Αρχική Blog Σελίδα 2272

25 Απριλίου 1974 Revolução Dos Cravos – Επανάσταση των Γαρυφάλλων

Από
admin
-
0

«Περισσότερο παρά ποτέ σκοπός της ζωής μου είναι η καλυτέρευση των συνθηκών των παραμελημένων και αδικημένων στη ζούγκλα, που εξακολουθεί να είναι η κοινωνική μας ζωή, όχι μονάχα εδώ στην Πορτογαλία, τον Τρίτο Κόσμο, αλλά λίγο πολύ παντού. Διακριτικές αρετές όσων αγωνιζόμαστε στο χώρο της επαναστατικής Αριστεράς θεωρώ ότι είναι το θάρρος μας, η προσωπική μας αξιοπρέπεια, η χωρίς όρους αφοσίωσή μας στην υπόθεση των παραμερισμένων και καταπιεζομένων της γης ολόκληρης, η μαχητική αλληλεγγύη μας μαζί τους. Γι’ αυτό ζούμε, μ’ αυτά βρίσκουμε τη δύναμη που μας κρατά αγωνιζόμενους. Ίσως μέρος των νέων σήμερα να βρίσκουν όλα αυτά ‘ρομαντικά’. ‘ουτοπιστικά’ και ακόμη περισσότερο τα νέα στρώματα των μικροαστών που τόσο άπληστα έλκονται από το χρήμα και την εξουσία και που δίδουν τώρα τον τόνο στις δυτικές χώρες»

Οτέλο Σαραϊβα ντε Καρβάλιο (μήνυμα από τις φυλακές, 1987)

Η πτώση των Δικτατοριών στη Νότια Ευρώπη και η μετάβαση στη Δημοκρατία ξεκίνησε από την Πορτογαλία στις 25-4-1974. Έβαλε φωτιά στις καρδιές των νέων της εποχής όλου του κόσμου, που ζούσαν μέσα στον κύκλο των ριζοσπαστικών κινημάτων του «68». Και ήταν η πλέον συγκρουσιακή μετάβαση από τις τρεις, με εκείνη της Ελλάδας πιο επώδυνη λόγω Κύπρου και της Ισπανίας πιο ομαλή-συμβιβαστική.

Στην Πορτογαλία μετά από 27 μήνες ανοιχτής κοινωνικο-πολιτικής σύγκρουσης, με έντονο γεωγραφικό, ταξικό και γεωπολιτικό διχασμό, σε συνθήκες παγκόσμιας (πετρελαϊκής) και τοπικής οικονομικής κρίσης (πληθωρισμός, έλλειμμα ισοζυγίου πληρωμών), όξυνσης του κινήματος της αποαποικιοποίησης και εθνικής απελευθέρωσης των πορτογαλικών αποικιών της Αφρικής, επικράτησε το μετριοπαθές φιλοδυτικό σοσιαλιστικό κόμμα (Σοάρες), το οποίο και πλειοψήφησε στις εκλογές του 75 και του 76 και η δεξιά τάση στο Επαναστατημένο Κίνημα των Ενόπλων Δυνάμεων (ΚΕΔ). Ηττήθηκε το (φιλοσοβιετικό) Κομμουνιστικό Κόμμα (Κουνιάλ) και η αριστερή τάση του ΚΕΔ (Καρβάλιο). Συγκροτήθηκαν πολλές διαδοχικές κυβερνήσεις ενδεικτικό της απολύτως ρευστής πολιτικά κατάστασης. Στο κοινωνικό πεδίο στο επίκεντρο τέθηκε το ζήτημα της γης και του αναδασμού της στο Νότιο τμήμα της χώρας, που επικρατούσαν τα περίφημα λατιφούντια, τα οποία καταλήφθηκαν από ακτήμονες αγρότες-εργάτες γης την περίοδο της έντονης σύγκρουσης.

Το Σύνταγμα της 25ης Απριλίου, που δέσμευε τη χώρα σε μια σοσιαλιστική μετάβαση και προέβλεπε την ύπαρξη ενός «Επαναστατικού Συμβουλίου» ως εγγυητή της πορείας, αναθεωρήθηκε και η φιλοδυτική σοσιαλιστική κυβέρνηση έκανε αίτηση υπαγωγής στο ΔΝΤ στα τέλη της δεκαετίας του ’70, εισάγοντας όλα τα (γνωστά) μέτρα λιτότητας, ενώ η κοινωνικο-πολιτική διαίρεση υπήρξε τόσο έντονη που ένας από τους επικεφαλής της Επανάστασης των Γαρυφάλλων που έριξε το 50 ετών δικτατορικό καθεστώς, ο αξιωματικός Οτέλο ντε Καρβάλιο και ηγέτης της αριστερής τάσης του ΚΕΔ θα συλληφθεί με ανυπόστατες κατηγορίες, παραμένοντας για αρκετά χρόνια στις φυλακές.

Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Μιχάλης Ράπτης (Πάμπλο), ο Μανώλης Γλέζος είναι μερικοί από τους Έλληνες που θα εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στον φυλακισμένο Καρβάλιο τη δεκαετία του ’80. Ο Μανώλης Γλέζος θα τον επισκεφθεί και στις φυλακές. Το απόσπασμα στην αρχή, όπως και η φωτογραφία του Καρβάλιο που ακολουθεί, είναι από το βιβλίο «Η Δίκη του Στρατηγού των Γαρυφάλλων-Κατηγορία και Υπεράσπιση στο Μονσάντο», από τις εκδόσεις Στοχαστής 1989.

 

Ιστορικό ντοκουμέντο για το Κυπριακό – Το άγνωστο διπλωματικό παρασκήνιο του 1964

Από
admin
-
0

kathimerini.gr

Οι διπλωματικοί χειρισμοί των ΗΠΑ για την εκτόνωση της ελληνοτουρκικής κρίσης τον Ιούνιο του 1964.

Το έντονο διπλωματικό παρασκήνιο που προκάλεσε η κορύφωση της κρίσης στο Κυπριακό και στις ελληνοτουρκικές σχέσεις το καλοκαίρι του 1964 φέρνει στο φως η «Κ». Στη φωτογραφία, ο Αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον (δεξιά) και ο υπουργός Εξωτερικών Ντιν Ρασκ.

Πολλά έχουν γραφτεί για τις διαχρονικές παρεμβάσεις των αμερικανικών κυβερνήσεων στα ελληνοτουρκικά. Ιστορικοί, πολιτικοί αναλυτές αλλά και απλοί πολίτες έχουν κατά καιρούς προσπαθήσει να αποκρυπτογραφήσουν τις κινήσεις που έχουν γίνει από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Μέσα από έγγραφα και επιστολές, πρακτικά συσκέψεων και μαρτυρίες, συχνά φωτίζονταν άγνωστες πτυχές της Ιστορίας. Σπάνια όμως κάποιος μπορούσε να γίνει αυτό που λένε οι Αμερικανοί «μύγα στον τοίχο», δηλαδή να μάθαινε το τι και πώς ακριβώς ειπώθηκε κάτι αλλά και τα πραγματικά κίνητρα πίσω από μια κρίσιμη παρέμβαση. Το ντοκουμέντο που φέρνει στο φως η «Κ», μια ηχογραφημένη συνομιλία του προέδρου Λίντον Τζόνσον με τον υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Ντιν Ρασκ τον Ιούνιο του 1964, μήνα κρίσιμο για το Κυπριακό, κάνει ακριβώς αυτό.

Η εξάλεπτη συνομιλία, που έχει πλέον αποχαρακτηριστεί και είναι διαθέσιμη στο αρχείο του 35ου Αμερικανού προέδρου, αποκαλύπτει το άγνωστο διπλωματικό παρασκήνιο και το πώς στην κορύφωση της κρίσης κατάφεραν να αποκλιμακώσουν την ένταση. Με ωμή ειλικρίνεια, κάποιες στιγμές και με κυνισμό, αναλύουν τις κινήσεις που θα έπρεπε να γίνουν πίσω από κλειστές πόρτες στην προσπάθεια επίλυσης του Κυπριακού, αλλά κυρίως για να διατηρήσουν τις ισορροπίες και με τους δύο συνομιλητές τους – Ελληνες και Τούρκους.

Ο Αμερικανός πρόεδρος Τζόνσον είχε μόλις αποτρέψει μια ελληνοτουρκική σύρραξη απευθύνοντας στον Τούρκο πρωθυπουργό Ινονού μια αυστηρή επιστολή. «Πολύ με ανησύχησε η πληροφορία που είχα από σας και τον υπουργό σας επί των Εξωτερικών, ότι η τουρκική κυβέρνηση σκέπτεται να παρέμβει στρατιωτικά και να καταλάβει τμήμα της Κύπρου», του έγραφε μεταξύ άλλων. Τέσσερις ημέρες αργότερα, αντιλαμβανόμενος ότι το κυπριακό ζήτημα κινδύνευε να λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, ο πρόεδρος Τζόνσον συζητάει με τον υπουργό Εξωτερικών του τα επόμενα βήματά τους.

Η συνομιλία ξεκινάει με τον Ρασκ να προτείνει την άμεση επιστροφή του υφυπουργού Εξωτερικών Τζορτζ Μπολ από την Αγγλία, όπου βρισκόταν για διαπραγματεύσεις με τους Βρετανούς για το συγκεκριμένο θέμα. Το αρχικό σχέδιο ήταν να ταξιδέψει στην Ελλάδα, αλλά ο Ρασκ πίστευε πως μια τέτοια επίσκεψη θα έδινε το λάθος μήνυμα στην ελληνική πλευρά: «Εάν πάει στην Αθήνα τώρα, θα δημιουργηθεί πολύς ενθουσιασμός χωρίς να έχει γίνει κάποια πρόοδος», σημειώνει. Ο ίδιος θεωρούσε πως θα έπρεπε πρώτα να καταλήξουν σε ένα συμπέρασμα μεταξύ τους – δηλαδή ο ίδιος, με τον πρόεδρο και τους στενούς τους συνεργάτες: «Αυτό δεν έχει γίνει επί του παρόντος και η πρόταση για την οποία μιλάνε στο Λονδίνο σχεδόν θα εγγυάται ότι οι Τούρκοι θα κάνουν επέμβαση και αυτό είναι που με απασχολεί», εξηγεί στον Αμερικανό πρόεδρο.

Συγκεκριμένο μήνυμα

Ο Τζόνσον όμως δεν μοιάζει να συμφωνεί: «Θα ήταν πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα να τον στείλουμε στην Ελλάδα αφού επιστρέψει στην Αμερική, παρά να τον αφήσουμε να πάει ενώ είναι ήδη στην Ευρώπη. Τώρα θα φαίνεται σαν θέμα ρουτίνας», εξηγεί. Θεωρεί πως ο Μπολ θα έπρεπε να μεταφέρει άμεσα στον πρωθυπουργό Γ. Παπανδρέου ένα πολύ συγκεκριμένο μήνυμα: «Να του πει, κύριε πρωθυπουργέ, ενημερωθήκαμε πως οι Τούρκοι ετοιμάζονταν να κάνουν εισβολή εκείνη τη νύχτα. Τους πείσαμε να μην το κάνουν. Δεν πιστεύουμε ότι τα πράγματα εκεί εξελίσσονται όπως θα έπρεπε και ανησυχούμε πολύ για το τι πρόκειται να συμβεί. (…) Σας καλούμε να ασκήσετε όση επιρροή έχετε στον Μακάριο για να γίνει προσπάθεια να βρεθεί μια λύση για εσάς μέσω των Ηνωμένων Εθνών αντί να τους πυροβολείτε και να τους συλλαμβάνετε και να τους αρπάζετε και να τους απάγετε (τους Τουρκοκυπρίους)». Σύμφωνα με τον Τζόνσον, η ελληνική πλευρά όφειλε να δείξει έναν ηγετικό ρόλο. «Εάν δεν κινηθούν όπως κινηθήκαμε εμείς με την Τουρκία, το αποτέλεσμα θα είναι ένα τεράστιο λουτρό αίματος», τονίζει.

O Ρασκ συμφωνεί ως προς το μήνυμα, αλλά θεωρεί πως θα μπορούσαν κάλλιστα να μιλήσουν στον Ελληνα πρέσβη στην Ουάσιγκτον. «Κάτι τέτοιο θα είχε μεγάλο βάρος και επιρροή στην Αθήνα», αξιολογεί. Ο Τζόνσον όμως και πάλι δεν πείθεται. «Δεν νομίζω ότι ο Ινονού θα το θεωρήσει αρκετό – να μιλήσω με αυτόν τον μικρό πρεσβευτή εδώ. Νομίζω ότι αν σκεφτεί ότι οι Αμερικανοί διέσχισαν τον Ατλαντικό και πήγαν στην Αθήνα και τους πίεσαν ακριβώς όπως πιέσαμε τους Τούρκους, θα πιστέψει ότι είμαστε ειλικρινείς και αληθινοί και κάνουμε προσπάθειες για το θέμα και ότι δεν υπάρχουν δεύτερες σκέψεις», εξηγεί.

Στη συνέχεια, η συζήτηση των δύο ανδρών επικεντρώνεται σε μια πιθανή επίσκεψη του Ινονού στην Ουάσιγκτον. «Εάν έρθει εδώ τις επόμενες μέρες, θα ήταν ένα σημαντικό βήμα», θεωρεί ο Ρασκ. Ο Τζόνσον όμως το βλέπει αλλιώς: «Νομίζω ότι το τελευταίο πράγμα που θέλουμε είναι να με κάνει να φαίνομαι εγώ ειρηνοποιός και αργότερα να το φορτωθώ. Νομίζω ότι πρέπει να το μεταφέρουμε απευθείας στην Αγκυρα και στην Αθήνα. Ετσι το προσεγγίζω εγώ, ως χωριατόπαιδο που είμαι», λέει ο Τζόνσον.

Αναφέρεται επίσης σε μια ιδιωτική συζήτηση που είχε ο ίδιος με τον Ινονού, κατά την οποία του είπε πως μπορεί ο ίδιος να μην μπορούσε να πάει στην Τουρκία, αλλά πως θα ήθελε να τον δει. Οπως παραδέχεται στο τηλεφώνημα με τον Ρασκ, το είχε πει αυτό γιατί ένιωθε πως βρισκόταν σε αδιέξοδο, αλλά ότι αργότερα ένιωσε πως ήταν ένας τελείως λάθος χειρισμός: «Τι στο διάολο θέλει ο Λίντον Τζόνσον και φέρνει αυτό το μπλέξιμο επάνω του; Γιατί δεν έχω κάποια λύση! Δεν μπορώ να προτείνω το οτιδήποτε. Θα έρθει εδώ αναζητώντας τον παράδεισο και θα βρει κόλαση».

Αποστολή στην Αθήνα

Στη συνομιλία αυτή καταλήγουν πως, υπό το πρίσμα του ισχυρού μηνύματος που είχε στείλει ο Τζόνσον στους Τούρκους λίγες ημέρες νωρίτερα, θα έπρεπε οπωσδήποτε να υπάρξει μια συνέχεια με τους Ελληνες: «Ο ευκολότερος, απλούστερος και διακριτικότερος τρόπος να γίνει αυτό είναι, ενώ ο Μπολ είναι στην Ευρώπη, να ξοδέψει δύο ώρες να το κάνει», λέει ο πρόεδρος. Είναι σαφές πως το μήνυμα αυτό προς την ελληνική πλευρά θα είχε και έναν άλλο αποδέκτη: τους Τούρκους. «Ετσι θα έχουμε μετά κάτι να πούμε στους Τούρκους, ότι δηλαδή κάναμε έκκληση και στους Ελληνες (…) και παρόλο που δεν θα υπάρχει τελική λύση ή διχογνωμία, τουλάχιστον θα παραμείνει η εμπιστοσύνη και ότι έγινε προσπάθεια προς αυτά που τους είπα σε αυτό το τηλεγράφημα, από το να πουν ότι φύγαμε και τα αφήσαμε όλα ως έχουν», λέει ο Τζόνσον.
Οι δύο άνδρες κλείνουν το τηλέφωνο, με τον Ρασκ να αναλαμβάνει να ειδοποιήσει τον Μπολ. Και πράγματι, την επόμενη ημέρα, στις 10 Ιουνίου, ο Τζορτζ Μπολ φτάνει στην Αθήνα για να μεταφέρει προφανώς το μήνυμα του Αμερικανού προέδρου. Στους δημοσιογράφους θα πουν πως ο Μπολ είχε μεταβεί στην Ελλάδα εκ μέρους του προέδρου Τζόνσον για να προσκαλέσει τον Γεώργιο Παπανδρέου στην Ουάσιγκτον. Παράλληλα, προγραμματίστηκε και το ταξίδι του Ινονού στην Αμερική με τον όρο μέχρι τότε η τουρκική πλευρά να μην προχωρήσει σε καμία ενέργεια εναντίον της Κύπρου. Ο πρόεδρος Τζόνσον είχε –προς το παρόν τουλάχιστον– καταφέρει τον στόχο του.

Το χρονικό των γεγονότων

Διαπιστώνοντας τη διάθεση της Τουρκίας να παρεμβαίνει στην εσωτερική κυπριακή πολιτική, ο πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, πρότεινε στα τέλη Νοεμβρίου 1963 την αναθεώρηση του Συντάγματος. Ο Μακάριος δεν είχε συμβουλευθεί την Αθήνα για τούτο. Την πρόταση απέρριψε η Τουρκία, πριν καν απαντήσουν οι Τουρκοκύπριοι. Τα Χριστούγεννα του 1963 ξεκίνησαν διακοινοτικές συγκρούσεις στην Κύπρο, οι Τουρκοκύπριοι αποσύρθηκαν από τη διοίκηση, ενώ η Τουρκία έπαυσε να αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία. Τον Ιανουάριο και τον Μάρτιο, η Τουρκία απείλησε δύο φορές με εισβολή, αλλά υπαναχώρησε ενώπιον αμερικανικών αντιδράσεων. Σε απάντηση, η Αθήνα απέστειλε στην Κύπρο τη λεγόμενη μεραρχία. Τον Ιούνιο, ανέκυψε νέος κίνδυνος τουρκικής εισβολής, που απετράπη όταν ο Αμερικανός πρόεδρος Λίντον Τζόνσον απέστειλε αυστηρή επιστολή στον Τούρκο πρωθυπουργό Ισμέτ Ινονού, απειλώντας ότι σε τέτοια περίπτωση οι ΗΠΑ θα άφηναν την Τουρκία ακάλυπτη σε σοβιετικά αντίποινα. Ακολούθησε έντονη αμερικανική διπλωματική δράση –η στρατηγική της εξηγείται εδώ– με σκοπό την επίτευξη ελληνοτουρκικής συμφωνίας για το Κυπριακό. Στο πλαίσιό της, στα τέλη Ιουνίου ο Τζόνσον συναντήθηκε πρώτα με τον Ινονού και κατόπιν με τον Ελληνα πρωθυπουργό Γεώργιο Παπανδρέου, στην Ουάσιγκτον. Ακολούθησε η μεσολάβηση του Αμερικανού πρώην υπουργού Εξωτερικών Ντιν Ατσεσον, τον Αύγουστο, την οποία τελικά απέρριψε η ελληνική πλευρά.

kathimerini.gr

Η πολιτική του κατευνασμού απέτυχε – Κατεπειγόντως νέα στρατηγική

Από
admin
-
0

Τα σχέδια των Τούρκων για την Αμμόχωστο ήταν γνωστά εδώ και χρόνια. Γιατί, συνεπώς, ο πρόεδρος Αναστασιάδης και η πολιτική ηγεσία ολοφύρονται ως μωρές Ιερεμιάδες; Ο Τούρκος Πρόεδρος ήταν ξεκάθαρος από πέρσι τον Οκτώβρη-Νιόβρη. Οι προθέσεις της Άγκυρας ήταν εξίσου ξεκάθαρες και τις διαμήνυσαν κατ’ επανάληψη.

Οι Τούρκοι έχουν ένα… «καλό» για τους τρεμαλέους ηγέτες του Ελληνισμού: Βροντοφωνάζουν δημόσια τις απαιτήσεις και διεκδικήσεις τους.

  • Και επειδή γνωρίζουν σαν τον παρά τον κάλπικο τις τουρκοφοβικές ηγεσίες του ελληνισμού, οι οποίες ασκούνται μόνο σε φλυαρίες και λήρους, προχωρούν ανεμπόδιστα την υλοποίηση των σχεδίων τους.

Όπως τώρα με την Αμμόχωστο. Το Εθνικό Συμβούλιο συνήλθε την Τετάρτη (21.7.2021) για να ενημερωθεί από τον Πρόεδρο για τα διαβήματα και την τηλεφωνική-επιστολική διπλωματία του προς ξένους αποδέκτες και τις γονυπετείς εκκλήσεις του να αποτρέψουν την νέα τουρκική εκνομία.

Ο Ν. Αναστασιάδης και οι Εθνοσύμβουλοι επικαλέστηκαν τα ψηφίσματα 550 (1984) και 789 (1992), που αφορούν την Αμμόχωστο, για να απαιτήσουν από την κατοχική Τουρκία να τα σεβαστεί. Αλλά, τι; Ξεχνούν όλοι ότι ο Αναστασιάδης μετέτρεψε την όποια ισχύ αυτών των ψηφισμάτων σε ΜΟΕ, για να καλοπιάσει και να κατευνάσει το τουρκικό θηρίο;

  • Για ακόμα μια φορά, ο πρόεδρος Αναστασιάδης και η πολιτική ηγεσία επιβεβαιώνουν ότι δεν έχουν στρατηγική μακράς πνοής για απελευθέρωση και σωτηρία της Κύπρου. Δεν έχουν σχέδιο Β’. Δεν ξέρουν τι να κάνουν.

Είναι απελπιστικά αγκιστρωμένοι στην τουρκοδιζωνική επειδή είναι πελαγωμένοι και η βολική διέξοδός τους είναι η προσμονή ότι κάποιοι ξένοι θα κάνουν κάτι που οι ηγέτες μας όφειλαν και οφείλουν, έστω και τώρα, να πράξουν.

  • Το μέγα και αναπάντητο ερώτημα είναι: Πώς θα αντιδράσει η ελληνική πλευρά, και εννοούμε την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, στα νέα τουρκικά τετελεσμένα;

Η Λευκωσία ζήτησε όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας, που συνήλθε για την έκθεση του ΓΓ του ΟΗΕ για την ανανέωση της Ειρηνευτικής Δύναμης, συζητήσει και τις νέες τουρκικές προκλήσεις. Τι να αναμένει κανείς; Παροτρύνσεις προς τα μέρη να αποφύγουν εντάσεις και να προσέλθουν στο τραπέζι του διαλόγου.

Δηλαδή, εξίσωση του θύτη με το θύμα. Ήδη προσχέδιο ψηφίσματος, που συνέταξε και πάλι η δόλια Αγγλία, δεν αναφέρθηκε καν στον Ερντογάν και στις τουρκικές παρανομίες

  • Τι παρατηρείται; Για ακόμα μια φορά, οι Τούρκοι προσφέρουν στην ελληνική πλευρά μία και μοναδική ευκαιρία να απαγκιστρωθεί από την τερατώδη τουρκοδιζωνική και να χαράξει στρατηγική πορεία απελευθέρωσης από τον τουρκικό ζυγό.

Οι Τούρκοι είναι ξεκάθαροι και ανένδοτοι: Απαιτούν συζήτηση μόνο στην βάση δύο κυρίαρχων κρατών. Η ελληνική πλευρά εμφανίζει και πάλι το σύνδρομο της Στοκχόλμης:

  • Ελλείψει σωτήριας στρατηγικής, απορρίπτει μετά βδελυγμίας τη λύση δύο κρατών, που οδηγούν στην κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά… Μένει αγκιστρωμένη στην εξίσου τουρκική διζωνική, που επίσης καταλήγει στο ίδιο αποτέλεσμα: Κατάργηση και κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Παράνοια; Πολιτική σχιζοφρένεια; Ανεκδιήγητος παραλογισμός; Κάτι χειρότερο και πρωτοφανές στα παγκόσμια πολιτικά και διπλωματικά χρονικά:

  • Ο πρόεδρος Αναστασιάδης και η πολιτική ηγεσία επιμένουν να διαπραγματευτούν την κατάργηση και εξαφάνιση της Κυπριακής Δημοκρατίας για μια δυσλειτουργική, ανεφάρμοστη ομοσπονδία τουρκοαγγλικής κοπής και επινόησης, η οποία οδηγεί κατευθείαν σε πλήρη έλεγχο της νήσου από την Τουρκία και στην τουρκοποίηση των Ελλήνων.

Η ελληνική πλευρά έχει πολλά όπλα στην φαρέτρα της, πέρα από νομικά. Η υλοποίησή τους προϋποθέτει ηγεσία, η οποία θα σχεδιάσει και θα συναποφασίσει μία νέα στρατηγική διάσωσης του κυπριακού Ελληνισμού από το αττιλικό τέρας, ανεξαρτήτως πολιτικού, διπλωματικού, οικονομικού ή άλλου κόστους. Έτσι:

>Πρώτον, η Λευκωσία σε συνεννόηση με την Αθήνα, να ξεκαθαρίσουν στους εταίρους μας ότι στο εξής θα εμποδίζουν την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας και την τελωνειακή ένωση ενώ θα παγώσουν κάθε κονδύλι προς την χώρα του Αττίλα.

  • Δεύτερον, Αθήνα και Λευκωσία οριοθετούν, επιτέλους, ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών και διασώζουν το Καστελόριζο.

>Τρίτον, οι Τούρκοι εμμένουν και απαιτούν συζήτηση μόνο στη βάση δύο κυρίαρχων κρατών και δεν δέχονται πλέον την ομοσπονδία. Η ελληνική πλευρά να απορρίψει, επιτέλους, την τουρκοδιζωνική, όπως και τα δύο κράτη και να εμμείνει στο εξής αταλάντευτα στην διατήρηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, με τροποποιήσεις του Συντάγματος ώστε να συνάδει με τις αρχές και αξίες της ΕΕ και τις θεμελιώσεις ελευθερίες.

>Τέταρτον, οι Τούρκοι μία γλώσσα καταλαβαίνουν και σέβονται, την ισχύ. Η Κυπριακή Δημοκρατία εξοπλίζεται σε συνεργασία με την Ελλάδα και αναβιώνει το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου.

>Πέμπτον, αξιοποιούνται οι γεωπολιτικές παράμετροι και συνάπτονται αμυντικές συμφωνίες με γειτονικές και φίλες χώρες.

  • Έκτον, Αθήνα και Λευκωσία εξηγούν στο Ισραήλ, στην Αίγυπτο, στις ΗΠΑ, στην Γαλλία, ακόμα και στη Ρωσία ότι δεν συμφέρει σε κανέναν υπαγωγή και έλεγχος της Κύπρου από την νεο-Οθωμανική, ισλαμιστική, τζιχαντιστική Τουρκία.

>Έβδομον, καλλιεργείται έμπρακτα η ενότητα και αναπτύσσεται εθνικό φρόνημα και φιλοπατρία με στράτευση όλων, και των γυναικών, και στηρίζεται η οικονομία ως προαπαιτούμενο της αμυντικής μας θωράκισης.

>Όγδοον, επιτέλους, σχηματοποιείται το δικό μας αφήγημα για το Κυπριακό ώστε ξεκάθαρα να εξηγείται στους ξένους γιατί πρέπει να τερματιστεί η τουρκική κατοχή, γιατί απαιτούμε όσα δικαιούνται όλοι οι εταίροι μας και γιατί πρέπει να ισχύει η παγκόσμια αποδεκτή αρχή, «ένας άνθρωπος, μία ψήφος».

Σαράντα επτά χρόνια κατοχής και συνομιλιών επιβεβαίωσαν ότι η διαχρονική πολιτική της ελληνικής πλευράς για κατευνασμό και εξημέρωση του αττιλικού θηρίου έχει αποτύχει παταγωδώς. Όχι μόνο εξαιτίας των κατακτητικών αξιώσεων της τουρκικής πλευράς, αλλά και λόγω οδυνηρών παραχωρήσεων και καταστροφικών υποχωρήσεων της ελληνικής πλευράς, ανίατης τουρκοφοβίας και ραγιαδισμού.

  • Τώρα είναι η ευκαιρία για ανατροπή της ολέθριας κατολίσθησης και χάραξη μιας νέας πορείας και μιας νέας στρατηγικής σωτηρίας της Κύπρου και διάσωσης του Ελληνισμού από τον Αττίλα. Η Ελλάδα δεν μπορεί να δραπετεύει από τις εθνικές ευθύνες της ούτε από τον ρόλο της ως δυνάμεως εκτεινομένης από τα Βαλκάνια μέχρι τα όρια της Μέσης Ανατολής.

Αν χαθεί και τουρκέψει η Κύπρος,  η Ελλάδα θα ακρωτηριασθεί στο Αιγαίο και θα χάσει τη Δυτική Θράκη. Γι’ αυτό και η Αθήνα δεν νομιμοποιείται, εθνικά, μητρικά ή συμβατικά, να ακολουθεί και να συμφωνεί με την ολέθρια τουρκοδιζωνική πορεία της Λευκωσίας. Ούτε να αρκείται σε συμπαρατάξεις και συμπαραστάσεις.

Είναι η τελευταία ώρα πανεθνικού συναγερμού και αγώνα για ανακοπή της τουρκοποίησης της Κύπρου. Διαφορετικά, δεν θα προλάβουμε ούτε την Νέα Κύπρο να κτίσουμε στο λεκανοπέδιο της Αττικής…

“Σημερινή”

ΟΥΤΕ ΣΧΕΔΙΑ ΑΝΑΝ, ΟΥΤΕ ΣΧΕΔΙΑ ΕΡΝΤΟΓΑΝ

Από
admin
-
0

BY KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ /

Ο Αττίλας επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος. Με την επίσκεψή του στην Κατεχόμενη περιοχή της Κύπρου ο Τούρκος Πρόεδρος Ερντογάν αποκάλυψε τον πραγματικό στόχο του: Τη δημιουργία ενός εκτρωματικού νομικού και πολιτειακού σχήματος, μέσω του οποίου η Τουρκία θα ελέγχει πλήρως τον Βορρά και μερικώς τον Νότο. Στην επέτειο της τουρκικής εισβολής ο Ερντογάν μαζί με τον εκλεκτό του, τον Τουρκοκύπριο ψευδοπρόεδρο Τατάρ, έδειξαν ότι συνεχίζουν την επιθετικότητα και τη νεο-οθωμανική γραμμή και αδιαφορούν για τα ψηφίσματα του ΟΗΕ και για τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενώσεως.

Από τις δηλώσεις του Τατάρ κρατώ τρία σημεία που δείχνουν καθαρά τα τουρκικά σχέδια: Ο Ερσίν Τατάρ, που εξελέγη από τους εποίκους και όχι τόσο από τους Τουρκοκυπρίους, μεταξύ άλλων έκανε λόγο για ρατσιστική νοοτροπία των Ελληνοκυπρίων, εξαιτίας της οποίας δεν μπόρεσε από το 1963 μέχρι σήμερα, ούτε με το σχέδιο Ανάν, ούτε στο Κραν Μοντάνα, ούτε στη Γενεύη, να βρεθεί μια λύση στη βάση της ομοσπονδίας.

Τον Δεκἐμβριο του 1963 άρχισε η ανταρσία των Τουρκοκυπρίων με τη μυστική στήριξη Τούρκων αξιωματικών κατά της νόμιμης κυβερνήσεως της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία οδήγησε  στη χάραξη της πράσινης γραμμής στον χάρτη της Λευκωσίας και στον βομβαρδισμό αμάχων Ελληνοκυπρίων στην Τυλληρία το καλοκαίρι του 1964. Με την ανταρσία και την αποχώρηση Τουρκοκυπρίων υπουργών και βουλευτών από τα όργανα του Κυπριακού κράτους δόθηκε η ευκαιρία για την υλοποίηση ενός βήματος προς τη διχοτόμηση. Οι Τουρκοκυπριακοί πληθυσμοί συγκεντρώθηκαν σε ελεγχόμενες περιοχές-θύλακες, με αυστηρό διαχωρισμό από τους Ελληνοκυπρίους. Ήταν ένα από τα βήματα που είχε προτείνει το 1956 ο συνταγματολόγος Νιχάτ Ερίμ για να προετοιμάσει την εισβολή και την τουρκοποίηση της Κύπρου.

Το δεύτερο γεγονός που αναφέρει ο ψευδοπρόεδρος Τατάρ είναι η απόρριψη του σχεδίου Ανάν από τους Ελληνοκυπρίους. Και μόνο το γεγονός ότι ο Τατάρ θρηνεί, μας δείχνει πόσο καλή για τα εθνικά μας συμφέροντα ήταν η απόρριψη. Η Τουρκία πίστευε ότι με το σχέδιο Ανάν θα αποκτούσε δικαίωμα παρέμβασης και στην περιοχή που θα διοικούσαν οι Έλληνες της Κύπρου. Η Κυπριακή Δημοκρατία θα διαλυόταν, θα επικρατούσε ακυβερνησία λόγω του δικαιώματος βέτο των Τουρκοκυπρίων και η Άγκυρα θα παρενέβαινε εμμέσως στις αποφάσεις της Ευρ. Ενώσεως ελέγχοντας το νέο κυπριακό μόρφωμα, Ευτυχώς που ο Κυπριακός Ελληνισμός είπε ΟΧΙ κατά 76% ακολουθώντας τη συμβουλή του αειμνήστου Τάσσου Παπαδόπουλου.

Το Κρανς Μοντανά ήταν το ελβετικό ορεινό κέντρο διακοπών όπου παρ΄ ολίγον να διακοπεί η ζωή της Κυπριακής Δημοκρατίας το 2017. Η Τουρκία   ζητούσε και μετά από τη “λύση” του Κυπριακού να έχει δικαίωμα αστρατιωτικής παρουσίας και παρεμβάσεως. Αυτό δεν έγινε δεκτό από την Αθήνα και τη Λευκωσία και ο Τατάρ το θεωρεί ως μία χαμένη ευκαιρία για ένα ομοσπονδιακό  σχέδιο λύσης.

Ο νέος οθωμανισμός επιδεικνύει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Αμμόχωστο, διότι θυμάται την οθωμανική πολιορκία και κατάληψη της πόλης το 1571. Ο Ερντογάν αξιοποιεί όλους τους συμβολισμούς που θυμίζουν το οθωμανικό παρελθόν. Η Αθήνα και η Λευκωσία πρέπει να αξιοποιήσουν κάθε συμμαχία και κάθε διεθνές βήμα για να τονίσουν ότι αν δεν αποχωρήσουν τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής, δεν δεχόμαστε καμία “λύση”.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 24.7.2021

πηγή φωτογραφίας: EPA, TURKISH PRESIDENT PRESS OFFICE HANDOUT

ΩΣ ΕΔΩ, ΑΛΛΑΞΤΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Από
admin
-
1

ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΙΔΗ

(Φωτ.: ΑΠΕ-ΜΠΕ/ Γιάννης Κολεσίδης

Οι τουρκικοί Αττίλες έφθασαν τον αριθμό τέσσερα και όχι τρία. Η Τουρκία υλοποιεί το σχέδιό της στην Κύπρο, το οποίο είναι η αναγνώριση δύο ξεχωριστών κρατών και στη συνέχεια η δημιουργία μιας χαλαρής συνομοσπονδίας σε ζητήματα άμυνας, οικονομίας και εξωτερικής πολιτικής. Δεν θέλει διχοτόμηση, γιατί η διχοτόμηση θα σήμαινε το τέλος της προσπάθειάς της να ελέγξει ολόκληρο το νησί. Θέλει μια χαλαρή σύνδεση ώστε μέσω της τουρκοκυπριακής υπόστασης να ελέγχει τις αποφάσεις και την πολιτική του νησιού και να έχει έτσι λόγο και στην ΕΕ.

Η άλλη πλευρά, η ελλαδική και η κυπριακή, δεν έχει κανένα σχέδιο. Δεν γνωρίζει κανείς τι θέλουν. Ένα πολιτικό σύστημα παραδομένο στη Δύση και τυφλά υπάκουο στις εντολές της.

Ας γίνει συνείδηση. Η Ελλάδα (για την Κύπρο δεν μιλάω) λειτουργεί ως προτεκτοράτο. Ίσως ποτέ δεν ήταν σε τέτοια χάλια όπως τα σημερινά. Αν δεν αντιδράσει αποφασιστικά (που δεν θα το κάνει) το παιχνίδι, όχι μόνο με την Κύπρο αλλά με το σύνολο του ελλαδικού χώρου, είναι παρακινδυνευμένο.

Η Κύπρος δεν είναι το προκεχωρημένο φυλάκιο του ελληνισμού. Είναι το τελευταίο φυλάκιο του ελληνισμού. Αν πέσει, έρχεται το τέλος. Σειρά θα έχουν η Θράκη, το Αιγαίο, ακόμη και ο λοιπός χώρος. Συμφώνησε με αυτό την περασμένη Δευτέρα σε μια εξαιρετική εκπομπή της διαδικτυακής τηλεόρασης «Ανιχνεύσεις web tv» και ο επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ Χρίστος Χριστοδούλου.

Οι Τούρκοι έχουν εγείρει αξιώσεις μέχρι και τη Θεσσαλονίκη. Είναι ώρα να φωνάξουμε στην Αθήνα. Ως εδώ. Αλλάξτε πολιτική. Διαφορετικά, η δορυφοροποίηση είναι επι θύραις.

Η πολιτική της Τουρκίας δεν είναι πολιτική του Ερντογάν. Συμφωνεί το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Η Τουρκία έχει διαμορφώσει εθνική πολιτική με σαφώς προσδιορισμένους στόχους. Όχι κομματική, όπως γίνεται στην Ελλάδα ακόμη και σε μείζονα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Και στην τουρκική πολιτική περιλαμβάνεται η δορυφοροποίηση της Ελλάδας. Αυτό το οφθαλμοφανές δεν το βλέπει η Αθήνα;

Αν δεν αντιδράσει τώρα η Ελλάδα, αύριο θα είναι αργά. Η Τουρκία αυτονομείται ολοένα και περισσότερο και ισχυροποιείται. Δεν αντιλαμβάνεται τίποτε πέραν της προβολής ισχύος. Δεν είναι δεδομένη για κανέναν, και αν κάτι ανταλλάξει θα το κάνει με κέρδος.

Πρώτη προτεραιότητα της ελληνικής πολιτικής πρέπει να γίνει η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων και η διακήρυξη της αποφασιστικότητάς τους.

Πριν από μερικά χρόνια ένας ανώτατος στρατιωτικός επιχείρησε να ανοίξει τα μάτια στην ηγεσία και το λαό της Ελλάδας λέγοντας πως τα επόμενα χρόνια θα έρθουμε αντιμέτωποι πολεμικά με την Τουρκία και έπεσαν να τον λιντσάρουν.

Η μόνη περίπτωση να αποφύγει η Ελλάδα πόλεμο με την Τουρκία είναι:

  • Να ισχυροποιήσει σε βαθμό ισχυρής αποτροπής τις Ένοπλες Δυνάμεις της.
  • Να εκδιώξει την Πέμπτη Φάλαγγα από καίριους τομείς της πολιτείας.
  • Να αποβάλει η ηγεσία της το φοβικό σύνδρομο.
  • Να ισχυροποιήσει την οικονομία της με ένα άλλο από το σημερινό αναπτυξιακό μοντέλο, πιο αποκεντρωμένο.
  • Να διαμορφώσει εθνικούς στόχους (όχι κομματικούς).

Ο πόλεμος, όπως λέει ο αντιστράτηγος ε.α. και τέως αρχηγός της Εθνικής Φρουράς Ηλίας Λεοντάρης, είναι κάτι σύνθετο και δεν τον κάνουν οι Ένοπλες Δυνάμεις. Τον πόλεμο τον κάνει το κράτος. Οι Ένοπλες Δυνάμεις διεξάγουν τις στρατιωτικές επιχειρήσεις, οι οποίες είναι μέρος του πολέμου.

Έχουν συνείδηση αυτού οι πολιτικές ηγεσίες; Γνωρίζουν, αν χρειαστεί, τι θα κάνουν;  Ή θα τα εγκαταλείψουν, όπως οι δικτάτορες μετά την τουρκική εισβολή και θα εξαφανιστούν;

Οι διαχρονικές ευθύνες των πολιτικών ηγεσιών είναι τεράστιες:

1974: Η εγκάθετη από τους Αμερικανούς δικτατορία πραγματοποιεί πραξικόπημα στην Κύπρο για να παραδώσει το νησί στους Τούρκους.  Στρατιωτικοί «παίζουν» το παιχνίδι ξένων δυνάμεων για να παραχωρήσουν εθνικό, με την ευρεία έννοια, έδαφος.

1974: Η Τουρκία εισβάλει στην Κύπρο και οι στρατιωτικοί (οι άνθρωποι, δηλαδή, που ορκίστηκαν και είχαν ως σκοπό τους τη διαφύλαξη της ακεραιότητας της χώρας) δίνουν εντολή να μην υπάρξει αντίσταση. Στέλνουν, μάλιστα, δυνάμεις σε ακατάλληλη ώρα και σε ακατάλληλο τόπο, για να σφαγιαστούν. Ο πρώτος Αττίλας είναι γεγονός. Ο λαός σιωπά και πανηγυρίζει την αποκατάσταση της Δημοκρατίας. Οι ευθύνες ολόκληρου του μεταπολεμικού πολιτικού συστήματος είναι τεράστιες.

1974: Ο Κ. Καραμανλής δηλώνει πως η Κύπρος είναι μακριά και η Ελλάδα δεν μπορεί να την υποστηρίξει. Ο δεύτερος Αττίλας προελαύνει σαν να κάνει περίπατο. Οι ευθύνες του Καραμανλή είναι μεγάλες.

1983: Ανακηρύσσεται το ψευδοκράτος και ο Ανδρέας Παπανδρέου ποιεί την νήσσαν. Προηγουμένως είχε χαρακτηρίσει casus belli το ενδεχόμενο ανακήρυξης. Οι ευθύνες του είναι μεγάλες. Ο τρίτος Αττίλας πέτυχε.

(Μεσολαβούν αρκετά.)

2021, τέταρτος Αττίλας: Ο Ερντογάν ανοίγει το Βαρώσι και η Αθήνα με τη Λευκωσία χορεύουν στους ρυθμούς του Τούρκου προέδρου. Για τα μάτια της κοινής γνώμης ο Νίκος Δένδιας κάνει επισκέψεις στη Μέση Ανατολή. Μάλλον θα παρακαλεί το Ισραήλ –επιλογή του οποίου είναι η συμμετοχή του στην κυβέρνηση–, να πείσει χώρες όπως το Αζερμπαϊτζάν να μην αναγνωρίσουν τα Κατεχόμενα.

Οι ευθύνες Μητσοτάκη και Δένδια είναι ιστορικές. Όπως και όλου του ψοφοδεούς πολιτικού συστήματος που διαμορφώθηκε τα χρόνια μετά τον Ανδρέα Παπανδρέου. Σημίτης, Γ. Παπανδρέου, Κ. Καραμανλής, Αντ. Σαμαράς, Αλ. Τσίπρας έχουν ευθύνες.  Κάπου εδώ μάλλον τελειώνει το παιχνίδι.

Ένας λαός που βολεύεται γύρω από το «Μα δεν έχω άλλη επιλογή» επιλέγει πάντοτε  μια μικρών δυνατοτήτων ηγεσία γύρω από τις επιλογές της οποίας βολεύεται και ο ίδιος.

Περιμένει τώρα μήπως άλλοι (οι Αμερικανοί, οι οποίοι μαζί με τους Άγγλους δημιούργησαν το πρόβλημα) δεήσουν ώστε να μην φανεί η ζημιά και να σωθεί το σύστημα. Και μαζί και ο λαός που το σύστημα διοικεί.

Ο κόσμος αλλάζει και όποιος δεν είναι έτοιμος για τις αλλαγές θα μείνει εκτός νυμφώνος.

Ο Ερντογάν φροντίζει να μας το υπενθυμίζει, αλλά το σύστημα γενικώς, και όχι μόνο το πολιτικό, δεν είναι διατεθειμένο να αλλάξει νοοτροπία. Μαζί του δεν αλλάζει νοοτροπία και η κοινωνία η οποία αναλώνεται σε συζητήσεις, αντιπαραθέσεις, ωραίες θεωρίες, αλλά όταν έρχεται η κρίσιμη ώρα ζητά υποχωρήσεις.

Όποιος τα επισημαίνει αυτά εισπράττει δύο λαϊκισμούς. Ο ένας από τη μία πλευρά επικαλείται την αγωνιστικότητα και την αποφασιστικότητα του λαού.

Η άλλη πλευρά –που έχει γίνει το κατεστημένο της χώρας– έχει την αντίληψη πως ό,τι ξεφεύγει από τη δουλική υποταγή στους προστάτες, και την παράκληση προς αυτούς κάθε φορά να σώσουν την Ελλάδα (άλλοι, όχι εμείς), είναι πολεμοχαρές.

Η εκτίμηση, δηλαδή, πως όπως πορεύονται τα πράγματα το παιχνίδι είναι χαμένο και στην Κύπρο και σε όλα τα μέτωπα με την Τουρκία (ο Ερντογάν χορεύει την Αθήνα με όποιο χορό θέλει), και πως επιβάλλεται μια άλλη πιο δυναμική πολιτική, θεωρείται εθνικιστική και πολεμοχαρής.

Με άλλα λόγια, αφού στο παιχνίδι δεν φαίνεται να μπορεί να ανταπεξέλθουν η Αθήνα και η Λευκωσία, όπως όλα δείχνουν, για την τάση αυτή η λύση δεν είναι μια δυναμικότερη στάση, αλλά η υποχώρηση. Αποδοχή  τετελεσμένων και εκχώρηση στην Τουρκία δικαιωμάτων που δεν έχει.

Απέναντι σε αυτό το φαινόμενο σε επίπεδο κοινωνίας αναπτύσσονται απλώς θεωρίες αλλά όταν έρχεται η κρίσιμη ώρα κανείς δεν είναι διατεθειμένος να εγκαταλείψει το φραπέ στην παραλία ή το εσπρέσο στο Κολωνάκι. Παραμύθι, εξυπνακισμοί, αλλά στην ουσία μηδέν.

Εν κατακλείδι: Οι ευθύνες της ηγεσίας είναι τεράστιες. Ήρθε η ώρα του λαού να απαιτήσει για να επιβιώσει.

Το τέχνασμα του Κυπριακού Ζητήματος Γένεσις και περιφερειακή τοποθέτηση

Από
admin
-
20

της Πωλίνας Άνιφτου, Αναλύτριας Διεθνών Σχέσεων

Μακροχρόνια το Κυπριακό ακολουθούσε την πορεία των ζητημάτων στα Βαλκάνια. Τόσο ο Αραβικός Σύνδεσμος όσο και η άμεσα ενδιαφερόμενη Τουρκία έβλεπαν την Κύπρο και την ύπαρξη Τουρκόφωνου Μουσουλμανικού πληθυσμού ως μέρος του Ισλαμικού τόξου που ξεκινά από τη Βοσνία και φτάνει στη Μέση Ανατολή. Η μη ένταξη του Κυπριακού στα θέματα και στην επιρροή των ζητημάτων της Μ. Ανατολής ήταν μια πάγια προσπάθεια της Αγγλικής διακυβέρνησης του νησιού και της Αγγλικής διπλωματίας για καλύτερο έλεγχο της δημογραφικής εξέλιξης της νήσου, της Ελλάδος και της Τουρκίας. Άλλωστε η κουλτούρα, η πολιτική γένεσις, η ανθρωπογεωγραφία και ο κοινωνικός προσανατολισμός του νησιού ήτο φύσει θέσει κοντά στην Βαλκανική. Οι μεγάλες δυνάμεις και ειδικότερα η Αγγλία επέλεξαν μη τραυματίζοντας τη Σουνίτικη θρησκευτική έπαρση να αποδεχτούν την ένταξη της Κύπρου στο Ισλαμικό Τόξο, αυτό που μετέπειτα θα αύξανε τον έλεγχο της Τουρκίας στην περιοχή και θα διασφάλιζε γεωγραφικά τη συνοριακή ασφάλεια του Οθωμανικού δόγματος που καίτοι έχασε τις κτήσεις του σε δύση και ανατολή εντούτοις πάντα διατηρούσε θρησκευτικούς πληθυσμούς ως βάση μιας μετέπειτα ανάμιξης του σε πολιτικά αδιέξοδα ή στο να δημιουργήσει πολιτική αστάθεια (βλ. Συρία, Τσετσενία, Βοσνία).

Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως ο όρος Κυπριακό πρόβλημα είναι παραπλανητικός, το πλέον ορθό θα ήτο ο όρος Κυπριακό Ζήτημα μιας και το Κυπριακό αφορά όχι μόνο την Κύπρο αλλά και τις γενικότερες ανακατατάξεις στην περιοχή. Στην Κύπρο η σύγκρουση της ΕΚ με την ΤΚ κοινότητα δεν ήταν μόνο ένοπλος αλλά και ούτε διαδραματίστηκε μόνο μετά την ανεξαρτησία του 1960. Η σύγκρουση ή μάλλον η διαφοροποίηση των κοινοτήτων διεφάνη με την απαρχή της Αγγλοκρατίας. Οι ΤΚ (Τουρκόφωνοι Κύπριοι, ο όρος ΤΚ είναι καταχρηστικός μιας και στην λεγόμενη ΤΚ κοινότητα δεν ανήκουν μόνο Τουρκικής καταγωγής άτομα αλλά απεναντίας είναι ποικίλα η σύνθεσις της) έχοντας εξασφαλιστεί κατά την Οθωμανική περίοδο με την Αγγλοκρατία βρέθηκαν να μην αποτελούν το υπό ευμένεια κομμάτι του πληθυσμού αλλά να προσπαθούν να κατακτήσουν την ύπαρξη τους μέσα από αξιώματα, γη και εθνική επένδυση. Αυτή η ροπή των ΤΚ να αποκτήσουν γη κυρίως ήταν πολύ εμφανής αμέσως μετά την ανεξαρτησία, και απαντώντας στη ματαιότητα που νιώθουν πολλές εθνοτικές μειονότητες ενσάρκωσαν την ύπαρξη τους σε γη ώστε να τονίζουν την ισχύ τους αλλά και να διεκδικήσουν μετέπειτα πολιτειακές αλλαγές. Οι ίδιοι απαξιώνοντας το Σύνταγμα της Κυπριακής Δημοκρατίας προτίμησαν το 1963 να αποχωρήσουν από τη Βουλή και τα υπόλοιπα αξιώματα εξοπλίζοντας και εξοπλιζόμενοι από την αντι-κρατική οργάνωση της ΤΜΤ και ζητώντας από τότε τον διαχωρισμό του νησιού και τις τουρκικές εγγυήσεις.

Σήμερα το αδιέξοδο του Κυπριακού Ζητήματος έγκειται στη μηχανουργία με την οποία και δημιουργήθηκε το Κυπριακό, σε μια εσφαλμένη αναβάθμιση των ΤΚ σε κοινότητα, στο διαχωρισμό του λαού σε ΕΚ και ΤΚ και στις αυξημένες αρμοδιότητες των αρχών των κοινοτήτων, στην έλλειψη εμπειρίας σήμερα από τους ΤΚ στην ανάληψη εξουσίας μιας και 45 χρόνια επέλεξαν το διεθνές σκοτάδι και στην ανυπαρξία ιδίας βούλησης μακριά από την Τουρκία. Το σκοτάδι αυτό των ΤΚ παρακάμπτεται με εντολές της Άγκυρας και σε γεγονότα που αναιρούν την διεθνή νομιμότητα των διεθνών ψηφισμάτων για το Κυπριακό αλλά και τις όποιες προσπάθειες κατεβλήθησαν κατά την Πενταμερή τον Απρίλιο 2021. Η παρουσία Ερντογάν και η διάνοιξη της Αμμοχώστου σε λίγες μέρες παρά την διεθνή κατακραυγή τις ημέρες εκείνες του Ιουλίου και Αυγούστου που φέρνουν στην μνήμη την Τουρκική εισβολή και κατοχή, έχει να κάνει περισσότερο με την εσωτερική πολιτική και την ανάγκη επικράτησης του Ερντογάν στο πολιτικό παρασκήνιο και όχι μόνο ως μια πράξη εναντίον της ΚΔ. Άλλωστε ο Ερντογάν γνωρίζει πως το παράνομο καθεστώς ζει από τον τεράστιο δημόσιο μηχανισμό που συντηρεί η Άγκυρα, αλλά και από επενδύσεις από εταιρείες που αποστέλλει η Τουρκία και απολαμβάνουν μειωμένη φορολογία. Ο Ερντογάν αντιλαμβάνεται πως τα κατεχόμενα εκτός από την πολιτική προέκταση που έχουν για την Τουρκία, έχουν και οικονομική και ετοιμάζεται να μετατρέψει τον βορρά σε οικονομικό παράδεισο ώστε η Τουρκία ως κράτος να απεμπλακεί από αυτή την υποχρέωση, αφού δεν έγινε κατορθωτό οι ΕΚ να αποδεχθούν μια λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας που θα πλήρωναν ουσιαστικά την ανοικοδόμηση του νησιού και βεβαίως τις επιπτώσεις της εισβολής.

Από την άλλη η πρόταση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας αποτελεί μια πρόβα διχοτόμησης. Οι αρχές των ομόσπονδων κρατών δεν θα ισχύουν σε μια διζωνική Κύπρο και εξηγούμαι  α) οι ανα τον κόσμο ομόσπονδες χώρες καταργούν τα σύνορα των κρατιδίων, πολιτειών, καντονιών τους και ενσωματώνονται σε μια κεντρική κυβέρνηση έχουσα την κύρια πηγή εξουσίας σε όλο το γεωγραφικό και πολιτειακό μήκος του ομόσπονδου κράτους, υποχρεώνοντας τα κρατίδια/πολιτείες/καντόνια να αποδέχονται την ανωτερότητα των νομοθετικών, εκτελεστικών, δικαστικών πράξεων της κεντρικής εξουσίας, β) οι νόμοι στις διάφορες πολιτείες δύνανται να διαφέρουν όχι ειδοποιώς αλλά με προοδευτική διάθεση και να αναστέλλονται όταν παραβιάζουν το κοινό Συνταγματικό πλαίσιο, γ) υπάρχει κοινή αμυντική γραμμή, δύναμη και θητεία, δ) ενιαία εξωτερική πολιτική, ε) αυτοδύναμη δικαστική εξουσία που να μην επιτρέπει την εισβολή ξένων δικαστών, νομοθετών και άρα νόσφιση διοικητικής εξουσίας, ε) δεν υπάρχει καμία συνοριακή γραμμή στην άσκηση των 4 θεμελιωδών ελευθεριών, στ) το δικαίωμα της περιουσίας παραμένει αυτόνομο και υπό τη θετική παρεμβατικότητα του κράτους, ζ) οι υπήκοοι του ομόσπονδου κράτους δεν διαβιούν σε οικονομικές, φυλετικές, θρησκευτικές ζώνες μιας και το ομόσπονδο κράτος υφίσταται για να προστατέψει την ειρήνη και τη βιωσιμότητα αυτής, η) τα ομόσπονδα κράτη δεν δέχονται εγγυήσεις, οικονομικές εξαρτήσεις και επεμβατικότητα από τρίτα κράτη και εν τέλει καμία χώρα στην ιστορία δεν ενσωμάτωσε 200.000 παράνομους και ξένους υπηκόους μετά από πολεμική σύρραξη.

Δυστυχώς η διζωνική λύση δεν έχει να προσφέρει καμία ασφάλεια στο νησί απλά αναβάλει την σχεδιαζόμενη από την Τουρκία διχοτόμηση ώστε να μπορεί η τελευταία να επέμβει στο νησί πολιτειακά, οικονομικά και ενεργειακά ενώ οι ΕΚ ως διαφαίνεται θα πληρώσουν την κατοχή και την εισβολή ώστε να αναβαθμιστεί ο βορράς. Η διεθνής κοινότητα φαίνεται πως επηρεάζεται άμεσα από την αστάθεια του Ισλαμικού Τόξου στην περιοχή, αλλά και την όλο και αυξανόμενη ένταξη περιοχών στις βλέψεις του Ισλαμικού Τόξου αναζήτησε την εμπλοκή της Ευρώπης στο να τακτοποιηθεί ο πόλεμος στη Συρία και οι πρόσφυγες, και σήμερα αναζητά ενεργειακή αναβάθμιση στον Καύκασο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Από τη Μακεδονία 25.07.21

 

Η Τουρκία έκανε το μοιραίο λάθος και η Ελλάδα μπορεί να οδηγήσει τον τουρκικό χάρτινο γίγαντα από το αυτί και στο ταμείο της Ιστορίας

Από
admin
-
0

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η πολιτική τάξη της χώρας, έσπευσε να πανηγυρίσει για την βελτιωμένη δήλωση του προέδρου του ΣΑ με την οποία κατονομάζεται η Τουρκική πειρατική παρέμβαση στα Βαρώσια, αλλά όλα δείχνουν πως αυτή η τύποις θετική των πραγμάτων εξέλιξη, θα εγκλωβίσει σε νέα αυτοκτονικά αδιέξοδα την συνολική διπλωματικοπολιτική και λοιπή διαχείριση σε Ελλάδα και Κύπρο…

Ορισμένες κρίσιμες επισημάνσεις…

Α. Η δυστοκία που παρατηρήθηκε αρχικά στο ΣΑ προκειμένου να υπάρξει άμεση, ευθεία και χωρίς περιστροφές καταδίκη της συγκεκριμένης παρέμβασης, επιβεβαιώνει για μια ακόμη φορά, πως το κυρίαρχο κριτήριο στις αποφάσεις του, ΔΕΝ είναι το αδιαπραγμάτευτο των κανόνων Δικαίου, αλλά η πολιτική διαχείριση ισορροπιών σε συνθήκες διαρκούς σύγκρουσης ανταγωνιστικών στρατηγικών και συμφερόντων.

Β. Οι πιέσεις που ασκήθηκαν και η βελτιωμένη διατύπωση που τελικά προκρίθηκε έναντι του αρχικού σχεδίου δήλωσης, πιστοποιούν πως το γεωπολιτικό κεφάλαιο της Κύπρου αναγορεύεται σε κρίσιμο μέγεθος σε ότι αφορά στις εξελίξεις που σχετίζονται με την νέα Αρχιτεκτονική ισχύος και παράλληλα με αυτό αποδεικνύουν πως η φυσιογνωμία των επικαιροποιημένων προτεραιοτήτων όλων των περιφερειακών γεωπολιτικών δρώντων, έχει τροποποιηθεί δραματικά και…

σε βαθμό που οι ισχυροί του πλανήτη υποχρεούνται πλέον να συνυπολογίζουν στον επανασχεδιασμό της περιφερειακής τους στρατηγικής.

Γ. Η συνισταμένη των παραπάνω διαπιστώσεων, αποδεικνύει ότι έχει ήδη διαμορφωθεί ένα πλήρως τροποποιημένο και ενεργά δυναμικό περιβάλλον, το οποίο η Ελλάδα πλέον θα πρέπει να διαβάσει σωστά, προκειμένου να οργανώσει από κοινού, τόσο με την Κύπρο, όσο και με επιλεγμένους δυνάμει στρατηγικούς συμμάχους της αλλά  και με σημαντικούς περιφερειακούς δρώντες, μια ολοκληρωμένη και καλά σχεδιασμένη αντεπίθεση, η οποία θα πρέπει να έχει αποτύπωμα στρατηγικό.

Δ. Σε αυτό το δυναμικά μεταβαλλόμενο περιβάλλον, η τουρκική πειρατεία στα Βαρώσια, είναι μια πολύ αρνητική εξέλιξη, όχι μόνο για την ξεχωριστή στρατηγική της βαρύτητα, αλλά και γιατί στην ουσία της, συνιστά επιχειρησιακή επέκταση των πολεμικών τετελεσμένων του Αττίλα στο έδαφος της Κατοχής. Οι εξελίξεις όμως καταδεικνύουν, πως η συγκεκριμένη επιθετική δραστηριότητα ενεργοποιεί μηχανισμούς τους οποίους δεν υπολόγισε σωστά η Τουρκία και οι οποίοι δεν είναι διατεθειμένοι να ενδώσουν και να αποδεχτούν τους τουρκικούς εκβιασμούς. Έτσι…

  • Οι ΗΠΑ αποστασιοποιούνται έστω και φραστικά από το Τουρκικό πειρατικό εγχείρημα, αρνούμενες να παραχωρήσουν ανεξέλεγκτα υπερπρονόμια σε μια αναθεωρητική δύναμη η οποία απειλεί να απορυθμίσει πλήρως τους Αμερικανικούς σχεδιασμούς στην συγκεκριμένη περιφερειακή σκακιέρα.
  • Η Ρωσία ομοίως κρατά τις δικές της αποστάσεις, αρνούμενη να επιτρέψει στην Τουρκία να ακυρώσει από το παράθυρο το κεκτημένο που διασφάλισε με την παρουσία της και την συνολική διαχείρισή της στην Συριακή κρίση.
  • Η Αίγυπτος ως ισχυρή Μεσογειακή και ενεργειακή δύναμη, δεν είναι διατεθειμένη να παρατηρεί παθητικά την συστηματική προσπάθεια υποσκελισμού της από τον τουρκικό επιθετικό αναθεωρητισμό.
  • Η Σαουδική Αραβία αλλά και τα ΗΑΕ έχουν κάθε λόγο να μην θέλουν να συνηγορήσουν στην συστηματική επιδίωξη της Τουρκίας να κεφαλαιοποιήσει γεωπολιτικά κέρδη προκειμένου να τα ρευστοποιήσει σε έναν ιδιότυπο εσωτερικό ανταγωνισμό με λάφυρο τον Μουσουλμανικό κόσμο και επίδικο την Ηγεμονία σε αυτόν, όπως επίσης έχουν και κάθε λόγο να θέλουν να εμποδίσουν την ντε φάκτο εισβολή του Κατάρ στην Μεσόγειο με όχημα την Τουρκία και ορμητήριο μια εκτουρκισμένη Κύπρο.
  • Η Γαλλία έχοντας πληρώσει ακριβά το βρώμικο Βρετανικό παιχνίδι στην Β. Αφρική, δεν είναι διατεθειμένη να ανεχτεί την ύπουλη Βρετανική τακτική που επιμένει να αβαντάρει απροκάλυπτα την Τουρκική πειρατική αλητεία και στην ΝΑ Μεσόγειο. Και φυσικά…
  • Το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να αντιστέκεται στην απόπειρα του από θαλάσσης στραγγαλισμού του, και να αντιστέκεται στην επιβολή νέων τετελεσμένων τα οποία θα επιφέρει κάθε απόπειρα ουσιαστικού και τυπικού εκτουρκισμού της Κύπρου.

Επομένως, μετά από την απροκάλυπτα επιθετική παρέμβαση του Ερντογάν στα Βαρώσια, αυτό που κυρίως διαμορφώνεται, δεν είναι μονάχα ένα πλέγμα πρόσθετων δυσκολιών και καινούριων τετελεσμένων. Είναι πρωτίστως ένα περιβάλλον καινούριων διεθνών αλλά και περιφερειακών δυνατοτήτων, το οποίο οφείλει να συνειδητοποιήσει και φυσικά να αξιοποιήσει στοχευμένα η Ελληνική Εξωτερική πολιτική, σε απόλυτο συντονισμό με την Κυπριακή πολιτική ηγεσία.

Το στοίχημα με το χρόνο…

Είναι μια κρίσιμη παράμετρος η οποία φαίνεται πως στην συγκεκριμένη ιστορική συγκυρία, διεκδικεί μια θέση πρωταγωνιστική στην διαμόρφωση της ταυτότητας των εξελίξεων. Πρόκειται για μια άκρως ενδιαφέρουσα όσο και ανέλπιστη ιστορική πρόκληση η οποία υφίσταται αυτήν την στιγμή, αλλά δεν θα υφίσταται για πάντα. Πρόκειται για μια ευνοϊκή συγκυρία η οποία, για όσο υφίσταται, δημιουργεί ένα προνομιακό για τον Ελληνισμό περιβάλλον ανταγωνιστικών αντιθέσεων και η στρατηγική αξιοποίησή του, είναι ένα κρίσιμο στοίχημα που θα πρέπει να απασχολήσει πολύ σοβαρά την Ελληνική αλλά και την Κυπριακή πολιτική ηγεσία.

Η Ελλάδα και η Κύπρος οφείλουν να περάσουν σε καθολική αντεπίθεση, ακυρώνοντας πλήρως την Τουρκική περιφερειακή ατζέντα και αναγορεύοντας εαυτούς σε πραγματικούς πρωταγωνιστές των περιφερειακών εξελίξεων. Και αυτήν την φορά, οφείλουν να το πράξουν ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΟΝΤΑΣ οριστικά την αναποφασιστικότητα, τα ταμπού και τα φοβικά σύνδρομα δεκαετιών. ΚΑΙ κυρίως οφείλουν να το πράξουν, ΕΠΙΣΤΡΑΤΕΥΟΝΤΑΣ τρία πολύ σημαντικά εργαλεία, τα οποία υποχρεούται να έχει στην φαρέτρα της κάθε χώρα που σέβεται στοιχειωδώς τον εαυτό της, την ιστορία της, αλλά και το αδιαπραγμάτευτο στρατηγικό της δικαίωμα στο μέλλον. Και όλα αυτά φυσικά, στο πλαίσιο ενός ολοκληρωμένου και ενιαίου εθνικού σχεδιασμού με υψηλά γεωστρατηγικά στάνταρντς.

Τα τρία κρίσιμα εργαλεία που θα οριοθετήσουν αυτήν την συνολική στρατηγική μεταστροφή και θα προσδώσουν συγκεκριμένο περιεχόμενο στην γενικευμένη αντεπίθεση του Ελληνισμού, είναι…

ΠΡΩΤΟΝ: Η οριστική εγκατάλειψη της αδιέξοδης λογικής του εξευμενισμού και της ηττοπάθειας και η συνακόλουθη αποφασιστική στροφή στην επιθετική Διπλωματία. Αυτή η στροφή προϋποθέτει δυο πράγματα: 

  • Τον επαναπροσδιορισμό των θεμελιωδών εθνικών ιεραρχήσεων και… 
  • Την διεκδίκηση ενός διαφορετικού ρόλου της χώρας στα διεθνή αλλά και στα περιφερειακά δρώμενα, ο οποίος θα χτίζεται με βάση τα Ιστορικά Δίκαια του Ελληνισμού και θα βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τις παρασιτικές αντιλήψεις που μετέτρεψαν την πατρίδα μας σε γεωπολιτικό αναλώσιμο για εχθρούς και «φίλους».

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Η καθολική αναβάθμιση της επιχειρησιακής ετοιμότητας και η παράλληλη ενεργοποίηση ενός επικαιροποιημένου επιτελικού σχεδιασμού που…

  • Θα επαναπροσδιορίζει τα κυρίαρχα δόγματα…
  • Θα ανασυντάξει και θα ενισχύσει τις υπάρχουσες αμυντικές δομές…
  • Θα αναδιατάξει τις δυνάμεις κατά τρόπον που να υπηρετείται πληρέστερα η νέα επιχειρησιακή φιλοσοφία…
  • Θα προσαρμόζεται πλήρως στις απαιτήσεις του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου… Και εν τέλει…
  • Θα καθιστά ξεκάθαρο στους πάντες, ότι η ενεργοποίηση του casus belli του Ελληνισμού, ΔΕΝ είναι ένα απλό επικοινωνιακό πυροτέχνημα, αλλά ένα δυναμικό εργαλείο που θα βάλει την ανεξίτηλη σφραγίδα του στο γεωπολιτικό αποτύπωμα των εξελίξεων της επόμενης μέρας.

ΤΡΙΤΟΝ: Η ενσωμάτωση της ιδέας της Δευτερογενούς άμυνας ως ενισχυτικό στοιχείο της νέας Εθνικής επιχειρησιακής φιλοσοφίας. Αυτό μεταξύ άλλων σημαίνει ότι η Ελλάδα και κυρίως η Κύπρος, θα πρέπει να αξιοποιήσουν την ευνοϊκή συγκυρία και να πρωταγωνιστήσουν στην δημιουργία ενός ευρέως δικτύου ευέλικτων, αμοιβαίων, ουσιαστικά στρατηγικών και αμυντικών συνεργασιών, που θα ενισχύσουν την παρουσία ανταγωνιστικών προς την Τουρκία δυνάμεων στην Μεσόγειο, στο πλαίσιο μιας πραγματικά εξωστρεφούς, πολυδιάστατης και win–win προσανατολισμένης εξωτερικής πολιτικής. Μια τέτοια εξέλιξη, θα αναδείξει τον περιφερειακό ρόλο σύμπαντος του Ελληνισμού και ταυτόχρονα θα εγκαινιάσει την λειτουργία ενός πολυδύναμου πολλαπλασιαστή ισχύος από τον οποίο θα ωφελούνται οι πάντες και θα ξηλώνεται το νεο-οθωμανικό όνειρο με τρόπο μεθοδευμένο και συστηματικό.

Η Τουρκία πυροδοτώντας τον δυναμίτη του Κυπριακού, έκανε το μοιραίο λάθος και άνοιξε τον Ασκό του Αιόλου…

Και ο Ελληνισμός είναι φύσει και θέσει η δύναμη που…

  • ή θα εγκλωβιστεί αμετάκλητα στην περιδίνηση των δυσάρεστων εξελίξεων και των καταστροφικών ανατροπών που σηματοδοτεί αυτή η απόφαση,
  • ή θα οδηγήσει τον τουρκικό χάρτινο γίγαντα, από το αυτί και στο ταμείο της Ιστορίας, για να πληρώσει πανάκριβα το τίμημα των επιλογών του. Η ιστορική πρόκληση είναι σαφής. Ωστόσο η έκβαση της διαχείρισής της θα κριθεί από τις αποφάσεις μας.

Η πολιτική τάξη στην Ελλάδα και την Κύπρο, ΔΕΝ είναι διατεθειμένη να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Η Ιστορία όμως είναι παρούσα στο ραντεβού της και αυτήν την φορά ο Ελληνισμός ΔΕΝ θα πρέπει να χάσει το τραίνο. Η πατρίδα μας σε συντονισμό με την Κύπρο, οφείλει να ενεργοποιήσει άμεσα τα τρία σημαντικά εργαλεία που έχει στην διάθεσή του ο Ελληνισμός (και τα οποία συνοπτικά περιγράψαμε παραπάνω) και την ίδια στιγμή  να αξιοποιήσει την ευνοϊκή συγκυρία ώστε να κινηθεί ΚΑΙ επί του πεδίου με διπλή στόχευση:

  • Να πλασάρει δίπλα της την Διεθνή κοινότητα και μάλιστα θετικά προδιατεθειμένη, αξιοποιώντας μεταξύ άλλων ΚΑΙ τον απόηχο των αποφάσεων του ΣΑ. Και…
  • Να σπρώξει την Τουρκία στο δρόμο του ολέθρου και στις αναμενόμενες αυτοκτονικές αποφάσεις που δεν θα έχουν επιστροφή.

Το κρίσιμο ερώτημα όλων, είναι: «Πως θα το καταφέρουμε αυτό»…

Και η απάντηση σ αυτό το ερώτημα είναι απλή: «Θα το καταφέρουμε κάνοντας απλά το αυτονόητο». Και το αυτονόητο συμπυκνώνεται σε τρία βήματα τα οποία θα έπρεπε να έχουν γίνει ήδη από χθες και η υλοποίηση των οποίων θα πρέπει ήδη να απασχολεί την πολιτική ηγεσία και τα αρμόδια επιτελεία σε Ελλάδα και Κύπρο. Τα βήματα αυτά είναι…

  • Ενεργοποίηση του casus belli του Ελληνισμού το οποίο αποτελεί την μόνη ενδεδειγμένη απάντηση στην περαιτέρω επιχειρησιακή κλιμάκωση που επιχειρεί η κυβέρνηση της Άγκυρας σε συντονισμό με την Τουρκοκυπριακή ηγεσία…
  • Ισχυροποίηση της στρατιωτικής παρουσίας και ουσιαστική οχύρωση της Άμυνας των Ελληνικών νησιών στο πλαίσιο του δικαιώματος για πλήρη άσκηση Εθνικής κυριαρχίας…
  • Καθολική επέκταση των Χωρικών Υδάτων στα 12 νμ και άμεση οριοθέτηση της Ελληνοκυπριακής ΑΟΖ…

Η απάντηση της Τουρκίας προφανώς είναι αναμενόμενη και δεν χρειάζεται η επικουρική συμβολή των κηρύκων της «σύνεσης» και του συμβιβασμού για να την ανακαλύψουμε. Αυτό που χρειάζεται είναι να καταστεί απρόβλεπτη η απάντηση της Ελλάδας, με την επικουρική στήριξη επιλεγμένων συμμάχων της.

Η Ελλάδα ΔΕΝ θα είναι επιτιθέμενη. Θα έχει ασκήσει απλώς τα νόμιμα με καθυστέρηση πολλών δεκαετιών. Θα έχει κάνει απλώς όλα όσα έχει φροντίσει να κάνει και το τελευταίο κυρίαρχο κράτος σε αυτόν τον πλανήτη και για τα οποία υποχρεούται μέσα από τις προβλέψεις του Διεθνούς Δικαίου. Το γεγονός λοιπόν ότι δεν θα είναι επιτιθέμενη, της εξασφαλίζει ένα τετραπλό προνόμιο, το οποίο οφείλει να αξιοποιήσει παραγωγικά.

Είναι η στήριξη της Διεθνούς κοινότητας σε μια χώρα που δέχεται επίθεση από τον πειρατή της ΝΑ Μεσογείου…

Είναι η ανάγκη των ΗΠΑ να προστατεύσουν από την κατάρρευση το περιφερειακό τους αφήγημα και την στρατηγική υποδομή που προσπαθούν εναγωνίως να δημιουργήσουν…

Είναι το ανέλπιστο στρατηγικό πρόσχημα που θα διασφαλιστεί σε όλους τους ισχυρούς δρώντες που για τους δικούς τους ξεχωριστούς λόγους επιδιώκουν την ολοκληρωτική κατάρρευση του νεο-οθωμανικού αφηγήματος. Και πάνω απ’ όλα…

Είναι το αδιαφιλονίκητο προνόμιο που διαθέτει η χώρα μας και της επιτρέπει – αν και αμυνόμενη – να έχει προετοιμάσει την δική της απάντηση με την στρατηγική του πρώτου συντριπτικού στρατηγικού πλήγματος, που δεν θα αποκλείει ακόμη και την κατάληψη τουρκικών εδαφών και που θα τσαλακώσει οριστικά το γόητρο του σαλτιμπάγκου, ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο της γεωπολιτικής του αποσύνθεσης και εν τέλει του ιδίου του γεωπολιτικού του ακρωτηριασμού.

Η Ελληνική στρατηγική σκέψη, για να αποκτήσει αδιαμφισβήτητη εθνική ταυτότητα, οφείλει να αναζητήσει τρόπους που θα οδηγήσουν στον καθολικό εκφυλισμό το τουρκικό νεο-οθωμανικό αφήγημα, ανοίγοντας τον δρόμο για την οριστική και αμετάκλητη αυτοπαγίδευση των εμπνευστών του.

Όλα τα υπόλοιπα είναι δουλειά των επιτελείων και δεν αφορούν στον δημόσιο διάλογο…

Η ΤΡΙΤΗ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ (Μια περιοδολόγηση απο το ΄22 ως σήμερα σε λίγες γραμμές)

Από
admin
-
9
του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ
Υπάρχουν μερικά σημεία των ημερών τα οποία αξίζει τον κόπο να τα παρατηρήσουν οι πολιτικοί παρατηρητές.
1.-Ακόμη και οι άνθρωποι που σκέφτονται με τον θεσμικό, κατεστημένο τρόπο δείχνουν μια αξιοσημείωτη επιφύλαξη σ αυτό που λέγεται Γιορτή της Δημοκρατίας και γιορτάστηκε, χθες, στο Προεδρικό Μέγαρο. Θέλετε η επιφυλακτικότητά τους ως προ τα αποτελέσματα αυτής της δημοκρατίας, θέλετε η αίσθησή τους ότι η αποκατάσταση στοίχισε τον ακρωτηριασμό της Κύπρου, θέλετε η ανησυχητική διαίσθηση ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά και το πολιτικό σύστημα δεν εκσυγχρονίζεται για να τα αντιμετωπίσει, σημασία έχει ότι πέραν των θεσμικών ΜΜΕ κανείς δεν ενδιαφέρθηκε για την ημερομηνία αυτή.
Η Ελλάδα απέκτησε την δημοκρατία της στις 24 Ιουλίου 1974 θυσιάζοντας, ως Ιφιγένεια, την Κύπρο. Και αυτό είναι ένα ιστορικό βάρος το οποίο δεν μπορεί να παραβλεφθεί.
Το αθηναϊκό σύστημα έχει μια νοοτροπία του “έλα μωρέ και τι έγινε, εμείς να είμαστε καλά” αλλά αυτή η νοοτροπία δεν μπορεί να χαρακτηρίζει κανέναν λαό που θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του. Αυτή η ιδεολογία, που θεωρεί πως τα πραγματικά σύνορα της χώρας εξικνούνται στο λεκανοπέδιο είναι που οδηγεί τη χώρα από το κακό στο χειρότερο.
Βασική αιτία είναι η υποκουλτούρα της αστικής τάξης η οποία θεωρεί τα μπουζούκια σημαντικότερα από τον Παρθενώνα.
Η δικτατορία επέφερε πολλά δεινά στον ελληνισμό με πρώτο τον ακρωτηριασμό του.
Μεταξύ αυτών των δεινών που δεν έχουν επισημανθεί, δεόντως, είναι ότι σταμάτησε μια προσπάθεια εκσυγχρονισμού της χώρας και της αστικής της τάξης που άρχισε μετά τον πόλεμο και έπαιρνε σαφή χαρακτηριστικά τη δεκαετία του ’60. Αυτός είναι και ο λόγος που κατά της δικτατορίας δεν τάχθηκαν, μόνο, κόμματα της αριστεράς αλλά και αστικές εκδοχές του πολιτικού συστήματος. Το Κίνημα του Ναυτικού, το, ας το πούμε κίνημα της αεροπορίας που συμπαραστάθηκε στον πρώην βασιλιά, αλλά, περισσότερο μικρές οργανώσεις στρατιωτικών που αντιτάχθηκαν με οδυνηρές συνέπειες για τα μέλη τους, είναι ενδείξεις πως και ο αστικός χώρος ήταν αντίθετος σε μια προσπάθεια να επανέλθει η Ελλάδα σε εμφυλιοπολεμικές λογικές, την στιγμή που άρχισε να αποστασιοποιείται από αυτές.
Το κύκνειο άσμα του Εμφυλίου, μέσω του δικτατορικού καθεστώτος, ήταν η υποδούλωση της μισής Κύπρου.
Η μεταπολίτευση δεν μπορούσε να εκφραστεί πολιτικά από την καραμανλική δεξιά, γι αυτό και ο σύντομος βίος της. Η κοινωνία είχε ριζοσπαστικοποιηθεί και αναζητούσε κάτι άλλο από τα σύμβολα του παρελθόντος αλλά που δεν θα ήταν και αριστερά.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν το πρόσωπο της εποχής. Δεν το λέω εγώ αλλά η πολιτική του επικράτηση.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε την διορατικότητα να δει τα ανερχόμενα κοινωνικά στρώματα της δεκαετίας του ΄60, με έμφαση στους αγρότες και τη μικρομεσαία τάξη. Αυτά τα στρώματα ήταν πλειοψηφικά. Αυτά, κατά κύριο λόγο εξέφρασε πολιτικά. Τα υποσχέθηκε μερίδιο πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής εξουσίας και τον στήριξαν.
Εξέφρασε, όμως, και μια αγανάκτηση της πλειοψηφίας της κοινωνίας από τις παρεμβάσεις του ξένου παράγοντα στην πολιτική ζωή και τον ακρωτηριασμό του ελληνισμού. Με το σύνθημα “η Ελλάδα στους Έλληνες”.
Με την αστική τάξη είχε ανοικτούς λογαριασμούς.
Για την σύντομη ιστορία, η μεταπολεμική αστική τάξη συγκροτήθηκε, κυρίως, από οικογένειες που είχαν προβληματική στάση τη δεκαετία του 40 και μετά. (Για να το πω διακριτικά). Και που επεδίωξαν και πέτυχαν τον περιορισμό, την περιθωριοποίηση μέχρι και την εξάλειψη των προσφύγων αστών της μικρασιατικής καταστροφής που αποτέλεσαν τον πυρήνα της προσπάθειας ανασυγκρότησης της χώρας μετά το ’22.
Ενώ ήρθε σε ρήξη και αποδόμησε την μεταπολεμική αστική τάξη, ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν βοήθησε στην διαμόρφωση μιας νέας, με πολιτισμικό και εθνικό υπόβαθρο ηγεμονεύουσας οικονομικής και πολιτισμικής τάξης πραγμάτων. Άφησε τη δυναμική της εξέλιξης σε περιθωριακούς καιροσκόπους που το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν το γρήγορο και χωρίς όρια κέρδος. Χωρίς καμιά κοινωνική, πολιτισμική και εθνική αντίληψη. Ό,τι φάμε και ό,τι πιούμε στα μπουζούκια.
Παράλληλα, χωρίς την αίσθηση της αναγκαίας ισορροπίας ιδιωτικού και κρατικού άφησε στην τύχη της την οικονομία. Συγκεντρωτισμός, παρασιτισμός, καιροσκοπισμός, εύκολο κέρδος, συνδικαλιστική κυριαρχία και άλλα τινά οδήγησαν σε ένα αμάλγαμα απροσδιορίστου συνθέσεως. Όποιος είχε μπάρμπα στην Κορώνη μπορούσε να παίξει.
Κάποια αστικά στρώματα είδαν, ορθά, το μέλλον της χώρας στην ευρωπαϊκή εμβάθυνση και επέλεξαν έναν λογιστή για να πετύχουν κακήν κακώς, χωρίς να συντρέχουν οι οικονομικές προϋποθέσεις την ένταξη στο ευρώ. Ο λογιστής ήταν ο Σημίτης.
Μια κομματικά οριζόντια συμμαχία (αριστεροί, δεξιοί, κεντρώοι) επέπεσαν στα κοινοτικά κονδύλια. Οι ίδιοι μπορεί να πλούτισαν αλλά η χώρα έμεινε στάσιμη. και οικονομικά αλλά, κυρίως, από νοοτροπία.
Τα επόμενα χρόνια μερικοί τοποτηρητές (στην Ελλάδα τους λένε πρωθυπουργούς) δεν μπόρεσαν να αποφύγουν ούτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με αποτέλεσμα σήμερα η χώρα να βρίσκεται υπό αιχμαλωσία και να έχει μετατραπεί σε προτεκτοράτο.
Τον ρόλο του προτεκτοράτου ορισμένοι τον αμφισβητούν και αναζητούν τρόπους να σταματήσουν τον κατήφορο. Δεν είναι η κύρια τάση στη χώρα.
Η κύρια τάση είναι ένα κράμα ανθρώπων όλων των κοινωνικών τάξεων και πολιτικών φορέων που κινούνται γύρω από την ιδεολογία του “και τι έγινε, δεν πειράζει” ό,τι και να συμβεί, “να έχουμε την ησυχία μας και ας αφήσουμε τις εθνικές μεγαλομανίες” (ως μεγαλομανίες θεωρούν την διεκδίκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, “οι Κύπριοι φταίνε για ό,τι τους συμβαίνει (οι περισσότεροι από όσους το υποστηρίζουν γνωρίζουν τι πραγματικά συνέβη), και άλλα παρεμφερή.
Έτσι, σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στο φαινόμενο:
-Να έχει καταρρεύσει το εσωτερικό μέτωπο (η κοινωνία έχει κατακερματιστεί)
-Η πολιτική ηγεσία να είναι μικρού βεληνεκούς, εξαρτημένη απόλυτα από Ουάσιγκτον και Βερολίνο και δορυφοροποιημένη από την Τουρκία
-Η αστική τάξη ελάχιστη αριθμητικά και σε εκτόπισμα, με χαρακτηριστικά υποκουλτούρας και χωρίς εθνική και κοινωνική αναφορά.
-Οι συντεταγμένες της κρατικής υπόστασης να αλλάζουν ανάλογα με τον άνεμο.
-Να έχει διαμορφωθεί ένα ρεύμα αξιοσημείωτο αριθμητικά που δεν επηρεάζεται από κανέναν, ούτε την εκκλησία (το αντιεμβολιαστικό κίνημα, όσο και αν το ειρωνεύεται κανείς είναι ένα παράδειγμα)
-Η χώρα, ως σύνολο να εμφανίζεται διεθνώς χωρίς αξιοπρέπεια και να γίνεται κλωτσοσκούφι.
Αυτή η κατάσταση δεν διορθώνεται όσες ψευδαισθήσεις και αν διαμορφώσουμε.
Και η διαπίστωση αυτή είναι η τρίτη καληνύχτα μου.

UT Austin Mourns Death of World-Renowned Physicist Steven Weinberg

Από
admin
-
0
ul 24, 2021
Two color orange horizontal divider

AUSTIN, Texas — Nobel laureate Steven Weinberg, a professor of physics and astronomy at The University of Texas at Austin, has died. He was 88.

One of the most celebrated scientists of his generation, Weinberg was best known for helping to develop a critical part of the Standard Model of particle physics, which significantly advanced humanity’s understanding of how everything in the universe — its various particles and the forces that govern them — relate. A faculty member for nearly four decades at UT Austin, he was a beloved teacher and researcher, revered not only by the scientists who marveled at his concise and elegant theories but also by science enthusiasts everywhere who read his books and sought him out at public appearances and lectures.

“The passing of Steven Weinberg is a loss for The University of Texas and for society. Professor Weinberg unlocked the mysteries of the universe for millions of people, enriching humanity’s concept of nature and our relationship to the world,” said Jay Hartzell, president of The University of Texas at Austin. “From his students to science enthusiasts, from astrophysicists to public decision makers, he made an enormous difference in our understanding. In short, he changed the world.”

“As a world-renowned researcher and faculty member, Steven Weinberg has captivated and inspired our UT Austin community for nearly four decades,” said Sharon L. Wood, provost of the university. “His extraordinary discoveries and contributions in cosmology and elementary particles have not only strengthened UT’s position as a global leader in physics, they have changed the world.”

Weinberg held the Jack S. Josey – Welch Foundation Chair in Science at UT Austin and was the winner of multiple scientific awards including the 1979 Nobel Prize in physics, which he shared with Abdus Salam and Sheldon Lee Glashow; a National Medal of Science in 1991; the Lewis Thomas Prize for the Scientist as Poet in 1999; and, just last year, the Breakthrough Prize in Fundamental Physics. He was a member of the National Academy of Sciences, the Royal Society of London, Britain’s Royal Society, the American Academy of Arts and Sciences and the American Philosophical Society, which presented him with the Benjamin Franklin Medal in 2004.

Steven Weinberg and other Nobel Laureates meet Queen Beatrix.
Queen Beatrix of the Netherlands receives Nobel laureates: Paul Berg, Christian de Duve, Steven Weinberg, Queen Beatrix, Manfred Eigen, Nicolaas Bloembergen. Photo taken on 31 August 1983. Credit: Rob C. Croes / Anefo. Creative Commons Netherlands license.

In 1967, Weinberg published a seminal paper laying out how two of the universe’s four fundamental forces — electromagnetism and the weak nuclear force — relate as part of a unified electroweak force. “A Model of Leptons,” at barely three pages, predicted properties of elementary particles that at that time had never before been observed (the W, Z and Higgs boson) and theorized that “neutral weak currents” dictated how elementary particles interact with one another. Later experiments, including the 2012 discovery of the Higgs boson at the Large Hadron Collider (LHC) in Switzerland, would bear out each of his predictions.

Weinberg leveraged his renown and his science for causes he cared deeply about. He had a lifelong interest in curbing nuclear proliferation and served briefly as a consultant for the U.S. Arms Control and Disarmament Agency. He advocated for a planned superconducting supercollider with the capabilities of the LHC in the United States — a project that ultimately failed to receive funding in the 1990s after having been planned for a site near Waxahachie, Texas. He continued to be an ambassador for science throughout his life, for example, teaching UT Austin students and participating in events such as the 2021 Nobel Prize Inspiration Initiative in April and in the Texas Science Festival in February.

“When we talk about science as part of the culture of our times, we’d better make it part of that culture by explaining what we’re doing,” Weinberg explained in a 2015 interview published by Third Way. “I think it’s very important not to write down to the public. You have to keep in mind that you’re writing for people who are not mathematically trained but are just as smart as you are.”

By showing the unifying links behind weak forces and electromagnetism, which were previously believed to be completely different, Weinberg delivered the first pillar of the Standard Model, the half-century-old theory that explains particles and three of the four fundamental forces in the universe (the fourth being gravity). As critical as the model is in helping physical scientists understand the order driving everything from the first minutes after the Big Bang to the world around us, Weinberg continued to pursue, alongside other scientists, dreams of a “final theory” that would concisely and effectively explain current unknowns about the forces and particles in the universe, including gravity.

Weinberg wrote hundreds of scientific articles about general relativity, quantum field theory, cosmology and quantum mechanics, as well as numerous popular articles, reviews and books. His books include “To Explain the World,” “Dreams of a Final Theory,” “Facing Up,” and “The First Three Minutes.” Weinberg often was asked in media interviews to reflect on his atheism and how it related to the scientific insights he described in his books.

“If there is no point in the universe that we discover by the methods of science, there is a point that we can give the universe by the way we live, by loving each other, by discovering things about nature, by creating works of art,” he once told PBS. “Although we are not the stars in a cosmic drama, if the only drama we’re starring in is one that we are making up as we go along, it is not entirely ignoble that faced with this unloving, impersonal universe we make a little island of warmth and love and science and art for ourselves.”

Weinberg was a native of New York, and his childhood love of science began with a gift of a chemistry set and continued through teaching himself calculus while a student at Bronx High School of Science. The first in his family to attend college, he received a bachelor’s degree from Cornell University and a doctoral degree from Princeton University. He researched at Columbia University and the University of California, Berkeley, before serving on the faculty of Harvard University, the Massachusetts Institute of Technology and, since 1982, UT Austin.

He is survived by his wife, UT Austin law professor Louise Weinberg, and their daughter, Elizabeth.

news.utexas.edu

Η Βρετανία αποδεικνύει ότι η υπογραφή της στις διεθνείς συμφωνίες δεν έχει αξία

Από
admin
-
0

Israel: president reassures Greece of support

Από
admin
-
0

Incoming Israeli president Isaac Herzog looks on during a press conference at the president’s residence in Jerusalem, during a handover ceremony, on 7 July 2021. [EMMANUEL DUNAND/AFP via Getty Images]

July 22, 2021 at 12:12 pm

Israeli President Isaac Herzog has reassured his Greek counterpart Katerina Sakellaropoulou that Israel continues to side with Greece and Cyprus in their dispute with Turkey, local media have reported. This was despite the recent friendly call between Herzog and Turkish President Recep Tayyip Erdogan.

The Turkish leader called Herzog on 13 July to congratulate him on becoming president. No such phone call had taken place between senior Israeli and Turkish politicians since the 2017 crisis in Al-Aqsa Mosque in occupied Jerusalem. Erdogan’s call, therefore, prompted some observers to predict a possible rapprochement between the two states whose relationship has long been strained.

Turkey’s disputes with Greece revolve around the conflict between Greek and Turkish Cypriots, in addition to oil and gas exploration in the Eastern Mediterranean.

According to the US Axios website, Erdogan and Herzog discussed “the potential for better relations and energy cooperation, a matter of concern for Greece.”

middleeastmonitor.com

Στο τέλος ο Ερντογάν θα βγει χαμένος

Από
admin
-
2

Ο Ταγίπ Ερντογάν πρέπει να αποφασίσει τι σχέση θέλει να έχει με τη Δύση. Και για να έχει προοπτική επιτυχίας η στρατηγική που θα χαράξει, θα πρέπει να συμπεριφερθεί περισσότερο ρεαλιστικά. Εάν επιμένει στον μεγαλοϊδεατισμό του και θεωρεί την Τουρκία σχεδόν υπερδύναμη, θα βρίσκεται σε συνεχή τριβή με πολλούς και δεν θα αποκαταστήσει τις σχέσεις του με τις ΗΠΑ και την Ευρώπη.

Η Τουρκία δεν είναι μικρή χώρα και βρίσκεται σε μια ευαίσθητη, γεωγραφικά, περιοχή. Η έκταση, ο πληθυσμός, το μέγεθος της οικονομίας, ακόμη και η στρατιωτική ισχύς της, δικαιολογούν ρόλο στην περιοχή της. Αλλά μέχρις εκεί.

Αν η συμπεριφορά της είναι μετρημένη και δεχθεί να παίξει με τους «κανόνες» και να σεβαστεί τις αρχές του διεθνούς δικαίου, τότε θα εισακουσθεί και θα αποκομίσει οφέλη. Θα μπορέσει να αξιοποιήσει τα πλεονεκτήματά της και να συνεργασθεί με άλλες χώρες της περιοχής προς όφελος και της ιδίας. Αλλωστε, οι γείτονές της έχουν επανειλημμένως υπογραμμίσει ότι οι δικές τους διμερείς και πολυμερείς συνεργασίες δεν στρέφονται εναντίον τρίτων. Η Αμερική του Τζο Μπάιντεν τηρεί επικριτική στάση έναντι της Τουρκίας –φάνηκε σε πρόσφατη ακρόαση του Αντονι Μπλίνκεν στη Γερουσία και σε άλλες δηλώσεις αξιωματούχων και ανακοινώσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ– αλλά ταυτόχρονα επιδιώκει να επαναφέρει την Αγκυρα στην κανονικότητα ενός αξιόπιστου, προβλέψιμου και συνεργάσιμου συμμάχου.

Ωστόσο, ο μεγαλοϊδεατισμός του Ερντογάν δεν διευκολύνει μια τέτοια προοπτική. Και δεν είναι μόνον οι τελευταίες έκνομες κινήσεις του στην Κύπρο που προκάλεσαν διεθνείς αντιδράσεις. Είναι χαρακτηριστικά τα ξεσπάσματά του κατά της Αμερικής και της Γαλλίας, και η εκτόξευση κατηγοριών εναντίον ξένων δυνάμεων οι οποίες προσπαθούν να «λυγίσουν (την Τουρκία) στη Λιβύη, στη Συρία, στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και τελευταία στο Ναγκόρνο-Καραμπάχ». Ο Τούρκος πρόεδρος δεν κρύβεται. Πιστεύει, και το διαλαλεί, ότι όλες αυτές οι χώρες ανήκουν στη σφαίρα επιρροής της «μεγάλης Τουρκίας» που οραματίζεται, και βλέπει χώρες όπως οι ΗΠΑ και η Γαλλία, ως ισότιμους γεωπολιτικούς ανταγωνιστές ή αντιπάλους που, όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, «προσπαθούν να της βάλουν τρικλοποδιές με ασύμμετρες μεθόδους και με αβάσιμους ισχυρισμούς και κατηγορίες».

Αυτό το εθνικιστικό παραλήρημα αναθεωρητισμού δεν ανοίγει πόρτες στην Τουρκία. Αντιθέτως, κλείνει. Ολο και πιο μεγάλες, όλο και πιο δυνατά. Εάν ο Ταγίπ Ερντογάν επιμένει να θεωρεί ότι η Τουρκία είναι κάποιου είδους άτρωτη υπερδύναμη, που μπορεί και πρέπει να επιστρέψει στα «σύνορα της καρδιάς του» διά της βίας, αναθεωρώντας τη Συνθήκη της Λωζάννης και προκαλώντας περιφερειακή αναταραχή και αποσταθεροποίηση, θα χάσει. Πρέπει να κατανοήσει ότι δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει –κανείς δεν το μπορεί– ούτε να παρεμβαίνει σε όποια χώρα θέλει. Δεν τον «ικετεύουν» γονυπετείς κάποιοι αδύναμοι, φοβισμένοι, τρίτοι, να σταματήσει. Του το διαμηνύουν ισχυρές χώρες, τις οποίες έχει ανάγκη, και τελικά του το υπαγορεύουν η λογική και το συμφέρον της χώρας του.

Αν, πάραυτα, επιμείνει στον ολισθηρό δρόμο στον οποίο έχει εισέλθει, η Τουρκία θα πληρώσει σημαντικό κόστος, σε πολλά επίπεδα.

“Καθημερινή”

1...2,2712,2722,273...3,038Σελίδα 2,272 από 3,038