Αρχική Blog Σελίδα 2271

Russia’s New Strategy for Central Asia

0

In the face of growing competition and diminished might, Moscow is putting influence before dominance.

Open as PDF

While Russia was grabbing attention with its buildup and withdrawal of military forces along its western border with Ukraine, it was making a different, diplomatic advance in another buffer region: Central Asia. On April 30, leaders from the Eurasian Economic Union (EAEU) – Armenia, Belarus, Kazakhstan, Kyrgyzstan and Russia, as well as observer states – gathered in Kazan, Russia. A few days before the meeting, Russian Defense Minister Sergei Shoigu traveled to Tajikistan and Uzbekistan, which is an observer member of the EAEU. Of course, Russian cooperation with the countries of Central Asia is nothing new. But the meetings were emblematic of a shift in Russian strategy away from the ad hoc approach of past decades and toward something more coherent. Facing rising competition for regional influence, and with diminished political and economic capital to impose its will, Moscow is trying to build up the EAEU and lead by subtler means.

Haphazard Strategy

The Soviet Union, by expanding Moscow’s borders, gave Russia immense security. This security was lost when the USSR collapsed. Once Russia stabilized itself, it devoted more attention to its western frontier, which harbored the more immediate threats of NATO and EU encroachment. The Central Asian states, meanwhile, remained more closely tied to Russia. In addition, the countries of Central Asia had territorial disputes with one another, which reduced the chances that they would merge into a union capable of resisting Russia.

But Central Asia is still a critical region for Moscow. It forms a buffer separating Russia from China and the rest of Asia. Especially important is Kazakhstan, which has no natural barriers with Russia, meaning instability in the former Soviet republics of Central Asia can easily spread into Russia itself. It is also important for Moscow to protect its significant industrial potential concentrated along the Kazakh border, as well as communications linking the central part of Russia with Siberia and the Far East, which run either near or through Kazakhstan. Finally, Central Asia has the potential to become one of the most actively developing regions in the world for the production and transportation of oil and coal, attracting the attention of outside players like the United States, Iran, Turkey and China.


(click to enlarge)

Yet, until the 2020s, Russia had no coherent strategy for Central Asia. Instead, its approach often looked chaotic and uncoordinated. In general, it has tried to maintain its influence by distributing loans and strengthening its military presence. In the first decades after the fall of the Soviet Union, Russia directed economic assistance and mostly unprofitable investment to the region – roughly $20 billion worth, about half of which (47 percent) went to the energy sector, with another 22 percent going to nonferrous metallurgy and 15 percent to telecommunications. Russia also continued to act as the security guarantor of Kazakhstan, Kyrgyzstan and Tajikistan within the Collective Security Treaty Organization, and built Russian military bases and facilities in the region.

This policy often met with criticism from the Central Asian countries, which had just gained their independence and did not want to auction it off in exchange for Russian loans. It was also unpopular with many Russians, who were unhappy not only with the large number of Central Asian immigrants but also with the government’s allocation of support to the republics rather than Russia’s own sluggish economy.

New Direction

Almost 30 years later, the Kremlin recognizes the need for a more thoughtful and balanced policy. The countries of Central Asia are no longer lost pieces of the Soviet Union but fully independent states with their own foreign relations and no interest in giving up their sovereignty. There are several reasons for Russia’s change of heart.

First, there’s rising competition: Moscow is no longer Central Asia’s only important trading partner and creditor. Second, Russia is approaching or has reached the limits of its western strategy and is up against increased political pressure on that front. Over the past year, Russia has significantly bolstered its relations with Belarus, and its enormous military drills in and around Crimea last month demonstrated that Kyiv and Moscow understand their own limits and what to expect from each other. In the east, however, Russia still needs to develop its strategic depth and further open trading markets. Third, the Kremlin accepted that its previous policy toward Central Asia was just not very effective and actually ignored the territorial disputes in the region, which today are at risk of flaring up. Under its old policy, Russia had no mechanism for resolving potential military conflicts – like last week’s clashes between Tajikistan and Kyrgyzstan – since Russian military involvement was impossible because Moscow prefers to maintain equally good relations with all parties. Also, the introduction of Russian peacekeepers in the region would likely cause a negative reaction from the West.

Share of Central Asian Trade, 2019
(click to enlarge)

Other factors likely played a role as well. For example, the pandemic highlighted all manner of existing and potential dangers: economic inequality, massive hidden unemployment, reduced remittances due to social distancing measures, the risk of economic crisis and the ineffectiveness of political and administrative systems. Social and economic unrest could be a boon for the recruitment efforts of local terrorist groups. Also, the Biden administration returned to the so-called C5+1 (the five republics of Central Asia plus the U.S.) and began discussing the possibility of setting up military bases after the withdrawal of U.S. and NATO troops from Afghanistan. Turkey’s president, meanwhile, suggested formally upgrading the Cooperation Council of Turkic-Speaking States. Finally, the volatility of oil prices and the modest growth of the Russian economy were threatening Russia’s investment approach to the region.

Influence Over Control

The details of the new Russian approach still need to be worked out, but it will run through the Eurasian Economic Union, which is not just an economic bloc but also a political forum. Russia can no longer hope to dominate the region – at least not at a price it’s willing to pay. The Kremlin’s future influence will instead be based on psychological warfare and inducements, not direct intervention. To that end, it is important for Russia to show that cooperation with it or with Russian-led projects is a mutually beneficial process, and that its partners will not lose their independence but rather gain influence. The recent Tajik-Kyrgyz conflict is a vivid example of Russia using the EAEU as a platform to resolve a conflict instead of deploying its own peacekeepers or negotiating separately with both sides.

Eurasian Economic Union and Associated Nations
(click to enlarge)

The military aspect is also changing. Moscow no longer seeks to build up Russian forces in Central Asia, but instead prefers to create a platform for burden-sharing and joint cooperation in which every participating country feels that it is an important and full-fledged member. For example, Russian Defense Minister Sergei Shoigu initiated the formation of an anti-Taliban front during his last visit to Uzbekistan. This is supported by the creation of a joint air defense system with Tajikistan and the new strategic partnership with Uzbekistan. The latter headed off an initiative from Washington, which hoped Uzbekistan would serve as a reserve base for countering terrorists in Afghanistan after the withdrawal of Western troops.

If its new strategy works, then Russia will be able to increase its importance in the region at minimal cost. More important, it will do so without triggering a backlash from third countries. China is unlikely to oppose it, since Beijing needs a stable Central Asia to implement its Belt and Road strategy. Moreover, if the countries of Central Asia represent one economic space, then the transportation of goods will encounter fewer bureaucratic obstacles. Iranian ambitions in the region can also be gently controlled by Russia, especially if Russia succeeds in attracting Iran to the EAEU, which could help Tehran circumvent U.S. sanctions. Turkey’s economic ambitions in the region will be forced into the background, and a strong Russian presence will reinforce Russian culture and block pan-Turkism from taking root. Finally, if the EAEU represents a platform for negotiations where countries are not dominated by Russia, then Western countries are also unlikely to find a reason to threaten the project with sanctions.

But such a strategy means that Russia will have to settle for increased influence rather than total control and make a number of concessions. Already Moscow has experienced the consequences of the introduction of consensus in the EAEU, when Armenia opposed Azerbaijan’s participation in a meeting of the bloc’s intergovernmental council, against Russia’s wishes. The Kremlin will have to get used to moving more slowly and not always getting its way. The only questions are whether the Kremlin will have the patience and time to implement its new strategy and, more important, whether the Central Asian countries will trust Moscow’s peaceful intentions.

Ekaterina Zolotova is an analyst for Geopolitical Futures. Prior to Geopolitical Futures, Ms. Zolotova participated in several research projects devoted to problems and prospects of Russia’s integration into the world economy. Ms. Zolotova has a specialist degree in international economic relations from Plekhanov Russian University of Economics. In addition, Ms. Zolotova studied international trade and international integration processes. Her thesis was on features of economic development of Venezuela. She speaks native Russian and is fluent in English.

Οι Αμερικανοί ανησυχούν για την πολιτική Μητσοτάκη έναντι της Κίνας

0

του Μιχάλη Ψύλου

«Κινα και Ελλάδα έρχονται όλο και πιο κοντά, ο Τζο Μπάιντεν πρέπει να ανησυχεί». Το Αμερικανικό περιοδικό “National Interest”, δεν θα μπορούσε να θέσει πιο επιτακτικά την άποψη, αλλά και τους φόβους ισχυρών κύκλων στην Ουάσιγκτον,για τις σχέσεις Πεκίνου-Αθήνας.

Το έγκυρο αμερικανικό περιοδικό δεν διστάζει μάλιστα να «καρφώσει» τον Ελληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, που αποδέχτηκε την πρόσκληση του Κινέζου Προέδρου Σι Τζιπίνγκ να παραστεί στην τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, τον Φεβρουάριο του 2022, στο Πεκίνο.

«Κατά τη διάρκεια πρόσφατης τηλεφωνικής κλήσης με τον Κινέζο Πρόεδρο Σι, ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αποδέχθηκε πρόσκληση για να παρευρεθεί στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του 2022 στο Πεκίνο. Αυτό υπονομεύει το ψήφισμα, που εγκρίθηκε πρόσφατα από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, καλώντας τους αξιωματούχους της ΕΕ να αγνοήσουν την εκδήλωση ως απάντηση στις χονδροειδείς παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Κίνας», προειδοποιεί  το National Interest, σε άρθρο που προσυπογράφουν ο αντιπρόεδρος του Ιδρύματος Heritage, Τζέιμς Τζέι Καραφάνο και ο πολιτικός αναλυτής του Ιταλικού περιοδικού Panorama, Στέφανο Γκρατσιόζι.

Το θέμα των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Πεκίνο δεν είναι κάτι απλό για τις Ηνωμένες Πολιτείες, αν κρίνουμε από την έκκληση της Δημοκρατικής προέδρου της  Βουλής των Αντιπροσώπων Νάνσι Πελόσι για «διπλωματικό μποϊκοτάζ των  Αγώνων», ασκώντας κριτική στην Κίνα για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. «Οι  ξένοι ηγέτες που θα παραβρεθούν εκεί θα χάσουν το ηθικό τους ανάστημα» , προειδοποίησε μάλιστα η Πελόσι, προσθέτοντας. «Ας μην τιμήσουμε την κινεζική κυβέρνηση με την επίσκεψη των ηγετών των στην Κίνα.

«Τι κάνει η Αθήνα;»

«Τι κάνει η Αθήνα;», διερωτάται το Αμερικανικό περιοδικό. Και φυσικά δεν είναι μόνο οι Αγώνες του Πεκίνου, το θέμα που φαίνεται να «δηλητηριάζει» τις ελληνο-αμερικανικές σχέσεις ,λόγω της προσέγγισης της Αθήνας με την Κίνα. «Ο Μητσοτάκης και ο Σι επιβεβαίωσαν επίσης την προθυμία τους για αύξηση του εμπορίου, των επενδύσεων και της πολιτιστικής συνεργασίας», γράφει το NationalInterest και προχωρά σε νουθεσίες.

«Ορισμένοι Ευρωπαίοι ηγέτες πιστεύουν ότι μπορούν να χαράξουν μια ανεξάρτητη πορεία μεταξύ της υπερατλαντικής κοινότητας και του Πεκίνου, του σύγχρονου προσώπου του “αδέσμευτου” κόσμου.  Λοιπόν, ποιο είναι το ελληνικό σχέδιο;», είναι το ερώτημα που θέτει το Αμερικανικό περιοδικό.

« Η πρόσφατη δέσμευση του Έλληνα πρωθυπουργού δεν ήταν εφάπαξ. Τον περασμένο Σεπτέμβριο, ο Μητσοτάκης  πραγματοποίησε σύνοδο κορυφής με τον Γιανγκ Τζιτσί, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας, τονίζοντας την ανάγκη ενίσχυσης των διμερών δεσμών τους. Το 2019, ο Σι πραγματοποίησε επίσημη επίσκεψη στην Αθήνα, συναντώντας τον Μητσοτάκη και τον τότε Έλληνα Πρόεδρο Προκόπη Παυλόπουλο. Η Ελλάδα είναι μέλος της ομάδας 16 + 1, μια κινεζική πρωτοβουλία που προωθεί επιχειρηματικούς και επενδυτικούς δεσμούς μεταξύ του Πεκίνου και δεκαέξι χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης».

Η ανησυχία του National Interest, αντανακλά άλλωστε την επίσημη αμερικανική πολιτική έναντι της Κίνας. Οι Αμερικανοί και ειδικά ο πρόεδρος Μπάιντεν θέλουν με κάθε τρόπο την «αποσύνδεση» της Ευρώπης από την Κίνα. Ο στόχος -λένε-είναι να αποφευχθεί οποιαδήποτε οικονομική εξάρτηση από την Κίνα την οποία το Πεκίνο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει ως πολιτικό μοχλό. «Ο  Αμερικανός πρόεδρος βλέπει την Κίνα ως τη σημαντικότερη απειλή εθνικής ασφάλειας των Ηνωμένων Πολιτειών», λέει ο Ιαν Μπρέμερ, πρόεδρος του ομίλου Eurasia Group, στη Νέα Υόρκη.

Το Αμερικανικό περιοδικό υποστηρίζει μάλιστα ότι το Πεκίνο εφαρμόζει ειδική πολιτική στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, με στόχο «να ενισχύσει την επιρροή της Κίνας στο κατώφλι της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, σε ευάλωτες χώρες που βρίσκονται εκτός των Συμμαχικών  δομών, αλλά αρκετά κοντά, όπου η επιρροή του Πεκίνου μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να διαμορφώσει ή να αναστατώσει και την Ευρώπη, όπως κρίνει κατάλληλο το Πεκίνο.

Για τους λόγους αυτούς, η πρόωρη  απόφαση του Μητσοτάκη να παραστεί στην τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων προκαλεί ανησυχία», εκτιμά το National Interest.

Αντιδράσεις για το λιμάνι του Πειραιά.

Στο στόχαστρο του Αμερικανικού περιοδικού μπαίνει και το λιμάνι του Πειραιά. «Χώρες όπως η Ελλάδα, οι οποίες έδωσαν στο Πεκίνο τον έλεγχο ενός μεγάλου ευρωπαϊκού λιμένα επιτρέποντας στον κινεζικό ναυτιλιακό γίγαντα COSCO να αγοράσει το 51% του λιμανιού του Πειραιά, έχουν τεθεί από μόνες τους  σε μια  όλο και πιο επικίνδυνη θέση.

Είναι πολύ πιο δύσκολο για αυτούς να πουν «όχι» στο Πεκίνο, γεγονός που καθιστά όλο και πιο προβληματικό για αυτές τις χώρες να διατηρήσουν την κυριαρχία τους», γράφει το National Interest. «Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το Πεκίνο, το οποίο εφαρμόζει εδώ και καιρό την προσέγγιση διαίρει και βασίλευε στην αντιμετώπιση των Ευρωπαίων, θέλει στενότερους δεσμούς με την Αθήνα. Μια ισχυρή παρουσία στη λεκάνη της Μεσογείου μπορεί να ισχυροποιήσει το εμπορικό  και οικονομικό του δίκτυο Belt andRoad».

Σύμφωνα με πληροφορίες μάλιστα Αμερικανικοί κύκλοι εκφράζουν ανησυχίες για το γεγονός ότι εδώ και δύο χρόνια ο Οργανισμός Λιμένος Πειραιώς ελέγχεται από τους Κινέζους της Cosco.  Στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΛΠ έπαψαν να αντιπροσωπεύονται φορείς όπως το Εργατικό Κέντρο, ο Δήμος Πειραιά, κ.α. που εξασφάλιζαν τυπικά ή στην πραγματικότητα τη συναίνεση της τοπικής κοινωνίας.

Μια ματιά στο  ΔΣ του ΟΛΠ, δείχνει ότι  μετέχουν πρόσωπα , όπως ο  Ζενγκ Γκιανγκ, ο Ζού Γιανιουί, ο Ζανγκ Ανμίνγκ, ο Φενγκ Μπομίνγκ, ο Τσε Κεούνγκ Γκόρντον και ως μη εκτελεστικό μέλος ο Γιάννης Μώραλης. Αλλά όχι ως δήμαρχος του Πειραιά , αλλά ως εκπρόσωπος του ΤΑΙΠΕΔ!

Η αμερικανική ιστοσελίδα  HuffingtonPost εκτιμά μάλιστα ότι οι Κινέζοι έχουν στόχο μέσω της Cosco να αποκτήσουν τον έλεγχο όλων των σημαντικών λιμανιών στην Ευρώπη. Κινεζικές εταιρείες έχουν μέχρι σήμερα επενδύσει σε 17 λιμάνια στη Μεσόγειο και την Ευρώπη.

«Αρκεί να πούμε ότι το 18% των επενδύσεων, αξίας 25 δισεκατομμυρίων ευρώ, που προβλέπει η πρωτοβουλία  Belt andRoad της Λαϊκής Δημοκρατίας ,στοχεύουν σε λιμάνια, ώστε να έχουν πρόσβαση σε όλο και περισσότερα δίκτυα και σε όλο και μεγαλύτερες αγορές με την πάροδο του χρόνου». Σύμφωνα με την αμερικανική ιστοσελίδα, «η Cosco κατέχει ήδη μερίδια σε διάφορα λιμάνια της Γηραιάς Ηπείρου, όπως στους τερματικούς σταθμούς εμπορευματοκιβωτίων του Ρότερνταμ (πρώτο λιμάνι στην Ευρώπη), της Αμβέρσας, του Ζεεμπρίγκε,του Μπιλμπάο, της Βαλένθια, του Βάντο Λιγκούρε στην Ιταλία αλλά και στα διαμετακομιστικά κέντρα της Μαδρίτης και της Σαραγόσα.

H Μέρκελ άνοιξε την «πόρτα» στην Κίνα

Η Φραντσέσκα Τζιρέτι , ερευνήτρια  στο Ιταλικό  «Istituto AffariInternazionali» , εκτιμά μάλιστα ,μιλώντας στην Huffington Post ότι η Κίνα στηρίζεται στη Γερμανία για να επεκτείνει την οικονομική  επιρροή της στην Ευρώπη. «Η Γερμανία είναι η μόνη χώρα της ΕΕ που καταγράφει εμπορικό πλεόνασμα έναντι της Κίνας. Αυτή είναι μια κεντρική πτυχή που επηρεάζει έμμεσα πολλές οικονομίες χωρών της ΕΕ που βασίζονται στη γερμανική οικονομία », λέει η Ιταλίδα ερευνήτρια.

«Οι κινεζικές εταιρείες συμμετέχουν μάλιστα συχνά ,σε κοινοπραξίες σε μια προσπάθεια να μην ανακαλυφθούν. «Είναι μια δοκιμασμένη μέθοδος, αλλά καθιστά πιο δύσκολο να τις ανακαλύψεις . Αλλά δεν είναι το μόνο. Σε ορισμένες περιπτώσεις έχουμε δει κινεζικές εταιρείες να αλλάζουν το ευρωπαϊκό τους όνομα. Και υπάρχει επίσης μια άλλη πρακτική, που δεν χρησιμοποιείται αυστηρά σε λιμάνια αλλά σε άλλους τομείς: αυτή της εγγραφής εταιρειών στο Λουξεμβούργο για να δείξουν ότι οι επενδύσεις προέρχονται από χώρα της ΕΕ και όχι από την Κίνα “, εξηγεί η Φραντσέσκα Τζιρέτι .Σε μια προσπάθεια μάλιστα να απαλλαγεί το Πεκίνο από την κινεζική ετικέτα, η Cosco μετέφερε όλες τις ενδοευρωπαϊκές υπηρεσίες της στη Diamond Line GmbH στις αρχές του 2020. Εκτός από το όνομα, το προσωπικό και το δίκτυο πελατών παρέμειναν τα ίδια.

«Μπορούμε να πούμε ότι μέχρι στιγμής το Βερολίνο έχει υπαγορεύσει την πολιτική γραμμή της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Κίνα» , λέει η Τζιρέτι. Ωστόσο, αυτό το σενάριο θα μπορούσε να αλλάξει μετά τις ομοσπονδιακές εκλογές ,αν για παράδειγμα ,οι Πράσινοι εισέλθουν στον κυβερνητικό συνασπισμό μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου στη Γερμανία . «Μια τέτοια εξέλιξη θα έχει επίσης επιπτώσεις στη γερμανική στάση απέναντι στο Πεκίνο και κατά συνέπεια στην ευρωπαϊκή», λέει η Ιταλίδα ερευνήτρια στην HuffingtonPost. «Το γεωπολιτικό σενάριο θα αλλάξει μετά την πανδημία και ο Αμερικανός Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν  θα προσπαθήσει να ευθυγραμμίσει εκ νέου τις πολιτικές των ΗΠΑ και της ΕΕ προς την Άπω Ανατολή».

newscenter.gr

Το τέλος του Ερντογάν

0

Απόστολος Δοξιάδης 28 ΙΟΥΛΙΟΥ 2021, 20:16

Ο τρόπος με τον οποίο θα καταρρεύσει ο μέχρι σήμερα –σωστότερα: ο μέχρι πριν μερικούς μήνες– πανίσχυρος αυταρχικός ηγέτης της Τουρκίας, θα είναι το λεγόμενο αγγλιστί «palace coup», κατά κυριολεξία «παλατιανό πραξικόπημα» ή, σε απλούστερη γλώσσα, θα φαγωθεί εκ των έσω.

Αν και δεν διαθέτω μαντικές ικανότητες, και δεν είμαι καν οπαδός της μελλοντολογίας, θα επιχειρήσω μια πρόβλεψη με υψηλές, πιστεύω, πιθανότητες να επαληθευθεί: το τέλος του Ερντογάν πλησιάζει. Θα μπορούσα μάλιστα να τοποθετήσω ως απώτατο όριο της πρόβλεψης την επέτειο των 100 χρόνων της Τουρκικής Δημοκρατίας, το 2023, ή τις επόμενες τουρκικές εκλογές – όποιο από τα δύο έρθει πρώτο.

Αλλά ίσως το τέλος να έρθει και αρκετά, ή και πολύ νωρίτερα. Η πρόβλεψή μου βασίζεται αφ᾽ ενός στη συστηματική ενημέρωσή μου για όσα συμβαίνουν στην Τουρκία από τα διεθνή μέσα, αλλά και συζητήσεις με πολλούς τούρκους φίλους που ζουν στη Δύση και παρακολουθούν στενά τα όσα συμβαίνουν στη χώρα τους, με έγκυρες πληροφορίες από μέσα.

Υπ᾽ όψη, ότι και η ενημέρωση μου για την Τουρκία αλλά και οι συζητήσεις με τους φίλους μου, κρατάνε χρόνια. Αλλά μόνο τώρα θα τολμούσα να κάνω μια τέτοια πρόβλεψη. Ως τώρα, μπορεί να άκουγα κάποιους τούρκους φίλους να λένε ότι «ο Ερντογάν πέφτει όπου να ‘ναι», αλλά το απέδιδα σε ευσεβείς πόθους. Τώρα όμως που αυτές οι εκτιμήσεις πυκνώνουν καθημερινά, και πλέον βασίζονται σε έγκυρα στοιχεία, τις πιστεύω ολοένα και περισσότερο.

Εδώ και λίγους μήνες, το ρήγμα έχει φανεί. Κάτι δεν πάει καθόλου μα καθόλου καλά για τον Ερντογάν. Την πρόβλεψή μου μπορώ να την εξειδικεύσω ακόμα περισσότερο: πιστεύω ότι ο τρόπος με τον οποίο θα καταρρεύσει ο μέχρι σήμερα –σωστότερα: ο μέχρι πριν μερικούς μήνες– πανίσχυρος αυταρχικός ηγέτης της Τουρκίας, θα είναι το λεγόμενο αγγλιστί «palace coup», κατά κυριολεξία «παλατιανό πραξικόπημα» ή, σε απλούστερη γλώσσα, θα φαγωθεί εκ των έσω.

Ο μοχλός που θα τον ανατρέψει θα περιλαμβάνει ως κεντρική του δύναμη πολιτικούς και στελέχη του κόμματος του, του ΑΚP ή Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, αλλά θα έχει και την υποστήριξη πολλών δυνάμεων έξω από αυτό, πολιτικών αλλά και εξωπολιτικών. Ανάμεσα σε αυτές πιθανότατα θα δούμε ισχυρούς πολιτικούς που αποχώρησαν τα τελευταία χρόνια από το AKP, αλλά και στελέχη ή και ηγέτες άλλων κομμάτων, ακόμα και του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, του λεγόμενου και «κεμαλικού» CHP, όπως και πιθανώς μέρους του συντηρητικού αλλά αντιπολιτευτικού Iyi Parti («Καλού Κόμματος»), αλλά πιθανώς και άλλων μικρότερων προοδευτικών κομμάτων, αλλά και εξωπολιτικών ισχυρών παραγόντων, οικονομικών και άλλων.

«Ο Ερντογάν δεν είναι ο πρόεδρός μου» δηλώνει γραπτώς η νεαρή διαδηλώτρια στην Κωνσταντινούπολη |  Shutterstock

Επίσης, την κίνηση ανατροπής μπορεί να τη στηρίξει—χωρίς όμως να έχει τη δύναμη να την υποκινήσει—και η οργάνωση του Φετουλάχ Γκιουλέν, που σταδιακά μετεξελίσσεται, όσο πλησιάζει η στιγμή της διαδοχής του υπέργηρου ηγέτη της, σε ένα πιο πολυμορφικό και σε πολλές του εκδοχές (στη αριστερή γλώσσα: φράξιες) φιλελεύθερο σχήμα. Από τις δυνάμεις που θα στηρίξουν το «παλατιανό πραξικόπημα» για την αντικατάσταση του Ερντογάν, άλλες θα ταχθούν φανερά υπέρ του, μέχρι του σημείου να στηρίξουν πολιτικά ή και να συμμετάσχουν στο διάδοχο σχήμα, ενώ άλλες θα το στηρίξουν έμμεσα, με την ανοχή τους.

Όσο για τις μεγάλες δυτικές χώρες, δεν μπορώ να προβλέψω αν η κίνηση της ανατροπής του Ερντογάν θα έχει την ανοιχτή προτροπή ή και υποστήριξη τους. Αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα τη δουν εχθρικά.

Στον πυρήνα της κίνησης της ανατροπής, πάντως, που λογικά θα γίνει αναίμακτα, θα είναι οι ισχυροί άνδρες του κόμματός του Ερντογάν ή και παραπλήσιων χώρων, πολιτικοί κυρίως. Αργά ή γρήγορα—αλλά πάντως όχι πολύ αργά—θα κάνουν στον Ερντογάν αυτό που έχει καθιερωθεί να λέγεται, από τη φράση στον «Νονό», του Φράνσις Φορντ Κόπολα, «μια πρόταση που δεν μπορεί να αρνηθεί»: ή φεύγεις, με το καλό, θα του πουν, πιθανώς πηγαίνοντας σε μια χώρα που θα σε δεχτεί, ή σε καταργούμε με το άγριο, που μπορεί να σημαίνει για τον Ερντογάν τα χειρότερα.

Παρά το πάθος του για τους «μάρτυρες», που κατά καιρούς εκδηλώνει, ο αυταρχικός ηγέτης της Τουρκίας δεν μου φαίνεται ο τύπος που θα ήθελε να συμμεριστεί τη μοίρα τους. Αν δεν έχει άλλη διέξοδο παρά να αφήσει την εξουσία, ο Ερντογάν θα προτιμήσει να το κάνει, διασώζοντας τη ζωή του και τουλάχιστον ένα μέρος της αμύθητης περιουσίας που έχει αποθησαυρίσει σε βάρος του λαού του.

Εργαζόμενοι στα ΜΜΕ διαμαρτύρονται τον περασμένο μήνα στην Κωνσταντινούπολη για την λογοκρισία και τις διώξεις στον χώρο της ενημέρωσης REUTERS/Umit Bektas

Μια μικρή, ελάχιστη ένδειξη του κλίματος της ανατροπής που ετοιμάζεται, που όμως δημοσιοποιήθηκε, ήταν το γεγονός ότι το κρατικό πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, καθώς και ο ελεγχόμενος από το καθεστώς τηλεοπτικός σταθμός TRT, μετέδωσαν την περασμένη εβδομάδα το φιλμάκι που δείχνει τον Ερντογάν, ενώ απευθύνει κάποιου είδους διάγγελμα, να τα χάνει, να μπερδεύει τα λόγια του, και να γέρνει μια στιγμή στο πλάι, σαν να τον πήρε ο ύπνος.

Αρκετά παρόμοια περιστατικά έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια, και κάποια από αυτά έχουν καταγραφεί τηλεοπτικά και μεταδοθεί στη Δύση, όλα πυροδοτώντας σενάρια για μια πιθανή ασθένειά του. Το ουσιαστικό όμως αυτή τη φορά δεν είναι η όποια νέα ένδειξη για την κατάσταση της υγείας του Ερντογάν, που δεν είναι εδώ το κύριο ζήτημα, όσο η μετάδοσή της από τα έως τώρα απόλυτα ελεγχόμενα μέσα της πιο ακραίας ερντογανικής προπαγάνδας.

Η μετάδοση μιας τέτοιας σκηνής από αυτά τα μέσα πριν μερικούς μήνες θα ήταν αδιανόητη, ή αν είχε συμβεί κατά λάθος, θα είχαν πέσει κεφάλια. Αυτή τη φορά όμως συνέβη, με μόνη αντίδραση μια παραπονιάρικη δήλωση ενός κοντινού του Ερντογάν, ότι το γεγονός της μετάδοσης δείχνει πως «κάποιοι θέλουν το κακό του». Πράγματι. Αυτό δείχνει. Αλλά ούτε κεφάλια έπεσαν, ούτε ίδρωσε το αυτί κανενός.

Από εκεί και πέρα, στενοί παρατηρητές του τι συμβαίνει μέσα στην Τουρκία αναφέρουν ότι τους τελευταίους μήνες το κλίμα στον πολιτικό χώρο έχει αλλάξει δραματικά. Για πρώτη φορά—άλλο αδιανόητο αυτό, μέχρι προ μηνών—βουλευτές του ίδιου του κόμματός του, μιλούν ανοιχτά εναντίον του ηγέτη τους σε συζητήσεις με πρόσωπα του κοινωνικού τους κύκλου, εκφράζοντας τη δυσαρέσκειά τους για την πολιτική του, τον αυταρχισμό του, κάποιους συνεργάτες του, τα απανωτά του λάθη, και βέβαια την κατάσταση στην οποία έχει φέρει τη χώρα.

Η αίσθηση της προετοιμαζόμενης κίνησης για την ανατροπή του Ερντογάν είναι σε αρκετούς κύκλους στα ανώτατα επίπεδα της εξουσίας στην Τουρκία, εντός και εκτός ΑΚΡ, στην ημερησία διάταξη. Κοινό μυστικό. Η αιτία που θα οδηγήσει τον Ερντογάν στην πτώση του είναι, με δυο κουβέντες, ότι, αφ᾽ ενός το παράκανε στον αυταρχισμό, τη μεγαλομανία και τη διαφθορά του, και αφ᾽ ετέρου και κυριότερα για τις άρχουσες ομάδες, πολιτικές και μη, ότι έχει καταστρέψει τη χώρα, οικονομικά, θεσμικά και πολιτικά, ανοίγοντας πεδίο δράσης σε εξαιρετικά επικίνδυνες παράνομες δυνάμεις.

Ανάμεσα σε αυτές, το άκρως επικίνδυνο εσωτερικό παρακράτος που ως τώρα ο ίδιος ανεχόταν ή και υποστήριζε και το οποίο είναι πλέον σε ευθεία σύγκρουση με τις πιο μετριοπαθείς και λογικές δυνάμεις.

O πανίσχυρος υπουργός Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού (δεξιά) και ο υπουργός Δικαιοσύνης Αμπντουλχαμίτ Γκιουλ (αριστερά) σε τελετή στο Μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ. Ο πρώτος θεωρείται ότι έχει σε σημαντικό βαθμό αυτονομηθεί έναντι του Ερντογάν|EPA/STR

Στην καρδιά αυτού του παρακράτους είναι ο μέχρι τώρα πανίσχυρος αντιπρόεδρός του κόμματος ΑΚΡ και υπουργός Εσωτερικών, Σουλεϊμάν Σοϊλού, που έχει και τη στενή στήριξη του ακροδεξιού κυβερνητικού συνεταίρου MHP, γνωστού και ως κόμματος των «Γκρίζων Λύκων». Ο Σοϊλού, που διαθέτει μέχρι και εσωτερική, ένοπλη πολιτοφυλακή — σχεδόν παράλληλο στρατό, βαριά οπλισμένο και ιδιαίτερα ισχυρό στα πιο απόμακρα μέρη της Τουρκίας — δεν ελέγχεται πια από τον Ερντογάν.

Μέχρι τώρα, ο Ερντογάν δεν του έβαζε όρια γιατί η παράνομη δύναμή του τον συνέφερε. Τώρα πλέον δεν μπορεί να το κάνει γιατί τον φοβάται. Αλλά οι πιο συνετοί άνθρωποι μέσα στο πολιτικό σύστημα βλέπουν αυτό το παρακράτος ως παράγοντα πιθανής καταστροφής, όσο εξελίσσεται ανεξέλεγκτο. Πρέπει κάποιος να του βάλει επιτέλους φρένο, για το καλό της χώρας.

Όπως είπα, δεν είμαι μάντης και δεν διαθέτω χρονομηχανή για να δω στο μέλλον. Αλλά οι ενδείξεις είναι πλέον τόσο έντονες, που μόνο από άγνοια μπορεί κανείς να τις παρακάμπτει. Η εξουσία του Ερντογάν τρίζει. Στο πιο αισιόδοξο λοιπόν σενάριο, ο νέος ηγέτης που θα διαλέξουν όσοι συνειδητοποιούν ότι η Τουρκία με τον Ερντογάν στην κεφαλή πάει από το κακό στο χειρότερο, θα εκφράζει μια ευρεία συμμαχία πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων, και όχι μόνο τον ναρκισσισμό και τη μεγαλομανία του εαυτού του.

Αυτός ο ηγέτης  θα φροντίσει πρωτίστως για την ανάταξη της οικονομίας της Τουρκίας αλλά και για την αποκατάσταση των θεσμών της, με πρώτους ανάμεσα τους τη δημόσια διοίκηση και τη Δικαιοσύνη. Η άγρια καταστολή που έχει εξαπολύσει ο Ερντογάν κατά όλων των εχθρών του θα καταλαγιάσει και, πιστεύω, θα δούμε αργά αλλά σταθερά την αποκατάσταση κάποιου είδους κράτους δικαίου. Οι φυλακές θα αρχίζουν να αδειάζουν, και λογικά να δίνονται αμνηστίες στους πολιτικά διωγμένους τα τελευταία χρόνια…

Αν διάβαζα το παραπάνω άρθρο, ακόμα και πριν από έξι μήνες, θα έλεγα ότι αυτός που το έγραψε ονειρεύεται με ανοιχτά τα μάτια. Σήμερα, το προσυπογράφω εγώ ο ίδιος. Μακάρι να μην πέφτω έξω—μακάρι και για την Τουρκία αλλά, βέβαια, και για την Ελλάδα, της οποίας η διεθνής θέση προϋποθέτει μια όσο γίνεται πιο δημοκρατική και ορθολογική διακυβέρνηση στη γείτονα χώρα.

* Ο Απόστολος Δοξιάδης είναι συγγραφέας.

Πηγή: Protagon.gr

Turkey is an Imperialist State. Don’t Let Erdogan Pretend Otherwise. | Opinion

0

After attending Eid prayers in Turkish-occupied northern Cyprus, Turkish president Recep Tayyip Erdogan spoke about Afghanistan. “We have nothing against their beliefs,” the strongman said of the Taliban. He doubled down on the Taliban’s anti-American narrative: “Imperial powers entered Afghanistan; they have been there for over 20 years. We also stood by our Afghan brothers against all imperial powers.”

It’s good that Erdogan is finally acknowledging what any visitor to Afghanistan who got outside the bubble of the U.S. embassy or Bagram Air Base could see: Turkey may have formally been part of the same NATO mission, but it was on the opposite side of the battle. Billboards erected by the Turkish embassy in Kabul promoted Islamic solidarity rather than democracy.

Ross Wilson, the acting American ambassador in Kabul, previously served as ambassador to Turkey. His tenure in Ankara coincided with the State Department’s dismissal of the notion that Erdogan sought an Islamist order. Fifteen years ago, Wilson famously characterized Turkey’s liberal opposition as a “cacophony” unworthy of attention. Once again, he refuses to speak up when it matters.

Erdogan’s depiction of Turkey as a bastion of anti-imperialism is not new—though it is an increasingly common theme of Turkish propaganda. Consider Ankara’s justification of its deployment to Somalia. “The 16th century was the first time Turks entered Somali territory…to rescue Mogadishu from the Portuguese navy,” an article in Daily Sabah, a government mouthpiece, explained. “After three centuries, the Ottomans were in Somalia again to help the local people who were resisting a British invasion and suffering from a humanitarian crisis.” As for Turkey’s 2011 deployment? “This time it was to provide humanitarian aid when the Somali government made an international call for help to deal with drought and famine…. After the two peoples remembered each other, Turkey decided to take a permanent position in the country, which has vast resources and located very strategically [sic].”

Turkish soldier in Cyprus
A soldier stands guard during a military parade in the northern part of Cyprus’ divided capital Nicosia, in the self-declared Turkish Republic of Northern Cyprus on July 20, 2021. – Erdogan vowed to make no “concession” as he pressed for a two-state solution for Cyprus, during a visit to the divided eastern Mediterranean island. Erdogan began a two-day visit to the self-declared Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC), whose independence is only recognised by Ankara.IAKOVOS HATZISTAVROU / AFP/GETTY IMAGES

In 2016, Erdogan himself took to the paper to write, “Turkey, unlike colonial powers, has a history in Africa with no dark chapters.” Talk about a whitewash of history. Those whom Ottoman slave traders seized from Africa’s Great Lakes region, or who lived in Ottoman colonies in North Africa, might dispute it. Erdogan, however, gambles on the knowledge that Western diplomats are too polite to call out his historical revisionism, much of which promotes Turkey at the expense of the United States and Europe. Court journalist Ilnur Cevik doubled down on Erdogan’s theme: “The Africans see clearly that the Turks are here as partners, as brothers and sister, and not as the people who came from the West to exploit their rich resources and oppress them.” The Biden administration may want to promote diplomacy and U.S. aid, but failure to respond to Turkish slander blunts its efforts.

The reality is that Turkey is today the world’s leading imperialist state. Russia and China might seek to gobble up areas alongside their borders, but Turkey goes further. More than a century ago, Turkish nationalist forces systematically forced out or exterminated eastern Anatolia’s Armenian population. Perhaps one reason Turkish nationalists and Islamists refuse to recognize that genocide is that it would condemn their playbook today.

That playbook and the rewards of Turkey’s strategic patience is now on display in Cyprus, where Erdogan plays both the European Union and the United Nations like a fiddle. He consolidates and expands Turkish ethnic cleansing and economic exploitation while diplomats hope for an opening or acquiesce to yesterday’s aggression as today’s irreversible status quo. Turkish colonization in Syria is just as blunt. Turkey and its proxy militias force locals to take Turkish names, dress in a Turkish Islamist style and learn Turkish. Turkey even extends its civilian infrastructure into portions of Syria it occupies. Syria, it turned out, was a dry run for Iraqi Kurdistan, where Turkey establishes military bases and its diplomats and intelligence agents act as colonial governors, aided by an increasingly quisling Barzani family willing to trade national sovereignty for cash and contracts. In Libya, too, anti-imperialist rhetoric distracts from the fact that Turkey does the opposite of what it preaches.

Back in Afghanistan, Turkey may want to ingratiate itself to the Taliban for ideological reasons and to win contracts if and once the Taliban takes over the country. That is bad enough—as it reveals that Erdogan considers Turkish interests and human flourishing to be mutually exclusive. But in addition to being an assault on the truth, Turkey’s willingness to use the rhetoric of anti-imperialism to promote itself at the expense of Western security comes at a potential cost to American lives, giving the green light to Ankara-backed jihadists. It is time for Secretary of State Antony Blinken to stand up, acknowledge Turkey is no partner and call the country what it is: a 21st-century colonizer that poses a growing threat to world peace.

Michael Rubin is a senior fellow at the American Enterprise Institute.

The views expressed in this article are the writer’s own.

Newsweek

«Λίστες θανάτου» στην Ευρώπη από τους Γκρίζους Λύκους του Ερντογάν

0

του Μιχάλη  Ψύλου

Η Λάλε Γκιουλ είναι το νέο αστέρι της ολλανδικής λογοτεχνίας. Γεννημένη στο Αμστερνταμ πριν 23 χρόνια, Ολλανδέζα, αλλά  τουρκικής καταγωγής, η Λάλε κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Πρόκειται να ζήσω».

Ένα βιβλίο που ήδη έχει γίνει best seller έχοντας πουλήσει 130.000 αντίτυπα. Κι όμως! Αντί να χαίρεται την επιτυχία της, η Λάλε αναγκάζεται να ζει κρυμμένη, καθώς δέχεται απειλές για τη ζωή της. Αιτία; Μα το βιβλίο της! Ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που μιλάει  για την καταπιεστική παιδική της ηλικία στην αυστηρή τουρκο-ισλαμική κοινότητα στο  δυτικό Άμστερνταμ.

Η Λάλε λέει  στο περιοδικό Flair ότι  έχει  κλειδωθεί στο διαμέρισμα των γονιών της  επειδή είναι πολύ επικίνδυνο να βγει έξω στο δρόμο. «Η μουσουλμανική κοινότητα είναι εξοργισμένη. Με βλέπουν ως εχθρό του Ισλάμ, ως διάβολο που θέλει να αποπλανήσει τις κόρες τους για να επιλέξουν το κακό», λέει με παράπονο η 23χρονη συγγραφέας. Το πρόσωπό της εμφανίζεται σε όλα τα βιβλιοπωλεία, οι τηλεοπτικές εκπομπές την υποστηρίζουν και τα περιοδικά την παρακαλούν για μία συνέντευξη. Η Λάλε ζει ως φυγάς και κυκλοφορεί μόνο με ταξί. «Δεν βγαίνω πλέον στο δρόμο, ή αν το κάνω καλύπτω το πρόσωπό  μου με κουκούλα και μάσκα», λέει.

Η ολλανδική αστυνομία συνέλαβε μάλιστα δύο άντρες , που συνωμοτούσαν για να της κάνουν κακό. Όλα λόγω του βιβλίου της… Που τα βάζει άλλωστε και με τον Ερντογάν, που όπως λέει η Λάλε, ηγείται της οπισθοδρόμησης στην Τουρκία.

Αρκετοί πολιτικοί στην Ολλανδία έχουν ήδη υποστηρίξει το μανιφέστο «Release Lale», μια πρωτοβουλία του πρώην βουλευτή του κόμματος  D66, Μπέρτ Μπάκερ. «Μισώ το γεγονός ότι έχω χάσει την ελευθερία κινήσεώς μου. Ποτέ δεν περίμενα ότι οι αντιδράσεις θα ήταν τόσο έντονες, αλλά ταυτόχρονα είναι η απόλυτη επιβεβαίωση ότι έχω δίκιο», λέει η Λάλε , που δέχεται καθημερινά εκατοντάδες προσβολές και επιθέσεις στα  κοινωνικά δίκτυα. Μερικές επιθέσεις είναι απλά φραστικές, άλλες είναι πιο σοβαρές, επειδή προέρχονται από άτομα  που ανήκουν στους ακροδεξιούς  Γκρίζους Λύκους-την τουρκική παραστρατιωτική οργάνωση που δρά στην καρδιά της Δυτικής Ευρώπης.

«Λίστες θανάτου»

Η Λάλε δεν είναι η μόνη που φοβάται τους Γκρίζους Λύκους. Οι Τούρκοι ακροδεξιοί εξτρεμιστές επιτίθενται ολοένα και περισσότερο στους επικριτές του Ερντογάν σε όλη την κεντρική και βόρεια Ευρώπη. «Στη  Γερμανία πολλοί Τούρκοι  εξόριστοι βρίσκονται υπό αστυνομική προστασία, γιατί ο  Ερντογάν έχει κόψει την αλυσίδα και έχει αμολήσει τους Γκρίζους Λύκους», όπως  γράφει το Der Spiegel.

Το  γερμανικό υπουργείο  Εσωτερικών παραδέχτηκε για πρώτη φορά ότι υπάρχουν «λίστες θανάτου» με τα ονόματα Τούρκων εξορίστων, αντιπάλων του Ερντογάν,,όπως γράφει η εφημερίδα Tagesspiegel. «Υπάρχουν  αναφορές ότι κυκλοφορούν διάφορες λίστες με ονόματα ατόμων ,που μιλούν  επικριτικά για την τουρκική κυβέρνηση», απάντησε ο υφυπουργός Εσωτερικών Χέλμουτ Τέιχμαν σε ερώτηση της βουλευτίνας της Αριστεράς, Χέλιν Εβριμ Ζόμερ.

Σύμφωνα με την Tagesspiegel, επικριτές της κυβέρνησης Ερντογάν που διέφυγαν στη Γερμανία καταγγέλλουν ότι κυκλοφορούν λίστες θανάτου με τουλάχιστον 55 ονόματα Τούρκων εξορίστων. Πριν από λίγες εβδομάδες, ο Τούρκος δημοσιογράφος Ερκ Ατσαρέρ που ζει στο Βερολίνο, ξυλοκοπήθηκε άγρια από δύο αγνώστους έξω από το σπίτι του.

Ο γνωστός Κούρδος μουσικός Φερχάτ Τουντς είναι  επίσης σε «λίστα θανάτου». Ο ίδιος ανακοίνωσε ότι έχει ενημερωθεί από την αστυνομία του Ντάρμσταντ. Το ίδιο στην Κολωνία, για τον τουρκικής καταγωγής τηλεοπτικό δημοσιογράφο,Τσελάλ Μπασλανγκίτς.

Οι Τούρκοι εξόριστοι καταγγέλλουν ότι πίσω από τις επιθέσεις βρίσκεται η συμμαχία του κόμματος AKP του Ερντογάν με το ακροδεξιό MHP του «σκιώδους» ηγέτη της χώρας, Ντεβλέτ Μπαχτσελί , που καθοδηγεί τους Γκρίζους Λύκους.

Η Γερμανική Ένωση Δημοσιογράφων (DJV) ζήτησε από τον Ομοσπονδιακό Υπουργό Εξωτερικών Χάικο Μάας να καλέσει τον Τούρκο πρέσβη στη Γερμανία και να ζητήσει εξηγήσεις. «Ο Χάικο Μάας  πρέπει να καταστήσει ξεκάθαρα σαφές στον Τούρκο πρέσβη ότι έχει ξεπεράσει τα όρια η δράση των Γκρίζων Λύκων και ότι οι απειλές και η βία εναντίον δημοσιογράφων που κατέφυγαν στη Γερμανία για να γλυτώσουν  από το καταπιεστικό τουρκικό καθεστώς , είναι εγκλήματα που δεν θα γίνουν αποδεκτά», τόνισε ο πρόεδρος της DJV, Φρανκ Ιμπεραλ.

«Τρομοκρατικό δίκτυο»

Το Γερμανικό Ραδιόφωνο σε μεγάλη έρευνά του για τους Γκρίζους Λύκους αναφέρει ότι «θεωρούνται ως το μεγαλύτερο ακροδεξιό εξτρεμιστικό κίνημα στη Γερμανία». Σύμφωνα με εκτιμήσεις των γερμανικών αρχών ,τα μέλη των Γκρίζων Λύκων στη χώρα ξεπερνούν τα 11.000. Μόνο στο κρατίδιο της Εσσης , εκτιμάται ότι δρουν κάπου 2.500 Γκρίζοι Λύκοι.

Εδώ και μήνες συζητείται από την αντιπολίτευση να τεθεί εκτός νόμου η τουρκική ακροδεξιά οργάνωση-όπως και στη Γαλλία-, αλλά η κυβέρνηση Μέρκελ κωφεύει. Εδώ δεν …στεναχωρεί τον Ερντογάν για τόσες άλλες προκλητικές κινήσεις του , στους Γκρίζους Λύκους θα ..κολλήσει!

Κι όμως! «Το τρομοκρατικό δίκτυο του Ερντογάν στη Γερμανία είναι πιο ενεργό από ποτέ» λέει η Χέλιν Εβρίμ Ζόμερ. «Περιμένω από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να τοποθετηθεί με σαφήνεια και να εκπληρώσει το καθήκον της: Η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ πρέπει να καλέσει τον Τούρκο πρέσβη και να του καταστήσει σαφές ότι τέτοιες λίστες θανάτου θέτουν επίσης σε κίνδυνο την εσωτερική ασφάλεια της Γερμανίας », τονίζει η βουλευτίνα της Γερμανικής Αριστεράς.

Δυστυχώς, «η εκδικητική μανία της Τουρκίας δεν τελειώνει ποτέ .Έτσι ο Ερντογάν τιμωρεί τους εχθρούς του» γράφει η ιταλική εφημερίδα il Fatto Quotidiano. Στην ίδια την Τουρκία «εξακολουθούν οι απαγωγές, τα βασανιστήρια και εξαφανίσεις αντιφρονούντων. Αν και πέρασαν πέντε χρόνια από το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 2016, οι καταγγελίες για βασανιστήρια από την αστυνομίας στην Τουρκία έχουν αυξηθεί» , αναφέρει η Ιταλική εφημερίδα. «Μια κουλτούρα ατιμωρησίας έχει εδραιωθεί μεταξύ των δυνάμεων επιβολής του νόμου», εξηγεί η Εμμα Σινκλέρ -Γουέμπ ,στέλεχος της οργάνωσης Human Rights Watch. Προσθέτει μάλιστα ότι όσοι τολμούν να αναφέρουν περιπτώσεις εξαφάνισης ανθρώπων ή βασανιστήρια , υπόκεινται σε σκληρά αντίποινα από τις τουρκικές  αρχές.

Υπηρετούν τον εθνικισμό του Ερντογάν

Ο Γερμανός  δημοσιογράφος, Μίκαελ Τούμαν, λέει ότι οι Γκρίζοι Λύκοι εξυπηρετούν τον Ερντογάν , ο οποίος με τη σειρά του αξιοποιεί τον εθνικισμό ως «μέσο για να κυβερνά». Όπως λέει ο Γερμανός δημοσιογράφος, «στη Μέση Ανατολή, ο Ερντογάν του αρέσει να τονίζει την αυτοκρατορική παράδοση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στη Γερμανία και στην Ευρώπη , από την άλλη πλευρά, προωθεί τον Τουρκικό εθνο-κεντρισμό και το αίσθημα των Τούρκων ότι αποκλείονται, καταπιέζονται και υφίστανται διακρίσεις».

Για την ιστορία-όπως αναφέρει και το Γερμανικό Ραδιόφωνο- «το κίνημα των Γκρίζων Λύκων, λέγεται ότι χρηματοδοτήθηκε έμμεσα, παλιότερα, από τη CIA και το ΝΑΤΟ. Στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου, η συνεργασία ήταν μια συμμαχία ευκολίας: Οι δυτικές χώρες δεν ήθελαν να χάσουν την Τουρκία από τους Σοβιετικούς, αλλά ήθελαν να την προσανατολίσουν προς τη Δύση τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά. Και οι  Γκρίζοι Λύκοι κυνηγούσαν κατά τη δεκαετία του `70 τους Αριστερούς για να καταστρέψουν τον κομμουνισμό», τονίζεται στην έρευνα του Γερμανικού Ραδιοφώνου. Και τώρα ο Ερντογάν τους αξιοποιεί για να καταστρέψει τους αντιπάλους του ,αλλά και τη …Δύση.

newscenter.gr

ΑΠΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

2
Με δύο κινήσεις που έκανε η Τουρκία το τελευταίο διάστημα αποδόμησε την Αθήνα.
-Η μια ήταν το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Παράνομο, ξεπαράνομο, παράγει αποτελέσματα.
-Η άλλη ήταν το “άνοιγμα” της Αμμοχώστου.
Και οι δύο κινήσεις ήταν, απολύτως, προβλέψιμες.
Ερωτήματα:
-Αδιαφόρησε η Αθήνα;
-Δεν μπόρεσε να αντιδράσει προληπτικά;
-Είναι οι κινήσεις αυτές μέρος ενός συμπεφωνημένου παιχνιδιού;
Ό,τι και να συμβαίνει αποκαλύπτονται τα τεράστια κενά της Αθήνας στην παραγωγη και υλοποίηση εξωτερικής πολιτικής.
Η χώρα διολισθαίνει σε επικίνδυνες παραχωρησεις στην Τουρκία.
Και κανείς απο το γενικότερο σύστημα δεν φαίνεται να αντιδρά.
Έχουν αποδεχθεί την εξαρτημένη μοίρα τους;
Είναι, απλώς, τοποτηρηρτές;
Τελείωσε η Ελλάδα ως χώρα;

Κοινή δήλωση Ελλάδας- Ιορδανίας- Κύπρου: Στήριξη σε μια δίκαιη, συνολική και βιώσιμη επίλυση του Κυπριακού

0
(Ξένη Δημοσίευση) Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κύπρου, Νίκος Αναστασιάδης και ο Βασιλιάς της Ιορδανίας, Abdullah II bin Al-Hussein συμμετέχουν στην 3η Τριμερή Σύνοδο Κορυφής Ελλάδας-Κύπρου-Ιορδανίας που πραγματοποιείται στο Ζάππειο Μέγαρο την Τετάρτη 28 Ιουλίου 2021. Η Σύνοδος θα είναι η τρίτη κατά σειρά. Η πρώτη έγινε στη Λευκωσία στις 16 Ιανουαρίου 2018 και η δεύτερη στο Αμμάν στις 14 Απριλίου 2019. Η τρίτη Σύνοδος επρόκειτο αρχικά να πραγματοποιηθεί στην Αθήνα στις 7 Απριλίου 2020, αλλά αναβλήθηκε λόγω της πανδημίας. ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ

«Ο Πρωθυπουργός της Ελληνικής Δημοκρατίας, Κυριάκος Μητσοτάκης, ο Βασιλέας του Χασεμιτικού Βασιλείου της Ιορδανίας, Αμπντάλα Β ιμπν Αλ Χουσεΐν και ο Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, Νίκος Αναστασιάδης, συναντηθήκαμε στην Αθήνα, στις 28 Ιουλίου 2021…

… για να ενισχύσουμε την αποτελεσματική εταιρική σχέση στο πλαίσιο του τριμερούς συντονιστικού μηχανισμού ανάμεσα στις τρεις χώρες, να ενδυναμώσουμε τη συνεργασία και να προωθήσουμε τον συντονισμό στον πολιτικό, τον οικονομικό και τον τομέα ασφάλειας, καθώς και σε άλλα πεδία κοινού ενδιαφέροντος σε μία εύθραυστη, μετά-Covid εποχή». Αυτό αναφέρεται στην Κοινή Δήλωση Ελλάδας – Ιορδανίας – Κύπρου, στο πλαίσιο της 3ης Τριμερούς Συνόδου Κορυφής.

Στη συνέχεια της Δήλωσης επισημαίνεται ότι «οι ηγέτες προέβησαν σε μια επισκόπηση της σημαντικής προόδου που έχει επιτευχθεί σε όλο το εύρος της εταιρικής σχέσης κατά τη διάρκεια των προηγούμενων Συνόδων Κορυφής και υπουργικών συναντήσεων και συμφώνησαν να διερευνήσουν περαιτέρω τρόπους για να αξιοποιήσουν και να υλοποιήσουν τα αποτελέσματά τους. Στο πλαίσιο αυτό, υπογράμμισαν τη σημασία της μόνιμης γραμματείας που συνεστήθη στη Λευκωσία και του κομβικού ρόλου της στη διευκόλυνση της συνεργασίας ανάμεσα στις τρεις χώρες».

Επίσης, «αναγνωρίζοντας τον αποδιοργανωτικό αντίκτυπο της πανδημίας Covid-19 στην παγκόσμια οικονομία και, κατ’ επέκταση, στην οικονομική συνεργασία ανάμεσα στις τρεις χώρες, και αναγνωρίζοντας τη σημασία της αυξημένης παγκόσμιας αλληλεγγύης ώστε να μετριασθούν οι ήδη επιβαρυντικές παράμετροι παγκόσμιας αβεβαιότητας, Ελλάδα και Κύπρος επανέλαβαν την έκκληση της Α.Μ. Βασιλιά Αμπντάλα Β ιμπν Αλ Χουσεΐν για “εκ νέου παγκοσμιοποίηση”, για τη συγκέντρωση παγκόσμιων δεξιοτήτων, πόρων και πρωτοβουλιών σε μια αναθεωρημένη, συμπεριληπτική, προσανατολισμένη στην ανάπτυξη προοπτική, σφυρηλατώντας έτσι συνεκτικούς, βιώσιμους δεσμούς και ενισχύοντας τις θετικές διασυνδέσεις μεταξύ χωρών, προς ευημερία όλων.

Στο πλαίσιο αυτό, οι ηγέτες εξέφρασαν την κοινή τους επιθυμία να προωθήσουν και να στηρίξουν υπάρχουσες συνέργειες σε όλους τους οικονομικούς τομείς και ενθαρρύνουν ενεργά νέες προσπάθειες, αξιοποιώντας τη δυναμική του ψηφιακού μετασχηματισμού των χωρών για να υπερκεράσουν τις προκλήσεις και τις δυσκολίες που προκάλεσαν οι περιορισμοί λόγω Covid».

Στην Κοινή Δήλωση αναφέρεται ακόμη ότι οι ηγέτες «υπογράμμισαν, επίσης, τη σημασία της γεωγραφικής εγγύτητας και της πλούσιας πολιτιστικής κληρονομιάς μας, οι οποίες προσφέρουν τεράστιο δυναμικό για τη βελτίωση της συνεργασίας σε καίριους τομείς προτεραιότητας, που περιλαμβάνουν τον πολιτισμό και την εκπαίδευση, το εμπόριο, την επισιτιστική ασφάλεια, τον τουρισμό, την ενέργεια, τη γεωργία, το νερό, το περιβάλλον, την υγειονομική περίθαλψη, τις επενδύσεις και την τεχνολογία πληροφοριών και επικοινωνιών. Συμφώνησαν να επανεκκινήσουν τομεακές συναντήσεις που διακόπηκαν λόγω της πανδημίας Covid-19, για τον εντοπισμό συγκεκριμένων σχεδίων, προσφέροντας στα έθνη τους άφθονες ευκαιρίες να επιτύχουν τριμερείς στόχους αξιοποιώντας τη στρατηγική εταιρική σχέση μας.

Επιπλέον, οι ηγέτες επανέλαβαν τη στήριξή τους για μια συνολική, δίκαιη και βιώσιμη επίλυση της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης βάσει της λύσης των δύο κρατών, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και τα σχετικά ψηφίσματα των ΗΕ, που διασφαλίζουν τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους στα σύνορα της 4ης Ιουνίου 1967, με την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του, ζώντας ειρηνικά δίπλα-δίπλα με το Ισραήλ, εντός ασφαλών και αναγνωρισμένων συνόρων.

Η Ελλάδα και η Κύπρος επαναβεβαίωσαν τη στήριξή τους στον σημαντικό ρόλο της Α.Μ. βασιλέως Αμπντάλα Β ιμπν Αλ Χουσεΐν, θεματοφύλακα των ισλαμικών και χριστιανικών ιερών τόπων στην Ιερουσαλήμ, στη διαφύλαξη των ιερών προσκυνημάτων και τη διατήρηση του νομικού και ιστορικού status-quo σε αυτά. Σε αυτό το πλαίσιο, υπογραμμίσθηκε ο σημαντικός ρόλος που διαδραμάτισε η Ιορδανία στην αποκατάσταση της ηρεμίας και στη διακοπή των παραβιάσεων στην Ιερουσαλήμ και στα υπόλοιπα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη».

Στήριξη σε μια δίκαιη, συνολική και βιώσιμη επίλυση του Κυπριακού, σύμφωνα με τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας και το διεθνές δίκαιο

«Οι ηγέτες συζήτησαν το Κυπριακό, συμπεριλαμβανομένων των τελευταίων εξελίξεων στα Βαρώσια, και την προεδρική δήλωση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών. Τόνισαν τη στήριξη σε μια δίκαιη, συνολική και βιώσιμη επίλυση του Κυπριακού, σύμφωνα με τα σχετικά ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και το διεθνές δίκαιο», αναφέρεται επίσης στη Δήλωση. Και προστίθεται ότι: «Τόνισαν ότι όλα τα μονομερή μέτρα ή ενέργειες που δεν συνάδουν με σχετικά ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών και το διεθνές δίκαιο ή υπονομεύουν τις προσπάθειες για ειρηνική λύση μέσω διαπραγματεύσεων πρέπει να σταματήσουν. Οι ηγέτες υπογράμμισαν τη σημασία του ρόλου της Ειρηνευτικής Δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στην Κύπρο (UNFICYP) στη διαφύλαξη της ειρήνης και της σταθερότητας σύμφωνα με τους σκοπούς και τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών. Τόνισαν, επίσης, ότι μια συνολική διευθέτηση του Κυπριακού δεν θα ωφελήσει μόνο τον λαό της Κύπρου, αλλά, επίσης, θα συμβάλει σημαντικά στην ειρήνη και τη σταθερότητα της περιοχής.

Οι ηγέτες τόνισαν ότι μια ειρηνική, σταθερή και ευημερούσα Μεσόγειος αποτελεί στρατηγική προτεραιότητα της περιοχής. Κάλεσαν όλες τις χώρες της περιοχής να σεβασθούν την κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα και τη δικαιοδοσία που έχει κάθε κράτος επί των θαλάσσιων ζωνών του σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ιδίως το Δίκαιο της Θάλασσας. Για τον σκοπό αυτό, οι ηγέτες τόνισαν τη σημασία της δέσμευσης σε έναν εποικοδομητικό διάλογο και διαπραγματεύσεις, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο».

Κοινή προσέγγιση για σειρά θεμάτων

«Οι ηγέτες επανέλαβαν ισχυρή δέσμευση για την αντιμετώπιση της κοινής απειλής της τρομοκρατίας και του βίαιου εξτρεμισμού, και συμφώνησαν να ενισχύσουν τη συνεργασία με στόχο την παγίωση των παγκόσμιων προσπαθειών, συμπεριλαμβανομένης της βασικής πλατφόρμας, της πρωτοβουλίας της Διαδικασίας της ‘Ακαμπα, την οποία ίδρυσε η Α.Μ. βασιλιάς Αμπντάλα Β ιμπν Αλ Χουσεΐν, για περαιτέρω αντιμετώπιση διαφόρων πτυχών συναφώς, μέσω της εμβάθυνσης της κατανόησης των βασικών αιτίων του βίαιου εξτρεμισμού και των υποκείμενων παραγόντων του, και λαμβάνοντας υπόψη αυξανόμενες προκλήσεις, όπως η κατάχρηση του Διαδικτύου και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για τρομοκρατικούς σκοπούς.

Επιπλέον, εξέφρασαν στήριξη στην κυβέρνηση του Ιράκ και τις προσπάθειές της να διαφυλάξει την εδαφική ακεραιότητα, ασφάλεια και σταθερότητα του Ιράκ και να εκπληρώσει τις προσδοκίες του ιρακινού λαού για περαιτέρω ευημερία και πρόοδο. Οι Ηγέτες στέκονται, επίσης, στο πλευρό του Ιράκ στη διαδικασία ανοικοδόμησης και σταθεροποίησης.

Όσον αφορά στη Λιβύη, οι ηγέτες εξέφρασαν δέσμευση σε μια πολιτική λύση που τερματίζει τη σύγκρουση στη Λιβύη επί τη βάσει των αποφάσεων 2570 και 2571 (2021) του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ και όλων των σχετικών αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ, καθώς και αποφασιστικότητα να βοηθήσουν στην αποκατάσταση σταθερότητας, ασφάλειας και ευημερίας στη Λιβύη. Καλωσορίζουν την πολιτική πρόοδο που επιτεύχθηκε μέσω των αποτελεσμάτων του Λιβυκού Φόρουμ Πολιτικού Διαλόγου (LPDF), που πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα των ΗΕ, και εξέφρασαν στήριξη στην μεταβατική Λιβυκή κυβέρνηση στις προσπάθειές της για διεξαγωγή των εκλογών στις 24 Δεκεμβρίου 2021. Οι ηγέτες τόνισαν τη σημασία της πλήρους αποχώρησης όλων των ξένων δυνάμεων, μαχητών και μισθοφόρων, όπως προβλέπεται στη συμφωνία κατάπαυσης του πυρός που ανακοίνωσε η Μικτή Στρατιωτική Επιτροπή 5+5 στη Γενεύη στις 23 Οκτωβρίου 2020.

Επιπλέον, εξέφρασαν τη δέσμευσή τους στην ενότητα, κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα της Συρίας. Τόνισαν την ανάγκη να σημειωθεί πρόοδος στην επίτευξη πολιτικής λύσης στη σύγκρουση σύμφωνα με την απόφαση 2254 (2015) του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, μια πολιτική λύση που φέρνει ειρήνη, σταθερότητα και ασφάλεια στον συριακό λαό και διευκολύνει την ασφαλή, οικειοθελή και αξιοπρεπή επιστροφή των εσωτερικά εκτοπισμένων προσώπων και των προσφύγων. Τονίσαμε, επίσης, τη σημασία διατήρησης της διεθνούς στήριξης σε χώρες που φιλοξενούν Σύρους πρόσφυγες για να βοηθήσουμε τις προσπάθειές τους στην ικανοποίηση των αναγκών των προσφύγων και στη διατήρηση της ανθεκτικότητας των κοινοτήτων που τους φιλοξενούν.

Όσον αφορά στις σχέσεις ΕΕ-Ιορδανίας, οι ηγέτες υπογράμμισαν τη σημασία της Ευρωμεσογειακής συνεργασίας στο πλαίσιο της διαδικασίας της Βαρκελώνης, η οποία εόρτασε πρόσφατα την 25η επέτειό της, και εκτίμησαν ιδιαίτερα τον ρόλο της Ένωσης για τη Μεσόγειο (UfM) συναφώς. Η Ένωση για τη Μεσόγειο, υπό τη συμπροεδρία ΕΕ και Ιορδανίας, έχει αρχίσει να σημειώνει επιτυχία στην εδραίωση συντονισμού και στην προώθηση κοινών στόχων για την περιφερειακή ευημερία και ακεραιότητα. Προς την κατεύθυνση αυτή, εντός του πλαισίου των προτεραιοτήτων της εταιρικής σχέσης ΕΕ-Ιορδανίας και των κοινών προκλήσεων ασφάλειας στην περιοχή, επαναβεβαίωσαν το κοινό ενδιαφέρον για την προώθηση της ειρήνης και της σταθερότητας σε ολόκληρη την περιοχή, όχι μόνο μέσω στρατηγικής συνεργασίας στην εξωτερική πολιτική και την πολιτική ασφάλειας, αλλά και αντιμετωπίζοντας οριζόντια ζητήματα, από την εκπαίδευση έως τη δημιουργία θέσεων εργασίας, την κλιματική αλλαγή, την κινητικότητα, τη βιώσιμη χρήση φυσικών πόρων και την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.

Οι ηγέτες υπογράμμισαν τις δεσμεύσεις για τη διαφύλαξη και την προώθηση της πλούσιας ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής και της κοινής κληρονομιάς της ανθρωπότητας. Αυτός ο κοινός στόχος υπογραμμίσθηκε στην πρώτη Τριμερή Σύνοδο Κορυφής, που πραγματοποιήθηκε στη Λευκωσία το 2018, με την υπογραφή της Συμφωνίας για την πρόληψη της κλοπής, παράνομης ανασκαφής, παράνομης εισαγωγής, εξαγωγής ή μεταβίβασης ιδιοκτησίας πολιτιστικών αγαθών και την προώθηση της ανάκτησής τους. Συμφώνησαν να συνεργασθούν για την ευαισθητοποίηση σχετικά με τη σημασία της διατήρησης της ακεραιότητας, της αυθεντικότητας και της εξαιρετικής παγκόσμιας αξίας των μνημείων πολιτιστικής κληρονομιάς της περιοχής που είναι εγγεγραμμένα στον κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, λαμβάνοντας πλήρως υπόψη όλα τα σχετικά ψηφίσματα και αποφάσεις της UNESCO».

Στην κατακλείδα της Δήλωσης επισημαίνεται ότι «οι συζητήσεις, που είχαν στον πυρήνα τους την ειρήνη και τη σταθερότητα και επεκτάθηκαν σε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων αμοιβαίου ενδιαφέροντος και ανησυχίας, άνοιξαν το δρόμο για ενισχυμένη συνεργασία και επιτάχυνση συντονισμού πρωτοβουλιών, με στόχο την απτή πρόοδο σε όλους τους τομείς μέχρι την επόμενη Σύνοδο Κορυφής. Για τον σκοπό αυτό, εξέφρασαν τη δέσμευσή τους να επανενεργοποιήσουν συνεργασίες, να κινητοποιήσουν πόρους και να συγκεντρώσουν προσπάθειες για βιώσιμα, εξελισσόμενα κοινά οφέλη και προστιθέμενη αξία για τις τρεις χώρες που συμμετέχουν σε αυτό το σχήμα συνεργασίας».

Με πληροφορίες από μέσω ΑΠΕ-ΜΠΕ
Αθήνα, Ελλάδα

https://hellasjournal.com/2021/07/kini-dilosi-elladas-iordanias-kiprou-stirixi-se-mia-dikei-sinoliki-ke-viosimi-epilisi-tou-kipriakou/

How Long Will the Aegean Sea’s Peaceful Summer Last?

0

EXECUTIVE SUMMARY: How sustainable will the Aegean Sea’s peaceful summer of 2021 prove to be? For Recep Tayyip Erdoğan, the primary reason for peace in the Aegean has been the threat of further Western sanctions amid Turkey’s ongoing economic descent. But his election election campaign for the 2023 race could drive him back to his bullying, aggressive self in terms of regional policy to consolidate conservative and nationalist votes.

Last summer, the Aegean Sea was in the midst of a dangerous tug-of-war. Turkey and Greece released one NAVTEX (navigational telex) after another. Ankara sent a survey vessel into the disputed continental shelf just 6.5 nautical miles off the Greek island of Kastellorizo. Turkish military figures suggested that Turkey could close the straits of the Dardanelles and the Bosphorus to Greek and Greek Cypriot ships. And if that was not enough, in July 2020, President Recep Tayyip Erdoğan converted Istanbul’s monumental sixth-century Greek Orthodox cathedral Hagia Sophia into a mosque.

As the standoff deepened, Greek PM Kyriakos Mitsotakis convened his national security council. A statement issued after the meetings was reminiscent of pre-war times. “We are in complete political and operational readiness,” Minister of State George Gerapetritis said on state television ERT. “Most of the fleet is ready to be deployed wherever necessary.” In one dangerous incident on August 14, 2020, two warships, the Greek navy’s Limnos frigate and Turkey’s TCG Kemalreis, collided in the East Mediterranean.

All of that Turkish-Greek tension in the Aegean and Mediterranean Seas bolstered a century-long Turkish desire to take back some of the Greek islands. Yeni Şafak, a fiercely pro-Erdoğan newspaper, suggested that the Turkish military should invade 16 Greek islands.

In 1996, the Turkish and Greek militaries came close to a hot engagement on sovereignty claims over a tiny islet in southern Aegean sea. Twenty-four years after that conflict, in 2020, Metin Külünk, a former deputy from Erdoğan’s Justice and Development Party, published a map of “Greater Turkey” that illustrated the extent of Turkey’s revisionist ambitions to include areas of Greece, Bulgaria, Cyprus, Syria, Iraq, Georgia, and Armenia. In a similarly threatening statement, Turkish DM Hulusi Akar provocatively advised Greece to remain silent “so as not to become a meze [snack] for the interests of others.”

That much tension between two traditional rivals who had fought four conventional wars in the 20th century alone was enough to alarm the region, the EU, and the US. The EU threatened to sanction Turkey, and in September, Washington announced that it was partially lifting a 33-year-old arms embargo on (Greek) Cyprus, a move immediately condemned by Turkey.

By contrast, the summer of 2021 has seen fewer naval vessels on the Aegean Sea and a good deal less tension (so far).

In January, Turkey and Greece resumed long-suspended exploratory talks over territorial claims in the Mediterranean (Ankara and Athens held 60 rounds of talks from 2002 to 2016). There was little expectation that the NATO allies would miraculously reach peace in their 61st round of talks, but the fact of the talks should at least prevent further escalation.

In June, Erdoğan and Greek PM Kyriakos Mitsotakis met in Brussels on the sidelines of the UN General Assembly and the NATO anniversary summit with the object of breaking the ice and constructing a positive agenda. Ibrahim Kalın, Erdoğan’s spokesman, and Eleni Sourani, director of Mitsotakis’s diplomatic office, will handle discussions from here in the hope of maintaining calm during the summer.

One motivator for both sides is the necessity for a peaceful tourist season. On June 14, Greek FM Nikos Dendias declared that Greece and Turkey would accept each other’s vaccination certificates. Tourist industry watchers interpreted this as a lifting of the long travel ban between the two countries (the Greek-Turkish border has been mostly closed since March 2020, barring a few exceptions). However, a month after Dendias’s announcement, maritime borders between Turkey and Greece remain closed.

How sustainable will the peaceful summer turn out to be? For Erdoğan, the primary reason for reining in his aggressiveness in the Aegean has been the threat of harsher Western sanctions amid Turkey’s ongoing economic descent. He feared, and still fears, that an augmentation of currently light EU and US sanctions might worsen Turkey’s ailing economy and eventually cost him his seat.

With inflation and interest rates already close to 20%, unemployment hurting more and more Turks, and hundreds of thousands of small businesses shut down as a result of the pandemic lockdown, Erdoğan is nervously calling the 2023 presidential campaign “an existential choice for Turkey.”

The election of June 2023 could mean that next summer on the Aegean could be less calm than this summer. Erdoğan has said he will gear up his election campaign in 2022. He is predictable enough that we can expect him to switch back to his bullying, aggressive self in terms of regional policy to consolidate conservative and nationalist votes. Greece may turn out to be only one of several countries having to deal the usual anti-Western, pro-Ottoman, revisionist Erdoğan as campaign tensions heat up next year.

“Nothing has much changed in substance [in Turkish-Greek relations],” said a prominent former Greek diplomat who had a top security portfolio. “The current relative calm is not to be credited to Turkey but to be debited to Greece [and its miscalculations].”

He said, “You fight battles on the battleground. You don’t fight by saying, childishly, that international law is on our side. You challenge power by power.”

The diplomat also thinks Greece made a mistake when it returned to the negotiating table when Ankara insisted on a two-state solution in Cyprus.

“Apparently Erdoğan has been investing in a quiet winter,” he said.

He is probably right. It will be up to the West to determine through sanctions how much Erdoğan will unleash his inner Islamist crusader in 2022-23.

Burak Bekdil is an Ankara-based columnist. He regularly writes for the Gatestone Institute and Defense News and is a fellow at the Middle East Forum.

https://besacenter.org/how-long-will-the-aegean-seas-peaceful-summer-last/

Πώς το Βαρώσι άλλαξε το Κυπριακό

1

ΜΑΡΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΟΥ

Οι τουρκικές εξαγγελίες για άνοιγμα του 3,5% της περίκλειστης πόλης απειλούν τη βάση λύσης και τη συνέχιση των συνομιλιών

Οι εξαγγελίες του Τούρκου προέδρου από την κατεχόμενη Λευκωσία, πως η τουρκική πλευρά προχωράει σε πιλοτικό άνοιγμα του 3,5% της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου, δεν αποτέλεσαν κεραυνό εν αιθρία, καθώς στη Λευκωσία αλλά και διεθνώς γνώριζαν μέρες πριν τους τουρκικούς σχεδιασμούς.

Πλέον κάποιες παραλίες λειτουργούν κανονικά, τζαμιά καθαρίζονται, κύριοι δρόμοι της πόλης ασφαλτοστρώνονται και ο δημοτικός κήπος εξωραΐστηκε για να λειτουργήσει κανονικά. Αυτό αποτυπώνει με τον πιο ενδεικτικό τρόπο πως η Αμμόχωστος, από πόλη-φάντασμα, μετατρέπεται σιγά σιγά σε τουριστικό προορισμό. Μαζί με αυτά τα νέα τετελεσμένα που προκαλεί ο επί της ουσίας εποικισμός της Αμμοχώστου, εδραιώνεται και η αντίληψη ορισμένων κύκλων της διεθνούς κοινότητας πως το Κυπριακό αναδιαμορφώνεται.

Η ΔΔΟ που χάνεται

Το πλαίσιο λύσης του Κυπριακού δεν προκύπτει σήμερα βεβαίως. Συζητείται από την επομένη του Κραν-Μοντανά, ενώ η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία ως δεδομένη μορφή λύσης τίθεται από τότε εν αμφιβόλω. Τα περί λύσης δύο κρατών φρόντισε να περάσει και κατά την παρουσία του στα Κατεχόμενα ο Τούρκος πρόεδρος μαζί με τις εξαγγελίες του. Το ανησυχητικό βεβαίως για την ελληνοκυπριακή πλευρά είναι πως μέρος της διεθνούς κοινότητας φαίνεται να επιχειρεί πλέον να βρει τη χρυσή τομή μεταξύ λύσης δύο κρατών, που δεδηλωμένα επιδιώκει η τουρκική πλευρά, και λύσης στο πλαίσιο διζωνικής, δικοινοτικής ομοσπονδίας, που θέλει η Λευκωσία.

Ενδεικτικές επ’ αυτού οι βρετανικές προτάσεις που κατατέθηκαν το τελευταίο εξάμηνο και που στη Λευκωσία μεταφράζονται ως η απαρχή μιας προσπάθειας του διεθνούς παράγοντα για λύση συνομοσπονδίας. Και η ειδική απεσταλμένη του γ.γ. των Ηνωμένων Εθνών Τζέιν Χολ Λουτ έχει βολιδοσκοπήσει για το μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε από άποψη συμβιβασμών, ενώ η Ελίζαμπεθ Σπέχαρ, κατά τη συζήτηση του νέου ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας την εβδομάδα που πέρασε, έχει υπογραμμίσει πως δεν πρέπει να είναι περιοριστικά τα ψηφίσματα. Προσπάθεια συγκεκριμένων κύκλων είναι να παρουσιάσουν τη διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία ως ένα πολύ διευρυμένο πράγμα που χωράει τις τουρκικές θέσεις στην ολότητα ή μέρος τους. Ηδη αυτή τη στιγμή δίνεται μια μεγάλη διπλωματική μάχη στο Συμβούλιο Ασφαλείας, καθώς το ψήφισμα για την ανανέωση της θητείας της Unficyp φέρεται να εμπεριέχει προβληματικές αναφορές, με τις οποίες ελλοχεύει ο κίνδυνος να μπει το Κυπριακό σε μια νέα βάση λύσης.

Νέο Λας Βέγκας

Τι μορφή θα έχει η λύση είναι ένα ζήτημα, το άλλο είναι τα τετελεσμένα που δημιουργούν οι τουρκικές κινήσεις και η πρόθεση για εποικισμό της περίκλειστης πόλης. Φαίνεται πως στρατηγικός στόχος της Τουρκίας είναι μια λύση δύο κρατών χωρίς παραχώρηση σπιθαμής γης. Ο τουρκικός σχεδιασμός προνοεί πως το πιλοτικό άνοιγμα του 3,5% της περίκλειστης πόλης έχει ως κύριο στόχο να λειτουργήσει ως μοντέλο για το άνοιγμα όλης της περίκλειστης πόλης στη συνέχεια. Η συζήτηση άλλοτε ήταν αναγνώριση έναντι εδάφους, ωστόσο πλέον τα πράγματα δυσκολεύουν περισσότερο. Μόνο να θυμίσουμε πως μέχρι και το 2017, όταν προχωρούσαν οι συνομιλίες, ο χάρτης του τέως Τουρκοκύπριου ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί προνοούσε για επιστροφή της Αμμοχώστου, ενώ το πλαίσιο Γκουτέρες συμπεριλάμβανε και επιστροφή της Μόρφου υπό ελληνοκυπριακή διοίκηση.

Τα δεδομένα των τελευταίων χρόνων απειλούν να αλλάξουν άρδην την όποια συμφωνία για εδαφικές παραχωρήσεις, καθώς στη Μόρφου γίνονται επενδύσεις, έχει ήδη κτιστεί πανεπιστήμιο στα σύνορα της πόλης και αυτό από μόνο του καταδεικνύει πως νέα δεδομένα δημιουργούνται και δυσχεραίνουν την κατάσταση. Στο πλαίσιο αυτό, και η περίκλειστη πόλη της Αμμοχώστου αλλάζει άρδην. Στόχος, όπως σημειώνουν διπλωματικοί κύκλοι, είναι η αναδιαμόρφωση της περιοχής σε ένα νέο Λας Βέγκας, έναν τουριστικό προορισμό όπου τουρκικά συμφέροντα θα επωφεληθούν από την ανοικοδόμηση. Ο Τούρκος πρόεδρος έχει ήδη υποσχεθεί σε μεγάλους εργολάβους, που έχουν χρηματοδοτήσει τον προεκλογικό του αγώνα, την ανοικοδόμηση της πόλης, ενώ ρωσικά κεφάλαια έχουν κάνει επενδύσεις για τη δημιουργία μιας μεγάλης μαρίνας και πιέζουν, όπως όλα δείχνουν, για το άνοιγμα της πόλης

Η δυσφορία των ξένων

Το ερώτημα βεβαίως είναι ποια θα είναι η στάση της διεθνούς κοινότητας μπροστά στα νέα τετελεσμένα που διαγράφονται. Δεν πέρασε απαρατήρητη η σχετική αμηχανία μπροστά στα νέα δεδομένα. Η Ε.Ε. μέσω Μπορέλ εξέφρασε την ανησυχία της για τις εξελίξεις, ωστόσο η ανακοίνωση θεωρείται από διπλωματικούς κύκλους απογοητευτική, αν ληφθούν υπόψη οι διαρροές ότι θα συγκληθεί έκτακτο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων. Κίνηση που σίγουρα δεν υλοποιήθηκε καθώς κράτη-μέλη, μπροστά στην έκκληση της Λευκωσίας, απάντησαν πως δεν υπήρχε λόγος έκτακτης σύγκλησης. Η δυσκολία που υπήρξε στο Συμβούλιο Ασφαλείας ως προς το περιεχόμενο της προεδρικής δήλωσης που θα καταδικάζει τα γεγονότα καταδεικνύει και τη δυσκολία που έχει να αντιμετωπίσει πλέον η Λευκωσία σε διεθνές επίπεδο. Πρώτα ως προς τη στήριξή της από τη διεθνή κοινότητα και κατά δεύτερον ως προς την αξιοπιστία της ότι θέλει και είναι έτοιμη για λύση του Κυπριακού.

Δεν είναι λίγοι οι αξιωματούχοι άλλων κρατών-μελών που έχουν εκφράσει στους διαδρόμους τη δυσφορία τους για το γεγονός ότι το Κυπριακό διαιωνίζεται, με κάποιους να αμφισβητούν ακόμη και την ετοιμότητα της ελληνοκυπριακής πλευράς για λύση. Δεν πρέπει να αγνοείται άλλωστε πως το 1992, επί διακυβέρνησης Γιώργου Βασιλείου, μόνο με την ανησυχία πως η Τουρκία θα εποικίσει το Βαρώσι, είχε προκύψει το δυνατό για την ελληνοκυπριακή πλευρά ψήφισμα 789. Σε αυτή τη δυστοκία να καταδικαστούν ξεκάθαρα οι τουρκικές προκλήσεις, ρόλο παίζουν βέβαια και τα σοβαρά οικονομικά συμφέροντα που έχουν κράτη-μέλη της Ε.Ε. με την Τουρκία.

Οι Τουρκοκύπριοι και τα μέτρα

Γι’ αυτή τη χλιαρή διεθνώς αντίδραση, φάνηκε να διαρρέει ως μέτρο αντίδρασης της Λευκωσίας το μερικό ή ολικό κλείσιμο των οδοφραγμάτων σε τρίτους και η αφαίρεση διαβατηρίων στους εμπλεκομένους. Κινήσεις που θεωρήθηκε πως θα αυξήσουν την πίεση, αλλά αντιβαίνουν οδηγίες και κανονισμούς της Ε.Ε. Το μεγάλο ζήτημα στο οποίο θα κληθεί να απαντήσει η Λευκωσία είναι πώς θα διαχειριστεί τους Βαρωσιώτες, τους οποίους η Αγκυρα προσπαθεί να μετατρέψει σε προσωπικούς συνομιλητές με την πρόσκληση που τους απηύθυνε να επιστρέψουν υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση και να διεκδικήσουν τις περιουσίες τους από την Επιτροπή Αποζημιώσεων. Στο πλάνο είναι και η προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης κατά της Τουρκίας και κατά προσώπων που εμπλέκονται, αλλά και η πέμπτη διακρατική προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΔΑΔ). Η κυπριακή κυβέρνηση έχει πάρει σαφή θέση, αποτρέποντας τους ιδιοκτήτες να επιστρέψουν, ωστόσο δεν έχει επί του παρόντος βρει τρόπο να αντιπροτείνει κάτι, δεδομένου ότι το όλο ζήτημα λαμβάνει τεράστιες πολιτικές διαστάσεις. Πέραν όμως των Βαρωσιωτών, τίθεται και το ζήτημα του τι πρόκειται να γίνει με τους Τουρκοκυπρίους. Δεν πέρασε απαρατήρητη η αντίδρασή τους προς τις προκλητικές ενέργειες Ερντογάν, με τον πρώην Τουρκοκύπριο ηγέτη Μουσταφά Ακιντζί αλλά και το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα (ΡΤΚ) των Κατεχομένων να μποϋκοτάρουν την επίσκεψή του. Μαζί τους και μια μεγάλη ομάδα Τουρκοκύπριων πολιτών, που αντιδρούν εντόνως στις προσπάθειες προσάρτησης των Κατεχομένων στην Τουρκία. Ολες αυτές οι ομάδες, οι οποίες αποτελούν τους κύριους σύμμαχους της ελληνοκυπριακής πλευράς στην προσπάθεια λύσης, με τα νέα δεδομένα μένουν πλήρως μετέωρες και εν πολλοίς απομονωμένες, καθώς, όπως δήλωσε ο Νίκος Αναστασιάδης, τα νέα τετελεσμένα στην Αμμόχωστο αποτελούν την ταφόπλακα του Κυπριακού.

kathimerini.gr

 

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ

4
Η Τουρκία δεν έχει δώσει έμφαση, μόνο, στους εξοπλισμούς. Έχει εστιάσει και στην διπλωματία, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων, στον χρηματισμό, στη δημιουργία λόμπυ αλλά και στον επηρεασμό της κοινής γνώμης.
Στο τελευταίο θα ήθελα να σταθώ, συγκρίνοντάς την με την Ελλάδα.
Υπάρχουν γεωγραφικές περιοχές, στις οποίες η Ελλάδα έχει άμεσο και μείζον συμφέρον αλλά είναι επικοινωνιακά απούσα. Ο αραβικός κόσμος είναι ένας από αυτούς. Τα Βαλκάνια, ακόμη και η Αφρική.
Βεβαίως και ορισμένες εμβληματικές χώρες, όπως η Γερμανία η οποία διατηρεί παραδοσιακά καλές σχέσεις με την Τουρκία και έχουν “δεθεί” τα οικονομικά τους συμφέροντα.
Σε επίπεδο ηγεσίας δύσκολα η Ελλάδα να μεταβάλλει τις απόψεις των Γερμανών πολιτικών. Μήπως θα μπορούσε να εργαστεί σε επικοινωνιακό επίπεδο; Να βρει τρόπους να απευθυνθεί στην Γερμανική κοινή γνώμη;
Έγραψα και άλλοτε πως τα γερμανικά υποβρύχια τα οποία θα προμηθευτεί η Τουρκία θα αλλάξουν την ισορροπία δυνάμεων στη θάλασσα. Μήπως η διαμόρφωση ενός φιλειρηνικού κινήματος εντός της Γερμανίας θα συνέβαλε και στην ανάπτυξη ενός, σχετικού, πολιτικού προβληματισμού;
Για να καταλήξω: οι διεθνείς σχέσεις διαμορφώνονται και από την δυνατότητα επικοινωνίας των κρατών.
Μήπως η κυβέρνηση, αφού δεν ξέρει τι να την κάνει την ΕΡΤ3 και την εξευτελίζει καθημερινά, θα ήταν καλό να της αναθέσει έναν ενημερωτικό ρόλο σε διάφορες γλώσσες λαών που οι κυβερνήσεις τους επηρεάζουν τις εξελίξεις στην Ελλάδα;
Στη μικρογραφία που μας αναλογεί, εμείς θα το κάνουμε αυτό από την διαδικτυακή τηλεόραση Ανιχνεύσεις web tv. Το κάνουμε, ήδη, και θα το επεκτείνουμε. Αλλά αν γίνει με την ενθάρρυνση και την υποστήριξη της κυβέρνησης από ένα κρατικό ΜΜΕ θα έχει άλλη εμβέλεια.
Μου αρέσει!

Σχόλιο
Κοινοποίηση

With Steven Weinberg’s death, physics loses a titan

0

Steven Weinberg in his office at the University of Texas at Austin in 2018.

He advanced the theory of particles and forces, and wrote insightfully for a wider public

Mythology has its titans. So do the movies. And so does physics. Just one fewer now.

Steven Weinberg died July 23, at the age of 88. He was one of the key intellectual leaders in physics during the second half of the 20th century, and he remained a leading voice and active contributor and teacher through the first two decades of the 21st.

On lists of the greats of his era he was always mentioned along with Richard Feynman, Murray Gell-Mann and … well, just Feynman and Gell-Mann.

Among his peers, Weinberg was one of the most respected figures in all of physics or perhaps all of science. He exuded intelligence and dignity. As news of his death spread through Twitter, other physicists expressed their remorse at the loss: “One of the most accomplished scientists of our age,” one commented, “a particularly eloquent spokesman for the scientific worldview.” And another: “One of the best physicists we had, one of the best thinkers of any variety.”

Weinberg’s Nobel Prize, awarded in 1979, was for his role in developing a theory unifying electromagnetism and the weak nuclear force. That was an essential contribution to what became known as the standard model of physics, a masterpiece of explanation for phenomena rooted in the math describing subatomic particles and forces. It’s so successful at explaining experimental results that physicists have long pursued every opportunity to find the slightest deviation, in hopes of identifying “new” physics that further deepens human understanding of nature.

Weinberg did important technical work in other realms of physics as well, and wrote several authoritative textbooks on such topics as general relativity and cosmology and quantum field theory. He was an early advocate of superstring theory as a promising path in the continuing quest to complete the standard model by unifying it with general relativity, Einstein’s theory of gravity.

Early on Weinberg also realized a desire to communicate more broadly. His popular book The First Three Minutes, published in 1977, introduced a generation of physicists and physics fans to the Big Bang–birth of the universe and the fundamental science underlying that metaphor. Later he wrote deeply insightful examinations of the nature of science and its intersection with society. And he was a longtime contributor of thoughtful essays in such venues as the New York Review of Books.

In his 1992 book Dreams of a Final Theory, Weinberg expressed his belief that physics was on the verge of finding the true fundamental explanation of reality, the “final theory” that would unify all of physics. Progress toward that goal seemed to be impeded by the apparent incompatibility of general relativity with quantum mechanics, the math underlying the standard model. But in a 1997 interview, Weinberg averred that the difficulty of combining relativity and quantum physics in a mathematically consistent way was an important clue. “When you put the two together, you find that there really isn’t that much free play in the laws of nature,” he said. “That’s been an enormous help to us because it’s a guide to what kind of theories might possibly work.”

Attempting to bridge the relativity-quantum gap, he believed, “pushed us a tremendous step forward toward being able to develop realistic theories of nature on the basis of just mathematical calculations and pure thought.”

Experiment had to come into play, of course, to verify the validity of the mathematical insights. But the standard model worked so well that finding deviations implied by new physics required more powerful experimental technology than physicists possessed. “We have to get to a whole new level of experimental competence before we can do experiments that reveal the truth beneath the standard model, and this is taking a long, long time,” he said. “I really think that physics in the style in which it’s being done … is going to eventually reach a final theory, but probably not while I’m around and very likely not while you’re around.”

He was right that he would not be around to see the final theory. And perhaps, as he sometimes acknowledged, nobody ever will. Perhaps it’s not experimental power that is lacking, but rather intellectual power. “Humans may not be smart enough to understand the really fundamental laws of physics,” he wrote in his 2015 book To Explain the World, a history of science up to the time of Newton.

Weinberg studied the history of science thoroughly, wrote books and taught courses on it. To Explain the World was explicitly aimed at assessing ancient and medieval science in light of modern knowledge. For that he incurred the criticism of historians and others who claimed he did not understand the purpose of history, which is to understand the human endeavors of an era on its own terms, not with anachronistic hindsight.

But Weinberg understood the viewpoint of the historians perfectly well. He just didn’t like it. For Weinberg, the story of science that was meaningful to people today was how the early stumblings toward understanding nature evolved into a surefire system for finding correct explanations. And that took many centuries. Without the perspective of where we are now, he believed, and an appreciation of the lessons we have learned, the story of how we got here “has no point.”

Future science historians will perhaps insist on assessing Weinberg’s own work in light of the standards of his times. But even if viewed in light of future knowledge, there’s no doubt that Weinberg’s achievements will remain in the realm of the Herculean. Or the titanic.

Οι τρείς συμβουλές του Νομπελίστα Φυσικού Στίβεν Γουάινμπεργκ

0
Από το βιβλίο του Στίβεν Γουάινμπεργκ: «Σκέψεις με Θέα τη Λίμνη – Ο Κόσμος μας και το Σύμπαν», εκδόσεις «ΡΟΠΗ»

Ο Στίβεν Γουάινμπεργκ έφυγε από τη ζωή στις 23 Ιουλίου 2021.

Ο Στίβεν Γουάινμπεργκ είναι ο σπουδαιότερος φυσικός εν ζωή. Καθηγητής στο Χάρβαρντ, στο Κολούμπια, στο Μπέρκλεϊ , στο ΜΙΤ και τα τελευταία χρόνια  στο πανεπιστήμιο του Τέξας. Γεννήθηκε το 1933 και τιμήθηκε με το Νομπέλ το 1979 για την εργασία του»Για την ενοποίηση της ασθενούς και της ηλεκτρομαγνητικής δύναμης, μέσω της ιδέας της ρήξης της συμμετρίας.

 Πρώτη συμβουλή:

Όταν ένας φυσικός είναι πρωτοετής φοιτητής είναι αγχωμένος επειδή διαπιστώνει ότι υπάρχουν άπειρα βιβλία που πρέπει να διαβάσει προκειμένου να συμπληρώσει τις γνώσεις του. Τότε ένας καθηγητής τον συμβούλεψε να αρχίσει να κάνει έρευνα και στην πορεία θα μάθει ότι είναι απαραίτητο να μάθει.

Και αυτό έκανε ότι του είπε ο δάσκαλός του. Τότε κατάλαβε ότι το μόνο δίλημμα όταν ξεκινάς μια έρευνα είναι «ή κολυμπάς ή βουλιάζεις».

Πρέπει απλά να ξεκινήσεις το κολύμπι άσχετα αν δεν γνωρίζεις καλό κολύμπι. Θα μαθαίνεις καλλίτερα καθώς θα προχωράς. Αν περιμένεις να μάθεις το τέλειο κολύμπι θεωρητικά χωρίς να κολυμπάς, τότε όταν μπεις στο νερό θα βουλιάξεις

Δεύτερη συμβουλή

«Να επιδιώκετε το επιστημονικό «Χάος» γιατί εκεί βρίσκεται όλη η δράση». Αν ασχολείστε μόνο με όσα είναι γνωστά, τότε δεν θα έχετε ποτέ την ευκαιρία για ένα δημιουργικό έργο. Οι ευκαιρίας για δημιουργία βρίσκονται στο «Χάος», εκεί όπου πολλά πράγματα παραμένουν άγνωστα.

Τρίτη συμβουλή

Πρέπει να μπορείς  να συγχωρείς τον εαυτό σου για τον χαμένο χρόνο που έχασες με λάθος ανθρώπους, με λάθος έρευνες, με λάθος επιλογές. Όσο χρόνο κι αν έχασες μέσα στον «συμπαντικό υπολογιστή» που ονομάζεται «κόσμος» πρέπει να συγχωρήσεις τον εαυτό σου και να τραβήξεις μπροστά.

(Από την ιστοσελίδα του Μάνου Δανέζη, Ομότιμου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών).