του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η Ελληνική κοινωνία εγκλωβίζεται επικίνδυνα στην περιδίνηση ενός ιδιότυπου διχασμού, ο οποίος αναπαράγεται στο έδαφος της πολιτικής και υγειονομικής διαχείρισης της πανδημίας…

Οι πρώιμες εκδηλώσεις του, εξαντλούνταν σε γραφικούς κατά κανόνα ακτιβισμούς από ομάδες πολιτών οι οποίοι αντιδρούσαν στα περιοριστικά μέτρα που εφαρμόστηκαν προκειμένου να ανακοπεί η επέλαση του πρώτου πανδημικού κύματος. Σήμερα, η προσπάθεια της πολιτικής «αναβάθμισης» αυτής της γραφικότητας είναι εμφανής και κλιμακώνεται συστηματικά με όχημα τον υποτιθέμενο «αντιεμβολιαστικό σκεπτικισμό» και με διαχειριστικό εργαλείο τις διάφορες φαιδρές, παρανοϊκές, αντιεπιστημονικές και συνομωσιολογικές προσεγγίσεις που ευδοκιμούν στο διαδίκτυο και παρασύρουν αφελείς και ευκολόπιστους.

Στην πατρίδα μας, υπάρχει το ιστορικό έδαφος που ερμηνεύει και ευνοεί την εμφάνιση φαινομένων πολιτικού και κοινωνικού διχασμού, αλλά αυτή η συζήτηση δεν είναι αντικείμενο του παρόντος. Έχει όμως πολύ μεγάλη σημασία να κατανοήσουμε την φυσιογνωμία των παραμέτρων που συνθέτουν το συγκεκριμένο φαινόμενο και κυρίως την καταλυτικά αρνητική συμβολή του στην εμφάνιση παραλυτικών συμπεριφορών μέσα στην κοινωνία και μάλιστα σε μια κρίσιμη ιστορική περίοδο κατά την οποία δρομολογούνται σημαντικές ανατροπές στην πολιτική και κοινωνική ζωή, αλλά και πολύ σοβαρές ανακατατάξεις που σχετίζονται τόσο με το Ελληνοτουρκικό Σύστημα όσο και με την ευρύτερη περιφερειακή ισορροπία. 

Η πολιτική ηγεσία του τόπου, ανέχτηκε και με τις επιλογές της ενθάρρυνε την εμφάνιση και την εδραίωση αυτού του φαινομένου. Άλλωστε η μίζερη και πολιτικά αποπροσανατολιστική στάση η οποία χαρακτηρίζει την συμπεριφορά μιας κοινωνίας που λειτουργεί περισσότερο ως όχλος και λιγότερο ως συγκροτημένη πολιτική συλλογικότητα ικανή να βάλει την δική της σφραγίδα στις εξελίξεις, είναι απαραίτητη στην πολιτική εξουσία, γιατί διευκολύνει την υλοποίηση ανάλγητων πολιτικών και την προώθηση θεσμικών ανατροπών που πισωγυρίζουν την πολιτική και κοινωνική ζωή, ενώ την ίδια στιγμή στην χώρα μας, κρίσιμα εθνικά διακυβεύματα, απαράδεκτοι χειρισμοί αλλά και ανεπίτρεπτες εθνικές υπαναχωρήσεις, περνούν σε δεύτερο πλάνο.

Επιτήδειοι και αδίστακτοι πολιτικοί καιροσκόποι, επιδιώκουν να κεφαλαιοποιήσουν αυτό το πολιτικό υποπροϊόν, για να στηρίξουν προσωπικές φιλοδοξίες και προσωπικές πολιτικές καριέρες, που κινούνται σε απόλυτα συστημική λογική, όντες και οι ίδιοι ανίκανοι να διαφοροποιηθούν – έστω και κατ’ ελάχιστον – από τις ολέθριες επιλογές αυτών που υποτίθεται ότι αντιπαλεύουν. Η συνθηματολογία που υιοθετούν είναι καταφανώς λαϊκίστικη, πολιτικά ρηχή, μονομερής και αδιέξοδη. Σε κάθε περίπτωση, είναι μια συνθηματολογία πλήρως εναρμονισμένη με τις απαιτήσεις του συμπληρωματικού ρόλου που διεκδικούν, ως δεκανίκια και άλλοθι του συστήματος. Πρόκειται για έναν ρόλο εν πολλοίς προδιαγεγραμμένο, τον οποίο όμως οι διαχρονικοί κοψοχέρηδες που επιλέγουν να ακολουθούν αυτούς τους περιφερόμενους πολιτικούς αεριτζήδες, κατά κανόνα τον ανακαλύπτουν αρκετά καθυστερημένα και πάντοτε κατόπιν εορτής.

Η κρίσιμη μάζα των πολιτών που στοιχίζονται αβασάνιστα και χωρίς ιδιαίτερη σκέψη πίσω από το συγκεκριμένο εγχείρημα, τις διχαστικές λογικές και τους συγκεκριμένους πολιτικούς καιροσκόπους, προέρχεται κυρίως από πολιτικά μη έμπειρα τμήματα του πληθυσμού, που δεν διαθέτουν την ικανότητα να αξιολογήσουν πολιτικά αυτό που τους σερβίρεται και παραδίδονται στην λαγνεία των συνθημάτων, αδιαφορώντας πλήρως για την ουσία και το περιεχόμενό τους. Πρόκειται κατά βάση για έναν ετερόκλητο όχλο που στην συγκεκριμένη περίπτωση τον συναποτελούν διάφοροι περιφερόμενοι χαφταλεύρηδες, ακροδεξιά γκρουπούσκουλα, χρυσαυγίτικες παρεούλες, αιρέσεις θρησκόληπτων, αριστερίστικες σέχτες, ημιαπολιτίκ τσαρλατάνοι που αυτοπροσδιορίζονται ως Αριστεροί, κάποια από τα τελευταία απομεινάρια του ΔΗΚΚΙ και του ΕΠΑΜ, καθώς και περιφερόμενα ορφανά των πρώην ΑΝΕΛ. Το πολιτικό καύσιμο αυτού του ετερόκλητου όχλου, θα τελειώσει όταν θα έχει ολοκληρωθεί και η βρώμικη πολιτική εργολαβία.

Την ίδια στιγμή, η πατρίδα μας αλλά και η Κύπρος, στραγγαλίζονται γεωπολιτικά από την κλιμάκωση της Τουρκικής επιθετικότητας, τόσο στο επίπεδο της Διπλωματίας όσο και επί του πεδίου.

Αλλεπάλληλοι τυχοδιωκτισμοί δοκιμάζουν τα όρια της Ελληνικής αποφασιστικότητας, η οποία αποδεικνύεται κατώτερη των περιστάσεων, ενώ πληθαίνουν ανησυχητικά οι προπαρασκευαστικές ενέργειες των Τούρκων επιτελών, που διαμορφώνουν το κατάλληλο κλίμα και προϊδεάζουν για επερχόμενη ευρείας έκτασης επιθετική προβοκάτσια σε βάρος της χώρας μας, η οποία ενδέχεται να συνδυαστεί ακόμη και με στοχευμένη αποβατική επιχείρηση.

Στο περιβάλλον του πολιτικού και κοινωνικού διχασμού…

Που παραμένει διάχυτος και με την μπάλα να βρίσκεται διαρκώς στην εξέδρα, η Ελληνική εξωτερική πολιτική δείχνει να κινείται στον αστερισμό της «για την τιμή των όπλων» αντίδρασης, ενώ οι φωνές της ηττοπάθειας συνεχίζουν να ωρύονται απερίσπαστες και να στρώνουν το έδαφος στην συστημική στρατηγική σκέψη η οποία επιμένει να εμφανίζει ως μονόδρομο την Ελληνοτουρκική «συνεννόηση» στο πλαίσιο μιας ψευδεπίγραφα «συνετής» πολιτικής διαχείρισης  και προτρέπει την Ελληνική και την Κυπριακή πολιτική τάξη σε ολέθριους εθνικούς συμβιβασμούς και παραχωρήσεις που τροφοδοτούν έτι περαιτέρω την ανεξέλεγκτη  νεο-οθωμανική βουλιμία.

Αυτή η κατάσταση επείγει να αναστραφεί γιατί η ώρα του ταμείου δείχνει να είναι εξαιρετικά κοντά και ο λογαριασμός θα είναι βαρύτατος. Οι Ευρωνατοϊκοί «σύμμαχοι» στους οποίους έχει εναποθέσει τις ελπίδες της η Ελληνική πολιτική τάξη που παραμένει εμμονικά προσηλωμένη στην αδιέξοδη λογική του παρασιτικού προστατευτισμού, δεν δείχνουν καμιά απολύτως διάθεση να προσφέρουν ουσιαστική στήριξη στην πατρίδα μας. Αντιθέτως εργαλειοποιούν την δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει εξ αιτίας των διαρκών και αλλεπάλληλων υπαναχωρήσεων ΚΑΙ για να αποσπάσουν τα μέγιστα δυνατά ίδια ωφελήματα, αλλά ΚΑΙ για να διαχειριστούν κατά το δυνατόν παραγωγικά, την μαξιμαλιστική ατζέντα της νεο-οθωμανικής Τουρκίας.

Επομένως… Η αναγκαία αντιστροφή αυτής της κατάστασης, ΔΕΝ θα είναι μια πολύτιμη «συμμαχική παροχή» στην οποία θα πρέπει να επενδύσουμε τις ελπίδες μας. Θα είναι καρπός μιας συνολικά διαφορετικής αντίληψης η οποία επείγει να καταστεί κυρίαρχη και ως τέτοια να τροποποιήσει άρδην και εκ θεμελίων τους κανόνες του παιχνιδιού.

Στον σκληρό πυρήνα αυτής της διαφορετικής αντίληψης, βρίσκεται η ανάγκη για πραγματική εθνική χειραφέτηση και η απόφαση για μια τέτοια μεταστροφή, δεν μπορεί παρά να ενσωματώνεται σε ένα νέο στρατηγικό και επιχειρησιακό δόγμα.

Η Τουρκία ΕΙΝΑΙ θρασύτατη, αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ αήττητη.

Ο τρόπος με τον οποίο επέλεξε να κλιμακώσει την επιχειρησιακή της εμπλοκή και στην Λιβύη… Και στο Αρτσάχ… Και στην Συρία, επιβεβαιώνει ότι η Τουρκία μπορεί να είναι μια μεγάλη δύναμη, αλλά κατά βάσην είναι μια υπερτιμημένη αξία με σοβαρό έλλειμμα αυτοπεποίθησης σε ότι αφορά τις επιχειρησιακές της ικανότητες. Αυτό σημαίνει ότι η δυνατότητά της να καταγράψει επιτυχίες επί του πεδίου, είναι συνισταμένη πολύ συγκεκριμένων παραμέτρων και κυρίως είναι συνισταμένη της δυνατότητάς της να έχει…

• Την πρωτοβουλία των κινήσεωνσε ότι αφορά τον σχεδιασμό και ταυτόχρονα με αυτό να έχει εξασφαλισμένη…
• Την ανοχή των ισχυρών της συμμάχων, με σταθερό αντιστάθμισμα την βρώμικη δουλειά που καλείται (ή που φιλοδοξούν) να επιτελέσει ΚΑΙγια λογαριασμό τους. Και παράλληλα με τα παραπάνω, να έχει εξασφαλισμένη…
• Την πολυτέλεια να εμπλακεί σε επιχειρήσεις χαμηλής και ελεγχόμενης έντασης, προκειμένου να μην εκθέσει την βαριά πολεμική της μηχανή στον κίνδυνο ενός πραγματικού Ολέθρου.

Η Τουρκία λοιπόν δεν είναι προβλέψιμη μονάχα σε ότι αφορά τις προθέσεις της. Είναι προβλέψιμη και στα ζητήματα που σχετίζονται με την διαχείριση των επιχειρησιακών της αδυναμιών και σε αυτό ακριβώς το κομβικό ζήτημα, η απάντηση την οποία οφείλει να δώσει το νέο Ελληνικό επιχειρησιακό δόγμα, θα πρέπει να είναι συντριπτική και απολύτως εναρμονισμένη με την απαραίτητη νέα αντίληψη για την στρατηγική ενδυνάμωση του Ελληνισμού στην νέα περιφερειακή ισορροπία ισχύος. Και φυσικά αυτή απάντηση θα πρέπει να δοθεί τώρα, γιατί στο μέλλον αυτό το συγκριτικό πλεονέκτημα, μπορεί να έχει χαθεί οριστικά.

Δηλαδή πόλεμος;;; Θα ρωτήσουν κάποιοι…

Ναι πόλεμος θα απαντήσουμε με απόλυτη κατηγορηματικότητα εμείς. Πόλεμος διότι αυτό που βιώνουμε δεκαετίες ολόκληρες, ΔΕΝ είναι Ειρήνη.

• Είναι μια πανάκριβη αγορά ενός γκρίζου καθεστώτος ΜΗ πολέμου, μέσα στο οποίο συντηρείται ένα περιβάλλον αυταπατών που ευνοεί την Τουρκία στην προσπάθειά της να ροκανίζειΕλληνική κυριαρχία και Ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα και την ίδια στιγμή προσφέρει στο Ελληνικό πολιτικό προσωπικό την πολυτέλεια να νέμεται την εξουσία, πουλώντας «σύνεση», «νηφαλιότητα» και φύκια για μεταξωτές κορδέλες στους Ιθαγενείς.

Ναι πόλεμος. Γιατί η αγορά του ΜΗ πολέμου, όταν προϋποθέτει την τοποθέτηση ταφόπλακας στα Εθνικά Ιστορικά Δίκαια, ΔΕΝ είναι Ειρήνη.

• Είναι ένας κατάπτυστος ιστορικός και γεωπολιτικός συμβιβασμόςκαι στην ιδιότυπη θερμοκοιτίδα του συντηρούνται και αναπτύσσονται στρατηγικές και δυνάμεις που απειλούν με ακρωτηριασμό και την Μητροπολιτική Γη που εγκατέλειψε αυτά τα Δίκαια στην λήθη της Ιστορίας, για να αγοράσει με ελάχιστα αργύρια, πολιτικό χρόνο και αέρα κοπανιστό.

Ναι πόλεμος.  Γιατί στην Κύπρο υπάρχει δύναμη Κατοχής. Και τις δυνάμεις Κατοχής οφείλεις να τις πετάξεις στην θάλασσα.

• Και οφείλεις να το πράξεις αυτό, διότι κάθε συζήτηση μαζί τους νομιμοποιείτην Κατοχή, οριστικοποιεί την απώλεια εδαφών, ανοίγει την όρεξη για περαιτέρω διεύρυνση του Κατοχικού κεκτημένου. Το casus belli του Ελληνισμού, έπρεπε ήδη να έχει ενεργοποιηθεί χθες, αλλά στο Ελληνικό πολιτικό σύστημα, η Εθνική ταπείνωση απορροφάται χωρίς να ιδρώνουν αυτιά και χωρίς φυσικά να ανοίγουν οι μύτες.

Ναι πόλεμος. Γιατί αυτός ο πόλεμος δεν θα είναι προϊόν τυχοδιωκτισμού, αλλά συνεπακόλουθο της άσκησης πλήρους κυριαρχίας και νομίμων κυριαρχικών Δικαιωμάτων, έτσι όπως αυτά θεμελιώνονται μέσα από το Διεθνές Δίκαιο και τις ισχύουσες Διεθνείς Συνθήκες.

Ναι πόλεμος. Γιατί εδώ που έχουν οδηγηθεί τα πράγματα, αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να υπενθυμίσεις στους πάντες ότι είσαι παρών, ότι διαθέτεις μνήμη και αποφασιστικότητα να μην εκχωρήσεις τίποτε από όσα σου αμφισβητούν και κανένα απολύτως δικαίωμα από όσα ροκάνισαν σταδιακά όσοι απετόλμησαν να παραβιάσουν Διεθνείς Συνθήκες.

Ναι πόλεμος. Γιατί αυτός είναι ο μόνος τρόπος να ορίσεις εσύ την ατζέντα και τους κανόνες του παιχνιδιού, εξαναγκάζοντας εχθρούς και φίλους να συνειδητοποιήσουν πως το παιχνίδι μαζί σου τελείωσε και πως το μόνο λάφυρο για το οποίο συζητάς, είναι η παράνομη μπάζα ενός θρασύτατου και απαράδεκτου πειρατή, την οποία απαιτείς να παραδώσει ΤΩΡΑ στους νόμιμους δικαιούχους.

Ναι πόλεμος. Διότι τα αυτονόητα δεν τα διασφαλίζεις διαφορετικά από μια Τουρκία που διεκδικεί από σένα τα πάντα.

• Και διότι αυτός είναι ίσως ο μοναδικός τρόπος για να θυμίσεις σε μια τέτοια Τουρκία, πως ή θα αποσυρθεί τώρα από όσα παρανόμως οικειοποιήθηκε ή θα οδηγηθεί η ίδια στον αμετάκλητο διαμελισμό.

Ναι πόλεμος. Διότι αυτήν την στιγμή, η Ελλάδα έχει την ιστορική ευκαιρία να διασφαλίσει ευρύτατη στρατηγική στήριξη  με αμιγώς αντιτουρκικό προσανατολισμό, καθιστώντας και άλλες ισχυρές δυνάμεις κοινωνούς της ιδέας για αποκατάσταση των Ιστορικών Δικαίων, οδηγώντας στην καθολική κατάρρευση τον νέο-οθωμανικό μεγαλοϊδεατισμό.

Ναι πόλεμος. Διότι τα πάντα σε πόλεμο οδηγούν και αλίμονο σε αυτούς που δεν το αντιλαμβάνονται. Και η Ελλάδα σε αυτόν τον πόλεμο δεν πρέπει να συρθεί αιφνιδιασμένη, με κλονισμένη αυτοπεποίθηση, με μίζερα οράματα που θα αφορούν στην διαχείριση της ήττας, με πλήρως αποδυναμωμένα τα νώτα της και αναζητώντας ένα νέο επίπεδο ισορροπίας στα όρια που θα της επιτρέψει ο νεο-οθωμανικός μαξιμαλισμός, γιατί ένας τέτοιος πόλεμος θα είναι απλώς το  πρόσχημα που θα επισφραγίσει μια προαποφασισμένη ήττα.

Η Ελλάδα σε αυτόν τον πόλεμο οφείλει να σύρει την Τουρκία με όρους Διεθνούς Δικαίου. Να την σύρει και να την ταπεινώσει υποχρεώνοντάς την να συνειδητοποιήσει πως πέρα από τα νεο-οθωμανικά πατσαβουρόχαρτα, υπάρχουν Ιστορικά Δίκαια που έχει καταπατήσει και ότι έφτασε η δική της η ώρα για το λογαριασμό. Αυτό φυσικά προϋποθέτει τρία πράγματα:

• Να είναι η πατρίδα μας αυτή που θα έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων άρα και το συγκριτικό πλεονέκτημα της απρόβλεπτης και αποφασισμένης δύναμης που δεν παζαρεύει ούτε κατ’ ελάχιστοντα θεσμοθετημένα κυριαρχικά και άλλα δικαιώματά της…
• Να φιλοτεχνήσει άμεσα ένα πρωταγωνιστικό περιφερειακό προφίλπου θα την καταστήσει ικανή να προωθήσει ένα σαφές και ολοκληρωμένο στρατηγικό όραμα ως σοβαρή περιφερειακή παρουσία σε ένα περιβάλλον ευέλικτων και δυναμικών στρατηγικών συμμαχιών…
• Να παρέμβει αιφνίδιαστις εξελίξεις, με ολοκληρωμένο διπλωματικοπολιτικό και επιχειρησιακό σχεδιασμό και κυρίως να παρέμβει αποφασισμένη να ενεργοποιήσει το εργαλείο του πρώτου συντριπτικού στρατηγικού πλήγματος.

Να αποδομήσουμε τώρα την πολιτική νοσηρότητα με φυγή προς τα εμπρός…

Προφανώς όλα τα παραπάνω, προϋποθέτουν σημαντικές ανατροπές, που θα αποδομήσουν την πολιτική νοσηρότητα που κυριαρχεί στην αντίληψη από την οποία διαπνέεται το πολιτικό προσωπικό και ταυτόχρονα διαχέεται και ανατροφοδοτεί φαινόμενα μαζικής πολιτικής αποστράτευσης και παραλυτικού διχασμού μέσα στην Ελληνική κοινωνία.

Στρατηγιστές και πολιτικοί παράγοντες που αντιλαμβάνονται ότι η χώρα σύρεται σε μια άνευ όρων συνθηκολόγηση, από ένα πολιτικό προσωπικό που περιορίζεται στο να αναζητά «πιασάρικα» αντισταθμίσματα για να συμψηφίσει με αυτά στα μάτια της κοινωνίας την πολλαπλή Εθνική τραγωδία που «σιγοψήνεται», ΔΕΝ έχουν δικαίωμα στην σιωπή και ΔΕΝ μπορούν να εξαντλούν την αντίθεσή τους στην αυστηρή κριτική παρατήρηση. Οφείλουν να αναλάβουν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες σε κατεύθυνση αμιγώς πολιτική, που να καταδεικνύει στην κοινωνία τον άλλο δρόμο και να εμπνεύσει την μαχητική επανενεργοποίησή της, στην κατεύθυνση της ουσιαστικής υπεράσπισης των Εθνικών Δικαίων.

Η ανάγκη άμεσης συγκρότησης ενός πλειοψηφικού πολιτικού ρεύματος με Δημοκρατικό – Πατριωτικό προσανατολισμό που να απαιτήσει το πάγωμα κάθε ολέθριας διαπραγμάτευσης και να διεκδικήσει πρωταγωνιστικό ρόλο και λόγο στις αποφάσεις, είναι εξαιρετικά επείγουσα και αποτελεί όρο για την στρατηγική επιβίωση του Ελληνισμού.

Η αλλαγή τακτικής απέναντι στον θρασύ και επιθετικό γείτονα, δεν μπορεί να συνεχίσει να διατυπώνεται ως ευχή σε ώτα μη ακουόντων. Κάποιοι θα πρέπει να αναλάβουν και την ευθύνη των αποφάσεων. Κι αυτήν την φορά, η πατρίδα μας έχει την υποχρέωση να είναι παρούσα στο ραντεβού της με την Ιστορία.

Ας αναλογιστούμε που οδηγούνται τα πράγματα και ας αναλάβουμε επιτέλους την ιστορική μας ευθύνη.

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected], www.kalkis.eu

Αυτό προκύπτει από ένα σημείωμα που εκπόνησε η Διεθνής Ομάδα Κρίσεων (International Crisis Group) στο οποίο αναφέρθηκε στις 5-8-2021 η Morgane Le Cam στην ηλεκτρονική έκδοση του Le Monde Afrique με τίτλο : «Η αυξανόμενη τουρκική επιρροή στην περιοχή του Σαχέλ προκαλεί ανησυχία» (L’influence croissante de la Turquie au Sahel suscite l’inquiétude). Ο γράφων απορεί γιατί η εν λόγω Ομάδα «διερωτάται επί των προθέσεων της Άγκυρας σε αυτήν την περιοχή όπου οι γεωπολιτικές αντιπαλότητες αποκρυσταλλώνονται» ; Τι άλλο πιο ξεκάθαρο να πει ο συνεπής ιμπεριαλιστής κ. Ερντογάν ; Θέλει να γιορτάσει το 2023 μια μεγαλωμένη Τουρκία (αμαυρώνοντας τους κεμαλιστές) που δεν αποδέχεται πλέον τις διεθνείς συνθήκες οι οποίες  δεν τη συμφέρουν, στα πλαίσια της ονείρωξης της επανασύστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας.

Είναι απορίας άξιον λαμπροί ερευνητές να διερωτώνται ακόμα για το ποιες είναι οι φιλοδοξίες της Τουρκίας στην περιοχή του Σαχέλ ; Αλλά και Κράτη, όπως η Γαλλία και λοιπές ξένες δυνάμεις που είναι εγκατεστημένες σε αυτή τη στρατηγική περιοχή νότια της Σαχάρας, να βασανίζονται ακόμα με το ερώτημα αυτό. Η περιοχή του Σαχέλ, όπως δείχνει κι ο διπλανός χάρτης, διαπερνά πέντε αφρικανικές χώρες : τη Μαυριτανία, τη Μπουρκίνα Φάσο, το Μάλι, τη Νιγηρία και το Τσαντ. «Μέχρι τώρα, τα τουρκικά συμφέροντα στο Σαχέλ φαινόταν να έχουν κυρίως οικονομικό χαρακτήρα», υπενθυμίζει  η ερευνήτρια  Hannah Armstrong, στο εν λόγω σημείωμα που δημοσιεύτηκε στις 27 Ιουλίου 2021 από την ΜΚΟ International Crisis Group (ICG). Αλλά οι πρόσφατες προσεγγίσεις της Άγκυρας με ορισμένες πρωτεύουσες του Σαχέλ θα μπορούσαν να αλλάξουν τα δεδομένα.

Ένα πρώτο όριο ξεπεράστηκε στον στρατιωτικό τομέα τον Ιούλιο του 2020 με την υπογραφή διμερούς αμυντικής συμφωνίας μεταξύ Νιγηρίας και Τουρκίας. Αυτή η συνεργασία, οι λεπτομέρειες της οποίας έχουν μείνει μυστικές, θα περιλαμβάνει την αποστολή Τούρκων στρατιωτών στη Νιγηρία για να εκπαιδεύσουν και να υποστηρίξουν τις δυνάμεις της Νιγηρίας στον αγώνα τους κατά της τρομοκρατικής οργάνωσης Μπόκο Χαράμ (Boko Haram), βοηθώντας τους ταυτόχρονα να διασφαλίσουν τα σύνορα με το Μάλι και τη Μπουρκίνα Φάσο. Μια συμφωνία που «θέτει τα θεμέλια για μια άμεση επιχειρησιακή υποστήριξη» στον αγώνα κατά της τρομοκρατίας, σύμφωνα με την παραπάνω αναλύτρια της ICG.

Αντιπαράθεση μεταξύ Παρισιού και Άγκυρας

Παράλληλα, η τουρκική πολιτική επιρροή έχει εξαπλωθεί στο γειτονικό Μάλι. Τον Αύγουστο του 2020, μετά το πραξικόπημα που καθαίρεσε τον Πρόεδρο Ibrahim Boubacar Keïta, γνωστό ως «ΙΒΚ», ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου ήταν ο πρώτος ανώτερος αξιωματούχος του εξωτερικού που συναντήθηκε με τους πραξικοπηματίες. «Έχει χυθεί πολύ μελάνι», παρατηρεί η Χάνα Άρμστρονγκ. Κάποιοι είδαν αυτήν την επίσκεψη ως ένδειξη της τουρκικής υποστήριξης για το πραξικόπημα, το οποίο, από μόνο του, θεωρήθηκε ως επίθεση στα γαλλικά συμφέροντα που εκπροσωπούνταν από τον IBK ». Είτε είναι θεμελιωμένες είτε όχι, αυτές οι καταγγελίες  αποτελούν ένα «σημείο καμπής», εκτιμάει η ερευνήτρια.

Μέχρι τότε, η αντιπαράθεση μεταξύ Παρισιού και Άγκυρας περιοριζόταν  κυρίως στη Μεσόγειο, αλλά δεν αποκλείεται αυτές οι αντιπαλότητες να είναι πλέον πιο έντονες νότια της Σαχάρας. Ενώπιον των βουλευτών, στις 12 Ιανουαρίου 2021, η Γαλλίδα Υπουργός Άμυνας Florence Parly δεν δίστασε να αναφέρει την Τουρκία ως μία από τις χώρες που «προσπάθησαν να επιβληθούν, να διεισδύσουν στα διάκενα και πάντα να μας δυσφημήσουν». Η περιοχή του Σαχέλ, πρόσθεσε, έχει γίνει «ζήτημα επιρροής μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων». Και η Γαλλία βρίσκεται σε μια δύσκολη κατάσταση εκεί.

Παρά την εννιάχρονη επέμβαση των δυνάμεων του «Serval» και στη συνέχεια του «Barkhane» (δηλαδή μια στρατιωτική επιχείρηση του γαλλικού στρατού στο Σαχέλ και τη Σαχάρα) στο Μάλι, οι επιθέσεις των τζιχαντιστών εξαπλώθηκαν στη Μπουρκίνα Φάσο και τη Νιγηρία. Για να βγει από αυτό το τέλμα, ο Μακρόν ανακοίνωσε στις 10 Ιουνίου 2021 μια «βαθιά μεταμόρφωση» της γαλλικής παρουσίας, με, κυρίως, τη μείωση τουλάχιστον κατά 40% των στρατευμάτων που έχουν αναπτυχθεί (5.100 στρατιώτες προς το παρόν), την επιταχυνόμενη εκπαίδευση των στρατιωτικών δυνάμεων του Σαχέλ και τη διεθνοποίηση του αγώνα κατά της τρομοκρατίας. «Αυτή η αλλαγή στρατηγικής αφήνει χώρο και δημιουργεί ευκαιρίες για αναδυόμενους παίκτες όπως η Τουρκία. Δεν είναι χωρίς κίνδυνο, λέει η Χάνα Άρμστρονγκ. Πρέπει να αποτρέψουμε τις νέες εξωτερικές αντιπαλότητες να παρεμβαίνουν στις συγκρούσεις του Σαχέλ και να επιδεινώνουν περαιτέρω τη στρατιωτικοποίηση της περιοχής».

«Ιδεολογικοί στόχοι»

Προς το παρόν, η επιρροή της Άγκυρας είναι συγκεντρωμένη «στους τομείς της υγειονομικής περίθαλψης, της πρόσβασης στο νερό και της εκπαίδευσης», σημειώνει η ερευνήτρια. Η αναπτυξιακή βοήθεια που χορηγήθηκε στις χώρες του Σαχέλ ήταν περίπου 61 εκατομμύρια δολάρια μεταξύ 2014 και 2019, πολύ πίσω από τα 8 δισεκατομμύρια που χορήγησε η Ευρωπαϊκή Ένωση την ίδια περίοδο. Αλλά η Τουρκία επενδύει επίσης σε οδικές υποδομές, αεροδρόμια και νοσοκομεία. Το ποσό των εμπορικών συναλλαγών με το Μάλι επίσης δεκαπλασιάστηκε μεταξύ 2003 και 2019, από 5 εκατομμύρια δολάρια σε 57 εκατομμύρια δολάρια.

Κάποιοι δεν διστάζουν να κάνουν έναν παραλληλισμό με την πολιτική που έχει ήδη ακολουθήσει η Τουρκία στο Κέρας της Αφρικής. Το 2011, η Άγκυρα είχε πράγματι χορηγήσει ανθρωπιστική βοήθεια στη Σομαλία, τότε που βρισκόταν σε κατάσταση πείνας. Έξι χρόνια αργότερα χτίστηκε το μεγαλύτερο στρατόπεδο στρατιωτικής εκπαίδευσης της Τουρκίας στο εξωτερικό στο Μογκαντίσου καθώς και δομήθηκαν ισχυροί δεσμοί με θρησκευόμενα πρόσωπα που έχουν μεγάλη επιρροή.

«Οι αντίπαλοι της Τουρκίας συχνά υποδηλώνουν ότι η παρουσία της στις αφρικανικές μουσουλμανικές χώρες αντανακλά ιδεολογικούς στόχους, με ειδικότερο στόχο τη βελτίωση των προοπτικών της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και άλλων ισλαμιστών», σημειώνει η ICG. Μια πεποίθηση που συμμερίζονται οι βουλευτές και στη γαλλική εθνοσυνέλευση (Palais-Bourbon). Σε μια έκθεση για την επιχείρηση «Barkhane» που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο 2021, οι βουλευτές υπογράμμισαν «τη βούληση του προέδρου Ερντογάν να εμφανιστεί ως ο νέος ηγέτης των χωρών της σουνιτικής μουσουλμανικής πίστης», υπενθυμίζοντας ότι στο Σαχέλ, «οι χώρες του Κόλπου ενισχύουν κι αυτές σταδιακά την οικονομική και πολιτιστική τους παρουσία».

Δύο ανταγωνιστικές θρησκευτικές τάσεις

Στο έδαφος της Νότιας Σαχάρας, δύο θρησκευτικά ρεύματα ανταγωνίζονται μεταξύ τους, μέσω δράσεων που πραγματοποιούνται κυρίως από ΜΚΟ και την κοινωνία των πολιτών : αφενός, ο Ουαχαμπισμός της Σαουδικής Αραβίας και, αφετέρου, ένα Ισλάμ φιλικό στους Αδελφούς  Μουσουλμάνους, αγκυροβολημένο στον πολιτικό τομέα, εμπνευσμένο από την Τουρκία και τον σύμμαχό της το Κατάρ.

Κατασκευή τζαμιών και madrasas (δηλαδή μουσουλμανικά θεολογικά πανεπιστήμια για το κοράνι, φώτο δεξιά), προσκλήσεις σε προσκυνήματα και θρησκευτική εκπαίδευση στο εξωτερικό … Κάθε δόγμα προσπαθεί να επεκτείνει την επιρροή του. Σύμφωνα με την ICG, αυτός ο θρησκευτικός δεσμός που προωθεί η Άγκυρα απευθύνεται στους κατοίκους του Σαχελ : «Πολλοί από αυτούς υποδέχθηκαν την Τουρκία ως έναν σημαντικό διεθνή παίκτη, με τον οποίο έχουν περισσότερα κοινά σημεία από ό,τι με την Ευρώπη, τη Ρωσία ή την Κίνα».

Επίσης, οι συγγένειες Τουρκίας και Κατοίκων του Σαχελ συνεχίζουν να ενισχύονται. Τον περασμένο Απρίλιο, μετά την ανακοίνωση της Άγκυρας για χορήγηση 5 εκατομμυρίων δολαρίων στην κοινή αντιτρομοκρατική δύναμη του G5 Sahel, μια αντιπροσωπεία του αντιπροσωπευτικού οργάνου των Κρατών του Σαχελ επισκέφθηκε την Άγκυρα όπου ήταν σε θέση, σύμφωνα με ανακοίνωση που εκδόθηκε στις 10 Απριλίου, «να επισκεφτεί  τις κύριες εταιρείες του τουρκικού αμυντικού τομέα», με στόχο την απόκτηση εξοπλισμού για τη δύναμή του. Αυτή η αποστολή σηματοδότησε «μια αποφασιστική καμπή στην εδραίωση της διαφοροποίησης της συνεργασίας μεταξύ του G5 Sahel και  της Τουρκίας».

Συμπέρασμα

Η ιμπεριαλιστική Τουρκία, παρέχοντας λιγοστά εκατομμύρια δολάρια ως ανθρωπιστική βοήθεια στους Κατοίκους του Σαχέλ, :

@ αυξάνει τις διακρατικές εμπορικές της συναλλαγές για στρατιωτικό και μη υλικό,

@ εκπαιδεύει τους ντόπιους στρατιώτες,

@ επεκτείνει την επιρροή της στους Κατοίκους, μέσα από τα κορανικά πανεπιστήμια που δημιουργεί,

@ επενδύει σε οδικές υποδομές, αεροδρόμια και νοσοκομεία,

με συνακόλουθο στόχο να καναλιζάρει σημαντική μερίδα των εκεί δυστυχισμένων ανθρώπων προς τη Λιβύη (την οποία επίσης κόπτεται να ελέγξει), ώστε από εκεί να δημιουργήσει έναν δεύτερο, απόλυτα ελεγχόμενο, μεταναστευτικό δρόμο εκβιασμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην κεντρική Μεσόγειο.

Ας μη ξεχνάμε ότι ήδη έχει κάνει «Σχολή εργαλειοποίησης του μεταναστευτικού» την οποία μιμήθηκαν πρόσφατα το Μαρόκο σε βάρος της Ισπανίας και η Λευκορωσία σε βάρος της Λιθουανίας.

Αφορμή για αυτό το άρθρο μου είναι η αγάπη και η ανάγκη μου να προστατεύσω το Πυροσβεστικό Σώμα από τις στρατιές άσχετων , ανίδεων , (ερευνητών) του Διαδικτύου , από ανθρώπους με κοντό μυαλό , ιδεοληπτικούς και κομματόσκυλα που δεν έχουν τη γνώση να δουν το φαινόμενο της πυρκαγιάς πέρα από φυσικό αλλά και ως παγκόσμιο φαινόμενο. Δεν έχουν τις βασικές γνώσεις είναι ο ένας λόγος , είτε οι μικροπολιτικοί τους σκοποί και συμφέροντα τους κάνουν να χειραγωγούν την κοινή γνώμη.
Η παραπάνω φωτό είναι από τη NASA και απεικονίζει τι συμβαίνει σήμερα σε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΧΡΟΝΟ στον πλανήτη από ενεργά μέτωπα πυρκαγιάς .
Η κλιματική κρίση πλέον είναι πιο ορατή από ποτέ.
Την στιγμή που μιλάμε καίγονται οι :Ανατολική Μεσόγειος, η μισή Νότια Αμερική , μικρότερα τμήματα σε ΗΠΑ, Καναδά , Ανατολική Κίνα , Ινδονησία, Ρωσία , Κεντρική και Νότια Αφρική , ο Αραβικός κόλπος , πολλές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, της Ρουμανίας , Ιταλίας που έχουν παραδοθεί στις φλόγες.
Μέχρι στιγμής στην Ιταλία έχουν καεί πάνω από 53.000 εκτάρια δάσους, στην Ρωσία 1,3 εκατομμύρια εκταρίων κάηκαν και χιλιάδες κόσμου απομακρύνθηκαν.Επίσης εκατομμύρια στρέμματα σε ΗΠΑ και ΚΑΝΑΔΑ!!
ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ;
ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΕΣΑ ;
ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ;
ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΛΗΨΗ ;;
ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ;
ΤΑ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑ ΚΑΙΓΟΝΤΑΙ ΗΛΙΘΙΕ!!!!
Πάμε τώρα στα δικά μας γιατί η λέξη ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ είναι μια λέξη άγνωστη σε αυτή τη χώρα!!!!
Λοιπόν ζούμε σε μια χώρα όπου ΕΠΙΣΗΜΑ δεν έχουμε δασικές πόλεις .
ΑΝΕΠΙΣΗΜΑ όμως έχουμε . Το πρόβλημα είναι ΔΑΣΙΚΟ, ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΚΟ και ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΟ κυρίως .
Οικισμοί και πόλεις μέσα σε κωνοφόρα με τα κλαδιά να αγγίζουν τα μπαλκόνια .
Πήγαμε και εγκατασταθήκαμε άναρχα με ΑΣΤΙΚΟΥΣ ΟΡΟΥΣ μέσα σε ΔΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ όπου μέσα στο διαρκώς μεταβαλλόμενο μεσογειακό περιβάλλον τα δάση αυτά μοιραία ανανεώνονται – αναφλέγονται ανα 50 χρόνια και λιγότερο.
Η κλιματική αλλαγή και η σταδιακή μετατροπή του Μεσογειακού κλίματος σε Τροπικό είναι εμφανέστερη και παρούσα από ποτέ !
Είμαστε μια χώρα με προϊστορία 200 χρόνων ΑΥΘΑΙΡΕΤΗΣ ΔΟΜΗΣΗΣ όπου για να αφαιρεθούν αυτές οι περιουσίες πλέον που φτιάχτηκαν μέσα σε ΔΑΣΙΚΕΣ ΕΚΤΑΣΕΙΣ θα χρειαστούν χιλιάδες στρεμμάτων απαλλοτριώσεων και 1 εκατομμυρίων αστέγων , ΠΡΑΓΜΑ ΠΑΡΑΛΟΓΟ και αδύνατο !
Φτιάξαμε σπίτια μέσα στην μπαρουταποθήκη των κωνοφόρων δέντρων και βρισκόμαστε στο έλεος των πυρομανών
εμπρηστών, ασυνείδητων πολιτών που ψήνουν , κάνουν θερμές εργασίες , αποψιλώνουν εκτάσεις χωρίς αποκομιδή των προϊόντων αποψίλωσης δημιουργώντας εκρηκτικούς σωρούς καύσιμης ύλης , αφήνοντας τα οικόπεδα τους τα ίδια απεριποίητα , αφήνοντας το πεύκο να ακουμπάει τη στέγη τους , αφήνοντας τους εαυτούς τους ανεκπαίδευτους και χωρίς ούτε τα στοιχειώδη μέτρα πυροπροστασίας ΣΤΑ ΙΔΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΜΟΝΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.
Μιλάτε για καθαρισμό δασών , ξέρετε γιατί κονδύλια κάθε χρόνο μιλάμε;
ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ λοιπόν κύριες και κύριοι γιατί αν θες εξοχικό μέσα στο δάσος θα πρέπει να αποδεχτείς και τους κινδύνους .
Μπήκαμε μέσα στα δάση έχοντας το θράσος και την αλαζονεία να θέλουμε όταν αυτά βλάπτονται εμείς να μην έχουμε καμμία απολύτως συνέπεια!!!
Ναι το Σώμα έχει ελλείψεις, ναι το Σώμα έχει γηρασμένο και ελλιπή εξοπλισμό , ναι είμαστε αδικημένοι και κακοπληρωμένοι , είμαστε και ρομαντικοί όμως πολύ κάποιοι να αγαπάμε αυτόν τον τόπο και να λεμε αλήθειες που ενοχλούν ώστε να κόβουμε την όρεξη των ιντερνετικών πανεπιστημόνων να σπιλώνουν τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του Πυροσβεστικού Σωματος με τα λιβελογραφήματα τους.
ΔΕΝ ΣΒΗΣΑΤΕ ΤΗΝ ΦΩΤΙΑ ΛΕΕΙ ΜΕ ΔΥΟ ΜΠΟΦΩΡ…… Πάμε και σε αυτό : Γνωρίζετε μήπως ή έχετε ακούσει κάπου για το ΕΙΔΙΚΟ ΜΙΚΡΟΚΛΙΜΑ που δημιουργείται από την ίδια την πυρκαγιά και πόσο αυξάνονται τα μποφόρ και οι στροβιλισμοί του αέρα; ΜΠΑ!!!!
Όποιος θεωρεί εύκολη την κατάσβεση να αφήσει τον κλιματισμό και τα μπάνια , να έρθει μαζι μας και ίσως αλλάξει γνώμη .
Και κάτι ακόμη : ΜΑΝΤΕΨΤΕ ΣΑΣ ΕΧΩ ΝΕΑ , ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ Η ΦΥΣΗ ΘΑ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙ ΠΑΝΤΑ ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΒΙΑΖΕΙ ΤΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ ΤΗΣ .
Γι αυτό με πολύ ευγενικό τρόπο και ύστερα από άπειρες ώρες επιφυλακών και κούρασης σας λέω απλά δείτε την αλήθεια ανοίξτε τα μυαλά σας και ΡΑΨΤΕ ΤΟ λιγάκι .
Μας κουράσατε να έχετε άποψη για όλα , μετά την επιδημιολογία , τώρα γίνατε και αναλυτές πυρκαγιών .
ΑΥΤΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΑΣΧΕΤΟ ΠΥΡΑΓΟ!
Ιερισσός 05-08-2021
Αναγνωστάκος Ι. Γεώργιος Νικόλαος
Υποδιοικητής ΠΥ Σταγείρων Ακάνθου

του Κώστα Λάμπου

[email protected],

http://www.classlessdemocracy.blogspot.com,

Αγαπητές συμπολίτισσες και αγαπητοί συμπολίτες, σας καλώ να αντιμετωπίσουμε ατομικά και συλλογικά με κριτική σκέψη ως Πολίτες και όχι ως οπαδοί σκοταδιστικών μύθων, εξουσιαστικών/κομματικών ιδεολογιών και ως άκριτοι καταναλωτές προπαγάνδας, ψευδών ειδήσεων και συνωμοσιολογιών όσα συστηματικά και σκόπιμα ανακριβή μας σερβίρουν ως ‘ενημέρωση’ κομματικά στρατευμένοι δημοσιογράφοι, κυβερνητικοί και αντικυβερνητικοί παράγοντες, ‘ειδικοί’ και άσχετοι επιστήμονες, ακόμα και καθηγητάδες, ‘ακαδημαϊκοί’ και λοιποί μαϊντανοί των συστημικών ΜΜΕ που με το αζημίωτο υπηρετούν συνειδητά το σύστημα που βάζει τα κέρδη του κεφαλαίου πάνω από τον άνθρωπο, από τα συμφέροντα της κοινωνίας/ανθρωπότητας και τον σεβασμό της Βιόσφαιρας.

Ας σταθούμε στοχαστικά, και σε συντομία στα δυό κορυφαία ζητήματα που λόγω των συνεπειών τους απασχολούν ολόκληρη την ανθρωπότητα τα τελευταία χρόνια και ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες.

Το πρώτο έχει να κάνει με την λεγόμενη ‘κλιματική αλλαγή’, όπως σκόπιμα αποκαλούν την καταστροφή του περιβάλλοντος, γνωστή και ως οικολογική βόμβα, κορυφαίοι οργανισμοί, περιβαλλοντολογικές οργανώσεις ακαδημαϊκοί περιβαλλοντολόγοι και περιβαλλοντολογούντες επιδοτούμενοι από το σύστημα του κεφαλαίου, η οποία καταλήγει στην ανατροπή της κλιματικής ισορροπίας με συνέπεια τις φυσικές καταστροφές, οι οποίες κατά κανόνα πλήττουν φτωχούς ανθρώπους, φτωχές κοινωνικές τάξεις και φτωχές χώρες, μεγαλώνοντας παράλληλα τον πλούτο εκείνων που ελέγχουν και ρυθμίζουν την παγκόσμια οικονομία με μοναδικό κριτήριο τα ατομικά, ταξικά και εθνικά τους συμφέροντα.

Το εγκληματικό βρίσκεται στο γεγονός ότι οι ‘ειδικοί’ που γνωρίζουν την πραγματική αιτία αυτού του ‘φαινομένου’, που δεν είναι άλλη από την ασύδοτη έκλυση στην ατμόσφαιρα δισεκατομμυρίων τόνων διοξειδίου του άνθρακα (CO₂), παρουσιάζουν αυτό το καπιταλιστικό οικονομικό έγκλημα ως ένα ‘ανθρωπογενές φαινόμενο’[1] που προσπαθεί να εμφανίσει τα αιτιατά ως αίτια και τα θύματα ως θύτες. Κορυφαίος εκφραστής αυτής της θεωρίας είναι ο ακαδημαϊκός κ. Ζερεφός, τον οποίο το σύστημα περιφέρει ως μαϊντανό στα δίκτυα ειδήσεων για να απαντήσει ως ειδικός όταν οι κοινωνίες διερωτώνται αν τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας ευθύνονται, για την ζημιά που προκαλεί η ανατροπή της κλιματικής ισορροπίας, το ίδιο με την αμερικάνικη, την κινέζικη, την ινδική, την ρώσικη ή την γερμανική κ.λπ. βιομηχανία που πλουτίζουν μέσω της ασύδοτης καταστροφής του πλανήτη και της ατέρμονης φτώχειας, με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία κατά μόνας ή συλλογικά. Το βασικό επιχείρημα αυτής της

απολογητικής σχολής σκέψης περιστρέφεται γύρω από την έννοια του ‘φυσικού φαινομένου’, χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να μας μιλήσουν για τις ευθύνες του χαοτικού, αχαλίνωτου και καταστροφικού καπιταλισμού που αποτελούν τις αιτίες του ‘φαινομένου, αλλά και για το ρόλο των οργανωμένων κοινωνιών να αντιμετωπίζουν αυτά τα φαινόμενα.

Όλοι γνωρίζουμε πως η διαδικασία ερημοποίησης του πλανήτη σχετίζεται κατά κύριο λόγο με την άναρχη και ληστρική δράση του κεφαλαίου για το με κάθε θυσία μέγιστο και άμεσο κέρδος. Όλοι γνωρίζουμε επίσης ότι το κεφάλαιο αποτελεί την πρωτογενή εξουσία με την οποία υπαγορεύει νόμους, συμπεριφορές και αντιλήψεις που για πολιτικούς θώκους, καθηγεσίες και τριάντα αργύρια οι ‘ειδικοί’ και οι ‘αρμόδιοι’ κάνουν στραβά μάτια μπροστά στις εγκληματικές παρανομίες του κεφαλαίου σε βάρος της ανθρωπότητας και της Φύσης. Φτάνει μια περιοδεία ανά την Ελλάδα, ακόμα και μια σύντομη επίσκεψη στα νησιά και ιδιαίτερα στην Εύβοια, λ. χ. μια διαδρομή Νέα Στύρα – Κάρυστος, όπου όλες οι κορυφογραμμές είναι κρανίου τόπος και γεμάτες από, σύμφωνα με εμπειρίες αλλά και αναλύσεις κόστους οφέλους αμφιβόλου χρησιμότητας, θηριώδεις ανεμογεννήτριες, ενώ αλλού δεσπόζουν τα γερμανικής παραγωγής επίσης αντιοικονομικά για τους επενδυτές, κερδοφόρα για τους βιομήχανους και τους εμπόρους φωτοβολταϊκά συστήματα, για να διαπιστώσει, αυτό που οι περισσότεροι Ευβοιώτες βιώνουν ως καταστροφή του τόπου τους και γι’ αυτό σιγοψιθυρίζουν, δια του μελισσοκόμου της περιοχής, υποδείχνοντας την πραγματική αιτία της ολοκληρωτικής καταστροφής τους: «Καίμε τα δάση μας για να φυτέψουν κάποιοι γερμανικές ανεμογεννήτριες για να καταλήξουμε εμείς γκαρσόνια και τα παιδιά μας μετανάστες».

Η επίκληση των εξαιρετικά αντίξοων συνθηκών, του υψηλού θερμικού φορτίου και του ιδιαίτερου ανάγλυφου του εδάφους της χώρας για τις πρωτόγνωρες καταστροφικές πυρκαγιές των τελευταίων ημερών, είναι η μισή αλήθεια με την οποία επιχειρείται να αποσιωπηθεί η έλλειψη προληπτικής πολιτικής δασοπροστασίας το κόστος της οποίας θα ήταν μικρό μόνο κλάσμα των τεράστιων ζημιών που υπέστη η κοινωνία, η οικονομία, το φυσικό περιβάλλον και η χώρα συνολικά. Αυτή η έλλειψη στρατηγικής πρόληψης από φυσικές καταστροφές, που κατά κανόνα πλήττουν την εργαζόμενη κοινωνία, σχετίζεται άμεσα με την αντίληψη και τα συμφέροντα του κεφαλαίου που χρειάζεται ένα κράτος νυχτοφύλακα των δικών του συμφερόντων και όχι ένα κράτος αμερόληπτο εκφραστή και προστάτη του συνόλου της κοινωνίας και των όρων ύπαρξής της.

Είναι αυτά τα συμφέροντα που παραβιάζουν συνειδητά την πάγια αρχή σύμφωνα με την οποία ‘η πρόληψη είναι προτιμότερη της καταστολής’, γιατί αυτά με την καταστολή μεγαλώνουν και όχι με την πρόληψη. Βέβαια καμιά πρόληψη δεν μπορεί να αποτρέψει καταστροφές στην περίπτωση ακραίων περιπτώσεων. Μπορεί όμως να περιορίσει τις ζημιές στο ελάχιστο και να σώσει ανθρώπινες ζωές, οικονομικές και κοινωνικές υποδομές και φυσικό πλούτο, που θα κρατήσει όρθιες τις επιμέρους κοινωνίας να θεραπεύσουν τις πληγές τους και να συνεχίσουν την πρόοδό τους, χωρίς να χρειάζεται να καταφύγουν σε τοκογλύφους δανειστές και στον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Ο κ. Ζερεφός και όλοι οι ανά την υφήλιο συνοδοιπόροι του στην παραπλάνηση των κοινωνιών δεν παραβιάζουν μόνο τον όρκο τους ως επιστήμονες, αλλά και το ηθικό χρέος τους απέναντι στην κοινωνία/ανθρωπότητα να λειτουργούν ως σύμβουλοι και υπερασπιστές της, επιστρέφοντάς της όσα αυτές τους έμαθαν και τους πρόσφεραν για να γίνουν ότι έγιναν.

Όλοι οι φορείς αυτής της σχολής σκέψης, που εμπορεύονται την κοινωνικά αποκτημένη γνώση τους, γνωρίζουν πολύ καλά πως τα ορυκτά καύσιμα που γέννησαν και συντηρούν ζωντανό το καπιταλιστικό σύστημα, είναι αυτά που ρυπαίνουν και καταστρέφουν όλα τα αναγκαία για την ζωή και την πρόοδο γεωφυσικά και ανθρώπινα/κοινωνικά οικοσυστήματα, στοιβάζοντας, ως φτηνή εξαρτημένη εργασία και ανέργους ως εφεδρικό βιομηχανικό στρατό, τεράστιους ανθρώπινους πληθυσμούς σε ελάχιστες μεγάλες πόλεις χωρίς στοιχειώδεις υποδομές και ανέσεις για τους πολλούς. Κι’ αυτό συμβαίνει την στιγμή που οι επιστήμες και οι τεχνολογίες, και παρά το φίμωμά τους, έχουν δημιουργήσει τους όρους για άφθονη, φθηνή, καθαρή, αποκεντρωμένη και ασφαλή ενέργεια που δεν καταργεί μόνο τα ορυκτά καύσιμα, αλλά και τον καπιταλισμό που, παρά την επικινδυνότητά τους, τα συντηρεί με τους απάνθρωπους και καταστροφικούς ιμπεριαλιστικούς πολέμους για να μην τον ξεπεράσει η ανθρωπότητα που παλεύει για έναν καλύτερο κόσμο. Γνωρίζουν ακόμα πολύ καλά οι εξωνημένοι ‘επιστήμονες’ ότι όλα τα σχετικά με την υδρογονοενέργεια που εδώ και δεκαετίες κορυφαίοι συνάδερφοί τους στις Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής και στον κόσμο ολόκληρο διακηρύσσουν, ότι ‘η μεγάλη οικονομική επανάσταση που οδηγεί στην ανακατανομή της εξουσίας στη Γη θα έχει την μορφή της Οικονομίας του Υδρογόνου[2]. Επειδή όμως όσοι πουλάνε την σιωπή τους γνωρίζουν επίσης ότι η ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής, στην γνώση και στην έρευνα διαμορφώνει μια οικονομία των ακραίων ενεργειακών και οικονομικοκοινωνικών ανισοτήτων των καταπιεστικών εξουσιών[3], των συγκρούσεων, των καταστροφικών πολέμων, της κλιματικής ανισορροπίας, των φυσικών καταστροφών της ανεργίας, της φτώχειας, της αλλοτρίωσης και της εξαθλίωσης του 99% του παγκόσμιου πληθυσμού για να διπλασιάζει κάθε τόσο τον πλούτο της μια ελίτ που δεν υπερβαίνει το 1%, είναι φανερό ότι γνωρίζουν και ‘ποιος φοβάται το υδρογόνο’[4]. Επειδή όμως επέλεξαν να θέσουν την επιστημονική τους γνώση στην υπηρεσία της ελίτ γι’ αυτό επιμένουν δογματικά στην ‘θεωρία περί της ανθρώπινης παρέμβασης’ για να κρύψουν τον συστημικό χαρακτήρα αυτού του εγκλήματος με πυρήνα την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής η οποία μέσω της εκμετάλλευσης της ανθρώπινης εργασίας και της ληστρικής αφαίμαξης των φυσικών πόρων μετατρέπεται σε κεφάλαιο και σε αυταρχική εξουσία του παράνομου και ανήθικου πλούτου σε βάρος της κοινωνίας, της Ανθρωπότητας και της Φύσης.

Και ενώ οι κοινωνίες γίνονται όλο και εντονότερα κριτικές και σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό αντισυστημικές τόσο εντονότερα γίνονται αντικείμενο εξαπάτησης, ενώ κάποιοι αρέσκονται ακόμα στο να αυταπατώνται ως οπαδοί των κομμάτων του κεφαλαίου και του αστικού κοινοβουλίου, έρχεται το κεφάλαιο, δια των λογής-λογής υπαλλήλων του να προτείνει μια τάχα παγκόσμια διακυβέρνηση υπό την ηγεμονίαν του, για να προλάβει ώστε η μαζική αμφισβήτηση της αστικής δημοκρατίας να μην εξελιχθεί, όπως δείχνουν τα πρώτα σκιρτήματά τους, σε μαζική αγωνιστική διεκδίκηση ενός καλύτερο κόσμου, του κόσμου της κοινωνικής ισότητας και της Άμεσης Δημοκρατίας[5] από το τοπικό μέχρι το οικουμενικό επίπεδο της ανθρωπότητας, την μόνη ρεαλιστική προοπτική να αποκατασταθούν φυσικές, κοινωνικές και παγκόσμιες ισορροπίες.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ότι εμείς, ως επιμέρους άτομα και ως κοινωνικά σύνολα, είμαστε άμοιρα ευθυνών για όσα συντελούνται από το κεφάλαιο σε βάρος μας και σε βάρος της Φύσης, αλλά οι ευθύνες μας δεν περιορίζονται στο να είμαστε εθελοντές ‘οργανωμένων κύκλων’ που μας πιπιλίζουν το μυαλό, ότι ‘φταίει ο άνθρωπος’, γενικά και αόριστα για την καταστροφή του πλανήτη και την υποβάθμιση της ζωής μας και όχι το κεφάλαιο. Αυτή η συνειδητή παραπλάνηση σκοπό έχει να μας πείσει ότι εκείνοι οι λίγοι ολιγάρχες του πλούτου και της εξουσίας που, δια των πολιτικών υπαλλήλων τους, νομοθετούν όπως τους συμφέρει και αποφασίζουν, με την βοήθεια των σκοταδιστικών μύθων, των εξουσιαστικών ιδεολογιών[6], την ταξική παιδεία, την τυφλή προπαγάνδα, το ψέμα και στην ανάγκη με την βία των μηχανισμών καταστολής, για εμάς, χωρίς εμάς και σε βάρος μας. Το συμπέρασμα είναι ότι στην ουσία οι μεγάλες φυσικές καταστροφές, όπως οι πυρκαγιές, οι πλημύρες, οι σεισμοί, το θανατηφόρο κυκλοφοριακό χάος, οι επιδημίες κ.λπ., δεν είναι αποτέλεσμα ούτε ‘ανθρώπινης παρέμβασης’, ούτε ‘θεϊκή δοκιμασία’, αλλά άμεση ή έμμεση συστημική επιλογή του κεφαλαίου, που το βοηθάει να αντιμετωπίζει τις αντιφάσεις, τις αντιθέσεις και τις κρίσεις του και να αναγεννιέται από τις κερδοφόρες στάχτες του, διαφορετικά, ως ιστορικά τυμπανιαίο πτώμα θα έπρεπε να έχει ήδη γίνει μια ιστορική παρένθεση για την ανθρωπότητα.

Το δεύτερο ζήτημα σχετίζεται με την παγκόσμια δοκιμασία των τοπικών, εθνικών και παγκόσμιων θεσμικών, οικονομικών, κοινωνικών, υγειονομικών και πολιτισμικών θεσμών δομών και λειτουργιών που αφορούν την προστασία της ατομικής και δημόσιας υγείας από την πανδημία που προκάλεσε ο κορωνοϊός covid 2. Βέβαια η ανθρωπότητα διερωτάται:

• Αν αυτός ο ιός αποτελεί μια έστω και κατ’ αντανάκλαση, από την κεφαλαιοκρατική ρύπανση, αντίδραση της Φύσης, ή προϊόν των εργαστηρίων του χημικού και βιολογικού πολέμου, που οργανώνουν οι επίδοξοι ηγεμόνες του πλανήτη.
• Αν οι ταχύτατες μεταλλάξεις αυτού του ιού αποτελούν την προσπάθειά του να επιβιώσει, οπότε η δυναμική του θα απέβαινε φθίνουσα με αποτέλεσμα να εξαφανίζεται στο βαθμό που η επιστήμη θα δημιουργούσε τα κατάλληλα εμβόλια και φάρμακα.
• Ή μήπως αποτελεί ένα στρατηγικό όπλο της ελίτ του 1% για να μειώσει τον ανθρώπινο πληθυσμό που τώρα πια δεν τον χρειάζεται, γιατί την υπεραξία δεν την παράγει πια τόσο η εξαρτημένη ζωντανή χειρωνακτική εργασία, όσο ο τζόγος των χρηματιστηρίων και η ιστορική μορφή εργασίας, οι ‘σκεπτόμενες μηχανές’, οι έξυπνες τεχνολογίες της ανεξέλεγκτης τεχνητής νοημοσύνης, που ξεκόπηκαν από τη ζωντανή εργασία, δηλαδή από την κοινωνία που τις δημιούργησε σε βαθμό που το κεφάλαιο να στρέψει τα δημιουργήματα εναντίον των δημιουργών τους, με σκοπό την διαιώνιση της κυριαρχίας του.
• Οι κοινωνίες διερωτώνται επίσης, αν σ’ αυτήν την περίπτωση ο ιός είναι προγραμματισμένος να μεταλλάσσεται συνεχώς και περιοδικά μέχρι να μην αντιμετωπίζεται από κοινά εμβόλια και φάρμακα παρά μόνο με πανάκριβα εμβόλια που θα είναι προσιτά μόνο στους ολιγάρχες της εξουσιαστικής ελίτ. Ακούγεται, είναι αλήθεια, υπερβολικό μέχρι εξωφρενικό αλλά και όμως φαίνεται λογικό αν λάβει κανείς υπόψη του την φονική διαπλοκή μεταξύ μεγιστάνων του πλούτου, τραπεζών, φαρμακοβιομηχανιών, Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και μεγάλων ιδιωτικών νοσοκομείων. Γιατί πώς αλλιώς μπορούμε να εξηγήσουμε την πολιτική, όλων σχεδόν των κυβερνήσεων, της υπονόμευσης των Εθνικών Συστημάτων Υγείας που αποσκοπεί στην ιδιωτικοποίηση του τομέα δημόσιας υγείας, που σημαίνει, όπως μας πληροφορεί ο Νόαμ Τσόμσκι, ότι, όπως ο καθένας, σε συνθήκες καπιταλισμού, μπορεί να αγοράσει τόση ελευθερία όση του επιτρέπει το πορτοφόλι του, έτσι και στο μέλλον, υπό συνθήκες κυριαρχίας των φαρμακοβιομηχανιών και ιδιωτικοποίησης του συστήματος υγείας θα μπορεί να αγοράζει τόση υγεία, δηλαδή τόση ζωή όση θα του επιτρέπει το πορτοφόλι του. Αλλά το μοιραίο ερώτημα παραμένει: Πόσοι θα έχουν ή θα συνεχίσουν να έχουν πορτοφόλι σ’ αυτόν τον ζοφερό κόσμο;

Ο καπιταλισμός είτε ως σκοταδιστικός Trumpισμός, είτε ως ‘μετριοπαθής’ νεοαμερικανισμός, είτε ως νεογερμανικός μερκελισμός, είτε ως νεοοθωμανικός ερτνογανισμός, είτε ως κρατικοκαπιταλιστικός νεοκινεζισμός και νεοτσαρισμός και πάντα ως νεοδεξιός εφιάλτης της ανθρωπότητας σε όλο τους το ‘μεγαλείο’. Ο καπιταλισμός με τα πολλά πρόσωπα είναι ένας και μοναδικός[7]. Να σταματήσουμε να τον δοξάζουμε ή να τον αφορίζουμε, αλλά να τον αναλύσουμε με κριτική σκέψη για να τον αφοπλίσουμε πριν μας καταστρέψει οριστικά ως άτομα, ως κοινωνίες, ως ανθρωπότητα και ως πολιτισμό καθιστώντας αβίωτη την μοναδική κοινή μας πατρίδα, τον πιο όμορφο γαλάζιο πλανήτη του μεγαλοπρεπούς Σύμπαντος.

Μπροστά σε αυτήν την ζοφερή πραγματικότητα ο καθένας μας ξεχωριστά. αλλά και ως συλλογικότητες και ως κοινωνία/ανθρωπότητα δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να μένουμε απαθείς θεατές των εξελίξεων, γιατί όπως φαίνεται ‘το τέλος της ιστορίας’ και η ‘πολιτική ταυτότητας’ δεν ήταν απλές φαντασιώσεις ενός υπηρέτη της νεοαμερικάνικης εξουσιαστικής ελίτ, αλλά ένα σχέδιο ‘επανεκκίνησης του καπιταλισμού’ με όρους αυτοκρατορικής εξουσίας και όχι με όρους μιας έστω αστικής κοινωνίας. Το λογικό θα ήταν, λοιπόν, από αύριο το πρωί να είμαστε όλοι στους δρόμους και να αξιώνουμε από όσους ακόμα μας κυβερνούν, την άμεση κοινωνικοποίηση όλων των φαρμακοβιομηχανιών και την σύνθεση όλων των πατεντών των εμβολίων κατά του κορωνοϊού σε μία, η οποία θα διατεθεί για την δωρεάν παραγωγή ενός εμβολίου που θα αποκωδικοποιεί και θα διαλύει τον ίδιο τον ιό και θα καταστήσει δυνατό τον άμεσο εμβολιασμό του παγκόσμιου πληθυσμού για την επιβίωση της ανθρωπότητας. Έτσι η κοινωνία/ανθρωπότητα θα κερδίσει τον αναγκαίο χρόνο για να σκεφτεί και να αλλάξει συθέμελα την φιλοσοφία, την αρχιτεκτονική και την δομή της οικονομίας και να επαναπροσδιορίσει τον ρόλο της ως υποκείμενο της ιστορίας, τερματίζοντας οριστικά και αμετάκλητα τον ρόλο της ως αντικείμενο εκμετάλλευσής της από το μανιακό κεφάλαιο.

Όλες οι παραπάνω σκέψεις μας οδηγούν στο τελικό συμπέρασμα: Επειδή δεν υπάρχουν άλλα χρονικά περιθώρια για παλιές, ξαναζεσταμένες  και καινούργιες σκοταδιστικές και εξουσιαστικές ιδεολογικές φιλελεύθερες, νεοφιλελεύθερες, σοσιαλδημοκρατικές, τριτοτεταρτοδιεθνιστικές, μηδενιστικές, περιούσιες και ηγεμονιστικές ψευδαισθήσεις, η ανθρωπότητα έχει  μια μόνο επιλογή: Να θάψει ΤΩΡΑ τον ιστορικά νεκρό πια καπιταλισμό πριν την θάψει αυτός, καταργώντας άμεση την ατομική ιδιοκτησία πάνω στα μέσα παραγωγής υπέρ της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης με την μορφή της άμεσης Δημοκρατίας από το τοπικό μέχρι το οικουμενικό επίπεδο, βάζοντας τα θεμέλια για τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας, για τον αταξικό ουμανιστικό πολιτισμό.

Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός[8] και είναι ήδη εδώ. Ας αφήσουμε το μυαλό μας να τον φανταστεί απελεύθερο και ολοκληρωμένο Ας ανοίξουμε τα μάτια μας να τον δούμε. Ας ανοίξουμε τα χέρια μας να τον αγκαλιάσουμε ως άτομα κοινωνίες και ανθρωπότητα, γιατί εμείς ως διαχρονικότητες τον δημιουργήσαμε για να είναι δικός μας και όχι των σφετεριστών.

________________

Πηγή:  https://classlessdemocracy.blogspot.com/,

_____________________________

[1] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Η μεγάλη απάτη της θεωρίας περί ‘ανθρώπινης παρέμβασης’ στο περιβάλλον και στο κλίμα, https://www.blogger.com/blog/post/edit/5909381204985884097/7294349769167682859

[2] Βλέπε, Rifkin Jeremy, Οικονομία του Υδρογόνου, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003.

[3] Βλέπε Λάμπος Κώστας, Ενέργεια και εξουσία, https://classlessdemocracy.blogspot.com/2021/08/v-behaviorurldefaultvmlo.html

[4] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του Υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

[5] Βλέπε, Λάμπος Κώστας, Άμεση Δημοκρατία και Αταξική Κοινωνία. Η Μεγάλη Πορεία της ανθρωπότητας προς την κοινωνική ισότητα και τον Ουμανισμό, ΝΗΣΙΔΕΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2012.

[6] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Θεός και Κεφάλαιο. Δοκίμιο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας και εξουσίας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, ΑΘΗΝΑ 2015 και 2016.

[7] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και Παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, ΑΘΗΝΑ 2009.

[8] Βλέπε σχετικά στον συλλογικό τόμο: Ένας καλύτερος κόσμος είναι εφικτός. Να θεμελιώσουμε τον πολιτισμό της κοινωνικής ισότητας, ΚΟΥΚΚΙΔΑ, ΑΘΗΝΑ 2020.

Αύγουστος 3, 2021. Ελλάδα.

Μόσχα.

Στη Βόρεια Μακεδονία, πρώην υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι καταδικάστηκαν για «απόπειρα κατάληψης της εξουσίας», κατά τη διάρκεια της οποίας ο σημερινός πρωθυπουργός της χώρας, Ζάεφ, ήταν κύριος πρωταγωνιστής, γράφει η ρωσική Взгляд  (vzglyad)

Στα μέσα ενημέρωσης, τόσο στα σλαβομακεδονικά  όσο και στα ευρωπαϊκά, αυτή η διαδικασία παρουσιάζεται ως «νίκη της δημοκρατίας» και «τελική ήττα του φιλορωσικού λόμπι».

Παρά το γεγονός ότι στην ίδια τη Ρωσία αυτή η «ήττα» δεν έγινε καν αντιληπτή, εξακολουθεί να υπάρχει.

Λαμβάνοντας υπόψη τους αξιωματούχους που έχουν καταδικαστεί στη Βόρεια Μακεδονία,  έρχεται το έτος 1937 στο μυαλό μας, αν και υπάρχουν λίγα κοινά μεταξύ αυτών των γεγονότων.

Ιδιαίτερα ορισμένοι Σλαβομακεδόνες μπλόγκερ κάνουν παραλληλισμούς ακόμη και με τις δίκες της Νυρεμβέργης, επισημαίνοντας ότι οι κατάδικοι είναι “επιτιθέμενοι”, “εθνικιστές” και “συνένοχοι του δικτάτορα”.

Ορισμένοι που έχουν καταγραφεί στη λίστα  των “εχθρών του λαού” είναι:

Ο πρώην πρόεδρος του Κοινοβουλίου Τράικο Βελιανόφσκι (καταδικάστηκε σε έξι και μισό χρόνια φυλάκιση), ο πρώην διευθυντής της Διεύθυνσης Ασφάλειας και Αντικατασκοπίας  Βλαντιμίρ Ατανάσοφ (έξι χρόνια),  ο πρώην υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών Μίλε Γιανακιέφσκι (έξι χρόνια και τρεις μήνες), ο πρώην υπουργός Επιστήμης και Παιδείας Σπύρο Ριστόσκι (άλλα τόσα). Ο ηγέτης αυτής της “συμμορίας” –  ο επί πολλά χρόνια πρωθυπουργός της χώρας Νίκολα Γκρούεφσκι – συμμετείχε επίσης στην υπόθεση, αλλά δεν μπορούσε να ανακριθεί, αφού διέφυγε από τη χώρα.

Κατ ‘αρχήν, ο Γκρούεφσκι έχει ήδη καταδικαστεί ερήμην, έχοντας λάβει δύο χρόνια φυλάκιση για διαφθορά.

Η ουσία του θέματος ήταν ότι επηρέασε ορισμένους «αξιωματούχους» (δηλαδή δημόσιους λειτουργούς και υφισταμένους) να αγοράσουν μια αλεξίσφαιρη Mercedes για 600 χιλιάδες ευρώ για τον πρωθυπουργό.

Κάθε παρατηρητής, ακόμη και αυτός που δεν γνωρίζει τίποτα για τη Βόρεια Μακεδονία, θα πρέπει να αρχίσει να υποψιάζεται κάτι. Θα ενισχύσουμε αυτές τις υποψίες. Σε αυτήν τη χώρα, ήδη στον 21ο αιώνα, υπήρξε ένας βραχυπρόθεσμος εμφύλιος πόλεμος, η κυβέρνηση στην πραγματικότητα δεν ελέγχει μεμονωμένες περιοχές, υπάρχουν τρομοκράτες και εξτρεμιστές με ικανότητα να διεξάγουν τοπικές εχθροπραξίες, η επιρροή των οργανωμένων εγκληματικών ομάδων είναι μεγάλη . Ο επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας σε μια τέτοια κατάσταση θα ήταν καλύτερα να χρησιμοποιούσε κάποιο θωρακισμένο όχημα.

Οι καλοί και οι κακοί εθνικιστές

Όπως γνωρίζετε, υπάρχουν δύο τύποι εθνικιστών: καλοί και κακοί. Οι καλοί είναι για εμάς και οι κακοί για τους αντιπάλους μας. Και οι Βρυξέλλες και η Μόσχα αιτιολογούν με αυτόν τον τρόπο, αλλά δεν το παραδέχονται ποτέ δυνατά. Και ο Γκρούεφσκι, όπως αποδείχθηκε, ήταν καλός εθνικιστής «και για τα δύο σπίτια» – διατηρούσε μια ισορροπία στις σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση και τη Ρωσία.

Επειδή, αφενός, υποστήριξε την ένταξη στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, αλλά, από την άλλη πλευρά, σεβάστηκε έννοιες όπως η «Ορθοδοξία»,  η «Κυριλλική»,  ο «Σλαβισμός», καθώς και τις δυνατότητες της Μόσχας, με τη βοήθεια της οποίας ήθελε να μειώσει τη βουλγαρική επιρροή  στη χώρα του.

Σε γενικές γραμμές, ο σημερινός «φυγάς δικτάτορας» (και μερικές φορές αναφέρεται και ως «φιλορώσος») ήταν σε καλή κατάσταση με τη Δύση. Αλλά όλα άλλαξαν όταν ο Γκρούεφσκι δεν μπορούσε να επηρεάσει τα γεγονότα με κανέναν τρόπο.

Μέσα σε αυτά ήταν η επανένωση της Κριμαίας με τη Ρωσία και ο πόλεμος στο Ντονμπάς.

Επιτάχυνση των γεγονότων

Στο πλαίσιο αυτών των γεγονότων στην Ουάσινγκτον και στο ΝΑΤΟ συνολικά, ελήφθη μια θεμελιώδης απόφαση για την πλήρη απορρόφηση της περιοχής των Βαλκανίων και την εξουδετέρωση των υπολειμμάτων της ρωσικής επιρροής.

Αντίστοιχες διαδικασίες έλαβαν χώρα πριν – κάποια στιγμή, τα Βαλκάνια έγιναν ο τόπος με τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ΜΚΟ που χρηματοδοτήθηκαν από τις χώρες της Συμμαχίας. Αλλά το 2014, ο ρυθμός επιταχύνθηκε απότομα: αυτό που σχεδιάστηκε να γίνει σε δέκα χρόνια, έπρεπε να γίνει σε ένα ή δύο χρόνια.

Αξίζει να αναγνωριστεί: οι «Ατλαντιστές» πέτυχαν και πραγματοποίησαν ό, τι μπορούσε να γίνει.

Στην περίπτωση της Σερβίας και της Βοσνίας, ήταν πολύ επικίνδυνο να επιταχυνθεί αυτή η διαδικασία, αλλά στην περίπτωση του Μαυροβουνίου και της Βόρειας Μακεδονίας (τότε αυτή η χώρα ήταν γνωστή ως FYROM, «η πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία»), ένταξής τους στη Συμμαχία ο τρόπος είχε λάβει μια μορφή εξαιρετικά ειδικής επιχείρησης.

Εύκολο στο Μαυροβούνιο, δύσκολα στα Σκόπια

Με το Μαυροβούνιο ήταν λίγο πιο εύκολο – δεν υπήρχε ανάγκη αλλαγής κυβέρνησης, αλλά ήταν σημαντικό να κατασταλεί η αντιπολίτευση που διαμαρτύρονταν κατά του ΝΑΤΟ. Και καταστάλθηκε – αποφασιστικά, θρασύτατα και βάναυσα, συμπεριλαμβανομένης της καταδίκης ορισμένων ηγετών των διαμαρτυριών «για την προετοιμασία πραξικοπήματος προς το συμφέρον της Ρωσίας».

Τώρα, μετά την αλλαγή εξουσίας στην Ποντγκόριτσα, αυτοί οι άνθρωποι είναι πλήρως δικαιολογημένοι, αλλά η γενική πορεία δεν μπορεί να αλλάξει : τώρα αυτό είναι έδαφος του ΝΑΤΟ, όπου όλα τα «βλαστάρια της ρωσικής επιρροής» απομακρύνθηκαν αποφασιστικά.

Αλλά δεν ήταν δυνατό να συμφωνήσουν με τον Γκρούεφσκι. Λυπήθηκαν για τις προσπάθειες του για συνεργασία με τη Μόσχα, και για το ότι τα Σκόπια δεν εντάχθηκαν στις αντιρωσικές κυρώσεις και παρέμειναν ένθερμοι υποστηρικτές του έργου South Stream. Επιπλέον, συμφωνώντας με την ιδέα της ένταξης στο ΝΑΤΟ, αρνήθηκε να αλλάξει το όνομα της χώρας του, όπως ζητούσε η Ελλάδα , ζηλεύοντας την κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου .

Έτσι ο Γκρούεφσκι έγινε «κακός εθνικιστής» και ταυτόχρονα «πράκτορας του Κρεμλίνου».

Η έγχρωμη επανάσταση του Ζάεφ

Στην τότε FYROM, αυτό που συνήθως αποκαλούμε ‘Maidan’ ξέσπασε και ο νέος ηγέτης της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης (SDU), Ζόραν Ζάεφ, αγαπημένος της αμερικανικής πρεσβείας και της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών και προσωπικά του Τζορτζ Σόρος, πήρε το προβάδισμα  στην καταπολέμηση του «αντιλαϊκού καθεστώτος».

Ο επίσημος λόγος για τη νέα «έγχρωμη επανάσταση» ήταν περίπλοκος, αλλά το επίκεντρο της ίντριγκας ήταν οι «20 χιλιάδες καταγεγραμμένες κασέτες» (λόγια του Ζάεφ) με παράνομες υποκλοπές πολιτικών και αξιωματούχων της FYROM, που κατέληξαν στα χέρια του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος.

Οι αρχές κατηγορήθηκαν ταυτόχρονα για τη διενέργεια αυτής της υποκλοπής και βάσει των αποτελεσμάτων της υποκλοπής – μεμονωμένοι υπουργοί του Γκρουέφσκι ή κάποιοι που οι φωνές τους μοιάζουν με αυτές, είπαν κάτι που θα μπορούσε να θεωρηθεί ως ομολογία παραποίησης των εκλογικών αποτελεσμάτων.

Οι πολυσύχναστοι δρόμοι των Σκοπίων ζήτησαν από τον Γκρούεφσκι να παραιτηθεί και να διεξαχθούν νέες εκλογές.

Οι Βρυξέλλες ζήτησαν το ίδιο. Στριμωγμένος ανάμεσα σε έναν βράχο και ένα σκληρό μέρος, υπέγραψε συμφωνία με την αντιπολίτευση για πρόωρες εκλογές – και τις κέρδισε, λαμβάνοντας 1,5 ποσοστιαίες μονάδες περισσότερο με το κόμμα του από το SDSM.

Ήταν αργά πια

Ωστόσο, αυτό δεν θα μπορούσε πλέον να αλλάξει τίποτα. Στο κοινοβούλιο, οι άνθρωποι του Ζάεφ ενώθηκαν με το αλβανικό κόμμα, η ηγεσία και η ομάδα χορηγών του οποίου ήταν περίπου τα ίδια άτομα με τα οποία το 2001 οι Σλαβομακεδόνες έπρεπε να  τους πολεμήσουν ως αυτονομιστές και εξτρεμιστές. Δεδομένων των αιτημάτων των Αλβανών για κυβέρνηση συνασπισμού, για τα Σκόπια αυτό σήμαινε μετάβαση από  το εθνικό κράτος σε  μια δίγλωσση ομοσπονδία.

Την ημέρα που ο πρώην ηγέτης των Αλβανών Ταλάτ Τζαφέρι εξελέγη πρόεδρος του κοινοβουλίου, οι υποστηρικτές του Γκρούεφκι πραγματοποίησαν άλλη μια συγκέντρωση.

Κάποια στιγμή, η κατάσταση βγήκε εκτός ελέγχου, διαδηλωτές όρμησαν στην αίθουσα συνεδριάσεων και χτύπησαν αρκετούς βουλευτές, συμπεριλαμβανομένου του Ζάεφ.

Για αυτό, οι πρώην υπουργοί έχουν πλέον καταδικαστεί.

Σύμφωνα με την εισαγγελία, οι κατηγορούμενοι γνώριζαν ακριβώς τι έκαναν και οργάνωσαν συγκέντρωση με μοναδικό σκοπό να αποτρέψουν τον νόμιμο σχηματισμό κυβέρνησης.

Τώρα οι «συνεργοί του δικτάτορα» έχουν τιμωρηθεί. Ταυτόχρονα (κατά τη γνώμη εκείνων των μέσων μακεδονικής ενημέρωσης που καθοδηγούνται από τις Βρυξέλλες) «ήταν δυνατό να δοθεί ένα τέλος στους πράκτορες του Κρεμλίνου». Παρόλο που δεν παρουσιάστηκαν στοιχεία ότι οι κατάδικοι ή ο πρώην πρωθυπουργός Γκρούεφσκι συνεργάστηκαν με οποιονδήποτε τρόπο στις ενέργειές τους με τη Ρωσία.

Θα πρέπει να υπάρχει κάποιο είδος ηθικής σε αυτό το μέρος, αλλά η σλαβομακεδονική ιστορία δεν αφορά την ηθική, αλλά τα διπλά πρότυπα στην πολιτική – κάτι τόσο φυσικό που θα ήταν καιρός να το συνηθίσουμε.

Ο Ζάεφ έγινε το άτομο που εκπλήρωσε το καθήκον που είχε μπροστά του – άλλαξε το όνομα της χώρας του, την εμέταξε στο ΝΑΤΟ με επιταχυνόμενο ρυθμό και τερμάτισε την πολιτική αλληλεπίδρασης του Γκρούεφσκι με τη Ρωσία.

Επομένως, το «Μαϊντάν» που έχει συγκεντρώσει θεωρείται εκδήλωση της «θέλησης του λαού» και ο τρόμος που οργανώνουν οι ακτιβιστές του θεωρείται «ξεχωριστές υπερβολές».

Μεταξύ αυτών των «υπερβολών» είναι το πογκρόμ στο γραφείο του Προέδρου Γκεόργκε Ιβάνοφ. Ως μέλος του κόμματος του Γκρούεφσκι, πολέμησε σαν λιοντάρι, προσπαθώντας να αποτρέψει τη μετονομασία της χώρας, τη σύμπραξη με τους Αλβανούς και τη δίωξη των βασικών προσώπων της πρώην κυβέρνησης, αλλά οι εξουσίες του προέδρου της FYROM είναι πολύ, πολύ μέτριες .

Αλλά το συλλαλητήριο του Γκρούεφσκι, στο οποίο η πλειοψηφία των Μακεδόνων εξέφρασε την υποστήριξή του, παρά την πρωτοφανή εκστρατεία δίωξης, είναι τελείως διαφορετικό θέμα. Οι διοργανωτές του καταδικάστηκαν ενδεικτικά ως εξτρεμιστές και κρατικοί εγκληματίες και ο ίδιος ο Γκρουέφσκι σώθηκε μόνο με τη χορήγηση επίσημου πολιτικού ασύλου στην Ουγγαρία.

The Hellenic Information Team

 © Βαλκανικό Περισκόπιο