Αρχική Blog Σελίδα 2270

Newsweek: Η Τουρκία είναι ιμπεριαλιστική χώρα- Μην αφήνετε τον Ερντογάν να υποκρίνεται το αντίθετο

0

Του Michael Rubin

Αφού παραβρέθηκε στις προσευχές του Eid στην κατεχόμενη βόρεια Κύπρο, ο Τούρκος πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν μίλησε για το Αφγανιστάν. “Δεν έχουμε τίποτα εναντίον των πιστεύω τους”, ανέφερε για τους Ταλιμπάν. Μάλιστα φούσκωσε την αντιαμερικανική ρητορική την οποία χρησιμοποιούν οι Ταλιμπάν, καθώς δήλωσε: “Ιμπεριαλιστικές δυνάμεις μπήκαν στο Αφγανιστάν. Και βρίσκονται εκεί για περισσότερα από 20 χρόνια. Στεκόμαστε στο πλευρό των Αφγανών αδερφών μας κατά των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων”.

Είναι ευχάριστο ότι ο Ερντογάν επιτέλους γνωρίζει αυτό που ξέρει όποιος επισκεφθεί το Αφγανιστάν και βγει έξω από την “φούσκα” της αμερικανικής πρεσβείας ή της αεροπορικής βάσης Bagram: Η Τουρκία μπορεί ναι μεν να ήταν επίσημα μέρος της ίδιας νατοϊκής επιχείρησης, αλλά ήταν στην αντίθετη πλευρά της μάχης. Οι γιγαντοαφίσες που υψώνονται από την Τουρκική πρεσβεία στην Καμπούλ προωθούν την ισλαμική αλληλεγγύη παρά τη Δημοκρατία.

Ο νυν πρέσβης των ΗΠΑ στην Καμπούλ, Ross Wilson, στο παρελθόν υπηρέτησε ως πρέσβης στην Τουρκία, Η θητεία του στην Άγκυρα συνέπεσε με την απόρριψη από πλευράς του State Departmen της ιδέας ότι ο Ερντογάν ήθελε να γυρίσει τη χώρα του προς τον ισλαμισμό. Πριν 15 χρόνια, ο Wilson είχε χαρακτηρίσει την φιλελεύθερη αντιπολίτευση της Τουρκίας ως “κακοφωνία” ανάξια προσοχής.

Η ανακήρυξη της Τουρκίας από τον Ερντογάν ως προμαχώνα του αντι-ιμπεριαλισμού δεν είναι κάτι καινούργιο- καθώς είναι ολοένα και αυξανόμενο “επιχείρημα” της τουρκικής προπαγάνδας. Αυτό δικαιολόγησε την εμπλοκή της Τουρκίας στη Σομαλία. “Τον 16ο αιώνα ήταν η πρώτη φορά που οι Τούρκοι εισήλθαν στο έδαφος της Σομαλίας, για να σώσουν το Μογκαντίσου από το ναυτικό της Πορτογαλίας” ανέφερε ένα άρθρο της Daily Sabah, ενός Μέσου που είναι κυβερνητική “καραμούζα”. “Μετά από τρεις αιώνες, οι Οθωμανοί που βρισκόντουσαν στη Σομαλία βοήθησαν τους ντόπιους, που αντιστεκόντουσαν σε μια βρετανική εισβολή και υπέφεραν από μια ανθρωπιστική κρίση”. Όσο για την ανάπτυξη των τουρκικών δυνάμεων το 2011, η Daily Sabah ανέφερε: “Αυτή τη φορά ήταν για την παροχή ανθρωπιστική βοήθειας, όταν η κυβέρνηση ζήτησε την αρωγή της διεθνούς κοινότητας για να μπορέσει να αντιμετωπίσει την ξηρασία και τον λιμό… Καθώς οι δύο λαοί θυμήθηκαν τους δεσμούς τους, η Τουρκία αποφάσισε να λάβει μια μόνιμη θέση στη χώρα η οποία διαθέτει τεράστιους πόρους και βρίσκεται σε στρατηγική θέση”.

Το 2016 ο ίδιος ο Ερντογάν έγραψε, “η Τουρκία αντίθετα από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις, έχει ιστορία στην Αφρική αλλά χωρίς μαύρα κεφάλαια”. Φυσικά προσπάθησε να ξεπλύνει την ιστορία. Αυτοί τους οποίους έπιασαν για σκλάβους οι Οθωμανοί δουλέμποροι στην περιοχή των Μεγάλων Λιμνών ή που ζούσαν στις οθωμανικές αποικίες της βορείου Αφρικής, πιθανώς να διαφωνούσαν μαζί του. Ο Ερντογάν πάντως τζογάρει βασιζόμενος στο γεγονός ότι οι Δυτικοί διπλωμάτες είναι πολύ ευγενείς για να τον κατηγορήσουν για ιστορικό ρεβιζιονισμό, προωθώντας την Τουρκία εις βάρος των ΗΠΑ και της Ευρώπης. Δημοσιογράφοι όπως ο Ilnur Cevik προωθούν το αφήγημα του Ερντογάν: “Οι Αφρικανοί βλέπουν ξεκάθαρα ότι οι Τούρκοι βρίσκονται εκεί ως συνεργάτες, ως αδέρφια και όχι ως κάποιους που ήρθαν από τη Δύση για να εκμεταλλευτούν τους πλουτοπαραγωγικούς τους πόρους και να τους καταπιέσουν”. Η κυβέρνηση Μπάιντεν που πιθανώς θα ήθελε να προωθήσει τη διπλωματία καθώς και την αμερικανική βοήθεια στην περιοχή, βρίσκεται αντιμέτωπη με τις τουρκικές συκοφαντίες που δυσχεραίνουν τις προσπάθειες της.

Η αλήθεια είναι ότι σήμερα η Τουρκία είναι το πιο ιμπεριαλιστικό κράτος του πλανήτη. Η Ρωσία και η Κίνα μπορεί να επιδιώκουν να ενσωματώσουν περιοχές δίπλα από τα σύνορα τους, όμως η Τουρκία έχει πάει πολύ παρακάτω. Πριν από περισσότερο από έναν αιώνα οι τουρκικές εθνικιστικές δυνάμεις συστηματικά εξόντωσαν ή εκτόπισαν τον αρμενικό πληθυσμό της Ανατολίας. Πιθανώς ένας λόγος που οι Τούρκοι εθνικιστές και οι ισλαμιστές αρνούνται να αναγνωρίσουν τη γενοκτονία των Αρμενίων, είναι ότι θα “λέρωνε” το σημερινό τους αφήγημα.

Το αφήγημα καθώς όμως και η ανταμοιβή της στρατηγικής υπομονής που έχει επιδείξει η Τουρκία είναι πλέον ορατά στη Κύπρο. Εκεί όπου ο Ερντογάν εμπαίζει τόσο την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και τον ΟΗΕ. Εδραιώνει και επεκτείνει την τουρκοποίηση και οικονομική εκμετάλλευση του κατεχόμενου μέρους του νησιού, την ώρα που λαμβάνουν τόπο αδιέξοδες διπλωματικές ενέργειες. Ο τουρκικός αποικισμός της Συρίας είναι εξίσου απότομος. Η Τουρκία και οι ελεγχόμενες από αυτήν παραστρατιωτικές ομάδες αναγκάζουν τους ντόπιους να λάβουν τουρκικά ονόματα, να ντύνονται κατά τα τουρκο-ισλαμιστικά πρότυπα και να μάθουν την τουρκική γλώσσα.

Μάλιστα η Τουρκία επεκτείνει το δίκτυο των υποδομών της εντός της συριακής επικράτειας που κατέχει. Όπως αποδείχθηκε η Συρία ήταν μια πρόβα των Τούρκων για το ιρακινό Κουρδιστάν, όπου εγκατέστησε στρατιωτικές βάσεις την ώρα που οι διπλωμάτες και οι πράκτορες της Άγκυρας στην περιοχή δρουν σαν αποικιοκράτες κυβερνήτες, με την βοήθεια της οικογένειας Μπαρζανί που δείχνει πρόθυμη να πουλήσει την εθνική κυριαρχία έναντι δολαρίων και συμβολαίων. Στη Λιβύη επίσης, η αντι-ιμπεριαλιστική ρητορική αποσκοπεί να παραπλανήσει από την πραγματικότητα ότι η Τουρκία άλλα λέει, αλλά κάνει τα εντελώς αντίθετα.

Πίσω στο Αφγανιστάν, η Τουρκία θέλει να έχει την εύνοια των Ταλιμπάν για ιδεολογικούς λόγους, αλλά και να κερδίσει συμβόλαια αν τελικά κατακτήσουν την εξουσία της χώρας. Αυτό είναι κακό, καθώς δείχνει ότι ο Ερντογάν θεωρεί ότι τα συμφέροντα της Τουρκίας και το ευ ζην και τα ανθρώπινα δικαιώματα των Αφγανών αλληλοαποκλείονται.

Παράλληλα, η ευκολία της Τουρκίας στη χρήση της αντι-ιμπεριαλιστικής ρητορικής για να προωθήσει τον εαυτό της, ελοχεύει κινδύνους για την ασφάλεια των Δυτικών κρατών και για τις ζωές Αμερικανών, καθώς δίνει το “πράσινο φως” σε τζιχαντιστές υποστηριζόμενους από την Άγκυρα. Είναι η ώρα ο ΥΠΕΞ των ΗΠΑ, Άντονι Μπλίκεν να πάρει μέτρα, γνωρίζοντας ότι η Τουρκία πλέον δεν είναι εταίρος και να την αποκαλέσει με την πραγματική της ιδιότητα: Η Τουρκία είναι ένας αποικιοκράτης του 21ου αιώνα και αποτελεί μια αυξανόμενη απειλή για την παγκόσμια ειρήνη.

Capital.gr

Η Τυνησία υποκύπτει στις σειρήνες του ισχυρού της άνδρα

0
Δεν είναι καθόλου ανώδυνο να αναστέλλεται στην Τύνιδα η λειτουργία ενός εκλεγμένου κοινοβουλίου και να διατάσσεται ο στρατός να το περικυκλώνει. Το σύμβολο είναι κάτι παραπάνω από ισχυρό. Η Τυνησία, πρωτοπόρος των αραβικών ανοίξεων του 2011, αποτελεί ένα παράδειγμα, ένα μοντέλο, αναφέρει ο Φρεντερίκ Μπομπέν αρθρογράφος της Monde και συνεχίζει:
Το πραξικόπημα του προέδρου Καϊς Σαϊέντ, στο όνομα ενός «επικείμενου κινδύνου» εναντίον των εθνικών θεσμών, έχει συμβολικό φορτίο και πέρα από τα σύνορα της χώρας. Αν η «άνοιξη» εκτροχιάζεται στο ίδιο το λίκνο της, πώς να διατηρηθεί η ελπίδα της δημοκρατίας σε άλλες αραβο-μουσουλμανικές χώρες όπου τα αυταρχικά καθεστώτα ξαναπαίρνουν κεφάλι;Όταν την περασμένη άνοιξη έγινε ο απολογισμός της δεκαετίας που έχει περάσει από τις εξεγέρσεις, η απαισιοδοξία ήταν έκδηλη.Στη Συρία, η τυραννία του Ασαντ παρέμεινε, ύστερα από έναν πόλεμο πρωτοφανούς βιαιότητας. Στη Λιβύη, οι επαναστάτες που νίκησαν τον Καντάφι παρέδωσαν τη χώρα στον διαμελισμό και το χάος. Στην Αίγυπτο, ο στρατηγός Σίσι ανέτρεψε με πραξικόπημα έναν (εκλεγμένο) πρόεδρο που προερχόταν από τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Στο Μαρόκο, οι ψευδαισθήσεις που είχαν δημιουργηθεί από το «κίνημα της 20ής Φεβρουαρίου» (2011) διαλύθηκαν από τη διολίσθηση της μοναρχίας στον αυταρχισμό. Οσο για την Αλγερία, που είχε μείνει έξω από τον περιφερειακό σεισμό του 2011, βιώνει κι αυτή με τη σειρά της την αποκατάσταση του κατασταλτικού συστήματος.

Εμενε η μικρή Τυνησία, μια μεταρρυθμιστική νησίδα που αντιστεκόταν στο στερεότυπο ότι η δημοκρατία είναι αδύνατη στη γη του ισλάμ και ότι ο αυταρχισμός είναι η μοίρα των αραβικών λαών. Και τώρα; Πώς οι δημοκράτες της περιοχής θα βρουν κάποια ενθάρρυνση από την «τυνησιακή εξαίρεση», όταν ο πρόεδρος επιβάλλει καθεστώς έκτακτης ανάγκης, με όλες τις απειλές που έχει κάτι τέτοιο για τις δημόσιες ελευθερίες; Η χαριστική βολή στο κύμα των «αραβικών ανοίξεων» θα έρθει από τον πρωτοπόρο; Το λίκνο αυτής της ελπίδας θα μετατραπεί στον τάφο της;

Προτού αναγγείλουμε αυτή τη χαριστική βολή, θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας δύο πράγματα. Πρώτον, ότι το «πραξικόπημα» του Καϊς Σαϊέντ έγινε δεκτό με πανηγυρισμούς στους δρόμους της Τύνιδας. Ο πληθυσμός δεν άντεχε άλλο το δηλητηριώδες στάτους κβο, την παράλυση των θεσμών, την εκτός ελέγχου υγειονομική κρίση, την καλπάζουσα διαφθορά, την αποσύνθεση του Κράτους, την επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων.

Αν η δημοκρατία διαφθείρει την εξουσία και κάνει τον πληθυσμό πιο φτωχό, τι τη χρειαζόμαστε; Στρεφόμενος εναντίον του ισλαμικού κόμματος Ennahda, ο πρόεδρος στράφηκε εναντίον ενός κόμματος που έλαβε μέρος σε όλους τους κυβερνητικούς συνασπισμούς μετά το 2011 και κατά συνέπεια, ορθά ή λανθασμένα, κατηγορείται για όλα τα δεινά.

Η δεύτερη πραγματικότητα είναι ότι ο Σαϊέντ αποτελεί ένα ιδιαίτερο πολιτικό φαινόμενο, που δεν μπορεί να συγκριθεί με τις κλασικές φιγούρες του τοπικού αυταρχισμού, οι οποίες συνήθως προέρχονται από τις τάξεις του στρατού ή της αστυνομίας. Καθηγητής συνταγματικού δικαίου, εντάσσεται στο πνεύμα της εξέγερσης του 2011, όσο κι αν δεν διάκειται πολύ φιλικά προς την αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Προτιμά μια άμεση δημοκρατία, όπου η νομιμότητα απορρέει από τις τοπικές εξουσίες και όχι από τα εθνικά κόμματα.

Αλλάζει αυτό κάτι ουσιαστικά τη στιγμή που ο στρατός παίρνει θέση στα όργανα του κράτους; Πολλοί αναλυτές θέλουν να πιστεύουν ότι δεν έχουν ακόμη κριθεί τα πάντα. «Βρισκόμαστε σε μια μικρή προσωρινή δικτατορία, ας ελπίσουμε να μη γίνει μια μεγάλη μόνιμη δικτατορία», λέει ο πολιτειολόγος Χαμάντι Ρεντισί. «Ισως να βλέπουμε τον τελευταίο σπαραγμό μιας δημοκρατικής ιδέας που πεθαίνει στον αραβικό κόσμο.»

ΠΗΓΗ: naftemporiki.gr

Πόσο σοβαρές είναι οι εξελίξεις στην Τυνησία και γιατί έχει σημασία

0

Του Hamza Meddeb

Τι συνέβη

Στις 25 Ιουλίου, μετά από μια ημέρα διαδηλώσεων σε όλη την Τυνησία ως αντίδραση στις κοινωνικό-οικονομικές δυσκολίες και την κακή διαχείριση της κρίσης του κορονοϊού, ο πρόεδρος Qais Said ανέστειλε το κοινοβούλιο, απέλυσε τον πρωθυπουργό και κήρυξε τον εαυτό του γενικό εισαγγελέα της χώρας. Ανακοίνωσε επίσης ότι θα διορίσει νέο πρωθυπουργό ο οποίος θα είναι υπεύθυνος για το σχηματισμό υπoυργικού συμβουλίου.

Ο Said επικαλέστηκε το άρθρο 80 του συντάγματος, το οποίο δίνει στον πρόεδρο έκτακτα προνόμια για την αντιμετώπιση τυχόν “επικείμενου κινδύνου” για την εθνική ασφάλεια. Εκμεταλλεύτηκε την απουσία του συνταγματικού δικαστηρίου που θα μπορούσε να έχει περιoρίσει την ευρεία ερμηνεία του άρθρου. Οι σχολιαστές περιέγραψαν την κίνηση του ως συνταγματικό πραξικόπημα. Το τρέχον συνταγματικό κενό επιτρέπει στον Said να συσσωρεύσει έκτακτες, προεδρικές, εκτελεστικές και δικαστικές εξουσίες.

Το ισλαμικό κόμμα Ennahda και οι σύμμαχοι του προσπάθησαν να αντιταχθούν στις αποφάσεις του προέδρου ενεργοποιώντας εκ νέου το κοινοβούλιο. Ωστόσο, στους βουλευτές του κόμματος, υπό τον πρόεδρο Rashed Ghannouchi, δεν επετράπη να εισέλθουν στο κτήριο, το οποίο φυλάσσεται από τον στρατό. Στις 26 Ιουλίου, ο πρωθυπουργός Hichem Mechichi εξέδωσε ανακοινωθέν με το οποίο ανακοίνωσε την αποδοχή της απόφασης του προέδρου και ότι είναι έτοιμος να παραδώσει την εξουσία. Τα μέτρα του Said δημιούργησαν διαιρέσεις μεταξύ της πολιτικής τάξης. Πολλά προοδευτικά κόμματα τάχθηκαν εναντίον, ενώ άλλα ήταν πιο υποστηρικτικά. Χωρίς να αμφισβητεί τη νομιμότητα του, το γενικό εργατικό σωματείο της Τυνησίας (UGTT), κάλεσε τον πρόεδρο να επιστρέψει σε ένα συνταγματικό και δημοκρατικό πλαίσιο.

Γιατί είναι σημαντικό;

Η απόφαση του Said ήρθε μετά από μήνες διαμάχης εξουσίας που συμπεριλάμβανε τον πρόεδρο, τον πρωθυπουργό και τον πρόεδρο της βουλής. Η διαφωνία για έναν μίνι ανασχηματισμό της κυβέρνησης που ανακοινώθηκε από τον Mechichi και αντιτάχθηκε ο πρόεδρος, είχε ως αποτέλεσμα ένα συνταγματικό αδιέξοδο, από τον περασμένο Ιανουάριο.

Η κίνηση του Said ήρθε επίσης στο πλαίσιο μιας βαθύτερης οικονομικής κρίσης που επιδεινώθηκε από την πανδημία του κορονοϊού. Οι διαμάχες εξουσίες και η απουσία συντονισμού μεταξύ των κυβερνητικών τμημάτων, οδήγησαν στην καταστροφική διαχείριση του ιού και σε αποτυχίες στην εκστρατεία εμβολιασμού. Το κύμα μολύνσεων εξαιτίας της μετάλλαξης Δέλτα, προκάλεσε κατά μέσο όρο 1000 θανάτους την εβδομάδα. Βίντεο με νοσοκομεία με φτωχό εξοπλισμό και υπερβολικό ιατρικό προσωπικό, προκάλεσαν οργή σε έναν πληθυσμό που θεωρεί την πολιτική τάξη της Τυνησίας διεφθαρμένη, εγωκεντρική και κοντόφθαλμη. Μέχρι τις 26 Ιουλίου, σημειώθηκαν 18.600 θάνατοι από τον ιό, οδηγώντας στην επέμβαση του Said. Ο πρόεδρος θεωρεί τον εαυτό του ως τον διαιτητή του συντάγματος και προστάτη της εθνικής ασφάλειας. Από ην εκλογή του το 2019, έχει επίσης κινηθεί εναντίον της διαφθοράς και του νεποτισμού, συμβάλλοντας στην απονομιμοποίηση της πολιτικής τάξης.

Ποιες είναι οι επιπτώσεις για το μέλλον;

Ο Said αναμένεται να διορίσει νέο πρωθυπουργό ο οποίος θα έχει το ΄έργο να σχηματίσει κυβέρνηση τεχνοκρατών για να αντιμετωπίσει τις έκτακτες ανάγκες της χώρας στην οικονομία και στην υγεία. Η δεύτερη προτεραιότητά του θα είναι να διαμορφώσει έναν οδικό χάρτη που μπορεί να προσελκύσει στήριξη από τη διεθνή κοινότητα και από το εσωτερικό. Ο Said επίσης ανακοίνωσε την πρόθεσή του να μεταρρυθμίσει το σύνταγμα και να εισάγει ένα νέο προεδρικό σύστημα. Στόχος θα είναι να δοθεί τέλος στη σύγχυση περί προνομίων και να καθοριστούν σαφώς οι εξουσίες του προέδρου, του πρωθυπουργού και του κοινοβουλίου. Το σχέδιο του μπορεί να περιλαμβάνει δημοψήφισμα για ένα νέο πολιτικό σύστημα, μεταρρύθμιση του εκλογικού νόμου και διεξαγωγή πρόωρων εκλογών.

Η πρόκληση του Said θα είναι να εξασφαλίσει τη νομιμότητα για τον οδικό χάρτη. Αυτό θα συνεπάγεται τη συγκέντρωση στήριξης από την πολιτική τάξη και τους εθνικούς οργανισμούς -κυρίως από την τετράδα του UGTT, τη συνομοσπονδία βιομηχανίας, εμπορίου και χειροτεχνίας, την ένωση δικηγόρων και την τυνησιακή ένωση για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Χωρίς πολιτικούς συμβιβασμούς και χωρίς να ενσωματώσει τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις στις προσπάθειές του, ο Said ρισκάρει να οδηγήσει την Τυνησία σε μια φάση παρατεταμένης πολιτικής αστάθειας.

Η συνταγματική κρίση έρχεται καθώς η Τυνησία συζητά νέο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα με το ΔΝΤ. Η σημασία του να υπάρχει ένα σαφές και με ευρεία στήριξη σχέδιο δράσης, είναι κλειδί για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης της διεθνούς κοινότητα και των διεθνών χρηματοοικονομικών οργανισμών, ιδιαίτερα δεδομένου του φορτίου χρέους της Τυνησίας και των σημαντικών επιπέδων χρηματοδότησης που απαιτεί η χώρα. Η Τυνησία πρέπει να απομακρυνθεί γρήγορα από αυτή την περίοδο αβεβαιότητας, να αποκαταστήσει το δημοκρατικό της σύστημα και να αντιμετωπίσει τις οικονομικές προκλήσεις.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: https://carnegie-mec.org/diwan/85042

capital.gr

Δένδιας: Τα Βαρώσια, στο πλαίσιο μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, θα αποτελούν μέρος της ελληνοκυπριακής κοινότητας.

0

 

Συνέντευξη Υπουργού Εξωτερικών, Νίκου Δένδια, στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» και στον δημ/φο Μάκη Πολλάτο (01.08.2021)

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Εξαγγελία για άνοιγμα των Βαρωσίων και προσπάθεια εποικισμού της Αμμοχώστου. Οι νέες τουρκικές προκλήσεις αντιμετωπίστηκαν χλιαρά από χώρες όπως η Βρετανία και η Γερμανία. Είναι επαρκείς οι αντιδράσεις των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ε.Ε. και του OHE την ώρα που ο Ταγίπ Ερντογάν αποθρασύνεται;

Ν. ΔΕΝΔΙΑΣ: Η εξαγγελία για το άνοιγμα μέρους των Βαρωσίων δεν είναι απλώς μία ακόμα παράνομη ενέργεια της Τουρκίας, η οποία καταπατεί και αγνοεί επιδεικτικά το Διεθνές Δίκαιο. Αποτελεί οργανωμένη προσπάθεια ριζικής αλλαγής του πλαισίου επίλυσης του Κυπριακού. Τα Βαρώσια, στο πλαίσιο μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, θα αποτελούν μέρος της ελληνοκυπριακής κοινότητας.

Ήδη από το 1979 υπήρχε συμφωνία για την επιστροφή των νομίμων κατοίκων της περιοχής υπό διοίκηση του OHE, ακόμα και πριν από την επίλυση του Κυπριακού. Οι τουρκικές εξαγγελίες βάζουν ταφόπλακα στη συμφωνία αυτή και αποτελούν παράλληλα προσβολή και προς τον OHE.

Σωστά παρατηρείτε ότι ορισμένες χώρες, όπως η Μεγάλη Βρετανία, στο πλαίσιο του Συμβουλίου Ασφαλείας, και η Γερμανία εντός Ε.Ε. αντιμετώπισαν αρχικά χλιαρά τις καταδικαστικές αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του OHE και του Συμβουλίου της Ε.Ε. Ωστόσο, υπάρχουν δύο σημαντικά ποιοτικά στοιχεία που δεν πρέπει να λησμονούμε. Οι αποφάσεις βγήκαν κατόπιν συμφωνίας όλων των μελών, τόσο των 15 μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας του OHE όσο και των 27 κρατών μελών της Ε.Ε.

Χώρες που τις συνδέουν ελάχιστα και τις χωρίζουν πολλά, όπως οι ΗΠΑ η Ρωσία, η Κίνα, η Ινδία και η Γαλλία, συμφώνησαν να καταδικάσουν την Τουρκία, κάτι που δεν είχε συμβεί στο παρελθόν. Αυτό δεν είναι τυχαίο. Αποτελεί προϊόν συντονισμένων προσπαθειών που κατέβαλε η χώρα μας μαζί με την Κύπρο και αποτελεί απόδειξη ότι τα ανοίγματα που κάνουμε αποδίδουν. Επίσης, δείχνουν άτι η Τουρκία τείνει να πάρει οριστικό διαζύγιο με τη διεθνή νομιμότητα αποτελώντας πλέον τη μειοψηφία του ενός.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Γιατί ο Ερντογάν επιλέγει την επιθετική ρητορική απέναντι στην Κύπρο; Μπορεί στην Άγκυρα να επεξεργάζονται σενάρια τύπου Κριμαίας για τα Κατεχόμενα; Μήπως η Τουρκία ομιλεί για δύο ξεχωριστά κράτη στην Κύπρο θέλοντας να επαναφέρει τη λογική της συνομοσπονδίας;

Ν. ΔΕΝΔΙΑΣ: Δεν μπορώ να κάνω εικασίες για τις τουρκικές προθέσεις. Ένα πράγμα, όμως, είναι σαφές: όπως τόνισε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στον Τούρκο πρόεδρο, η Ελλάδα απορρίπτει οποιαδήποτε πρόταση δεν εντάσσεται στο πλαίσιο που ορίζουν οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του OHE, δηλαδή δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία. Την ίδια θέση έχει υιοθετήσει και το σύνολο των κρατών μελών του OHE, με μοναδική εξαίρεση την Τουρκία.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Στο Αιγαίο παρατηρείται ύφεση στην τουρκική προκλητικότητα, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις πράξεις, γιατί στα λόγια ακόμα υπάρχουν προκλήσεις. Πού οφείλεται αυτή η εξέλιξη;

Ν. ΔΕΝΔΙΑΣ: Είναι γεγονός ότι υπάρχει μια σχετική ύφεση στο Αιγαίο τους τελευταίους μήνες, χωρίς να απουσιάζουν, όμως, παντελώς οι προκλήσεις. Αυτή, όμως, είναι μια επιφανειακή μόνο αποτίμηση της κατάστασης. Η ουσία είναι ότι υπάρχει χάσμα μεταξύ των θέσεων των δύο χωρών. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι η Τουρκία αρνείται να αποδεχθεί ως βάση επίλυσης οποιασδήποτε διαφοράς το Διεθνές Δίκαιο και ιδιαίτερα το Δίκαιο της θάλασσας.

Αντιθέτως, συνεχίζει να συμπεριφέρεται με κανόνες που ίσχυαν τον 19ο αιώνα, απειλώντας με πόλεμο τη χώρα μας εάν ασκήσουμε τα αναφαίρετα δικαιώματά μας. Η Τουρκία επιθυμεί να εφαρμόσει τη λεγόμενη διπλωματία  της κανονιοφόρου».

Δυστυχώς, ορισμένοι κύκλοι στην Τουρκία αρνούνται να αποδεχθούν ότι ζούμε στον 21ο αιώνα και ότι το έπος των αυτοκρατοριών, συμπεριλαμβανομένης της Οθωμανικής, έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Η Ελλάδα απέναντι σε μια χώρα όπως η Τουρκία αντλεί δύναμη από τις συμμαχίες της με άλλες χώρες που μοιράζονται τις ίδιες αξίες. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με τις ΗΠΑ, αλλά και με τις χώρες της περιοχής. Η πολιτική που αναπτύσσουμε εδώ και δύο χρόνια, καθώς και η ευρωπαϊκή δαμόκλειος σπάθη που κρέμεται πάνω από την Τουρκία, εφόσον επαναλάβει την παραβατική της συμπεριφορά, έχουν αρχίσει και φέρνουν απτά αποτελέσματα. Η Τουρκία οφείλει να αντιληφθεί ότι τυχόν κλιμάκωση των προκλήσεων θα επιφέρει μεγάλο κόστος για την ίδια, τόσο διπλωματικό όσο και οικονομικό. Άλλο είναι κατά τη γνώμη μου το συμφέρον της τουρκικής κοινωνίας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Έναν χρόνο μετά την κρίση με τις γεωτρήσεις του «Οruc Reis» στο Καστελόριζο, υπήρξαν στιγμές που ήσασταν έτοιμοι ακόμη και για στρατιωτική αντιπαράθεση με την Τουρκία; Ποια ήταν η δυσκολότερη στιγμή το καλοκαίρι του 2020;

Ν. ΔΕΝΔΙΑΣ: Όσον αφορά το πρώτο σκέλος του ερωτήματός σας, δεν ήταν Ελλάδα αυτή που έστειλε ένα ερευνητικά σκάφος στην ελληνική υφαλοκρηπίδα κυριολεκτικά περικυκλωμένο από σκάφη του Πολεμικού Ναυτικού. Η Ελλάδα παραμένει προσηλωμένη στην ειρηνική επίλυση των διαφορών. Σε αντίθεση με την Τουρκία, θα προστατέψει, όμως, τα δικαιώματά της, καθώς και την εθνική της κυριαρχία, όπως οφείλει. Έχουμε όρια, τα οποία γνωρίζει πολύ καλά η Τουρκία. Το 2020 ήταν μια δύσκολη χρονιά, με συνεχείς προκληθείς. Στον Έβρο, με χιλιάδες παραβιάσεις, με 400 υπερπτήσεις και με την έξοδο του «Oruc Reis» στην Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τα τέλη Νοεμβρίου. Ήταν μια διαρκής κρίση, η οποία απαιτούσε εγρήγορση και ψυχραιμία. Ας ελπίσουμε ότι το σκηνικό αυτό δεν θα επαναληφθεί.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Η τουρκική επεκτατική πολιτική στην Ανατολική Μεσόγειο έχει ενισχύσει αδρανείς συμμαχίες και συνεργασίες της Ελλάδας με χώρες της Μέσης Ανατολής και του Κόλπου. Ποια είναι τα επόμενα βήματα της ελληνικής διπλωματίας στην οικοδόμηση έντιμης συνεννόησης με την Αίγυπτο, το Ισραήλ, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και τη Σαουδική Αραβία;

Ν. ΔΕΝΔΙΑΣ: Θα μου επιτρέψετε να διαφωνήσω με μια λέξη που χρησιμοποιήσατε, το επίθετο «αδρανείς». Οι περισσότερες από τις συμμαχίες που έχουν αναπτυχθεί στην περιοχή είναι σχετικά πρόσφατες.

Για παράδειγμα, να μη λησμονούμε ότι η Ελλάδα αναγνώρισε το κράτος του Ισραήλ μόλις πριν από τρεις δεκαετίες, επί κυβέρνησης Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Δείτε πού έχουμε φτάσει στις διμερείς μας σχέσεις σήμερα. Ωστόσο, πέρα από τις ιδιαίτερα στενές σχέσεις που έχουμε αναπτύξει τα τελευταία δύο χρόνια με την Αίγυπτο και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, χώρες τις οποίες έχω επισκεφθεί αρκετές φορές ήδη, αλλά και τη Σαουδική Αραβία και την Ιορδανία, να τονίσω τα ανοίγματα που κάνουμε σε περιφερειακό επίπεδο. Για παράδειγμα, με την υπογραφή πρωτοκόλλου συνεργασίας με τον Αραβικό Σύνδεσμο, ενώ ευελπιστώ να συμβεί το ίδιο προσεχώς με το Συμβούλιο Συνεργασίας του Κόλπου, την έδρα του οποίου επισκέφθηκα τον περασμένο Απρίλιο. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η επέκταση των σχέσεων με την Ινδία, χώρα η οποία διατηρεί στενούς δεσμούς με αραβικές χώρες, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.

Η επίσκεψη του Ινδού ΥΠΕΞ πριν από έναν μήνα στην Αθήνα, η πρώτη σε σχεδόν δύο δεκαετίες, ήταν ευκαιρία να τονιστεί η προσήλωση των δύο χωρών στο Διεθνές Δίκαιο και να γίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα ανταλλαγή απόψεων για τις παγκόσμιες προκληθείς, συμπεριλομβανομένης της Τουρκίας, όπου υπήρξε σύγκλιση απόψεων. Οι σχέσεις αυτές αναπτύσσονται ανεξαρτήτως κυβερνήσεων. Πριν από λίγες ημέρες συναντήθηκα με τον νέο Ισραηλινό ομόλογό μου Γιαΐρ Λαπίντ. Πέρα από την ιδιαίτερα εγκάρδια συνάντηση που είχαμε, επιτρέψτε μου να υπενθυμίσω ότι η επίσκεψή μου στο Ισραήλ ήταν η πρώτη Ευρωπαίου υπουργού Εξωτερικών υπό τη νέα κυβέρνηση. Η ανάπτυξη των σχέσεων με τις χώρες της περιοχής βασίζεται σε έναν κοινό παρονομαστή: στην προσπάθεια εμπέδωσης της ασφάλειας και σταθερότητας στην περιοχή στη βάση του Διεθνούς Δικαίου. Ας ελπίσουμε ότι και η Τουρκία θα ασπαστεί τις αξίες αυτές.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Το ενδεχόμενο επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια εξετάζεται ή σιωπηρά έχει οδηγηθεί στις ελληνικές καλένδες;

Ν. ΔΕΝΔΙΑΣ: Η κυβέρνηση Μητσοτάκη ήταν η πρώτη που εφάρμοσε το κυριαρχικό δικαίωμα αυτό, μεγαλώνοντας την έκταση της Ελλάδας, για πρώτη φορά μετά το 1947. Το δικαίωμα αυτό προβλέπεται ρητά στη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, την UNCLOS.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Οι διερευνητικές επαφές με την Τουρκία φαίνεται ότι έχουν παγώσει. Είναι η τουρκική αξίωση για αποστρατιωτικοποίηση των νησιών, περιορισμό της ελληνικής χωρικής θάλασσας και της ΑΟΖ σε μια ζώνη έξι μιλίων από τα νησιά που δεν επιτρέπει την επανάληψη των συνομιλιών;

Ν. ΔΕΝΔΙΑΣ: Σε ό,τι μας αφορά, αναμένουμε από την Άγκυρα να μας προτείνει νέες ημερομηνίες για τον 63ο γύρο, καθώς ο 62ος είχε λάβει χώρα στην Αθήνα τον Μάρτιο. Σχετικά με την ουσία αυτών των άτυπων και μη δεσμευτικών επαφών είναι ξεκάθαρο ότι το μόνο ζήτημα που συζητείται είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Τίποτε άλλο.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις βρίσκονται σε εξαιρετικά καλό επίπεδο. Προβλέπεται σύντομα κάποια επίσημη επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στις Ηνωμένες Πολιτείες;

Ν. ΔΕΝΔΙΑΣ: Οι διμερείς σχέσεις Ελλάδος – ΗΠΑ βρίσκονται όντως στο υψηλότερο σημείο τους. Στην επίτευξη του στόχου αυτού συνείσφερε τα μάλα ο πρώην Αμερικανός ΥΠΕΞ Μάικ Πομπέο. Οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως μια όαση ειρήνης και ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή και στηρίζουν τον σταθεροποιητικό μας ρόλο τόσο στα Βαλκάνια όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Και βεβαίως, να υπογραμμίσω ότι ο ίδιος ο Αμερικανός ΥΠΕΞ Αντονι Μπλίνκεν, πριν από λίγες εβδομάδες, προέτρεψε την Αμερικανική Γερουσία να επικυρώσει την UNCLOS.

Οι επαφές με τη νέα κυβέρνηση συνεχίζονται σε όλα τα επίπεδα. Πέρα από τις επαφές του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη με τον πρόεδρο Τζο Μπάιντεν, και τις δικές μου με τον κ. Μπλίνκεν είχα πρόσφατα μια εκτενή συνομιλία με την υφυπουργό Νάλαντ, η οποία γνωρίζει εις βάθος τις προκληθείς της περιοχής.

Οι επαφές επεκτείνονται και στο Κογκρέσο. Πριν από λίγες εβδομάδες είχα μια τηλεδιάσκεψη με τον πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής των Αντιπροσώπων Γκρέγκορι Μικς. Και βεβαίως ο πρόεδρο της αντίστοιχης Επιτροπής της Γερουσίας Ρόμπερτ Μενέντεζ αναμένεται να επισκεφθεί τη χώρα μας εντός των επομένων εβδομάδων. Εφόσον το επιτρέψουν οι υγειονομικές συνθήκες, αναμένεται να μεταβώ στη Νέα Υόρκη τον Σεπτέμβριο προκειμένου να συμμετάσχω στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ προγραμματίζεται επίσης μετάβαση στην Ουάσιγκτον την περίοδο Οκτωβρίου- Νοεμβρίου, για την οποία βρισκόμαστε σε συνεννόηση με την αμερικανική πλευρά σχετικά με τον ορισμό ημερομηνίας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ποια είναι η εκτίμηση σας για την μετά Μέρκελ εποχή στη Γερμανία και στην Ευρώπη; Προβλέπετε κάποια βελτίωση στις ελληνογερμανικές σχέσεις όταν αναλάβει η νέα ομοσπονδιακή κυβέρνηση;

Ν. ΔΕΝΔΙΑΣ: Είναι γνωστό ότι διαβάζουμε διαφορετικά τη σημερινή κατάσταση σε αρκετά ζητήματα που αφορούν την περιοχή μας, αρχής γενομένης από την αντιμετώπιση της Τουρκίας, αλλά και την εξαγωγή οπλικών συστημάτων που απειλούν να ανατρέψουν την ισορροπία δυνάμεων στην περιοχή.

Από την άλλη πλευρά, όμως, η Γερμανία είναι η ισχυρότερη οικονομική χώρα εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επομένως για την Ελλάδα η στενή και εποικοδομητική συνεργασία με το Βερολίνο, βασισμένη σε ειλικρινείς δεσμούς αλληλοσεβασμού, αποτελεί προτεραιότητα ανεξαρτήτως κυβέρνησης. Για τον λόγο αυτό καλλιεργούμε επαφές με τις σημαντικότερες δυνάμεις που διαδραματίζουν ρόλο στα πολιτικά δρώμενα σήμερα, αλλά και ενδεχομένως αύριο.

Έχω ήδη συναντηθεί δύο φορές με τον υποψήφιο καγκελάριο των Χριστιανοδημοκρατών (CDU/CSU) Αρμιν Λάσετ. Επίσης, έχουμε εκτεταμένες επαφές με ηγετικά στελέχη των Πρασίνων, αλλά και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματους (SPD). Είναι αλήθεια ότι ορισμένα κόμματα της νυν αντιπολίτευσης τείνουν περισσότερο ευήκοα ώτα στις θέσεις μας. Να σας υπενθυμίσω, όμως, ότι ο προερχόμενος από τη Χριστιανοκοινωνική Ένωση (CSU) και επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο Μάνφρεντ Βέμπερ έχει ταχθεί επανειλημμένα υπέρ των ελληνικών θέσεων και έχει καταδικάσει απερίφραστα την προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Μετά τη συνάντηση Μπάιντεν – Πούτιν διαφαίνεται ύφεση στις εντάσεις με τη Ρωσία. Πώς εξελίσσονται οι ελληνορωσικές σχέσεις;

Ν. ΔΕΝΔΙΑΣ: Όλοι γνωρίζουμε του στενούς, ιστορικούς, θρησκευτικούς και πολιτιστικούς δεσμούς που ενώνουν την Ελλάδα και τη Ρωσία. Αρχής γενομένης από τη συνεισφορά της Ρωσίας στη Ναυμαχία του Ναυαρίνου και κατ’ επέκταση στην ίδρυση του Ελληνικού κράτους. Όλοι γνωρίζουμε επίσης τη μακραίωνη παρουσία του Ελληνισμού σε περιοχές της Ρωσίας. Κατά τη συνάντηση που είχα με τον Ρώσο ομόλογο μου Σεργκέι Λαβρόφ στο Σότσι, τον Μάιο, συμφωνήσαμε να εργαστούμε ώστε αυτοί οι δεσμοί να ενισχυθούν έτι περαιτέρω. Στην προσπάθεια αυτή μπορεί να συνεισφέρει η Ομογένεια, εκπροσώπους της οποίας είχα τη χαρά να συναντήσω στις ακτές της Μαύρης θάλασσας. Από όλα τα ταξίδια που έχω κάνει και δεν είναι λίγα αυτό ήταν από τα πιο συγκινητικά. Η τελευταία επίσκεψη Έλληνα αξιωματούχου στην περιοχή ήταν του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πριν από τρεις δεκαετίες. Οι ομογενείς που συνάντησα ζήτησαν ένα μόνο πράγμα: Έλληνες δασκάλους για να διδάσκονται τα παιδιά τους τη γλώσσα μας.

 

Iran has advantage in its shadow war with Israel at sea – analysis

0

If Israel wants to avoid an increase in attacks on its ships, it will need a new doctrine for the navy to extend its protection.

Iran is right that it has an advantage in pursuing its shadow war with Israel at sea.
But how is this true if the IDF’s navy keeps improving?
The same day that Iran used a combination of drones to attack an Israel-linked ship on Thursday, The Jerusalem Post reported that the INS Magen, the Israeli Navy’s most advanced Sa’ar 6 corvette missile ship, is getting ready to become fully operational in early 2022, after first being delivered to Israel in December 2020.
In fact, acquisition of the INS Magen is only one of a series of moves the IDF has made to give it greater range in defending Israel’s territorial waters, especially its sea-based natural gas installations, and will be utilized in any war with Hamas or Hezbollah.
Israel’s new navy is also far more connected to other IDF units than in the past, as it is able to track and relay real-time intelligence to supporting air force and other units.
One would think that all of these new IDF naval capabilities would intimidate the Islamic Republic from choosing the sea specifically to target Israel.
But all of this misses the point.
Yes, the IDF has come a long way.
BACK IN 2002 when the IDF captured the Karine A mega weapons ship, it needed help from the CIA and US naval intelligence to find the boat, as recorded in the book “A Raid on the Red Sea”.
Until the last second, it seemed that Israeli commandos might not be able to jump the ship from helicopters due to limits in fuel and range.
With fewer large ships that could spend as much time at sea, the operation was almost called off at the last minute due to weather conditions. Only a risky and brave call by Israeli naval commanders to capture the ship, despite it being deeper into the Red Sea than originally planned, won the day.

In contrast, the IDF is less reliant now on US satellite surveillance – though still cooperating with it – having developed more of its own capabilities, and has made all of the above naval advances. It can travel farther out and project some power and surveillance farther out.

But the IDF still has close to zero naval capabilities outside of its main operating areas near the Israeli, Gazan and Lebanese coastlines, in areas where Iran is dominant or where it can easily send fast boats. It is susceptible to Iranian drone attacks, sea mines, rockets and other attacks on Israel-connected civilian shipping.

Tehran can also hit Israel at embassies overseas, as it did through Hezbollah in Burgas and Bulgaria in 2012, and attempted to do not long ago in India.
But every one of these land-based attacks carries much more nasty diplomatic consequences either for Iran itself or for its proxies.
A British citizen was killed in Iran’s recent attack, but since the attack was at sea, with a mix of countries connected to the ship and the circumstances framed as unclear by everyone besides Israel, the diplomatic fallout will be significantly reduced.
In the meantime, Iran has upped its attacks against Israel-connected ships with many attacks in the last couple of years. Jerusalem has no answer – and does not appear to be engaged in finding a clear answer.
The only answer to date has been retaliation against Iranian shipping or other assets, in order to achieve deterrence.
But new incoming Iranian president Ebrahim Raisi is now looking to show off how tough he is, so past actions by the IDF will not be enough.
If Israel wants to avoid an increase in attacks on its ships at sea, it will need a new doctrine for the navy to extend its protective footprint or a new level of retaliation to get Raisi to back off.
https://www.jpost.com/middle-east/iran-news/iran-has-advantage-in-its-shadow-war-with-israel-at-sea-analysis-675508

Hate crimes against Kurds rise in Turkey

0

Turkey’s shift to the far-right in recent years has resulted in massive incitement against Kurds and minorities.

The recent tragedy in Turkey occurred in Konya province. The Dedeoglu family had been targeted in the past when a far-right mob allegedly linked to the MHP party, which is a nationalist party, attacked the same family, sending many of them to the hospital. Family members complained of continuing threats and attacks since May. While Kurds and family members say the mass murder was due to racism against Kurds, authorities want to blame the attack on a feud between families. This appears to be similar to racism in many countries where the racist majority tends to downplay incidents of racism, while minorities speak up.
According to Ahval media “unknown assailants set the Kurdish family’s home on fire after their shooting spree, it said. Firefighters have already put out the fire. Unknown assailants killed three female and four male members of the family, who had been targeted in racist attacks before.” In previous incidents video show people shouting that “Kurds will not live here.” The previous pogrom against this Kurdish family involved at least 60 people who attacked the same family.
In June a Kurdish woman was tortured and murdered during another Turkish far-right attack on the offices of the left-leaning Peoples’ Democratic Party (HDP). The HDP has many Kurdish supporters and the ethnic Turkish far-right in Turkey, as well as Islamists, tend to refer to supporters as “terrorists.” Turkey’s ruling party has shut down most left-leaning Kurdish media, imprisoned dozens of opposition politicians from the Kurdish minority and detained Kurdish mayor for some 60 municipalities over the last several years. Turkey wants to ban the HDP. Ankara’s AKP has banned most independent media and handed decades-long prison sentences to most critical media. Ruling party politicians often incite against liberals, academics, artists, Kurds, women and others. The victim of the June attack was Deniz Poyraz. “The plan here was clear,” the HDP’s Mithat Sancar told reporters in June. “What they wanted was a massacre.”
Turkey’s governing ruling party, the AKP, which controls most of the major media, has also sought to blame the “PKK” for recent mass forest fires. Massive fires have ravaged Turkey over the last week and Ankara has received help and support from Iran, Malaysia and other countries to fight the fires. However in Turkey, unlike most countries in the world where large forest fires happen, has sought to politicize the fires to blame “terrorism.” The Kurdistan Workers Party is a frequent target of Ankara’s propaganda. Ankara often invents largely mythical “terror” attacks and incidents to claim the “PKK” is responsible, everything from forest fires, to the discovery of a “mass grave” in Turkish-occupied Afrin. That grave was actually created by Turkey and Turkish-backed extremist groups that had ethnically-cleansed Afrin of Kurds in 2018 and then bulldozed a grave for Kurdish fighters. Then Turkey disinterred the graves in July and claimed it was a “mass grave.” This was likely done prior to a meeting with US officials and then the story disappeared from Turkish coverage. This is how Turkey turns victims of Ankara’s wars into tools to be used by Ankara. Washington recently sanctioned the Turkish-backed Ahrar al-Sharqiya group in Syria, a group suspected of genocidal crimes against Kurds and Yazidis in places like Afrin.
Turkey’s shift to the far-right in recent years has resulted in massive incitement against Kurds and minorities. However the ruling AKP party sometimes tries to shift tactics, seeking Kurdish votes because it knows that it is suffering lower poll numbers among many Turks. The ruling party often tries to distract from failures by blaming “terrorism.” Turkish media claims that some 40,000 people have been killed in Turkey over the last decades in the “war on terror.” However, most of the victims were civilians likely killed by Turkey’s military operations. There is no evidence of any recent terror attacks in Turkey since Turkey largely defeated the PKK in a conflict in 2015-2016 in Turkey. Turkey often carries out airstrikes and drone strikes in Syria and Iraq, claiming to target the PKK. Some of these have targeted refugee camps in Iraq where Kurds live but where Turkey claims “terrorists” live.
It’s unclear how much the incitement against “terrorists” and anti-HDP rhetoric has given average people a feeling of entitlement to engage in attacks on Kurdish citizens in Turkey, but the recent attacks in Konya and Izmir may be linked to rising incitement and the kinds of genocidal rhetoric employed by the far-right and groups like Ahrar al-Sharqiya.
IRAQI KURDS tear the Turkish flag during a demonstration against Turkey’s incursion in Syria, outside the UN building in Erbil.
(photo credit: AZAD LASHKARI / REUTERS)

Οι σαλεμένοι του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία και το Ιράκ κατέφυγαν με τους αιχμαλώτους τους στην Τουρκία

0

 

Παιδιά Yazidi, πρώην αιχμάλωτα του ISIS, στην ανατολική επαρχία Deir ez-Zor της Συρίας, 6 Μαρτίου 2019. (AFP)

Του Killian Cogan, ειδικού απεσταλμένου στο Kirsehir και στην Άγκυρα της εφημερίδας Journal du dimanche, 26 – 7 – 2021Μετάφραση, επεξεργασία : Αλκης Καλλιαντζίδης

Στις πύλες της πόλης, ένα επιβλητικό πανό που φέρει το ομοίωμα του Ataturk. Μακρύτερα, γυναίκες που φορούν τη φορεσιά niqab (δεξιά), με γάντια, περπατούν στους δρόμους. Βρισκόμαστε στο Kirsehir, δύο ώρες δρόμο με το αυτοκίνητο από την τουρκική πρωτεύουσα. Ήταν εδώ, κατά τη διάρκεια του χειμώνα του 2017, που ξαναβρέθηκαν οι Amir και Amira Hussein, δύο παιδιά Yazidi και που απήχθηκαν στο βορειοδυτικό Ιράκ κατά τη διάρκεια της απαγωγής από την οργάνωση του Ισλαμικού Κράτους 6.000 γυναικών και παιδιών προερχομένων από αυτήν τη θρησκευτική μειονότητα τον Αύγουστο του 2014.

Σύμφωνα με το ανεξάρτητο μέσο ενημέρωσης Gazete Duvar, οι απαγωγείς των δύο παιδιών επιχείρησαν να τα εγγράψουν ως απογόνους τους στις αρμόδιες τουρκικές αρχές. Όμως, συνειδητοποιώντας ότι επρόκειτο για παιδιά που είχαν απαχθεί, τοποθέτησαν τον Amir και την Amira στο ορφανοτροφείο του Kirsehir πριν ενημερώσουν για αυτό το ιρακινό προξενείο. Η μεγαλύτερη αδερφή τους, η Hadiya Hussein, έδωσε στη συνέχεια μια τριετή δικαστική μάχη για να αποκτήσει την επιμέλειά τους και να τα επαναπατρίσει στο Ιράκ. Καθώς τα παιδιά δεν μπορούν παρά να τεθούν υπό την κηδεμονία των γονέων τους – που φέρονται εξαφανισμένοι – παραδόθηκαν απευθείας από την Άγκυρα στην Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν (KRG) το φθινόπωρο του 2020.

Συχνότατα, οι διακινητές διαπραγματεύονται την απελευθέρωση των αιχμαλώτων

Ένα ευχάριστο τέλος σε ένα επεισόδιο που ωστόσο αποκαλύπτει την παρουσία των ομήρων Yazidi και των απαγωγέων τους στην Τουρκία. Έτσι, τον περασμένο Φεβρουάριο, η τουρκική αστυνομία πήρε ένα κορίτσι Yazidi από τα χέρια ενός ιρακινού υπηκόου που είχε πολεμήσει για τον Daesh, πριν εγκατασταθεί στα βόρεια προάστια της Άγκυρας. Ο άνδρας είχε προσπαθήσει να το ξεφορτωθεί μέσα από έναν ιστότοπο δημοπρασίας σκλάβων. Εάν τα φιλοκυβερνητικά τουρκικά μέσα ενημέρωσης επισήμαναν τον ρόλο των αρχών στη διάσωση του κοριτσιού Yazidi τον περασμένο Φεβρουάριο και ότι τουλάχιστον τρεις άλλοι όμηροι έχουν απελευθερωθεί με αυτόν τον τρόπο, μια πηγή που εμπλέκεται σε παράνομες επιχειρήσεις διάσωσης ισχυρίζεται ότι συμμετείχε στην απελευθέρωση αρκετών εκατοντάδων Yazidis ανεπίσημα στη χώρα. Τις περισσότερες φορές, οι απαγωγείς διαπραγματεύονται την απελευθέρωση αιχμαλώτων με αντάλλαγμα λύτρα που καταβάλλονται στους απαγωγείς. Σε ορισμένες περιπτώσεις, μόλις εντοπιστεί η τοποθεσία των ομήρων, πραγματοποιούνται βομβαρδισμοί για να τους ανακτήσουν βίαια και να τους παραδώσουν στις αντίστοιχες οικογένειές τους στο Ιράκ.

Ο Abdallah Shrem, 46 ετών, είναι ένας από αυτούς τους διακινητές «σωτήρες» των Yézidis. Αυτός ο πρώην ιρακινός μελισσοκόμος ισχυρίζεται ότι συνέβαλε στη διάσωση 399 όμηρων Yazidi, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων βρισκόταν στη Συρία και έξι στην Τουρκία. Σήμερα, ο Abdallah εκτιμά ότι μεταξύ 400 και 450 Yazidis εξακολουθούν να κρατούνται από πρώην σαλεμένους του Ισλαμικού Κράτους που έχουν εγκατασταθεί στην Τουρκία. «Μετά την αποδυνάμωση του Daesh, ένας μεγάλος αριθμός μαχητών του έφυγε και πήγε να ζήσει με ασφάλεια στην Τουρκία, οι περισσότεροι από αυτούς ήταν στην Κωνσταντινούπολη. Άλλοι στην Άγκυρα ή στο Kirsehir. Όλοι τους βρίσκονταν στα χέρια των Τουρκμένων από το Ιράκ. Παρέδωσε επίσης ομήρους που είχαν στα χέρια τους οι μαχητές του Συριακού Εθνικού Στρατού (ANS), ένας διαφορετικός σχηματισμός που αποτελείται από δυνάμεις του πρώην Ελεύθερου Συριακού Στρατού (ASL) και από τζιχαντιστές πολιτοφύλακες, που τώρα ελέγχονται από την Τουρκία. «Ορισμένα μέλη του Daesh έχουν ενταχθεί στις τάξεις του ANS διατηρώντας τους ομήρους τους Yazidi, διαβεβαιώνει ο Abdallah. Και όταν οι αιχμάλωτοι είναι στα χέρια του ANS, είναι πιο δύσκολο να διαπραγματευτεί την απελευθέρωσή τους, επειδή υποστηρίζεται από την Τουρκία». Αυτοί οι πρώην μαχητές του Ισλαμικού Κράτους, που προσλήφθηκαν από τον ANS, λέγεται ότι βρίσκονται στη βόρεια Συρία καθώς και στην Τουρκία. «Απελευθέρωσα ένα παιδί από τα χέρια ενός Ιρακινού που είχε πολεμήσει για τον Daesh, προτού ενταχθεί στις τάξεις του ANS, αποκαλύπτει ο διακινητής.

Σήμερα ζει στην Άγκυρα και εργάζεται για μια τουρκική επιχείρηση ασφαλείας. «Ο Azad Baris, ένας ακτιβιστής της διασποράς των Yazidi στη Γερμανία, είναι επίσης επικεφαλής δράσεων για τη διάσωση των αιχμάλωτων Yazidis στην Τουρκία». «Πρόσφατα, είπε, ένας εκπαιδευτικός από μια παραθαλάσσια πόλη της Μαύρης Θάλασσας ήρθε σε επαφή μαζί μου, λέγοντας ότι υπήρχε ένα κορίτσι Yazidi σε μια από τις τάξεις του. Και μετά ξαφνικά το κορίτσι εξαφανίστηκε». Όπως ο Abdullah Shrem και άλλα μέλη της κοινότητας Yazidi, ο Azad Baris ισχυρίζεται ότι έχει ζητήσει τη βοήθεια από τις τουρκικές αρχές επανειλημμένα. Χωρίς αποτέλεσμα.

Είναι κοινώς γνωστό ότι, τουλάχιστον μέχρι το 2015, οι Τούρκοι συνοριοφύλακες επέτρεψαν την πρόσληψη στην τρομοκρατική ομάδα να ενταχθούν στο συριακό μέτωπο ατιμωρητί. Αλλά αν πολλά μέλη του ISIS έχουν μετακομίσει στην Τουρκία, ακολουθώντας ιδίως τις στρατιωτικές καταστροφές του οργανισμού το 2017 και την πτώση του «χαλιφάτου» τον Μάρτιο του 2019, η ασάφεια δεν θα ήταν πλέον σε τάξη από τότε που το Daech  τα έβαλε απευθείας με στόχους του τουρκικού Κράτος. Όπως τον Μάιο του 2016, όταν ένας Τούρκος μέλος του Ισλαμικού Κράτους πραγματοποίησε μια επίθεση με παγιδευμένο αυτοκίνητο, μπροστά από ένα αστυνομικό τμήμα στην πόλη Gaziantep. «Το έτος 2016 σηματοδοτεί μια κρίσιμη καμπή, διότι, επιτιθέμενο στο τουρκικό Κράτος, το Ισλαμικό Κράτος πέρασε μια κόκκινη γραμμή, λέει ο Berkay Mandiraci, ερευνητής της Διεθνούς Ομάδας Κρίσεων (ICG) και συν-συγγραφέας μιας έκθεσης για τους Τούρκους επαναπατριζόμενους του ISIS. Τότε η Άγκυρα άρχισε να βλέπει τον ISIS ως μια πραγματική πρόκληση». Για τον Onur Güler, δικηγόρο που υπερασπίστηκε περισσότερους από 70 ύποπτους τζιχαντιστές, συμπεριλαμβανομένων τεσσάρων Γάλλων υπηκόων, οι επιθέσεις που διενήργησε ο Daesh στο αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης τον Ιούλιο του 2016 και στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης Reina την 1η Ιανουαρίου 2017 τόνισαν αυτό το σημείο καμπής στη στάση της Άγκυρας έναντι του ISIS.  «Σήμερα, η αντιτρομοκρατική πολιτική που ασκείται εναντίον του Daesh είναι πολύ αποφασιστική, διαβεβαιώνει. Τούτο αφορά τους τουρκικούς καθώς και τους αλλοδαπούς πυρήνες». Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Anadolu, κατά τη διάρκεια του έτους 2020, οι τουρκικές αρχές συνέλαβαν 2.343 μέλη που ήταν ύποπτα ότι ανήκουν στο ISIS. Ένας αριθμός που έχει αυξηθεί σε περισσότερους από 1.200 υπόπτους από τις αρχές του 2021, συμπεριλαμβανομένων 307 κατά τη διάρκεια του περασμένου Ιουνίου.

Ωστόσο, για τον δικηγόρο, είναι σαφές ότι τα μέλη του Daesh επωφελούνται από μια πιο επιεική μεταχείριση των τουρκικών αρχών από άλλες ομάδες που θεωρούνται τρομοκρατικές όπως το PKK ή το νεφέλωμα των Γκιουλενιστών. «Στην πράξη, [η δικαστική εξουσία] αντιλαμβάνεται τον Daesh με πιο «ισλαμικό» τρόπο και επομένως με περισσότερη επιείκεια, υποστηρίζει. Η δικαιοσύνη τείνει να θεωρεί ότι οι στρατολογήσεις του ISIS παρακινούνται από πνευματικά κίνητρα. Όσο δεν έχει γίνει κανένα κακό στην Τουρκία, το Κράτος θα έχει περισσότερη κατανόηση προς αυτούς». Μια επιείκεια που, σύμφωνα με τον δικηγόρο, θα ισχύει για την «πλειοψηφία» αλλοδαπών υπηκόων του Daesh από τη Συρία. «Μεταξύ των Γάλλων κατηγορουμένων τους οποίους υπερασπίστηκα, για παράδειγμα, ένας από αυτούς αγαπούσε πολύ τον Πρόεδρο Ερντογάν. Οι Ιρακινοί, από την πλευρά τους, βλέπουν την Τουρκία ως έναν παράδεισο. Τούτο παίζει ρόλο κατά τη διάρκεια λήψης των αποφάσεων».

Έτσι, αρκετοί από τους συνομιλητές μας Yazidi θεωρούν «σε μεγάλο βαθμό ανεπαρκή» τη δέσμευση της Άγκυρας να απελευθερώσει τους ομήρους που υπάρχουν στο έδαφος της. Όταν ζητήθηκε από το τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών, δεν απάντησε στα αιτήματά μας για παραχώρηση συνέντευξης στην εφημερίδα Journal du dimanche. Μέχρι σήμερα, εκτός από τον ύποπτο που συνδέεται με την επιχείρηση διάσωσης του Φεβρουαρίου, κανένας απαγωγέας δεν έχει διωχθεί. Πολύ λυπηρό για την Hadiya Hussein, την αδελφή των δύο παιδιών που βρέθηκαν στο Κιρσεχίρ : «Οι τουρκικές αρχές με βοήθησαν, αλλά τι θα γίνουν  οι ένοχοι ; Θέλω να τους δω στο δικαστήριο».

Killian Cogan

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΗ

4
Πίστευα ότι τα χρήματα που θα έπαιρνε το κράτος πίσω απο περιπτώσεις όπως του βοσκού των Ιμίων στον οποίο κατέβαλε την βενζίνη για να πηγαίνει στα Ίμια, να ταϊζει τις κατσίκες του και να επικαλείται η Αθήνα διεθνώς ότι το νησί έχει ζωή και να το διεκδικεί, πίστευα λοιπόν, πως τα χρήματα αυτά που ζητά πίσω απο την οικογένειά του θα τα έδινε τουλάχιστον κάπου αλλού, όπως σε προπονήσεις αθλητών. Ούτε αυτό έκανε. (Η σύγκριση γίνεται για να καταφανούν οι δύο περιπτώσεις που ήρθαν προσφάτως, στην επικαιρότητα. Για όσους δεν το κατάλαβαν).
Μία παρακμιακή αθηναϊκή ολιγαρχία στην οποία προστίθενται άνθρωποι που κινούνται εκτός νομικού τόξου διοικεί έναν χειραγωγημένο λαό ο οποίος θεωρεί αδύνατη υπέρβαση κάτι πέραν αυτού που έχει συνηθίσει.
Και η όποια πνευματική ολιγαρχία του (και εδώ περί ολιγαρχίας πρόκειται) τον αποκοιμίζει ως φορέα ενός πανάρχαιου πολιτισμού.
Ο πολιτισμός φαίνεται στην καθημερινότητα. Απο τις σχέσεις πολίτη-κράτους όπου επικρατεί η λογική δυνάστη- εξουσιαζόμενου, απο τς σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους, απο το τι στηρίζει η κοινωνία και η πολιτεία ως πνευματικό αγαθό, απο το επίπεδο των ΜΜΕ, απο τα σκουπίδια στους δρόμους. Απο πολλά.
Σε όποιον αυτό το κράτος δεν αρέσει ας προσπαθήσει να το αλλάξει.
Δρώντας, όχι αλλάζοντας πλευρό για να αποφύγει τον εφιάλτη.

Η Τουρκία ξεφεύγει από την «Παγίδα του Θουκυδίδη» και γίνεται επικίνδυνη

1

του ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΙΔΗ

Former Turkish Cypriot leader Akıncı’s adviser banned from entering Turkey

0

Ali Bizden, the press and communications coordinator of former Turkish Cypriot leader Mustafa Akıncı, was banned from entering Turkey for five years on charges of acting against the country’s national security.

Bizden was informed of the ban by immigration police in Turkey on Tuesday night after he sought to pass through passport control at Istanbul’s Sabiha Gökçen Airport. The ban had been ordered back in September last year, he said via social media on Wednesday.

DuckDuckGo

Unblock post

DuckDuckGo blocked this Facebook post
We blocked Facebook from tracking you when the page loaded. If you unblock this post, Facebook will know your activity. Learn More
Unblock post

“Equality and freedom are the most natural existential rights of every society, every people and every nation,” Bizden said. Possessing this belief as a person in northern Cyprus or even being close to those who share it now comes at a price, he added.

Akıncı was elected president of the Turkish Republic of Northern Cyprus (TRNC), a state recognised only by Turkey, in April 2015. He pursued a bi-communal, bi-zonal federation for the island, in line with a United Nations’ mandate to end a division in place since a Turkish military intervention in 1974. He also sought equality in relations with Turkey. Both stances put him at loggerheads with Turkish President Recep Tayyip Erdoğan.

In October, Akıncı narrowly lost presidential elections to former prime minister Ersin Tatar. Tatar benefitted from the staunch backing of Ankara, and has subsequently mirrored Turkey’s new policy of calling for a two-state solution to the Cyprus problem.

After Bizden’s flight landed in Istanbul, he said he was ushered into a room and held there for 11 hours. His ID card, phone and bags were confiscated. He was then deported back to northern Cyprus.

“For what reason? Because for 4.5 years, I worked as a contracted civil servant in the TRNC presidency as communications adviser to President Akıncı, who was elected to the office by the vote of 65 percent of Turkish Cypriots,” Bizden said.

“I am very sorry for the pitiful level that the Republic of Turkey has sunk to in its perception of a threat to national security,” he said.

A report detailing allegations of Turkish interference in the presidential elections, including alleged threats by Turkey’s National Intelligence Organisation (MİT) against Akıncı, was released in June by a group of academics, politicians, activists, and lawyers calling themselves the ‘We Are Reporting Group’.

The group said it found clear evidence of Turkish meddling in the vote, calling into question the legitimacy of the result.

“My family and I have received death threats and I have been the target of various smear campaigns and troll attacks,” Akıncı told the researchers. He said those threats included Turkish intelligence agents telling him to withdraw his candidacy “for the sake of his family”.

The refusal of Turkish officials to allow Bizden to enter the country sparked criticism from opposition politicians on the island, including Akıncı.

“This is disgraceful and I strongly condemn this anti-democratic bullying against Bizden, whose only crime was being a close colleague of mine,” Akıncı said in a Facebook post on Wednesday.

“I invite all segments of our society and organisations to raise their voices against this ugliness,” he said.

Tufan Erhürman, the leader of the main opposition Republican Turkish Party (CTP) said that the entry ban was issued on the basis of “abstract” security concerns and was unacceptable.

DuckDuckGo

Unblock post

DuckDuckGo blocked this Facebook post
We blocked Facebook from tracking you when the page loaded. If you unblock this post, Facebook will know your activity. Learn More
Unblock post

“Democracy and freedom of thought are indispensable basic principles for the Turkish Cypriot people,” Erhürman said on social media.

“In the past, we have experienced bad and hurtful examples where Turkish passports of some Turkish Cypriot politicians were cancelled due to criticism of Turkey’s policies,” said Kudret Özersay, the head of the second-largest opposition People’s Party (HP).

“If now the practice of banning them from entering the country has also been added to the list, the situation would and should disturb everyone who cares about democracy and relations with Turkey,” he said.

DuckDuckGo

Unblock post

DuckDuckGo blocked this Facebook post
We blocked Facebook from tracking you when the page loaded. If you unblock this post, Facebook will know your activity. Learn More
Unblock post

https://ahvalnews.com/northern-cyprus-turkey/former-turkish-cypriot-leader-akincis-adviser-banned-entering-turkey

Η κρίση στην Τυνησία και η Τουρκία

0

Του Σάββα Καλεντερίδη

Στις 25 Ιουλίου, την επομένη διαδηλώσεων που είχαν ξεσπάσει σε όλη την Τυνησία ως αντίδραση στην κατάσταση που επικρατεί στη χώρα, στις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα μεσαία και τα χαμηλά στρώματα της κοινωνίας αλλά και στην κακή διαχείριση της κρίσης του κορονοϊού, ο πρόεδρος της χώρας Κάις Σάγεντ αποφάσισε να λάβει ριζοσπαστικά μέτρα.

European Colonialism in Africa Is Alive

0

By plundering Africa’s resources and carving it up into artificial states, Europe’s colonial powers created vicious cycles of violence, poverty, and authoritarianism that are playing out to this day. But overcoming this legacy will require much more than toppling statues in Bristol.

PROVIDENCE/LONDON – Last year, as the Black Lives Matter movement was intensifying across the United States following Minneapolis police officer Derek Chauvin’s murder of George Floyd, Europe was facing its own battles over racial justice. And, as in the US, public symbols and monuments were at the center of the fray.

In Bristol, demonstrators tore down (and threw into the harbor) a statue of Edward Colston, a seventeenth-century parliamentarian whose company transported more than 80,000 slaves from West Africa to the Americas. In Oxford, students demanded (not for the first time) that a statue of Cecil Rhodes – the personification of European imperialism’s brutal extraction of African riches – be removed from Oriel College’s façade.

Meanwhile, in Belgium, protesters forced the removal of statues of King Leopold II, who ruled the Congo ruthlessly as his private fiefdom until images of his atrocities provoked an outcry and forced him to cede control of the territory, which became a Belgian colony. And in France, activists attacked the statue of Jean-Baptiste Colbert, the author of the Code Noir that institutionalized slavery and forced labor across French colonies.

Of course, removing statues doesn’t solve much in itself. But that doesn’t mean removing them is without justification. Dozens of recent empirical works, narratives, and case studies that we have reviewed in “Historical Legacies and African Development” suggest that the legacy of the slave trade and colonialism is still very much alive. To paraphrase William Faulkner, the European past in Africa is never dead. It is not even past. And it continues to shape the continent.

SLAVE TRADES

Europe’s involvement in Sub-Saharan Africa long preceded the Scramble for Africa in the late nineteenth and early twentieth centuries, when the continent was arbitrarily carved up among colonial powers. Shortly after Christopher Columbus’s “discovery” of the Americas, Europeans established the transatlantic slave trade. In subsequent centuries, at least 12 million Africans were captured and enslaved – typically by other Africans – and then sold to Europeans in the ports of West Africa, where they were transported under brutal conditions to the sugar and cotton plantations of the Caribbean, Brazil, and the American South. Meanwhile, another eight million Africans were destined for the trans-Saharan and East African slave trades, which provided labor for North Africa, the Middle East, and the sugar islands of Reunion and Mauritius.

To what extent, and in what ways, do these developments between the fifteenth and eighteenth centuries still matter? One answer comes from Harvard University’s Nathan Nunn, who has merged shipment data on slaves’ ethnic affiliations with anthropological maps delineating ancestral homelands. This work shows that the areas affected the most by the slave trade – such as modern-day Angola and Nigeria – are on average poorer than those that were shielded from it by rugged terrain or remoteness from the coast (as in the case of Botswana).

Subsequent studies have uncovered intriguing mechanisms to explain this pattern. For example, by disproportionately targeting males, slave trades affected population dynamics. In addition to reinforcing polygamy and spurring gender violence, changes in sex ratios led to underinvestment in education. To this day, educational attainment rates appear lower for ethnic groups that were more heavily affected by past slave trades.

Moreover, a history of enslavement goes hand in hand with social distrust and authoritarian norms and attitudes, most likely stemming from the intergenerational transmission of violence. Hence, Nunn, alongside Princeton University’s Leonard Wantchekon, conclude that “differences in trust levels within Africa can be traced back to the transatlantic and Indian Ocean slave trades.”

CONTINENTAL RAPE

Though the slave trade began to wane with the abolition of slavery in Europe in the early and mid-nineteenth century, the evils afflicting Africa soon took another form. Rather than providing labor to colonies in the Americas, Africa became a source of minerals and raw materials vital to Western industrialization.

At gatherings like the infamous Berlin Conference of 1884-85, Europeans carved the largely unexplored continent into protectorates and colonies to feed their hunger for gold, silver, rubber, palm oil, groundnuts, and – after the onset of World War I – cotton. European leaders were in such a rush to partition the continent that they did not even wait for explorers to report their findings. According to Lord Salisbury, the British prime minister at the time: “We have been engaged in drawing lines upon maps where no white man’s feet have ever trod; we have been giving away mountains and rivers and lakes to each other, only hindered by the small impediment that we never knew exactly where the mountains and rivers and lakes were.”

The artificial design of colonial structures had lasting consequences, because most of the lines drawn in Berlin hardened into borders that endured after independence. A cursory glance at Africa’s map illustrates this legacy. African borders follow latitudinal and longitudinal contours more closely than in any other continent, partitioning hundreds of ethnicities, leaving Hausa in Nigeria and Niger, the Maasai in Tanzania and Kenya, the Jolas in Senegal and Guinea-Bissau, and so on. Somalia’s national flag speaks directly to the deleterious consequences of the European colonizers’ arbitrary border-making. Its five-edged white star symbolizes the country’s desire to reunite people who were split between Ethiopia’s Ogaden region, French Djibouti, the Italian and British Somalilands, and Kenya’s northern provinces.

Because colonial-era divisions have long fueled regional conflicts and instability, the artificiality of African borders is inversely related to the incomes of those living within them. In the literature, “artificial states” are defined as “those in which political borders do not coincide with a division of nationalities desired by the people on the ground.”

WHEN GEOGRAPHY IS DESTINY

In our own research, we combine anthropological maps on the spatial distribution of ethnic groups at the time of independence with geo-referenced data on civil conflict from recent decades. The result is a large sample of evidence on the violent legacy of ethnic partitioning.

Not only are partitioned ethnicities’ historic homelands battlegrounds between government forces, militias, and rebel groups, but civilian violence in these areas is more intense compared to non-partitioned areas close to the same border. Since the early 1960s, roughly one-third of partitioned groups have been involved in a vicious cycle of ethnic civil war and repression, compared to one out of five for the non-partitioned groups.

But the repercussions of artificial borders don’t stop there. The colonial legacy has left Africa with a large number of landlocked economies. Out of 49 countries, 16 do not have sea access. While the Democratic Republic of the Congo is roughly the size of Western Europe, it must rely on a tiny 30-kilometer (18.6-mile) strip to access the Atlantic Ocean. Fully landlocked countries, like Zambia, Burundi, Uganda, Malawi, and Burkina Faso, continue to struggle to connect to international markets.

Moreover, the costs of being landlocked are arguably higher in Africa than elsewhere, owing to the prevalence of conflicts in neighboring countries. For example, Zimbabwe and Malawi depend heavily on the Beira and Nacala corridors to access the Indian ocean; but these were mostly shut during the Mozambican civil war (1977-92).

Finally, the Scramble for Africa produced many countries where even rudimentary assertion of state power – collecting taxes and providing security – is a constant challenge, owing to peculiar shape (like Senegal), tiny size (The Gambia and Togo), or sprawling heterogeneous topography (the Congo, Angola, and Mali). The adverse implications for investment, the provision of public goods, and modernization have been obvious.

THE GREAT LOOTING

The colonial era still heavily influences African societies, polities, and economies. When colonization started, ideological opponents as far apart as Rhodes and Lenin thought that the continent would benefit from infrastructure investment, the gradual exit from subsistence agriculture, and education. But while there appear to have been some improvements in living conditions and regional development metrics in areas close to colonial railroads and Christian missionary schools, the fact is that Europeans invested hardly anything in Africa.

Where they did intervene, it was solely to promote their own narrow interests. Rather than facilitating commerce and local industrialization, railroads were built to connect agricultural or mineral-rich areas with ports, allowing Africa’s riches to be transferred to Europe and the Americas. In Mozambique, which is larger than France, Europeans built only three (non-connected) rail lines, linking the ports of Maputo (Lourenço Marques), Beira, and Nacala with the interior of what is now South Africa, Zimbabwe, and Malawi. In Ghana, which is approximately the size of the former West Germany, the British built just two (non-connected) lines, linking the port cities of Sekondi and Accra to inland gold-rich and cocoa-farming areas.

Education and health care, meanwhile, were “outsourced” to the missionaries, while other core state functions (security and tax collection) were handed over to private companies that ruled the interior brutally. Under this arrangement, which allowed colonial administrators to reduce financing costs, Rhodes’s British South Africa Company controlled vast areas in Zimbabwe and Zambia, while the Firestone Natural Rubber Company dominated Liberia (and its politics).

Concessionary companies also ruled large swaths of French Congo, central and northern Mozambique, Cameroon, and West Africa’s Gold Coast. Leopold designated huge parts of the Congo Free State to private companies like Abir and Anversoise, which then extracted rubber, minerals, and ivory, coercing local chiefs and militias and, when necessary, deploying the infamous mercenary Force Publique.

The rule of the chicotte, a bullwhip made of hippopotamus hide, was to have lasting adverse consequences in the Congo. A comparison of areas just within and just outside the historical boundaries of rubber concessions reveals significant negative influences on education, living conditions, and health. Leopold’s ghost continues to haunt the region. His model was copied by the French in the Congo, the Germans in Southwest Africa (Namibia), the Portuguese in Central and North Mozambique, and the British in Rhodesia (Zimbabwe), among others.

Because colonial administrators assumed so little responsibility, various forms of indirect rule were developed over time. The scant infrastructure that was built came largely from the work of Africans who had been incarcerated without due process. When concessionary companies were short of workers, colonial administrators would often come to the rescue by introducing various forced-labor schemes. Big regions, including what is now Burkina Faso, Botswana, and Mozambique’s, Namibia’s, and Ghana’s northern territories, were designated as “labor reserves” from which chiefs would forcibly recruit workers for plantations, mines, and railroads.

The early colonial apparatus thus evolved into a gatekeeper state with minimal if any obligation to the local communities. As Mahmood Mamdani of Columbia University has stressed, colonial-era “native” rule was sustained by empowering favored local elites and tribal chiefs, who then went on to control the politics and economic levers of post-independence African countries, creating the conditions for persistent conflict, poverty, and autocracy.

Even today, the resilience and entrenched power of provincial leaders continues to pose a challenge to many central governments’ ability to achieve a monopoly on violence, enforce contracts, or collect revenues.

DEFINING THE FUTURE

Confucius eloquently counseled that one should “Study the past to define the future.” Former European colonial powers – and Americans, who have their own legacy of slavery and colonialism to reckon with – should take this advice to heart. The darkest episodes of the colonial era should be part of students’ core curriculum. That goes for the Herero and Nama genocide in Namibia, the Salazar-Caetano wars in Angola and Mozambique, Mussolini’s use of chemical weapons in Ethiopia, British brutality in putting down African resistance, such as the Mau Mau uprising in Kenya, and the cruel forced-labor practices and killings by British and French colonial forces across the continent.

As European relations with African countries evolve, Europeans must move beyond offering pity and remorse. They have a responsibility to understand Africa and their own countries’ role there. Germany’s recent offer of financial aid for the Herero and Nama communities in Namibia suggests one constructive way forward. But, of course, no amount of money will make up for the suffering and lasting impact of past atrocities. Even in strictly material terms, the amount that has been looted from the continent is too large for direct compensation.

But Africa, too, must look forward, notwithstanding the importance of the past. Locked into poverty-trap dynamics, many parts of the continent need productive investments. The colonial legacy has left deep regional disparities in living standards and education. Foreign aid, when properly targeted with input from local communities, can be beneficial. But it will never be a panacea. Likewise, private initiatives can help, but not if they are completely unfettered.

Above all, Europe, the United States, and China must not allow a Scramble for Africa 2.0. They need to hold multinationals accountable for corruption, extortion, tax evasion, and the ruthless exploitation of Africa’s natural resources.

Judging historical figures by contemporary standards and toppling their statues may feel satisfying and make for good TV. But, ultimately, this way of engaging with the past is counterproductive if it is not accompanied by a positive alternative. We should erect statues commemorating Africans’ struggle for freedom, like the one of a joyful Nelson Mandela overlooking the Palace of Westminster.

Likewise, directing research funds toward Africa-based scholars would help create a more balanced understanding of the European legacy and its impact on the continent today. We must appreciate the past to realize a future that benefits Europeans and Africans alike.