Αρχική Blog Σελίδα 2273

ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ Η ΠΡΟΣΦΥΓΗ ΣΤΟ ΣΕ;

Από
admin
-
0
Οι Αττίλες, με τον προχθεσινό, είναι τέσσερις.
1ος 20 Ιουλίου 1974
2ος 14 Αυγούστου 1974
3ος 14 Νοεμβρίου 1983 (Ανακήρυξη ψευδοκράτους)
4ος 20 Ιουλίου 2021
Η Τουρκία προχωρά και εμείς μετράμε. Συνήθης τακτική από τότε που, ουσιαστικά, παραδοθήκαμε.
Το καθεστώς της Αμμοχώστου είναι διαφορετικό από των κατεχομένων. Μάλιστα υπάρχει και ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας που ζητά την παράδοση της πόλης στους κατοίκους της.
Επειδή η κυπριακή κυβέρνηση σκέφτεται να προσφύγει στο Συμβούλιο Ασφαλείας για να πάρει ένα ακόμη ψήφισμα, μήπως θα ήταν καλύτερο να ζητήσει συγκεκριμένα την διαφύλαξη των ορίων της από ισχυρή δύναμη του ΟΗΕ;
Όχι να πολεμήσουν άλλοι για την Κύπρο ή την Ελλάδα. Αυτό είναι ίδιον δειλών λαών. Αλλά να επιβληθεί με δυναμικό τρόπο ή απόφαση για το Βαρώσι. Τώρα, που ακόμη οι Τούρκοι δεν μπήκαν μέσα.
Ένα ακόμη ψήφισμα, απλώς, θα το έχουν στη συλλογή τους οι ηγεσίες.

Erdoğan’s Favorite Mobster Turns against Him, Reveals Secrets

Από
pcuser
-
0

by Burak Bekdil

 

Originally published under the title “Turkey’s Mobgate Reveals the Islamist Deep State.”

 

Turkish mob boss-turned-YouTube star Sedat Peker has enraptured the public with tales of murder, rape, corruption, bribery, political assassination, drug smuggling, arms shipments to jihadists, and torture committed on behalf of his erstwhile ally, President Recep Tayyip Erdoğan.

 

A powerful psychodrama is illustrating the kleptocratic face of political Islam for the Turkish people and the world.

The revelations of Turkey’s most notorious mob boss, Sedat Peker, have made Ankara’s open secrets even more open: bribery, murder, political assassination, corruption, rape, drug smuggling, arms shipments to jihadists in Syria, and torture and violence to silence the opposition.

Peker, a staunch supporter of President Recep Tayyip Erdoğan, whom he calls “brother Tayyip,” began to reveal his secrets in early May when he launched a personal feud with Interior Minister Süleyman Soylu. Since then, he has uploaded 10 videos to YouTube, which have been collectively viewed more than 100 million times at last count.

Peker’s videos have a prima facie credibility. He is a convicted crime boss who has been living abroad since 2019. He claims that Turkey offered Morocco a batch of Turkish-made Bayraktar TB-2 unmanned combat aerial vehicles either for half price or for free in exchange for his extradition. He praised the Moroccan ruler, King Muhammad VI, for honoring a principle passed down by his father, which is to never extradite anyone who defects to Morocco.

Peker left Morocco to seek refuge in the UAE, and in mid-June, Turkey formally requested his extradition from that country as well. As there is no extradition treaty between Ankara and Abu Dhabi, the UAE has not responded to the request. In addition, Turkey and the UAE have been at odds in the past over Erdoğan’s rigid support for Hamas, the Muslim Brotherhood, Qatar, and Islamist warriors in Libya.

Peker’s revelations are quite dark and scary even for a nation that is no stranger to the notion of the “deep state.” Peker resembles Salvatore “Toto” Riina, the capo di tutti capi of the Sicilian Cosa Nostra. Riina was arrested in Palermo in 1993 and has since published his memoirs.

Peker alleges that former PM Binali Yıldırım’s son, Erkam Yıldırım, was directly involved in drug trafficking via merchant fleet sailing from Venezuela to Turkey’s Mediterranean port of Mersin, and revealed dates when Yıldırım traveled to Venezuela. Yıldırım confirmed his travel but said he went there for charity purposes.

Peker further alleges that a woman who claimed to have been raped by the son of former Interior Minister Mehmet Ağar was later found dead, and that the current interior minister once warned a criminal of his impending arrest, allowing him to flee.

Peker revealed that he once ordered his gang to raid Turkey’s biggest newspaper at the government’s request.

Peker also revealed that he once ordered his gang to raid Turkey’s biggest newspaper, Hürriyet, at the government’s request; that his gang members once beat up an opposition member of parliament for the same reason; that a member of parliament who had insulted Erdoğan was tortured by his men at a police station; and that his group transferred money to gangs in Germany to assault opposition members there. The mobster also revealed the names of businessmen, police chiefs, judges, bureaucrats, investors, and journalists he claims were involved in these dirty operations.

Peker admitted having his men torture a member of parliament who insulted Erdoğan.

In a video posted on May 23, Peker said he tasked his brother, Atilla Peker, with killing Turkish Cypriot journalist Kutlu Adalı, a liberal, in 1996 upon a request from then-Interior Minister Ağar. Peker says his brother was unable to carry out the murder, though Adalı was indeed shot dead shortly afterward, in July 1996. Adalı’s assassination remains unsolved.

In his videos, Peker challenges Erdoğan’s government with the words “You will be defeated by a tripod and a camera,” though he has avoided challenging the Turkish president directly. A poll by researcher Yöneylem Sosyal Araştırmalar Merkezi revealed on May 26 that 52.6% of Turks think Peker’s revelations are true, with only 22.5% thinking the mob leader is slandering politicians for his own interests.

In November 2002, Erdoğan came to power mainly on his pledge to eradicate the “deep state” that had rattled the governments of the 1990s. Almost two decades later, the Turks are seeing that the “deep state” has exponentially flourished under Erdoğan’s Islamist government.

Burak Bekdil is an Ankara-based political analyst and a fellow at the Middle East Forum.

https://www.meforum.org/62513/turkey-mobgate-reveals-the-islamist-deep-state?goal=0_086cfd423c-39a6d605f5-33633629&mc_cid=39a6d605f5&mc_eid=887249e88d

Ο Ερντογάν επιδιώκοντας να ανακτήσει την χαμένη εμπιστοσύνη των συμμάχων του στο ΝΑΤΟ, «προσφέρει» ακριβά τον στρατό του για την ασφάλεια του αεροδρομίου της Καμπούλ

Από
admin
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτό προκύπτει από το ρεπορτάζ στις 20-7-2021 της πάντα έγκυρης ανταποκρίτριας Marie Jégo στην Κωνσταντινούπολη της εφημερίδας Le Monde με τίτλο : «Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποφασισμένος να διασφαλίσει την ασφάλεια του αεροδρομίου της Καμπούλ» (Recep Tayyip Erdogan déterminé à assurer la sécurité de l’aéroport de Kaboul). Για αυτό και υποβάθμισε, τη περασμένη Δευτέρα, τις απειλές των Ταλιμπάν που προειδοποίησαν ότι οι στρατιώτες, που είναι παρόντες στο πλαίσιο της αποστολής του ΝΑΤΟ, είναι «κατακτητές» και οφείλουν να φύγουν.

Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι σύμμαχοί τους προετοιμάζονται να φύγουν από το Αφγανιστάν, μετά από είκοσι χρόνια πολέμου, η Τουρκία σκοπεύει να παραμείνει εκεί για να διασφαλίσει, υποτίθεται, την ασφάλεια του Διεθνούς Αεροδρομίου Χαμίντ-Καρζάι στην Καμπούλ, τον κύριο δρόμο πρόσβασης στη χώρα για τους Δυτικούς διπλωμάτες και τους εργαζόμενους παροχής ουμανιστικής βοήθειας.

Η διασφάλιση της ασφάλειας αυτού του στρατηγικού σημείου εισόδου θεωρείται μια προτεραιότητα τη στιγμή που τα στρατεύματα των ΗΠΑ αποχωρούν και οι Ταλιμπάν κερδίζουν έδαφος κάθε μέρα. Οι τουρκικές δυνάμεις είναι ήδη αρμόδιες για την ασφάλεια του αεροδρομίου στο πλαίσιο της αποστολής τους στο ΝΑΤΟ. Η Τουρκία είναι διατεθειμένη να διατηρήσει αυτήν την παρουσία με αντάλλαγμα μια υλικοτεχνική και οικονομική υποστήριξη από τους συμμάχους της.

Σύμφωνα με τον Τούρκο πρόεδρο, η Ουάσιγκτον και η Άγκυρα συμφώνησαν για το πώς θα διατηρήσουν μια τουρκική δύναμη 500 ατόμων. Με αυτήν την πρωτοβουλία, ο Ερντογάν ελπίζει να επανα-χρυσώσει την ξεθωριασμένη εικόνα του έναντι της κυβέρνησης των ΗΠΑ, ειδικά μετά την αγορά των ρωσικών πυραύλων S-400.

Το μόνο μειονέκτημα είναι ότι οι Ταλιμπάν δεν είναι υπέρ της τουρκικής παρουσίας. Τους τελευταίους μήνες, έχουν προειδοποιήσει επανειλημμένα την Άγκυρα για το σχέδιό της να εξασφαλίσει την ασφάλεια στο αεροδρόμιο της Καμπούλ, ισχυριζόμενοι ότι οι Τούρκοι στρατιώτες, αν και εκπροσωπούν ένα «μεγάλο ισλαμικό έθνος», είναι «κατακτητές», όπως οι Αμερικανοί και οι σύμμαχοί τους. Οφείλουν να φύγουν.

Ενίσχυση του ρόλου της Άγκυρας

Τη Δευτέρα 19 Ιουλίου 2021, ο Ερντογάν υποβάθμισε αυτές τις απειλές, εξηγώντας ότι οι Ταλιμπάν δεν είχαν πει «ότι δεν θέλουν την Τουρκία». Πάροχος μαθημάτων, προέτρεψε τους φονταμενταλιστές αντάρτες να «τερματίσουν την κατοχή της χώρας και να δείξουν σε ολόκληρο τον κόσμο ότι η ειρήνη βασιλεύει στο Αφγανιστάν». «Απευθύνουμε μια έκκληση στους Ταλιμπάν : τερματίστε αυτήν την κατοχή», επέμεινε. Σύμφωνα με τον ίδιο, διεξάγονται συζητήσεις «είτε σε επίπεδο υπουργείου Εξωτερικών είτε στο επίπεδό [του]» για να αρθούν οι επιφυλάξεις των Ταλιμπάν. «Προσπαθούμε να δούμε ποιες συζητήσεις μπορούμε να κάνουμε και πού μπορούν να μας οδηγήσουν αυτές οι ανταλλαγές απόψεων», δήλωσε στους δημοσιογράφους τη Δευτέρα, πριν αναχωρήσει για την βόρεια Κύπρο, που αναγνωρίζεται μόνο από την Άγκυρα.

Χωρίς προηγούμενη συμφωνία με τους Ταλιμπάν, η Τουρκία, η οποία διατηρεί αρκετές εκατοντάδες στρατεύματα εκεί στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, θα δυσκολευτεί να πραγματοποιήσει επιτυχώς τα θέλω της. Οι κίνδυνοι είναι προφανείς. Στο δρόμο για την ανάκτηση του ελέγχου της χώρας, οι Ταλιμπάν θα μπορούσαν να στοχεύσουν το αεροδρόμιο από απόσταση με πυραύλους.

Τα τελευταία χρόνια, η συγκεκριμένη τοποθεσία έχει βληθεί επανειλημμένα από βομβαρδισμούς και επιθέσεις. Το 2018, μια επίθεση αυτοκτονίας που υιοθετήθηκε από την οργάνωση του Ισλαμικού Κράτους στόχευσε τον τότε αντιπρόεδρο Abdul Rashid Dostum, κατά την επιστροφή του από ένα ταξίδι στην Τουρκία.

Ενδιαφερόμενος για την ενίσχυση του ρόλου της Τουρκίας στη διεθνή σκηνή, ο Ερντογάν επιδιώκει πρωτίστως να ανακτήσει την χαμένη εμπιστοσύνη των συμμάχων της Ατλαντικής Συμμαχίας, προτείνοντας (όχι βέβαια από αγαθοεργία) τον στρατό του να εξασφαλίσει την ασφάλεια του αεροδρομίου της Καμπούλ. Η Άγκυρα προέτρεψε πρόσφατα τους περιφερειακούς συμμάχους της, το Πακιστάν και το Κατάρ, να χρησιμοποιήσουν την επιρροή τους στους Ταλιμπάν για να τους πείσουν να αποδεχθούν το τουρκικό σχέδιο.

 

Η επόμενη μέρα στα Ελληνοτουρκικά μετά την Αμμόχωστο

Από
admin
-
5

του Μιχαήλ Κωσταράκου*

Κανένας δεν μπορεί να ισχυρισθεί ότι ξαφνιάστηκε. Ο κ. Ερντογάν και οι Τούρκοι πραγματοποιούν πάντα ό,τι εξαγγέλλουν, και εξαγγέλλουν εκ των προτέρων ό,τι πρόκειται να υλοποιήσουν. Από το 2016, όσοι ασχολούνται σοβαρά με την ανάλυση των πληροφοριών και την εκτίμηση της καταστάσεώς στα Ελληνοτουρκικά, διαλαλούν σε όλους τους τόνους και χωρίς αμφιβολίες ότι ο κ. Ερντογάν έχει αρχίσει μια προσπάθεια να αναγορευθεί σε «πατέρα των Τούρκων» σε αντικατάσταση του Μουσταφά Κεμάλ, στηριγμένος σε ένα αναθεωρητισμό που έχει σταδιακά μεταβληθεί σε νέο-οθωμανικό εθνικιστικό ισλαμισμό. Η κίνηση του αυτή άγγιξε κάποια «μεγαλοιδεατική χορδή» του Τουρκικού λαού και τελικά έγινε αποδεκτή από το σύνολο του λαού και της αντιπολίτευσης.

Η θέση αυτή όμως του «πατέρα του Έθνους», παραδοσιακά κερδίζεται στην τουρκική εθνική συνείδηση κυρίως με κατάκτηση εδάφους και επέκταση της τουρκικής επιρροής και κυριαρχίας σε βάρος των γειτόνων της. Υποστηρικτικά και για τη διασφάλιση αυτής της δεσπόζουσας θέσης του κ. Ερντογάν στην Τουρκική Ιστορία  έχουν εξαγγελθεί ή υλοποιηθεί  «φαραωνικού επιπέδου» έργα και ενέργειες όπως το νέο Κανάλι στην Κωνσταντινούπολη καθώς και άλλα μεγάλα έργα υποδομών, αλλά και δράσεις όπως η μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί και αλλαγές νομοθεσίας με ισλαμικό  προσανατολισμό που ανατρέπουν τον κοσμικό χαρακτήρα του κεμαλικού κράτους.

Η ισχυρή διπλωματική αντίδραση της Ελλάδος με τη μετατροπή των Ελληνοτουρκικών προβλημάτων σε Ευρωτουρκικά και οι ξεκάθαρες θέσεις της νέας Αμερικανικής Κυβέρνησης, οδήγησαν τον κ. Ερντογάν να επιχειρήσει ένα «ανατολίτικο» παραπλανητικό ελιγμό «παζαριού» με «επίθεση φιλίας και καθησυχασμού» προς την Ελλάδα και την Ευρώπη με παράλληλη σκλήρυνση στάσης προς την Κύπρο με δημιουργία τετελεσμένων κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Ελπίζει έτσι ότι η μεν Ελλάδα  ανεπίσημα αλλά ουσιαστικά, θα εγκαταλείψει την Κύπρο να αντιμετωπίσει την κατάσταση μόνη της, θεωρώντας (εσφαλμένα) ότι η ίδια είναι ασφαλής, η ΕΕ θα εξαντληθεί σε «αυστηρές διακοινώσεις» και «έντονη δυσφορία» με τη βοήθεια της Γερμανίας ενώ οι Αμερικανοί που εκφράζονται καθημερινά εναντίον της επιθετικότητάς του, τελικά θα ρίξουν τους τόνους για να μη διασπάσουν το ΝΑΤΟ και τον οδηγήσουν στην αγκαλιά της Ρωσίας.

Υπήρχε η διάχυτη πεποίθηση μεταξύ των αναλυτών ότι η αναγκαία για τον κ. Ερντογάν απόκτηση εδάφους θα γινόταν σε βάρος των ελληνικών νησιών ή της ελληνικής κυριαρχίας ή ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ο «ελιγμός του παζαριού» του κ. Ερντογάν τον οδήγησε να αφήσει (προς στιγμήν, και αυτό το πιστεύω ακράδαντα) την Ελλάδα εκτός συγκεκριμένων εδαφικών απαιτήσεων, συντηρώντας όμως τη «φυσιογνωμία της κρίσης» με την γνωστή και συχνά χρησιμοποιούμενη απαίτηση αποστρατικοποίησης των νησιών. Ο άμεσος στόχος του έγινε πλέον η Κύπρος, τόσο με τη διακήρυξη της αδιάλλακτης θέσης του για τα «δύο κράτη», όσο και με το πρώτο βήμα (καμμία αμφιβολία ότι θα ακολουθήσουν κι άλλα) του παράνομου ανοίγματος της Αμμοχώστου, μια ενέργεια διεθνώς αδιανόητη δεδομένου ότι αποτελεί όχι απλώς μη συμμόρφωση ή αδιαφορία, αλλά κατάφορη παραβίαση των αποφάσεων των Ηνωμένων Εθνών.

Πιστεύω πραγματικά ότι δεν έχουμε πλέον το δικαίωμα να εθελοτυφλούμε με προσπάθειες κατευνασμού ή συνεννόησης, στο πλαίσιο της πολιτικής του «να τα βρούμε επιτέλους», που κάποιοι στην Ελλάδα και κυρίως στην Ευρώπη πρεσβεύουν ένθερμα. Αν η κατάφορα παράνομη ενέργεια του κ. Ερντογάν στην Κύπρο μείνει αναπάντητη από την Ελλάδα, την Κύπρο, την ΕΕ και τη διεθνή κοινότητα, θα έχει σίγουρα χειρότερη και δραματικότερη συνέχεια. Οι Τούρκοι, απόλυτα συμπαγείς πίσω από τον κ. Ερντογάν στις νέο-οθωμανικές του επιδιώξεις, αντιλαμβάνονται μόνο τη γλώσσα της ισχύος. Και ο απώτερος στόχος αυτής της αναθεωρητικής πολιτικής  ισχύος δεν ολοκληρώνεται με το 3,5% των Βαρωσίων.

Η αντίδραση μας δεν πρέπει να εξαντληθεί σε αυστηρές διακοινώσεις, αποδοκιμαστικές εξαγγελίες, τηλεδιασκέψεις και άγρια βλέμματα. Θα πρέπει να είναι ο κυματοθραύστης πάνω στον οποίο θα συντριβεί επιτέλους η μελλοντική τουρκική αναθεωρητική σχεδίαση. Η ισχυρή αντίδραση της Ελλάδος και της Κύπρου πρέπει να συμπεριλάβει το ευρύτερο δυνατό φάσμα ενεργειών σε όλα τα fora και για όλα τα θέματα που αφορούν την Τουρκία και τις οποιεσδήποτε ενέργειες και δραστηριότητες της. Το τίμημα πρέπει να γίνει όσο το δυνατόν υψηλότερο. Όταν η Τουρκία υποστεί τις συνέπειες των πράξεων της και καταλάβει ότι εξ αιτίας του δυσβάστακτου κόστους ότι δεν μπορεί να τις συνεχίσει, τότε πλέον μπορούμε να αρχίσουμε να μιλάμε για συνεννόηση, προσέγγιση και λύσεις αμοιβαίου κέρδους.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι οποιαδήποτε στρατικοποίηση της αντίδρασής μας θα πρέπει να αποφευχθεί γιατί ευνοεί τον τουρκικό σχεδιασμό. Η στρατικοποίηση της καταστάσεως θα πρέπει να παραμείνει όπως πάντα σαν η τελευταία καταφυγή, αν και εφόσον η τουρκική επιθετικότητα περάσει σε άλλο επίπεδο απειλής.

Η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι διαθέτει όχι μόνο αξιόπιστη και αποφασιστική διπλωματική ικανότητα με ισχυρά αντανακλαστικά, αλλά και μια φαρέτρα με δράσεις και ενέργειες που μπορούν (ελπίζουμε) να κάνουν τον κ. Ερντογάν, όχι να ανακαλέσει τις εξαγγελίες του (αυτό ενδεχομένως  δεν θα γίνει ποτέ) αλλά να αναστείλει σιωπηρά και να διακόψει την υλοποίηση και τη συνέχιση τους και να καταλάβει επιτέλους, με τη βοήθεια και της διεθνούς κοινότητος και των εταίρων και συμμάχων μας, ότι το τίμημα που θα κληθεί να πληρώσει όταν καταφεύγει σε τέτοιες ενέργειες μπορεί να έχει δυσβάστακτο κόστος για τον τουρκικό λαό αλλά το κυριότερο, στο χώρο των προσωπικών του επιδιώξεων, μπορεί να οδηγήσει σε αποτυχία την προσπάθεια του για την εξασφάλιση μιας μοναδικής και κυρίαρχης θέσης στην Τουρκική Ιστορία.

*Ο Στρατηγός Μιχαήλ Δημητρίου Κωσταράκος, είναι Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, π. Πρόεδρος της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ

Τουρκία: Προσπάθειες για έμμεση αναγνώριση της «ΤΔΒΚ»

Από
admin
-
0

Τη λύση δύο κρατών συνεχίζει να ακολουθεί η Άγκυρα για την Κύπρο, όπως φάνηκε και από την επίσκεψη Ερντογάν στη Λευκωσία. Πιέσεις στο Αζερμπαϊτζάν για αναγνώριση της «ΤΔΒΚ».

Ο Ταγίπ Ερντογάν στη Λευκωσία

Η πολυσυζητημένη επίσκεψη του Ταγίπ Ερντογάν στην Κύπρο ολοκληρώθηκε. Η Άγκυρα που εδώ και αρκετό διάστημα υιοθέτησε την στρατηγική της σκληρής γραμμής των δύο ξεχωριστών κρατών ως βάση συζήτησης για επίλυση, παρά τις αντιδράσεις, δείχνει πλέον ξεκάθαρα ότι δεν προτίθεται να υποχωρήσει από αυτή την γραμμή.

Ουσιαστικά όλη η προσπάθεια της τουρκικής διπλωματίας πλέον εστιάζει στην αναγνώριση της «ΤΔΒΚ». Η ελπίδα που προς στιγμήν είδαν κάποιοι, όταν την πρώτη μέρα της επίσκεψης του ο Ερντογάν από την Βουλή του ψευδοκράτους δεν εξήγγειλε τίποτε περισσότερο από την απόφαση να χτίσει νέο προεδρικό Μέγαρο και νέο κτίριο Εθνοσυνέλευσης, έσβησε την επόμενη μέρα με τις εξαγγελίες του Ερσίν Τατάρ περί απόφασης ανοίγματος του 3,5 % των Βαρωσίων.

Μπορεί κάποιοι να θεωρούν ότι οι πιέσεις του δυτικού κόσμου και ιδιαίτερα των ΗΠΑ να απέτρεψαν την εξαγγελία για τη δημιουργία βάσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών ή και ναυτικής βάσης. Πράγματι και στο εσωτερικό της Τουρκίας αναλυτές σημειώνουν ότι η τουρκική διπλωματία απέφυγε κακοτοπιές, αφού δεν προχώρησε σε ακραίες εξαγγελίες. Όμως τονίζουν ότι τα απαραίτητα έγιναν.

Ενέργειες για έμμεση αναγνώριση της «ΤΔΒΚ»

Βαρώσια ΚύπροςΗ περίκλειστη πόλη των Βαρωσίων

Πράγματι οι εξαγγελίες που έκανε ο Τατάρ για την Αμμόχωστο, καλώντας τους Ελληνοκυπρίους να πάρουν τις περιουσίες τους και να επιστρέψουν εκεί, στοχεύουν σε μια έμμεση αναγνώριση της «ΤΔΒΚ».Μάλιστα, όπως γράφεται στον τουρκοκυπριακό τύπο, μέσα στην περιοχή που αποχαρακτηρίζεται από στρατιωτική, βρίσκονται 36 ακίνητα Ελληνοκυπρίων που έχουν ήδη προσφύγει στο ΕΔΑΔ ή και στην τουρκοκυπριακή επιτροπή ακινήτων για να αποζημιωθούν.

Οι Ελληνοκύπριοι που πιθανότατα θεωρούσαν ότι στρίμωχναν την Άγκυρα με αυτές τις προσφυγές θα βρεθούν προ διλήμματος. Να αποζημιωθούν ή να πάρουν πίσω την περιουσία και να γυρίσουν στα Βαρώσια υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση, αναγνωρίζοντας έμμεσα την κρατική της υπόσταση; Ή να αποποιηθούν την περιουσία τους;

Ασφυκτική πίεση στο Αζερμπαϊτζάν

Ερντογάν ΑλίγιεφΕρντογάν και Αλίγιεφ στο Αζερμπαϊτζάν

Είναι ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται για ένα βήμα εντυπωσιασμού, με το βλέμμα στραμμένο στο εσωτερικό της Τουρκίας, όπως νομίζουν ορισμένοι αναλυτές ή και πολιτικοί στην Ελλάδα. Αλλά ούτε μόνο ένα μικρό βήμα για να ζυγιστούν οι αντιδράσεις. Σαφώς η Άγκυρα μετρά τώρα τις αντιδράσεις, με αυτή των ΗΠΑ που ήταν άμεση και κάθετη, να βαραίνει και άλλο της ήδη βεβαρημένες σχέσεις των δύο χωρών. Αλλά κύριος στόχος είναι να γίνονται έστω και μικρά βήματα που βάζουν λιθαράκια στην προσπάθεια αναγνώρισης του ψευδοκράτους. Καθώς μόνο τότε θα έχει πραγματικό υπόβαθρο συζήτησης η λύση στη βάση των δύο κρατών, που διατυμπανίζει ως προϋπόθεση ο Πρόεδρος της Τουρκίας.

Γι αυτό ασκεί ασφυκτική πίεση στο Αζερμπαϊτζάν, το οποίο στήριξε στον πόλεμο με την Αρμενία. Η δήλωση Ερντογάν απαντώντας σε δημοσιογράφο κατά την επίσκεψη, ότι «η αναγνώριση από το Αζερμπαϊτζάν πρέπει να θεωρείται δεδομένη» είχε προφανώς αυτό τον σκοπό. Ακόμη κι αν μέχρι στιγμής ο Αλίγιεφ εμφανίζεται επιφυλακτικός για ένα τέτοιο βήμα, υπολογίζοντας το πιθανό κόστος που θα έχει στις σχέσεις του με την Δύση, έστειλε αντιπροσωπεία που παρέστη στις τελετές της 20ής Ιουλίου.

Επιβεβαιώνεται το αναμενόμενο

ΒαρώσιαΤα Βαρώσια – Από την φιέστα Ερντογάν το περασμένο φθινόπωρο

Επίσης ο Πρόεδρος της Τουρκίας και κατά την επίσκεψη δήλωσε πως σε περίπτωση που το φθινόπωρο εμφανιστούν γεωτρύπανα στα οικόπεδα που έχει παραχωρήσει η Κύπρος (βλ. exxon mobil), θα πράξει τα δέοντα για να υπερασπιστεί τα δικαιώματα των Τουρκοκυπρίων.

Τελικά το αναμενόμενο γι αυτό το καλοκαίρι επιβεβαιώνεται. Την σκυτάλη από το περσινό θερμό καλοκαίρι στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο παίρνει η πολύπλοκη κατάσταση στο Κυπριακό, που 47 χρόνια μετά φαντάζει ακόμη δυσεπίλυτο. Κι ακόμη περισσότερο, όταν στην Άγκυρα δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι το Κυπριακό λύθηκε του 1974.

Η πορεία θα δείξει κατά πόσο οι σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας ή καλύτερα Μπάιντεν-Ερντογάν και κατά προέκταση οι ισορροπίες στην τουρκική οικονομία θα καθορίσουν τις εξελίξεις στο Κυπριακό και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις, φυσικά σε συνδυασμό με τις διπλωματικές ενέργειες Ελλάδας και Κύπρου.

Ανδρέας Ρομπόπουλος, Κωνσταντινούπολη

DW

DW

Η Ρωσία, η Κίνα και το Διαδίκτυο

Από
admin
-
0

ΜΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΑΡΑΤΤΕ

Από
admin
-
4
Μη μου τους κύκλους τάραττε! … είπε ο Αρχιμήδης στον Ρωμαίο στρατιώτη, ο οποίος τον βρήκε στην παραλία την ώρα που μελετούσε κάποιο Γεωμετρικό πρόβλημα γράφοντας στην άμμο. Όμως ο στρατιώτης έβγαλε το σπαθί του και τον σκότωσε.
Αυτή θα είναι και η μοίρα μας αν δεν αλλάξουμε νοοτροπία.
Ο κόσμος αλλάζει και όποιος δεν είναι έτοιμος για τις αλλαγές θα μείνει εκτός νυμφώνος.
Ο Ερντογάν φροντίζει να μας το υπενθυμίζει αλλά το σύστημα, γενικώς, και όχι, μόνο το πολιτικό, δεν είναι διατεθειμένο να αλλάξει νοοτροπία. Μαζί του δεν αλλάζει νοοτροπία και η κοινωνία η οποία αναλώνεται σε συζητήσεις, αντιπαραθέσεις, ωραίες θεωρίες αλλά όταν έρχεται η κρίσιμη ώρα, ζητά υποχωρήσεις.
Όποιος τα επισημαίνει αυτά, εισπράττει δύο λαϊκισμούς. Ο ένας από τη μια πλευρά επικαλείται την αγωνιστικότητα και την αποφασιστικότητα του λαού όπως την είδαμε με την είσοδο μασκοφόρων σε τηλεοπτικό κανάλι στην Κύπρο. Εκ του ασφαλούς όλοι αγωνιστές. Εκεί που χρειάζεται, στην αποτροπή του Ερντογαν να επισκεφθεί την Κύπρο και σε μια διαδήλωση από κοινού με τους τουρκοκύπριους που αντιτίθενται στην επίσκεψη, κοτούλες.
Η άλλη πλευρά που έχει γίνει το κατεστημένο της χώρας έχει την αντίληψη πως ό,τι ξεφεύγει από την δουλική υποταγή στους προστάτες και την παράκληση προς αυτούς κάθε φορά να σώσουν την Ελλάδα (άλλοι, όχι εμείς), είναι πολεμοχαρές.
Η εκτίμηση, δηλαδή, πως όπως πορεύονται τα πράγματα το παιχνίδι είναι χαμένο και στην Κύπρο και σε όλα τα μέτωπα με την Τουρκία (ο Ερντογάν χορεύει την Αθήνα με όποιον χορό θέλει) και πως επιβάλλεται μια άλλη, πιο δυναμική πολιτική, θεωρείται εθνικιστική και πολεμοχαρής.
Με άλλα λόγια, αφού στο παιχνίδι δεν φαίνεται να μπορεί να ανταπεξέλθει η Αθήνα και η Λευκωσία, όπως όλα δείχνουν, για την τάση αυτή η λύση δεν είναι μια δυναμικότερη στάση αλλά η υποχώρηση. Αποδοχή των τετελεσμένων και εκχώρηση στην Τουρκία δικαιωμάτων που δεν έχει. Η Κύπρος, όμως, δεν είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο του ελληνισμού. Η Κύπρος, είναι το τελευταίο φυλάκιο του ελληνισμού. Αν πέσει, το παιχνίδι για τον ελληνισμό τελείωσε. Το είπε προχθές και ο επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ Χρήστος Χριστοδούλου σε μια εκπομπή της διαδικτυακής τηλεόρασης Ανιχνεύσεις web tv.
Αυτή, η παραχώρηση, δηλαδή, για να έχουμε την ησυχία μας, είναι και η θέση του συνόλου, σχεδόν, των πολιτικών δυνάμεων στην χώρα. Πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, άνευ δυνατότητας σημαντικής επιρροής.
Απέναντι σε αυτό το φαινόμενο σε επίπεδο κοινωνίας αναπτύσσονται, απλώς, θεωρίες αλλά όταν έρχεται η κρίσιμη ώρα κανείς δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει τον φραπέ στην παραλία ή το εσπρέσσο στο Κολωνάκι. Παραμύθι, εξυπνακισμοί, αλλά στην ουσία μηδέν.
Θυμάμαι την δεκαετία του 70, προς το τέλος της, είχε πάρει φωτιά μια δεξαμενή καυσίμων που διατηρούσαν τα Σκόπια στη Θεσσαλονίκη. Επι πολλές ημέρες ειδικοί και μη ανέλυαν το φαινόμενο και τις επιπτώσεις του. Λίγο πολύ θα καταστρεφόταν η πόλη. Κι απο λεπτό σε λεπτό η δεξαμενή θα εκρήγνυτο. Σχέδια επι σχεδίων πως θα σβήσουν την φωτιά οι δυνάμεις της πυροσβεστικής, καθηγητικές και άλλες αναλύσεις και προτάσεις. Όλοι παρακολουθούσαμε το φαινόμενο ανήσυχοι σαν να έχουμε βγάλει κάποια πανεπιστημιακή σχολή γνωρίζοντας τα πάντα στη θεωρία. Αλλά η θεωρία απέτρεπε οποιαδήποτε ενέργεια. Θα επήρχετο καταστροφή. Δεν έπρεπε τίποτε να γίνει. Απλώς, περιμέναμε το μοιραίο για να δούμε τις διαστάσεις του. Και παρακαλούσαμε τον Θεό.
Μέχρι που τα Σκόπια ζήτησαν από την ελληνική κυβέρνηση να στείλουν τα ίδια μια δύναμη να σβήσει τη φωτιά.
Περιμέναμε με αγωνία να δούμε τι θα συμβεί. Ήρθαν δύο τρείς δεκάδες άνθρωποι, ανέβηκαν στην δεξαμενή και σε διάστημα μικρότερο της ώρας έσβησαν την φωτιά και έσωσαν την δεξαμενή με το καύσιμο της ΄χώρας τους. Φυσικά και τη Θεσσαλονίκη.
Βεβαίως, εμείς και την επομένη συνεχίσαμε τις αναλύσεις.
Αυτό γίνεται και σήμερα. Η Τουρκία δρα και εμείς θεωρία. Θα πάει, σήμερα ο Δένδιας στο Ισραήλ (στάχτη στα μάτια της ελληνικής κοινής γνώμης) και μετά θα πάει και στην Κύπρο θα δώσει και συνέντευξη τύπου. Και λοιπόν; Πιθανώς θα χαρούν πως ο Ερντογάν περιορίστηκε στο άνοιγμα του 3,5% των Βαρωσίων. Χωρίς να λαμβάνουν υπόψη πως με την κίνησή του αιχμαλωτίζει την ελληνική και ελληνοκυπριακή πλευρά στις διαπραγματεύσεις.
Η Τουρκία κατέκτησε τα κατεχόμενα με αίμα. Και ό,τι κατακτάται με αίμα δεν παραχωρείται με διαπραγματεύσεις.
Αθήνα και Λευκωσία μπροστά στην τουρκική επέλαση λειτουργούν σαν τον Αρχιμήδη αλλά το σπαθί έχει βγει και θα τους πάρει το κεφάλι.
ΥΓ: Επαναλαβάνω πως δεν υπάρχει στον κόσμο άνθρωπος που να είναι πιο φιλειρηνικός από μένα. Αλλά δεν βλέπω άλλον τρόπο να διασφαλίσουμε την ειρήνη, χωρίς να υποδουλωθούμε, από την αλλαγή νοοτροπίας σε σχέση με την αντιμετώπιση της Τουρκίας.
Δείτε και την εκπομπή που κάναμε προχθές στην διαδικτυακή τηλεόραση Ανιχνεύσεις web tv με όλη την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων που μόλις αποστρατεύθηκε και άλλους εκλεκτούς προσκεκλημένους.
Π.Σ.

Ο Παραλογισμός (ανορθολογισμός) στην Πυρηνική Στρατηγική του Τραμπ

Από
admin
-
0

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι ένας πυρηνικός πόλεμος δεν είναι δυνατός, ή τουλάχιστο πιθανός, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια20 Ιουλίου 2021

Ο πόλεμος, η επέκταση και ο ιμπεριαλισμός υπήρξαν ένας κύριος δρόμος που πήρε ιστορικά το δυτικό καπιταλιστικό σύστημα προκειμένου να ξεπεράσει τις κρίσεις και τα αδιέξοδά του, όπως κατέδειξε η εμπειρία της αποικιοκρατίας και των δύο παγκοσμίων πολέμων. Επί έναν αιώνα παρατηρούμε  επίσης την παρουσία μιας σαφούς ολοκληρωτικής τάσης μέσα στο δυτικό καπιταλιστικό σύστημα, τείνουσας στον πόλεμο, σε διαρκή ανταγωνισμό με άλλες, πιο μετριοπαθείς τάσεις. Πίσω από το υποτιθέμενο “αντιπολεμικό”, “αντι-κατεστημένο” προφίλ που καλλιέργησε ο Ντόναλντ Τραμπ, εύκολα μπορούμε να διακρίνουμε τους εκπροσώπους της φιλοπόλεμης τάσης του συστήματος.

Είναι γεγονός ότι η εμφάνιση του πυρηνικού όπλου τροποποίησε βαθιά της πολεμικές τακτικές και στρατηγικές, χωρίς όμως να καταργήσει τις αλήθειες που προαναφέραμε. Μέχρι τις μέρες μας συνεχίζεται αδιάκοπη η προσπάθεια να επιτευχθεί μια συντριπτική πυρηνική υπεροχή, που θα επέτρεπε τελικά τη νίκη σε μια πυρηνική σύγκρουση, χωρίς απαράδεκτο κόστος από την ανταπόδοση του αντιπάλου. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν ότι ένας πυρηνικός πόλεμος δεν είναι δυνατός, ή τουλάχιστο πιθανός, αλλά αυτό δεν είναι αλήθεια. Μια πυρηνική σύγκρουση παραμένει πάντα ένας πολύ πραγματικός κίνδυνος. ‘Όπως η τεχνολογία γίνεται όλο και πιο περίπλοκη και ανεξέλεγκτη και όλες οι κοινωνικές και διεθνείς συγκρούσεις καθίστανται όλο και πιο σοβαρές, ο κίνδυνος ενός καταστροφικού πολέμου τείνει να αυξάνεται, όχι να μειώνεται.

Μόνο η πεποίθηση ότι μια μέρα θα είναι ίσως σε θέση να εξαπολύσουν ένα νικηφόρο πυρηνικό πόλεμο (ή να απειλήσουν με έναν τέτοιο πόλεμο) και η επιθυμία να το κάνουν μπορεί να εξηγήσει το ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες πήραν την πρωτοβουλία διάλυσης σχεδόν όλης της δομής του ελέγχου των εξοπλισμών που συμφωνήθηκε στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου (όπως η συνθήκη ABM για την απαγόρευση των αντιβαλλιστικών όπλων, η συνθήκη INF για την απαγόρευση των πυρηνικών δυνάμεων μεσαίου βεληνεκούς, η συνθήκη Open Skies, των «Ανοιχτών Ουρανών). Ο Τραμπ ακολούθησε μια πολύ επιθετική πυρηνική πολιτική, πηγαίνοντας από τους «μηδέποτε τερματιζόμενους πολέμους» (“never-ending-wars”) του Ομπάμα στην προετοιμασία των “κατακλυσμιαίων” πολέμων. Πίσω από αυτόν τον υποτιθέμενο ειρηνιστή, απομονωτιστή, φιλο-Ρώσο Πρόεδρο, εύκολα βρίσκει κανείς τις πιο εξτρεμιστικές και παράλογες (ανορθολογικές) δυνάμεις που παρήγαγε ο δυτικός καπιταλισμός και ιμπεριαλισμός (Νετανιάχου, Νεοσυντηρητικοί, Πομπέο, Μπόλτον, Χριστιανοί Σιωνιστές, εξτρεμιστές Σιωνιστές, Τζόνσον, Μπολσονάρου, ευρωπαϊκή Άκρα Δεξιά, Μόντι κλπ.). Δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που η διεθνής Άκρα Δεξιά κρύβει το πραγματικό της πρόγραμμα πίσω από ένα φιλειρηνικό και αντικαθεστωτικό προσωπείο. Και ο Αδόλφος Χίτλερ εξελέγη ως “Σοσιαλιστής” και παρέστησε με αρκετή επιτυχία τον φίλο της Μόσχας. Οι αυταπάτες για τον ρόλο του δεν διελύθησαν πριν τις 22 Ιουνίου του 1941.

Ο παραλογισμός (ανορθολογισμός) και η απουσία συνοχής είναι τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του πολιτικού λόγου του Τραμπ. Κατά τις πρώτες νέο-αποικιακές εξορμήσεις των Νεοσυντηρητικών (πόλεμος στο Ιράκ κλπ.) το ιμπεριαλιστικό τους σχέδιο, παρά τον υπερφιλόδοξο χαρακτήρα του, μπορούσε να θεωρηθεί ότι διέθετε μια ρεαλιστική πιθανότητα επιτυχίας. Πουλήθηκε στους αμερικανούς και τους πολίτες των άλλων δυτικών κρατών ως ένα ορθολογικό ιμπεριαλιστικό σχέδιο. Ο πολιτικός λόγος των Νεοσυντηρητικών (Μπους υιός, Τσένεϊ, Νούλαντ κλπ.) ανταποκρινόταν σε αυτή την κατάσταση.

Το 2017 όμως, για να σταματήσεις τη Ρωσία στη Μέση Ανατολή και για να ανατρέψεις το καθεστώς του Ιράν (και αύριο της Κίνας) πρέπει να πας στην απειλή ή και στη χρήση του πυρηνικού όπλου. Κι αυτό είναι αδύνατο να το “πουλήσεις” σε μια “φυσιολογική” δυτική κοινή γνώμη. Χρειάζεσαι επομένως ένα κλασικό ολοκληρωτικό καθεστώς και μεγάλες δόσεις παραλογισμού. Άνθρωποι με τη διανοητική και ψυχολογική δομή του Τραμπ εμφανίζονται στη σκηνή της Ιστορίας, μόνο όταν θέλει να προκαλέσει καταστροφές.

Με δεδομένη την κλιματική, πυρηνική και μεσανατολική πολιτική του Τραμπ, και την ιδεολογία που προωθεί, η απομάκρυνσή του από ένα από τα κύρια κέντρα εξουσίας του ακόμα κυρίαρχου δυτικού καπιταλιστικού συστήματος μείωσε την πιθανότητα μιας παγκόσμιας καταστροφής. Η ήττα του όμως δεν είναι οριστική. Όσο για την αντίπαλη τάση, επίσης χαρακτηρίζεται από καθαρά ολοκληρωτικές τάσεις που την διατρέχουν, αν και διαφορετικές στις μορφές και στις μεθόδους τους. Τουλάχιστο όμως, η τάση του Μπάιντεν φαίνεται, το λιγότερο, να καταλαβαίνει ότι, ακόμα και για να κυριαρχήσεις στον κόσμο, ο κόσμος πρέπει να συνεχίσει να υπάρχει!

Σημείωση: Το κείμενο αυτό είναι περίληψη της εισήγησης που έκανε ο συγγραφέας στο συνέδριο για “τον κόσμο 60 χρόνια μετά τη διάσκεψη του Βελιγραδίου των Αδεσμεύτων”. Το συνέδριο οργάνωσαν τα Πανεπιστήμια Παρίσι – 1 (Πάνθεον – Σορβόννη) και της Χάβρης στις 20-22 Φεβρουαρίου 2021

Πηγή: kosmodromio.gr

Τι επιδιώκει ο Ερντογάν, που διολισθαίνει η Ελλάδα και γιατί το casus belli του Ελληνισμού είναι εξαιρετικά επείγουσα επιλογή

Από
admin
-
2

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Οι Τουρκικοί ελιγμοί αποδίδουν. Αυτοί που τους υποτίμησαν και πολύ περισσότερο εκείνοι που παραμυθιάστηκαν για την δήθεν αυθεντικότητα και την ειλικρίνεια των «δεσμεύσεων» που έχουν αναληφθεί από την πολιτική ηγεσία των Τούρκων, οφείλουν έστω και λίγο πριν από την ύστατη ώρα, να συνειδητοποιήσουν ότι η αναθεωρητική Τουρκία, ΔΕΝ προέβη σε υποχωρήσεις, ΟΥΤΕ έναντι της Ελλάδας ΟΥΤΕ έναντι των λοιπών ισχυρών Δυτικών «συμμάχων» της και προφανώς η επιλογή της ΔΕΝ είναι να ενσωματωθεί στην περιφερειακή εξίσωση σταθερότητας με όρους σεβασμού των κανόνων του Διεθνούς Δικαίου…

Η Τουρκία διαχειρίζεται τον χρόνο παραγωγικά και έχει πάρα πολύ ξεκάθαρες στοχεύσεις γι’ αυτά που επιδιώκει, ΤΟΣΟ έναντι του Ελληνισμού όσο ΚΑΙ σε συνάρτηση με τον νέο αναβαθμισμένο ρόλο που διεκδικεί, στην νέα Αρχιτεκτονική ισχύος που τελεί υπό διαμόρφωση.

Απέναντι στην χώρα μας, κλιμακώνει σταθερά μια διαρκή, εναλλασσόμενη, πολυεπίπεδη και πολυμορφική επιθετικότητα η οποία αποτελεί μέρος της ενιαίας και αδιαίρετης τακτικής που έχει υιοθετήσει προκειμένου να προωθήσει αποτελεσματικά τις ευρύτερες στρατηγικές της επιδιώξεις. Συνεχίζει ανεμπόδιστα να χορογραφεί το γαϊτανάκι των περιφερειακών εξελίξεων – μετατοπίζοντας ακόμη και το κέντρο βάρους κατά το δοκούν – και αυτό που φιλοδοξεί, είναι να στραγγαλίσει διπλωματικοπολιτικά αλλά και επί του πεδίου τις κρίσιμες προτεραιότητες του Ελληνισμού σε Ελλάδα, σε Κύπρο αλλά και στον ευρύτερο ζωτικό γεωπολιτικό χώρο στον οποίο θεμελιώνονται κυριαρχικά δικαιώματα που λειτουργούν ως ανάχωμα στον αναθεωρητικό της μεγαλοϊδεατισμό.

Η Τουρκία, στην προσπάθειά της να ισχυροποιήσει τις αναθεωρητικές της επιδιώξεις, δεν ακολουθεί τον κώδικα της φοβικής σκέψης, ούτε και το σύστημα των αντιλήψεων το οποίο υιοθετούν οι υποτιθέμενα «συνετοί» στρατηγιστές που διαπρέπουν στην χώρα μας και καθηλώνουν την στρατηγική σκέψη στον αστερισμό της ηττοπάθειας.

Στην Κύπρο, επιβάλει ένα καινούριο πακέτο τετελεσμένων και εκβιασμών και σχεδιάζει να διχάσει τον Ελληνισμό, διευρύνοντας παράλληλα το εύρος των «κεκτημένων» του Αττίλα, γιατί απλούστατα κανείς δεν την εμπόδισε.

Την ίδια στιγμή, δεν διστάζει να εργαλειοποιήσει ακόμη και τον ΟΗΕ προκειμένου να προαναγγείλει με τρόπο εκβιαστικό όλα όσα απαιτεί να της εκχωρηθούν στο Αιγαίο και στην ΝΑ Μεσόγειο.

Η επιστολή που κατατέθηκε στον ΟΗΕ, δεν είναι ένα κείμενο που αντιμετωπίζεται με αφορισμούς και διπλωματικές νουθεσίες. Είναι μια παρέμβαση με ευρύτερες προεκτάσεις, το περιεχόμενο της οποίας στηρίζεται έμπρακτα με πρωτοβουλίες και δράσεις ΚΑΙ επί του πεδίου και σύντομα η πατρίδα μας θα την βρει μπροστά της σε επόμενους βηματισμούς.

Η Τουρκία επιδιώκει να καταλύσει την Αρχιπελαγική φυσιογνωμία της Ελληνικής θάλασσας του Αιγαίου και μέσα από το συστηματικό ροκάνισμα των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας, να επιβάλει ντε φάκτο και την οριστική του διχοτόμηση.

Η προκλητική παρουσία του Ερντογάν στην κατεχόμενη Κύπρο και η επίσης προκλητική ανακοίνωσή του για άνοιγμα τμήματος της Αμμοχώστου, ενεργοποιεί μια καινούρια επιθετική τακτική που καταβαραθρώνει το κύρος του ΟΗΕ, ακυρώνοντας στην πράξη τα ψηφίσματα 550/84 και 789/92 αλλά και την ίδια την Συμφωνία του 1979 που επισφραγίζεται με την αιγίδα του. Το πρόβλημα βεβαίως ΔΕΝ είναι ποσοτικό και η στρατηγική βαρύτητα της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας ΔΕΝ υποβαθμίζεται επειδή η απόφαση των Ερντογάν- Τατάρ δεν αφορά σε ολόκληρη την περίκλειστη περιοχή, αλλά σε ένα ποσοστό της τάξης του 3,5% του συνολικού της μεγέθους.

Με την συγκεκριμένη απόφαση ο Αττίλας διευρύνει το αποτύπωμά του, ο ΟΗΕ οδηγείται στην απόλυτη απαξίωση, ενώ η συγκεκριμένη απόφαση ισοδυναμεί την πράξη με κλιμάκωση πολεμικής επιχείρησης, σε βάρος της Κύπρου αλλά και Ελλάδας.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε επιτέλους, πως όλα τα παραπάνω, ΔΕΝ είναι προϊόν των επιλογών μιας στριφνής πολιτικής διοίκησης υπό τον Ερντογάν, που προϊόντος του χρόνου θα αμβλύνουν την δυναμική και την επικινδυνότητά τους. Είναι επιλογές που συνθέτουν την κυρίαρχη αντίληψη της Τουρκικής πολιτικής ελίτ και ενσωματώνονται στο νεο-οθωμανικό όραμα του 21ου Αιώνα, ενώ όλες οι τάσεις στο Τουρκικό πολιτικό σύστημα, ανταγωνίζονται με διάθεση πλειοδοσίας, σε συμπεριφορές προσαρμοσμένες απόλυτα στις ανάγκες  αυτού του οράματος. Και το χειρότερο όλων, είναι πως ισχυρές δυνάμεις στο παραδοσιακό Δυτικό σύστημα, ΔΕΝ τοποθετούνται με τρόπο κατηγορηματικό απέναντι σε αυτόν τον περιφερειακό γεωπολιτικό εφιάλτη, ενώ υπάρχουν και εκείνες που συντηρούν την αυταπάτη ότι μπορούν να τον εργαλειοποιήσουν για να ενδυναμώσουν μια αναθεωρημένη Δυτική ισχύ στο νέο πολυδύναμο ανταγωνιστικό περιβάλλον.

Η Τουρκία ωστόσο φροντίζει να καταστήσει σαφές, ότι τόσο οι ενδοσυμμαχικές διαφοροποιήσεις της, όσο και η περιφερειακή διεύρυνση που χτίζει μεθοδικά, έχουν στρατηγικό αποτύπωμα, έχουν  επιθετικό πρόσημο και επιστρατεύονται για να φιλοτεχνήσουν το προφίλ μιας ισχυρής περιφερειακής δύναμης η οποία συγκροτεί ένα περιφερειακό σύστημα ισχύος σε ένα ευρύτερο περιβάλλον τουρκογενών πληθυσμών  και ισλαμικών γεωπολιτικών οντοτήτων.

Με τον σχεδιασμό αυτόν να βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη… Με τις πειρατικές επεμβάσεις της Τουρκίας να αποδίδουν καρπούς και να διασφαλίζουν την εδραίωση ενισχυμένης και μόνιμης Τουρκικής παρουσίας – επιρροής σε Ασία, Αφρική αλλά και Βαλκανική… Με τον κίνδυνο να προκύψουν ανατροπές που να δρομολογήσουν την αποκατάσταση ή την βελτίωση των σχέσεων της Τουρκίας με χώρες που οι σχέσεις αυτές έχουν διαρραγεί ή κλονιστεί, με αποτέλεσμα να προκύψει έτσι μια νέα και πιο δυσκολοδιαχειρίσιμη πραγματικότητα,  η Ελλάδα αποφάσισε να επενδύσει στο «ήρεμο καλοκαίρι» αγκιστρωμένη στο δόλωμα του τουριστικού αφηγήματος και με το βλέμμα στραμμένο στην εσωτερική κατανάλωση και στις δημοσιονομικές της δεσμεύσεις.

Με την επιλογή της αυτή, η χώρα μας παραιτήθηκε προκαταβολικά και με εύσχημο τρόπο, από το δυνητικό οπλοστάσιο που είχε υποχρέωση να ενεργοποιήσει προκειμένου να ανακόψει την προδιαγεγραμμένη, ήπια αλλά καθ’ όλα αποτελεσματική θερινή νεο-οθωμανική επέλαση και να τροποποιήσει τους κανόνες του παιχνιδιού. Έτσι…

  • Τα Ευρωπαϊκά αναχώματα ΔΕΝ ενεργοποιήθηκανκαι το συνακόλουθο κλίμα της ανοχής που επιδεικνύεται στην τουρκική πειρατική δράση ΔΕΝ έχει ανατραπεί…
  • Στην Γερμανική αμετροέπεια παραχωρήθηκε ζωτικός χώροςώστε να υπάρξει σταδιακά μια απαράδεκτη διολίσθηση στην κατεύθυνση της αποδοχής και εν τέλει την μονιμοποίησης των τετελεσμένων του Τουρκολιβυκού μνημονίου από την Ευρωενωσιακή καρικατούρα…
  • Με την Κύπρο ΔΕΝ επανασχεδιάστηκε μια πολιτική ενιαίας διαχείρισης της Τουρκικής επιθετικότηταςσε επίπεδο διπλωματικοπολιτικό αλλά και επιχειρησιακό κατά τρόπο ικανό να τροποποιήσει αιφνίδια τα πραγματικά δεδομένα…
  • Η προστιθέμενη αξία του ενοποιημένου Ελληνικού και Κυπριακού ζωτικού γεωπολιτικού χώρου ΔΕΝ  επανατοποθετήθηκε στο γεωπολιτικό χρηματιστήριοώστε να προκύψουν οι νέες προνομιακές μετοχές που ΔΕΝ θα είναι διόλου εύκολο να αγνοηθούν από τους Αμερικανοευρωπαίους εταίρους…
  • Ελλάδα και Κύπρος σταδιακά διολίσθησαν στο ευνοϊκό για την Τουρκία διαχειριστικό περιβάλλον της Διζωνικής – Δικοινοτικήςπου εκτίναξε στα ύψη τον τουρκικό μαξιμαλισμό και έφερε εν μέσω προκλητικότατων διθύραμβων, τον Ερντογάν στα Βαρώσια.

Τραγικό ορόσημο των τελευταίων 24ώρων, υπήρξε η ουσιαστική σιωπή με την οποία αντιμετωπίστηκε, μια αμιγώς στρατιωτική επιχείρηση, με την οποία  Τουρκία στοχοποίησε σκάφος του Κυπριακού Λιμενικού.

Ενδεικτικό τέλος της καθολικής απροθυμίας να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, από την οποία εμφορούνται τόσο η Ελληνική όσο και η Κυπριακή πολιτική ελίτ, είναι το γεγονός πως ΟΥΤΕ η Ευρωπαϊκή Ένωση εκβιάστηκε… ΟΥΤΕ οι ΗΠΑ πιέστηκαν με όλα όσα τις κάνουν να πονούν… ΟΥΤΕ οι περιφερειακές συνευρέσεις στις οποίες συμμετέχουν η Ελλάδα και η Κύπρος συνειδητοποίησαν – παρά τον πλούτο των ευκαιριών που έχουν προκύψει κατά την διάρκεια της τελευταίας διετίας – πως πραγματικά στρατηγική περιφερειακή συνεργασία χωρίς σαφές αντιτουρκικό πρόσημο, ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει.

Και για να τελειώνουμε επιτέλους με τα προσχήματα και με αυτό το τρισάθλιο κρυφτό του Ελληνικού και Κυπριακού πολιτικού κόσμου με την αλήθεια…

Η παρέμβαση του Ερντογάν στα κατεχόμενα, δεν συνιστά και δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται απλώς ως μια απαράδεκτη πρόκληση. Είναι πράξη αποσταθεροποίησης του status της νομιμότητας και εν τέλει της ίδιας της γεωπολιτικής υπόστασης της Κύπρου…

Οι θεσμοί που θεμελιώνουν αυτήν την υπόσταση, την οποία αναγνωρίζει σύσσωμη η Διεθνής κοινότητα – και η οποία ειρήσθω εν παρόδω στιγματίζει με τρόπο διακριτό την Κατοχή σε μια ανεξάρτητη και κυρίαρχη χώρα μέλος πολλών Διεθνών οργανισμών – ισχυροποιούνται με πολλαπλές αποφάσεις του ΣΑ, με τρόπο σαφή, απόλυτο και κατηγορηματικό και στο πνεύμα αυτών των αποφάσεων, αυθαίρετα και κυρίως παράνομα υβριδικά κακέκτυπα ΔΕΝ υπεισέρχονται και ΔΕΝ γίνονται ανεκτά από κανέναν…

Οι ανακοινώσεις λοιπόν του Ερντογάν, δεν συνιστούν είδηση για την Ελλάδα και την Κύπρο. Συνιστούν πράξεις κρατικής πειρατείας από μια απροκάλυπτα αναθεωρητική δύναμη, και θα πρέπει να ενεργοποιήσουν το CASUS BELLI του Ελληνισμού, με τρόπο ικανό να θέσει συμμάχους και αντιπάλους ενώπιον των μεγάλων τους ευθυνών.

Ο Ερντογάν και η Τουρκία, ΔΕΝ δικαιούνται να προγραμματίζουν δράσεις και παρεμβάσεις στο έδαφος της Κατοχής. Αντιθέτως, η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν να επισημάνουν σήμερα κιόλας σε όλα τα διεθνή φόρα αλλά και σε σειρά πρωτοβουλιών που οφείλουν να αναλάβουν για διμερείς συναντήσεις με επιλεγμένους συμμάχους τους, ότι οι παρεμβάσεις της κατοχικής δύναμης στο έδαφος του κατεχόμενου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας, συνιστούν πολεμική πράξη και ως τέτοια θα αντιμετωπιστεί. Και αυτό οφείλουν να το πράξουν παράλληλα με την απαραίτητη επιχειρησιακή προετοιμασία…

Ας είμαστε σαφείς κύριοι…

Αν ο Αττίλας ΔΕΝ πεταχτεί στη θάλασσα και εάν οι θεραπαινίδες του ΔΕΝ ταΐσουν τα ψάρια της Μεσογείου, τότε η επιχείρηση που προβλέπει τον γεωπολιτικό εκτουρκισμό ολόκληρης της Κύπρου, ΔΕΝ πρόκειται να ανακοπεί.

Και εάν η επιχείρηση του γεωπολιτικού εκτουρκισμού της Κύπρου δεν ακυρωθεί χθες, τότε η εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας τίθεται σε ευθεία αμφισβήτηση και ουδείς εκ των συμμάχων θα σπεύσει να αποτρέψει αυτήν την εξέλιξη, για να εμποδίσει τον ακρωτηριασμό μιας χώρας που αρκείται να αναμασά αποφθέγματα και διάφορα κλισέ για τα Δίκια της, αλλά κατά τα λοιπά και επί της ουσίας, δηλώνει απρόθυμη να επιβιώσει.

Στείλτε λοιπόν τώρα στον τουρκοδιάβολο τους κήρυκες της «σύνεσης» και του συμβιβασμού και φροντίστε να κάνετε ξεκάθαρο στους όποιους ελάχιστους Ελληνοκύπριους είναι διατεθειμένοι να δουν με «καλό μάτι» την εκφυλιστική επιχείρηση που στήνει η κατοχική δύναμη, ότι το ενεργό CASUS BELLI του Ελληνισμού, δεν πρόκειται να ανεχτεί επίδοξους Εφιάλτες.

«Η διπλωματία της στασιμότητας και ποιον ευνοεί»

Από
admin
-
0
Του Βενιαμίν Καρακωστάνογλου
Οι από καιρό αναμενόμενες δύο Σύνοδοι Κορυφής, του ΝΑΤΟ (14/6) και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (24-25/6), συντήρησαν ή έλαβαν μεταβατικές κυρίως αποφάσεις για τα μεγάλα ζητήματα που εκαλούντο να αντιμετωπίσουν. Συνεχίσθηκε λοιπόν η τακτική των αναβολών και της αποφυγής της απευθείας ρύθμισης των μεγάλων εκκρεμοτήτων. Σύνηθες φαινόμενο, που όμως συντηρεί την καχεκτικότητα και αναποτελεσματικότητα των διπλωματικών διαδικασιών, δίνοντας ισχυρό προβάδισμα και κίνητρο στα κράτη που δρουν σε αντίθεση με το Διεθνές Δίκαιο, το παραβιάζουν και τελικά δεν υφίστανται ουσιαστικές κυρώσεις για τις παράνομες συμπεριφορές τους, τις οποίες και παγιώνουν μέσα στο χρόνο!
Χαρακτηριστική περίπτωση η Τουρκία η οποία δεν υποχρεώνεται να αναιρέσει τα επιχειρούμενα τετελεσμένα, λόγω των οικονομικών συμφερόντων και εξαρτήσεων Δυτικών χωρών, και διατηρεί σταθερή την συμμετοχή της στο Δυτικό σύστημα ασφαλείας και την ενταξιακή πορεία της στην Ευρωπαϊκή Ένωση (Ε.Ε.), με πολλά οικονομικά οφέλη…
Απόδειξη τούτου αποτελεί η γερμανικής σύλληψης «θετική ατζέντα», μέσω της οποίας η Τουρκία συμφωνήθηκε να εισπράξει 3 δις και 580 εκατομμύρια ευρώ από δύο χρηματοδοτικές πηγές της Ε.Ε., ως βοήθεια για τα 3,5 περίπου εκατομμύρια προσφύγων (😉, από την Συρία, κυρίως, που φιλοξενεί στις νότιες περιοχές της. Πληθυσμούς που η Ευρώπη φοβάται ότι θα κατευθυνθούν (δηλ. θα διοχετευθούν) από την Τουρκία στις Ευρωπαϊκές χώρες, αποσταθεροποιώντας λεπτές οικονομικές, εθνικές και θρησκευτικές ισορροπίες στο εσωτερικό τους.
Η σοβαρή αυτή οικονομική στήριξη, που προστίθεται στα άλλα 6 δις. ευρώ που έλαβε η Τουρκία μετά την συμφωνία του Μαρτίου 2016, αποτελεί «μάνα εξ ουρανού» για την καταρρέουσα οικονομίας της και κυρίως το εθνικό νόμισμά της. Άλλωστε, η Τουρκία ευθύνεται σοβαρά για την παρουσία αυτών των προσφύγων στο έδαφός της, καθώς συνέπραξε στρατιωτικά στον Συριακό «εμφύλιο» κατά της κυβέρνησης Ασσάντ, διατηρεί μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις εισβολής («εποπτείας») εντός της Συρίας και ελέγχει, μαζί με τα κατάλοιπα του Ισλαμικού κράτους, την περιοχή του Ιντλίμπ (στη ΒΔ Συρία) και σε άλλες περιοχές, ανατολικότερα στα Τουρκοσυριακά σύνορα, εντός της Συρίας, στις περιοχές που κατοικούν όσοι Κούρδοι κατάφεραν να επιβιώσουν εκεί. Η Τουρκία λοιπόν, όπως έπραξε κατά της Ελλάδος την Άνοιξη του 2020, είναι έτοιμη να προωθήσει εκβιαστικά του Σύριους πρόσφυγες προς την Ευρώπη, και παζαρεύει να κερδίσει οικονομικά και πολιτικά οφέλη, από αυτή την παράνομη και κυνική «εργαλειοποίηση» ανθρώπων!
Στα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος, δηλ. ελληνοτουρκικά και Κυπριακό, κυριάρχησε επίσης η αναβλητικότητα! Βεβαίως μετά την επανάληψη των «διερευνητικών» επαφών, τις συναντήσεις-επισκέψεις των δύο Υπουργών Εξωτερικών με στόχο τον πολιτικό διάλογο και την συνάντηση των δύο ηγετών, Μητσοτάκη και Ερντογάν, στο περιθώριο της Συνόδου του ΝΑΤΟ, δεν ετίθετο πλέον θέμα οικονομικών κυρώσεων κατά της Τουρκίας για το βεβαρημένο μητρώο της με τις παραβιάσεις ελληνικών θαλάσσιων ζωνών και κυπριακών οριοθετημένων θαλασσοτεμαχίων! Η Τουρκία πήρε σιωπηλά συγχωροχάρτι για τα όσα έπραξε το 2020 (αλλά και στις αρχές του 2021), απλά με την αποδοχή της να συζητήσει με την Ελλάδα. Για την Κύπρο, ούτε λόγος συζήτησης, καθώς δεν την αναγνωρίζει ως κράτος, αλλά ως «Ελληνοκυπριακή Διοίκηση»! Τώρα, πως η Ευρώπη δέχεται να συζητάει με την Τουρκία ενώ η τελευταία δεν αναγνωρίζει νομική υπόσταση ενός κράτους μέλους της, αυτό αποτελεί διεθνές παράδοξο και απίστευτη υποκρισία! Η Ε.Ε. αρκέσθηκε να καταγράψει στα Συμπεράσματα της Συνόδου ότι τα δις ευρώ της βοήθειας προς την Τουρκία δίδονται, σταδιακά, με αιρεσιμότητα (εφαρμογή των προϋποθέσεων που τέθηκαν) και αναστρεψιμότητα (μπορεί να σταματήσουν). Άκρως αμφίβολο βέβαια, με βάση την προηγούμενη πρακτική της, αν οι προϋποθέσεις αυτές θα λειτουργήσουν αυτόματα ή θα απαιτήσουν νέες αποφάσεις προσεχών Συνόδων Κορυφής, εφόσον η Τουρκία επαναλάβει τις προκλήσεις της στις θάλασσες, στην Κύπρο π.χ. εποικισμός και παράνομη εκμετάλλευση της Αμμοχώστου (Βαρώσια) ή ακόμη με νέες οργανωμένες εξορμήσεις στον Έβρο και στα νησιά του Ανατ. Αιγαίου.
Ήδη βέβαια, η Τουρκία έχει εξαγγείλει «συμφωνίες» γεωτρήσεων στην Λιβυκή περιοχή της παράνομης και ανυπόστατης διεθνώς οριοθέτησης που συνήψε τον Νοέμβριο 2019 με την Λιβύη, και την οποία απέρριψε το εκλεγμένο Κοινοβούλιο που ελέγχει το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της χώρας στα Ανατολικά.
Η συμφωνία – έκτρωμα δεν επικυρώθηκε ποτέ και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί μέχρι τον Δεκέμβριο εφέτος, οπότε έχουν προγραμματιστεί εκλογές υπό διεθνή εποπτεία, στο πλαίσιο νέων αποφάσεων που έλαβε ο ΟΗΕ .Η Τουρκία αρνείται να αποσύρει τις στρατιωτικές δυνάμεις και τους ισλαμιστές μισθοφόρους της, όπως οφείλει και αυτό πυροδοτεί σύγκρουση με την νέα κυβέρνηση της Λιβύης (διχασμένη βεβαίως). Συνεπώς, υφίστανται λόγοι για την ανησυχία της Ελλάδος για επάνοδο της Τουρκίας στην τακτική των προκλήσεων και μονομερών επιθετικών ενεργειών. Οι μεγαλοστομίες του κ. Ερντογάν για «διάλογο», ως μέσου επίλυσης των διαφορών με την Ελλάδα και μάλιστα στο ανώτατο επίπεδο με τον Έλληνα Πρωθυπουργό μοιάζει με κακόγουστο ανέκδοτο, γιατί δεν υπάρχει κοινό πεδίο αναφοράς (Διεθνές Δίκαιο) και ο δήθεν διάλογος είτε θα καταρρεύσει μόλις παρέλθει το τουριστικό καλοκαίρι για τις οικονομίες των δύο χωρών, είτε θα επιμηκύνεται σε βάθος χρόνου χωρίς προοπτική ευόδωσης (όπως στο παρελθόν οι διαβόητες «διερευνητικές» που διήρκεσαν ατελέσφορες 14 χρόνια και 60 γύρους), είτε θα δώσει στην Τουρκία τον χρόνο και την ευκαιρία να εκδηλώσει τις νέες προκλήσεις και παράνομες ενέργειές της. Ο μόνος χαμένος θα είναι βέβαια η Ελλάδα από την νέα αναβολή άσκησης των νόμιμων δικαιωμάτων της που περιμένουν να εφαρμοσθούν είτε από το 1982 που η χώρα μας υπερψήφισε την Συνθήκη για το Δίκαιο της Θάλασσας είτε από το 1995 που την επικύρωσε! Είτε 39 είτε 26 τα χρόνια της καθυστέρησης, οφείλονται στην ατολμία της χώρας μας και στο «φοβικό σύνδρομο» που προφανώς προκάλεσε σε ορισμένες ηγεσίες της η σε συγκεκριμένους «κατευναστικούς» κύκλους της, το casus belli (αιτία πολέμου) που άκρως παράνομα της απηύθυνε το 1995 η Τουρκία, ή στις ψευδαισθήσεις και «ευσεβείς πόθους» των ενδοτικών δυνάμεων της χώρας για δήθεν «δίκαιο» συμβιβασμό με την Τουρκία. Όλη αυτή η αναβλητικότητα και ατολμία οδήγησαν σταδιακά στις «γκρίζες ζώνες», δηλ. διεκδίκηση ελληνικών νησιών του Αιγαίου, την θρασύτατη απαίτηση για αφοπλισμό των νησιών του Ανατ. Αιγαίου απέναντι στον μεγαλύτερο αποβατικό στόλο του κόσμου , μη αναγκαίο βεβαίως για άμυνα αλλά για επίθεση με αποβατικές επιχειρήσεις στα νησιά μας, και βέβαια την παράνομη απαίτηση για εγκατάλειψη του μονομερούς δικαιώματός μας επέκτασης της χωρικής μας θάλασσας, παντού, στα 12 ν.μ., ή της καθιέρωσης ΑΟΖ και άλλων ρυθμίσεων, που βέβαια δικαιούνται (α. 122.2) όλα τα κατοικημένα νησιά μας , ισότιμα με τις ηπειρωτικές ακτές μας!
Ο μόνος διάλογος που έχει νόημα να γίνει αφορά την αποδοχή από την Τουρκία της Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας ώστε με αυτό το δεδομένο να υποβληθεί η οριοθέτηση της ΑΟΖ/Υφαλοκρηπίδας στο Διεθνές Δικαστήριο για εκδίκαση. Οτιδήποτε άλλο ως θέμα, ακόμη και ένα συνυποσχετικό που θα μιλάει για «δίκαιη λύση», μπορεί να βοηθήσει την παράκαμψη της Σύμβασης και να υποβοηθεί τις αυθαίρετες τουρκικές θέσεις. Άλλωστε το ίδιο το Διεθνές Δικαστήριο λαμβάνει, ούτως ή άλλως, υπόψιν του την ευθυδικία (δίκαιο αποτέλεσμα), αλλά με τον ορθό επικουρικό τρόπο που επιβάλλει η πολυετής νομολογία του!
Πριν από κάθε διάλογο και μάλιστα σε επίπεδο Αρχηγών Κυβερνήσεων, θα έπρεπε η Ελλάδα να ζητήσει άμεση λύση στο Κυπριακό, στη βάση των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας και με απαράβατο όρο την αποχώρηση των κατοχικών στρατευμάτων και τερματισμό του καθεστώτος των εγγυήσεων. Επίσης άρση άνευ όρων του casus belli από την Τουρκική Εθνοσυνέλευση και αναίρεση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου «οριοθέτησης».
Ο διάλογος από μόνος του, χωρίς προϋποθέσεις ευνοεί τον κατέχοντα και διεκδικούντα παρανόμως! Απλά «μαθήματα» Διεθνών Σχέσεων, Στρατηγικής και Δικαίου που φαίνεται ότι αγνοούμε!
* Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό speaknews του Ιουλίου.

Ποιοι είναι, τι θέλουν και τι σκέφτονται για τον Μακρόν οι ψηφοφόροι του

Από
admin
-
0

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Εννέα μήνες περίπου πριν από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του 2022, έχει ενδιαφέρον να δούμε  το προφίλ, τα θέλω και τις σκέψεις των δυνητικών ψηφοφόρων του Μακρόν. Όχι όλων τους φυσικά, αλλά αξιοσημείωτων τμημάτων τους.

Σε αυτό θα μας κατατοπίσει πλήρως με στοιχεία η σχετική έρευνα, που διενήργησαν οι δημοσκοπικές  εταιρείες Ifop και Fiducial για λογαριασμό της εφημερίδας Journal du dimanche και του ραδιοφώνουSud Radio, και που συνοψίστηκε στις 10-7-2021 από την Christine Ollivier στην ηλεκτρονική έκδοση της εν λόγω εφημερίδας.

Το προφίλ, οι αξίες και οι προσδοκίες των Γάλλων που ψήφισαν τον Macron το 2017

Τηλεγραφικά θα λέγαμε ότι πρόκειται για ψηφοφόρους μάλλον ικανοποιημένους από τον ηγέτη τους, για Κεντρώους παρά Δεξιούς και που αναμένουν από τον Μακρόν μεταρρυθμίσεις, ώστε η Γαλλία να πάει μπροστά κι όχι να χάνει συνεχώς έδαφος στην παγκόσμια σκηνή.

Αναλυτικότερα : αντί να έχει χάσει κάποιους, ο Μακρόν φαίνεται να κερδίζει δυνητικούς ψηφοφόρους από τις εκλογές του 2017. Ήταν τότε 24% που τον ψήφισαν στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών : η έρευνα λοιπόν που πραγματοποιήθηκε από τις παραπάνω εταιρείες δείχνει ότι φτάνουν τώρα στο 43% αυτοί οι ψηφοφόροι που έχουν ήδη πάει στο κάλπη για πάρτη του, έκτοτε, με ένα ψηφοδέλτιο στο χέρι  της «Δημοκρατίας Εμπρός» (La République en Marche-LREM), του κόμματος δηλαδή του Μακρόν. Το 26% το έκαναν μία φορά, το 17% σε αρκετές περιπτώσεις. Αυτή η Γαλλία του Macron, είναι η ίδια που ψήφισε «ναι» στο ευρωπαϊκό δημοψήφισμα του 2005 για το ευρωπαϊκό σύνταγμα. Δηλαδή η Γαλλία του αντεστραμμένου καθρέφτη της Γαλλίας των «Κίτρινων Γιλέκων» και της «Εθνικής Συσπείρωσης» της Λεπέν. Η Γαλλία :

@ των στελεχών και των ανώτερων πνευματικά επαγγελματιών (το 61% αυτών έχουν ήδη ψηφίσει τον Macron ή το κόμμα του LREM),

@ των επιχειρηματιών (το 47%),

@ των εχόντων (το 61%),

@ των Παριζιάνων (το 48%) και

@ των κατοίκων που μεγάλωσαν σε αστικές περιοχές (το 46%), καθώς και

@ η Γαλλία των άνω των 65 ετών (το 52%).

Ψηφοφόροι από τη Δεξιά και «ταυτόχρονα» από την Αριστερά

Αυτή η Γαλλία πιστεύει στο μέλλον της και τον εαυτό της : μόνο το 47% των δυνητικών ψηφοφόρων του Macron για τις εκλογές του 2022 εκτιμάει ότι η χώρα τους βρίσκεται σε «παρακμή», όταν το 73% των Γάλλων είναι πεπεισμένοι ότι η χώρα τους δεν έχει μέλλον.  Για τους αισιόδοξους ψηφοφόρους του Μακρόν (les Marcheurs), η παγκοσμιοποίηση είναι μια ευκαιρία. Και η Ενωμένη Ευρώπη είναι μια δύναμη : το 85% από αυτούς την θέλουν άλλωστε να είναι ομοσπονδιακή. Αισιόδοξο, το εκλογικό σώμα του Μακρόν (LREM) είναι πεπεισμένο ότι ο κοινωνικός ανελκυστήρας εξακολουθεί να λειτουργεί (το 64% από αυτούς έναντι του 42% των Γάλλων).

Ενώ η ανασφάλεια, ένα θέμα που είναι ιδιαίτερα αγαπητό στη Δεξιά και που θα μπορούσε να είναι ένα από τα κεντρικά ζητήματα των προεδρικών εκλογών του 2022, οι ψηφοφόροι του Μακρόν είναι πολύ λιγότερο ευαίσθητοι σε αυτό το ζήτημα σε σχέση με τον μέσο εθνικό ψηφοφόρο. Μόνο το 44% των μακρονιστών θεωρεί ότι οι Γάλλοι «δεν είναι ασφαλείς πουθενά», έναντι του 64% του συνολικού πληθυσμού.

Είναι επίσης λιγότερο νευρικοί για τη μετανάστευση.

Από την άλλη όμως πλευρά, θέλουν μεταρρυθμίσεις. Και σε αυτό το γήπεδο περιμένουν να δουν τι θα κάνει ο Μακρόν το 2022. Εξ ου και η ανάσυρση από τον Μακρόν της παραμελημένης (λόγω και της πανδημίας) «μεταρρύθμισης του ασφαλιστικού συστήματος» που όλοι σχεδόν οι συνδικαλιστικοί φορείς απεχθάνονται και αρκετοί συνεργάτες του την θεωρούν «αυτοκτονική»,  9 μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές.

Με τη μέση δημοτικότητα του Macron να παραμένει σταθερά εδώ κι έναν χρόνο στο 40%, όπως έδειξαν στις 2-7-2021 έξι δημοσκοπικές εταιρείες στην εφημερίδα Le journal du dimanche για τον μήνα Ιούνιο του 2021, τι θα κάνει ;

Θα το «παίξει Μεταρρυθμιστής», όπως τον θέλουν οι πιστοί ψηφοφόροι του αλλά και μερίδα των Γάλλων που δεν επιθυμούν να βλέπουν τη χώρα τους να παρακμάζει, ή θα υποκύψει στις παραταξιακές σειρήνες «της αποφυγής του πολιτικού κόστους» που έχει εξορισμού μια ασφαλιστική μεταρρύθμιση ; Και μάλιστα με τελείως ανοιχτή ακόμα την πανδημία ;

Ιδωμεν

Αλαζονεία Ερντογάν: Θέλει ν` αλλάξει τη γεωγραφία της Μεσογείου

Από
admin
-
0
EPA/TURKISH PRESIDENT PRESS OFFICE HANDOUT HANDOUT EDITORIAL USE ONLY/NO SALES

του Μιχάλη Ψύλου

«Επέστρεψε η λογική της αυτοκρατορίας», πανηγυρίζει ο διευθυντής της Yeni Safak, Ιμπραήμ Καραγκιούλ, σχολιάζοντας την επίσκεψη του Τούρκου Προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο. Μια επίσκεψη προκλητική από κάθε άποψη, καθώς ο Ερντογάν θέλησε με αυτό τον τρόπο να «τιμήσει» την 47η επέτειο της  εισβολής του Αττίλα στη Μεγαλόνησο.

«Η Τουρκία σχεδιάζει μια νέα γεωγραφία», γράφει με μπόλικη δόση μεγαλομανίας και αλαζονείας, ο Τούρκος δημοσιογράφος. «Από την Κεντρική και τη Βόρεια Αφρική ως τον Περσικό Κόλπο, από τα Βαλκάνια έως την Κασπία, από τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Νότια Ασία, τα «δακτυλικά αποτυπώματα» της Τουρκίας γίνονται αισθητά παντού…Η Τουρκία δεν θα σταματήσει… Ακόμη και οι μικρότερες κινήσεις είναι σχεδιασμένες για να ολοκληρώσουν αυτόν τον μεγάλο υπολογισμό. Έχοντας δημιουργήσει μια κυρίαρχη παρουσία στο βόρειο Ιράκ και τη Συρία και αναστρέφοντας τον εμφύλιο πόλεμο στη Λιβύη, η Τουρκία κάνει εξαιρετικά γεωπολιτικά βήματα σε μια τεράστια γεωγραφία. Κάθε κίνηση, κάθε πρωτοβουλία, κάθε συμμαχία ή διάσπαση, γίνεται με καλά μελετημένα, καλά σχεδιασμένα βήματα. Ακόμα και εκείνα τα βήματα που φαίνονται λαϊκίστικα, κρύβουν έναν  υπολογισμό πίσω τους», λέει ο διευθυντής της Yeni Safak,που διατηρεί πολύ στενές σχέσεις με το καθεστώς Ερντογάν.

Ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος δείχνει άλλωστε πως ακολουθεί κατά γράμμα αυτόν τον «σχεδιασμό», σε πείσμα όλων εκείνων που βλέπουν απλώς το «δένδρο» και όχι το «δάσος». Που πιστεύουν ανόητα ότι μπορούν να πείσουν τον Ερντογάν να ακολουθήσει σχέσεις καλής γειτονίας. Ούτε καν την υποτιθέμενη συμφωνία με τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη σεβάστηκε, για ένα ήσυχο καλοκαίρι, προκειμένου να μην πληγεί ο τουρισμός και στις δύο χώρες. Στην καρδιά του καλοκαιριού, έστειλε επιστολή στον ΟΗΕ ζητώντας την «αποστρατιωτικοποίηση» ελληνικών νησιών! Την ίδια ώρα που θριαμβολογεί για την εισβολή του Αττίλα και δηλώνει έτοιμος να επεκτείνει την νέο-αποικιακή του πολιτική σε όλη την περιοχή. Και στο Αιγαίο φυσικά.

Πανηγυρίζουν για την πανδημία στη Μύκονο

Πως βλέπει το καθεστώς Ερντογάν την «καλή γειτονία»; Τουρκικές εφημερίδες πανηγυρίζουν για την έξαρση της πανδημίας σε ελληνικά νησιά και ειδικά στη Μύκονο. «Είναι ευκαιρία να έλθουν οι ξένοι τουρίστες στην Τουρκία», γράφει ανερυθρίαστα η εφημερίδα «Turkiye», υπενθυμίζοντας ότι τέσσερα εκατομμύρια τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο το κοσμοπολίτικο νησί. «Η πόρτα μας είναι ανοικτή σε όλους τους τουρίστες», προσθέτει η τουρκική εφημερίδα, τονίζοντας ότι η τουρκική τουριστική βιομηχανία …τρίβει τα χέρια της για την εξάπλωση της πανδημίας στην Ελλάδα. « Οι Τούρκοι επαγγελματίες του τουρισμού, δηλώνουν ότι η καραντίνα σε ελληνικά νησιά θα ωφελήσει σοβαρά την Τουρκία.  Εκατομμύρια τουρίστες που δεν μπορούν να πάνε στην Ελλάδα ή να κάνουν κρατήσεις θα έρθουν στην Τουρκία», γράφει προκλητικά η τουρκική εφημερίδα. Επικαλούμενη μάλιστα τον Σουρούρι Τσοραμπατίρ, πρόεδρο της Τουρκικής Ομοσπονδίας Ξενοδόχων (TÜROFED), η Turkiye ισχυρίζεται ότι στην Τουρκία δεν υπάρχει …πρόβλημα με την πανδημία. Και ας βράζει η από τα κρούσματα της πανδημίας… Ελάχιστα ενδιαφέρει το καθεστώς Ερντογάν, αφού μπορεί και διοχετεύει αναληθή στοιχεία… Παλιά του τέχνη κόσκινο. Ο Τούρκος πρόεδρος έχει γίνει εξπέρ πλέον στο να ξεπερνά την σκληρή πραγματικότητα στο εσωτερικό της χώρας του, με αλαζονικές εμφανίσεις στο εξωτερικό. Από την περασμένη Παρασκευή, που ανακοίνωσε ότι θα εξαγγείλει «καλά νέα» κατά την επίσκεψή του στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο, ο Ερντογάν άλλαξε την ατζέντα στην Τουρκία. Με τη βοήθεια φυσικά των ελεγχόμενων από την κυβέρνηση, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, μέσων ενημέρωσης.

Ο νέος «κατακτητής»

Φιλοκυβερνητικές εφημερίδες παρουσιάζουν τον Ερντογάν ως τον νέο «κατακτητή». Όπως λέει επικριτικά ο τουρκοκύπριος ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ, Νιαζί Κιζιλγιουρέκ «ακριβώς 47 χρόνια μετά την εισβολή, στην Τουρκία υπάρχει ξανά ο ενθουσιασμός της κατάκτησης. Όλη η Τουρκία, από τους  Ισλαμιστές ως τους σοσιαλδημοκράτες, έχει ρίξει και πάλι τα βλέμματα της στην Κύπρο. Αλλά αυτή τη φορά είναι μια διαφορετική προσπάθεια κατάκτησης. Η Άγκυρα επιχειρεί να θέσει την τουρκοκυπριακή κοινότητα υπό πλήρη έλεγχο.  Μόνο που ακόμη και εκείνοι οι Τουρκοκύπριοι, που χειροκρότησαν την πρώτη «κατάκτηση», αυτή τη φορά επαναστατούν. Επειδή κατανοούν ότι πρόκειται για υπαρξιακό πλέον θέμα. Αν θα ζήσουν ή όχι, όπως είχε πει και ο Αμλετ», τονίζει ο τουρκοκύπριος ευρωβουλευτής.

Γύρισαν την πλάτη

Τα δημοκρατικά τουρκοκυπριακά κόμματα στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο γύρισαν άλλωστε την πλάτη στον Ερντογάν. Τα αντιπολιτευόμενα κόμματα CTP και TDP μποϊκοτάρισαν την ομιλία Ερντογάν στο λεγόμενο «κοινοβούλιο». Ο Τουρκοκύπριος, πρώην ηγέτης, Μεχμέτ Αλί Ταλάτ, ο οποίος είχε υποστηριχθεί από τον Ερντογάν στη διαδικασία του δημοψηφίσματος για το σχέδιο Ανάν το 2004, ενέκρινε επίσης την απόφαση για το μποϊκοτάζ. Το ίδιο και ο τέως ηγέτης Μουσταφά Ακιντζί. Οι δημοκράτες Τουρκοκύπριοι βλέπουν πλέον ότι μετά την εκλογή του αχυράνθρωπου του Ερντογάν, Ερσίν Τατάρ, έχει ενισχυθεί η «κατάκτηση» του ψευδοκράτους από την Άγκυρα. «Ο Ερντογάν παίρνει όλες τις αποφάσεις σχετικά με την Κύπρο, και δεν αφήνει στον Τατάρ, παρά τον ρόλο του διαχειριστή». γράφει στην εφημερίδα Duvar o τούρκος δημοσιογράφος Φεχίμ Ταστεκίν . Και όχι μόνο! Διαδοχικά, οι κυβερνήσεις της Τουρκικής Δημοκρατίας αντιμετώπισαν τη βόρεια Κύπρο ως «ζώνη ελεύθερου εγκλήματος, με τη βοήθεια της μαφίας. Ο εξόριστος αρχιμαφιόζος Σεντάτ Πεκέρ αποκάλυψε επίσης μερικά από αυτά τα γεγονότα. Ο Ερντογάν όχι μόνο πολλαπλασίασε αυτές τις σχέσεις, αλλά αλλάζει επίσης και τη μορφή, δίνοντας στους οπαδούς του μια αίσθηση «νέας κατάκτησης», τονίζει ο Τούρκος δημοσιογράφος.

Ο Ιμπραήμ Καραγκιούλ της Yeni Safak ονειρεύεται μάλιστα μια «Τουρκική ναυτική βάση στην Αμμόχωστο», ώστε –όπως λέει- «το τουρκικό ναυτικό, το οποίο έχει σχεδόν πλήρη κυριαρχία στην Ανατολική Μεσόγειο, θα γίνει το πιο ισχυρό στη Μεσόγειο. Θα είναι η ακαταμάχητη δύναμη της Μεσογείου. Το μυαλό της  αυτοκρατορίας επέστρεψε», θριαμβολογεί αλαζονικά ο Τούρκος δημοσιογράφος, εκφράζοντας με κυνικό και αλαζονικό τρόπο τα σχέδια του καθεστώτος Ερντογάν.

Η Αννέτα Βέμπερ, ειδική απεσταλμένη της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το Κέρας της Αφρικής, προειδοποιεί ότι «ο Ερντογάν προσπαθεί να ανοικοδομήσει μια  αυτοκρατορία, να αναβιώσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία». Οι  νέες φιλοδοξίες της εξωτερικής πολιτικής Ερντογάν μπορούν να φανούν στην αφρικανική ήπειρο. Η Σομαλία είναι ο σημαντικότερος αφρικανικός εταίρος της Τουρκίας, αλλά υπάρχουν και πολλοί άλλοι: η Αιθιοπία και η Κένυα, η Σενεγάλη στην άλλη άκρη, η Νότια Αφρική, η Γκάνα και η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, για να αναφέρουμε μερικές  μόνο χώρες. Η Άγκυρα βλέπει την Αφρική ως« ήπειρο ευκαιριών». Το 2002 ο όγκος συναλλαγών της Τουρκίας με την Αφρική ήταν περίπου 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια. Μέχρι το 2019, ένα έτος πριν από την πανδημία της κορώνας, είχε αυξηθεί πέντε φορές.

Η Τουρκία συνοδεύει την εμπορική επίθεση με την επέκταση του διπλωματικού της δικτύου: ο αριθμός των πρεσβειών της υπερδιπλασιάστηκε σε 44 ,τα τελευταία χρόνια.

Αναμφίβολα, όπως λέει ο Ιταλός καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Γένοβα, Φεντερίκο Ντονέλι, «δεν πρέπει να υπερεκτιμούμε όσα λέει η Τουρκία. Ορισμένα μέλη της τουρκικής κυβέρνησης προσπαθούν, φυσικά, στη ρητορική τους να απεικονίσουν την Τουρκία ως σοβαρό ανταγωνιστή για την επιρροή της Κίνας ή της Γαλλίας στην αφρικανική ήπειρο, αλλά αυτό είναι υπερβολικό», τονίζει ο Ντονέλι.

Είναι σαφές όμως ότι για την Ευρώπη, η σημασία της Αφρικής έχει μειωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Οι πρώην αποικίες έχουν απελευθερωθεί  όλο και περισσότερο από την Ευρώπη. Οι αφρικανικές χώρες αναζητούν τώρα συνεργάτες σε όλο τον κόσμο που θα τους κάνουν τις πιο ελκυστικές προσφορές. Αυτό ισχύει για την Κίνα εδώ και πολύ καιρό, και όλο και περισσότερο για τη Ρωσία και την Τουρκία. Και φαίνεται ότι η Άγκυρα θέλει την Κύπρο ως βάση για τα νέο-αποικιακά σχέδιά της . Σε πρώτη φάση ,την κατεχόμενη βόρεια Κύπρο, αλλά  η αλαζονική «κατακτητική» διάθεση ,δεν πρόκειται να σταματήσει εθελοντικά .Με την πολιτική του κατευνασμού, απλώς ανοίγουν την όρεξη του Σουλτάνου…

newscenter.gr

1...2,2722,2732,274...3,038Σελίδα 2,273 από 3,038