Ever since the attempted coup in Turkey of 2016, Ankara has become more assertive regarding its near abroad foreign policy. With the rise of the AKP in the early 2000s, the country’s foreign minister Ahmet Davutoglu pursued the “zero problems with neighbors” policy. However, it resulted in nothing but trouble. The more recent “Blue Homeland” policy further increases pressure in the region due to Turkey’s confrontational and undiplomatic actions. Ankara, however, seems to realize the unsustainability of its current strategy as the country has carefully reached out to Cairo.
On February 18, Egypt announced a new bid round for hydrocarbon exploration in its EEZ including a block 18 in disputed Turkish-Greek waters. This seemed to confirm Ankara’s position and raised Turkish hopes for a possible rapprochement. In response to the confusion, Greece’s foreign minister quickly flew to Cairo at the beginning of March to clarify the situation. This resulted in a new publication where block 18 was redrawn and Egypt’s commitment to Greece reaffirmed.
Turkish media have been publishing multiple articles on a possible rapprochement and a demarcation arrangement that would leave out Greece. Cairo, however, has denied the agreement and remains committed to Greece.
Tough neighborhood.
The Eastern Mediterranean is of major importance to Turkey for three reasons. First, the discovery of significant energy deposits has raised economic stakes. Ankara longs for energy breakthroughs similar to Egypt, Israel, and Cyprus. Second, Turkey’s limited EEZ under international law is a major impediment, which is a legacy of the disintegration of the Ottoman Empire. Lastly, Ankara’s goal is to strengthen the country’s security by extending its influence in the Mediterranean.Related: Report Accuses Banks Of Creating “Climate Chaos”
Turkey’s aggressive strategy, however, hasn’t delivered the expected results. Instead, positions have hardened and become insurmountable. While Turkish exploratory vessels regularly violate the EEZ of Greece and Cyprus in search of new oil and gas fields, the EU is contemplating economic sanctions.
Conflicting demarcations and political interests
Especially, the unilateral demarcation of the seabed and violation of Greece’s and Cyprus’ EEZ raises the stakes. The agreement between Ankara and Libya ignored the presence of Greek islands. Athens retaliated by strengthening ties with Cairo and by signing its own demarcation agreement. Turkey’s ignoring of existing realities and international law has pushed the remaining littoral states into each other’s arms.Related: 13 Million Barrels Of Oil Could Be Affected By Suez Canal Blockage
CFDs are complex instruments and come with a high risk of losing money rapidly due to leverage. 74-89% of retail investor accounts lose money when trading CFDs. You should consider whether you understand how CFDs work and whether you can afford to take the high risk of losing your money.
Conflicting political interests concerning the role of political Islam, have soured relations between Egypt and Turkey. Ankara strongly supported Morsi and the Muslim Brotherhood. With the coup that deposed Morsi and President Sisi’s rise, relations with Turkey have deteriorated. Erdogan’s war-of-words and denouncing of the Egyptian government hasn’t gone down well with Cairo that has strengthened relations with Greece, Cyprus, and Israel.
Confronting Turkey
The strategic realities of the past couple of years and Turkey’s bellicose activities have raised the stakes and necessity for cooperation. Greece and Cyprus, who have been sympathetic to the Palestinian cause in the past, have strengthened cooperation with Israel which has its share of problems with Ankara.
Egypt, on the other hand, has adjusted by setting up a new organization to improve cooperation in the energy domain. The Eastern Mediterranean Gas Forum includes all littoral states and France while excluding Turkey.
Furthermore, joint military exercises are organized regularly which, arguably, are a show of strength towards Turkey. While Cairo and Paris executed joint naval exercises, Saudi Arabia and the UAE have sent fighter jets to the Greek island of Crete. Large military deals underline the developing alliances where France plays a major role.
Paris has sold large quantities of advanced military hardware to both Greece and Egypt. These weapons are intended to maintain a strategic advantage over Turkey.
Turkey’s uphill battle
Ankara’s aggressive foreign policy has done a tremendous job in bringing together the region. Even relative outsiders such as Saudi Arabia and the UAE have become involved. Although it isn’t unlikely that Egypt could engage with Turkey to somewhat reduce tensions, it is highly improbable that Cairo will sacrifice ties with Greece, Cyprus, and Israel instead.
Economic and political considerations underpin an Egyptian foreign policy focused on its neighbors Greece, Cyprus, and Israel instead of Turkey. First, the energy deposits of the Eastern Mediterranean are shared with the three previously named counties. Israel even exports gas to Egypt which is liquefied and exported. Furthermore, Cyprus could in the coming years choose to do the same with a sub-sea pipeline connecting it with North Africa. Also, Greece’s membership in the EU, an important market for Egypt, is a major consideration. Therefore, don’t expect a major overhaul of Cairo’s foreign policy any time soon.
By Vanand Meliksetian for Oilprice.com
VANAND MELIKSETIAN
Vanand Meliksetian has extended experience working in the energy sector. His involvement with the fossil fuel industry as well as renewables makes him an allrounder…
Greece remains the third most unexplored country in the East Mediterranean with promising prospects of energy discoveries that are documented in 3-D seismic surveys conducted by the seismic vessel “Nordic Explorer” of Norwegian company PGS in 2012-2013. Estimates by petroleum geologists, engineers and energy economists indicate that a possible volume of 10 trillion cubic feet of gas lies in the sea area south of the Greek island of Crete, and in other areas mostly located in deep and ultra-deep Greek sea waters.
It is in this context that Greece supports development of indigenous maritime blocks and land areas that can produce investment revenues and royalties associated to hydrocarbon volumes. Revenues and royalties are explicitly specified in contracts signed between the Greek state and consortia of companies like the consortium of Hellenic Petroleum, American Exxon Mobil and French Total for oil and gas exploration in maritime areas west and southwest of Crete. According to this contract, if oil and gas is discovered, “the Greek state stands to gain 40% of the total investment revenues, broken down as follows: 20% as income tax plus 5% as regional tax, with the rest being income on royalties based on a rising scale linked to hydrocarbon volume”.
The coronavirus pandemic has slightly delayed plans for the development of new fields. For example, the three-member consortium that has taken over the development of two maritime blocks in west and southwest of Crete rescheduled the conduct of seismic surveys for 2022 instead of 2021.From a hydrocarbon exploration point of view, offshore Crete represents a frontier area. The maritime area of Crete however faces two major challenges, namely a combination of complex geological history and ultra-deep waters exceeding three thousand meters in most of the area. Geologic similarities with Egypt’s Zohr gas field, however, raise prospects for significant hydrocarbon discoveries.
The Hellenic Hydrocarbon Resources Management Authority has identified more than 30 maritime blocks with a total estimated quantity of recoverable gas ranging between 2 and 2.5 trillion cubic meters. This surfaces the need for the declaration of a new international licensing round that can likely be digital following the steps of neighboring Egypt that declared in late February the first digital international bid round for energy exploration and production (E&P) operations in 24 Blocks at the Gulf of Suez, Western Desert, and the East Mediterranean.
The pandemic prompted Egypt to adopt certain policies to overcome energy challenges such as energy oversupply attributed to the economic slow-down, and the reduction of energy exports. The Egyptian government reduced energy prices for industrial users from $5.50 million British Thermal Units (mmbtu) to $4.50 mmbtu and cut the tax on company dividends to soften the economic impact of the pandemic on the energy sector. Egypt’s renewable sector has also been affected forcing the Egyptian Electric Utility and Consumer Protection Regulatory Agency to impose caps on the quantity of solar energy that private companies and independent producers can generate. The regulatory authority’s interference is expected to slow down investment in renewables for the next two years and the Egyptian government delays tenders for solar parks until energy supply-demand dynamics play in the latter’s favor.
But throughout 2020, the Petroleum sector achieved major accomplishments and prospects for the exploration of gas fields in Egypt have been quite promising. Prime petroleum industry projects include but are not limited to the octane production expansion project of Alexandria National Refining and Petrochemical Company; the inauguration of the petroleum refinery of Egyptian Refining Company (ERC) in Mostorod that is expected to produce some 2.3 million tons of diesel fuel and 860 thousand tons of high-octane fuel annually; and, the completion of drilling operations of Ahmed Hamdy Tunnel 2, a transportation link under the Suez Canal that will connect the Sinai Peninsula to the main land of Egypt.
Despite the pandemic, Cairo signed 22 exploration and production agreements in 2020 for the development of offshore blocks in the Red Sea and the East Mediterranean with international oil majors like American Exxon Mobil, British Shell and BP, Italian ENI, French Total and others. Greek medium sized energy company Energean Oil & Gas has taken over full ownership of the Egyptian Abu Qir concession located in West Nile Delta that is one of the largest gas producing hubs. The Greek energy company took a final investment decision recently on the North El Amriya and North Idku concession that contains the Yazzi and Python gas fields that will be developed as satellite fields to the Abu Qir offshore and onshore infrastructure.
Greece and Egypt managed to become two of the few countries in the East Mediterranean that ensured promising oil and gas investment prospects. Most important, the two countries through coordinated policies have determined the region’s unfolding energy geopolitics.
Athens and Cairo signed an agreement on the partial delimitation of their respective EEZs largely invalidating the Libyan Memorandum of Understanding on the delineation of maritime boundaries. The agreement demarcates a maritime area that extends from the 26th Meridian that meets the eastern part of Crete up to the 28th Meridian that meets the Greek island of Rhodes granting 55% of divided maritime zones to Egypt and 45% to Greece. The partial delimitation agreement is outcome of 15-year negotiations, and it recognizes all the rights of coastal states in their maritime zones, in accordance with the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS). The agreement practically nullifies the argument of Turkey that Greek islands do not have an Exclusive Economic Zone. The partial delimitation agreement also foresees that both countries work together to set up a joint venture to explore and develop natural resources extending to their EEZs.
Greece, Egypt and the region is expected to reap benefits from the delimitation agreement that include but are not limited to the attraction of international investment for oil and gas exploration in demarcated maritime areas; prevention of the Turkish State Energy company (TPAO) to proceed with drilling activities in Libyan maritime zones that extend to Egyptian waters; execution of regional energy infrastructure projects like the East Mediterranean Gas Pipeline that will transport gas from Israel and Cyprus to Europe via Greece; and, execution of the EuroAfrica Interconnector that will link the power grids of Egypt, Cyprus and Greece through the Greek island of Crete.
Driven by a broad regional commitment to enhanced security and energy cooperation, Greece and Egypt are among the founding members of the Eastern Mediterranean Gas Forum whose charter was signed in September 2020. The forum headquartered in Cairo is a regional cooperation organization whose prime objective is to maximize the benefits of the East Mediterranean’s energy wealth through joint integration and use of existing infrastructure or construction of new one. The forum provides a platform of dialogue between governments and aims to ensure communication between states and the energy industry for upstream and downstream issues.
As a result of promising gas discoveries in the East Mediterranean, Greece and Egypt have taken steps to transform into regional energy trading hubs. Greece has executed energy infrastructure projects with the aim to serve as a gateway for regional gas supplies to Europe. For example, Athens upgraded twice the Revithoussa LNG onshore terminal located southwest of Athens to manage bigger LNG volumes and maintain increased LNG gasification capacity. In addition, the swift construction of the offshore Floating Storage and Regasification Unit (FSRU) in the city of Alexandroupolis in northeast Greece for the transfer of LNG to the Balkans and Southeast Europe has attracted American and European support. The reason is that the FSRU on northeast Greece enhances the diversification of Europe’s energy resources and the funneling of American LNG to the wider region.
For its part, Egypt signed an agreement with Cyprus for the construction of an undersea pipeline that will transport gas from the Aphrodite field to Egypt’s liquefaction plants for re-export to third markets. An additional agreement was signed for transportation of Israeli gas from the Leviathan field via pipeline to Egypt and another deal between the Egyptian Natural Gas Holding Authority (EGAS),Consolidated Contractors Company (CCC), and the Palestinian Investment Fund for the development of the Gaza Marine gas field. For the latter agreement, exploitation plans see the transportation of Palestinian gas through a new pipeline to Egypt for liquefaction and export to Europe.
Unquestionably, Greece and Egypt are two uniquely positioned countries that adopt consistent policies that center not only on the development of indigenous energy resources and their transformation into trading hubs but also on the demarcation of maritime boundaries. Both countries pursue active diplomacy and coalition building, which has lit the engines of energy cooperation, and has invigorated regional mechanisms for the benefit of their economies, peoples and future generations.
Σε ένα κριτικό σχόλιο μου, χθες, για το πολιτικό- ιδεολογικό στίγμα που διαμορφώνει η κυβέρνηση και για τη μορφή δημοκρατίας που βιώνουμε, η φίλη και συνεργάτης στο Σύλλογο Αποφοίτων ΑΠΘ Μαρία Τσιουτάνη έκανε το εξής σχόλιο:
“Έτσι που το πάτε όλοι, αριστερόθεν-δεξιόθεν, με την κριτική σας στην “ανύπαρκτη”δημοκρατία και στην “επίφαση” δημοκρατίας, θα φτάσουμε στο “χωρίς δημοκρατία” και τότε να δούμε ποιοι και πώς θα γλιτώσουν…”
Θα ήθελα να παραθέσω και εδώ την απάντησή μου:
“Η κριτική είναι ο ρόλος μας. Αν κάτι πάει καλά το προσπερνάμε. Εξ ορισμού τα πράγματα πρέπει να πηγαίνουν καλά. Γι αυτό εκλέγουμε κυβερνήσεις. Δεν τις εκλέγουμε για να μας πάνε άσχημα. Οπότε το καλά, θεωρείται δεδομένο. Άρα παρεμβαίνουμε όταν τα πράγματα δεν πηγαίνουν καλά.
Το δεύτερο που θα ήθελα να σχολιάσω είναι τα περί δημοκρατίας. Υπάρχει μια καθημερινή εντροπία της δημοκρατίας. Μια καθημερινή φθορά. Αυτήν πρέπει να την αντικαθιστούμε με ενέργεια. Αν αφήσουμε την εντροπία να κάνει τη δουλειά της (αν, δηλαδή, αφήσουμε τους θεσμούς διαχείρισης και εξουσίας ασχολίαστους), τότε η εντροπία θα φθάσει στο άπειρο. Ξέρετε ποιος έχει άπειρη εντροπία; Ο πεθαμένος.
Και κάτι τρίτο. Η δημοκρατία δεν έχει μια, μόνο, μορφή. Η σημερινή της έκφραση δεν με ικανοποιεί. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν έχουμε μια μορφή δημοκρατίας που ικανοποιεί άλλους. Ενδεχομένως τους πολλούς. Αλλά το πλεονέκτημά της είναι ότι δίνει το δικαίωμα να αμφισβητούμε τις μορφές της. Έτσι και εγώ την θέλω διαφορετική. Φαντάζεστε όλοι να συμφωνούσαμε;
Το πως την θέλουμε είναι η κινητήρια δύναμη που κρατά ζωντανές τις κοινωνίες.
Η δημοκρατία με τους θεσμούς της μπορεί να έχουν πολλά προβλήματα αλλά είναι το καλύτερο πολίτευμα που εφηύρε ο άνθρωπος. Αλλά η ίδια εμπεριέχει τη δυναμική βελτίωσής της.
Οι κοινωνίες σε διαφορετικές περιόδους έχουν διαφορετικές ανάγκες. Αυτές οι ανάγκες εκφράζονται και συμπυκνώνονται στο πολίτευμά τους.
“Η Τελειοτάτη των ευλογιών εστίν η ειρήνη” Μεγ. Βασίλειος
Σήμερα θα αναφερθούμε σε ποικίλα θέματα, το καθένα από τα οποία αποτελεί αντικείμενο διαφορετικού επιστημονικού κλάδου και χρήζει προσοχής και μελέτης εις βάθος. Οι εν λόγω αναφορές γίνονται σκοπίμως, προς αποκάλυψη των μακροπρόθεσμων μεθόδων που χρησιμοποιεί η Τουρκική Δημοκρατία (ΤΔ), προκειμένου να επιτευχθεί ο στρατηγικός της στόχος σ’ ότι αφορά τις θάλασσες.
Τη δεκαετία του 1960 οι επιστήμονες μας ενημέρωναν για πολλές γνωσιακές αλλαγές και επί πλέον, για τις επερχόμενες καταστροφές για το ανθρώπινο είδος και το περιβάλλον, λόγω του τρόπου ζωής και της διαχείρισης φυσικών πόρων. Είναι γεγονός ότι δεν έχει διευκρινιστεί το πότε θα επέλθει η εν λόγω καταστροφή αλλά είναι επίσης γεγονός ότι κάποιοι έχουν καταστρώσει μακροπρόθεσμες στρατηγικές προς αποκομιδή όσο το δυνατόν περισσότερων οφελών χρησιμοποιώντας τις επιστημονικές μελέτες, συντομεύοντας έτσι τις επερχόμενες καταστροφές …
Γεωμετρική μορφή της γης
Παραστάσεις α΄: Y, είναι η δυσδιάστατη συνάρτηση του ωοειδούς. Όταν περιστραφεί γύρω από τον άξονα (χ), το εμβαδόν της παράπλευρης επιφάνειας του γεωμετρικού σχήματος που θα σχηματιστεί υπολογίζεται με τη συνάρτηση (S )
Μία από τις γνωσιακές αλλαγές της δεκαετίας του 1960 ήταν ότι η γη είχε ωώδες (ή ωοειδές) σχήμα και όχι ελλειψοειδές όπως γνωρίζαμε. Έτσι δικαιολογούνταν πλέον οι μηδαμινές διαφορές που επισημαίνονταν στη μέτρηση της επιτάχυνσης της βαρύτητας στον ίδιο γεωγραφικό παράλληλο στα διαφορετικά σημεία της επιφάνειας της γης. Όμως με την εν λόγω γνωσιακή αλλαγή προκύπτει νέο ερώτημα: Εάν ο πυρήνας της γης ταυτίζεται με το κέντρο βάρους της, ή με τα κέντρα του ωώδους σχήματός της, ούτως ώστε να επισημανθεί επακριβώς το επίκεντρο του κέντρου βαρύτητας της γης.
Στη δεκαετία του 1980 προτείνεται η κοινά αποδεκτή “λύση” στο εν λόγω επιστημονικό ερώτημα, που στηρίζονταν στα δεδομένα που αποστέλλονταν από τους δορυφόρους διαστημόπλοια που “απεγκλωβίζονταν” από την έλξη της γης και ξεκινούσαν τα ταξίδια τους στο ηλιακό σύστημα και όχι μόνο. Έτσι διαπιστώνεται ότι λόγω της έλξης της γης, του ηλίου και αντικειμένων του ηλιακού συστήματος σε συνάρτηση των αποτελεσμάτων των πέντε κινήσεων της γης[1], χωρίς να ληφθούν υπ’ όψιν οι ατμοσφαιρικές διαταραχές, το “γεωμετρικό σχήμα” της γης είναι “δυναμικό”. Δηλαδή η γη δεν έχει σταθερό σχήμα.
Ο ευρωπαϊκός δορυφόρος GOCE (Gravity Field και Steady-State Ocean Circulation Explorer) της ESA για χρόνια συγκεντρώνει στοιχεία προς χαρτογράφηση της βαρύτητας της γης με ακρίβεια Έτσι θα προκύψει ο ορισμός του “γεωειδούς” (δηλαδή η μαθηματική μορφή της γης, όπως ορίζουν οι Johann Carl Friedrich Gauss καιJohann Benedict Listing): Το γεωειδές είναι η επιφάνεια ενός ιδανικού παγκόσμιου ωκεανού, χωρίς παλίρροιες και ρεύματα, διαμορφωμένο μόνο από τη βαρύτητα.
Η ακριβής εικόνα της γης από το διάστημα και η μαθηματική έκφρασή της (EGM2008).
Το σχήμα αυτό είναι μία κρίσιμη αναφορά για τη μέτρηση της ωκεάνιας κυκλοφορίας, της αλλαγής στη στάθμη της θάλασσας[2] και τη δυναμική του πάγου. Το νέο γεωειδές (EGM2008) προσφέρει λοιπόν την καλύτερη άποψη της παγκόσμιας βαρύτητας που είχαμε ποτέ. Τα δεδομένα της βαρύτητας από τον δορυφόρο GOCE βοηθούν ώστε οι επιστήμονες να αποκτήσουν πληρέστερη γνώση των διεργασιών που προκαλούν τους σεισμούς, όπως αυτών που ζούμε τελευταία στην Ελλάδα.
Τα προαναφερόμενα θα αποτελούσαν σοβαρές και χρήσιμες για την ανθρωπότητα ακαδημαϊκές συζητήσεις μέχρι να εμφανιστούν οι διενέξεις μεταξύ των εθνών-κρατών με πρόσχημα την εφαρμογή της Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας[3] (Σύμβαση – 1982). Έτσι προς απόκτηση ή φύλαξη εθνικών-κρατικών συμφερόντων ενεπλάκησαν πολιτικοί, νομικοί και οδεύουμε προς σοβαρές αντιπαραθέσεις των ενόπλων δυνάμεων…
Το Νερό Νεράκι και η Γαλάζια Μάζα
Πριν αναφερθούμε στα σοβαρά προβλήματα που προκάλεσε η Σύμβαση – 1982, η οποία συντάχτηκε έχοντας υπόψη μία γη με σταθερό γεωμετρικό σχήμα, που στην πραγματικότητα είναι μία μη κανονική, δυναμική, κινούμενη μάζα του Σύμπαντος, ας ψηλαφίσουμε μερικές σοβαρές προειδοποιήσεις των επιστημόνων της δεκαετίας του 1960, που όφειλαν να ασχοληθούν οι πολιτικοί και οι νομικοί, όμως τις αγνόησαν:
Μας προειδοποιούσαν για την τρύπα του όζοντος που σημειώνονταν στους πόλους.
Μας προειδοποιούσαν για την επερχόμενη αύξηση της θερμοκρασίας του φλοιού της γης, που θα επιφέρει αλλαγές στο κλίμα και την εμφάνιση νέων ιών στη φύση. Η αλλαγή του κλίματος που θα επιφέρει ισχυρότερους ανέμους θα επηρεάσει και τη δυναμικότητα του σχήματος της γης.
Μας ενημέρωναν για τους επερχόμενους πολέμους με αίτιο το καθαρό – πόσιμο νερό. Την απαρχή αυτών την τοποθετούσαν στη δεκαετία του 2030.
Πίνακας 1: Όγκος Υδάτων επί της Γης Διαμόρφωση Πίνακα: Κυρατζόπουλος Σ. Βασίλειος Πηγή 1: Igor Shiklomanov’s chapter “World fresh water resources” in Peter H. Gleick (editor), 1993, Water in Crisis: A Guide to the World’s Fresh Water Resources (Oxford University Press, New York). Πηγή 2: Earth Fact Sheet, https://nssdc.gsfc.nasa.gov/planetary/factsheet/earthfact.html
Αν και διδασκόμαστε ότι το 75% της επιφάνειας της γης καλύπτεται από νερό, στην πραγματικότητα το σύνολο του όγκου του νερού αποτελεί μόλις το 0.13% του όγκου της γης [Κοίτα πίνακα 1]. Ενώ ο όγκος του καθαρού-πόσιμου νερού μόλις το 0.00182% [Κοίτα πίνακα 1]. Δηλαδή ως προς το έτος 2021 για τα 7,81 δις πληθυσμού της γης για όλη τη ζωή του καθενός μας αναλογεί 0,0.00252 km3 καθαρό-πόσιμό νερό. Άρα η ζωή μας εξαρτάται από τις νέες τεχνολογίες που θα αναπτυχτούν προς παρασκευή καθαρού-πόσιμου νερού από τα χωρικά ύδατα κάθε χώρας…
Τα στελέχη του ΟΗΕ από το 1949, στην προσπάθειά τους να προλάβουν, κυρίως λόγω “ψυχρού πολέμου”, την αναπόφευκτη διένεξη περί χωρικών υδάτων, στις 29/4/1958 στη Γενεύη θα καθορίσουν τα γαλάζια εδάφη κάθε κράτους μέλους του οργανισμού, αλλά και τους κανόνες εκμετάλλευσης θαλασσών και ωκεανών[4]. Οι κανόνες θα ισχύουν από τις 3/1/1963. Όταν η Ελλάδα θα προσχωρήσει στη Σύμβαση περί Υφαλοκρηπίδας το 1972, η ΤΔ αν και δεν είχε υπογράψει καμία σύμβαση θα επανέλθει στη “φιλολογία” περί δικαιωμάτων στο Αιγαίο.
Οι πολιτικές αλλαγές – συγκρούσεις μεταξύ των κρατών μελών του ΟΗΕ από τη δεκαετία του 1970 θα αναγκάσουν τον ΟΗΕ να “μοιράσει” όσο το δυνατόν δικαιότερα το μεγαλύτερο τμήμα του 96,54% των υδάτων [πρώτη γραμμή του Πίνακα 1] σε όλα τα κράτη μέλη του. Έτσι στις 10/12/1982 θεσμοθετείται το Δίκαιο της Θάλασσας (Σύμβαση – 1982) που θα κυρωθεί από 157 κράτη μέλη στο σύνολο των 168 μελών που παραβρέθηκαν στο Montego Bay της Τζαμάικας. Ενώ η Ελλάδα θα υπογράψει από την πρώτη μέρα την Σύμβαση – 1982, η ΤΔ ήταν ένα από τα κράτη -μέλη που δεν υπόγραψε. Άρα σε συνδυασμό με την Σύμβαση του 1958 η ΤΔ δεν δικαιούται, ούτε να καρπωθεί τα καλά, αλλά ούτε να υποστεί τα δεινά της Σύμβασης – 1982.
Εάν αναζητήσουμε “κάποια” σύμβαση από την οποία εκρέουν τα δικαιώματα της ΤΔ σε θαλάσσιες ζώνες, πρέπει να πάμε μέχρι την Ιδρυτική Σύμβαση της ΤΔ, δηλαδή τη Συνθήκη της Λωζάννης (ΣΛ). Ως προς το άρθρο 12 [5] της ΣΛ η ΤΔ σ’ ότι αφορά για νησιά και βραχονησίδες εκτός Ίμβρου και Τενέδου (αρθ. 14 ΣΛ) δεν έχει καμία δικαιοδοσία πέρα των τριών θαλάσσιων μιλίων από τις ακτές της Ανατολίας. Τα Δωδεκάνησα θα παραχωρηθούν στην Ιταλία, άρθρο 15[6], με δυσμενέστερες συνθήκες του αρθ.12. Επί παραδείγματι η Ιταλία θα γίνει κάτοχος της νήσου Αρκός (Kara Ada), που εξ ολοκλήρου προ του 1920 ανήκε σε Ελληνορθόδοξη Μονή, η οποία απέχει μόλις 600 μέτρα από το λιμένα της Αλικαρνασσού (Bodrum) [Κοίτα χάρτη 1].
Μεταγενέστερα Ιταλία και ΤΔ θα υπογράψουν δύο Συνθήκες[7] στις οποίες γίνεται αναφορά σε 37 νησιά και συμπλέγματα βραχονησίδων, που περνούν στην κυριότητα της Ιταλίας [Κοίτα χάρτη 1].
Με την ήττα της Ιταλίας στο Β’ ΠΠ στις 10/2/1947 στο Παρίσι θα υπογραφεί η Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ Συμμαχικών Δυνάμεων και της Ιταλίας [8]. Βάσει του άρθ. 14 “Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρη κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου…”. Χωρίς να συζητήσουμε για τα 105 εκ $ ΗΠΑ που καταδικάζεται η Ιταλία να αποδώσει στην Ελλάδα για επανορθώσεις (αρθ. 74 εδάφιο Β’, όμως δεν είναι του παρόντος), ας επικεντρωθούμε στο ότι οι κυβερνήσεις της Ελλάδας σιωπηλά και “άνευ ανταλλαγμάτων;” με τραγικό τρόπο παραχωρούν στην ΤΔ άνευ συμβάσεων και έγγραφων δηλώσεων προς τον ΟΗΕ, νησιά και βραχονησίδες που είναι “πλησίον της ηπειρωτικής Τουρκίας”!, όπως αυτή της νήσου Αρκός. Έτσι ανοίγουν και οι ορέξεις…
Εφόσον η ΤΔ δεν έχει υπογράψει τις Συμβάσεις 1958 και 1982, και παραμένει μέλος του ΟΗΕ, κάθε πράξη της στις θάλασσες που θίγει δικαιώματα άλλου κράτους μέλους, πρέπει να θεωρηθεί πειρατεία και να αντιμετωπιστεί έτσι. Εν ολίγοις ο “Επιτήδειος Ουδέτερος” αντί να λογοδοτήσει για τις πειρατικές του εξορμήσεις, που υλοποιεί πέρα των τριών μιλίων από τις ακτές του, απαιτεί και 119 νησιά και βραχονησίδες…
Επίσης πρέπει να υπενθυμίσουμε ότι μέχρι να διευθετηθεί στην Κοινωνία των Εθνών το θέμα της πειρατείας, οι πειρατές του 19ου αι. που δεν εξουδετερώνονταν άμεσα, εξυπηρετούσαν συμφέροντα υπερδυνάμεων της περιόδου εκείνης, συνήθης πρακτική και στις κλειστές θάλασσες της Μεσογείου.
Κινήσεις του “Επιτήδειου Ουδέτερου” από την μία και του “Προβλέψιμου” από την άλλη
“Καθ’ όλη τη διάρκεια του Β’ ΠΠ, η ΤΔ υπήρξε ένας μη-εμπόλεμος, αλλά όχι απλός θεατής. Με μόνη την διπλωματία της διατήρησε την εδαφική της ακεραιότητα έναντι τόσο της Ναζιστικής Γερμανίας όσο και της Σοβιετικής Ενώσεως… Καθόλην την διάρκεια του πολέμου, η τουρκική διπλωματία υπήρξε ένα λαμπρό επίτευγμα, με όλα τα μέτρα εκτός εκείνων της εντιμότητας και της ηθικής ακεραιότητας. Μόνο τριάντα χρόνια αργότερα όταν εισέβαλαν στην Κύπρο, οι Τούρκοι αποκάλυψαν ότι δεν έμειναν ικανοποιημένοι από τα κέρδη που τους είχε επιφέρει η διπλωματία τους.”[9]
Ακριβώς ένα μήνα πριν την υπογραφή της Σύμβασης -1982, στις 10/11/1982 θα ανακοινωθεί ο θάνατος του προέδρου της Σοβιετικής Ένωσης (ΕΣΣΔ) Leonid Ilyich Brezhnev. Την θέση του θα πάρει ο Yuri Vladimirovich Andropov, ο οποίος προσπαθεί να διαχειριστεί τις μάχες του Αφγανιστάν, στις οποίες είχε εμπλακεί η ΕΣΣΔ από τις 24/12/1979. Έτσι ενώ η ΕΣΣΔ θα υπογράψει άμεσα την Σύμβαση – 1982 το ίδιο αναμένονταν να πράξει και η ΤΔ, ως κράτος μέλος του ΝΑΤΟ, προς διαφύλαξη των δικαιωμάτων της στον Εύξεινο Πόντο. Όμως μέχρι των ημερών μας όχι μόνο θα αποφύγει την κύρωση της Σύμβασης – 1982, αλλά στις 31/12/2020 στην Τακτική Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ [10] θα αποτελέσει τη μοναδική χώρα από τις 157 που αντιπροσωπεύτηκαν, που θα καταψηφίσει “τον ενοποιημένο χαρακτήρα της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας και τη ζωτική σημασία της διατήρησης της ακεραιότητάς της”…
Πώς και από πού αντλεί αυτού του είδους συμπεριφορά η ΤΔ;
Το καθεστώς Ahmet Kenan Evren – Halil Turgut Özal εισακούγοντας τους τότε επιστημονικούς ψιθύρους, θα προσεγγίσει τα Ισλαμικά κράτη προκειμένου να βρει διέξοδο στα οικονομικά προβλήματα που μάστιζαν την χώρα ένεκα των διεθνών κυρώσεων που της επιβλήθηκαν λόγω της Κυπριακής εισβολής- κατοχής. Στη δεκαετία του 1980 θα θεωρήσει σημαντικότερες τις διαφορές στο Αιγαίο, με σύμμαχο κράτος του ΝΑΤΟ, παρά με τους θεωρητικά εχθρούς, όπως Βουλγαρία, Ρουμανία και ΕΣΣΔ. Έτσι θα επανεμφανιστεί η διπλωματία του Β’ΠΠ με τα τότε γνωρίσματά της…
Η στρατηγική προς επίτευξη του νέου οράματος[11] απαιτούσε δύο εργαλεία:
πολλαπλά δυνατότερες Ένοπλες Δυνάμεις από αυτές που διατηρούσε η Ελλάδα,
επιστημονικές εκθέσεις που θα προσκομιστούν στους διεθνείς οργανισμούς, ούτως ώστε η αναθεωρημένη Σύμβαση – 1982 (ή όποια άλλη) να έλθει στα απαιτητά μέτρα της ΤΔ.
Για αμφότερα εργαλεία τότε απαιτούνταν πίστωση χρόνου και σύμμαχοι (που προφανώς βασίζονταν στα αμοιβαία συμφέροντα της αρχής kazan – kazan).
Το ψαροκάικο Hora (ή MTA Sismik-1) λόγω έλλειψης υποδομών δεν ήταν σε θέση να συλλέξει τα απαραίτητα δεδομένα ούτως ώστε να συνταχθούν οι απαιτούμενες επιστημονικές εκθέσεις. Έτσι η δεκαετία του 1980 αναλώθηκε σε Ελλάδα και ΤΔ σε όμοια “πολιτικά” γεγονότα: Βγάλτε το MTA Sismik-1 από την μία, βυθίστε το Hora από την άλλη, Asil Nadir από την μία, Γιώργος Κοσκωτάς από την άλλη…
Σε ότι αφορά τα αμυντικό-επιθετικά και την οικονομία, τα γεγονότα εξελίσσονται τελείως διαφορετικά. Τη δεκαετία του 1980 η ΤΔ λόγω του “Κουρδικού” προβλήματος, εκμεταλλευόμενη τον πόλεμο Ιράκ – Ιράν θα εισβάλει στο Ιράκ. Έτσι μετά την Κύπρο, η εισβολή της ΤΔ σε δεύτερη γειτονική χώρα θα είναι “ανεκτή” από τους διεθνείς οργανισμούς και τις υπερδυνάμεις. Την ίδια δεκαετία στην ΤΔ θα εισβάλουν τα Ισλαμικά κεφάλαια και οι Ευρωπαϊκές επενδύσεις, αρχής γενομένης το “Σχέδιο Νότια Ανατολή” (GAP, Güneydoğu Anadolu Projesi), που εκτός των άλλων συμπεριλαμβάνει φράχτες προς παραγωγή ενέργειας, τεχνητές λίμνες ως αποταμιευτές πόσιμου νερού και δίχτυο άρδευσης. Στην Ελλάδα πρωτοστατεί η πράξη μετάβασης της οικονομίας στους “σοσιαλδημοκράτες” από τις υπόλοιπες παρατάξεις. ΑΤΑ, υψηλά επιτόκια, απεργίες θα διώξουν τις “ξένες επενδύσεις”. Το “έξω από ΕΟΚ” θα μετατραπεί σε “ισχυρό χαρτί” των σοσιαλδημοκρατών…
Παράλληλα με τις προσπάθειες “ομαλοποίησης της οικονομίας” με ξένα κεφάλαια, την δεκαετία του 1980 οι μυστικές υπηρεσίες της ΤΔ θα οργανώσουν ομάδες κρούσης, χρησιμοποιώντας τους εκτελεστές της εθνικιστικής παράταξης (στην Ελλάδα γνωστοί ως Γκρίζοι Λύκοι) και τον υπόκοσμο (κυρίως το δίκτυο μεταφοράς ναρκωτικών προς Δύση). Οι ομάδες κρούσης θα ξεκινήσουν εκτελέσεις “των εχθρών της Τουρκίας και του Τουρκισμού” ανά την υφήλιο. Βασικοί στόχοι ήταν στελέχη των Κούρδων του PKK και των Αρμενίων της ASALA[12]. Αν και στο εγχείρημα θα συμμετάσχει προσωπικό των Τουρκικών Προξενικών Αρχών (κυρίως Γαλλίας, Γερμανίας, Ολλανδίας, Βουλγαρίας, κ.α.) η Γαλλία αντιδρά μόλις το 2021[13]…
Οι Ένοπλες Δυνάμεις της ΤΔ
Όταν ενδυναμώνεται και εμπλουτίζεται ο OYAK [14] από την μία, αποψιλώνονται ΕΛΒΟ, ΠΥΡΚΑΛ, ΕΒΟ, κ.α. από την άλλη. Όταν η ΤΔ διαισθάνεται οχυρωμένη, θα δοκιμάσει την προβλέψιμη Ελληνική ενδοτικότητα τη νύχτα των Ιμίων (βράδυ 30ης – 31ης Ιανουαρίου 1996) [15, όπως και υποσημείωση 7]. Η ΤΔ ήδη από τη δεκαετία του 1980 δρομολογεί τη συνεργασία Πανεπιστημίων, ερευνητικού κέντρου TÜBİTAK με τις Ένοπλες Δυνάμεις σε πολλαπλά επίπεδα, μερικά εξ αυτών είναι:
Ο εμπλουτισμός του ουρανίου, που δρομολογήθηκε από το 1959 στο Κέντρο Έρευνας Πυρηνικής Ενέργειας, το οποίο εδρεύει στο Çekmece της Κωνσταντινούπολης [16]. Η κάθε είδους έρευνα συνεχίζεται με τους δύο εν λειτουργία αντιδραστήρες (λειτουργούν από 1962 και 1984 αντίστοιχα). Άρα δεν είναι απαραίτητο το Akkuyu προς εύρεση “καθαρού υλικού” παραγωγής πυρηνικών κεφαλών…
Με το τμήμα Ινστιτούτο Έρευνας Διαστημικών Τεχνολογιών του Ερευνητικού Κέντρου της ΤΔ (TÜBİTAK-UZAY)[17], το οποίο ήδη έχει τοποθετήσει σε τροχιά δύο δορυφόρους (RASAT, GÖKTÜRK-2). Οι δύο δορυφόροι εκτός από επικοινωνιακά συστήματα (TÜRKSAT 6A), διαθέτουν συστήματα ελέγχου γεωργικής παραγωγής (HASSAS) που ελέγχουν το GAP, οπτικά και μετρικά συστήματα διαστήματος (OPMER), κα. Το Ινστιτούτο έχει διαθέσιμο νέο δορυφόρο που λειτουργεί με χαμηλές ραδιοσυχνότητες επικοινωνίας με κινούμενα αντικείμενα (ίσως με drones ?). Στόχος της ΤΔ είναι η εκτόξευση και τοποθέτηση σε τροχιά δορυφόρου με τις “ίδιες της τις δυνάμεις”.
Με τμήματα πληροφορικής των Πολυτεχνείων Κωνσταντινούπολης και Άγκυρας, που δορυφόροι Ινστιτούτα αυτών ασχολούνται αποκλειστικά με την βελτιστοποίηση (optimization) των λογισμικών τεχνητής νοημοσύνης (artificial intelligence) και αυτών που είναι εγκαταστημένα σε drones. Από Ελληνικής πλευράς το 2020 διαπιστώθηκε ο συνδυασμός όλων των προαναφερόμενων, όταν drones και ερευνητικά σκάφη επιχείρησαν από κοινού και σάρωσαν Μεγίστη και Στρογγύλη πρώτα, Κόλπο Αλεξανδρούπολης και Δέλτα Έβρου [18] έπειτα…
Στην ΤΔ τρέχουν δεκάδες ερευνητικά προγράμματα των προαναφερόμενων. Από την πλευρά του το Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων έχει αναλάβει τη μελέτη και την εύρεση τρόπου να ανταπεξέλθουν οι Ένοπλες Δυνάμεις σε δύο μέτωπα και με πλήρη συνδυασμό όλων των όπλων… Αποφεύγοντας το δράμα που υπέστησαν στην Κύπρο στις 22/7/1974 [εξουδετέρωση δύο αντιτορπιλικών από την ίδια της την αεροπορία (επίσης με μεγάλες απώλειες)].
Μια προτεινόμενη λύση ήταν η ευρεία χρήση των Μη Επανδρωμένων Σκαφών (UAV) που είναι σε θέση να μεταφέρουν φορτίο μέχρι 150 κιλά. Ένα από αυτά, το Bayraktar TB2, παράγεται εξ ολοκλήρου στην ΤΔ και το κόστος παραγωγής του ανέρχεται στα 7.000 $ ΗΠΑ, έναντι των F16 που το κόστος απόκτησης για κάθε ένα ανέρχεται στα 18 εκ. $ ΗΠΑ. Η εταιρεία παραγωγής ισχυρίζεται ότι κάθε κέντρο ελέγχου (control rooms) που στοιχίζει 61 εκ. $ ΗΠΑ είναι σε θέση να ελέγχει 1.000 UAV τύπου TB2 ή συνδυασμό σμηνών. Είναι γνωστό ότι τα ΤΒ2 έχουν συμπληρώσει 300.000 ώρες επιχειρησιακές πτήσεις σε Συρία, Ιράκ, Artsakh – Nagorno Karabah, Λιβύη, που εκτός των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων επίσημα χρησιμοποιούνται από Ουκρανία, Κατάρ και Αζερμπαϊτζάν.
Φημολογείται ότι οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις έχουν υποβάλει αίτημα απόκτησης 10.000 ΤΒ2, που θα φέρουν εγκαταλειμμένους από το ΝΑΤΟ έξυπνους πυραύλους, οι οποίοι έχουν υποστεί αναγόμωση και αναβάθμιση λογισμικού. Δεν είναι γνωστό πόσα μικρότερα UAV με σμήνος των 9 σκαφών αυτόματης πτήσης είναι στη διάθεση των Ένοπλων Δυνάμεων της ΤΔ. Συγκεκριμένα αυτών που χρησιμοποιήθηκαν στο βάψιμο της Ελληνικής σημαίας στη Μεγίστη[19] και έχουν δοκιμαστεί με επιτυχία.
Ως προς ποιο “αμυντικό στόχο” όλα αυτά;
Η διένεξη Φιλιππίνες – Κίνα και το Αιγαίο.
Το Μόνιμο Δικαστήριο Διαιτησίας [Permanent Court of Arbitration (PCA)] είναι ένας διακυβερνητικός οργανισμός που ιδρύθηκε από τη Σύμβαση της Χάγης του 1899 για την επίλυση των διεθνών διαφορών. Το PCA έχει 121 κράτη μέλη, έχει διαχειριστεί 12 υποθέσεις που ξεκίνησαν από τα κράτη σύμφωνα με το Παράρτημα VII της Σύμβασης – 1982. Στις 21/6/2013 συγκροτήθηκε βάσει του Παραρτήματος VII της Σύμβασης – 1982 για τη διαιτησία που κίνησε η Δημοκρατία των Φιλιππίνων (Φιλιππίνες) κατά της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας (Κίνα).
Οι Φιλιππίνες επί της διαδικασίας υπέβαλαν 15 αιτήματα [Κοίτα χάρτη 2], ζητώντας από το Δικαστήριο να διαπιστώσει ότι:
(1) Τα θαλάσσια δικαιώματα της Κίνας στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας, όπως αυτά των Φιλιππίνων, δεν επιτρέπεται να υπερβαίνουν αυτά που επιτρέπονται ρητά από τη Σύμβαση – 1982.
(2) Οι ισχυρισμοί της Κίνας για δικαιοδοσία κυριαρχικών δικαιωμάτων και “ιστορικών δικαιωμάτων”, όσον αφορά τις θαλάσσιες περιοχές της Θάλασσας της Νότιας Κίνας, που συμπεριλαμβάνονται σε εν συντομία δηλωμένη θέση “καμπύλη των εννέα σημείων”, είναι αντίθετες με τη Σύμβαση-1982 και χωρίς νόμιμη κάλυψη, στο βαθμό που υπερβαίνουν τα γεωγραφικά και ουσιαστικά όρια των θαλάσσιων δικαιωμάτων της Κίνας, όπως ορίζονται ρητά από την Σύμβαση-1982 .
(3) Ο Ύφαλος Scarborough δεν παρέχει δικαίωμα σε Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) ή υφαλοκρηπίδα.
(4) Οι Ύφαλοι Mischief, Second Thomas, and Subi είναι υψομετρικά χαμηλής παλίρροιας και δεν δημιουργούν εδαφικά δικαιώματα άρα ούτε χωρικά ύδατα, ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα. Δεν διαθέτουν τα χαρακτηριστικά που μπορούν να κατοικηθούν μόνιμα ή να παράγουν πλούτο.
(5) Oι Ύφαλοι Panganiban και Ayungin αποτελούν μέρος της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας των Φιλιππίνων.
(6) Οι Ύφαλοι Μπούργος και McKennan (συμπεριλαμβανομένου του Ύφαλου Hughes) είναι υψομετρικά χαμηλής παλίρροιας που δεν δημιουργούν δικαιώματα για χωρικά ύδατα, ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα, αλλά η στάθμη χαμηλού νερού μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον καθορισμό της γραμμής από την οποία υπολογίζεται το εύρος των χωρικών υδάτων των Namyit και Sin Cowe, αντίστοιχα.
(σ.σ. ο Ύφαλος Hughes εμφανίζεται μόνο σε άμπωτη, στις άλλες περιπτώσεις βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας).
(7) Οι Ύφαλοι Johnson, Cuarteron και Fiery Cross δεν δημιουργούν δικαίωμα σε ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα.
(8) Η Κίνα παρενέβη παράνομα στην εκμετάλλευση και την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των Φιλιππίνων όσον αφορά τους έμβιους και άβιους πόρους της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας της.
(9) Η Κίνα παράνομα εμπόδισε τους υπηκόους των Φιλιππίνων και τα σκάφη αυτών να εκμεταλλευτούν τους έμβιους πόρους στην ΑΟΖ των Φιλιππίνων.
(10) Η Κίνα παράνομα εμπόδισε τους αλιείς των Φιλιππίνων να αποκτήσουν τα προς το ζην, παρεμβαίνοντας στις παραδοσιακές αλιευτικές δραστηριότητές τους στον Ύφαλο Scarborough.
(11) Η Κίνα παραβίασε τις υποχρεώσεις της βάσει της Σύμβασης -1982 για την προστασία και τη διατήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος στους Υφάλους Scarborough, Second Thomas, Cuarteron, Fiery Cross, Gaven, Johnson, Hughes και Subi.
(12) Οι κατασκευαστικές δραστηριότητες και η κατοχή του Ύφαλου Mischief από την Κίνα είναι παράνομες
(α) παραβιάζουν τις διατάξεις της Σύμβασης -1982 σχετικά με τα τεχνητά νησιά, τις εγκαταστάσεις και τις κατασκευές,
(β) παραβιάζουν τις υποχρεώσεις της Κίνας για προστασία και διατήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος βάσει της Σύμβασης – 1982· και
(γ) συνιστούν παράνομες πράξεις απόπειρας κατοχής κατά παράβαση της Σύμβασης – 1982.
(13) Η Κίνα έχει παραβεί τις υποχρεώσεις της βάσει της Σύμβασης -1982, χρησιμοποιώντας λιμενικές αρχές με επικίνδυνο τρόπο, προκαλώντας σοβαρό κίνδυνο σύγκρουσης σε σκάφη των Φιλιππίνων που πλοηγούνται στην περιοχή του Υφάλου Scarborough.
(14) Από την έναρξη αυτής της διαιτησίας τον Ιανουάριο του 2013, η Κίνα επιδείνωσε τις παράνομες πράξεις. μεταξύ άλλων:
(α) παρεμβαίνοντας στα δικαιώματα πλοήγησης των Φιλιππίνων στα χωρικά ύδατά τους και δίπλα στον Ύφαλο Second Thomas ,
(β) αποτρέποντας την περιστροφή και τον ανεφοδιασμό του προσωπικού των Φιλιππίνων που σταθμεύει στον Ύφαλο Second Thomas,
(γ) θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία και την ευημερία του προσωπικού των Φιλιππίνων που σταθμεύει στον Ύφαλο Second Thomas,
(δ) διεξάγοντας βυθοκόρηση και δημιουργώντας τεχνητές νήσους και εκτελώντας κατασκευαστικές δραστηριότητες στους υφάλους Mischief, Cuarteron, Fiery Cross, Gaven, Johnson, Hughes Subi.
(15) Η Κίνα πρέπει να σέβεται τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Φιλιππίνων βάσει της Σύμβασης – 1982, και να συμμορφωθεί με τις υποχρεώσεις της βάσει της Σύμβασης -1982, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που σχετίζονται με την προστασία και τη διατήρηση του θαλάσσιου περιβάλλοντος στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας.
Η Κίνα δηλώνει επανειλημμένα ότι “δεν θα δεχτεί ούτε θα συμμετάσχει στη διαιτησία που ξεκίνησαν μονομερώς οι Φιλιππίνες”. Το Παράρτημα VII, ωστόσο, προβλέπει ότι “η αγωγή ενός διαδίκου ή η αποτυχία ενός διαδίκου να υπερασπιστεί την υπόθεσή του δεν θα αποτελέσει εμπόδιο στη διαδικασία”. Το Παράρτημα VII προβλέπει επίσης ότι, σε περίπτωση που ένας διάδικος δεν συμμετέχει στη διαδικασία, το δικαστήριο “πρέπει να βεβαιωθεί ότι όχι μόνο έχει δικαιοδοσία επί της διαφοράς, αλλά επίσης ότι ο ισχυρισμός είναι βάσιμος στην πραγματικότητα και με το νόμο”. Στη συνέχεια η Κίνα τον Δεκέμβριο του 2014 θα καταστήσει εγγράφως σαφές ότι το PCA δεν έχει δικαιοδοσία σε αυτό το θέμα. Όμως το άρθρο 288 της Σύμβασης -1982 ορίζει ότι: “Σε περίπτωση διαφωνίας ως προς το κατά πόσον ένα δικαστήριο έχει δικαιοδοσία, το ζήτημα θα επιλυθεί με απόφαση του δικαστηρίου αυτού.” Το άρθρο 9 του παραρτήματοςVII της Σύμβασης – 1982 ορίζει ότι: “Εάν ένα από τα μέρη της διαφοράς δεν εμφανιστεί ενώπιον του διαιτητικού δικαστηρίου ή δεν υπερασπιστεί την υπόθεσή του, το άλλο μέρος μπορεί να ζητήσει από το δικαστήριο να συνεχίσει τη διαδικασία και να αποφασίσει. Η απουσία διαδίκου ή η αποτυχία ενός διαδίκου να υπερασπιστεί την υπόθεσή του δεν αποτελεί εμπόδιο στη διαδικασία…”
Κατά συνέπεια, το Δικαστήριο συγκάλεσε ακρόαση σχετικά με τη “δικαιοδοσία και του παραδεκτού” τον Ιούλιο του 2015. Στις 29/10/ 2015 αποφασίζει υπέρ της ” δικαιοδοσίας και του παραδεκτού”.
Πριν συνεχίσουμε με έκπληξη διαπιστώνουμε ότι χώρα μέλος [20] έχει δικαίωμα να προσφύγει μονομερώς στο PCA, γεγονός που αποκρύπτεται από τους Έλληνες πολίτες, από όλο το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας.
Στις 12/7/2016 το PCA θα ανακοινώσει την απόφασή του σε “τόμο” 501 σελίδων, που προφανώς δημιουργεί και δεδικασμένο για όμοια γεγονότα. Βάσει της απόφασης: Οι ισχυρισμοί της Κίνας για ιστορικά δικαιώματα ή άλλα κυριαρχικά δικαιώματα ή δικαιοδοσίες, όσον αφορά τις θαλάσσιες περιοχές της Θάλασσας της Νότιας Κίνας που περιλαμβάνονται στο σχετικό υπόμνημα της “καμπύλης των εννέα σημείων”, είναι αντίθετες με τη Σύμβαση – 1982 και χωρίς νόμιμη ισχύ στο βαθμό που υπερβαίνουν τα γεωγραφικά και ουσιαστικά όρια των ναυτικών δικαιωμάτων της Κίνας βάσει της Σύμβασης -1982. Εκτός άλλων το δικαστήριο εξέτασε δικαιώματα στις εν λόγω θαλάσσιες περιοχές και την κατάσταση των χαρακτηριστικών των υφάλων. Πραγματοποίησε πρώτα μια αξιολόγηση κατά πόσον ορισμένοι ύφαλοι που ισχυρίζεται η Κίνα βρίσκονται πάνω από το νερό σε υψηλή παλίρροια. Τα χαρακτηριστικά των υφάλων που βρίσκονται πάνω από το νερό σε υψηλή παλίρροια δημιουργούν το δικαίωμα σε τουλάχιστον χωρικά ύδατα 12 ναυτικών μιλίων, ενώ τα χαρακτηριστικά που είναι βυθισμένα κατά την παλίρροια δεν δημιουργούν. Το Δικαστήριο επισήμανε ότι οι ύφαλοι έχουν τροποποιηθεί σε μεγάλο βαθμό από την φύση τους και την κατασκευή γης, υπενθύμισε ότι η Σύμβαση ταξινομεί χαρακτηριστικά στη φυσική τους κατάσταση και βασίστηκε σε ιστορικά υλικά για την αξιολόγηση των χαρακτηριστικών. Στη συνέχεια, το Δικαστήριο εξέτασε εάν οποιοδήποτε από τα χαρακτηριστικά των υφάλων που ισχυρίζεται η Κίνα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν θαλάσσιες ζώνες πέραν των 12 ναυτικών μιλίων. Σύμφωνα με τη Σύμβαση, τα νησιά δημιουργούν ΑΟΖ 200 ναυτικών μιλίων και υφαλοκρηπίδα, αλλά όμως βραχονησίδες που δεν είναι κατοικήσιμες ή δεν συμβάλλουν στην οικονομική τους ζωή δεν θα έχουν ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδα.”
Σ’ ότι αφορά τη νομιμότητα των κινεζικών ενεργειών, το Δικαστήριο εξέτασε τη νομιμότητα των κινεζικών ενεργειών στη Θάλασσα της Νότιας Κίνας. Αφού διαπίστωσε ότι ορισμένες περιοχές βρίσκονται στην ΑΟΖ των Φιλιππίνων, το Δικαστήριο διαπίστωσε ότι η Κίνα είχε παραβιάσει τα κυριαρχικά δικαιώματα των Φιλιππίνων στην ΑΟΖ τους (α) παρεμβαίνοντας στην αλιεία και την ανεύρεση πετρελαίου των Φιλιππίνων, (β) κατασκευάζοντας τεχνητά νησιά (γ)Το Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι οι αλιείς από τις Φιλιππίνες (όπως εκείνοι από την Κίνα) είχαν παραδοσιακά αλιευτικά δικαιώματα στον Ύφαλο Scarborough και ότι η Κίνα είχε παρέμβει σε αυτά τα δικαιώματα στον περιορισμό της πρόσβασης. Το Δικαστήριο έκρινε επίσης ότι τα κινεζικά σκάφη των λιμενικών Αρχών είχαν παράνομα δημιουργήσει σοβαρό κίνδυνο σύγκρουσης όταν εμπόδισαν φυσικά σκάφη των Φιλιππίνων.
Κατόπιν αυτών η Κίνα που είναι μέλος του PCA και διαθέτει δικούς της δικαστές στο δικαστικό σώμα, θα ανακοινώσει ότι δεν αναγνωρίζει την απόφαση του Δικαστηρίου. Θα στηρίξουν την θέση της Κίνας 30 κράτη μέλη του ΟΗΕ, περισσότερα εξ αυτών Σουνιτικά Ισλαμικά[21].
Απορρίπτοντας η Κίνα την απόφαση του PCA και έχοντας το δικαίωμα ΒΕΤΟ στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, για τις Φιλιππίνες δεν υπάρχει πλέον ανώτερου βαθμού όργανο μέσω του οποίου θα αναζητήσουν το δίκαιο και θα διαφυλάξουν τα κυριαρχικά τους δικαιώματα. Βεβαίως μπορεί να σκεφτεί κάποιος ότι υπάρχει και η λύση να επιβληθούν στην Κίνα με οποιοδήποτε μέσο διαθέτουν, όμως δεν χρειάζεται να συζητήσουμε ποιο θα ήταν το αποτέλεσμα μίας πολεμικής σύρραξης Κίνας – Φιλιππίνων.
Για να μην γελοιοποιηθεί τελείως ο ΟΗΕ αλλά και για να μην εμφανιστεί η Κίνα ως “άρπαξ”, κυρίως για να “θολώσουν τα νερά”, προβάλλεται η δυναμική μορφή της γης, συγκαταλέγοντας τα φαινόμενα άμπωτης, πλημμυρίδας και ισχυρών ανέμων, όπου αλλοιώνεται η θέση των θαλάσσιων συνόρων. Έτσι σε “μερικούς κύκλους” αρχίζει να προωθείται η θέση ότι τα θαλάσσια σύνορα πρέπει να καθορίζονται βάσει της μορφολογίας του βυθού ασχέτως του βάθους.
Βέβαια και η νέα θέση έχει τις αδυναμίες της, όπως λόγω της δυναμικής και ακανόνιστης μορφής της γης, η συνοριακή γραμμή στην επιφάνεια της θάλασσας θα ορίζεται από την κάθετο στο σημείο εφαπτομένης της καμπυλότητας του βυθού. Όμως ως προς ποιο επίκεντρο θα ορίζεται η καμπύλη; Έχοντας υπ’ όψιν ότι το βαθύτερο σημείο των θαλασσών με το υψηλότερο σημείο της γης απέχουν 20 χιλιόμετρα, τα σύνορα που θα δημιουργηθούν βάσει των καθέτων στην εφαπτομένη της καμπυλότητας της γης στην επιφάνεια της θάλασσας, με διαφορετικά επίκεντρα. θα εμφανίσουν διαφορές πολλών χιλιομέτρων…
Άρα χωρίς την “καλή θέληση” των εμπλεκομένων είναι αναπόφευκτα τα θερμά επεισόδια…
Η ΤΔ άμεσα προετοιμάζεται για την νέα θέση προς καθιέρωση των συνόρων στα γαλάζια εδάφη, στέλνοντας πρώτη τα ερευνητικά σκάφη προς χαρτογράφηση του βυθού και παράλληλα με την προετοιμασία των Ένοπλων Δυνάμεών της, προβάλει τον εαυτόν της ως “υπερδύναμη”. Δεν είναι τυχαίο ότι ο 29ος, τέως Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Τουρκικών Ένοπλων Δυνάμεων και νυν Υπουργός Αμύνης της ΤΔ στις 11/9/2020, στην επίσκεψή του στην Αμφίβια Μονάδα της Στρατιάς του Αιγαίου (4η Στρατιά), θα εκφράσει ανοικτά “τις ορέξεις” της [22].Η λογική τους είναι απλή “Εφόσον το εφαρμόζει η Κίνα, γιατί όχι η ΤΔ;”
Νέες Συμμαχίες – Νέοι Πόλοι
Στις 29/9/2009 ό μόνιμος Πρέσβης της Ελλάδας στον ΟΗΕ Αναστάσης Μητσιάλης στην 64η Τακτική Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, επ’ ονόματι της Υπ. Εξ Ντόρας Μπακογιάννη, από την μία ανακοίνωνε ότι είχε συμφωνηθεί με την ΠΓΔΜ η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό[23], από την άλλη κατήγγειλε τις παραβιάσεις της ΤΔ και την απειλή πολέμου που δέχονταν η Ελλάδα. Ναι μεν εισέπραξε το χειροκρότημα σε ότι αφορά τη νέα ονομασία της Βαρντάσκα[24], αλλά “φύλλο δεν κινήθηκε” περί απειλής πολέμου. Στην επόμενη, 65η Τακτική Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ο Υπ. Εξ. Δημήτριος Δρούτσας θα επαναλάβει την καταγγελία περί απειλής πολέμου από την ΤΔ. Τελικά στην 69η Τακτική Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ (11/12/2014) το θέμα θα έλθει προς έκδοση ψηφίσματος. “Δια μαγείας” όμως θα περιοριστεί σε “απειλή χρήσης πυρηνικών όπλων”, που επίσημα αφορά μόνο πέντε χώρες (Ηνωμένο Βασίλειο, Γαλλία, Κίνα, Ρωσική Ομοσπονδία και ΗΠΑ), ενώ ανεπίσημα οι αριθμός αυτών ανέρχεται σε 12. Έτσι από την μία εγκαταλείπονται οι Φιλιππίνες στις “ορέξεις” της Κίνας, από την άλλη απειλείται το Σιιτικό Ιράν με στρατιωτικές κυρώσεις που προωθούνται προς το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.
Στον 21ο αι.
Με την εμφάνιση της Κίνας ως μία νέα οικονομική υπερδύναμη,
Με την πολιτική του Donald John Trump “πρώτα οι ΗΠΑ” με την οποία οι ΗΠΑ θα αρχίσουν να αναδιπλώνονται και στο το χώρο που αφήνουν διεισδύουν Κίνα και Ρωσία,
Το cihâd να εκφράζεται πλέον από οργανωμένα κράτη[25],
Την ΕΕ να ταλαιπωρείται με τα οικονομικά αδιέξοδα που προκλήθηκαν από τις λανθασμένες πολιτικές που εφαρμόστηκαν και την υποκρισία (το χειρότερο είδος της αμαρτίας) μερικών κύκλων περί “Ευρώπης των Λαών”,
θα αλλάξει ο συσχετισμός των συμμαχιών. Έτσι η ΤΔ οραματιζόμενη να συστήσει και να ηγηθεί ως 5η υπερδύναμη[26] της ανθρωπότητας του 21ου αι, αναζητά τους όρους (αμοιβαίων συμφερόντων) συμμαχίας με τις υπόλοιπες τέσσερεις υπερδυνάμεις.
Με την προαναφερόμενη λογική ας δούμε μερικές νέες συμμαχίες που μπορεί να προκύψουν:
Πακιστάν και Αφγανιστάν σταθερά ήταν στη σφαίρα επιρροής της ΤΔ από τις περιόδους του ΟσΚ. Ήδη το Πακιστάν ως πυρηνική δύναμη συνεργάζεται με την ΤΔ και σε επίπεδο Ένοπλων Δυνάμεων.
Η Κίνα για να περιορίσει την Ινδία, αλλά και να δώσει οικονομικά προτερήματα στα κράτη της χερσονήσου της Ινδοκίνας (που προσπαθεί να δορυφοροποιήσει) συνεργάζεται με το Πακιστάν, και με την λογική να κτιστούν ενεργειακά δίκτυα συνεργάζεται με Αφγανιστάν, Καζαχστάν και Μογγολία.
Οι ΗΠΑ για να περιορίσουν την Κίνα συνεργάζονται σταθερά μετά τον Β’ΠΠ με Ν. Κορέα, Ιαπωνία και Φιλιππίνες,
Η Ρωσία που συνεργάζεται με το Σιιτικό Ιράν (ως αποτέλεσμα η ήττα των Αρμενίων από το Σιιτικό Αζερμπαϊτζάν), τη Συρία και το Καζαχστάν, προσπαθεί να ελέγξει τα ενεργειακά δίκτυα (ως αποτέλεσμα η αντίθεσή της στο δίκτυο Ισραήλ – Αίγυπτος – Κύπρος – Ελλάδα).
Η ΕΕ μετά την Αραβική Άνοιξη, προσπαθεί να ελέγξει τα κράτη της Βόρειας Αφρικής και τα Βαλκάνια.
Η ΤΔ εκτός των προαναφερόμενων, προσπαθεί να δορυφοφοροποιήσει Αλβανία, Κόσσοβο, Βοσνία – Ερζεγοβίνη, Βαρντάσκα (σημερινή Βόρεια Μακεδονία) και Βουλγαρία στα Βαλκάνια και το Ιράκ προς έξοδο στον Ινδικό Ωκεανό. Έλληνες και Κούρδοι είναι το εμπόδιο στην υλοποίηση των εν λόγω βλέψεών της.
Μία μικρή πιθανότητα είναι να επανεμφανιστεί η συμμαχία των προηγούμενων αιώνων Ηνωμένο Βασίλειο – ΕΕ – Ρωσία με κίνητρο τον Χριστιανισμό και την ισχυρή βιομηχανική παραγωγή τους, γεγονός που σταθερά εμποδίζεται από Γερμανία και ΗΠΑ.
Στα προαναφερόμενα πρέπει να προστεθούν χώρες της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής που ως επί το πλείστον ελέγχονται από τις ΗΠΑ και χώρες της Κεντρικής και Νότιας Αφρικής όπου αναμετριέται το Ισλάμ με τον Χριστιανισμό.
Οι στρατηγικοί αναλυτές της ΤΔ δηλώνουν ότι θα δημιουργηθεί η ισχυρότερη συμμαχία με Ρωσία – Κίνα – Τουρκία και τους δορυφόρους αυτών…
Ίδωμεν …
Κλείνοντας
Από όλα τα προαναφερόμενα διαπιστώνουμε ότι ΟΗΕ και ΝΑΤΟ, έχουν χάσει τη συνοχή τους και ως αποτέλεσμα τις εκτελεστικές τους δυνάμεις. Άρα κάθε έθνος – κράτος έχει την υποχρέωση να οχυρωθεί και να οργανωθεί αμυντικά και οικονομικά, για να προστατέψει τους υπηκόους του από τις επερχόμενες παγκοσμίας κλίμακας ανακατατάξεις.
Επί των ημερών μας δυστυχώς η μοναδική κοσμοθεωρία που αναμετριέται με το νεοφιλελευθερισμό (που αποτελεί το αίτιο των σημερινών δεινών) είναι το Ισλάμ. Βέβαια μία ισχυρή και δοκιμασμένη κοσμοθεωρία είναι και αυτή του Κοινοτικού Συστήματος του Βυζαντίου[27], που καταπολεμάται λυσσαλέα από τη Γερμανία (από την περίοδο του Μέττερνιχ) και το Ισλάμ (ως ολοκληρωτικό καθεστώς από την ίδρυσή του) που αμφότεροι σηματοδοτούν περιόδους ανακατατάξεων της ανθρωπότητας. Το πρόβλημα είναι ότι οι διοικούντες των χωρών που δύνανται να διδάξουν το Βυζαντινό Κοινοτικό Σύστημα, διέπονται από το Γερμανικό νεοφιλελευθερισμό.
βκ
Σημειώσεις
[1] 1: Περιστροφή γύρω από τον άξονά της. 2: Περιστροφή γύρω από τον Ήλιο, 3: Δονήσεις ως προς το σύμπαν, 4: Ηλιακή μεταβατική περιφορά, 5: Γαλαξιακή μεταβατική περιφορά.
[3] Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία υπογράφηκε στο Montego Bay της Τζαμάικα στις 10/12/1982 καθώς και η Συμφωνία η σχετική με την εφαρμογή του μέρους ΧΙ της Σύμβασης, που υπογράφηκε στη Νέα Υόρκη στις 28/7/1994. Για τη Ελλάδα Ν.2321-1995, ΦΕΚ Α’ 136 – 23/6/1995.
[4] Κοίτα 1958 Geneva Convention on the Law of the Sea, https://treaties.un.org/pages/ViewDetails.aspx?src=TREATY&mtdsg_no=XXI-2&chapter=21
Ελλάδα και ΤΔ, η κάθε χώρα για τους δικούς της λόγους (κοινό αιτιατό το Αιγαίο) δεν θα προσχωρήσουν στην εν λόγω Σύμβαση. Συγκεκριμένα θα υπογραφούν 4 Συμβάσεις και 1 Πρωτόκολλο:
Άρθρον 12. Η ληφθείσα απόφασις τη 13η Φεβρουαρίου 1914 υπό της Συνδιασκέψεως του Λονδίνου εις εκτέλεσιν των άρθρων 5 της Συνθήκης του Λονδίνου της 17/30 Μαΐου 1913, και 15 της Συνθήκης των Αθηνών της 1/14 Νοεμβρίου 1913, η κοινοποιηθείσα εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν τη 13 Φεβρουαρίου 1914 και αφορώσα εις την κυριαρχίαν της Ελλάδος επί των νήσων της Ανατολικής Μεσογείου, εκτός της Ίμβρου, Τενέδου και των Λαγουσών νήσων (Μαυρυών), ιδία των νήσων Λήμνου, Σαμοθράκης, Μυτιλήνης, Χίου, Σάμου και Ικαρίας, επικυρούνται, υπό την επιφύλαξιν των διατάξεων της παρούσης Συνθήκης των συναφών προς τας υπό την κυριαρχίαν της Ιταλίας διατελούσας νήσους, περί ων διαλαμβάνει το άρθρον 15. Εκτός αντιθέτου διατάξεως της παρούσης Συνθήκης, αι νήσοι, αι κείμεναι εις μικροτέραν απόστασιν των τριών μιλλίων της ασιατικής ακτής, παραμένουσιν υπό την τουρκικήν κυριαρχίαν….
Η Τουρκία παραιτείται υπέρ της Ιταλίας παντός δικαιώματος και τίτλου επί των κάτωθι απαριθμουμένων νήσων, τουτέστι της Αστυπάλαιας, Ρόδου, Χάλκης, Καρπάθου, Κάσσου, Τήλου, Νισύρου, Καλύμνου, Λέρου, Πάτμου, Λειψούς, Σύμης και Κω, των κατεχομένων νυν υπό της Ιταλίας και των νησίδων των εξ αυτών εξαρτωμένων, ως και της νήσου Καστελλορίζου (όρα χάρτην υπ’ αρ. 2)….
[7] TRAITE ITALO-TURQUE 28/12/1932 και TRAITE ITALO-TURQUE (Castellorizo) 4/1/1932
[8] Για την Ελλάδα κοίτα ΦΕΚ Α”-226.22/10/1947
[9] Από τον επίλογο – συμπεράσματα του Frank G. Weber, “Ο Επιτήδειος Ουδέτερος“, εκδ.οικ. Πανεπιστήμιο Missouri, 1979 για την Ελλάδα Εκδόσεις ΘΕΤΙΛΗ Α’ εκδ. 1983.
[10] Κοίτα: UN 75 session, Resolution Adopted by the General Assembly on 31/12/2020 (A/RES/75/239, )
[11] Ενώ η ΤΔ πορεύεται με την εθνικιστική ιδεολογία του Κεμαλισμού (1920 – 1982), το 1969 ο Necmettin Erbakan, ως παραλλαγή της εθνικιστικής θεωρίας του Τουρκοκύπριου Alparslan Türkeş περί Τουρκο-Ισλαμικής Σύνθεσης (Türk İslam Sentezi), θα αναπτύξει τη νέα θεωρία της Εθνικής Άποψης (Millî Görüş), που επιδιώκει την όσμωση Εθνικισμού – Ισλάμ. Η στρατηγική πορεία της νέας θεωρίας θα γραφτεί από τον Ahmet Davutoğlu (Stratejik derinlik: Türkiye’nin uluslararası konumu, εκδ. οικ.. Küre, Κωνσταντινούπολη 2001, για την Ελλάδα Το στρατηγικό βάθος. Η διεθνής θέση της Τουρκίας, εκδ. οικ. Ποιότητα, Αθήνα 2010). Προφανώς η νέα όσμωση είναι σχεδόν ακατόρθωτο να πραγματοποιηθεί. Κοίτα άρθρο Β. Κυρατζόπουλος, Η Πραγματικότητα – Η αισθηματική σφαίρα και ο Ρεαλισμός, Αθήνα 30/1/2015. https://www.antibaro.gr/article/12087.
Μετά την επίθεση του Mehmet Ali Ağca κατά του Πάπα Ιωάννη Παύλου Β’ στις 13/5/1981, τη συμμόρφωση των εκτελεστών της εθνικής παράταξης, που είχαν διαφύγει στο εξωτερικό.
Τη διάσπαση του Κουρδικού κινήματος, εσωτερικά δε εφαρμόζοντας το από τις μυστικές υπηρεσίες οργανωμένο παρόμοιο πρόγραμμα της CIA, “ναρκωτικά έναντι όπλων”.
Την αντεπίθεση κατά της Αρμενικής Μαρξιστικής – Λενινιστικής οργάνωσης ASALA, η οποία την περίοδο 1975 – 1991 θα τελέσει 84 επιθέσεις κατά Τουρκικών στόχων (κυρίως διπλωματών) με 46 νεκρούς και 299 τραυματίες. Στις 28/4/1988 ο Γεν. Γραμ. της ASALA Agop Agopiyan θα εκτελεσθεί στο Παλ. Φάληρο Αττικής από Τουρκικές δυνάμεις…
Την αντεπίθεση κατά των στελεχών του Σταλινικού PKK (κυρίως των χρηματοδοτών). Επειδή οι περισσότεροι είχαν πλουτίσει στην Ευρώπη με λαθρεμπόριο (κυρίως ναρκωτικών), ο Τουρκικός υπόκοσμος υπάκουσε με μεγάλη προθυμία τις Τουρκικές Κρατικές Αρχές, με στόχο να πάρει τη θέση του Κουρδικού δικτύου.
Όλα θα τερματιστούν με την εκεχειρία ΡΚΚ – ΤΔ (7/5/1996) και τις αποκαλύψεις που εκτυλίχθηκαν μετά το δυστύχημα του Susurluk (3/11/1996). Τέλος με την παράδοση του ηγέτη του ΡΚΚ Abdullah Öcalan, από τις Ελληνικές Αρχές στις Αρχές των ΗΠΑ στην Κένυα στις 15/2/1999…
Για τη δράση κοίτα Soner Yalçın, Doğan Yurdakul, Reis Gladio nun Türk Tetikçisi, εκδ. οικ. Doğan, Κωνσταντινούπολη 2003.
[23] Αν και το κόμμα της επίμονα αρνούνταν ότι είχε συμφωνηθεί μέχρι και την Συμφωνία των Πρεσπών (12/6/2018), όπου στους υπόλοιπους παρέμεινε να παραχωρήσουν γλώσσα και εθνικότητα…
[24] Ιστορικά για πρώτη φορά η περιοχή θα αναφερθεί στη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (10/8/1913) ως Βαρντάσκα.
[25] Κοίτα άρθρο Β. Κυρατζόπουλος, “Η Πραγματικότητα Η αισθηματική σφαίρα και ο Ρεαλισμός”, Αθήνα 30/1/2015,
[26] Χρησιμοποιώντας την ιδεολογία Turan και την βιομηχανική της παραγωγή (που στηρίζεται κυρίως από τη Γερμανία) , να προσεγγίσει τις “αδελφές” δημοκρατίες της Κασπίας (Αζερμπαϊτζάν, Τουρκμενιστάν, Κιργιζισταν, Ουζμπεκιστάν, Καζακιστάν), χρησιμοποιώντας το Σουνιτικό Ισλάμ και τις Ισλαμικές χώρες της Ευρείας Μέσης Ανατολής.
[27] Κοίτα Γιώργος Δ. Κοντογιώργης, “Κοινωνική Δυναμική και Πολιτική Αυτοδιοίκηση, Οι ελληνικές Κοινότητες της τουρκοκρατίας”, εκδ. οικ. νέα σύνορα, Αθήνα 1982.
Πίνακας Συντομεύσεων
Συντόμευση
Επεξήγηση
$
Δολάριο
αι.
Αιώνας
άρθ.
Άρθρο / α
ΑΟΖ
Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη
ΑΤΑ
Αυτόματη Τιμαριθμική Αναπροσαρμογή
ΔΣ
Διοικητικό Συμβούλιο
εγκ.
Εγκύκλιος
ΕΕ
Ευρωπαϊκή Ένωση
εκ.
Εκατομμύρια
ΕΣΔΑ
Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου
ΕΣΣΔ
Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών
ΚτΕ
Κοινωνία των Εθνών
Κων/πολη
Κωνσταντινούπολη
ΜΜΕ
Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης
Ν.
Νόμος
ΟΗΕ
Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών
ΟσΚ
Οσμανικό Κράτος
παρ.
Παράγραφος
ΠΠ
Παγκόσμιος Πόλεμος
Πρ.
Πρωτόκολλο
ΣΛ
Συνθήκη Λωζάννης
σ.σ.
Σχόλιο Συντάκτη.
Σύμβαση – 1982
Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία υπογράφηκε στο Montego Bay στις 10/12/1982
ΤΔ
Τουρκική Δημοκρατία
ΤΛ
Τουρκική Λίρα
Τχλμ
Τετραγωνικά χιλιόμετρα
Υπ.Έξ
Υπουργός Εξωτερικών
ΦΕΚ
Φύλλο Εφημερίδας Κυβέρνησης
AKP ή AK
Adalet ve Kalkınma Partisi
Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης
ASALA
Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia
Μυστικός Αρμενικός Στρατός για την απελευθέρωση της Αρμενίας
CHP
Cumhuriyet Halk Partisi
Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα
EGM
Earth Gravitational Models
ESA
The European Space Agency
GAP
Güneydoğu Anadolu Projesi
Οικονομικό Σχέδιο Αναβάθμισης της Νότιο – Ανατολικής ΤΔ
Την παραμονή της συνάντησης στην Αθήνα για τις διερευνητικές επαφές η κρατική (διάβαζε κυβερνητική) τηλεόραση πρόβαλε ένα ρεπορτάζ από την Θράκη. Εν ονόματι της ελευθερίας που τους παρέχει η δημοσιογραφική ανεξαρτησία, το ρεπορτάζ έγερνε υπέρ της τουρκικής άποψης.
Είναι σαφές το μήνυμα που η κυβέρνηση ήθελε να στείλει στην Άγκυρα.
Πριν λίγες ημέρες στο ίδιο μέσο ενημέρωσης (κρατική- κυβερνητική ΕΡΤ) που απο την συριζαία εμπειρία έχει μετατραπεί σε κυβερνητικό φερέφωνο, (αυτά που έκανε ο Συριζα κάνει και η Νέα Δημοκρατία), φρόντισε να περάσει απο τις οθόνες του όλο το αποδομητικό απαράτ της χώρας. Όλο το παρακμιακό αθηναϊκό κατεστημένο.
Και εδώ το μήνυμα ήταν σαφές για τις ιδεολογικές αναζητήσεις της σημερινής κυβέρνησης.
Ένα τρίτο στοιχείο είναι τα μηνύματα και οι δημόσιες εμφανίσεις της Προέδρου της Δημοκρατίας που δημιουργούν μια ολοένα αυξανόμενη απόσταση απο την λαϊκή συνείδηση.
Ακόμη και ο κ. Τσίπρας αντιλήφθηκε πως η κυβερνητική φθορά είναι ταχεία. Κυρίως λόγω κορονοϊού αλλά όχι μόνο.
Η υπόθεση του κορονοϊού δεν είναι εύκολα διαχειρίσημη. Και αν η κυβερνητική φθορά οφειλόταν στην διαχείριση αυτή η ανάκαμψη θα ήταν εύκολη.
Η βαθύτερη και πιο επικίνδυνη φθορά της κυβέρνησης προέρχεται απο την ουσιαστική διάσταση της στάσης της απέναντι σ αυτό που ο Φουκουγιάμα περιγράφει στην “Ταυτότητα”. Ο άνθρωπος, ο οποιοσδήποτε άνθρωπος, θέλει αναγνώριση αυτού που είναι. Αυτού που νοιώθει ότι είναι. Και η επιθυμία αυτή υπερνικά ακόμη και την αγωνία της βιολογικής επιβίωσης. Το χάσμα της κυβέρνησης με αυτήν την αίσθηση του ελληνικού λαού διευρύνεται. Αυτό θα το αντιληφθεί πολύ σύντομα ο κ. Μητσοτάκης όταν διαπιστώσει πως ακόμη και αν τα καταφέρει με τον κορονοϊό η ανάκαμψη δεν θα επέλθει.
Εκείνο που θα σώσει τον κ. Μητσοτάκη απο την ελεύθερη πτώση είναι ότι απέναντί του έχει τον κ. Τσίπρα. Για λόγους ευγένειας δεν θα ήθελα να προβώ σε χαρακτηρισμούς για την πολιτική ποιότητα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης και την κυβερνητική του θητεία. Άλλωστε η εμπειρία αυτή ήταν πρόσφατη και όλοι την θυμούνται.
Λόγω Τσίπρα και μιας απαξιωμένης αριστεράς στην Ελλάδα, η χώρα θα βρεθεί για άλλη μια φορά σε λάθος βηματισμό σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη.
Στη Γερμανία, συντελείται το τελευταίο διάστημα μια μεγάλη πολιτική αλλαγή. Τα δημοσιεύματα λένε πως οφείλεται στην κακή διαχείριση της πανδημίας απο την Μέρκελ και το κόμμα της το οποίο δημοσκοπικά καταρρέει.
Αλλά, ποτέ μια πολιτική κατάρρευση δεν οφείλεται μόνο σε έναν λόγο. Μπορεί κάτι να αποτελέσει την σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι αλλά το ποτήρι για να ξεχειλίσει είχε γεμίσει. Και στη Γερμανία η δυσαρέσκεια διογκώθηκε.
Οι Σοσιαλδημοκράτες στη Γερμανία έχουν φθαρεί και αυτοί και το κόμμα που αναδύεται και θεωρείται ότι θα έχει τον δικό του καγκελάριο είναι οι “Πράσινοι”.
Και αυτή η τάση (Πράσινοι) στην Ελλάδα είναι, ήδη παρακμασμένη. Διαιρεμένη, με εσωτερικές φράξιες, κακή εμφάνιση στην κυβερνητική διαχείριση, ρηχή ως προς το πολιτικό και κοινωνικό ζητούμενο. Μια ομάδα φιλόδοξων ατόμων που γλυκάθηκαν απο την εξουσία, έτοιμων να συνδιαλλαγούν για να την αποκτήσουν και πάλι εξαργυρώνοντας τα πάντα. Μια ομάδα χωρίς αρχές που υποτίθεται διακρίνουν τον τίτλο της.
Και φθάνουμε στο επίδικο δια ταύτα:
Η Ελλάδα αυτήν τη στιγμή κυβερνάται απο ένα πολιτικό κόμμα στο οποίο τείνουν να κυριαρχήσουν οι αποδομητικές και ευεπίφορες σε υποχωρήσεις τάσεις, έχει μια αξιωματική αντιπολίτευση αναχρονιστική (κινείται μερικές φορές περί το 1848, δεν κάνω λάθος 1848) και οι υπόλοιπες πολιτικές συνιστώσες του πολιτικού φάσματος είναι ουσιαστικά ανύπαρκτες. Με αυτούς που εκφράζονται είναι ευτύχημα η ανυπαρξία τους.
Αυτό το πολιτικό σκηνικό είναι προβληματικό. Και δεν πρόκειται να αλλάξει. Διότι ο κόσμος, καλώς ή κακώς, δεν πιστεύει σε ιδεολογίες. (Φρόντισαν οι υπάρχοντες φορείς να απαξιώσουν αυτήν την πίστη).
Ο κόσμος αναζητά μια ικανή ηγεσία που να εκφράσει την αγωνία του. Και τέτοια ηγεσία δεν υπάρχει αυτήν τη στιγμή στη χώρα. Και δεν φαίνεται να εμφανίζεται.
Και να υπήρχε δεν θα την ευνοούσε το οικονομικό κατεστημένο το οποίο ελέγχει τα Μέσα Ενημέρωσης. αναφέρομαι σε οικονομικό κατεστημένο και όχι αστική τάξη γιατί η αστική τάξη έχει ορισμένα χαρακτηριστικά τα οποία οι Έλληνες πλούσιοι δεν τα έχουν.
Βρισκόμαστε, λοιπόν, σε έναν φαύλο κύκλο μια επίφασης δημοκρατίας.
Αυτό το καθεστώς μας υποχρεώνουν να το αποδεχθούμε. Έρχεται, όμως, σε αντίφαση με τη βούληση της πλειοψηφία του ελληνικού λαού. Αυτή η αντίθεση διαμορφώνει μια υποσυνείδητη επιθυμία για εξέγερση. Τυφλή εξέγερση.
Ε, αυτήν δεν θα την αποφύγει ένα σύστημα όπως το ελληνικό το οποίο δεν γνωρίζει πως να διαχειριστεί ιδεολογικά (εκτονωτικά) τον κόσμο.
Ο ελληνικός λαός περίμενε αρκετά μέχρι να βγει τόσο κριτικά απέναντι σε μια κυβέρνηση που αντιμετώπισε με ανακούφιση μετά την τραγική εμπειρία του Συριζα. Αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη φρόντισε να αναλώσει όλα τα αποθέματα υπομονής της κοινωνίας.
Έχει περιθώρια να διορθωθεί. Τουλάχιστον για τα επόμενα χρόνια, μήπως και υπάρξει κάποια αλλαγή.
Αν δεν το κάνει, η χώρα θα βιώσει το χειρότερο σενάριο.
Το άλυτο, επί 80 και πλέον χρόνια, ζήτημα των γερμανικών αποζημιώσεων και επανορθώσεων απέναντι στην Ελλάδα, έρχεται κατά καιρούς στο προσκήνιο, αλλά και αποσύρεται με τον ίδιο πάντοτε επίλογο. Η Γερμανία αρνείται να πληρώσει τα χρέη της προς την Ελλάδα και η Ελλάδα δεν αντιδρά. Είναι άξιον απορίας το πώς συμβαίνει, για τόσο μακρόχρονο διάστημα, μέσα στο οποίο συνέβησαν τόσα και τόσα γεγονότα.
Όπως είναι γνωστό, εκτιμήθηκε επακριβώς το ύψος των γερμανικών οφειλών, και καταγράφηκαν οι ναζιστικές θηριωδίες, που κατασπάραξαν την πατρίδα μας. Πως, λοιπόν, δεν προβληματίζει στην Ελλάδα, στην ΕΕ, αλλά και στην υφήλιο η πάγια δήλωση του Βερολίνου ότι, ναι, χρωστά, αλλά όμως δεν επιθυμεί να πληρώσει. Το θέμα των γερμανικών χρεών ήρθε και πάλι στο προσκήνιο, με την ευκαιρία της πρόσφατης συζήτησής του στη γερμανική Βουλή. Όχι βέβαια με αίτημα της ελληνικής Κυβέρνησης, αλλά χάρη σε ψηφίσματα των Πρασίνων και του κόμματος “Η Αριστερά”. Και απορρίφθηκε με τη δικαιολογία ότι δήθεν «το ζήτημα έχει ρυθμιστεί νομικώς και πολιτικώς».
Ασφαλώς, η κυρία ένοχος αυτής της αδιανόητης διελκυστίνδας, που κοντεύει να κλείσει αιώνα, είναι η Ελλάδα. Ορθότερα όλες οι κυβερνήσεις της αυτών των δεκαετιών, που δεν απαίτησαν με συνέπεια, συνέχεια και αποφασιστικότητα, τα χρωστούμενα από την Γερμανία. Αυτά τα ποσά που έχουν ως αντίβαρο, χιλιάδες θανάτους από πείνα στην κατοχή, ολόκληρα καμένα χωριά, φρικώδη μαρτύρια, αδυσώπητη τρομοκρατία και ατέλειωτους εξευτελισμούς.
Εγκληματική παραίτηση
Για να είναι δυνατόν έστω και να αγγίξει κανείς το νήμα ερμηνείας αυτής της κατά συρροή εγκληματικής παραίτησης των ελληνικών κυβερνήσεων από το δικαίωμα να υποχρεώσουν την ηττημένη Γερμανία να αποδώσει τα στοιχειώδη δίκαια στον ελληνικό πληθυσμό, χρειάζεται να επιστρατευθούν τόνοι υποτέλειας. Από την αρχή, αλλά και μέχρι σήμερα, η Ελλάδα δεν παραιτήθηκε επισήμως από τα δικαιώματά της, να πάρει πίσω αυτά που η Γερμανία παρανόμως τής κατακρατά, αλλά ούτε και η Γερμανία αρνείται ότι τα χρωστάει. Απλώς, δηλώνει ευθαρσώς ότι δεν θέλει να πληρώσει. Και απλώς η Ελλάδα αποδέχεται αυτή τη δήλωση και δεν αντιδρά .
Και αν η ελληνική στάση ήταν απλώς ακατανόητη μέχρι την εισβολή των μνημονίων, μετά την υπογραφή τους κατέστη αυτόχρημα εγκληματική. Διότι πρόκειται, αναμφίβολα, περί εγκληματικής παράνοιας, από την πλευρά κράτους που θέλει να εμφανίζεται κυρίαρχο και ελεύθερο, να δέχεται να υποβάλλει το λαό του στα μαρτύρια του Ταντάλου. Κι αυτό για να μην αθετήσει τις υποχρεώσεις που του επέβαλαν με τρόπο μη ηθικό οι εταίροι του στην ΕΕ με τη σύμπραξη και του ΔΝΤ. Και να μην απαιτεί τις οφειλές της Γερμανίας προς την Ελλάδα, που υπερβαίνουν κατά πολύ τα ελληνικά χρέη προς την ΕΕ και που θα την έσωζαν.
Μία από τα ίδια η Σύνοδος Κορυφής, αλλά με μπόλικες ευχές…
Η Δύση επαίρεται, όσο πιο συχνά μπορεί, για το ότι είναι δημοκρατική, σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τηρεί με ευλάβεια τους νόμους και το δίκαιο. Ως άμωμη, λοιπόν, η ίδια παρέχει το δικαίωμα στον εαυτό της να κρίνει, να κατακρίνει και να καταδικάζει άλλους λαούς, διότι δεν σέβονται κατ’ αυτήν τη δημοκρατία, το δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και μάλιστα, κατά καιρούς, αποφασίζονται και αιματηρές συρράξεις εναντίον κρατών, που κρίνεται ότι καταπατούν αυτές τις αξίες.
Πεισματική άρνηση από Γερμανία
Πώς, όμως, να δικαιολογηθεί, κάτω από το πρίσμα της ενάρετης Ευρώπης, αυτός ο δυισμός στον τρόπο εφαρμογής του νόμου, στην περίπτωση αφενός της Γερμανίας, αφετέρου της Ελλάδας; Πώς να γίνει δεκτό από την ευρωπαϊκή και τη δυτική κοινότητα, ο θύτης που εξόντωσε το θύμα πριν από 80 χρόνια, να αρνείται πεισματικά να το αποζημιώσει; Αλλά και με την επίκληση τί είδους, άραγε, και τί μορφής δικαίου μπορεί να εξακολουθήσει η εξόντωση ενός κράτους, στο οποίο φορτώθηκαν απάνθρωποι όροι χρέους, προκειμένου να διασωθούν έτσι οι ευρωπαϊκές τράπεζες; Είναι ξεκάθαρος ο Μπαράκ Ομπάμα στο κεφάλαιο 22 των απομνημονευμάτων του, στις σχετικές ανατριχιαστικές αποκαλύψεις του.
Εξαιτίας αυτής της ογδοντάχρονης ολοκληρωτικής παραίτησης κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη η αδυναμία μας να διεκδικήσουμε τα δίκαιά μας και στο σύνολο των πολλαπλών αδιεξόδων μας. Και απέναντι στις αδιανόητες προκλήσεις των Τούρκων, και απέναντι στο εγκληματικού περιεχομένου αλλά ανύπαρκτο χρέος μας, (αν αυτό συμψηφιστεί με το κατά πολύ μεγαλύτερο χρέος της Γερμανίας), αλλά και απέναντι στο λαθρομεταναστευτικό, στα πλαίσια του οποίου η πατρίδα μας έχει αγογγύστως αναλάβει το ρόλο του καταδικασμένου προς εξαφάνιση θύματος της Ευρώπης.
Τα τελευταία χρόνια έχω κατά κόρο υποστηρίξει, σε άρθρα, συγγράμματα και διαλέξεις μου, ότι η Ελλάδα δεν έχει μέλλον αν εξακολουθήσει την εθνομηδενιστική της πολιτική. Στην “ΤΙΜΗ ΣΤΟ 21”, στην πατριωτική αυτή κίνηση εναντίον που εθνομηδενισμού, που συγκεντρώνει χιλιάδες υποστηρικτές, σε καθημερινή βάση, έχουμε αποφασίσει να γίνουμε λίγο και κάπως Δον Κιχώτες.
Αυτό προκύπτει από το σχετικό ρεπορτάζ στις 29-3-2021 του AntoineCuny–LeCallet στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Lejournal du Dimanche με τίτλο : «Covid-19: ιδού σε τι θα μπορούσε να μοιάζει το ευρωπαϊκό διαβατήριο υγείας, διαθέσιμο αυτό το καλοκαίρι» (Covid-19 : voici à quoi pourrait ressembler le passeport sanitaire européen, disponible cet été) και την εξής σύνοψη : Ενώ η παραγωγή δόσεων επιταχύνεται, καθώς και η εκστρατεία εμβολιασμού, ο Ευρωπαίος Επίτροπος ThierryBreton ανακοίνωσε την Κυριακή την επικείμενη εφαρμογή ενός «υγειονομικού πιστοποιητικού» για να διευκολύνει την άρση των περιορισμών στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Διαθέσιμο εντός δύο έως τριών μηνών.
Ο Ευρωπαίος Επίτροπος που είναι υπεύθυνος για τα εμβόλια, ο ThierryBreton, σκιαγράφησε το περίγραμμα ενός ευρωπαϊκού διαβατηρίουεμβολίων την Κυριακή 28-3-2021 κατά τη διάρκεια της εκπομπής «Το Μεγάλο Δικαστήριο των RTL–LeFigaro–LCI» (le Grand jury RTL-Le Figaro-LCI). «Από τη στιγμή που είμαστε σίγουροι ότι κάθε Ευρωπαίος που επιθυμεί να εμβολιαστεί θα έχει μια δίκαιη πρόσβαση στο εμβόλιο, όπως θα συμβεί τους επόμενους δύο έως τρεις μήνες, θα ήταν καλό εάν μπορούσατε να έχετε ένα πιστοποιητικό υγειονομικής περίθαλψης που δείχνει την κατάστασή σας», εξήγησε. Αυτό το «υγειονομικό πιστοποιητικό» θα έπρεπε πράγματι να καθιστά δυνατή τη διευκόλυνση των ταξιδιών εντός της επικράτειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα μπορούσε να είναι διαθέσιμο από τα μέσα Ιουνίου και έτσι υπαινίσσεται την ανάκαμψη του καλοκαιρινού τουρισμού.
Κωδικός QR και εμβολιαστικές πληροφορίες
Το εν λόγω έγγραφο, εναρμονισμένο σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αποτελεί αντικείμενο μιας συμφωνίας μεταξύ των 27. Θα πρέπει να είναι ένα κείμενο το οποίο θα μπορούσε να ψηφιστεί επειγόντως από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Διαθέσιμο σε έντυπη ή ψηφιακή μορφή στουςιστότοπους των υπουργείων εθνικής υγείας, θα περιλαμβάνει πληροφορίες για τον εμβολιασμό και την παρουσία αντισωμάτων. Σε αυτήν την περίπτωση, ένας κωδικός QR θα σαρώνεται και θα παρέχει πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικές με την «κατάσταση» του κομιστή του. Εκτός από το όνομα, την ημερομηνία γέννησης και τον αριθμό διαβατηρίου, την ημερομηνία εμβολιασμού, τον τύπο του εμβολίου που ελήφθη, την ύπαρξη ή όχι μιας λοίμωξης πριν από το Covid-19, την παρουσία ή όχι αντισωμάτων.
Μη υποχρεωτικότητα
Την Κυριακή λοιπόν, ο ThierryBreton κατέστησε σαφές από την αρχή ότι αυτό το έγγραφο δεν θα είναι υποχρεωτικό. Το Πιστοποιητικό αυτό αναμένεται να διευκολύνει κυρίως τα ταξίδια εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να επιταχύνει ένα γενικό άνοιγμα. Έτσι, το Πιστοποιητικό θα μπορεί να ζητείται από τον κομιστή πριν επιβιβαστεί σεπτήση ή να διασχίσει τα σύνορα. Εάν δεν υπάρχει διαβατήριο υγείας, οι πολίτες θα πρέπει να υπαχθούν στους ισχύοντες περιορισμούς της χώρας άφιξης, μερικές φορές ιδιαίτερα περιοριστικοί : οι περισσότερες χώρες απαιτούν την παρουσίαση αρνητικού τεστ Covid και ορισμένες επιβάλλουν περίοδο καραντίνας 10 ημερών κατά την άφιξη στο έδαφός τους. Επιπλέον, ο Ευρωπαίος Επίτροπος ανέφερε τη δυνατότητα να παρουσιάσει αυτό το έγγραφο ο κομιστής του για να συμμετάσχει σε μια «σημαντική εκδήλωση» ή να μπει σε έναν δημόσιο χώρο. Το διαβατήριο υγείας θα μπορούσε στη συνέχεια να συμπληρωθεί από εθνικά πιστοποιητικά για την είσοδο σε εστιατόρια και άλλους δημόσιους χώρους.
Το «φως στην άκρη του τούνελ»
Ο ThierryBreton υπαινίχθηκε ένα άνοιγμα και μια σταδιακή άρση όλων των περιορισμών. Διασφαλίζοντας ότι οι Ευρωπαίοι ανέπτυξαν τις ικανότητές τους στα τεστ για να πραγματοποιήσουν μαζικές εκστρατείες τεστ, ο Επίτροπος υπογράμμισε ιδιαίτερα τις εξελίξεις στον εμβολιασμό : επιτάχυνση της παραγωγής εμβολίων, παραδόσεις εμβολίων και εμβολιασμοί. Η ΕΕ θα έχει «την ικανότητα συλλογικής ασυλίας» έως τις 14 Ιουλίου 2021, είπε ειδικότερα, υποστηρίζοντας ότι η ευρωπαϊκή ήπειρος θα μπορούσε να δει «το φως στην άκρη του τούνελ».
Οι Γάλλοι είναι εχθρικοί με την αρχή του εμβολιαστικού διαβατηρίου
Όμως το εμβολιαστικό διαβατήριο αγωνίζεται για να κερδίσει τη δημόσια αποδοχή του. Σύμφωνα με μια διαβούλευση που ξεκίνησε από το Οικονομικό, Κοινωνικό και Περιβαλλοντικό Συμβούλιο (Cese), και που δημοσιεύθηκε στις 16 Μαρτίου 2021, σχεδόν 7 στους 10 Γάλλους λένε ότι είναι «πολύ αντίθετοι» για την δημιουργία του. Καταγγέλλουνπαραβιάσεις των ελευθεριών, μια διάκριση μεταξύ των πολιτών και εκφράζουν αμφιβολίες για την ασφάλεια των εμβολίων. Ορισμένοι εμπειρογνώμονες και ειδικοί στις μολυσματικές ασθένειες καταγγέλλουν ένα μέτρο που αποσκοπεί στο να καταστήσει τον εμβολιασμό υποχρεωτικό και να προκαλέσει περιορισμούς στην ελεύθερη κυκλοφορίας.
Κίνδυνος αποκλεισμού και πάλι της Ελλάδας από τα τεκταινόμενα στη Λιβύη, που επηρεάζουν άμεσα την κατάσταση στη Μεσόγειο και στα νότια σύνορα της χώρας, καθώς οι Ευρωπαίοι δίνουν «συμβουλές» και Γερμανοί και Ιταλοί έχουν ξεχυθεί στη Λιβύη για να κλείσουν επικερδή συμβόλαια για τις επιχειρήσεις τους.
Η Ελλάδα μετά από μια πολύ δύσκολη περίοδο στις σχέσεις της με την Λιβύη, κυρίως μετά την πλήρη πρόσδεση της προηγούμενης κυβέρνησης Σάρατζ στο άρμα του Τ. Ερντογάν και την υπογραφή του Τουρκολιβυκού μνημονίου, από την πρώτη στιγμή του ορισμού νέας κυβέρνησης που θα οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές έσπευσε να δείξει την καλή θέληση για αποκατάσταση των σχέσεων.
Το τηλεφώνημα του κ. Μητσοτάκη στον προσωρινό πρωθυπουργό Ντιμπεϊντά και η πρόθεση επαναλειτουργίας της ελληνικής πρεσβείας στην Τρίπολη ήταν ένα πρώτο βήμα.
Την περασμένη εβδομάδα επισκέφθηκαν στην Τρίπολη οι υπουργοί εξωτερικών της Γερμανίας, της Ιταλίας και της Γαλλίας για διαβουλεύσεις με την λιβυκή κυβέρνηση και από αυτή την αποστολή αποκλείσθηκε και πάλι η Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι δεν θα πρέπει να νοείται ευρωπαϊκή παρέμβαση στη Λιβύη χωρίς τη συμμετοχή της μιας από τις τρεις ευρωπαϊκές χώρες με τις οποίες έχει κοινά σύνορα η Λιβύη.
Οι τρεις υπουργοί εξέφρασαν τη στήριξη τους στην νέα κυβέρνηση και στην πορεία προς τις εκλογές του Δεκεμβρίου και επεσήμαναν την ανάγκη άμεσης απόσυρσης όλων των ξένων δυνάμεων από το Λιβυκό έδαφος. Κανείς όμως δεν αναφέρθηκε ρητά στην ανάγκη αναστολής του έωλου στρατιωτικού μνημονίου που υπέγραψαν Ερντογάν- Σαρατζ (ως αντάλλαγμα στο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο «οριοθέτησης» θαλασσίων ζωνών)κι αποτελεί την υποτιθέμενη νομιμοποιητική βάση για συνέχιση παραμονής τουρκικών δυνάμεων στην Λιβύη.
Ο πρόεδρος του Πολιτικού Συμβουλίου της Λιβύης Μοχάμεντ αλ Μένφι επισκέφθηκε και αυτός μετά τον πρωθυπουργό την Άγκυρα και στις συναντήσεις του με τον πρόεδρο Ερντογάν εξήρε την συνεργασία των δυο χωρών. Σύμφωνα με λιβυκά ΜΜΕ ο Αλ Μένφι ζήτησε την απόσυρση των Σύριων μισθοφόρων από την Λιβύη αλλά και των τουρκικών στρατιωτικών συμβούλων, εντός των προσεχών 10 ημερών.
Πάντως αυτή η είδηση δεν επιβεβαιώθηκε από άλλη πηγή πέραν του “Libya Review”, ενώ μέχρι και την προηγούμενη εβδομάδα τουρκικά ΜΜΕ μετέδιδαν πληροφορίες ότι η εκπαίδευση των Λιβυκών δυνάμεων από τους τούρκους στρατιωτικούς συμβούλους συνεχίζεται κανονικά.
Αλλά και οι πληροφορίες ότι αρκεί η μετακίνηση και επαναπατρισμός των μισθοφόρων που είχαν μεταφερθεί από την Συρία στη Λιβύη, έχουν επιβεβαιωθεί, ενώ δεν έχει υπάρξει καμιά αναφορά για τα εάν έχει δρομολογηθεί και η επιστροφή στην Τουρκία των drones και του αλλού αμυντικού υλικού που είχε μεταφερθεί στην Τρίπολη και συνέβαλε σημαντικά στην απόκρουση της επίθεσης εναντίον της λιβυκής πρωτεύουσας των δυνάμεων του στρατηγού Χαφτάρ.
Όσο παραμένει τουρκική στρατιωτική παρουσία στην Λιβύη αλλοιώνεται η διαδικασία ειρήνευσης και αποκατάστασης της ενότητας της χώρας και έτσι υπονομεύεται και η πορεία προς τις εκλογές. Και αυτό οφείλει να το αναδείξει και η Ε.Ε. με πιο πειστικό και πιεστικό τρόπο και σε αυτή την κατεύθυνση θα πρέπει να κινηθεί και η Αθήνα.
Ευρωπαϊκές δυνάμεις όμως όπως η Γερμανία και η Ιταλία που θέλουν να κρατήσουν τα ηνία των χειρισμών έναντι της Λιβύης ενδιαφέρονται περισσότερο για να προωθήσουν τα οικονομικά συμφέροντα τους σε αυτό που σήμερα φαντάζει ως «μπονάνζα» της Βορείου Αφρικής. Μια χώρα με τεράστιο φυσικό πλούτο, με διαλυμένες υποδομές και χωρίς έμψυχο δυναμικό.
Την περασμένη Κυριακή στην πρώτη επίσκεψη ξένου αξιωματούχου στην Λιβύη μετά την ορκωμοσία της νέας κυβέρνηση έφθασε στην Τρίπολη ο Ιταλός ΥΠΕΞ ΝτιΜάϊο και την επόμενη ο πρωθυπουργός Αμπντουλχαμίτ Ντιμπεϊντά δέχθηκε τον επικεφαλής του ιταλικού πετρελαϊκού κολοσσού ENI Κλαούντιο Ντεσκάλτσι, με τον οποίο συζήτησαν την επαναδραστηριοποίηση της ιταλικής εταιρίας, αλλά και την συνεργασία σε νέους τομείς όπως οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.
Ο Ιταλός πρέσβης Τζιουζέπε Γκριμάλντι σε συνάντηση που είχε την περασμένη εβδομάδα με τον Λίβυο υπουργό μεταφορών Μ.Σαχουμπι συζήτησαν την ενεργοποίηση συμβολαίων με ιταλικές εταιρίες. Μέσα στις υπηρεσίες που ενδιαφέρονται να αναλάβουν οι Ιταλοί είναι η ασφάλεια στο διεθνές αεροδρόμιο της Τρίπολης και η ανάληψη του μεγάλου έργου του παραθαλάσσιου οδικού άξονα, που είναι κρίσιμης οικονομικής και στρατηγικής σημασίας για την Λιβύη.
Στην συνάντηση μάλιστα συμφωνήθηκε να υπάρξει άμεσα συνάντηση των αρμόδιων λιβυκών φορέων και των ιταλικών εταιριών για την ενεργοποίηση των εφαρμογή των συμφωνημένων ή παγωμένων έργων.
Χθες συνήλθε το τρίτο Γερμανό-Λιβυκό Οικονομικό Φόρουμ στο ξενοδοχείο Radisson Blu Mahary στην Τρίπολη, με διοργανωτή την Γενική Ένωση των Λιβυκών Επιμελητηρίων Εμπορίου, παρουσία του υπουργού οικονομικών και εμπορίου, του προέδρου της κρατικής εταιρίας πετρελαίου NOC και εκπροσώπων Γερμανικών Εταιριών που φιλοδοξούν να αποσπάσουν σημαντικό μερίδιο στους τομείς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου, των μεταφορών και των τηλεπικοινωνιών.
Και στο στόχαστρο τους είναι και η εταιρία NOC που διαχειρίζεται τα πλούσια κοιτάσματα της χώρας σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο και η εγκατάσταση και εκμετάλλευση μονάδων παραγωγής ηλιακής ενέργειας στις ερήμους της Λιβύης.
Η Αθήνα οφείλει όχι απλώς να επισπεύσει την επαναλειτουργία της Ελληνικής Πρεσβείας στην Τρίπολη που θα διευκολύνει την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ των δυο χωρών, αλλά να ενσωματώσει στις ευρωπαϊκές θέσεις για την Λιβύη τον sine qua non όρο της πλήρους απόσυρσης των τουρκικών δυνάμεων από την χώρα και την υποχρέωση της χώρας να αναζητήσει με ειρηνικό και μέσω διαλόγου στη βάση του Διεθνούς Δικαίου και του Δικαίου της θάλασσας, επίλυση των διαφορών που έχει με Ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ελλάδα.
Ο υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας, Λουίτζι ντι Μάιο (Α), ο Γερμανός Χέικο Μάας, (2-Α), ο Γάλλος Jean-Yves Le Drian (2-Δ) και ο η Λίβυα Najla al-Mangoush (Δ) στην Τρίπολη. EPA, STR
Τα σχόλια που δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας εκφράζουν απαραίτητα τους συγγραφείς. Η ιστοσελίδα μας δεν λογοκρίνει τις γνώμες κανενός.
…Και ζήσανε οι Ευρωπαίοι καλά και ο Ερντογάν καλύτερα! Πετώντας στον σκουπιδοντενεκέ την αλήστου μνήμης δήλωση περί «κυρώσεων που θα δαγκώνουν» ,οι 27 Ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν τελικά στην τηλεσύνοδο της 25ης Μαρτίου να θέσουν υπό… παρακολούθηση την Τουρκία ως τον Ιούνιο και την επόμενη σύνοδο κορυφής. Χωρίς ντροπή μάλιστα ,ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Σαρλ Μισέλ τόνισε ότι οι 27 «θα ήθελαν να εξομαλύνουν τις σχέσεις τους με την Άγκυρα έπειτα από μια χρονιά εντάσεων, αλλά θα προτιμήσουν μια διαδικασία «προοδευτική», βασισμένη «σε όρους και προϋποθέσεις» και «αντιστρέψιμη». Ότι είχε πει δηλαδή τον περασμένο Σεπτέμβριο, τον Οκτώβριο, τον Δεκέμβριο ,επανέλαβε και τώρα ο Σαρλ Μισέλ. Επιβεβαιώνοντας τη σοφή λαϊκή παροιμία « αν δεν θέλεις να ζυμώσεις , δέκα ημέρες κοσκινίζεις».
Γνωρίζοντας το κλίμα στις Βρυξέλλες, ο Ερντογάν εμφανίστηκε λοιπόν ως ο μεγάλος θριαμβευτής στο συνέδριο του κυβερνώντος κόμματός του ΑΚΡ στην Αγκυρα . Επανεξελέγη πρόεδρος του κόμματος με 1428 ψήφους υπέρ (επί συνόλου 1431) και τρία …άκυρα. Με πλειοψηφίες …Τσαουσέσκου δηλαδή. Είπε μάλιστα ότι «η Άγκυρα δεν προτίθεται να επιλέξει μεταξύ Ανατολής και Δύσης», δηλώνοντας αποφασισμένος «να αυξήσει τον αριθμό των φίλων της Τουρκίας, να εξαλείψει τις εχθροπραξίες και να μετατρέψει την περιοχή σε ένα νησί ειρήνης την επόμενη περίοδο».
Γιατί λοιπόν να μην είναι χαρούμενος ο Τούρκος Πρόεδρος; Όταν η Ευρώπη κλείνει τα μάτια στο άγριο κύμα καταστολής που έχει εξαπολύσει ο Τούρκος Πρόεδρος εναντίον κάθε αντίπαλης φωνής στο εσωτερικό της Τουρκίας, προκειμένου να επανεκλεγεί στις προεδρικές εκλογές του 2023; Τι κι αν διέταξε να τεθεί εκτός νόμου το τρίτο μεγαλύτερο κόμμα της χώρας- το φιλο-Κουρδικό HDP! Τι κι αν έθαψε τα όποια δικαιώματα είχαν έστω στα χαρτιά 42 εκατομμύρια γυναίκες στην Τουρκία, αποσύροντας τη χώρα από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, που ο ίδιος είχε υπογράψει το 2011; Τι κι αν αφήνει να σαπίζουν στις φυλακές ο Σελαχατίν Ντεμιρτάς, ο Οσμάν Καβαλά και χιλιάδες άλλοι πολιτικοί κρατούμενοι ,αγνοώντας τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων;
Αλλωστε, το πρόβλημα για τους 27 δεν είναι η Τουρκία, αλλά η Κίνα! Συζητούν να επιβάλουν κυρώσεις στο Πεκίνο επειδή καταπιέζει τους μουσουλμάνους Ουϊγούρους, αλλά αρνούνται κυρώσεις στην Τουρκία για την ωμή καταστολή των αντιπάλων του Ερντογάν . Επιβάλουν κυρώσεις σε βάρος Κίνας για τη …Σινική Θάλασσα, αλλά όχι στην Τουρκία για τις προκλητικές παραβιάσεις στο Αιγαίο και στη θαλάσσια ζώνη της Κυπριακής Δημοκρατίας. Συζητάνε για κυρώσεις σε βάρος Κίνας για την πολιτική καταστολής στο Χονγκ Κονγκ ,αλλά η συνεχιζόμενη κατοχή στη βόρεια Κύπρο είναι εκτός συζήτησης. Αφήστε που οι 27 είναι έτοιμοι να αποδεχτούν την ισότιμη- με την νόμιμη κυβέρνηση της Κυπριακής Δημοκρατίας-συμμετοχή του τουρκοκυπριακού ψευδοκράτους στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό!
Πολιτική κατευνασμού του Ερντογάν
Με το πρόσχημα των 3,6 εκατομμυρίων Σύρων προσφύγων που παραμένουν στην Τουρκία, η ηγεσία της ΕΕ -και πρωτίστως η Γερμανία-ακολουθεί μια πολιτική κατευνασμού του Ερντογάν . Μήπως και ο Τούρκος Πρόεδρος επιχειρήσει να τους …αμολήσει για να καταφύγουν στην Ευρώπη. Αυτό είναι άλλωστε και το βασικό επιχείρημα της καγκελαρίου Μέρκελ και των υπολοίπων ηγετών για να δικαιολογήσουν την πολιτική κατευνασμού που ακολουθούν έναντι του Ερντογάν . Μόνο που φυσικά αυτό είναι το πρόσχημα. Η ουσία είναι άλλη και συνδέεται με τα τεράστια γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα των ισχυρότερων ευρωπαικών χωρών στην Τουρκία ,αλλά και μέσω της Αγκυρας στις τουρκόφωνες πρώην σοβιετικές δημοκρατίες και στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Κατ` αρχήν η Γερμανία, η οποία είναι αυτή που σπρώχνει την Ελλάδα σε έναν άνευ όρων και εφ` όλης της ύλης διάλογο με την Τουρκία.Δίχως καν να φροντίζει -έστω και για τους τύπους -να δείξει ότι στηρίζει τις εκπορευόμενες εκ του διεθνούς δικαίου ελληνικές θέσεις. Το Βερολίνο βιάζεται να προλάβει την ανάπτυξη της νέας αμερικανικής πολιτικής στην Ανατολική Μεσόγειο , μήπως και -μέσω της Τουρκίας- βάλει χέρι στα κοιτάσματα φυσικού αερίου. Βλέπει τις Ηνωμένες Πολιτείες να βάζουν φρένο στον υπό κατασκευή γερμανο-ρωσικό αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream 2 .Και επειδή δεν θέλει την ενεργειακή εξάρτηση της Ευρώπης από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Βερολίνο ενισχύει παρασκηνιακά τις τουρκικές διεκδικήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια για την υλοποίηση του αγωγού Estmed. Που μάλλον πετάχτηκε πλέον στα αζήτητα. Για το Βερολίνο λοιπόν ο Ερντογάν είναι ένα χρήσιμο «πιόνι» , στο βαθμό μάλιστα που ο Τούρκος πρόεδρος θεωρείται παρίας από τον νέο πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Τζο Μπάιντεν.
Η Γερμανία προσπαθεί άλλωστε να εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι «η Τουρκία βρίσκεται αντιμέτωπη με την προοπτική περισσότερων προβλημάτων στις σχέσεις της με τις Ηνωμένες Πολιτείες, λόγω της αυξανόμενης αδιαλλαξίας της στο Κυπριακό ,αλλά και της δίκης στην Αμερική της κρατικής τράπεζας Halkbank, που κατηγορείται ότι βοήθησε το Ιράν να αποφύγει τις αμερικανικές κυρώσεις» εκτιμά η τουρκάλα οικονομολόγος Γιουλντέμ Αταμπάι.
Για το Βερολίνο επίσης, η Τουρκία είναι ένας μεγάλος πελάτης που φυσικά και δεν θέλει να τον χάσει. Το 2020, οι γερμανικές εξαγωγές στην Τουρκία ξεπέρασαν τα 21 δισεκατομμύρια ευρώ , καθιστώντας την Αγκυρα στην 16η θέση των σημαντικότερων πελατών του Βερολίνου. Με την Τουρκία όμως να έχει ένα τεράστιο όγκο δανείων σε ξένο νόμισμα και με την τουρκική λίρα να καταρρέει λόγω της αλλοπρόσαλλης πολιτικής του Ερντογάν, γίνεται όλο και ακριβή-άρα και πιο δύσκολη – η εξυπηρέτηση των δανείων . Και οι Ευρωπαίοι τραπεζίτες-Γερμανοί, Ισπανοί, Γάλλοι και Ιταλοί που έχουν δανείσει στην Τουρκία πάνω από 110 δισεκατομμύρια ευρώ, η ανησυχία μεγαλώνει.
Θα συνεχίσει την νέο-Οθωμανική εξωτερική πολιτική
Στο συνέδριο του ΑΚΡ, ο Ερντογάν κατέστησε πάντως σαφές ότι θα συνεχίσει την νέο-Οθωμανική ,επεκτατική εξωτερική πολιτική. Δεσμεύτηκε ότι η Τουρκία θα διατηρήσει την «ενεργή εξωτερική της πολιτική, προσφέροντας βοήθεια στα «καταπιεσμένα έθνη», δείχνοντας τη Λιβύη, τη Συρία και το Ναγκόρνο-Καραμπάχ . «Η Τουρκία θα συνεχίσει τις προσπάθειές της, θα συνεχίσει να βρίσκεται στο πλευρό του συριακού λαού έως ότου η Συρία γίνει πραγματικά μια χώρα που διοικείται από Σύρους» δήλωσε προκλητικά ο Ερντογάν, εννοώντας φυσικά ότι θα είναι προτεκτοράτο της Αγκυρας. Αναφερόμενος στη Λιβύη, ο Ερντογάν ισχυρίστηκε ότι «η τουρκική στρατιωτική βοήθεια βελτίωσε την κατάσταση του λαού της Λιβύης και η χώρα τώρα μπορεί να συνεχίσει τη δημοκρατική της διαδικασία και να κοιτάξει το μέλλον με ελπίδα»…Με φιλο-τουρκική ηγεσία δηλαδή …
Οσο για το Αζερμπαϊτζάν; Θα συνεχίσει τις προσπάθειές για να απελευθερώσει όλα τα εδάφη που βρίσκονται υπό «Αρμενική κατοχή».
Ο Τούρκος πρόεδρος προσπαθεί φυσικά εναγωνίως να βελτιώσει τις σχέσεις της Αγκυρας με τις μοναρχίες του Κόλπου -ειδικά με τη Σαουδική Αραβία, αλλά και με το Ισραήλ! Μόνο που προς το παρόν …τρώει πόρτα! Ο Ερντογάν, βλέπει ότι «τα συντηρητικά σουνιτικά κράτη, με επικεφαλής τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ,αντιμετωπίζουν πλέον το σιϊτικό Ιράν ως τον κύριο εχθρό, βάζοντας στην άκρη το παλαιστινιακό πρόβλημα ,που ήταν κεντρικό εδώ και δεκαετίες. Το Μπαχρέιν, το Μαρόκο και τα ΗΑΕ έχουν δημιουργήσει διπλωματικές σχέσεις με το Ισραήλ. Η Σαουδική Αραβία είναι ακόμα διστακτική, αλλά θα μπορούσε να ακολουθήσει. Όλα αυτά τα κράτη αντιτάχθηκαν στην Αραβική Άνοιξη, την κατέστειλαν ή βοήθησαν τα φιλικά κράτη να κάνουν ακριβώς αυτό. Τώρα σχηματίζουν συμμαχία εναντίον της Τεχεράνης, λίγο πολύ ανοιχτά, μαζί με το Ισραήλ. Και ο Ερντογάν από κοντά. «Επειδή τα αραβικά κράτη συμφιλιώνονται, η Τουρκία πρέπει να αναζητήσει έναν διαφορετικό ρόλο στη Μέση Ανατολή. Θα μπορούσε για παράδειγμα, να βοηθήσει τα κράτη του Κόλπου να τα βρουν τώρα με το Κατάρ, τον μόνο πραγματικό Αραβικό σύμμαχο των Τούρκων. Το Κατάρ θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει τον Ερντογάν να διαδραματίσει λιγότερο αντιφατικό ρόλο και να διασωθεί σε αυτή τη νέα γεωπολιτική διαδικασία», όπως γράφει η ιταλική εφημερίδα iI Manifesto . Μήπως και καταφέρει να πλασαριστεί στο νέο αυτό γεωπολιτικό πάζλ. Βάζοντας φυσικά στην άκρη δήθεν αρχές και ενστάσεις. Μόνο η πολιτική επιβίωση ενδιαφέρει άλλωστε τον Τούρκο πρόεδρο. Τα υπόλοιπα είναι δευτερεύοντα. Και η Γερμανική Ευρώπη δεν διστάζει να τον καλύπτει. Για να συνεχίσει την νέο-Οθωμανική ,νέο-αποικιακή, εξωτερική του πολιτική…
Ο πρώην πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ είχε κατηγορηθεί ευρέως επειδή υποβάθμιζε την πολυμερή συνεργασία προς όφελος του δόγματος «Πρώτα η Αμερική». Ο Τραμπ όμως φαίνεται ότι αντιλαμβανόταν καλύτερα από τους επικριτές του τα εθνικιστικά θεμέλια της εξωτερικής πολιτικής. Αρκεί να δει κανείς τις πρόσφατες προσπάθειες της ΕΕ και της Ινδίας να περιορίσουν τις εξαγωγές εμβολίων κατά της Covid-19 που παράγονται στο έδαφός τους.
Οι υπερασπιστές της πολυμέρειας και της παγκοσμιοποίησης υποστηρίζουν συχνά ότι οι δικές τους προσεγγίσεις για την εξωτερική πολιτική και την οικονομική ανάπτυξη είναι ανώτερες από εκείνες των εθνικιστών. Κατά την άποψή τους, προσπάθειες όπως η συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα ή η συμφωνία για το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ιράν είναι οι ιδανικοί τρόποι συνεργασίας μεταξύ των κρατών για τη βελτίωση του κοινού καλού. Το ελεύθερο παγκόσμιο εμπόριο παρουσιάζεται συχνά ως αυτοσκοπός, μια πανάκεια για την παγκόσμια φτώχεια και ένας κινητήρας ανάπτυξης για τις ανεπτυγμένες χώρες. Οσοι διαφωνούν λούζονται με επίθετα που αφαιρούν από αυτούς κάθε νομιμοποίηση.
Εχει μια ειρωνική πλευρά έτσι το γεγονός ότι χώρες που επιτίθενται στον εθνικισμό καταφεύγουν τώρα οι ίδιες σ’αυτόν. Η ΕΕ έχει εμπλακεί εδώ και εβδομάδες σε έναν πόλεμο λέξεων με τη Βρετανία για το κατά πόσον θα απαγορευτούν οι εξαγωγές στη νησιωτική χώρα εμβολίων που παράγονται εντός των συνόρων των χωρών της ΕΕ. Η Ινδία επιδίδεται και αυτή σε έναν ανάλογο εμβολιαστικό εθνικισμό. Τα συμβόλαια και οι αρετές της παγκοσμιοποίησης φαίνεται ότι δεν ισχύουν για τους ηγέτες όταν δέχονται πιέσεις από το εσωτερικό.
Η ΕΕ αρνείται φυσικά οποιαδήποτε σχέση με έναν τέτοιο εθνικισμό. «Η ΕΕ δεν σταμάτησε ποτέ τις εξαγωγές», τόνισε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ. Οι ευρωπαίοι ψηφοφόροι έχουν προσέξει όμως ότι η Βρετανία έχει δώσει τουλάχιστον μια δόση σε πάνω από τους μισούς ενήλικες, ενώ τα αντίστοιχα ποσοστά στις περισσότερες χώρες της ΕΕ κυμαίνονται γύρω από το 10%. Είναι χαρακτηριστικό ότι πολύ καλά τα πηγαίνει και η Ουγγαρία, η κυβέρνηση της οποίας δέχεται συχνές επιθέσεις από τις παγκόσμιες ελίτ.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κατηγορηθεί κι αυτές στο παρελθόν για παγκοσμιοποίηση α-λα καρτ. Η παγκόσμια εμπορική τάξη μετά τον Ψυχρό Πόλεμο καθορίστηκε από αυτές, γι’αυτό και ονομάστηκε «Συναίνεση της Ουάσινγκτον». Ο σκοπός ήταν να επωφεληθούν όλα τα έθνη, αλλά και να υπάρχουν προορισμοί για το αμερικανικό πνευματικό και χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, όπως και να συνδεθούν οι αναπτυσσόμενες χώρες με ένα σύστημα που οι κανόνες του καθορίστηκαν από αμερικανούς νομοθέτες. Η εκτεταμένη χρήση του δολαρίου ως αποθεματικού νομίσματος του πλανήτη επίσης ευνοεί την αμερικανική οικονομία, καθώς επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να δανείζονται πιο ελεύθερα στις αγορές χωρίς να φοβούνται ότι οι νομισματικές διακυμάνσεις θα αυξήσουν δραστικά το κόστος του δανεισμού.
Οι χώρες που δεν είναι ικανοποιημένες με το γεγονός αυτό, όπως η Ρωσία, έχουν προσπαθήσει με κάποια επιτυχία να απομακρυνθούν από το δολάριο. Μια αντίστοιχη πορεία ακολουθεί διακριτικά και η ΕΕ, ενώ και η Κίνα προσπαθεί να μετατρέψει το νόμισμά της στο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα τις επόμενες δεκαετίες. Ολοι αγαπούν την παγκοσμιοποίηση – με τους δικούς τους όρους.
(*) Ο Χένρι Ολσεν είναι αρθρογράφος της Washington Post
Η Θεσσαλονίκη στον Βυζαντινό μεσαίωνα υπήρξε η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Αυτοκρατορίας και ένα σπουδαίο πολιτιστικό, θρησκευτικό και εμπορικό κέντρο. Στα χρόνια της παρακμής της αυτοκρατορίας η Θεσσαλονίκη εκτέθηκε στις επιδρομές Σλαβικών φύλων και πειρατών, ενώ τελικά κατακτήθηκε από τους Φράγκους Σταυροφόρους μετά την πρώτη άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204. Η κατοχή αυτή υπήρξε προσωρινή, η πόλη ανακτήθηκε από τον δεσπότη της Ηπείρου Θεόδωρο Κομνηνό το 1224 μ. Χ. αργότερα πέρασε στην κατοχή του Ιωάννη Βατάτζη Αυτοκράτορα της Νίκαιας και τελικώς το 1261 προσαρτήθηκε στο νέο βυζαντινό κράτος που αναδύθηκε από τις στάχτες του. Η τύχη της Θεσσαλονίκης στα επόμενα χρόνια γνώριζε συνεχείς εναλλαγές και μεταπτώσεις καθώς στην κατοχή της εναλλάσσονταν Βυζαντινοί, Οθωμανοί και Βενετοί.
Το 1423, οι Βυζαντινοί πούλησαν την πόλη στην Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, που ανέλαβε το βάρος της υπεράσπισης της
Τον Μάρτιο του 1430 η Βενετική Γερουσία για να εξασφαλίσει την απερίσπαστη κατοχή της Θεσσαλονίκης είναι έτοιμη να δεχθεί την εγκατάσταση ενός καδή μέσα στην πόλη και να παραχωρήσει στους Τούρκους το κάστρο του Χορτιάτη. Την ίδια περίοδο ο Μουράτ Β’ ήταν αποφασισμένος να ξεκαθαρίσει την κατάσταση και βαδίζει κατά της Θεσσαλονίκης. Η πληροφορία αφού διασταυρώνεται λαμβάνουν αμυντικές πρωτοβουλίες οι Βενετοί. Στις 17 Μαρτίου φτάνει στο λιμάνι ο υποναύαρχος Antonio Diedo με τρεις γαλέρες. Ο αμυντικός στρατός είναι λίγος: σε κάθε δυο ή τρεις επάλξεις είναι ένας στρατιώτης, ενώ ο οπλισμός είναι ανεπαρκής και ακατάλληλος.
Τον Μάρτιο του 1430 ο Μουράτ ο Β΄ αποφάσισε να καταλάβει την πόλη που βρισκόταν υπό την κατοχή των Βενετών και να την προσαρτήσει στις περιοχές που ήλεγχε. Έτσι εμφανίστηκε μπροστά στα τείχη της πόλης με όλο του τον στρατό και ξεκίνησε πυρετωδώς τις προετοιμασίες για την τελική επίθεση τρομοκρατώντας τους κατοίκους. Αρχικώς έκανε μια σειρά από ελκυστικές προτάσεις για παράδοση, υποσχόμενος να σεβαστεί τους κατοίκους και τις περιουσίες τους, αλλά ο Βενετός διοικητής Παύλος Contarini τις απέρριψε όλες, δίνοντας διαταγή να οργανωθεί η άμυνα της πόλης. Για αρκετές μέρες μεταφέρονταν πολιορκητικές μηχανές και πολεμικό υλικό, ενώ λαγουμιτζήδες υπονόμευαν τα τείχη. Η αγωνία των χριστιανών κατοίκων εντεινόταν από διάφορες φήμες που ακούγονταν, αλλά και από την τακτική του Βενετού διοικητή να μην ενημερώνει για τις προθέσεις του τους κατοίκους. Ανάμεσα στους χριστιανούς πολλοί ήθελαν να παραδοθούν για να γλυτώσουν τις σφαγές και την λεηλασία, καθώς ήταν έθιμο πόλη που παραδινόταν να μην λεηλατείται από τους κατακτητές της.
Ξημερώματα της Κυριακής 26ης Μαρτίου ο στρατός του Μουράτ έφτασε όχι όμως παραταγμένος και με υψωμένη σημαία με την προσδοκία της ειρηνικής παράδοσης: μάλιστα χριστιανοί απεσταλμένοι του Μουράτ ζήτησαν από τους κατοίκους να ξεσηκωθούν κατά των Βενετών και τελικά απωθήθηκαν. Σε διάρκεια τριών ημερών συγκεντρώθηκαν γύρω από την πόλη τα αναγκαία για την πολιορκία μέσα. Οι Τούρκοι ανανέωσαν την πρότασή τους για παράδοση της πόλης αλλά οι Βενετοί την απέρριψαν και κατένειμαν τους Έλληνες και τους Βενετούς αμυνόμενους σε διάσπαρτες θέσεις ενώ διέσπειραν μεταξύ τους τους Τζεταρίους, μπουλούκι τυχοδιωκτών μισθοφόρων, για να εκτελούν όποιον εγκατέλειπε τη θέση του. Η πληροφορία όμως που δόθηκε στους πολιορκούμενους από Βενετό δωδέκαρχο ότι αναμενόταν η άφιξη πειρατικών πλοίων τα οποία θα πυρπολούσαν τις τρεις βενετικές γαλέρες οι οποίες ήταν αφύλακτες επειδή τα πληρώματά τους πολεμούσαν στις επάλξεις, προκάλεσαν την απόσυρση των πληρωμάτων των γαλερών χωρίς όμως να το πληροφορηθούν εγκαίρως οι κάτοικοι.
Η τοποθέτηση Βενετών στρατιωτών και στα παραθαλάσσια τείχη, μετά από την είδηση πως οι Οθωμανοί ετοίμαζαν ταυτόχρονη επίθεση από την θάλασσα με πειρατικά πλοία, εκλήφθηκε από τους κατοίκους ως τάση των Βενετών να εγκαταλείψουν την πόλη. Η επίθεση των οθωμανικών στιφών ξεκίνησε τα ξημερώματα της 29ης Μαρτίου με πολεμικές ιαχές και αλαλαγμούς. Ο Μουράτ είχε φανατίσει τους πολεμιστές τους τάζοντας πλήρη ελευθερία λεηλασίας αν η πόλη καταλαμβανόταν. Οι υπερασπιστές των τειχών ήταν λίγοι, άσχημα εξοπλισμένοι και με χαμηλό ηθικό. Οι Οθωμανοί επιτίθονταν κατά κύματα πλησιάζοντας από το Ανατολικό τείχος της πόλης (σημερινό Επταπύργιο) το οποίο ήταν το παλαιότερο και στην χειρότερη κατάσταση. Σύντομα επιτεύχθηκε εκεί το πρώτο ρήγμα με τους Οθωμανούς να στήνουν σκάλες και να ανεβαίνουν στα τείχη.
Το άγγελμα της πτώσης του ανατολικού τείχους, οδήγησε τους Βενετούς σε γρήγορη φυγή προς τα πλοία τους. Οι απώλειες τους ήταν βαρύτατες (270 άνδρες), ενώ ανάμεσα στους σημαντικούς άρχοντες που χάθηκαν ήταν και ο γιος του Contarini Λεονάρδος Γραδενίγο. Η απώλεια της Θεσσαλονίκης κόστισε οικονομικά και πολιτικά στην Βενετία και την οδήγησε σε παρατεταμένη παρακμή. Οι Οθωμανοί ξεχύθηκαν στους δρόμους της πόλης λεηλατώντας και ρημάζοντας τις περιουσίες των Χριστιανών. Πολλοί Χριστιανοί αιχμαλωτίσθηκαν και εξανδραποδίσθηκαν. Η λεηλασία της πόλης διήρκεσε για τρία μερόνυχτα και προκάλεσε σημαντικές καταστροφές στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου, ακόμη και στο νεκροταφείο της πόλης, όπου οι Οθωμανοί ανέσκαπταν τους τάφους ψάχνοντας για κρυμμένους θυσαυρούς.
Στην τέταρτη μέρα σταμάτησε ο χαλασμός, με τον ίδιο τον Μουράτ να μπαίνει στην πόλη και να προσκυνάει στην εκκλησία της Αχειροποίητου, την οποία μετέτρεψε σε τζαμί για να συμβολίζει την νίκη του (μια μικρή επιγραφή από τότε σώζεται μέχρι και σήμερα στον τοίχο της εκκλησίας). Ο Μουράτ γρήγορα κατάλαβε την στρατηγική σημασία της πόλης και αποφάσισε να την εξισλαμίσει εποικίζοντας την με χιλιάδες μουσουλμάνους για να καλύψουν τα πληθυσμιακά κενά που είχαν δημιουργηθεί. Χιλιάδες χριστιανοί εξισλαμίστηκαν βίαια, ενώ πολλοί άλλοι (αγόρια, κορίτσια, ακόμη και παντρεμένες γυναίκες) σύρθηκαν σκλάβοι στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Μέσα σε λίγα χρόνια όλες οι εκκλησίες της Θεσσαλονίκης μετατράπησαν σε τζαμιά και ανάμεσα τους οι φημισμένες εκκλησίες Ροτόντα, Αγία Σοφία, Άγιος Δημήτριος. Η ερημιά των χριστιανών στην Θεσσαλονίκη ήταν τόση, ώστε να μην διαθέτουν ούτε έναν ιερέα να λειτουργήσει και τους ύμνους να τους ψέλνουν οι λαϊκοί. Στα πρώτα χρόνια μετά την κατάκτηση πολλοί χριστιανοί χωρικοί στην Θεσσαλονίκη γνώριζαν πολύ λίγα για την θρησκεία τους, ενώ κάποιοι δεν γνώριζαν ούτε το σημείο του σταυρού.
Οι φορολογικές ατέλειες και η ανώτερη κοινωνική θέση οδηγούσαν πολλούς χριστιανούς να ασπάζονται το Ισλάμ, μειώνοντας περαιτέρω τον χριστιανικό πληθυσμό. Ο μόνος λόγος για τον οποίο δεν εξισλαμίστηκε όλος ο πληθυσμός της πόλης ήταν καθαρά φορολογικός, καθώς οι χριστιανοί πλήρωναν βαρύτατους φόρους (χαράτσι κτλ). Οι καμπάνες, οι χριστιανικές λιτανείες και ο εορτασμός της Ανάστασης με βεγγαλικά απαγορεύτηκε αυστηρά ενώ η πόλη γέμισε με φωταγωγημένους μιναρέδες και μουεζίνηδες που καλούσαν τακτικά μέσα στην ημέρα τους μουσουλμάνους για προσευχή. Τέλος, ο θρύλος ότι η πτώση της πόλης προήλθε από την προδοσία των μοναχών της μονής Βλατάδων (που απ΄ ότι είδα είναι ιδιαίτερα διαδεδομένος και στο διαδίκτυο) δεν επιβεβαιώνεται από κανένα χρονικογράφο. Το μοναδικό ουσιαστικό στοιχείο που σώζεται είναι ότι η μονή Βλατάδων μετά την άλωση της πόλης, κατέβαλλε μικρούς φόρους για την περιουσία της στους Οθωμανούς. Κανένα άλλο στοιχείο δεν υπάρχει.
Όπως ήταν αναμενόμενο, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 25ης Μαρτίου κατέληξε, με ελληνικές υπογραφές, σ’ ένα κείμενο Συμπερασμάτων που αποτελεί απενοχοποίηση και «φιλικό χάδι» προς την Τουρκία. Οι τουρκικές εφημερίδες πανηγύρισαν, ενώ οι πολιτικοί σε Αθήνα και Λευκωσία εξέφρασαν την ικανοποίησή τους !
Οι περίφημες κυρώσεις κατά της Τουρκίας αφού «έκαναν βόλτες» στα προηγούμενα Συμβούλια τώρα χάθηκαν. Εξάλλου ο κ. Μητσοτάκης έχει πολλές φορές δηλώσει ότι «οι κυρώσεις δεν είναι αυτοσκοπός». Έτσι, στο τελευταίο κείμενο Συμπερασμάτων περιγράφεται αναλυτικά η «θετική ατζέντα» για την Τουρκία.
Η Ελλάδα άρχισε διερευνητικές επαφές με την Τουρκία, ο Νίκος Δένδιας θα πάει για συνομιλίες με τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου στην Άγκυρα και η Κυπριακή Δημοκρατία προσέρχεται, ως κοινότητα, σε διαπραγματεύσεις (5+1) για τη διευθέτηση του Κυπριακού. Περιχαρές το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αναφέρει: «Χαιρετίζουμε την πρόσφατη αποκλιμάκωση στην Α. Μεσόγειο μέσω της διακοπής των παράνομων δραστηριοτήτων γεώτρησης, της επανάληψης διμερών συνομιλιών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και των επικείμενων συνομιλιών για το Κυπριακό υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών».
Με τις ενέργειές της η ελληνική πλευρά απενοχοποίησε την Τουρκία και έδωσε τη δυνατότητα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο (άλλο που δεν ήθελε) να «χαιρετίζει» την αποκλιμάκωση. Η κατοχή της Βόρειας Κύπρου, το άνοιγμα της Αμμοχώστου προς εποικισμό, η μη αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας (θεωρείται εκλιπούσα από την Τουρκία), το casus belli, οι παραβιάσεις του εναέριου χώρου μας, η διεκδίκηση τουρκικής κυριαρχίας σε πολλά ελληνικά νησιά του Αιγαίου, η αμφισβήτηση της κυπριακής ΑΟΖ, η «Γαλάζια πατρίδα» που δεν αναγνωρίζει θαλάσσιες ζώνες στα νησιά, το τουρκολιβυκό μνημόνιο κ.α. αποτελούν για τους ευρωπαίους τσαρλατάνους θέματα μάλλον μικρής σημασίας. Εξάλλου ούτε η ευρώδουλη ελληνική πλευρά τα θέτει ως προαπαιτούμενα.
Έτσι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, πάντα με ελληνικές υπογραφές, αποφάσισε: «προκειμένου να ενισχυθεί περαιτέρω η πρόσφατα πιο θετική δυναμική» να ζητήσει από την Κομισιόν να εργαστεί για τον εκσυγχρονισμό της τελωνειακής ένωσης ΕΕ-Τουρκίας. Να μπορεί, δηλαδή, η γειτονική χώρα να αυξήσει τις εξαγωγές της προς την Ένωση (και προς την Ελλάδα), να εισπράττει περισσότερο συνάλλαγμα και άρα να μπορεί να αγοράζει περισσότερα όπλα. Πρόκειται για ευθεία ενίσχυση της επιθετικής Τουρκίας. Δεν υπήρξε κανένα veto από τον κ. Μητσοτάκη ούτε τον κ. Αναστασιάδη.
Επίσης, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αποφάσισε να ζητήσει από την Κομισιόν να υποβάλλει πρόταση για τη συνέχιση της χρηματοδότησης της Τουρκίας για τους πρόσφυγες που βρίσκονται στο έδαφός της. Έτσι ο Ερντογάν θα συντηρεί τον «εφεδρικό στρατό του» για μελλοντικές υβριδικές επιχειρήσεις και απειλές κατά της Ελλάδας και της Κύπρου. Καμιά αντίδραση από τις ευρώδουλες ελληνικές ηγεσίες.
Ακόμη, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο ζήτησε από την Κομισιόν να διερευνήσει πώς θα ενισχυθεί η συνεργασία με την Τουρκία στην κινητικότητα των ανθρώπων (κατάργηση visas). Ούτε εδώ δεν υπήρξε κανένα veto από Αθήνα και Λευκωσία, μήπως και χαλάσει το θετικό κλίμα που καλλιεργεί ο γερμανικός παράγοντας.
Όλα τα υπέγραψε η ελληνική πλευρά «ευγνωμονούσα» την Τουρκία που απέσυρε προσώρας τα ερευνητικά πλοία της και τα γεωτρύπανα από την ελληνική υφαλοκρηπίδα και την κυπριακή ΑΟΖ.
Τέλος το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο αναφέρει: «Καλούμετον Ύπατο Εκπρόσωπο (Ζοζέπ Μπορέλ) να προχωρήσει στις εργασίες της Πολυμερούς Διάσκεψης για την Ανατολική Μεσόγειο». Πρόκειται για αρχική τουρκική πρόταση για την οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών της Μεσογείου, με στόχο την παράκαμψη των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Στη Διάσκεψη αυτή βέβαια η Τουρκία θα αρνηθεί την ισότιμη συμμετοχή της Κυπριακής Δημοκρατίας, που δεν αναγνωρίζει.
Την επομένη του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου η γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ δήλωσε: «Πρέπει να προσεγγίσουμε την Τουρκία σ’ όλα τα μέτωπα». Από την πλευρά του ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας δήλωσε: «Το ζήτημα των σχέσεων με την Τουρκία αποτελεί πλέον ευρωτουρκικό ζήτημα». Έτσι οι Έλληνες μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι, θα μας προστατεύει η γερμανική Ευρώπη !
Αντίθετα ο αυστριακός Καγκελάριος Σεμπάστιαν Κουρτς δήλωσε από τη πλευρά του: «Η Αυστρία τάσσεται υπέρ του εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας και υπέρ της διακοπής των ενταξιακών διαπραγματεύσεων ΕΕ-Τουρκίας».
Μήπως στην Αυστρία αντιλαμβάνονται καλύτερα τη νεοοθωμανική απειλή απ’ ό,τι το ευρώδουλο πολιτικό προσωπικό στην Αθήνα και τη Λευκωσία; Η απάντηση βρίσκεται στην οικονομική εξάρτηση από το χρέος και το φοβικό σύνδρομο.
Σε ένα κριτικό σχόλιο μου, χθες, για το πολιτικό- ιδεολογικό στίγμα που διαμορφώνει η κυβέρνηση και για τη μορφή δημοκρατίας που βιώνουμε, η φίλη και συνεργάτης στο Σύλλογο Αποφοίτων ΑΠΘ Μαρία Τσιουτάνη έκανε το εξής σχόλιο:
Αθήνα 30/3/2021
Με την ήττα της Ιταλίας στο Β’ ΠΠ στις 10/2/1947 στο Παρίσι θα υπογραφεί η Συνθήκη Ειρήνης μεταξύ Συμμαχικών Δυνάμεων και της Ιταλίας [8]. Βάσει του άρθ. 14 “Η Ιταλία εκχωρεί εις την Ελλάδα εν πλήρη κυριαρχία τας νήσους της Δωδεκανήσου…”. Χωρίς να συζητήσουμε για τα 105 εκ $ ΗΠΑ που καταδικάζεται η Ιταλία να αποδώσει στην Ελλάδα για επανορθώσεις (αρθ. 74 εδάφιο Β’, όμως δεν είναι του παρόντος), ας επικεντρωθούμε στο ότι οι κυβερνήσεις της Ελλάδας σιωπηλά και “άνευ ανταλλαγμάτων;” με τραγικό τρόπο παραχωρούν στην ΤΔ άνευ συμβάσεων και έγγραφων δηλώσεων προς τον ΟΗΕ, νησιά και βραχονησίδες που είναι “πλησίον της ηπειρωτικής Τουρκίας”!, όπως αυτή της νήσου Αρκός. Έτσι ανοίγουν και οι ορέξεις…
(5) Oι Ύφαλοι Panganiban και Ayungin αποτελούν μέρος της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας των Φιλιππίνων.
της εφημερίδας Le journal du Dimanche με τίτλο : «Covid-19: ιδού σε τι θα μπορούσε να μοιάζει το ευρωπαϊκό διαβατήριο υγείας, διαθέσιμο αυτό το καλοκαίρι» (Covid-19 : voici à quoi pourrait ressembler le passeport sanitaire européen, disponible cet été) και την εξής σύνοψη : Ενώ η παραγωγή δόσεων επιταχύνεται, καθώς και η εκστρατεία εμβολιασμού, ο Ευρωπαίος Επίτροπος Thierry Breton ανακοίνωσε την Κυριακή την επικείμενη εφαρμογή ενός «υγειονομικού πιστοποιητικού» για να διευκολύνει την άρση των περιορισμών στην ευρωπαϊκή ήπειρο.
Δικαστήριο των RTL–Le Figaro–LCI» (
των 27. Θα πρέπει να είναι ένα κείμενο το οποίο θα μπορούσε να ψηφιστεί επειγόντως από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Διαθέσιμο σε έντυπη ή ψηφιακή μορφή στους
ιστότοπους των υπουργείων εθνικής υγείας, θα περιλαμβάνει πληροφορίες για τον εμβολιασμό και την παρουσία αντισωμάτων. Σε αυτήν την περίπτωση, ένας κωδικός QR θα σαρώνεται και θα παρέχει πρόσβαση σε πληροφορίες σχετικές με την «κατάσταση» του κομιστή του. Εκτός από το όνομα, την ημερομηνία γέννησης και τον αριθμό διαβατηρίου, την ημερομηνία εμβολιασμού, τον τύπο του εμβολίου που ελήφθη, την ύπαρξη ή όχι μιας λοίμωξης πριν από το Covid-19, την παρουσία ή όχι αντισωμάτων.
ότι οι Ευρωπαίοι ανέπτυξαν τις ικανότητές τους στα τεστ για να πραγματοποιήσουν μαζικές εκστρατείες τεστ, ο Επίτροπος υπογράμμισε ιδιαίτερα τις εξελίξεις στον εμβολιασμό : επιτάχυνση της παραγωγής εμβολίων, παραδόσεις εμβολίων και εμβολιασμοί. Η ΕΕ θα έχει «την ικανότητα συλλογικής ασυλίας» έως τις 14 Ιουλίου 2021, είπε ειδικότερα, υποστηρίζοντας ότι η ευρωπαϊκή ήπειρος θα μπορούσε να δει «το φως στην άκρη του τούνελ».
δημοσιεύθηκε στις 16 Μαρτίου 2021, σχεδόν 7 στους 10 Γάλλους λένε ότι είναι «πολύ αντίθετοι» για την δημιουργία του. Καταγγέλλουν παραβιάσεις των ελευθεριών, μια διάκριση μεταξύ των πολιτών και εκφράζουν αμφιβολίες για την ασφάλεια των εμβολίων. Ορισμένοι εμπειρογνώμονες και ειδικοί στις μολυσματικές ασθένειες καταγγέλλουν ένα μέτρο που αποσκοπεί στο να καταστήσει τον εμβολιασμό υποχρεωτικό και να προκαλέσει περιορισμούς στην ελεύθερη κυκλοφορίας.
μεταφέρονταν πολιορκητικές μηχανές και πολεμικό υλικό, ενώ λαγουμιτζήδες υπονόμευαν τα τείχη. Η αγωνία των χριστιανών κατοίκων εντεινόταν από διάφορες φήμες που ακούγονταν, αλλά και από την τακτική του Βενετού διοικητή να μην ενημερώνει για τις προθέσεις του τους κατοίκους. Ανάμεσα στους χριστιανούς πολλοί ήθελαν να παραδοθούν για να γλυτώσουν τις σφαγές και την λεηλασία, καθώς ήταν έθιμο πόλη που παραδινόταν να μην λεηλατείται από τους κατακτητές της.
των τειχών ήταν λίγοι, άσχημα εξοπλισμένοι και με χαμηλό ηθικό. Οι Οθωμανοί επιτίθονταν κατά κύματα πλησιάζοντας από το Ανατολικό τείχος της πόλης (σημερινό Επταπύργιο) το οποίο ήταν το παλαιότερο και στην χειρότερη κατάσταση. Σύντομα επιτεύχθηκε εκεί το πρώτο ρήγμα με τους Οθωμανούς να στήνουν σκάλες και να ανεβαίνουν στα τείχη.
εποικίζοντας την με χιλιάδες μουσουλμάνους για να καλύψουν τα πληθυσμιακά κενά που είχαν δημιουργηθεί. Χιλιάδες χριστιανοί εξισλαμίστηκαν βίαια, ενώ πολλοί άλλοι (αγόρια, κορίτσια, ακόμη και παντρεμένες γυναίκες) σύρθηκαν σκλάβοι στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Μέσα σε λίγα χρόνια όλες οι εκκλησίες της Θεσσαλονίκης μετατράπησαν σε τζαμιά και ανάμεσα τους οι φημισμένες εκκλησίες Ροτόντα, Αγία Σοφία, Άγιος Δημήτριος. Η ερημιά των χριστιανών στην Θεσσαλονίκη ήταν τόση, ώστε να μην διαθέτουν ούτε έναν ιερέα να λειτουργήσει και τους ύμνους να τους ψέλνουν οι λαϊκοί. Στα πρώτα χρόνια μετά την κατάκτηση πολλοί χριστιανοί χωρικοί στην Θεσσαλονίκη γνώριζαν πολύ λίγα για την θρησκεία τους, ενώ κάποιοι δεν γνώριζαν ούτε το σημείο του σταυρού.
Τέλος, ο θρύλος ότι η πτώση της πόλης προήλθε από την προδοσία των μοναχών της μονής Βλατάδων (που απ΄ ότι είδα είναι ιδιαίτερα διαδεδομένος και στο διαδίκτυο) δεν επιβεβαιώνεται από κανένα χρονικογράφο. Το μοναδικό ουσιαστικό στοιχείο που σώζεται είναι ότι η μονή Βλατάδων μετά την άλωση της πόλης, κατέβαλλε μικρούς φόρους για την περιουσία της στους Οθωμανούς. Κανένα άλλο στοιχείο δεν υπάρχει.