Αρχική Blog Σελίδα 2315

Κατεβαίνουν στους δρόμους οι αρνητές του κορωνοϊού

0

Νέες κινητοποιήσεις εξαγγέλλουν οι αρνητές της πανδημίας στη Γερμανία για τις μέρες του Πάσχα, οι οποίες καταλήγουν συνήθως σε συγκρούσεις με την αστυνομία.

    
Demonstration «Querdenken» in Leipzig

«Querdenker» αυτοαποκαλoύνται οι αρνητές του κορωνοϊού, δηλαδή «αυτοί που σκέπτονται κόντρα στο ρεύμα». Πρωτεργάτης του κινήματος είναι ο επιχειρηματίας Μίχαελ Μπάλβεγκ από τη Βάδη-Βυρτεμβέργη. Προπύργιο των διαδηλωτών θεωρείται η Στουτγάρδη, αλλά τους τελευταίους μήνες του 2020 το κίνημα είχε εξαπλωθεί και σε άλλες πόλεις της Γερμανίας. Οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις έγιναν στο Βερολίνο και στη Λειψία. Σε μήνυμά του μέσω Ίντερνετ, τον Ιανουάριο, ο Μπάλβεγκ είχε ανακοινώσει ότι οι Querdenker έχουν συνέλθει από τη «χειμερία νάρκη» τους και κατεβαίνουν πάλι στους δρόμους. Ακολούθησαν κινητοποιήσεις στη Δρέσδη και στο Κάσελ, όπου δεν έλειψαν τα επεισόδια. Για το Μεγάλο Σάββατο, 3 Απριλίου, το κίνημα των αρνητών έχει εξαγγείλει νέα, μαζική κινητοποίηση στη Στουτγάρδη.

Μίχαελ ΜπάλβεγκΟ Μίχαελ Μπάλβεγκ μιλάει στους διαδηλωτές σε παλαιότερη συγκέντρωση στο Ντόρτμουντ

Ο Μίχαελ Μπάλβεγκ και οι συνοδοιπόροι του δηλώνουν πίστη στο Σύνταγμα και αποκηρύσσουν τη βία. Οι κινητοποιήσεις τους αρχίζουν με χορούς, τραγούδια και ύμνους προς την ελευθερία. Αλλά τα φαινόμενα απατούν: Ακροδεξιά στοιχεία έχουν παρεισφρήσει σε όλες τις διαδηλώσεις των Querdenker και αυτό προφανώς δεν ενοχλεί κανέναν. Βίαιο τέλος είχε η πρόσφατη συγκέντρωση στην πόλη Κάσελ όταν εμφανίστηκε τριπλάσιος αριθμός διαδηλωτών αντί για τους 6.000 που είχαν προαναγγείλει οι διοργανωτές, με αποτέλεσμα να μην τηρούνται οι προβλεπόμενες αποστάσεις, ενώ ελάχιστοι ήταν εκείνοι που φορούσαν μάσκα προστασίας. Η ένταση κορυφώθηκε όταν εμφανίστηκαν αντι-διαδηλωτές με συνθήματα κατά των αρνητών της πανδημίας. Η αστυνομία υποστηρίζει ότι, για να προστατέψει τον εαυτό της, αναγκάστηκε να διαλύσει το πλήθος με γκλομπ, δακρυγόνα και αντλίες νερού. Στο Ίντερνετ κυκλοφορούν φωτογραφίες και βίντεο που δείχνουν αστυνομικούς να χτυπούν διαδηλωτές.

Μία «ασυνήθιστη» διαδήλωση

Δρέσδη, αστυνομίαΧαρακτηριστικό στιγμιότυπο από την κινητοποίηση της αστυνομίας στην τελευταία διαδήλωση της Δρέσδης

Ποιος έχει δίκιο; Ο Κρίστοφερ Φόγκελ, συνεργάτης αντιρατσιστικής οργάνωσης στο Κάσελ, ο οποίος παρακολούθησε από κοντά την τελευταία κινητοποίηση, πιστεύει ότι δεν μπορεί κανείς να ρίξει όλο το άδικο στην αστυνομία. «Η σύνθεση των διαδηλωτών είναι κάτι ασυνήθιστο ακόμη και για την αστυνομία» λέει ο Κρίστοφερ Φόγκελ. «Κάποιοι βάζουν τα παιδιά τους στην πρώτη γραμμή της κινητοποίησης, δημιουργώντας έτσι μία προστατευτική ασπίδα». Με την πρώτη ματιά δεν είναι πάντα εύκολο να διαπιστώσεις ποιος πρωτοστατεί. Στο Κάσελ τη διοργάνωση ανέλαβε η πρωτοβουλία «Ελεύθεροι Πολίτες», η οποία φαίνεται να ακολουθεί το παράδειγμα των Querdenker της Στουτγάρδης, αλλά για την αστυνομία δεν ήταν εύκολο να διακρίνει ποιος έχει το γενικό πρόσταγμα. Επιπλέον, στο περιθώριο της κινητοποίησης δεν έλειψαν οι συγκρούσεις μεταξύ αριστερών και ακροδεξιών διαδηλωτών.

Όσο για το πολιτικό περιεχόμενο του κινήματος: «Το πολιτικό περιεχόμενο είναι μάλλον αμελητέο» λέει ο Κρίστοφερ Φόγκελ. «Θέλουν να προασπίσουν την ατομική τους ελευθερία, δεν προβάλλουν άλλα πολιτικά ή κοινωνικά αιτήματα. Νομίζω ότι αυτό που θέλουν είναι να επιστρέψουμε στην κανονικότητα, να τους αφήσουμε ήσυχους όλοι και κυρίως το κράτος. Όταν περάσει η πανδημία του κορωνοϊού, το κίνημα θα υποχωρήσει…» Οι διαπιστώσεις αυτές επιβεβαιώνουν το αποτέλεσμα έρευνας του Πανεπιστημίου της Βασιλείας στην Ελβετία για τη σύνθεση του κινήματος των αρνητών. Σύμφωνα με την έρευνα, σχεδόν οι μισοί από αυτούς δεν είχαν συμμετάσχει ποτέ άλλοτε σε κινητοποιήσεις, ενώ μόλις το 10% είναι κάτω των 30 ετών. Η μέση ηλικία των διαδηλωτών είναι γύρω στα 50, οι περισσότεροι από αυτούς διαθέτουν πτυχίο ανώτατης σχολής, ενώ το 67% τοποθετεί εαυτόν στη «μεσαία τάξη». Στις βουλευτικές εκλογές του 2017 το 23% των ερωτηθέντων είχε ψηφίσει τους Πράσινους, το 18% το Κόμμα της Αριστεράς (Die Linke) και το 15% την ακροδεξιά «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD). Φέτος θεωρείται βέβαιο ότι η AfD θα διπλασιάσει τις ψήφους της μεταξύ των αρνητών του κορωνοϊού.

Διαδεδομένες οι θεωρίες συνωμοσίας

Κάσελ, αστυνομία εναντίον διαδηλωτώνΗ αστυνομία επενέβη για να διαλύσει την τελευταία συγκέντρωση στο Κάσελ

Πάντως οι περισσότεροι από τους ερωτηθέντες δηλώνουν ότι δεν θα ψηφίσουν κανένα από τα κόμματα του πολιτικού κατεστημένου. Ούτως ή άλλως το 75% υποστηρίζει ότι «πολιτικοί και μέσα ενημέρωσης συνωμοτούν για να μας αποκρύψουν την αλήθεια», ενώ το 80% θεωρεί ότι «όποιος εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του, θα αντιμετωπίσει προβλήματα». Κοινό χαρακτηριστικό των Querdenker είναι η αποστασιοποίηση από τους θεσμούς, το πολιτικό σύστημα και τα ΜΜΕ. Ένα ακόμη συμπέρασμα της έκθεσης που παρουσίασε το Πανεπιστήμιο της Βασιλείας είναι ότι οι περισσότεροι οπαδοί του κινήματος δεν εκφράζονται αρνητικά για τους αλλοδαπούς ή για το Ισλάμ, ενώ τείνουν «προς τον αντι-αυταρχισμό και την ανθρωποσοφία». Η αξιολόγηση αυτή φαίνεται να ταιριάζει με τις εικόνες των ειρηνικών διαδηλωτών που χορεύουν και τραγουδούν, θυμίζοντας την αντικουλτούρα των χίπις στη δεκαετία του ’60. Μαζί τους ωστόσο συντάσσονται ακροδεξιοί διαδηλωτές με σημαίες του παλαιού Γερμανικού Ράιχ, οι οποίοι πολλές φορές προκαλούν φορώντας το κίτρινο «αστέρι των Εβραίων» ή ακόμη και συμπληρώνοντάς το με την ένδειξη «Ungeimpft» (Μη εμβολιασθείς) για να υποδηλώσουν τον δήθεν στιγματισμό τους από το «σύστημα». Τα όρια ανάμεσα στα όποια πολιτικά στρατόπεδα είναι δυσδιάκριτα. Στη Βάδη-Βυρτεμβέργη η Υπηρεσία για την Προστασία του Συντάγματος παρακολουθεί τους Querdenker εδώ και τέσσερις μήνες.

Σε τελική ανάλυση, λέει ο Ράινερ Μπέκερ, καθηγητής Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ, «ο καθένας έχει δικαίωμα να αποφασίσει αν θέλει να συμμετάσχει σε μία τέτοια διαδήλωση. Αλλά θα πρέπει να γνωρίζει ότι οι διαδηλωτές ακολουθούν μία συγκεκριμένη στρατηγική: Προσπαθούν να αιφνιδιάσουν την αστυνομία συγκεντρώνοντας έναν πολύ μεγάλο αριθμό διαδηλωτών και ακυρώνοντας εκ των πραγμάτων τα υγειονομικά μέτρα που έχουν προβλέψει τα δικαστήρια για να επιτρέψουν τη συγκεκριμένη συγκέντρωση».

Μαρσέλ Φίρστεναου

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Η επιστροφή της Τουρκίας στην Κεντρική Ασία.

0

Εκτενές άρθρο του Emil Avdaliani με τίτλο, Turkey’s Return to Central Asia, που δημοσιεύεται στον ιστότοπο του think tank RUSI (Royal United Services Institute), θεωρεί ότι η υποστήριξη της Τουρκίας προς το Αζερμπαϊτζάν, στον τελευταίο πόλεμο με την Αρμενία, θα μπορούσε να έχει πολύ μεγαλύτερες προεκτάσεις, με την Τουρκία να χρησιμοποιεί τη γεωγραφική θέση του Αζερμπαϊτζάν ως εφαλτήριο για να φτάσει στην Κεντρική Ασία.

Συνοπτικά, το άρθρο επισημαίνει: Η οικονομική άνοδος της Κίνας και το αυξανόμενο γεωπολιτικό βάρος της οδήγησαν πολλά κράτη της Ευρασίας να αναπροσανατολίσουν τις εξωτερικές πολιτικές τους. Αν και η Τουρκία υστερεί, πρόσφατα άρχισε να εντάσσει μια προς ανατολάς πολιτική στις δικές της γεωπολιτικές φιλοδοξίες.

Η Άγκυρα επιδιώκει να επεκτείνει την εμβέλειά της πιο ανατολικά στην Κεντρική Ασία, με την ελπίδα να σχηματίσει συμμαχία με τις άλλες τουρκόφωνες χώρες: Καζακστάν, Ουζμπεκιστάν, Κιργιστάν και Τουρκμενιστάν. Η Γεωργία παρέχει την πιο σταθερή χερσαία διαδρομή από την Τουρκία προς την Κασπία Θάλασσα και την Κεντρική Ασία. Η Γεωργία και το Αζερμπαϊτζάν χρησιμεύουν ως εφαλτήριο για την Τουρκία όσον αφορά τη διείσδυση στις τουρκόφωνες δημοκρατίες.

Η λογική της Τουρκίας για την ανάπτυξη του διαδρόμου του Νότιου Καυκάσου (Μέσος Διάδρομος) καθορίζεται από τη γεωγραφία και πολλά έχουν επιτευχθεί μέχρι στιγμής.

Το άρθρο κάνει αναφορά στη σιδηροδρομική σύνδεση Μπακού – Τιφλίδα – Kars (BTK), στην ανατολική Τουρκία. Σημειώνει ότι οι σιδηροδρομικές διαδρομές συσχετίζονται επίσης με τους αγωγούς φυσικού αερίου. Η ευρύτερη φιλοδοξία της Τουρκίας να αναδειχθεί ως κόμβος διέλευσης ενέργειας συνδυάζεται με την φιλοδοξία της να φτάσει στα κράτη της Κεντρικής Ασίας.

Ο αγωγός φυσικού αερίου Trans-Anatolian, ο αγωγός Trans-Adriatic και ο αγωγός του Νότιου Καυκάσου έχουν τη δυνατότητα μεταφοράς αερίου από την Κασπία Θάλασσα στην Ευρώπη. Η προσέγγιση της Τουρκίας στην Κεντρική Ασία υπαγορεύεται επίσης από τις δικές της ενεργειακές ανάγκες. Αν και ευρήματα φυσικού αερίου στη Μαύρη Θάλασσα ανακοινώθηκαν το 2020 από την Άγκυρα, η χώρα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον εξωτερικό ενεργειακό εφοδιασμό. Ως εκ τούτου, η εύρεση νέων πηγών ενέργειας και η διασφάλιση ότι ούτε η Ρωσία ούτε το Ιράν έχουν το μονοπώλιο στους διαδρόμους μεταφοράς ενέργειας αποτελεί μείζονα γεωπολιτική ανησυχία για την Τουρκία.

Ο Μέσος Διάδρομος προορίζεται επίσης να συμπληρώσει την τεράστια Πρωτοβουλία Belt and Road του Πεκίνου. Τον Νοέμβριο του 2015, η Άγκυρα και το Πεκίνο υπέγραψαν μνημόνιο συμφωνίας για την ευθυγράμμιση της πρωτοβουλίας Belt and Road και του Μέσου Διαδρόμου στη σύνοδο κορυφής της G20 στην Αττάλεια. Ο δεύτερος πόλεμος του Καραμπάχ έχει προωθήσει περαιτέρω το ενδιαφέρον της Τουρκίας για σύνδεση με την Κεντρική Ασία. Η υποστήριξη της Τουρκίας στο Αζερμπαϊτζάν μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός ότι το Μπακού ήταν ο μεγαλύτερος προμηθευτής φυσικού αερίου στην Άγκυρα το 2019-2020. Η Τουρκία όμως θεωρεί επίσης το Αζερμπαϊτζάν ως εφαλτήριο.

Μόλις δύο μήνες μετά την εκεχειρία του Νοεμβρίου στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ, η Τουρκία υπέγραψε μια νέα εμπορική συμφωνία με το Αζερμπαϊτζάν. Η Τουρκία βλέπει επίσης οφέλη στη συμφωνία του Αζερμπαϊτζάν με το Τουρκμενιστάν τον Ιανουάριο, η οποία στοχεύει στην από κοινού ανάπτυξη του πεδίου φυσικού αερίου Dostluk κάτω από την Κασπία Θάλασσα. Επιπλέον, η Τουρκία διοργάνωσε πρόσφατα τριμερή συνάντηση με τους υπουργούς Εξωτερικών του Αζερμπαϊτζάν και του Τουρκμενιστάν στις 23 Φεβρουαρίου.

Το ενδιαφέρον της Τουρκίας για από κοινού εξερεύνηση και ανάπτυξη υδρογονανθράκων με τις δύο χώρες τονίστηκε πρόσφατα από τον υπουργό Εξωτερικών Mevlut Cavusoglu, ο οποίος είπε ότι στο εγγύς μέλλον θα πραγματοποιηθούν τριμερείς συναντήσεις και σύνοδοι κορυφής.

Ένα άλλο αποτέλεσμα του πολέμου είναι η δημιουργία του διαδρόμου Nakhchivan. Σύμφωνα με τη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός της 10ης Νοεμβρίου 2020, αυτός θα συνδέσει τον θύλακα του Αζερμπαϊτζάν Nakhchivan μέσω της Αρμενίας με το Αζερμπαϊτζάν. Ο Nakhchivan θα παρέχει στην Τουρκία έναν άμεσο διάδρομο προς τη λεκάνη της Κασπίας.

Η προσέγγιση της Τουρκίας στην Κεντρική Ασία έχει εντατικοποιηθεί μέσω επίσημων επισκέψεων. Από τις 6 έως τις 9 Μαρτίου, ο Cavusoglu επισκέφθηκε το Ουζμπεκιστάν, το Τουρκμενιστάν και το Κιργιστάν. Μετά τον Δεύτερο Πόλεμο του Καραμπάχ, η εξαγωγή όπλων από την Τουρκία προς τα κράτη της Κεντρικής Ασίας είναι πολύ πιθανή. Έχει αναφερθεί ότι οι ηγέτες του Ουζμπεκιστάν ενδιαφέρονται ιδιαίτερα για τα τουρκικά όπλα. Επιπλέον, ο Cavusoglu είπε ότι η Άγκυρα συνεργάζεται με το Ουζμπεκιστάν για μια προτιμησιακή εμπορική συμφωνία και μια συμφωνία ελεύθερου εμπορίου.

Η Άγκυρα επανέφερε στο προσκήνιο πρόσφατα μια περιφερειακή εμπορική συμφωνία σε συνάντηση του λεγόμενου Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας στις 4 Μαρτίου. Ο οργανισμός ιδρύθηκε το 1985 για να διευκολύνει το εμπόριο μεταξύ Τουρκίας, Ιράν και Πακιστάν.

Ενώ η αποτελεσματικότητά της είναι περιορισμένη, ο χρόνος της επανεμφάνισής της είναι σημαντικός, καθώς ταιριάζει με τη συνολική ώθηση της Άγκυρας προς τα ανατολικά. Η οικονομική παρουσία της Τουρκίας στην περιοχή παραμένει μέτρια. Η Κίνα και η Ρωσία επισκιάζουν τις εμπορικές της δυνατότητες – η Τουρκία δεν είναι κορυφαίος εμπορικός εταίρος για καμία από τις περιφερειακές χώρες, εκτός από το Τουρκμενιστάν. Ωστόσο, η Τουρκία στοχεύει να οικοδομήσει μια οικονομική και πολιτιστική βάση για συνεργασία, η οποία περιλαμβάνει τη δημιουργία μιας κοινής αγοράς αγαθών, επενδύσεων, εργασίας και υπηρεσιών έως το 2026-2028.

Παρά την ώθηση για διείσδυση στην περιοχή, η Άγκυρα αντιμετωπίζει επίσης σημαντικά εμπόδια. Οι σχέσεις με την Κίνα είναι ζωτικής σημασίας. Παρά τις πολυάριθμες προσπάθειες της Κίνας να δημιουργήσει ισχυρότερους δεσμούς με την Τουρκία – συμπεριλαμβανομένων των επενδύσεων στη βιομηχανία, την ενέργεια, τις μεταφορές και τις τηλεπικοινωνίες – δεν έχουν πραγματοποιηθεί σημαντικές συμφωνίες. Είναι πιθανό η Άγκυρα να διστάζει να προσφέρει επικερδείς συμβάσεις σε κινεζικές εταιρείες που θεωρεί ανταγωνιστές. Οι σχέσεις με το Πεκίνο είναι πάντως σημαντικές καθώς συνδέονται με την προσπάθεια της Άγκυρας να δημιουργήσει καλύτερες συγκοινωνιακές και οικονομικές συνδέσεις με την Κεντρική Ασία, όπου η Κίνα κυριαρχεί οικονομικά.

Ενώ η Κίνα και η Ρωσία δεσπόζουν στην περιοχή, η Τουρκία έχει σημαντικό πλεονέκτημα στον πολιτιστικό τομέα και θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί την επιθυμία των κρατών της Κεντρικής Ασίας να διαφοροποιήσουν τις εξωτερικές σχέσεις τους μακριά από τη Μόσχα και το Πεκίνο. Η εξάρτηση και από τις δύο δυνάμεις έχει προκαλέσει κατά καιρούς προβλήματα στις περιφερειακές πρωτεύουσες. Επιπλέον, το Κιργιστάν και το Τουρκμενιστάν χρειάζονται μετρητά, αυξάνοντας τις δυνατότητες οικονομικής διείσδυσης της Τουρκίας.

Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο του οράματος της Τουρκίας για τη λεκάνη της Κασπίας και την Κεντρική Ασία είναι ότι εναρμονίζεται με τη στρατηγική της Δύσης έναντι της Ρωσίας και των δύο περιοχών. Αυτό δημιουργεί δυνατότητες συνεργασίας μεταξύ Τουρκίας και Δύσης. Και οι δύο ενδιαφέρονται να λάβουν το Τουρκμενικό αέριο και να μειώσουν την εξάρτηση από τη ρωσική – και, όλο και περισσότερο, την κινεζική – υποδομή. Η Τουρκία και η Δύση έχουν παρόμοιες, αν όχι πανομοιότυπες, γεωπολιτικές φιλοδοξίες: προώθηση διαδρόμων Ανατολής-Δύσης αντί των παραδοσιακών αγωγών, δρόμων, σιδηροδρόμων και άλλων κρίσιμων υποδομών που κυριαρχούνται από την Ρωσία ή προωθούνται από την Κίνα.

Η προβολή ισχύος της Τουρκίας στην Κεντρική Ασία θα συνεχίσει να επισκιάζεται από τις κινεζικές και ρωσικές προσπάθειες. Ωστόσο, οι πρόσφατες κινήσεις της Άγκυρας σηματοδοτούν μια πιο ισχυρή τουρκική πολιτική απέναντι στην περιοχή που έλειπε μέχρι πρόσφατα. Η σταθεροποίηση της θέσης της Τουρκίας στο Αζερμπαϊτζάν ως εφαλτηρίου για την Κεντρική Ασία θα είναι κρίσιμη, καθώς η γεωγραφική θέση της χώρας θα μπορούσε να επιτρέψει την ώθηση της Τουρκίας ανατολικά πέρα από την Κασπία.

rusi.org

 

ΗΠΑ-ΕΕ*: «Μάννα – πατέρας» στο …Index!**

0

του Nicolas Lecaussin

[Στην αρχαία Ελλάδα γκρέμιζαν τα τείχη για να υποδεχτούν τους Ολυμπιονίκες. Στη σύγχρονη κοινωνία διαγράφουν προαιώνιες ιερές λέξεις, καταργούν σύμβολα, σβήνουν σημεία προσανατολισμού… Όπως έγραψε ο Λούντβιχ Βίτκενστάιν (1889-1951): «τα όρια της γλώσσας μας ορίζουν τα όρια του κόσμου μας». Κάποιοι λοιπόν στοχεύουν στο πυρήνα του πολιτισμού μας και περιορίζοντας τον γλωσσικό μας ορίζοντα καταργούν την ελευθερία μας…]

Σε πείσμα των καιρών η μάννα θα παραμείνει ό,τι ιερότερο έχουμε από δημιουργίας του κόσμου: μάννα, mother, Манна, Laman, মান্না, mana, მანანა, man,マナ …(Πίνακας του Leon Cogniet)

Από τη δεκαετία του 1930, υπό την ηγεσία του Andrei Jdanov, γενικού γραμματέα στις τάξεις των Μπολσεβίκων, συνοδοιπόρου και στενού συνεργάτη του Στάλιν, η τέχνη και ο πολιτισμός θα διαδραματίσουν ουσιαστικό ρόλο στην ιδεολογική εκπαίδευση των μαζών. Οι διανοούμενοι, οι καλλιτέχνες και οι δημοσιογράφοι δεν πρέπει να παρεκκλίνουν από τη λειτουργία τους ως «μηχανικοί ψυχών», καθώς οποιαδήποτε απόκλιση τιμωρείται όπως πρέπει: η λογοκρισία του συγγραφέα, η απαγόρευση της γραφής και της δημιουργίας, η εξορία, η σύλληψη, το γκουλάγκ ή ακόμα και η θανατική ποινή. Υπάρχει μόνο μία Αλήθεια – σοσιαλιστική – και μόνο ένας πολιτισμός, ο επίσημος πολιτισμός που υπαγορεύεται από το Κόμμα και ο οποίος εκφράζει τον “σοσιαλιστικό ρεαλισμό”, υπό τον έλεγχο των λογοκριτών, των προπαγανδιστών apparatchiks και άλλων πρωτοπαλίκαρων στην υπηρεσία του Jdanov. Στο τέλος του πολέμου, ο ζντανοφισμός διαπότισε βαθιά την αντιδυτική εκστρατεία που διεξήγαγε η ΕΣΣΔ και άλλες κομμουνιστικές χώρες καθ ‘όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, πολύ μετά το θάνατο του Ζντάνωφ το 1948.

Αντιρατσισμός, θεωρία φύλου: μια αλήθεια;

Φυσικά, δεν υπάρχει σύγκριση με αυτό που συμβαίνει επί του παρόντος σε ορισμένες δυτικές χώρες, ιδίως στην Αμερική. Ωστόσο, υπάρχουν κάποια σημάδια που ξαφνιάζουν. Για παράδειγμα, όταν ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, υποδεικνύει στην εναρκτήρια ομιλία του ότι υπάρχει μόνο μία “αλήθεια”, πρέπει να κατανοήσουμε την “προοδευτικότητα” και ότι αυτοί που είναι κατά είναι επίσης εχθροί της Αμερικής, το μήνυμα μυρίζει πολύ ιδεολογία. Βασίζεται σε ένα πολύ μεγάλο μέρος της πολιτικής, πολιτιστικής, ακαδημαϊκής Αμερικής και των μέσων ενημέρωσης που έχουν σαφώς στραφεί προς τη «σωστή σκέψη». Γκρεμισμένα αγάλματα, αλλαγμένα ονόματα οδών, διανοούμενοι και καθηγητές διαπομπευμένοι, οι πράξεις «εκκαθάρισης»  του πολιτισμού είναι όλο και πιο πολυάριθμες και δεν έχουν πολύ να ζηλέψουν τον Ζντανοβισμό της δεκαετίας του 1930 που μισούσε και λογόκρινε ό,τι θεωρούνταν ότι ανήκει στον «αστικό πολιτισμό».

Eξάλλου, τα πρώτα διατάγματα του Τζο Μπάιντεν αποτελούν απόδειξη της «προοδευτικής» πολιτικής του, όπως η ακύρωση της Επιτροπής του 1776 που συστάθηκε από τον Τραμπ. Αυτή η επιτροπή είχε ως σκοπό να υπενθυμίσει τις ιδρυτικές αρχές του έθνους και της Αμερικανικής Επανάστασης, ως απάντηση στις αναθεωρητικές αυταπάτες του Προγράμματος 1619 των New York Times, για το οποίο αυτή η Επανάσταση δεν είχε άλλο σκοπό από τη διατήρηση της δουλείας. Στο ίδιο πνεύμα, υπέγραψε διάταγμα στο οποίο, στο όνομα της καταπολέμησης των διακρίσεων, αρνείται τις διαφορές μεταξύ των φύλων και εκθειάζει τη διαφώτιση των παιδιών με την άρνηση των “στερεότυπων φύλου“. Στον τομέα του αθλητισμού, μεταξύ άλλων, δεν θα υπάρχουν πλέον διαφορές ή διαχωρισμός μεταξύ ανδρών και γυναικών. Ο Μπάιντεν επανέφερε τη θετική διάκριση των χρόνων του Ομπάμα, πηγή πολλών εντάσεων και ανισοτήτων στον εκπαιδευτικό τομέα και την αγορά εργασίας. Αποκαλύπτοντας τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου του, ο Τζο Μπάιντεν τόνισε την «ποικιλομορφία» των μελών του. Δεν επρόκειτο για δεξιότητες, αλλά για εθνοτικές διαφορές.

Παράλληλα, στη Βουλή των Αντιπροσώπων, η Πρόεδρος Νάνσι Πελόσι ψήφισε νέες γλωσσικές κατευθυντήριες γραμμές. Λέξεις όπως “ο ίδιος” και “η ίδια” θα αντικατασταθούν από μία: “οι ίδιοι”. Διαγράφονται οι λέξεις “πατέρας”, “μητέρα”, “γιος”, “κόρη”, “αδελφός”, “αδελφή”, “θείος”, “θεία” και άλλοι οικογενειακοί όροι: επιτρέπονται μόνο “γονέας”, “παιδί” και “αμφιθαλής αδελφός” [από τον ίδιο πατέρα και την ίδια μητέρα]. Η Πελόσι δημιούργησε επίσης μια νέα “επιτροπή επιλογής για τις οικονομικές ανισότητες και την ισότητα στην ανάπτυξη”, ο πραγματικός ρόλος της οποίας είναι να δικαιολογήσει υψηλότερους φόρους και ένα πιο παρεμβατικό κράτος. Η συνεδρίαση στη Βουλή τελείωσε με ένα « Amen » και έκλεισε με ένα … « Awomen ». [Για να μη μείνουν παραπονούμενες οι γυναίκες!]. Αυτά παθαίνεις όταν δεν ξέρεις καλά εβραϊκά..

Μεταξύ των μέτρων που θυμίζουν τις σοβιετικές εκκαθαρίσεις είναι αυτά που λαμβάνονται από διάφορα αμερικανικά πανεπιστήμια. Το Χάρβαρντ απορρίπτει τους Ασιάτες φοιτητές και ευνοεί τους Αφροαμερικανούς. Το Πανεπιστήμιο του Σικάγου εισάγει υποχρεωτικά μαθήματα “μαύρης κουλτούρας”. Στο χορό και τα σχολεία. Στο Σαν Φρανσίσκο, τουλάχιστον 44 σχολεία έχουν αλλάξει τα ονόματά τους. Στα τέλη Ιανουαρίου, η Ενοποιημένη Σχολική Περιφέρεια του Σαν Φρανσίσκο (SFUSD) αποφάσισε να το πράξει προκειμένου να ακολουθήσει  “προοδευτικά και αντιρατσιστικά” κριτήρια. Ξηλώθηκαν από τις μετώπες Αβραάμ Λίνκολν, Τζορτζ Ουάσινγκτον, Τόμας Τζέφερσον, Ντάνιελ Γουέμπστερ, Πολ Ριβίρ… Το λάθος τους; Δεν πολεμούσαν τη δουλεία (οι λογοκριτές προφανώς ξέχασαν ότι ο Λίνκολν ηγήθηκε του πολέμου που τερμάτισε τη δουλεία) και η πολιτική τους δεν ήταν αρκετά «προοδευτική». Επίσης, μεταξύ των θυμάτων της εκκαθάρισης είναι η Νταϊάν Φάινσταϊν, η οποία είναι ακόμα εν ζωή, πρώην γερουσιαστής και δήμαρχος του Σαν Φρανσίσκο. Είχε διαπράξει το έγκλημα, ενώ ήταν ακόμα στην εξουσία, της αποκατάστασης της βανδαλισμένης σημαίας της Ομοσπονδίας σε ένα μουσείο. Ακόμα καλύτερα, αποφασίστηκε ότι οι εισαγωγικές εξετάσεις σε αυτά τα σχολεία του Σαν Φρανσίσκο ήταν λίγο πολύ… ρατσιστικές. Επειδή η μαύρη μειονότητα δεν εκπροσωπούνταν επαρκώς, ο διαγωνισμός καταργήθηκε. Η εγγραφή γίνεται τώρα με φυλετικά κριτήρια. Ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός εξάλειψε επίσης εκείνους που δεν είχαν “υγιή” καταγωγή, δηλαδή τους εργαζόμενους και τους αγρότες…

Εκκαθαρίσεις δημοσιογράφων

Τα ονόματα οδών, ακόμα και πανεπιστημίων, αντικαθίστανται από άλλα ονόματα, τα οποία δεν “υπονομεύουν την αξιοπρέπεια των μειονοτήτων”. Τόμας Τζέφερσον, Μπέντζαμιν Φράνκλιν και Χριστόφορος Κολόμβος (του οποίου το άγαλμα γκρεμίστηκε ακόμη και στην πόλη… Columbus-Ohio) είναι θύματα προοδευτικού βανδαλισμού και γίνονται παρίες στη χώρα της ιδεολογικής και φυλετικής καθαρότητας.

Τουλάχιστον εξίσου σοβαρά, ορισμένα μέσα ενημέρωσης συμβάλλουν στη διάδοση αυτής της πολιτικής, όταν δεν την ενθαρρύνουν. Συντάκτες αναγκάζονται να παραιτηθούν επειδή έγραψαν και δημοσίευσαν άρθρα που δεν αντιστοιχούν στα δόγματα του συρμού. Όπως ο Τζέιμς Μπένετ, επικεφαλής του τμήματος Γνώμης των Τάιμς της Νέας Υόρκης, επειδή δημοσίευσε το άρθρο ενός Ρεπουμπλικάνου και συντηρητικού γερουσιαστή. Ένας εξέχων αρθρογράφος της Philadephia Inquirer,ο Stan Wischnowski, αναγκάστηκε επίσης να παραιτηθεί επειδή επέλεξε έναν τίτλο που θεωρήθηκε προσβλητικός για τους ακτιβιστές black lives matter που βανδαλίζουν κτίρια: “Τα κτίρια έχουν επίσης σημασία” »). Η εφημερίδα εξέφρασε το mea culpa της για τη δημοσίευση. Εύκολα  καταλαβαίνουμε από ποιον. Μια άλλη αρθρογράφος των New York Times, η Bari Weiss, έφυγε λόγω της πίεσης από τους συναδέλφους της και της αριστερής λογοκρισίας που την εμπόδιζε να κάνει σωστά τη δουλειά της. Δεν ήταν αρκετά “προοδευτική”.

*Η ΕΕ κυκλοφόρησε «Glossaire (Γλωσσάριο) ευαίσθητων όρων για εσωτερική και εξωτερική χρήση» για τους ΑΜΕΑ, τους ΛΟΑΤΚΙ+ και για τους πρόσφυγες – μετανάστες. Σ’ αυτό προτείνει, για τους ΛΟΑΤΚΙ+ να αποφεύγουμε τη χρήση των λέξεων «μητέρα/πατέρας» και να προτιμούμε τη λέξη «γονείς». Για τους τρίτους, αντί του «παράνομοι μετανάστες» να χρησιμοποιούμε «αιτούντες άσυλο» , «χωρίς χαρτιά», «μη κανονικοί μετανάστες» (Περισσότερα στο https://www.ojim.fr/lgbti-ethnie-et-religion-lue-sort-son-dictionnaire-de-novlangue/)

**Ο Index librorum prohibitorum ήταν Kατάλογος απαγορευμένων βιβλίων που θεσπίστηκε από τη Σύνοδο του Τριδέντου της Καθολικής Εκκλησίας το 1559 με εισήγηση της Ιεράς Εξέτασης.

Bari Weiss © Alberto E. Tamargo/Sipa USA/SIPA Numéro de reportage: SIPAUSA30190553_000025

Οι διάσημοι The New York Times πρόσφατα πρότειναν στη διοίκηση του Μπάιντεν να ιδρύσει μια «υπηρεσία» ή μια «κεντρική ομάδα εργασίας» για να πολεμήσει, σε συνεργασία με τα μεγάλα κοινωνικά δίκτυα, την «παραπληροφόρηση» και τον «εξτρεμισμό», δηλαδή ενάντια σε οτιδήποτε δεν συμμορφώνεται με την επίσημη προπαγάνδα. Με επικεφαλής ένα «πραγματικό τσάρο», θα ελέγχει τις πληροφορίες και «ανατρεπτικές» ιδέες, να αποφασίζει τι είναι σωστό και τι όχι. Απομένει να βρούν αυτόν τον απαράτσνικ ικανό να επιβάλλει τον προοδευτικό ρεαλισμό. Πρέπει να υπάρχει κάπου ανάμεσα στις υψηλές συνειδήσεις ​​της δίκαιης υπόθεσης ένας απαράτσνικ ικανός να είναι εξίσου αποτελεσματικός με τον απαίσιο Ζντάνοφ.

Σε όλα τα μέρη και τις εποχές, οι συνωμότες έχουν δει τα ονόματά τους να εμφανίζονται στη λίστα των δημόσιων εχθρών του κράτους. Ωστόσο, οι οπαδοί αυτών των διατριβών κάθε είδους είναι πιο πολυάριθμοι από ό, τι φαίνονται (Γνωρίζατε ότι 8 στους 10 Γάλλους είναι υπέρ ενός τουλάχιστον από αυτούς;). Επειδή έχουν την αντίθετη άποψη των κυβερνήσεων, οι θεωρίες συνωμοσίας δεν αντιμετωπίζονται ποτέ ευνοϊκά από εκείνους που έχουν την εξουσία. Αντίθετα, ζητούν μόνο να αφαιρέσουν αυτούς τους «τρομοκράτες» από τις ειδήσεις, και ειδικά τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Έτσι ο στρατηγός Ώστιν, ο νέος αρχηγός του Πενταγώνου, ανακοίνωσε την εκκαθάριση του στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών σε εξήντα μέρες, προκειμένου να απομακρύνει όλους τους “εγκληματίες σκέψης” μετά την εισβολή στο Καπιτώλιο, στην οποία ορισμένοι στρατιωτικοί ίσως είχαν συμμετάσχει. Στην ίδια γραμμή, η δημοκράτης Stephanie Murphy, μέλος της επιτροπής στρατού της Βουλής των Αντιπροσώπων, πρότεινε να προστεθεί η ακόλουθη ερώτηση στη διαδικασία απόκτησης ομοσπονδιακής άδειας ασφαλείας: “Είσασταν ποτέ μέλος οργάνωσης ή κινήματος που διαδίδει θεωρίες συνωμοσίας και ψευδείς πληροφορίες για την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών;” Μέτρα που αποσκοπούν στην εκκαθάριση όλων των δημόσιων θέσεων εργασίας.

Παρόλο που καμία διάταξη δεν έχει καταχωριστεί επίσημα στη νομοθεσία στις ΗΠΑ, ο διορισμός του Cass Sunstein, στο Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, φαίνεται να προμηνύει το αντίθετο. Πράγματι, στην έκθεσή του, Θεωρίες συνωμοσίας του 2008 επεξεργάστηκε πέντε στρατηγικές που πρέπει να τεθούν σε εφαρμογή σε κυβερνητικό επίπεδο για την καταπολέμηση αυτής που θεωρεί ως τη μεγαλύτερη απειλή για την κυρίαρχη ελίτ:

(1) Η κυβέρνηση θα μπορούσε να απαγορεύσει τη συνωμοσία να γίνει θεωρητικό σύστημα.

(2) Η κυβέρνηση θα μπορούσε να επιβάλει κάποιο είδος φόρου, οικονομικού ή άλλου, σε όσους διαδίδουν τέτοιες θεωρίες.

(3) Η ίδια η κυβέρνηση θα μπορούσε να συμμετάσχει στην αντιπαραβολή, να συγκεντρώσει επιχειρήματα για να δυσφημίσει τις θεωρίες συνωμοσίας.

(4) Η κυβέρνηση θα μπορούσε επίσημα να εμπλέξει αξιόπιστους ιδιώτες για να συμμετάσχουν στον αντίλογο.

(5) Η κυβέρνηση θα μπορούσε να προβεί σε άτυπη επικοινωνία με αυτούς, ενθαρρύνοντάς τους να βοηθήσουν ».

Πότε προβλέπεται η επικαιροποίηση των ιδεών  του;

Συνεπώς, η δικτατορία της σκέψης συνεχίζεται, καταπατώντας κάθε ελευθερία  έκφρασης για την προώθηση των ιδεών της άρχουσας τάξης. Πρέπει να πιστέψουμε ότι η λογοκρισία των μέσων ενημέρωσης και η πολιτική ορθότητα δεν αρκούν πλέον.

Eloise Fide

https://www.lerougeetlenoir.org/information/les-breves/etats-unis-comment-le-gouvernement-americain-veut-faire-taire-la-dissidence

Ο νέος άξονας Ρώμης-Παρισιού ενάντια στο Βερολίνο: Και το δίδυμο, «Ντρα-κρόν»;

0

File Photo: Μάριο Ντάγκι (Κ), Άνγκελα Μέρκελ (Α), Εμανουέλ Μακρόν (Α), Κριστιν Λαγκάρντ (Α). EPA,BERND KAMMERER,POOL

Του ΜΙΧΑΛΗ ΨΥΛΟΥ

Ο τίτλος του Der Spiegel εμβληματικός : «Το τέλος της “Βασίλισσας Μέρκελ” – Το νέο ηγετικό δίδυμο της Ευρώπης ονομάζεται… Ντρα-κρόν»! Οπου «Ντρα-κρόν», η σύνθεση δύο ονομάτων: Ντράγκι και Μακρόν!

Χωρίς περιστροφές, το γερμανικό περιοδικό γράφει: «Με το τέλος της εποχής Μέρκελ, η γερμανική επιρροή στην Ευρώπη εξασθενεί. Το νέο κέντρο ισχύος σχηματίζεται πλέον από τον Ιταλό πρωθυπουργό Μάριο Ντράγκι και τον Γάλλο πρόεδρο Εμμανουέλ Μακρόν. Ως ένα καλό ντουέτο, οι δύο παίζουν την μπάλα μεταξύ τους».

Στο ίδιο μήκος κύματος, η ελβετική Luzerner Zeitung (LZ) ,γράφει ότι «το κορυφαίο δίδυμο της Ευρώπης που θέλει να αλλάξει την Γηραιά ήπειρο είναι δύο τραπεζίτες». Υπενθυμίζοντας ότι ο Ντράγκι διετέλεσε αντιπρόεδρος της Goldman Sachs και ο Μακρόν ήταν στέλεχος της Rothschild. Και οι δύο ανήκουν πολιτικά στο κέντρο και θεωρούνται φιλελεύθεροι στην οικονομική πολιτική τους.

«Εκείνος που προσβλέπει ιδιαίτερα στον Ντράγκι είναι ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν» σημειώνει η ελβετική εφημερίδα και προσθέτει: Ο Γάλλος βλέπει το νέο αφεντικό στη Ρώμη ως σύμμαχο με τον οποίο μπορεί να υλοποιήσει το όραμά του: μια Ευρώπη που να προστατεύεται και να διεκδικεί αυτόνομο ρόλο στην διεθνή σκηνή».

Ο Μακρόν δεν έκρυψε άλλωστε τα συναισθήματά του όταν αναδείχθηκε ο «ο σούπερ-Μάριο» πρωθυπουργός της Ιταλίας: «Γαλλία και Ιταλία: Έχουμε πολλά να κάνουμε μαζί για να οικοδομήσουμε μια ισχυρότερη, ενωμένη Ευρώπη που θα προσφέρει στους νέους μας ένα καλύτερο μέλλον”, έγραψε ο Γάλλος πρόεδρος στο Twitter.

Στην τελευταία σύνοδο κορυφής μάλιστα Μακρόν και Ντράγκι ευθυγραμμίστηκαν πλήρως στα βασικά θέματα, κρατώντας σαφείς αποστάσεις από την πολιτική Μέρκελ.

Και οι δύο τόνισαν ότι πρέπει να ακολουθηθεί μια πιο σκληρή γραμμή με τις φαρμακευτικές εταιρείες. Ζήτησαν μάλιστα να περιοριστεί η εξαγωγή εμβολίων από την ΕΕ για όσο διάστημα οι ευρωπαίοι πολίτες δεν μπορούν να εμβολιαστούν λόγω έλλειψης εμβολίων.

«Για τον Μακρόν, ο Ντράγκι πρόκειται να παίξει το ρόλο που ποτέ δεν ήθελε να αναλάβει η καγκελάριος Άγγελα Μέρκελ» γράφει η Luzerner Zeitung. «Η Γερμανίδα καγκελάριος άκουγε πάντα προσεκτικά τις ιδέες του Μακρόν για την περαιτέρω ανάπτυξη της οικονομικής και νομισματικής ένωσης, αλλά στη συνέχεια τον άφηνε στα… κρύα του λουτρού. Εκτός από το κοινό Ταμείο Ανάκαμψης για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της πανδημίας, ο Μακρόν δεν μπόρεσε να πάρει τίποτα από τους Γερμανούς» σημειώνει η εφημερίδα της Λουκέρνης.

  • Ταυτόχρονα, ο Μακρόν, σε αντίθεση με το Βερολίνο, τάσσεται υπέρ της πολιτικής προσέγγισης με τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν.

«Η πολιτική του Γάλλου προέδρου σε σχέση με την Ρωσία καθοδηγείται από μια γεωπολιτική και από μία έντονα χρωματισμένη προσωπική οπτική. Ο Γάλλος πρόεδρος πιστεύει ότι θα πρέπει να υπάρξει στενότερη συνεργασία με την ηγεσία της Ρωσίας, προκειμένου να αποτραπούν στενότεροι δεσμοί της Μόσχας με το Πεκίνο» γράφει η Frankfurter Allgemeine Zeitung..

Χωλαίνει ο γαλλο-γερμανικός άξονας

Η γερμανική εφημερίδα εκτιμά μάλιστα ότι «δεν μπορεί να γίνει λόγος πλέον για «νέα συνεργασία» μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας στην Εξωτερική Πολιτική και την Πολιτική Ασφαλείας, όπως είχε θέσει ως στόχο ο Μακρόν όταν ανέλαβε τα καθήκοντά του την άνοιξη του 2017. Η FAZ επικαλείται μελέτη του Ιδρύματος «Επιστήμη και Πολιτική» του Βερολίνου, στην οποία εκτιμάται ότι οι διαφορές μεταξύ Παρισιού και Βερολίνου είναι βαθύτερες απ’ ό,τι καταρχήν φαίνεται. Όπως έλεγε άλλωστε ο Σαρλ ντε Γκολ «Οι συμβάσεις είναι σαν τα νεαρά κορίτσια και τα τριαντάφυλλα: Έχουν την εποχή τους και μαραίνονται γρήγορα».

Η Γερμανία άλλωστε, «ασχολείται κυρίως με τη διατήρηση του status quo στην Ευρώπη, ενώ ο Μακρόν βασίζεται σε νέες μορφές συνεργασίας που συχνά συνδέονται χαλαρά μόνο με τις δομές της ΕΕ. Οι περισσότερες ασυμφωνίες στις γαλλο-γερμανικές σχέσεις εδράζονται σε αυτήν την αντίθεση» όπως διατυπώνεται στην μελέτη που εκπονήθηκε υπό την επίβλεψη της πολιτικής επιστήμονος Ρόνια Κέμπιν.

Οι συντάκτες της μελέτης καλούν μάλιστα το Βερολίνο να επιμείνει περισσότερο στη συνεννόηση με την Γαλλία, ειδικά στην εξωτερική Πολιτική και την πολιτική Ασφαλείας στις «εστίες κρίσης», όπως στη Λιβύη και την Τουρκία. «Η αντίθεση μεταξύ του φιλόδοξου, συχνά ανυπόμονου Γάλλου προέδρου και της έμπειρης, συνετής και υπομονετικής καγκελάριου κρύβει τις πραγματικές αιτίες της γαλλο-γερμανικής ασυμφωνίας» τονίζεται στην μελέτη του Βερολινέζικου Ιδρύματος.

Εκτιμάται μάλιστα ότι «η συνεργασία δεν προχώρησε σχεδόν καθόλου τα τελευταία τέσσερα χρόνια, καθώς οι δύο χώρες δεν μοιράζονται πλέον την ίδια άποψη για τις δομικές αλλαγές στις διεθνείς σχέσεις.

Βερολίνο και Παρίσι έχουν διαφορετικές εκτιμήσεις σε σχέση με τη Ρωσία και το ΝΑΤΟ. Η εξωτερική πολιτική και η πολιτική ασφαλείας του Μακρόν, βασίζεται στην υπόθεση ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν τα επόμενα χρόνια να απομακρύνονται από την Ευρώπη και θα επικεντρωθούν ακόμη περισσότερο στην περιοχή της Ασίας και του Ειρηνικού.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Μακρόν θέλει να ενισχύσει την αυτονομία της Ευρώπης και να αποτρέψει το να καταστεί η ήπειρος «διαπραγματευτική ύλη» για τις μεγάλες δυνάμεις, τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα. Από την άλλη πλευρά, το Βερολίνο προσπαθεί με την νέα κυβέρνηση Μπάιντεν στις Ηνωμένες Πολιτείες, να εξομαλύνει τις αμερικανο-γερμανικές σχέσεις μετά το διάλειμμα Τραμπ, επιζητώντας από την αμερικανική προστάτιδα δύναμη να αποτελέσει και πάλι ακρογωνιαίο λίθο της γερμανικής Πολιτικής Ασφαλείας» σημειώνουν οι συντάκτες της μελέτης.

Ενίσχυση του Ευρωπαϊκού Νότου;

Με τη διαφαινόμενη αποκλίνουσα πορεία Γερμανίας-Γαλλίας, μπορούμε να μιλάμε λοιπόν για έναν νέο άξονα Ρώμης-Παρισιού; Αναμφίβολα, με τον Ντράγκι τα πράγματα για τον Μακρόν είναι διαφορετικά. Ιταλία και η Γαλλία είναι το βασικό δίπολο στη συμμαχία των ν χωρών των Ευρωπαϊκού νότου και η κοινή δράση τους μπορεί να αποδειχθεί πολλαπλά ωφέλιμη απέναντι στην σκληρή ,Προτεσταντική πολιτική του Βορρά. Ντράγκι και Μακρόν έχουν άλλωστε πολλά κοινά χαρακτηριστικά:

Ως πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, ο Ντράγκι προώθησε μια επεκτατική νομισματική πολιτική και, στα μάτια πολλών, έκανε ό, τι οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων δεν μπορούσαν ή δεν ήθελαν να κάνουν πολιτικά στη διάρκεια της οικονομικής κρίσης του 2008, δέσμιοι νέο-φιλελεύθερων εμμονών, αλλά κυρίως υποταγμένοι στην πολιτική λιτότητας που επέβαλε το Βερολίνο.

Όταν ο Ντράγκι είπε αντίο στη θέση του στην Ευρωπαική Κεντρική Τράπεζα, ο Μακρόν τον επαίνεσε με τους υψηλότερους τόνους. Αντίθετα, ως εκπρόσωπος του πλουσιότερου Ευρωπαϊκού βορρά, η γερμανική εφημερίδα “Bild” δεν έκρυψε την ικανοποίηση του Βερολίνου για την αποχώρηση του Ντράγκι από το τιμόνι της ΕΚΤ: Εφυγε κατά την Bild «ο κόμης… Ντράγκιλα, που ρουφούσε τις καταθέσεις των Γερμανών μικρο-αποταμιευτών».

Παρά τις ενστάσεις των Γερμανών, ο Ντράγκι δεν θα έχει πάντως πρόβλημα να επιβεβαιώσει και ως πολιτικός αυτή τη φορά, την επιρροή του στην Ευρώπη. Αν και δεν έχει εκλεγεί με την ψήφο του ιταλικού λαού, φαίνεται να απολαμβάνει ευρεία υποστήριξη από τα κόμματα, αλλά έχει επίσης και μεγάλη εμπιστοσύνη μεταξύ των αρχηγών κυβερνήσεων της ΕΕ. Απομένει να δούμε βέβαια αν ο Ντράγκι θα προχωρήσει για μεγάλο διάστημα μαζί με τον Μακρόν, γιατί δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι ο Γάλλος πρόεδρος θα κερδίσει στις προεδρικές εκλογές, την άνοιξη του 2022.

«Ο Ντράγκι έχει μια ισχυρή σχέση με τον Μακρόν και οι δύο θα τα πάνε καλά», λέει ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, Ενρίκο Λέττα και επικεφαλής σήμερα του ιδρύματος «Ζακ Ντελόρ». Προειδοποιεί όμως ότι δεν πρέπει να καλλιεργούνται ψευδαισθήσεις: «Ο Ντράγκι δεν είναι ένας τυπικός Νότιος, αλλά ένας πανευρωπαϊκός ηγέτης, που βλέπει τη μεγάλη εικόνα, είναι πολύ καλά δικτυωμένος με τη γερμανική πολιτική και θα επιδιώξει επίσης διάλογο με το Βερολίνο» λέει ο Λέττα.

Αβεβαιότητα στο Βερολίνο

Σε αντίθεση πάντως με τον Μακρόν ,ο οποίος θα αγωνιστεί σκληρά με την Μαρίν Λε Πεν για την επανεκλογή του το 2022, ο Ντράγκι είναι επίσης τεχνοκράτης. «Ο Μακρόν θα πρέπει να καταβάλει τεράστιες προσπάθειες για να επανεκλεγεί , παίζοντας το μεγαλύτερο στοίχημα της ζωής του στους επόμενους 12 μήνες ως τις γαλλικές προεδρικές εκλογές», προσθέτει ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας.

Ο Ντράγκι, από την άλλη πλευρά, είναι «άνθρωπος των θεσμών». Για αυτόν τον λόγο επίσης, θα προσέξει να μην δεσμευτεί πολύ με τον Μακρόν…

Ο Ντράγκι θα χρειαστεί επίσης να περιμένει ως τον προσεχή Σεπτέμβριο και τις Γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές για να δει με ποιον ή ποια καγκελάριο θα συνομιλεί. Οι τελευταίες εξελίξεις ,αλλά και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι οι Χριστιανοδημοκράτες βυθίζονται και δεν θα έχουν τον πρώτο λόγο στη νέα κυβέρνηση της Γερμανίας.

Οι Πράσινοι εμφανίζονται -τουλάχιστον τώρα- ως οι μεγάλοι νικητές των εκλογών που θα παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην καγκελαρία. Σε κάθε περίπτωση όμως, η συνύπαρξη του Ντράγκι με καγκελάριο των Πρασίνων θα αλλάξει σημαντικά το πρόσωπο της Ευρώπης.

  • Μέχρι τότε όμως η Μέρκελ, αν και πλήρως αποδυναμωμένη, θα συνεχίσει να βάζει φρένο σε μια «άλλη Ευρώπη».

Δεν είναι τυχαία η σκληρή αντίδραση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Καρλσρούης στο Ταμείο Ανάκαμψης. «Το Ταμείο δεν θα προωθηθεί, όπως θα ήθελε ο Μακρόν, ούτε θα υπάρξουν Ευρωομόλογα όπως τα ήθελε ο Ντράγκι» προειδοποιούν οικονομικοί παράγοντες στην Φρανκφούρτη. «Έτσι λειτουργεί η πολιτική στη γερμανική EUropa.

Αυτό δεν θα αλλάξει μέχρι τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Εκτός και αν η φον ντερ Λάιεν αποδυναμωθεί περαιτέρω. «Αυτό θα ήταν πιθανό, γράφει η ευρωπαική ιστοσελίδα Lostineu.eu, « εάν το SPD και οι Πράσινοι -στριμώξουν στη γωνία τη Μέρκελ και την φον ντερ Λάιεν , λόγω της κακοδιαχείρισης με τα εμβόλια και προχωρήσουν στη συγκρότηση εξεταστικής επιτροπής, μαζί με την αριστερά». Να το δούμε κι αυτό…

Hellas Journal

Το μεγάλο στοίχημα για την Αμερική

0

Mετά τις προεδρικές μας εκλογές είχα γράψει ότι είχα αισθανθεί σαν το Αγαλμα της Ελευθερίας να διέσχιζε την 5η Λεωφόρο στη Νέα Υόρκη, όταν ξαφνικά από το πουθενά εμφανίζεται τρελός οδηγός με λεωφορείο, παραβιάζοντας το κόκκινο. Ευτυχώς, «το Αγαλμα της Ελευθερίας κατόρθωσε εγκαίρως να βγει από τον δρόμο και τώρα στέκεται στη γωνία, η καρδιά της χτυπάει δυνατά, αλλά είναι χαρούμενη, που γλίτωσε». Αλλά γνωρίζει ότι ξέφυγε παρά τρίχα.

Το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα υπό τον Ντόναλντ Τραμπ δεν πρέπει ποτέ να του επιτραπεί να καταλάβει ξανά τον Λευκό Οίκο. Γι’ αυτό, εάν θέλουμε να διατηρήσουμε τη δημοκρατία μας, έχουμε ακόμη να δώσουμε τον αγώνα της ζωής μας. Και το κλειδί για να τον κερδίσουμε είναι το να αποδειχθεί επιτυχής και με διάρκεια η προεδρία του Τζο Μπάιντεν και να αντικατασταθεί η αντιδημοκρατική εκδοχή των Ρεπουμπλικανών επί Τραμπ από ένα νέο, κεντροδεξιό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα με αρχές, έτοιμο να δοκιμάσει τις δυνάμεις του για την Αμερική του 21ου αιώνα. (Χρειαζόμαστε ένα υγιές συντηρητικό κόμμα για να ελέγξουμε μερικές από τις υπερβολές των φιλελεύθερων Δημοκρατών, όπως ο πολιτισμός της επαναδιαπραγμάτευσης και ακύρωσης.) Τη δυνατότητα μπορεί να την προσφέρει ο κ. Μπάιντεν, επιτρέποντας σε όλους τους Αμερικανούς να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους. Αυτό θα γίνει μέσω της υλοποίησης του προγράμματος αναθέρμανσης της οικονομίας και μείωσης των ανισοτήτων ύψους 1,9 τρισεκατομμυρίου δολαρίων και των έργων υποδομών και πράσινης οικονομίας ύψους 3 τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Η πρωτοβουλία Μπάιντεν, για την οποία πανηγυρίζουν οι Δημοκρατικοί, διότι περιλαμβάνει υψηλότερα κονδύλια από την αντίστοιχη επί Μπαράκ Ομπάμα, θα κάνει τη διαφορά και θα έχει βιωσιμότητα, εάν στηρίξει τους φτωχούς, παροτρύνοντας, παράλληλα, και τον ιδιωτικό τομέα να δημιουργήσει νέες εταιρείες και περισσότερες καλές θέσεις εργασίας.

Ας εξετάσουμε το πρόσφατο δημοσίευμα της Τhe Wall Street Journal: «Μετά ένα χρόνο περιοριστικών μέτρων και διακοπής της οικονομίας, καθώς και άλλων μεταβολών, που έφερε ο ιός, τα ενοίκια για καταστήματα, διαμερίσματα και χώρους εργασίας στο Μανχάταν (Ν. Υόρκη/πόλη) έφθασαν στα χαμηλότερα επίπεδά τους των τελευταίων ετών. Αυτό φέρνει ήδη νέες επιχειρήσεις στην πόλη και κατοίκους. Το 2020 η πολιτεία της Νέας Υόρκης συνολικά είχε τον υψηλότερο αριθμό νέων επιχειρήσεων από το 2007». Εάν όλα τα κάνουμε ορθώς, τότε το πρόγραμμα αναθέρμανσης της οικονομίας του Τζο Μπάιντεν θα τροφοδοτήσει μια ήδη αναδιαρθρωμένη οικονομία και θα την υπερφορτίσει. Με τόσο πολύ φθηνό χρήμα διαθέσιμο, τόσο φθηνή πρόσβαση σε υπολογιστές υψηλής ισχύος, τόσο πολλές νέες υπηρεσίες να ψηφιοποιούνται και τόσο πολλά νέα προβλήματα προς επίλυση, έχουμε όλα τα συστατικά για μια έκρηξη καινοτομίας.

Οντως, εάν συμβεί, θα πρέπει να ονομαστεί «άνθηση Μπάιντεν» (Biden Boom). Συν τοις άλλοις, ο Αμερικανός πρόεδρος πρέπει να μεγιστοποιήσει τις φιλοδοξίες του για την πράσινη οικονομία και το εργαλείο είναι το κλίμα. Χρειαζόμαστε από όλα και πολλά: αιολικά πάρκα, φωτοβολταϊκές εγκαταστάσεις, υδροηλεκτρικούς σταθμούς και πυρηνικούς, μπαταρίες και αποδοτικά υλικά. Απαιτείται η δημιουργία όλων των ειδών των συμπράξεων δημόσιου-ιδιωτικού τομέα για μείωση ανθρακικού αποτυπώματος και αύξηση κερδών. «Η κυβέρνηση μπορεί να χρησιμοποιήσει την αγοραστική της δύναμη να ελαττώσει το κόστος στις πράσινες τεχνολογίες, στη συνέχεια, όταν αυτό γίνει, να δοθούν κίνητρα στους ιδιώτες να τις καταστήσουν ακόμα φθηνότερες, ενώ εκείνη θα ορίζει βελτιωμένα πρότυπα απόδοσης κάθε χρόνο», όπως επισημαίνει, τέλος ο Χαλ Χάρβεϊ, επικεφαλής της ανεξάρτητης εταιρείας ερευνών και πολιτικής στην ενέργεια, Εnergy Innovation.

“Καθημερινή”

Ανάμεσα στον Κομφούκιο και τον Σουμπέτερ

0

του Daniel Cohen (*)

Ο γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν «πήρε τα ρίσκα του» στα τέλη Ιανουαρίου, όταν αρνήθηκε να ακούσει τις προτάσεις του επιστημονικού συμβουλίου. Στις 19 Μαρτίου, μπροστά στην ασφυξία των νοσοκομείων, αναγκάστηκε να παραδεχθεί αυτό που οι επιδημιολόγοι θεωρούσαν αναπόφευκτο: ότι η αγγλική μετάλλαξη κυριαρχούσε πλέον επί των προηγούμενων. Αναγγέλλοντας όμως έναν «ανοιχτό εγκλεισμό», έναν «τρίτο δρόμο», η κυβέρνηση επέμεινε στον δρόμο του μέγιστου ρίσκου.

Οι λόγοι αυτής της στρατηγικής δεν είναι θεμελιωδώς διαφορετικοί από αυτούς που ίσχυαν στα τέλη Ιανουαρίου. Η κυβέρνηση έκρινε ότι οι Γάλλοι βρίσκονται στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και δεν αντέχουν έναν νέο εγκλεισμό. Τον Φεβρουάριο, αυτή η στρατηγική λειτούργησε πολιτικά: η δημοτικότητα του προέδρου αυξήθηκε. Όμως η κατάσταση άλλαξε. Η ψυχραιμία του Φεβρουαρίου έγινε τον Μάρτιο άρνηση της πραγματικότητας. Ο εμβολιασμός υπόσχεται μια διέξοδο, αλλά αργότερα. Στο μεταξύ, η αγγλική μετάλλαξη εκτοξεύει τις νοσηλείες. Αντί λοιπόν να παραδεχθεί η κυβέρνηση ότι η κατάσταση απαιτεί και εγκλεισμό και εμβολιασμό, έδωσε την εντύπωση ότι χάνει τον έλεγχο. Και χθες, ο πρόεδρος έκανε εκ νέου στροφή 180 μοιρών, ανακοινώνοντας νέο εγκλεισμό. Τι συνέβη;

Ας πάμε προς τα πίσω. Ο πρώτος εγκλεισμός εγκρίθηκε από τους Γάλλους με πολύ μεγάλη πλειοψηφία. Η αναφορά ήταν τότε η πολιτική «Μηδέν Covid» που εφαρμοζόταν στην Κίνα. Τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά: μετά το τέλος του εγκλεισμού, ο αριθμός των κρουσμάτων είχε μειωθεί δραστικά. Η προϋπόθεση της επιτυχίας, όμως, δεν ήταν ο ίδιος ο εγκλεισμός, αλλά η αποκλιμάκωση. Κι εκεί, δυστυχώς, η στρατηγική εξέταση-ιχνηλάτηση-απομόνωση δεν λειτούργησε. Δεν μπορεί να είναι κομφουκιανός οποιοσδήποτε…

Ο δεύτερος εγκλεισμός σημαδεύτηκε από αυτή την απογοήτευση. Οι περιορισμοί ήταν λιγότερο αυστηροί, ο στόχος ήταν να λειτουργήσει η οικονομία όσο το δυνατόν πιο κοντά στις δυνατότητές της και οι Γάλλοι να μάθουν να «ζουν με τον ιό», κάτι που έκαναν με σχετική επιτυχία στις διακοπές των Χριστουγέννων. Αυτή η εύθραυστη ισορροπία όμως διαταράχθηκε στις αρχές του χρόνου από την αγγλική μετάλλαξη.

Η κρίση συνοδεύτηκε από ένα άλλο, εξαιρετικό, νέο: την ανακάλυψη των εμβολίων. Και αυτό προκάλεσε μια δεύτερη ρήξη, που επηρέασε όχι μόνο τον υγειονομικό ορίζοντα, αλλά και το πολιτικό φαντασιακό.

Τα εμβόλια είχαν το απροσδόκητο αποτέλεσμα να διαγράψουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και τις Ηνωμένες Πολιτείες τον εξευτελισμό που είχε προκαλέσει η καταστροφική διαχείριση του 2020. Οι δύο αυτές χώρες, που μοιράστηκαν αρχικά την άρνηση της πανδημίας, ξαναβρήκαν ξαφνικά την αυτοπεποίθησή τους. Στην κομφουκιανική μέθοδο του εγκλεισμού, ο αγγλοσαξονικός κόσμος απαντούσε με το, βίαιο αλλά αποτελεσματικό, σουμπετεριανό μοντέλο της καινοτομίας. Η Γαλλία, χαμένη ανάμεσα στις δύο αυτές προσεγγίσεις, παραδιδόταν στη γραφειοκρατία της. Και αρνιόταν να μπει ξανά σε καραντίνα για να κρύψει την ντροπή της που δεν εμβολιαζόταν αρκετά γρήγορα…

Η Ευρώπη, αφού προέβαλε αρχικά μια εικόνα αποτελεσματικότητας χάρις στη δράση της Παγκόσμιας Τράπεζας και το σχέδιο ανάκαμψης, δίνει κι αυτή τώρα την εντύπωση ότι ξαναγίνεται ο φτωχός συγγενής της παγκοσμιοποίησης, στριμωγμένη ανάμεσα στην Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν όμως η υγειονομική κρίση αποτελεί μια γενική πρόβα της μάχης κατά της κλιματικής αλλαγής, πρέπει να βρεθεί μια απάντηση που δεν θα είναι ούτε αυταρχική ούτε υπερβολικά εξαρτημένη από την τεχνολογία. Υπάρχει δρόμος ανάμεσα στον Κομφούκιο και τον Σουμπέτερ, αρκεί να τον αναζητήσουμε.

(*) Ο Ντανιέλ Κοέν είναι διευθυντής του τμήματος οικονομίας της Ecole normale supérieure

(Πηγή: L’ Obs)

Η αντιπαράθεση στον Ινδο-ειρηνικό και τι σημαίνει για την παγκόσμια τάξη.

0

By: Ashley J. Tellis

carnegie.ru

Ινδία, Ρωσία και το Τετράπλευρο. Η ρωσική θέση στον Ινδοειρηνικό.

Ο Μπάιντεν καθιστά το Τετράπλευρο (Quad) εξέχον χαρακτηριστικό της εξωτερικής του πολιτικής, αλλά η Αυστραλία, η Ινδία, η Ιαπωνία και οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν συμφωνούν σε όλα. Τι σημαίνει η απροθυμία της Ινδίας να επιδιώξει μια πλήρη στρατιωτική συμμαχία και η προθυμία της να κάνει χώρο στον Ινδο-Ειρηνικό Ωκεανό για τη Ρωσία για τις μελλοντικές προοπτικές της ομάδας;

Πριν από την πρώτη εικονική σύνοδο κορυφής των χωρών του Quad (Ηνωμένες Πολιτείες, Ιαπωνία, Αυστραλία και Ινδία), ο Ashley J. Tellis, ανώτερος συνεργάτης στο Carnegie Endowment for International Peace, εξέτασε τη σχέση μεταξύ Ρωσίας και Ινδίας, ο ρόλος του Τετραπλεύρου (Quad), και γιατί το Δελχί θέλει να συμπεριλάβει τη Μόσχα στις υποθέσεις του Ινδο-Ειρηνικού.

Στη Ρωσία, ορισμένοι εμπειρογνώμονες βλέπουν την εντατικοποίηση της συνεργασίας με τη μορφή Τετραπλεύρου (Quad) –  Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Joe Biden φιλοξενεί την πρώτη εικονική σύνοδο κορυφής και ο υπουργός Άμυνας Lloyd Austin επισκέπτεται την Ινδία – ως ένδειξη θεσμοποίησης της. Μερικοί έφτασαν ακόμη και να προτείνουν ότι αυτό θα οδηγήσει στη δημιουργία ενός «ασιατικού ΝΑΤΟ». Ποια είναι η πραγματικότητα; Πώς θα επηρεάσει η συμμετοχή της Ινδίας στο Quad και η προώθηση της στρατηγικής Ινδο-Ειρηνικού στους ινδο-ρωσικούς δεσμούς;

Ο Πρόεδρος Μπάιντεν φιλοξένησε την πρώτη εικονική σύνοδο κορυφής του Τετραπλεύρου στις 12 Μαρτίου. Το γεγονός ότι πραγματοποιήθηκε η συνάντηση υποδηλώνει ότι το Τετράπλευρο καθιερώνεται αργά και ότι είναι πιθανό να αναπτυχθεί περαιτέρω ως βασικός θεσμός που φέρνει κοντά τους δημοκρατικούς φίλους και συμμάχους της Αμερικής στον Ινδο-Ειρηνικό για να αντιμετωπίσουν μια ολόκληρη σειρά θεμάτων που σχετίζονται με την περιοχή. Αλλά δεν πιστεύω ότι αυτή η εξέλιξη προασπίζει μια στρατιωτική συμμαχία. Κάθε μία από τις χώρες του Quad έχει μια πολύ περίπλοκη σχέση με την Κίνα και θα προσπαθήσει να διαχειριστεί αυτές τις σχέσεις με τους δικούς της όρους. Αναγνωρίζουν τη σημασία της συνεργασίας μεταξύ τους για τη διατήρηση μιας τάξης βάσει κανόνων, αλλά δεν πιστεύω ότι είναι έτοιμοι ακόμη να εγγραφούν σε οποιαδήποτε στρατιωτική συμμαχία σαν συμμαχία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν ήδη διμερείς συμμαχικές σχέσεις με την Ιαπωνία και την Αυστραλία, αλλά η μετατροπή του Quad σε πολυμερή συμμαχία είναι πολύ μακριά.

Η συμμετοχή της Ινδίας στο Quad είναι ενδιαφέρουσα επειδή η Ινδία είναι σε κάθε περίπτωση ένας από τους κρίσιμους πυλώνες στους οποίους βασίζεται η αμερικανική στρατηγική στον Ινδο-ειρηνικό. Δεν προκαλεί έκπληξη, επομένως, ότι η Ινδία θα εμφανιζόταν πολύ στις συζητήσεις μας στο Ινδο-Ειρηνικό που βρίσκονται σε εξέλιξη. Αλλά και για την Ινδία, το Quad είναι ουσιαστικά ένα φόρουμ για διπλωματική συνεργασία, για ενορχηστρωτικό συντονισμό στην παραγωγή παγκόσμιων δημόσιων αγαθών, και για τη δημιουργία μιας συλλογικής οντότητας που θα μπορούσε να ενισχύσει τη μεγαλύτερη τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Για την Ινδία, ίσως περισσότερο από ό, τι για οποιαδήποτε άλλη χώρα του Quad, η ιδέα της αντιμετώπισης του Quad ως στρατιωτικής συμμαχίας είναι εντελώς αναθεματική. Έτσι, η Ινδία θα συνεχίσει να υποστηρίζει τους άλλους εταίρους της στη διατήρηση της περιοχής του Ινδο-Ειρηνικού, η οποία είναι ελεύθερη ιδίως απο την κινεζική ηγεμονία, αλλά δεν θα χρησιμοποιήσει τον μηχανισμό Quad ως μέσο για τη στρατιωτική αντιπαράθεση με την Κίνα.

Πρόσφατα, Ινδοί διπλωμάτες, που εμφανίζονται στα μέσα ενημέρωσης και ειδικοί προσπάθησαν να προωθήσουν στη Μόσχα την ιδέα της εμπλοκής της Ρωσίας στον Ινδο-Ειρηνικό. Είναι ρεαλιστικό; Πώς θα συγκρίνατε την προσέγγιση στην έννοια του ινδο-ειρηνικού απο την Ουάσιγκτον και το Δελχί;

Ναι, οι Ινδοί διπλωμάτες ήταν πολύ πρόθυμοι να διασφαλίσουν τη συμμετοχή της Ρωσίας στην ευρύτερη δομή του Ινδο-Ειρηνικού, επειδή οι Ινδοί στρατηγιστές φοβούνται ότι μια Ρωσία που έχει μείνει εκτός Ινδο-Ειρηνικού έχει αυξημένα κίνητρα για να πλησιάσει την Κίνα και μια βαθύτερη Ρωσο-κινεζική σχέση είναι ανησυχητική απο την οπτική της Ινδίας.

Η Ινδία θα προτιμούσε μια ρωσική σχέση με την Κίνα πιο αδύναμη απο τη σημερινή: μια σχέση στην οποία η Ρωσία εμβαθύνει τους δεσμούς της με άλλους εταίρους του Quad, αντί να μείνει έξω από την περιοχή του Ινδο-Ειρηνικού και αφεθεί εξ ολοκλήρου στην κινεζική αγκαλιά.

Πόσο αποτελεσματικές είναι οι προσπάθειες της Μόσχας για διευκόλυνση των επαφών και του διαλόγου μεταξύ Δελχί και Πεκίνου; Η RIC – η ομάδα Ρωσίας, Ινδίας και Κίνας – σημαίνει κάτι χρήσιμο, κατά την άποψή σας;

Πιστεύω ότι οι προσπάθειες της Μόσχας να βοηθήσουν τον διάλογο μεταξύ Δελχί και Πεκίνου ήταν χρήσιμες, αλλά δεν θα υπερεκτιμούσα τη σημασία τους. Η σύνοδος κορυφής Ρωσίας-Ινδίας-Κίνας έδωσε μια ευκαιρία, όπως όλοι γνωρίζουμε για την Ινδία και την Κίνα να συναντηθούν και να δημιουργήσουν κάποιες νέες αντιλήψεις για τη διαχείριση της αποδέσμευσης κατά μήκος των Σινο-ινδικών συνόρων. Το ότι το φόρουμ χρησιμοποιήθηκε για αυτόν τον σκοπό ήταν κατά μεγάλο μέρος τυχαίο. Νομίζω ότι η Ινδία θεωρεί τη Ρωσία ως ένα πολύ σημαντικό στοιχείο της ευρύτερης εξωτερικής πολιτικής της, αλλά αναγνωρίζει επίσης ότι οι ρωσικοί στόχοι σε σχέση με την Κίνα διαφέρουν σημαντικά από την κατανόηση της Ινδίας για την Κίνα. Η Ινδία βλέπει την Κίνα πολύ περισσότερο από έναν ανταγωνιστή, ίσως ακόμη και αντίπαλο, ενώ οι αντιλήψεις της Ρωσίας για την Κίνα είναι εντελώς διαφορετικές σήμερα. Μπορούμε να περιμένουμε ότι η Ινδία θα καταβάλει κάθε προσπάθεια για να φέρει τη Ρωσία στον  Ινδο-Ειρηνικό, διότι είναι μια ευκαιρία για την Ινδία να απομακρύνει τη Ρωσία όσο μπορεί από την Κίνα, η οποία φυσικά είναι η πιο σημαντική πρόκληση της Ινδίας.

*Αυτό το ερωτηματολόγιο δημοσιεύτηκε στο πλαίσιο του προγράμματος «Επανεκκίνηση του διαλόγου ΗΠΑ-Ρωσίας για τις παγκόσμιες προκλήσεις: Ο ρόλος της επόμενης γενιάς», που υλοποιήθηκε σε συνεργασία με την αμερικανική πρεσβεία στη Ρωσία. Οι απόψεις, τα ευρήματα και τα συμπεράσματα που αναφέρονται εδώ είναι αυτές του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν απαραίτητα αυτές της Πρεσβείας των ΗΠΑ στη Ρωσία.

**Ο τίτλος είναι των “Ανιχνεύσεων”.

carnegie.ru

India, Russia, and the Quad: Russia’s Place in the Indo-Pacific

0
Ahead of the first virtual summit of the Quad countries (the United States, Japan, Australia, and India), Ashley J. Tellis, a senior fellow at the Carnegie Endowment for International Peace, looked at the relationship between Russia and India, the role of the Quad, and why Delhi is keen to include Moscow in Indo-Pacific affairs.

In Russia, some experts see intensifying cooperation within the Quad format—U.S. President Joe Biden hosting its first virtual summit, and Secretary of Defense Lloyd Austin visiting India—as a sign of its institutionalization. A few have even gone as far as to suggest that this will lead to the creation of an “Asian NATO.” What is the reality? How will India’s involvement in the Quad and the promotion of the Indo-Pacific strategy impact on Indo-Russian ties?

President Biden hosted the first virtual summit of the Quad on March 12. The fact that the meeting took place suggests that the Quad is slowly institutionalizing, and that it is likely to develop further as a key institution bringing together America’s democratic friends and allies in the Indo-Pacific to deal with a whole range of issues pertaining to the region. But I don’t believe that this development presages a military alliance. Each of the countries in the Quad has a very complex relationship with China, and they will attempt to manage those relationships on their own terms. They recognize the importance of collaboration among themselves to maintain a rules-based order, but I don’t believe they are ready just yet to sign up to any military alliance-like collaboration. The United States has bilateral alliances with Japan and Australia already, but transforming the Quad into a multilateral alliance is a very, very long way away.

India’s involvement in the Quad is interesting because India is in any case one of the critical pillars on which the U.S. Indo-Pacific strategy is based. It’s not surprising, therefore, that India would feature very prominently in our Indo-Pacific discussions going forward. But for India too, the Quad is fundamentally a forum for diplomatic cooperation, for orchestrating coordination in the production of global public goods, and to create a collective entity that could strengthen the larger rules-based order. For India, perhaps more than for any other Quad country, the idea of treating the Quad as a military alliance is entirely anathema. So India will continue to support its other partners in maintaining an Indo-Pacific region that is free in particular of Chinese hegemony, but it will not use the Quad mechanism as an instrument for the military confrontation of China.

Recently, Indian diplomats, media figures, and experts sought to promote in Moscow the idea of Russia’s engagement in the Indo-Pacific. Is this realistic? How would you compare Washington and Delhi’s concepts of the Indo-Pacific?

Yes, Indian diplomats have been very eager to secure Russia’s participation in the broader Indo-Pacific construct, because Indian strategists fear that a Russia that is left out of the Indo-Pacific has increased incentives to move closer to China, and a deeper Russia-China partnership is unsettling from India’s point of view. India would much prefer a Russian relationship with China that is thinner than it currently is: a relationship in which Russia deepens its ties with other Quad partners, rather than being left out of the Indo-Pacific space and left entirely in Chinese arms.

How effective are Moscow’s efforts to facilitate contacts and dialogue between Delhi and Beijing? Does RIC—the Russia, India, and China grouping—stand for anything useful, in your view?

I think Moscow’s efforts to help the dialogue between Delhi and Beijing have been useful, but I would not overstate their significance. The Russia-India-China summit provided an opportunity as we all know for India and China to get together and create some new understandings about managing the disengagement along the Sino-Indian border. That the forum was used for this purpose was largely accidental. I think India views Russia as a very important component of its larger foreign policy, but it also recognizes that Russian aims with respect to China are significantly different from India’s own understanding of China. India sees China as much more of a competitor, perhaps even an adversary, whereas Russia’s perceptions of China are entirely different today. We can expect that India will make every effort to bring Russia into the Indo-Pacific construct, because it is an opportunity for India to wean Russia away as far as it can from China, which of course is India’s most significant challenge.

This Q&A was published as part of the “Relaunching U.S.-Russia Dialogue on Global Challenges: The Role of the Next Generation” project, implemented in cooperation with the U.S. Embassy to Russia. The opinions, findings, and conclusions stated herein are those of the author and do not necessarily reflect those of the U.S. Embassy to Russia.

By: Ashley J. Tellis

This article was published as part of the “Relaunching U.S.-Russia Dialogue on Global Challenges: The Role of the Next Generation” project, implemented in cooperation with the U.S. Embassy to Russia. The opinions, findings, and conclusions stated herein are those of the author and do not necessarily  reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

carnegie.ru

Η Ελλάδα στη νέα γεωπολιτική σκακιέρα

0

Το πράγμα έχει αγριέψει. Δεν είναι πλέον τόσο εύκολο να είσαι μια «πολύφερνη νύφη» στη γεωπολιτική σκακιέρα. Η Ελλάδα έχει παίξει καλά αυτό το παιχνίδι στην Ιστορία της. Εκανε πάντοτε μια θεμελιώδη γεωπολιτική επιλογή, αλλά κατόπιν δεν έκοβε ποτέ τις γέφυρες με τις υπόλοιπες Μεγάλες Δυνάμεις. Ηταν μια λεπτή ισορροπία, μια σύνθετη και εύθραυστη χορογραφία, η οποία έφερνε συνήθως αποτελέσματα. Ακόμη και μέσα στην καρδιά του Ψυχρού Πολέμου η Αθήνα έκανε ανοίγματα και διατηρούσε σχέσεις με χώρες του αντίπαλου μπλοκ.

Τώρα, όμως, οι βασικοί πρωταγωνιστές μιλούν άλλη, πιο σκληρή γλώσσα. Τα διλήμματα που τίθενται είναι σκληρά, ενδεχομένως και αδυσώπητα. Ακόμη και η δημόσια ρητορική έχει αλλάξει και είναι σχεδόν άγρια, θα έλεγε κάποιος. Το διαπιστώνει κανείς στο Τwitter, αλλά και πίσω από κλειστές πόρτες στη διπλωματική τριβή μαζί τους.

Η Κίνα και η Ρωσία δεν νιώθουν πια δέος απέναντι στις ΗΠΑ, ούτε πιστεύουν ότι πρέπει να ακολουθήσουν κάποιους κανόνες που επιβάλλει η «διεθνής τάξη πραγμάτων». Πίσω τους βρίσκονται και άλλες χώρες, όπως π.χ. η Τουρκία και το Ιράν.

Η Ελλάδα μπορεί να βρεθεί σε δύσκολη θέση. Αν το δίλημμα γίνει «ή μαζί μας ή απέναντι», οι αποφάσεις και οι απαντήσεις δεν θα είναι εύκολες ή αυτονόητες. Στο ζύγι μπαίνουν τα γεωπολιτικά και τα οικονομικά μας συμφέροντα. Και βέβαια, τα τελευταία 47 χρόνια στο ζύγι μπαίνει και το ποιος συνεισφέρει περισσότερο στην άμυνα και στην προστασία της χώρας μας απέναντι σε… οιαδήποτε απειλή.

Ο κόσμος αλλάζει ραγδαία. Το αδιανόητο, όπως π.χ. ο κινεζικός στόλος να έχει αισθητή παρουσία στην περιοχή μας, μπορεί να γίνει ρουτίνα τα επόμενα χρόνια. Τα εργαλεία ανάλυσης σκουριάζουν γρήγορα και ασφαλής χάρτης πλοήγησης στο νέο σκηνικό δεν υπάρχει.

Τα δόγματα εξωτερικής πολιτικής αργούν, ορθώς, να αλλάξουν. Αλλά είναι και άχρηστα εάν δεν προσαρμοστούν στις τεκτονικές αλλαγές που σημειώνονται κάθε 50-60 χρόνια. Αυτό ακριβώς ζούμε σήμερα.

“Καθημερινή”

Τζο Μπάιντεν, ο πρόεδρος που αλλάζει την Αμερική

0

Η αίσθηση που είχε δημιουργηθεί ήταν ότι ο Τζο Μπάιντεν θα ήταν ένας άοσμος πρόεδρος μιας θητείας που δεν θα άφηνε κανένα αποτύπωμα

Κι, όμως, ο ηλικιωμένος πρώην αντιπρόεδρος, που έδειχνε κουρασμένος και επικοινωνιακά αδύναμος στις πρώτες προκριματικές του κόμματός του, στις οποίες υπέστη επώδυνες ήττες και η αναρρίχησή του στην προεδρία φάνταζε τότε ένα μακρινό όνειρο, βάζει ήδη την προσωπική του σφραγίδα στην ιστορία της Αμερικής.

Οχι μόνο ανέτρεψε το αρνητικό σκηνικό και εξασφάλισε πανηγυρικά το δημοκρατικό χρίσμα, όχι μόνο κέρδισε τον Ντόναλντ Τραμπ και σταμάτησε αυτό που για πολλούς, εντός και εκτός Αμερικής, αποτελούσε έναν επώδυνο κατήφορο για την υπερδύναμη, αλλά με τις πρώτες κινήσεις του και τα αποτελέσματα που πετυχαίνει, φέρνει τεράστιες ανατροπές.

Σε ό,τι αφορά την εκλογική διαδικασία έλαβε τις περισσότερες ψήφους στην ιστορία, ενώ κατάφερε να συνδυάσει την επικράτησή του στις προεδρικές εκλογές με τη διατήρηση της πλειοψηφίας στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά και να εξασφαλίσει ουσιαστικά την πλειοψηφία στη Γερουσία (καθώς το κάθε κόμμα διαθέτει από 50 γερουσιαστές, βάσει του Συντάγματος η δημοκρατική αντιπρόεδρος λειτουργεί ως η 51η ψήφος).

Και τώρα μέσα σε μόλις δυο μήνες, ο 78χρονος Μπάιντεν, που δεν ξεσηκώνει τα πλήθη – είναι όμως ένας συμπαθής άνθρωπος που εκπέμπει μια βαθιά αίσθηση ειλικρίνειας – έχει ξεκινήσει μια πορεία που, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα ενδείξεις, μπορεί να αποδειχθεί μια από τις σημαντικότερες καμπές στην ιστορία της Αμερικής.

Η Αμερική επέστρεψε άμεσα στον Παγκόμιο Οργανισμό Υγείας και στη Συνθήκη για την Κλιματική Αλλαγή και ήδη ανέλαβε ηγετικό ρόλο στην αντιμετώπιση των μεγάλων προκλήσεων της εποχής μας, την πανδημία και το περιβάλλον.

Οι εμβολιασμοί προχωρούν με αλματώδεις ρυθμούς ξεπερνώντας τους αρχικούς στόχους και σύντομα η Αμερική θα αρχίσει να τροφοδοτεί με εμβόλια και άλλες χώρες. Ο σωστός σχεδιασμός από ανθρώπους που γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν και έχουν την πλήρη υποστήριξη του προέδρου, φέρνει άμεσα αποτελέσματα.

Λίγες μόλις εβδομάδες μετά την υπερψήφιση του τεράστιου πακέτου του 1,9 τρισεκατομμυρίων δολαρίων για τη διάσωση της οικονομίας, ο Μπάιντεν παρουσίασε στον αμερικανικό λαό ένα ακόμη σχέδιο μαμούθ που θα τονώσει την οικονομία μέσω της κατασκευής νέων και επισκευής παλαιότερων υποδομών, θα στηρίξει την εκπαίδευση και την υγεία, και θα στρέψει τις επενδύσεις στην πράσινη οικονομία, το οποίο στην τελική του μορφή θα ανέλθει σε συνολικό ύψος 3 τρισ.

Παράλληλα, προτίθεται να αυξήσει τους φόρους στους πλούσιους, όπως και στις επιχειρήσεις από 21% σε 28%.

Ο Τζο Μπάιντεν γίνεται σταδιακά ο πρόεδρος που θα έχει ρίξει στην αμερικανική οικονομία τα μεγαλύτερα ομοσπονδιακά κονδύλια στην ιστορία, αλλά και θα έχει εκκινήσει μια διαδικασία αναδιανομής, που προφανώς στηρίζεται στην υγιή λειτουργία της ελεύθερης οικονομίας, αλλά ταυτόχρονα κλείνει την ψαλίδα της κοινωνικής (και φυλετικής) ανισότητας που τα τελευταια χρόνια έχει ανοίξει επικίνδυνα.

Εάν όλα πάνε όπως θα ήθελε ο πρόεδρος, και στον βαθμό που το πρόγραμμά του εγκριθεί από το Κογκρέσο, η οικονομία θα αναπτυχθεί με αλματώδεις ρυθμούς και θα δημιουργηθούν εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας με ευπρεπείς αποδοχές.

Τα προβλήματα, φυσικά, δεν λύθηκαν. Οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν είναι πολλοί. Στο άμεσο επίπεδο, η διαχείριση της μεταναστευτικής κρίσης είναι μια μεγάλη πρόκληση για το νέο πρόεδρ, ενώ η πρόσφατη αναζοπύρωση των κρουσμάτων του κορωνοϊού, προβληματίζει.

Και όλα, προφανώς, θα κριθούν από τα αποτελέματα που θα φέρει η οικονομική και κοινωνική πολιτική του Τζο Μπάιντεν, άμεσα, αλλά και σε βάθος χρόνου.

Ωστόσο, το βέβαιο είναι πως παρακολουθούμε ένα απρόσμενα δυναμικό, στοχευμένο και αποτελεσματικό ξεκίνημα.

“Καθημερινή”

Επίσημος Χάρτης: Η γεωπολιτική σημασία της ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το Καστελόριζο της Ευρώπης

0

Ο καθηγητής Θεόδωρος Καρυώτης, γνωστός και ως ο “Πατέρας της ΑΟΖ”. Φωτογραφία από το αρχείο του

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ 

Η Ελλάδα και η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτουν, αναμφίβολα, μεγάλα θαλάσσια σύνορα, που όμως δεν είναι μόνο τα χωρικά της ύδατα αλλά και οι Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες (ΑΟΖ) των κρατών-μελών της!

Η ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί τη  μεγαλύτερη ΑΟΖ στην υφήλιο. Έτσι η ΑΟΖ αποκτά ταυτόχρονα και μια σημαντική  γεωπολιτική σημασία, που έχει υποβαθμισθεί μέχρι σήμερα από τις Βρυξέλλες.

Ένα έγγραφο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής με τίτλο «The EU and Ιnternational Οcean Governance» σημειώνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει την μεγαλύτερη ΑΟΖ στον κόσμο, που εκτείνεται σε 20 εκατ. τετραγωνικά χιλόμετρα, δηλαδή οι θάλασσές της είναι 380% μεγαλύτερες από το έδαφος  της.

Το πιο σημαντικό όμως στοιχείο αυτού του εγγράφου είναι ο επόμενος χάρτης (πολύ πριν τον Χάρτη της Σεβίλλης) που δείχνει τις ΑΟΖ όλων των κρατών της ΕΕ και όπου, ξεκάθαρα, καθορίζεται όχι μόνο η ΑΟΖ της Ελλάδας αλλά επιβεβαιώνεται ότι η χώρα μας έχει θαλάσσια σύνορα με την Κύπρο.

Επίσημος Χάρτης των ΑΟΖ της Ευρώπης

Πηγή: European Comission, The EU and international ocean governance

Ο χάρτης αυτός πρέπει να χρησιμοποιηθεί από την ελληνική κυβέρνηση ως όπλο κατά των  εξωφρενικών απαιτήσεων της Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας του 1982 (UNCLOS), στο Μέρος XVIΙ, Παράρτημα IX,  δίνει τη δυνατότητα συμμετοχής  Διεθνών Οργανισμών αμέσως μετά τη συμμετοχή της απολύτου πλειοψηφίας των κρατών-μελών της.  Ήδη όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ καθώς και η ίδια η ΕΕ έχουν επικυρώσει αυτή τη Σύμβαση.

Με βάση τα άρθρα 309 και 310 δεν επιτρέπεται να διατυπωθούν επιφυλάξεις ή εξαιρέσεις,  όταν τα διάφορα κράτη καταθέτουν την επικύρωση της Σύμβασης. Έτσι, τα κράτη-μέλη δεν μπορούν να προβάλουν επιφυλάξεις σχετικά με τις αρμοδιότητες που έχουν μεταβιβάσει στην ΕΕ. Πιο συγκεκριμένα, όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση ως ΕΟΚ τότε υπέγραψε την Τελική Πράξη της Σύμβασης του Δίκαιου της Θάλασσας τον Δεκέμβριο του 1982 στο Montego Bay της Τζαμάικας, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

  • «Η Κοινότητα σημειώνει ότι τα Κράτη-Μέλη της έχουν μεταβιβάσει σ’ αυτήν τις αρμοδιότητες που αφορούν στην διατήρηση και διαχείριση των αλιευτικών τους πόρων. Επομένως, στα θέματα αλιείας μόνο η Κοινότητα μπορεί να υιοθετήσει τους σχετικούς κανόνες και κανονισμούς (οι οποίοι εκτελούνται από τα Κράτη-Μέλη) και έχει την δυνατότητα να προβαίνει σε συμφωνίες με τρίτα Κράτη ή με διεθνείς οργανισμούς.»

Σήμερα το μήκος των ακτών της ΕΕ των 28 ξεπερνάει τα 66.000 χλμ. και η Ελλάδα διαθέτει τη μεγαλύτερη ακτή από όλα τη κράτη-μέλη,που φτάνει τα 16,465 χλμ., καθώς επίσης και τα περισσότερα νησιά και νησίδες που αριθμούν 3.100, εκ των οποίων τα 2.463 βρίσκονται στο Αιγαίο Πέλαγος. Βέβαια αν υπολογισθούν και οι βραχονησίδες, τότε ξεπερνούν τις 10.000. Συγκριτικά, οι ακτές των ΗΠΑ είναι 20.000 χλμ., της Λατινικής Αμερικής 25.000 χλμ., της Αφρικής 30.000 χλμ. και της Αυστραλίας 26.000 χλμ.

  • Ο παρακάτω πίνακας παρουσιάζει τις θαλάσσιες και χερσαίες εκτάσεις της Ε.Ε.

Χερσαία Έκταση: 5.259.416 χλμ2
ΑΟΖ: 7.044.342 χλμ2
Υφαλοκρηπίδα: 1.923.935 χλμ2
Χωρικά Ύδατα: 1.152.126 χλμ2

Το 2013 ήταν μια σημαντική και κρίσιμη χρονιά για τα θέματα της ΑΟΖ, γιατί η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρουσίασε μια νέα μελέτη με τίτλο «Βελτιώνοντας τη διακυβέρνηση του θαλάσσιου χώρου: Μια ευκαιρία για Γαλάζια Ανάπτυξη στη Μεσόγειο Θάλασσα».

Αυτή η μελέτη υπογραμμίζει  ότι η δημιουργία Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών στη Μεσόγειο Θάλασσα θα ωφελήσει την Γαλάζια Ανάπτυξη της Ε.Ε. Η μελέτη παρουσιάζει μια οικονομική ανάλυση για την αξία θέσπισης ΑΟΖ από τα ευρωπαϊκά κράτη, ως προέκταση του σχεδίου «Γαλάζια Ανάπτυξη» της Ευρώπης.

Η στρατηγική της Γαλάζιας Ανάπτυξης έχει σκοπό την ενίσχυση της οικονομικής ανάπτυξης και απασχόλησης στην θαλάσσια οικονομία, ώστε να βοηθήσει την οικονομική ανάκαμψη της Ευρώπης. Το 2013 η θαλάσσια οικονομία πρόσφερε εργασία σε 5,4 εκ. κατοίκους και η αξία της ανέρχονταν στα 500 δις. ευρώ. Είχε τότε υπολογιστεί ότι το μέχρι το 2020 θα προσέφερε εργασία σε 7 εκ. κατοίκους και η αξία της θα άγγιζε τα 5 δις. ευρώ. Αλλά αυτοί οι αριθμοί θα ωχριούν μπροστά στα έσοδα από την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο αλλά και σε όλη την περιοχή της Μεσογείου, όπου έχουν ακτές τα κράτη της Ε.Ε.

Έτσι η μελέτη αυτή προτρέπει τα κράτη της Ανατολικής Μεσογείου να προβούν στην ανακήρυξη και οριοθέτηση των ΑΟΖ τους.

Συγκεκριμένα τονίζει:

«Γύρω από αυτή την στρατηγική και κρίσιμη από κάθε πλευρά θαλάσσια λεκάνη, το λίκνον του δυτικού μας πολιτισμού, ελάχιστα παράκτια κράτη έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ. Αυτή η πρωτοβουλία της ΕΕ μπορεί να πυροδοτήσει μια σειρά από τέτοιες διεκδικήσεις με βάση τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS). Ο πασιφανής στόχος είναι η εξερεύνηση του πλούτου της Μεσογείου Θάλασσας, αλλά πιθανώς ακόμα περισσότερο των υδρογονάνθράκων που βρίσκονται στα βάθος των βυθών της. Γιατί δεν πρέπει η ΕΕ να περιμένει καλύτερες ειρηνικές περιόδους για να προβεί στην εκτέλεση αυτού του σχεδίου. 

Αντιλαμβανόμαστε ότι η μελέτη γίνεται ακόμα πιο σημαντική μετά τις τελευταίες ανακαλύψεις των τεράστιων κοιτασμάτων φυσικού αερίου που έχουν εντοπιστεί στην περιοχή ανάμεσα στη Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο. Και δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει ήδη ένδειξη που υποστηρίζεται από επιστημονικά δεδομένα ότι υφίστανται και άλλα κοιτάσματα φυσικού αερίου και πετρελαίου στην Ανατολική Μεσόγειο.  

  • Μέσα στις ΑΟΖ των 200 ν.μ. των κρατών-μελών της ΕΕ, το μεγαλύτερο ποσοστό της Μεσογείου σε αλιεία και σε υδρογονάνθρακες θα είναι ευρωπαϊκή ιδιοκτησία.
  • Χωρίς να έχουν συμφωνηθεί, ανακηρυχθεί και οριοθετηθεί ΑΟΖ, η εκμετάλλευση του πλούτου που βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια του νερού είναι αδύνατη.

Επομένως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τα κράτη-μέλη της ΕΕ θα πρέπει, με εμμονή να ακολουθήσουν μια στρατηγική με βάση αυτά τα δεδομένα. Ο στόχος δεν είναι τίποτα λιγότερο από την επίτευξη ενεργειακής αυτάρκειας στην διψασμένη για υδρογονάνθρακες γερασμένη μας ήπειρο.» 

Οι απειλές του Ερντογάν δεν φοβίζουν την Ελλάδα και τους Έλληνες, αλλά ήρθε η ώρα της οριοθέτησης ΑΟΖ ανάμεσα στα δυο κράτη της ΕΕ, την Ελλάδα και την Κύπρο, που έχει καθυστερήσει για πολλά χρόνια. Αυτή η οριοθέτηση καταργεί αυτόματα και το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει, επιτέλους, να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, πριν είναι πολύ αργά, διότι εάν γίνει μια οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Αίγυπτο και την Τουρκία, η Ευρώπη θα στερηθεί όχι μόνο ένα μέρος της ΑΟΖ της αλλά και του ορυκτού της πλούτου.

Αλλά σε περίπτωση που δοθεί εντολή από την ΕΕ να οριοθετηθεί ΑΟΖ ανάμεσα στην Ελλάδα και την Κύπρο, είναι σίγουρο ότι η Τουρκία θα καταφύγει  εκ νέου στην προσφιλή της τακτική των απειλών, αλλά τότε θα είναι αναγκασμένη να επεκτείνει το casus belli και κατά της ΕΕ.

Ο πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος έχει γίνει μεγάλος οπαδός της ΑΟΖ και στο τελευταίο άρθρο του τόνισε:

«Είναι θεσμικώς αυτονόητο ότι η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) των Κρατών-Μελών είναι και ΑΟΖ της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Και υπ’ αυτό το πρίσμα τίθεται το νομικό -και, κατ’ επέκταση, πολιτικό- ζήτημα της υποχρέωσης και της μορφής σύμπραξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην όλη διαδικασία οριοθέτησης της ΑΟΖ κάθε Κράτους-Μέλους κυρίως με τρίτα προς αυτήν  Κράτη.

Επιπροσθέτως, η σύμπραξη αυτή της Ευρωπαϊκής Ένωσης νοείται στο σύνολο της διαδικασίας οριοθέτησης της ΑΟΖ με τα τρίτα Κράτη, ήτοι από το προκαταρκτικό στάδιο του προσδιορισμού των εκατέρωθεν ακτών ως το κύριο στάδιο, που καταλήγει στην σύναψη της αντίστοιχης συμφωνίας, ύστερα από την χάραξη, αναλόγως, της μέσης γραμμής ή της μέσης απόστασης μεταξύ των Κρατών, από την εξέταση της ιδιομορφίας της ad hoc περιοχής και από την εντεύθεν αναζήτηση της, επίσης ad hoc, δίκαιης λύσης. 

Τέλος, η κατά τ’ ανωτέρω σύμπραξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης νοείται πάντοτε, με την μορφή μιας οιονεί «πρόσθετης παρέμβασης», υπέρ των θέσεων του Κράτους-Μέλους, το οποίο έχει την πρωτοβουλία οριοθέτησης της δικής του ΑΟΖ.»

Και στην τελευταία ομιλία του στην Καλαμάτα κατέληξε λέγοντας:

  • «Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο θα υπερασπισθούμε το Έδαφος, τα Σύνορα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη μας, που είναι Έδαφος, Σύνορα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Βέβαια οι Ευρωπαίοι πιστεύουν ότι τους φέρνουμε  σε δύσκολη θέση, όταν απαιτούμε πράγματα, που υποτίθεται δεν πρέπει να ζητούμε από τους εταίρους μας, όπως να δηλώσουν ότι το Καστελόριζο δεν είναι μόνο νησί της Ελλάδας αλλά και νησί της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πολύ φοβούμαι ότι η ΕΕ δεν θα ζητήσει από την Ελλάδα και την Κύπρο να οριοθετήσουν την ΑΟΖ τους παρότι δίνει συνεχώς εντολές στα κράτη-μέλη της για διάφορα πολιτικά και οικονομικά θέματα, αλλά φαίνεται ότι τα κράτη-μέλη της ΕΕ έχουν μόνο υποχρεώσεις και όχι δικαιώματα. Φανταστείτε τις ΗΠΑ, όταν υπάρξει μια διαφορά ανάμεσα στη Φλόριδα και στη Κούβα, να δηλώσουν ότι δεν εμπλέκονται σε αυτή τη  διένεξη, γιατί δεν θέλουν να δυσαρεστήσουν τη Κούβα!

Τέλος, η Ευρώπη μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες κυνηγούν τους Κινέζους στην Νότια Σινική Θάλασσα για τις παραβιάσεις των ΑΟΖ πέντε γειτονικών κρατών, αλλά δεν κάνουν το ίδιο με παρόμοιες παραβιάσεις της Τουρκίας  στην Ανατολική Μεσόγειο. Είναι καιρός να λάβετε ξεκάθαρη θέση υπέρ του διεθνούς δικαίου και σε αυτή την περίπτωση πρόεδρε Μπάιντεν.

Hellas Journal

Τι κρύβεται πίσω από την κίνηση της Κίνας να ελαφρύνει την πίεση στους μαθητές

0

Η έγκριτη εφημερίδα της Σιγκαπούρης THE STRAITS TIMES στην κυριακάτικη έκδοσή της αφιέρωση ένα εκτεταμένο ρεπορτάζ στην κατάσταση της παιδείας για βρέφη και παιδιά μέχρι 12 ετών στην Κίνα. Και πιο συγκεκριμένα για τη βιομηχανία των φροντιστηρίων η οποία ανθεί στην Κίνα. Στο ρεπορτάζ αυτό που φέρει τον τίτλο; Τι κρύβεται πίσω από την κίνηση της Κίνας να ελαφρύνει την πίεση στους μαθητές  υπάρχουν πολλές πληροφορίες που ενδιαφέρουν την χώρα μας, πολλές από τις οποίες  δεν θα περιμέναμε να παρατηρούνται σε μια χώρα με κομμουνιστικό καθεστώς.

-Στην Κίνα, όπως και στην χώρα μας, το αίτημα για αύξηση των δαπανών για την παιδεία εκφράζεται με μεγάλη ένταση.

-Το 92% των γονιών στέλνουν τα παιδιά τους σε φροντιστήρια και οι περισσότεροι από αυτούς δαπανούν  πάνω από 10 χιλιάδες Γουέν (ισοδύναμα με πάνω από χίλια δολάρια Αμερικής) το χρόνο, σύμφωνα με πρόσφατη έρευνα.

-Η συνολική φροντιστηριακή δαπάνη για την εκπαίδευση στα νηπιαγωγεία και την πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση παιδιών μέχρι την ηλικία των 12 ετών, ήταν για το 2019 στα 800 εκατομμύρια Γιέν.

-Υπάρχει μεγάλη ανισότητα των σχολικών μονάδων ανάμεσα στο Πεκίνο και τη Σαγκάη και των πολυάριθμων επαρχιών της Κίνας.

-Οι ελλείψεις είναι εμφανέστερες στην περιοχή του Πεκίνου και της Σαγκάης όπου οι απαιτήσεις για εκπαίδευση υψηλής ποιότητας είναι αυξημένες και η βιομηχανία των φροντιστηρίων ευδοκιμεί. Πίσω από το πρόβλημα αυτό κρύβονται η ανεπάρκεια σχολικών αιθουσών και δασκάλων. Μόνο στην περιοχή του Πεκίνου το έλλειμμα δασκάλων ήταν 28 χιλιάδες για το 2019.

-Η άνθηση της βιομηχανίας των φροντιστηρίων άρχισε από το 2010, όταν το Υπουργείο Παιδείας της Κίνας έλαβε την απόφαση να ελαφρύνει τον φόρτο εργασίας των μαθητών.

-Πολλοί εκπρόσωποι γονέων εξέφρασαν τις ανησυχίες τους για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει στην σωματική και ψυχική υγεία των παιδιών η επί επτά ημέρες μελέτη των μαθητών.

Πολλοί έχουν προτείνει την απαγόρευση λειτουργίας των φροντιστηρίων.

-Οι κινέζοι γονείς αισθάνονται ισχυρή πίεση να προσφέρουν τις καλύτερες συνθήκες στα παιδιά τους, τα οποία με τη σειρά τους πρέπει να εργαστούν σκληρά για να εισαχθούν στα Πανεπιστήμια.

Ο πρόεδρος Xi Jinping χαρακτήρισε τα φροντιστήρια μια μόνιμη ασθένεια της Κίνας και υποσχέθηκε να την θεραπεύσει στα αμέσως επόμενα χρόνια.