ankara can be dialed down if some sweeteners can be offered. Thus they are “ready to engage with Turkey in a phased, proportionate and reversible manner to enhance cooperation”. But what will the modus operandiof such engagement be? What are Ankara’s capabilities for such an engagement, can it deliver to benefit from the so-called “positive agenda”?

Let’s take the big “carrot” that is the “modernisation of the Customs Union,’’ which has been in effect between the bloc and Turkey since January 1996. This is an old and most substantive bond that still exists between the two parties. Its revision has been stalled for years, and unfortunately was not able to be carried out during the time when relations were not as tense as they are today.

Technically, the agreement was considered as a key step towards full membership. Short of that perspective it is condemned to die out.Moreover, if extended to include agriculture and services, as proposed in the Borrell paper, it would need a very cumbersome harmonization with the relevant very dense acquis communautaire, which would take years. On top of that, these negotiations are going to have to contend with a dysfunctional economic structure in which Erdoğan is the sole decision-maker.

Politically, the conclusions mention the “effective application (of the Customs Union) to all Member States”. That implies its application also to the Republic of Cyprus that Ankara doesn’t recognize. The same problem had arisen before, when Turkey refused to extend the scope of the Customs Union to new Member Cyprus and got eight negotiation chapters blocked at the European Council held in December 2006. These chapters are still blocked to this day. It is almost impossible to conceive that Ankara will accept this condition to indirectly recognize the Republic of Cyprus. Last and certainly not the least ,the European Parliament who needs to approve the new deal, would, under present conditions never underwrite it.

All in all, the revision and the updating of the Customs Union looks unfeasible, which means that Europeans are in a way, fooling Turkey with an empty and inoperable promise.

So, what will be the end result?

First, the more the EU appeases and refrains from considering real sanctions like the ones imposed on Belarus or Russia for instance, the more Erdoğan will abuse Europe’s apprehensions, the longer the life cycle of its regime will be, and the more the turmoil it foments in the country and abroad will increase.Such “principle-free” appeasement is already having devastating consequences onEuropean values as a collateral damage.

Second, even though Europeans profess to safeguard, cherish, and support Turkish civil society in opposition to the repressive practices of the regime, their rhetoric doesn’t match their actual three-monkey posture regarding these practices. Particularly since they forcefully advocate Belarusians’, Russians’ and other oppressed people rights. Europeans have lost the trust of the very civil society they are claiming to defend and support. There is a deep, irreparable loss of confidence and total disappointment among democrats and civil rights’ advocates in Turkey vis-à-vis the EU. A totally opposite outcome to what Europeans pretend in their useless pro-civil society rhetoric.

Those in Turkey who are trying to fight the totalitarian regime of Erdoğan have since learned that they can no longer count on the support of European governments and institutions, and are striving to survive without them. But those governments and institutions should cease to add insult to injury by using Turkey as a utilitarian object to serve their cynical interests, in total disregard to beings living on it.

Never forget: Erdoğan’s new Turkey considers itself nothing less than an alternative model, not only to the EU, but also to the entire West.

© Ahval English

The views expressed in this column are the author’s and do not necessarily reflect those of Ahval.

ahvalnews.com

FAZ: «Ιστορική μνήμη με κενά»

Από
anixneuseis
-
0

Στις 6/4 του 1941 η Βέρμαχτ εισέβαλε όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στη Γιουγκοσλαβία υπενθυμίζει η FAZ. Για την Zeit Online η ΕΕ δεν έχει βρει κατάλληλη απάντηση στην αυταρχική Τουρκία.

    
Φωτογραφία από τη σφαγή στο Κραγκούγιεβατς Φωτογραφία από τη σφαγή στο Κραγκούγιεβατς (21/10/1941)

Προχθές, την 25η Μαρτίου, 200 χρόνια από την ελληνική επανάσταση του 1821, το γερμανικό κοινοβούλιο συζήτησε ψήφισμα των Πρασίνων με το οποίο το οικολογικό κόμμα τάσσεται υπέρ του διαλόγου Ελλάδας-Γερμανίας για το ζήτημα των πολεμικών επανορθώσεων και του κατοχικού δανείου. Όπως αναμενόταν, η πλειοψηφία απέρριψε το αίτημα επιβεβαιώνοντας ότι το ζήτημα έχει διευθετηθεί οριστικά σε νομικό και πολιτικό επίπεδο.

Η Frankfurter Allgemeine Zeitung επανέρχεται στο θέμα επισημαίνοντας σε ανταπόκριση από τη Βιέννη ότι πριν από 80 χρόνια, στις 6 Απριλίου του 1941, η Βέρμαχτ δεν εισέβαλε μόνο στην Ελλάδα: “Εκτός από την Ελλάδα οι ναζί επιτέθηκαν και στη Γιουγκοσλαβία. Μόνο που στο αίτημα των Πρασίνων δεν γίνεται καμία τέτοια αναφορά. Λες και ο πόλεμος κατά του Βελιγραδίου έγινε σε διαφορετικό χρόνο και διαφορετική ήπειρο.

Δυστυχώς οι περισσότεροι Γερμανοί, συμπεριλαμβανομένης και της Κ.Ο. των Πρασίνων, γνωρίζουν πολύ λιγότερα για τα εγκλήματα της Βέρμαχτ, της Γκεστάπο και των SS στη Γιουγκοσλαβία από ότι στην Ελλάδα. Οι θηριωδίες στη Σερβία μοιάζουν σαν να βρίσκονται στη νεκρή γωνία της γερμανικής μνήμης για τα εγκλήματα κατά τη διάρκεια του πολέμου.”

Σε δεύτερη μοίρα οι επιζώντες στη Σερβία; 

Το μουσείο της «21ης Οκτωβρίου» στο ΚραγκούγιεβατςΤο μουσείο για τη σφαγή του Κραγκούγιεβατς

“Αν και δεν μπορεί ποτέ να υπάρξει συμψηφισμός, όσον αφορά τους αριθμούς των νεκρών στη Σερβία, συντελέστηκαν εγκλήματα τα οποία ξεπερνούν όσα συνέβησαν στην Ελλάδα τα χρόνια της κατοχής. Μόνο που κανείς στη Γερμανία δεν το γνωρίζει. Στη πόλη Κραγκούγιεβατς για παράδειγμα η Βέρμαχτ εκτέλεσε μέσα σε δύο μόλις μέρες 2.800 ανθρώπους, ενώ στο Κράλιεβο της κεντρικής Σερβίας τα θύματα ήταν ακόμα περισσότερα.

Όταν επομένως στο αίτημα των Πρασίνων αναφέρεται ότι η Ελλάδα υπέφερε ιδιαίτερα από την κτηνώδη γερμανική κατοχή, τότε η πληροφορία αυτή δεν είναι βεβαίως λανθασμένη, αλλά δεν είναι πλήρης διότι δεν γίνεται αναφορά σε όσα συνέβησαν στη γειτονική χώρα. Με άλλα λόγια: Όταν τα γεγονότα της 6ης Απριλίου του 1941 περιορίζονται μόνο σε μια χώρα τότε υπάρχουν κενά στην αποτύπωση των ιστορικών γεγονότων. Για τους επιζώντες και τους απογόνους της ναζιστικής θηριωδίας στην πρώην Γιουγκοσλαβία η πρωτοβουλία των Πρασίνων είναι σαν να τους βάζει σε δεύτερη μοίρα.

Από τη σφαγή στο Κραγκούγιεβατς συμπληρώνονται στις 21 Οκτωβρίου 80 χρόνια. Εδώ και δεκαετίες διοργανώνονται στην πόλη τελετές μνήμης για τα θύματα, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν πλήθος άοπλοι πολίτες και μαθητές γυμνασίου. Ποτέ όμως δεν έχουν λάβει μέρος σε αυτές μέλη της γερμανικής κυβέρνησης. Μήπως αλλάξει αυτό στις φετινές τελετές μνήμης;»

Zeit Online: Έτσι δεν αντιμετωπίζεται ο Ερντογάν

Διαδικτυακή Σύνοδος Κορυφής με συμμετοχή ΜπάιντενΔιαδικτυακή Σύνοδος Κορυφής με συμμετοχή Μπάιντεν

«Πώς θα διαχειριστούμε την αυταρχική Τουρκία; Σε αυτό το ερώτημα δεν έδωσαν τελικά απάντηση οι ευρωπαίοι ηγέτες στη διαδικτυακή Σύνοδο Κορυφής. Αντί για κυρώσεις η ΕΕ δίνει κίνητρα. Η τελική απόφαση για το αν η ΕΕ θέλει να προσεγγίσει ή όχι την Τουρκία μετατέθηκε για τον Ιούνιο», γράφει η Zeit Online με τίτλο «Έτσι δεν αντιμετωπίζεται ο Ερντογάν»:

«Το πρόβλημα της ευρωπαϊκής πολιτικής είναι ότι επιθυμεί μια εντελώς διαφορετική Τουρκία. Σαν τα παντρεμένα ζευγάρια όπου ένας σύντροφος θέλει να αλλάξει ριζικά τον άλλο. Για τους ευρωπαίους ηγέτες υπάρχει η ιδανική Τουρκία, για την οποία και έφτιαξαν τη λεγόμενη θετική ατζέντα. Για την άλλη, την πραγματική Τουρκία ωστόσο δεν έχουν απάντηση.

Η ιδανική απέχει από την πραγματική Τουρκία

Ο πρόεδρος Ερντογάν στο συνέδριο του ΑΚΡΗ Άγκυρα δέχθηκε να ξεκινήσει διάλογο με Αθήνα

Εδώ και καιρό η Άγκυρα ελπίζει ότι η ΕΕ θα εμβαθύνει την τελωνειακή ένωση, θα δώσει πράσινο φως για εκατέρωθεν επισκέψεις σε ανώτατο επίπεδο και θα διευκολύνει την είσοδο Τούρκων στην ΕΕ. Όμως και η ΕΕ θέλει κάτι από την Τουρκία: Αποκλιμάκωση στην ανατολική Μεσόγειο, επικαιροποίηση της προσφυγικής συμφωνίας του 2016 και τερματισμό της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας σε Συρία, Ιράκ και Λιβύη. Όμως η Άγκυρα κινείται νωχελικά.

Έναντι της Ελλάδας η Τουρκία δέχθηκε τουλάχιστον να ξεκινήσει και πάλι διάλογο. Και η Άγκυρα ωστόσο επιθυμεί μια νέα προσφυγική συμφωνία λόγω των χρημάτων αλλά και λόγω της επαπειλούμενης ανόδου των προσφυγικών ροών. Η Τουρκία ωστόσο προσπαθεί να πείσει ότι οι Ευρωπαίοι χρειάζονται τη συμφωνία περισσότερο από ότι εκείνη.

Η ΕΕ θα πρέπει επομένως να αποδεχθεί ότι η ιδανική Τουρκία θα συνεχίσει να απέχει παρασάγγας από την πραγματική Τουρκία. Με κίνητρα για βελτίωση των διμερών σχέσεων όμως δεν πρόκειται να αλλάξει αυτός ο εταίρος.

Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Αίγυπτος – Ισραήλ παράγουν ειρήνη κι ακυρώνουν την Άγκυρα

Από
anixneuseis
-
0
Αίγυπτος - Ισραήλ παράγουν ειρήνη κι ακυρώνουν την Άγκυρα

  28 Μαρτίου 2021, 9:20 πμ

Η Αθήνα μπορεί αλλά αρνείται να εξισορροπήσει ενεργητικά την Τουρκία. Ό,τι πράττει προς αυτή την κατεύθυνση το πράττει αμυντικά. Αλλά η αποτροπή χρειάζεται, εξ ορισμού, κάτι περισσότερο για να είναι αποτελεσματική. Η Κύπρος δεν μπορεί, αντικειμενικά, από μόνη της να εξισορροπήσει την Τουρκία. Και τα δύο κράτη μπορούν, αλλά η Αθήνα και πάλι αρνείται να λάβει τις απαιτούμενες πρωτοβουλίες και τις συνεπαγόμενες δεσμεύσεις. Εδώ πρέπει να τεθεί τελεία σε σχετικά σενάρια φαντασίας. Δεν υπάρχει βούληση.

Συνεπώς η στρατηγική που μπορούν και oφείλουν να ακολουθήσουν Αθήνα και Λευκωσία, μαζί και ξεχωριστά, είναι να περιορίσουν τις επιλογές τις Άγκυρας σε τέτοιο βαθμό ώστε αυτές να μηδενιστούν ή να ελαχιστοποιηθούν. Έτσι η Άγκυρα δεν θα είναι σε θέσει να υλοποιήσει τις οποιεσδήποτε ηγεμονικές της βλέψεις και ορέξεις.

Στην Ανατολική Μεσόγειο δύο μόνο κράτη μπορούν και έχουν τη βούληση, όχι μόνο να εξισορροπήσουν την Τουρκία αλλά και να την πειθαναγκάσουν, εκ των πραγμάτων, να μη συμπεριφέρεται ηγεμονικά και αυθαίρετα. Είναι η Αίγυπτος και το Ισραήλ. Μπορούν να το πράξουν και ατομικά και σε συνεργασία. Το πράττουν σε συνεργασία. Και οικοδομούν μια αναμεταξύ τους μη ανατρέψιμη σχέση που εμπλέκει Κάιρο και Ισραήλ στρατηγικά και οικονομικά, με την ενεργειακή συνεργασία να λειτουργεί ως καταλύτης.

Εδώ υπογραμμίζεται πως από το 2008 και μετά, το Ισραήλ χωρίς να παραγνωρίζει τα οικονομικά του συμφέροντα αποφάσισε να δώσει, στα ενεργειακά, πολιτικά το πάνω χέρι στο Κάιρο. Οι πιο πρόσφατες κοινές αποφάσεις των δύο κρατών ενισχύουν αυτή την άποψη. Και αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό σε εμάς είναι πως η θέση αυτή του Ισραήλ είναι πολιτική και όχι οικονομική. Προέχει η ασφάλεια του και όχι το βαλάντιο του. (Το Ισραήλ δεν θα ζημιώνεται οικονομικά. Απλά θα κερδίζει περισσότερα η Αίγυπτος).

Ανεξάρτητα του παράγοντα Τουρκία, Κάιρο και Ιερουσαλήμ έχουν εδώ και δεκαετίες, από το 1979, συνασπισθεί με συνθήκη ειρήνης. Από τότε οι σχέσεις των δύο κρατών έχουν επανειλημμένα δοκιμαστεί. Αλλά η αναμεταξύ τους συνθήκη ειρήνης παραμένει σταθερή. Ακόμη και επί ημερών των Αδελφών Μουσουλμάνων, ο ηγέτης τους και Πρόεδρος Μόρσι δεν αποτόλμησε να θέσει θέμα σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες.

Εδώ έχουμε την κλασική περίπτωση μιας πολύ καλά θεμελιωμένης σχέσης που δεν είναι πλέον ανατρέψιμη. Και η μη ανατρέψιμη αυτή σχέση αποτέλεσε τον βασικό πυλώνα και καταλύτη για να αναπτυχθούν οι σχέσεις του Ισραήλ με τον υπόλοιπο Αραβικό κόσμο. Οι τελευταίες βρίσκονται σήμερα σε ένα πρωτοφανές στάδιο ανάπτυξης. Είναι βέβαια νωρίς, αλλά οδεύουν και αυτές σε μια μη αναστρέψιμη κατάσταση στον ευρύτερο χώρο της Μέσης Ανατολής. Την εξέλιξη αυτή η Τουρκία μάχεται με νύχια και με δόντια. Γιατί; Διότι περιορίζει τις επιλογές της. Γι’ αυτό! Και αυτό είναι το μείζον στρατηγικό ζήτημα που πρέπει όχι μόνο να γίνει από εμάς κατανοητό, αλλά πάνω στη βάση του οποίου οφείλουμε οικοδομήσουμε και την δική μας (παρακατιανή) στρατηγική.

Αυτό δηλαδή που ηθελημένα Αθήνα (κυρίως) και Λευκωσία αρνούνται να υλοποιήσουν, τους προσφέρεται ως “παράπλευρο” κέρδος από τη μη ανατρέψιμη συμμαχία Αιγύπτου – Ισραήλ και τις στρατηγικές της συνέπειες.

Όμως, όπως λέει και η λαϊκή σοφία δεν μπορείς να έχεις και το σκύλο χορτασμένο και τα λουκάνικα άθικτα. Αθήνα και Λευκωσία πρέπει να συμβιβαστούν με την “ευμενή ηγεμονία” των δύο αυτών μεσανατολικών κρατών στην Ανατολική Μεσόγειο, αφού αρνούνται πεισματικά και επίμονα να ορθώσουν ανάστημα και να διεκδικήσουν ισότιμη μεταχείριση. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να δεχθούν ένα δευτερεύοντα και συμπληρωματικό ρόλο σε ένα σύμπλοκο Αιγύπτου – Ισραήλ – Αθήνας – Κύπρου. Διότι πολύ περισσότερο από το Ισραήλ – που στο τέλος της ημέρας θα υπερασπιστεί μόνο του τον εαυτό του – το δικό μας κυρίαρχο πρόβλημα είναι υπαρξιακό που καθημερινά αποδεικνύεται πως δεν μπορούμε να διαχειριστούμε μόνοι μας.

Για να περιορισθούν, ακόμη και για να εκμηδενιστούν οι επιλογές της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο, θα πρέπει η Αίγυπτος να καταστεί ο ενεργειακός ομφαλός της Μεσογείου – σε πρώτο στάδιο. Και με την δική μας αρωγή ως μέτοχοι. Αλλά οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πως οι προχωρημένοι αιγυπτιακοί ενεργειακοί σχεδιασμοί – συνεπικουρούμενοι και από τις μεγάλες ενεργειακές εταιρείες- στοχεύουν σε παγκόσμιο ρόλο μεταξύ Ανατολής και Δύσης. Μια τέτοια σταδιακή εξέλιξη θα παράξει μη αναστρέψιμα για την Τουρκία δεδομένα στην Ανατολική Μεσόγειο. Θα μηδενίσει τις επιλογές της. Θα παράξει, ταυτόχρονα, και ειρήνη στην περιοχή.

Ποιός είπε ότι πρόεδρος Μπάιντεν θα είναι καλύτερος του Τραμπ για την ειρήνη και την Ελλάδα;

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου.

Η προεδρική θητεία του Τζο Μπάιντεν δεν θα μπορούσε να αρχίσει περισσότερο εντυπωσιακά. Δύο μήνες μόλις μετά την ορκωμοσία του ο κόσμος θα πρέπει να αισθάνεται περισσότερο ανασφαλής. Διότι κάθε δήλωση του νέου προέδρου και του ΥΠΕΞ Άντονι Μπλίνκεν για τη Ρωσία και την Κίνα προσομοιάζει με πολεμική απειλή. Ο χαρακτηρισμός του προέδρου Πούτιν ως “φονιά” με έωλα επιχειρήματα, χαρακτηρισμός στον οποίο επέμεινε, οι απειλές σε βάρος της Ρωσίας για επιβολή νέων κυρώσεων όπως και οι επιθέσεις εναντίον της Κίνας στην Αλάσκα πρόσφατα, κατά την πρώτη διερευνητική σύνοδο ΥΠΕΞ ΗΠΑ – Κίνας, προϊδεάζουν την παγκόσμια κοινότητα για ένα δυσοίωνο μέλλον. Εγκαλεί o αμερικανός πρόεδρος τη Ρωσία επικαλούμενος έκθεση των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών που υποστηρίζει ότι ο Πούτιν εξουσιοδότησε επιχειρήσεις επηρεασμού των ψηφοφόρων στις προεδρικές εκλογές υπέρ του Τραμπ καίτοι αναγνωρίζεται στην έκθεση ότι «δεν υπάρχουν ενδείξεις ότι οποιοσδήποτε ξένος παράγοντας επιχείρησε να παρέμβει στις εκλογές αλλοιώνοντας ψηφοδέλτια, εκλογικά αποτελέσματα ή επεμβαίνοντας σε οποιαδήποτε τεχνική πλευρά της εκλογικής διαδικασίας». Εγκαλεί τη Ρωσία για τα ανθρώπινα δικαιώματα επικαλούμενος την περίπτωση του Ναβάλνι αλλά και για την προσάρτηση της Κριμαίας, όταν είναι γνωστό ότι οι αρχιτέκτονες του εμφυλίου και της διάσπασης της Ουκρανίας ήταν η Ουάσινγκτον και το Βερολίνο, όπου ο τότε γερμανός ΥΠΕΞ Γκίντο Βεστερβέλε και αμερικανοί γερουσιαστές, ανάμεσά τους και ο υποψήφιος πρόεδρος το 2008, Τζο Μακκέιν, παρότρυναν στα οδοφράγματα τους ένοπλους ναζιστές του “Δεξιού Τομέα” να ανατρέψουν τη νόμιμα εκλεγμένη κυβέρνηση του προέδρου Γιαννουκόβιτς. Εγκαλεί και την Κίνα για το Χονγκ Κονγκ, το Θιβέτ, την Σιντζιάνγκ  των Ουιγούρων, κυριαρχικά θέματα της Κίνας, στην προσπάθεια  αποτροπής απώλειας της παγκόσμιας οικονομικής ηγεμονίας από το Πεκίνο που προβλέπεται να συμβεί ως τέλος της τρέχουσας δεκαετίας. Και όλα αυτά από μια χώρα, όπως οι ΗΠΑ, όπου ο ρατσισμός και η αστυνομική βία σε βάρος των αφροαμερικανών και άλλων μειονοτήτων οργιάζουν, μια χώρα η οποία με την πληθώρα των δικτατοριών που επέβαλε καταπάτησε και καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα σε βάρος αντιφρονούντων σε παγκόσμια κλίματα, μια χώρα που διέλυσε κράτη με τους πολέμους μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου (Γιουγκοσλαβία, Ιράκ, Λιβύη, Αφγανιστάν, κ.α.). Γιαυτό ο Σάμιουελ Χάντινγκτον με άρθρο του στο περιοδικό Foreign Affairs από το 1991 προειδοποιούσε ότι για μεγάλο μέρος του πλανήτη “οι ΗΠΑ μετατρέπονται σε υπερδύναμη – ταραξία …σε βασική εξωτερική απειλή για τις κοινωνίες τους”.

Γιαυτό αποτελεί υποκρισία να προβάλει η Ουάσινγκτον πανανθρώπινες αξίες, όπως αυτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της δημοκρατίας, τις οποίες ο Ούλριχ Μπεκ αποκαλεί “γλωσσικά ερείπια”, «στα οποία παντού – μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου – εμφωλεύουν, επωάζονται και εγκαθίστανται νέες πραγματικότητες, πίσω από τις αστραφτερές προσόψεις των λέξεων».  Μετά τη γενική συνέλευση του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα το 1992, μετά το τέλος του Ψυχρού πολέμου, πίσω από την υπεράσπισή τους ελλοχεύει το δικαίωμα  παρέμβασης στα εσωτερικά αλλά και εισβολής σε άλλες χώρες (Ιράκ, Λιβύη, κ.α.). Από παλιά ο Κάρλ Σμιτ  θεωρούσε την ανθρωπιστική ηθική ως ένα όχημα οικονομικού ιμπεριαλισμού ως τον μηχανισμό που χρησιμοποιήθηκε για την εμπέδωση της δυτικής ηγεμονίας.

Από πού αντλεί η Ουάσινγκτον το δικαίωμα να αναμειγνύεται στα εσωτερικά άλλων κρατών και να υπαγορεύει στους “προβλέψιμους” το δίκιο και το άδικο χωρίς αντιδράσεις; Πώς κατόρθωσε να καθορίζει το περιεχόμενο των εννοιών σύμφωνα με τα συμφέροντά της; «Σε ό,τι αφορά τις καθοριστικές πολιτικές έννοιες, έγραφε ο Καρλ Σμιτ, εξαρτάται από το ποιός τις ερμηνεύει, ποιος τις ορίζει και ποιος τις χρησιμοποιεί. Ποιος αποφασίζει συγκεκριμένα τι είναι ειρήνη, τι είναι αφοπλισμός, τι είναι επέμβαση, τι είναι δημόσια τάξη και ασφάλεια. Μια από τις πιο σημαντικές διαστάσεις της νομικής και πνευματικής ζωής της ανθρωπότητας είναι το γεγονός ότι όποιος έχει πραγματική εξουσία μπορεί να καθορίσει το περιεχόμενο των εννοιών και των λέξεων».

Τί σημαίνουν όλα αυτά για την Ελλάδα; Μας το αποκαλύπτει με θρασύτατο τρόπο, διότι εκμηδενίζει την εθνική κυριαρχία της πατρίδας μας, αν απέμειναν κάποια ψήγματα δηλαδή, ο Μπιλ Ανθόλις, διευθυντής του Miller Institute του Πανεπιστημίου της Βιρτζίνια σε συνέντευξή του λίγες μόλις ημέρες μετά την ορκωμοσία του Τζο Μπάιντεν: «Το μεγαλύτερο ζήτημα που αντιμετωπίζουν οι ΗΠΑ, είπε, είναι οι διμερείς σχέσεις με την Κίνα. Το “πάτημα” της Κίνας στην Ευρώπη είναι το λιμάνι του Πειραιά. Αυτό είναι το θέμα που πιστεύω ότι θα πρέπει η Ελλάδα να διαχειριστεί. Και πρέπει να το διαχειριστεί καλά….. Το λιμάνι του Πειραιά είναι η αχίλλειος πτέρνα των ελληνοαμερικανικών σχέσεων» (Καθημερινή 24/1/2021).

Όταν ανέλαβε η Cosco το λιμάνι του Πειραιά, αυτό ήταν απαξιωμένο. Σήμερα είναι πρώτο στη Μεσόγειο και τέταρτο πανευρωπαϊκά στη διακίνηση εμπορευματοκιβωτίων. Η Ρωσία επιδίωξε να αγοράσει τον ΔΕΣΦΑ, τη ΔΕΠΑ, την ΤΡΑΙΝΟΣΕ, το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, σχεδίασε τους αγωγούς South Stream και Turkish Stream μέσω της χώρας μας και αποκλείστηκε από όλα. Οι ΗΠΑ μεταβάλλουν βαθμιαία την επικράτεια της Ελλάδας σε στρατιωτική βάση στα πλαίσια της συμφωνίας αμοιβαίας στρατιωτικής συνεργασίας (MDCA) και δεν “έδωσαν” τίποτα, εκτός αν θεωρείται προσφορά η επιβολή της δικτατορίας το 1967.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

22-3-2021

Παγκόσμιο διευθυντήριο προτείνουν Αμερικανοί στρατηγιστές.

Από
anixneuseis
-
1

Με άρθρο τους στο Foreign Affairs, περίληψη του οποίου δημοσιεύεται στο Project Syndicate οι

RICHARD N. HAASS, CHARLES A. KUPCHAN

προτείνουν ένα νέο, παγκόσμιο κοντσέρτο για μια παγκόσμια εποχή

Τον δέκατο ένατο αιώνα, η Συναυλία της Ευρώπης διατήρησε με επιτυχία την ειρήνη για μισό αιώνα εν τη απουσία κυρίαρχης δύναμης και εν μέσω ιδεολογικής ποικιλομορφίας. Κάτι παρόμοιο θα ωφελούσε την παγκόσμια διακυβέρνηση σήμερα.

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ – Ο δοκιμαστικός διάλογος ΗΠΑ-Κίνας στην Αλάσκα την περασμένη εβδομάδα σημείωσε άσχημα αποτελέσματα για τις διμερείς σχέσεις. Και η αυξανόμενη αντιπαλότητα μεταξύ των δύο χωρών δείχνει σαφώς ότι ο αναδυόμενος κόσμος των πολλαπλών κέντρων εξουσίας θα μπορούσε να ήταν προμήνυμα μιας εποχής αυξημένου ανταγωνισμού και συγκρούσεων.

Ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος είναι ότι η υπάρχουσα αρχιτεκτονική διεθνούς διακυβέρνησης, μεγάλο μέρος της οποίας δημιουργήθηκε αμέσως μετά τον Β ‘Παγκόσμιο Πόλεμο, είναι ξεπερασμένη και δεν εξαρτάται από το έργο της διατήρησης της παγκόσμιας σταθερότητας. Το σύστημα συμμαχίας με επίκεντρο τις ΗΠΑ είναι μια λέσχη δημοκρατιών, που δεν είναι κατάλληλη για την ενίσχυση της συνεργασίας σε ιδεολογικές γραμμές. Οι Fly-in, fly-out (οι προσωρινά μεταφερόμενες στο χώρο) G7 ή G20 Σύνοδοι Κορυφής είναι επεισοδιακές και παίρνουν πολύ χρόνο στην έκδοση ανακοινώσεων. Τα Ηνωμένα Έθνη παρέχουν ένα μόνιμο παγκόσμιο φόρουμ, αλλά το Συμβούλιο Ασφαλείας του προκαλεί μεγαλοπρεπή παράλυση με το βέτο των μονίμων μελών.

Αυτό που χρειάζεται είναι μια παγκόσμια συναυλία δυνάμεων – μια άτυπη διευθύνουσα ομάδα των πιο ισχυρών χωρών του κόσμου. Η ιστορία της Ευρώπης του 19ου αιώνα δείχνει το δρόμο. Η Συναυλία της Ευρώπης – μια ομάδα απο τη της Βρετανία, τη Γαλλία, τη Ρωσία, την Πρωσία και την Αυστρία που δημιουργήθηκε το 1815 – διατήρησε με επιτυχία την ειρήνη για μισό αιώνα εν τη απουσία κυρίαρχης δύναμης και εν μέσω ιδεολογικής ποικιλομορφίας. Η Συναυλία της Ευρώπης στηρίχθηκε σε μια αμοιβαία δέσμευση που βασιζόταν στην τακτική επικοινωνία και την ειρηνική επίλυση των διαφορών για τη στήριξη της εδαφικής διευθέτησης μετά τους  αιματηρούς Ναπολεόντιους Πολέμους.

Μια παγκόσμια συναυλία προσφέρει το καλύτερο όχημα για τη διαχείριση ενός κόσμου που δεν κυριαρχείται πλέον από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Δύση. Τα μέλη θα είναι η Κίνα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ινδία, η Ιαπωνία, η Ρωσία και οι ΗΠΑ, που αντιπροσωπεύουν συνολικά περίπου το 70% του παγκόσμιου ΑΕΠ και των παγκόσμιων στρατιωτικών δαπανών. Η συμπερίληψη αυτών των έξι βαρέων βαρών κρατών θα έδινε μια παγκόσμια συναυλία γεωπολιτικής επιρροής, ενώ θα την προστάτευε από το να γίνει ένα δυσκίνητο κατάστημα συνομιλιών.

Τα μέλη της συναυλίας θα στέλνουν ανώτερους μόνιμους αντιπροσώπους σε μόνιμα κεντρικά γραφεία σε ένα μέρος που θα καθοριστεί με αμοιβαία συμφωνία. Οι σύνοδοι κορυφής θα γίνονται σε τακτική βάση και ανάλογα με τις ανάγκες για την αντιμετώπιση κρίσεων. Αν και δεν θα ήταν επίσημα μέλη, τέσσερις περιφερειακοί οργανισμοί – η Αφρικανική Ένωση, η Αραβική Ένωση, η Ένωση Εθνών της Νοτιοανατολικής Ασίας και ο Οργανισμός Αμερικανικών Κρατών – θα διατηρούσαν μόνιμες αντιπροσωπείες στην έδρα της συναυλίας. Κατά τη συζήτηση ζητημάτων που επηρεάζουν αυτές τις περιοχές, τα μέλη της συναυλίας καλούν τους εκπροσώπους από αυτούς τους φορείς και άλλες σχετικές χώρες να συμμετάσχουν στις συναντήσεις.

Μια σύγχρονη συναυλία, όπως και η προηγηθείσα του 19ου αιώνα, θα επέτρεπε έναν συνεχή στρατηγικό διάλογο. Θα έφερνε στο τραπέζι τα κράτη με τη μεγαλύτερη επιρροή, ανεξάρτητα από τον τύπο του καθεστώτος τους, διαχωρίζοντας έτσι τις ιδεολογικές διαφορές σχετικά με την εγχώρια διακυβέρνηση από θέματα που απαιτούν διεθνή συνεργασία. Θα απέφευγε τις επίσημες διαδικασίες και τους κωδικοποιημένους κανόνες και αντ αυτών θα βασιζόταν στην πειθώ και τον συμβιβασμό για την οικοδόμηση συναίνεσης.

Η συναυλία θα είναι συμβουλευτική, όχι ένα όργανο λήψης αποφάσεων, για την αντιμετώπιση αναδυόμενων κρίσεων, τη δημιουργία νέων κανόνων και την οικοδόμηση υποστήριξης για συλλογικές πρωτοβουλίες. Θα αφήσει την επιχειρησιακή εποπτεία στον ΟΗΕ και σε άλλους υπάρχοντες φορείς. Έτσι, η συναυλία θα αναπτυσσόταν, όχι αντικαθιστώντας την τρέχουσα διεθνή αρχιτεκτονική, αλλά επικαθήμενη αυτής για να δημιουργήσει αποφάσεις που θα μπορούσαν να εφαρμοστούν οπουδήποτε.

Όπως και η Συναυλία της Ευρώπης, μια σύγχρονη συναυλία θα προωθούσε τη σταθερότητα προτάσσοντας το εδαφικό καθεστώς και μια άποψη κυριαρχίας που αποκλείει, εκτός από την περίπτωση της διεθνούς συναίνεσης, τη χρήση στρατιωτικής βίας ή άλλων καταναγκαστικών μέσων για την αλλαγή υφιστάμενων συνόρων ή ανατροπής καθεστώτων. Τα μέλη διατηρούν το δικαίωμα να λαμβάνουν μονομερή δράση όταν κρίνουν ότι διακυβεύονται τα ζωτικά τους συμφέροντα. Στην ιδανική περίπτωση, ο συνεχής στρατηγικός διάλογος θα καθιστούσε τις μονομερείς κινήσεις λιγότερο συχνές και αποσταθεροποιητικές.

Η συναυλία επιδιώκει επίσης να δημιουργήσει συλλογικές απαντήσεις σε μακροπρόθεσμες προκλήσεις, όπως η καταπολέμηση της διάδοσης όπλων μαζικής καταστροφής καθώς και τρομοκρατικών δικτύων, η προώθηση της παγκόσμιας υγείας, η σφυρηλάτηση κανόνων στον κυβερνοχώρο και η καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Αυτά τα σημαντικά θέματα εμπίπτουν συχνά μεταξύ των θεσμικών ρωγμών που θα μπορούσε να καλύψει η συναυλία.

Φανταστείτε τι θα μπορούσε να είχε κάνει μια παγκόσμια συναυλία μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Οι μεγάλες δυνάμεις μπορεί να ήταν σε θέση να αποτρέψουν, ή τουλάχιστον να κάνουν πολύ λιγότερο αιματηρούς, τους εμφύλιους πολέμους στη Γιουγκοσλαβία, τη Ρουάντα και τη Συρία. Η Ρωσία και οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να σφυρηλατήσουν κοινό έδαφος σε μια αρχιτεκτονική ασφάλειας για την Ευρώπη, ξεκινώντας από τις συνεχιζόμενες τριβές για την επέκταση του ΝΑΤΟ και αποτρέποντας τις ρωσικές αρπαγές γης στη Γεωργία και την Ουκρανία. Η πανδημία του κορονοϊού θα μπορούσε να είχε καλυφθεί καλύτερα αν μια ομάδα καθοδήγησης με μεγάλη δύναμη είχε συντονίσει μια απάντηση από την πρώτη μέρα.

Κοιτάζοντας προς τα μπρος, μια συναυλία παγκόσμιων δυνάμεων θα ήταν ένας χώρος για την ελαχιστοποίηση του κινδύνου οι διαφορές ΗΠΑ-Κίνας έναντι της Ταϊβάν να πυροδοτήσουν  μια μεγάλη σύγκρουση. Θα μπορούσε να διευκολύνει την ειρηνική επίλυση πολιτικών αδιεξόδων σε μέρη όπως το Αφγανιστάν και η Βενεζουέλα. Και θα μπορούσε να θέσει παραμέτρους για να περιορίσει την παρέμβαση των χωρών στην εσωτερική πολιτική των άλλων.

Ωστόσο, η δημιουργία μιας παγκόσμιας συναυλίας δεν θα ήταν πανάκεια. Η σύγκλιση των βαρέων βαρών χωρών του κόσμου δύσκολα διασφαλίζει τη συναίνεση μεταξύ τους και η επιτυχία θα σήμαινε συχνά διαχείριση, όχι εξάλειψη, απειλών κατά της περιφερειακής και παγκόσμιας τάξης. Η προτεινόμενη διευθύνουσα ομάδα θα δεχόταν τόσο τις φιλελεύθερες όσο και τις μη φιλελεύθερες κυβερνήσεις ως νόμιμες και αυθεντικές, υπονοώντας την εγκατάλειψη του μακροχρόνιου οράματος της Δύσης για μια παγκόσμια τάξη σύμφωνα με την εικόνα της. Και ο περιορισμός της συμμετοχής στους πιο σημαντικούς και με επιρροή παράγοντες θα θυσίαζε την εκπροσώπηση υπέρ της αποτελεσματικότητας, ενισχύοντας την ιεραρχία και την ανισότητα στο διεθνές σύστημα.

Αλλά μια παγκόσμια συναυλία έχει ένα τεράστιο πλεονέκτημα. Προσφέρει τον καλύτερο και πιο ρεαλιστικό τρόπο για την επίτευξη συναίνεσης μεγάλης ισχύος και αυτό που είναι εφικτό και αποτελεσματικό είναι πάντα προτιμότερο από αυτό που είναι επιθυμητό αλλά αδύνατο.  Και η πιο πιθανή εναλλακτική λύση σε μια ομάδα μεγάλης δύναμης που θα καθοδηγεί – ένας απείθαρχος κόσμος που δεν διαχειρίζεται κανείς – δεν είναι προς το συμφέρον κανενός.

Αυτό το σχόλιο βασίζεται σε ένα δοκίμιο που μόλις δημοσιεύθηκε στο ForeignAffairs.com.

Μετάφραση:”Ανιχνεύσεις”

Project Syndicate

Hangover της ευρωπαϊκής πολιτικής;

Από
anixneuseis
-
0

Θεόδωρος Ι. Θεοδώρου

Θεόδωρος Ι. Θεοδώρου

Δυστυχώς οι Υπουργοί Εξωτερικών στη Σύνοδο επέλεξαν να κρατήσουν ανοιχτό το θέμα της τουρκικής συμπεριφοράς

Ο εορτασμός των 200 ετών από την ημέρα της Επανάστασης του 1821 έθεσε ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων του Ελληνικού Έθνους. Σε μία καλή και συμβολική συγκυρία, αμέσως μετά τους εορτασμούς της επετείου, ο Πρωθυπουργός κ. Κυριάκος Μητσοτάκης συμμετείχε στη Σύνοδο Κορυφής των ηγετών της ΕΕ. Η Ημερήσια Διάταξη των εργασιών συμπεριελάμβανε σημαντικά θέματα που αφορούν στο σύνολο των προβλημάτων των λαών της ΕΕ, αλλά και στην Εξωτερική της Πολιτική. Δυστυχώς οι Υπουργοί Εξωτερικών στη Σύνοδο της Δευτέρας, 22 Μαρτίου 2021, επέλεξαν να κρατήσουν ανοιχτό το θέμα της τουρκικής συμπεριφοράς και να το φέρουν στη Σύνοδο Κορυφής, προκειμένου με πρόσθετο πολιτικό βάρος να συνταχθεί η δημόσια δήλωση των ηγετών της ΕΕ που θα δημοσιοποιεί τις πολιτικές κατευθύνσεις σε σημαντικά θέματα που αγγίζουν θεμελιώδεις αρχές της ύπαρξης μας. Η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη, τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών, η ελευθεροτυπία, η ελεύθερη έκφραση ιδεών ευτυχώς συνεχίζουν να αποτελούν προτεραιότητα της ΕΕ.

Συμμετέχοντας στη σύνοδο των ευρωπαίων ηγετών η Ελλάδα και η Κύπρος προβάλλουν έντονα τις απαιτήσεις τους χωρίς να παραβιάζουν αρχές και προσδοκίες του ευρωπαϊκού οράματος. Αντιθέτως χώρες που πρωτοστάτησαν στη δημιουργία της ΕΕ «θάβοντας το τσεκούρι του πολέμου, όταν το απαίτησε η ιστορία» εμφανίζονται να καταχρώνται την απόλαυση της “πίπας της ειρήνης” και περιπίπτουν σε πολιτικό hangover.

Οι Σύνοδοι Κορυφής εργάζονται, στην εξελικτική πορεία της Ευρώπης, με ομοψυχία. Όποτε ομονοούν μεγαλουργούν χωρίς να παραβλέπουν τα ξεχωριστά συμφέροντα και ενδιαφέροντα των κρατών-μελών. Η γεωστρατηγική ανάλυση της ΕΕ προφανώς συμπεριλαμβάνει στις παραμέτρους της την Τουρκία. Όταν όμως η συμπεριφορά της Άγκυρας προκαλεί θεμελιώδεις αρχές του ευρωπαϊκού οικοδομήματος τότε οι θεσμικές και πολιτικές υποχρεώσεις επιβάλλουν να λειτουργήσουμε με προσήλωση στην ευρωπαϊκή μας στρατηγική. Η Κυπριακή Δημοκρατία στωικά, ιώβεια, ανέχθηκε την αμφισβήτηση της κυριαρχίας της από διαδοχικές κυβερνήσεις στην Άγκυρα. Η ΕΕ αβασάνιστα αποδέχθηκε παραβίαση κειμένων ευρωπαϊκής και διεθνούς διάστασης τα οποία η Τουρκία πανηγυρικά είχε υπογράψει. Δεν είναι μόνο τα πρωτόκολλα που αφορούν στη σχέση με την Κυπριακή Δημοκρατία μετά την ένταξή της στην ΕΕ, ούτε η απόσυρση από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για τις γυναίκες, μήτε η αθέτηση σεβασμού της πολιτιστικής κληρονομιάς στο πλαίσιο της UNESCO, που αφορά την Αγία Σοφία και η παραβίαση του διεθνούς δικαίου για τις θαλάσσιες ζώνες, που έχει ενσωματωθεί στο Ευρωπαϊκό νομοθετικό πλαίσιο. Η Άγκυρα προκαλεί την ΕΕ τονίζοντας ότι δεν αναγνωρίζει κράτος μέλος της Ένωσης. Η επικίνδυνη αυτή ακροβασία της Τουρκίας μπορεί να προσομοιάζει με την «παράσταση του γελωτοποιού του θρόνου» στην πραγματικότητα όμως αποτελεί σχοινοβασία χωρίς δίχτυ ασφαλείας για την Ευρώπη. Η πρόκληση αυτή δεν μπορεί να γίνεται ανεκτή από την ΕΕ κυρίως όμως από τον ΟΗΕ, του οποίου ο Γενικός Γραμματέας τον ερχόμενο μήνα συγκαλεί άτυπη πενταμερή διάσκεψη για το Κυπριακό στη Γενεύη.

Ένα άλλο σημαντικό πολιτικό ολίσθημα των κρατών μελών της ΕΕ ακούει στο όνομα «άρση των ευρωπαϊκών θεωρήσεων για τούρκους πολίτες στην περιοχή Σένγκεν». Στη συνάντηση της Καγκελαρίου Μέρκελ με τον τούρκο ηγέτη, μόλις ξέσπασε η κρίση του προσφυγικού, εισακούσθηκαν τα τουρκικά αιτήματα για οικονομική υποστήριξη, που θα συμπλήρωνε αυτή που παρέχει ο ΟΗΕ και τα αραβικά κράτη για τη στήριξη των προσφύγων από τη Συρία. Στην ίδια συνάντηση Γερμανίας-Τουρκίας, χωρίς εξουσιοδότηση από τα κράτη μέλη Σένγκεν, το Βερολίνο υποσχέθηκε επίλυση του θέματος των θεωρήσεων υπέρ των τούρκων υπηκόων. Μονομερή πολιτικά βήματα σε τόσο σοβαρά θέματα, όταν αυτά αφορούν ελεύθερη διακίνηση πολιτών από κράτη τα οποία είναι εκτεθειμένα σε θέματα διεθνούς τρομοκρατίας, μόνο προβλήματα και εντάσεις μπορούν να προκαλέσουν.

Παρ΄ όλη την προηγούμενη αρνητική εμπειρία ορισμένα μέλη της ΕΕ συνεχίζουν να προσποιούνται στις επαφές τους με την Τουρκία ότι θα μπορούσε να βρεθεί λύση στην τουρκική απαίτηση για άρση των θεωρήσεων εισόδου στο χώρο Σένγκεν. Ατυχώς διατηρούν μία πολιτικά αδιέξοδη και ατυχή συζήτηση με μία κυβέρνηση που διασυνδέεται με τη διεθνή τρομοκρατία, παρανομεί ασύστολα και αμφισβητεί την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας. Εάν οι χώρες που ταυτίζονται με τη γερμανική αγωνία επιθυμούν να απελευθερώσουν το σύστημα θεωρήσεων με την Τουρκία μπορούν ευκολότερα να προχωρήσουν στην διευκόλυνση παροχής εθνικών θεωρήσεων που δεν επηρεάζουν και δεν επηρεάζονται από το απαιτητικό και ασφαλές σύστημα Σένγκεν .

Ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας και ο έλληνας Πρωθυπουργός προσήλθαν στη Σύνοδο Κορυφής με το βάρος των συμβολισμών της επετείου των 200 ετών. Επειδή όμως η πολιτική δεν κτίζεται μόνο στο συναίσθημα, αλλά και στα πολιτικά πλεονεκτήματα που έχει δημιουργήσει κάθε πλευρά, προφανώς οι δύο ηγέτες αξιοποιούν συνεννοήσεις, συμμαχίες και το νομικό πλαίσιο της Ευρωπαϊκής συμμετοχής.

Η ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ αποτέλεσε την επανάσταση στην εξέλιξη του Κυπριακού. Αν η ΕΕ συνεχίζει να θεωρεί ότι η Τουρκία μπορεί να επιβάλει αναστολή εφαρμογής του κεκτημένου σε όλη την επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας και αν μέρος των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων συνεχίζει να αδιαφορεί για την αμφισβήτηση της κυριαρχίας εταίρου από τρίτη χώρα, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε σοβαρό πολιτικό πρόβλημα που αφορά στην ολοκλήρωση του ευρωπαϊκού οράματος.

Ελπίζουμε ότι δεν θα φθάσουμε σε αδιέξοδο για το μέλλον της ΕΕ. Η άτολμη πολιτική, αν συνεχίσει να αποτελεί επιλογή ορισμένων σημαντικών πρωτευουσών και της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών, τότε τα υπόλοιπα κ-μ θα αναγκασθούν να “παγώσουν” τον πολιτικό χρόνο της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αξιοποιώντας ακόμη και τα πιο ακραία μέσα που παρέχονται από το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ. Με τον τρόπο αυτό θα μεταρρυθμισθεί και θα ανανεωθεί η συνολική πολιτική της Ευρώπης καθώς επίσης και η διεθνής ουσιαστική παρουσία της.

ethnos.gr

A Concert of Powers for a Global Era

Από
anixneuseis
-
0

RICHARD N. HAASS, CHARLES A. KUPCHAN

In the nineteenth century, the Concert of Europe successfully preserved peace for a half-century in the absence of a dominant power and amid ideological diversity. Something similar would be a boon to global governance today.

NEW YORK – Last week’s testy US-China dialogue in Alaska augurs poorly for bilateral relations. And the mounting rivalry between the two countries clearly indicates that the emerging world of multiple power centers could presage an era of increased competition and conflict.

A big part of the problem is that the existing international governance architecture, much of it erected soon after World War II, is outdated and not up to the task of preserving global stability. The US-centered alliance system is a club of democracies, poorly suited to fostering cooperation across ideological lines. Fly-in, fly-out G7 or G20 summits are episodic and spend too much time haggling over communiqués. The United Nations provides a standing global forum, but its Security Council invites grandstanding and paralysis among veto-wielding permanent members.

What is needed is a global concert of powers – an informal steering group of the world’s most influential countries. The history of nineteenth-century Europe points the way. The Concert of Europe – a grouping of Britain, France, Russia, Prussia, and Austria formed in 1815 – successfully preserved peace for a half-century in the absence of a dominant power and amid ideological diversity. The Concert of Europe rested on a mutual commitment to rely on regular communication and the peaceful resolution of disputes to uphold the territorial settlement that ended the bloody Napoleonic Wars.

A global concert offers the best vehicle for managing a world no longer dominated by the United States and the West. The members would be China, the European Union, India, Japan, Russia, and the US, collectively representing roughly 70% of world GDP and global military spending. Including these six heavyweights would give a global concert geopolitical clout while protecting it from becoming an unwieldy talking shop.

Concert members would send senior permanent representatives to a standing headquarters in a place determined through mutual agreement. Summits would occur on a regular basis and as needed to address crises. Although they would not be formal members, four regional organizations – the African Union, the Arab League, the Association of Southeast Asian Nations, and the Organization of American States – would maintain permanent delegations at the concert’s headquarters. When discussing issues affecting these regions, concert members would invite delegates from these bodies and other relevant countries to join meetings.

A contemporary concert, like its nineteenth-century forebear, would enable sustained strategic dialogue. It would bring to the table the most influential states, regardless of their regime type, thereby separating ideological differences over domestic governance from matters requiring international cooperation. It would shun formal procedures and codified rules, instead relying on persuasion and compromise to build consensus.

The concert would be a consultative, not a decision-making body, addressing emerging crises, fashioning new rules of the road, and building support for collective initiatives. It would leave operational oversight to the UN and other existing bodies. The concert would thus augment, not supplant, the current international architecture, by sitting atop it to tee up decisions that could then be taken and implemented elsewhere.

Like the Concert of Europe, a contemporary concert would promote stability by privileging the territorial status quo and a view of sovereignty that precludes, except in the case of international consensus, the use of military force or other coercive means to alter existing borders or topple regimes. Members would reserve the right to take unilateral action when they deem their vital interests to be at stake. Ideally, sustained strategic dialogue would make unilateral moves less frequent and destabilizing.

The concert would also seek to generate collective responses to longer-term challenges, such as combating the proliferation of weapons of mass destruction as well as terrorist networks, promoting global health, forging norms in cyberspace, and combating climate change. These important matters often fall between institutional cracks that the concert could fill.

Imagine what might have been had a global concert taken shape after the Cold War. The major powers might have been able to avert, or at least make far less bloody, the civil wars in Yugoslavia, Rwanda, and Syria. Russia and the US might have been able to forge common ground on a security architecture for Europe, heading off ongoing frictions over NATO expansion and preventing Russian land-grabs in Georgia and Ukraine. The coronavirus pandemic might have been better contained had a great-power steering group coordinated a response from day one.

Looking forward, a concert of global powers would be a venue for minimizing the risk that US-China differences over Taiwan trigger a major clash. It could facilitate the peaceful resolution of political stalemates in places like Afghanistan and Venezuela. And it could set parameters to limit the interference of countries in each other’s internal politics.

Establishing a global concert would be no panacea, however. Convening the world’s heavyweights hardly ensures a consensus among them, and success would often mean managing, not eliminating, threats to regional and global order. The proposed steering group would accept both liberal and illiberal governments as legitimate and authoritative, implying abandonment of the West’s longstanding vision of a global order made in its image. And restricting membership to the most important and influential actors would sacrifice representation in favor of efficacy, reinforcing hierarchy and inequity in the international system.

But a global concert has one enormous advantage. It offers the best and most realistic way to advance great-power consensus, and what is workable and attainable is always preferable to what is desirable but impossible. And the most likely alternative to a great-power steering group – an unruly world managed by no one – is in no one’s interest.

This commentary draws on an essay just published at ForeignAffairs.com.

Project Syndicate

‘Turkey First:’ Erdogan’s power push poses challenge for Biden

Από
anixneuseis
-
0

By Orhan Coskun, Humeyra Pamuk

ANKARA (Reuters) – When Turkish President Tayyip Erdogan last received Joe Biden on official business, in August 2016, Erdogan had just sent tanks into Syria.

FILE PHOTO: Supporters of Turkish President Tayyip Erdogan wave national flags during a ceremony marking the third anniversary of the attempted coup at Ataturk Airport in Istanbul, Turkey, July 15, 2019. REUTERS/Murad Sezer

Seated by Erdogan’s side on a cream-and-gold-leaf chair in Ankara’s presidential palace, then-Vice President Biden said, “We’re supportive of the operation.”

U.S. air support helped that incursion, as Washington put on a show of solidarity after a coup attempt against Erdogan the previous month; Biden visited parliament to see the bomb damage inflicted when rogue troops in tanks and fighter jets had tried to seize power.

Nearly five years on, Biden is president and Erdogan’s interventions abroad have multiplied, to the point where Turkey has a stake in many of the struggles that Biden must contend with in the world’s most volatile region. Interviews with a dozen insiders and officials from both countries show how the weeks around the coup and Biden’s visit set the stage for a new era of Turkish power projection, starting with that incursion into Syria.

Turkey has muscled its way to prominence in the Middle East, North Africa and the Caucasus. At home, Erdogan launched a purge which would eventually remove 20,000 military personnel, and started to concentrate authority around the presidency.

Leaning heavily on a close personal relationship with Biden’s predecessor Donald Trump – advisers said Erdogan used to call Trump on the golf course – Erdogan developed a vision of what one Western diplomat called “a club of strong leaders who sort out the world.”

That was a vision Erdogan shared with Trump, but not with Biden, who has publicly described Erdogan as an autocrat, and promised U.S. diplomats in February the United States would address a “new moment of advancing authoritarianism” in the world through old-fashioned diplomacy and alliance-building.

It will not be easy. Since 2016, the Turkish leader has waged three more incursions in Syria, one directly targeting Kurdish fighters allied with the United States. He has changed the course of Libya’s civil war, bought weapons from Russia, challenged the maritime claims of European neighbours in the east Mediterranean, and backed Azerbaijan’s military victory over Armenia in Nagorno-Karabakh.

At the weekend, Erdogan abruptly pulled Turkey out of a convention protecting women from violence, a move that his U.S. and EU allies said marked another backward step for human rights in Turkey. He also plunged markets into turmoil by sacking a central bank governor admired by Western investors.

Still, Turkey hopes a European Union summit this week can be a step to improving strained ties, the government says. Erdogan has also said he will seek good relations with Biden, but he insists Turkey needs to protect its interests.

“We have no eyes on any country’s land, sea or sovereignty,” Erdogan told officers at the end of a major Mediterranean naval exercise this month. “We are just trying to protect our homeland and our rights.”

Asked if U.S. support for Turkey’s earliest Syria incursion may have encouraged Ankara in its military operations, the State Department declined to comment.

“The U.S. is trying to patch together the very status quo Erdogan rejects,” said Max Hoffman, associate director at the Center for American Progress, a Washington think tank which has helped shape policies of Biden’s Democrat Party. “There is obvious tension.”

THE ‘A-TEAM’

When Biden visited Turkey in 2016, the country was in shock from the failed coup. But Erdogan, who had long chafed against a powerful military that resisted his calls for intervention in Syria, saw opportunity in the turmoil. He described the coup attempt as a “gift from God” and an opportunity to cleanse the army.

Two Turkish officials close to him say two incidents four years apart show how power shifted to the president. When a Turkish reconnaissance plane was shot down by Syria in 2012, Erdogan wanted to send five Turkish jets to strike Syrian targets in retaliation, but was overruled by officers who said that would risk an escalation the army was not ready for.

Turkey’s defence ministry declined to comment on that account.

A month after the 2016 coup attempt, when an Islamic State suicide bomber hit a wedding in southern Turkey, Erdogan was determined to strike the Islamist group in its Syrian haven. This time, and with U.S. help, he succeeded.

Ahmet Davutoglu and Ali Babacan, who served as senior ministers in Erdogan governments before breaking away to set up rival political parties, told Reuters that starting in 2016 the president sidelined the foreign ministry as well as the military general staff.

Babacan, a former economy and foreign minister, said Turkey had previously avoided direct military interventions. Davutoglu, who served as prime minister and championed a policy of “zero problems with neighbours,” said that before 2016, “opinions would be sought … We would then reach a final view and convey it to the prime minister or president.”

Those former allies said the change to a narrow circle of advisers accelerated Turkey’s more hawkish stance.

Officially, security and military decisions are taken by the cabinet and National Security Council, but three political and security officials, as well as diplomats and analysts, say Erdogan relies mainly on Hulusi Akar – a military commander held hostage in the 2016 coup who is now defence minister – as well as intelligence chief Hakan Fidan and presidential spokesman and adviser Ibrahim Kalin.

“These people, who almost always come together for foreign operations, work as Erdogan’s A-Team,” said a security official who works with the presidency.

Officials from the presidency, intelligence organisation and defence ministry declined to comment on the roles played by Akar, Fidan and Kalin, or the statements by the former ministers.

FRENEMIES

A Turkish aide summed up Erdogan’s mindset as “Turkey first.” Ankara, the aide said, was tired of scenarios where the United States or Russia “sets the rules, while Turkey pays the price.”

The 2016 operation in Syria, for example, curbed the gains of Kurdish fighters the United States had picked as partners against Islamic State. Erdogan went on to play dual roles with Moscow and Washington.

In Libya, Turkey sent armed drones, military trainers and Syrian mercenaries to drive back an assault on Tripoli that had been backed by Russia. His move against Moscow came months after Turkey bought $2.5 billion of Russian missile defence systems – a deal which in turn angered Washington and led to U.S. sanctions on Turkey’s defence industry.

“It was very evident that they were trying to exert more influence in the Middle East region and some of the Gulf states as well,” General Joseph Votel, the commander of U.S. troops in the Middle East at the time, told Reuters.

Erdogan has also challenged the European Union, sending ships to explore for natural gas in waters long claimed by Greece and Cyprus. When the EU threatened sanctions, Erdogan ignored the threats.

Beyond the immediate neighbourhood, Erdogan set up military bases in Qatar and Somalia, projecting Turkish force into the Gulf and Horn of Africa.

“As these operations were undertaken, Turkey realized its own capabilities, and realized that its competitors were unable – or unwilling – to react,” said Ozgur Unluhisarcikli, Turkey director of the German Marshall Fund of the United States.

“Turkey basically had a free hand … and realized it could change the reality on the ground.”

GAME-CHANGER

Erdogan also found home-grown military solutions. His son-in-law Selcuk Bayraktar co-owns Baykar, a company that pioneered Turkey’s domestic drone production. Its aircraft have helped the army strike distant opponents without risking military lives in combat, and are part of Ankara’s self-declared drive to develop an independent arms industry.

Turkey says it has used drones against Kurdish militants in southeast Turkey and northern Iraq, where deploying ground troops is hazardous. In Libya, its drones destroyed Russian air defence systems. In a campaign against Russian-backed Syrian government forces in Idlib in northern Syria in early 2020, drones helped strike three Syrian fighter jets, eight helicopters and 151 tanks, according to the Turkish military.

The scale and impact of the operations has grabbed attention.

“Even if only half those claims are true, the implications are game-changing,” said Britain’s Defence Minister Ben Wallace in a speech about the future of air power in conflict. Turkey has deployed electronic warfare, lightly armed drones and smart ammunition “to stop tanks, armoured cars and air defence systems in their tracks.”

Beyond the battlefield, Erdogan’s highly personalised diplomacy has changed the course of events. He spoke regularly to Trump, in calls that U.S. advisers said often veered off the scripts U.S. administration officials prepared.

Erdogan intensified that connection in March 2018 after Trump fired his secretary of state and national security adviser, who had been working to defuse a dispute with Turkey over Syria. The sacking led Erdogan to behave as if contact with anyone other than the president was a waste of time, said Fiona Hill, who served as senior director for European and Russian Affairs on Trump’s National Security Council.

On a call in December 2018, Trump was briefed to warn Erdogan against an operation in northeast Syria where the Turkish leader planned to target the U.S.-allied Kurds, according to U.S. officials. Instead, encouraged by Erdogan, Trump promised to withdraw U.S. troops from Syria and hand responsibility for fighting Islamic State in Syria to Turkey.

That decision, later partly reversed, surprised even Erdogan’s officials, they told Reuters.

BIDEN SILENT

Erdogan has since resumed talks with Greece over their maritime dispute, toned down a war of words with France’s president and played up prospects of mending ties with Egypt and Saudi Arabia.

But his incursions have earned him enemies, and as his inner circle has narrowed at home, polls have shown falling support for his party, which relied on an alliance with a smaller nationalist party for a majority in the 2018 parliamentary vote.

A compilation of 15 recent polls in February showed their support at 46%, suggesting he faces a battle to extend his power into a third decade in elections due by 2023.

More immediately, he faces a new administration in the White House.

Last week, Erdogan chided Biden for saying in a U.S. television interview he thought Putin was a killer, describing the comments as unacceptable and unfitting for a U.S. President.

Two months after taking office, Biden has yet to call the Turkish president.

Orhan Coskun reported from Ankara, Humeya Pamuk from Washington, D.C.; Writing by Dominic Evans; Edited by Sara Ledwith

reuters.com

Biden invites 40 world leaders, including Erdoğan to climate summit

Από
anixneuseis
-
0

BY DAILY SABAH WITH AP

 ISTANBUL DIPLOMACY
MAR 26, 2021 11:10 PM GMT+3
President Recep Tayyip Erdoğan meets with U.S. then-Vice President Joe Biden at the Presidential Complex in Ankara, Turkey, Aug. 24, 2016. (Reuters File Photo)

U.S. President Joe Biden invited 40 world leaders, including Turkey’s President Recep Tayyip Erdoğan to the first big climate talks of his administration, an event the U.S. hopes will help shape, speed up and deepen global efforts to cut climate-wrecking fossil fuel pollution.

The summit “will underscore the urgency – and the economic benefits – of stronger climate action,” the White House said in a statement.

The Biden administration is framing the gathering as a pivotal step ahead of November’s United Nations Climate Change Conference in Glasgow, Scotland.

It has pledged that by the time of April’s summit the U.S. will announce an “ambitious” emissions target for 2030, and Biden’s invitation “urged leaders to use the Summit as an opportunity to outline how their countries also will contribute to stronger climate ambition,” the White House said in a statement.

The virtual summit will be streamed live for global audiences to view.

Biden also included rivals Vladimir Putin of Russia and Xi Jinping of China among the invitees to the climate talks, administration officials told The Associated Press.

The president is seeking to revive a U.S.-convened forum of the world’s major economies on climate that George W. Bush and Barack Obama both used and Donald Trump let languish. Leaders of some of the world’s top climate-change sufferers, do-gooders and backsliders round out the rest of the 40 invitations being delivered Friday. It will be held virtually April 22 and 23. Hosting the summit will fulfill a campaign pledge and executive order by Biden, and the administration is timing the event with its own upcoming announcement of what’s a much tougher U.S. target for revamping the U.S. economy to sharply cut emissions from coal, natural gas and oil. The session – and whether it’s all talk, or some progress – will test Biden’s pledge to make climate change a priority among competing political, economic, policy and pandemic problems.

It also will pose a very public – and potentially embarrassing or empowering – test of whether U.S. leaders, and Biden in particular, can still drive global decision-making after the Trump administration withdrew globally and shook up longstanding alliances. The Biden administration intentionally looked beyond its international partners for the talks, an administration official said. “It’s a list of the key players and it’s about having some of the tough conversations and the important conversations,” the official said, speaking on condition of anonymity to discuss U.S. plans for the event. “Given how important … this issue is to the entire world, we have to be willing to talk about it and we have to be willing to talk about it at the high levels.” Trump mocked the science underlying urgent warnings on global warming and the resulting worsening of droughts, floods, hurricanes and other natural disasters.

He pulled the United States out of the 2015 U.N. Paris climate accords as one of his first actions. That makes next month’s summit the first major international climate discussions by a U.S. leader in more than four years, although leaders in Europe and elsewhere have kept up talks. U.S. officials and some others give the Obama administration’s major-economies climate discussions some of the credit for laying the groundwork for the Paris accord. The United States and nearly 200 other governments at those talks each set targets for cutting their fossil-fuel emissions, and pledged to monitor and report their emissions. Another Biden administration official said the U.S. is still deciding how far the administration will go in setting a more ambitious U.S. emissions target.

The United States has officially rejoined the Paris Agreement, which focuses on climate change mitigation and adaptation, in February.

The Biden administration hopes the stage provided by next month’s Earth Day climate summit – planned to be all virtual because of COVID-19 and all publicly viewable on livestream, including breakout conversations – will encourage other international leaders to use it as a platform to announce their own countries’ tougher emission targets or other commitments, ahead of November’s U.N. global climate talks in Glasgow. The administration hopes more broadly the session will help galvanize governments on getting moving on specific, politically-bearable ways to retool their transportation and power sectors and overall economies now to meet those tougher future targets.

The U.S. summit isn’t just “about the deliverables, it really is about engaging at the leader level … sending a signal from the U.S. perspective about how serious we are, and putting our own cards on the table in a significant way,” the first official said, referring to Biden’s upcoming announcement on a more aggressive U.S. emissions target. “And hoping that countries will join us.” Like Bush’s and Obama’s major-economies climate forums, Biden’s invite list includes leaders of the world’s biggest economies and European blocs. That includes two countries – Russia and China – that Biden and his diplomats are clashing against, over election interference, cyber attacks, human rights and other issues. It’s not clear how those two countries, in particular, will respond to the U.S. invitations, or whether they are willing to cooperate with the U.S. on cutting emissions while sparring on other topics. China is the world’s top emitter of climate-damaging pollution.

The U.S. is No. 2. Russia is No. 4. Brazil is on the list as a major economy, but it’s also a major climate backslider under President Jair Bolsonaro, who derailed preservation efforts for the carbon-sucking Amazon and joined Trump in trampling international climate commitments. The 40 invitees also include leaders of countries facing some of the gravest immediate threats, including low-lying Bangladesh and the Marshall Islands, countries seen as modeling some good climate behavior, including Bhutan and some Scandanavian countries, and African nations with variously big carbon sink forests or big oil reserves.

Poland and some other countries on the list are seen as possibly open to moving faster away from dirty coal power. Biden as a candidate pledged $2 trillion in investment to help transform the U.S. into a zero-emission economy by 2050 while building clean-energy and technology jobs. Biden and other administration officials have been stressing U.S. climate intentions during early one-on-one talks with foreign leaders, and Biden climate envoy John Kerry has focused on speeding up emissions cuts internationally in diplomacy abroad.

dailysabah.com

1...2,3162,3172,318...3,038Σελίδα 2,317 από 3,038