Του Νίκου Ιγγλέση

Ανίκανοι. Μόνο αυτή η λέξη μπορεί να χαρακτηρίσει την κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη που με το «επιτελικό κράτος», τους προγραμματισμούς, τα σχέδια και τις συσκέψεις δεν κάνει τίποτα άλλο από το να παρακολουθεί την καταστροφή της Ελλάδας από τις πυρκαγιές.

Ανίκανοι, γιατί η φωτιά στη Βαρυμπόμπη ξεκίνησε και επί τέσσερις μέρες έκαιγε πυκνό δάσος σε συνθήκες καύσωνα μεν, αλλά, με σχεδόν ανύπαρκτους άνεμους. Η πυρκαγιά αυτή έπρεπε να έχει σβηστεί από τις πρώτες ώρες, πριν επεκταθεί και προκαλέσει την καταστροφή μεγάλου μέρους της Βορειοανατολικής Αττικής. Καμιά σύγκριση δεν μπορεί να γίνει με την τραγική πυρκαγιά στο Μάτι (Ιούνιος 2018) οπότε φυσούσαν άνεμοι 8 μποφόρ.

Ανίκανοι, γιατί οι ίδιες συνθήκες άπνοιας επικρατούσαν και στις πυρκαγιές στη Β. Εύβοια, στην Ηλεία, στη Μεσσηνία και άλλες περιοχές. Άφησαν τις φωτιές να θεριέψουν, χωρίς επαρκή δράση των εναέριων μέσων πυρόσβεσης και μετά αυτές έγιναν ανεξέλεγκτες. Την πέμπτη μέρα όταν αυξήθηκε, σε μέτρια επίπεδα (5-6 μποφόρ), η ένταση των ανέμων η ολοκληρωτική καταστροφή κατέστη αναπόφευκτη. Απλώς, ήταν αδύνατον να σβηστούν πια τα τεράστια μέτωπα.

Η Ελλάδα, μια χώρα με ζεστά-ξηρά καλοκαίρια και ισχυρούς ανέμους (μελτέμια), χρειάζεται να αποκτήσει ένα μεγάλο αριθμό εναέριων μέσων πυρόσβεσης. Τα υπάρχοντα σήμερα είναι γερασμένα και ανεπαρκή για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Τυπικά εφέτος το καλοκαίρι για τη δασοπυρόσβεση είναι διαθέσιμα:

1. Συνολικά 18 ελικοφόρα Canadair. Από αυτά τα 11 (CL-215) αγοράστηκαν τμηματικά από το 1974 μέχρι το 1997. Άλλα 7 (CL-415) αγοράστηκαν την περίοδο 2000-2004. Τα CL-215 μπορούν να κάνουν ρίψη 5 τόνους νερού και τα CL-415 ρίψη 6,1 τόνους.
2. Ένα ρωσικό (νοικιασμένο) αεριωθούμενο Beriev Be-200 που ρίχνει 12 τόνους νερού.
3. Έξι αμερικανικά (νοικιασμένα) ελικοφόρα Air-Tractors που ρίχνουν 3 τόνους νερού, αποκαλούνται μίνι- Καναντέρ.
4. Δέκα (νοικιασμένα) ελικόπτερα βαρέος τύπου Erickson S-64E που μπορούν να ρίχνουν 9 τόνους νερού και 12 μεσαίου τύπου.
5. Τα μέσα αυτά επικουρούνται, σε περίπτωση ανάγκης, από 19 Πετζετέλ, πρόκειται για παλαιά αεροσκάφη αεροψεκασμών και από τα Chinook, με κρεμασμένο από κάτω έναν κάδο, μόνο που τα στρατιωτικά αυτά ελικόπτερα είναι για τις ανάγκες των ειδικών δυνάμεων και δεν πρέπει να αναλώνουν τις ώρες πτήσεων που διαθέτουν.

Ορισμένοι, ανάμεσα στους οποίους και ο Κ. Μητσοτάκης, θεωρούν αυτά τα εναέρια μέσα δασοπυρόσβεσης επαρκή, όμως, δεν είναι όπως αποδείχτηκε στην πράξη. Επίσης δεν είναι όλα διαθέσιμα κάθε στιγμή, λόγω βλαβών και συντηρήσεων. Ο Περιφερειάρχης Αττικής Γ. Πατούλης την τρίτη μέρα της φωτιάς που ξεκίνησε από τη Βαρυμπόμπη ζητούσε, μέσω των καναλιών, από τους αρμόδιους την άμεση επέμβαση εναέριων μέσων για να περιοριστεί η επέκτασή της. Δεν έφτασαν την κρίσιμη ώρα. Δήμαρχοι και κάτοικοι στη Β. Εύβοια δήλωσαν ότι τις πρώτες μέρες δεν είδαν καν εναέρια μέσα. Κάτι ανάλογο έγινε και στην Ηλεία. Αλλά και όπου υπήρξε επέμβαση αυτή έγινε με λίγα εναέρια μέσα που επιχειρούσαν σε αραιά χρονικά διαστήματα. Έτσι η φωτιά απλώς επιβραδυνόταν για λίγο, αλλά δεν έσβηνε.

Τι απαιτείται να γίνει.

Η Ελλάδα χρειάζεται ένα μεγάλο στόλο αεροσκαφών πυρόσβεσης αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε την ανθρωπιστική, οικονομική και οικολογική καταστροφή της πατρίδας μας. Αν θέλουμε να μην καίγονται περιουσίες, να μην κλείνει η εθνική οδός, να μην σταματούν τα δρομολόγια του σιδηροδρόμου, να μην πνίγεται η Αθήνα από κάπνα και να μην εκκενώνονται περιοχές από θαλάσσης.

Επειδή το εργοστάσιο των Canadair έχει κλείσει, πρέπει να στραφούμε προς το ρωσικό Beriev αγοράζοντας τμηματικά τουλάχιστον 30 αεροσκάφη. Εναλλακτικά υπάρχει το ιαπωνικό US-2 της εταιρείας Shin Maywa που μπορεί να ρίχνει 15 τόνους νερού. Επίσης πρέπει να αγοραστούν τουλάχιστον 20 αμερικανικά ελικόπτερα Erickson. Τέλος, πρέπει να αγοράσουμε τουλάχιστον 3 αεροσκάφη Ιλιούσιν-76. Το Ιλιούσιν δεν είναι αμφίβιο όπως όλα τ’ άλλα, εφοδιάζεται σε αεροδρόμιο, μπορεί όμως να επιχειρεί κατά τη διάρκεια της νύχτας και ανεξάρτητα από την ένταση των ανέμων. Το θηριώδες αυτό αεροσκάφος ρίχνει 40 τόνους νερού (όσο 7 Canadair μαζί) και μπορεί να επιχειρεί από ύψος μόνο 50 μέτρων, σβήνοντας ένα μέτωπο πυρκαγιάς μήκους 500 και πλάτους 100 μέτρων σε μία μόνο έξοδο.

Όλα αυτά τα εναέρια μέσα πρέπει να συντονίζονται από ένα δικτυο-κεντρικό πληροφοριακό σύστημα που θα εντοπίζει, στο δυνατό μικρότερο χρόνο, την πυρκαγιά και θα την προσβάλλει μ’ ένα σαρωτικό «βομβαρδισμό», με συνεχείς ρίψεις ακόμα και ανά λεπτό. Είναι βέβαιο ότι μ’ ένα τέτοιο εναέριο δυναμικό και μια τέτοια τακτική καμιά πυρκαγιά, σε δάσος ή καλλιέργειες, δε θα διαρκούσε πάνω από μία ή δύο ώρες. Αν υπάρχουν ταυτόχρονες φωτιές θα πρέπει η σημαντικότερη να αντιμετωπίζεται πρώτη από το σύνολο των μέσων που απαιτούνται και στη συνέχεια αυτά να κατευθύνονται, όλα μαζί, στο δεύτερο και μετά στον τρίτο στόχο κοκ. Όχι ημίμετρα, περιορίσαμε τη φωτιά, αλλά, δεν τη σβήσαμε για να πάμε να περιορίσουμε μια άλλη και στο μεταξύ η πρώτη έχει αναζωπυρωθεί.

Ακούω ήδη τις κραυγές των πολυπληθών ευρωφετιχιστών. Αυτά δε γίνονται. Πού θα βρούμε τα λεφτά να αγοράσουμε όλα αυτά τα αεροσκάφη και ελικόπτερα; Τι ασύμφορη επένδυση είναι αυτή που 8 μήνες το χρόνο θα είναι ανενεργή και θα χρησιμοποιείται μόνο για 4 μήνες; Και οι πιλότοι θα κάθονται επί 8 μήνες και θα τους πληρώνουμε; Τα λεφτά (2-3 δις) μπορούν να βρεθούν από τα ταμειακά διαθέσιμα (πάνω από 30 δις) ή από την έκδοση ενός κρατικού ομολόγου 3 δις. Εξ’ άλλου δε θα δοθούν όλα μαζί αλλά, τμηματικά με τις παραλαβές. Τι φοβούνται; Μήπως αυξηθεί το δημόσιο χρέος που ήδη υπερβαίνει τα 380 δις; Υπολογίζουν το πολλαπλάσιο κόστος από τις καταστροφές ή επιλέγουν το ολοκαύτωμα της Ελλάδας για να γλιτώσουν 2-3 δις, που θέλουν να τα δώσουν αλλού;

Από τα δάνεια των 30,5 δις του Ταμείου Ανάκαμψης το 37% (πάνω από 11 δις) θα δοθούν για τη λεγόμενη «πράσινη μετάβαση», για να κλείσουν, δηλαδή, τα λιγνιτικά εργοστάσια της ΔΕΗ και να αντικατασταθούν από φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες – ελπίζουμε όχι στις καμένες εκτάσεις, αλλά πολύ αμφιβάλουμε. Παράλληλα πρέπει να σταματήσει η επιδότηση της αγοράς ηλεκτρικών αυτοκινήτων – ποδηλάτων και των σταθμών φόρτισής τους. Η άνοδος της θερμοκρασίας του πλανήτη (κλιματική αλλαγή) δεν είναι το αποτέλεσμα των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα από ανθρώπινες δραστηριότητες, αλλά αποτέλεσμα της δραστηριότητας του Ήλιου. Γι’ αυτό άνοδος και πτώση (εποχή παγετώνων) στη θερμοκρασία της Γης λαμβάνουν χώρα εδώ και εκατομμύρια χρόνια όταν δεν υπήρχε ανθρώπινος πολιτισμός.

Αλήθεια, οι οπαδοί της θεωρίας της «ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής» σκέφτονται πόσα εκατομμύρια τόνοι διοξειδίου του άνθρακα απελευθερώθηκαν στην ατμόσφαιρα μόνο από τις πρόσφατες πυρκαγιές; Μήπως σε μια εβδομάδα απελευθερώθηκε περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα απ’ όσο απελευθερώνουν για χρόνια τα θερμικά εργοστάσια της ΔΕΗ και όλα τα αυτοκίνητα που κυκλοφορούν στην Ελλάδα; Επίσης σκέφτονται ότι τα καμένα δάση δε θα δεσμεύουν πια το διοξείδιο του άνθρακα; Ας σκεφτούν πού πρέπει να δοθεί προτεραιότητα και πού πρέπει να πάνε τα χρήματα; Αν βέβαια οι Βρυξέλες, το Βερολίνο και τ’ άλλα κέντρα της παγκοσμιοποίησης τους αφήνουν να σκεφτούν.

Η επόμενη μέρα.

Ο πρωθυπουργός, στη δήλωσή του της προηγούμενης Πέμπτης, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι: «Οι καμένες εκτάσεις θα κηρυχθούν αμέσως αναδασωτέες, όπως άλλωστε επιβάλλει το Σύνταγμα». Μόνο που αυτό δεν αρκεί γιατί είναι πρακτικά αδύνατο να αναδασωθούν τόσο μεγάλες εκτάσεις. Πάνω από 500.000 στρέμματα για την ώρα. Εκείνο που χρειάζεται είναι να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα που θα επιτρέψουν στη φύση να αναγεννηθεί μόνη της. Μετά τις χειμερινές βροχοπτώσεις, σ’ όλες τις καμένες εκτάσεις θα γεννηθούν μικρά δεντράκια από τους σπόρους που είναι στο έδαφος. Αν στις καμένες περιοχές μπαίνουν και βόσκουν πρόβατα και κατσίκια θα «ξυρίζουν» ό,τι νέο γεννιέται.

Απαιτείται ένα σχέδιο που να περιλαμβάνει:

α) Απαγόρευση βόσκησης σ’ όλες τις καμένες εκτάσεις.

β) Εποπτεία των καμένων περιοχών με μικρά-φτηνά drones καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας και άμεση επέμβαση της αστυνομίας όταν γίνεται παράνομη βόσκηση.

γ) Απαγόρευση κάθε άλλης δραστηριότητας στις καμένες εκτάσεις όπως, η συλλογή των καμένων κορμών γιατί άνθρωποι και μηχανήματα θα καταστρέφουν τη νέα βλάστηση. Βεβαίως απαγόρευση της «φύτευσης» ανεμογεννητριών.

δ) Παροχή στους κτηνοτρόφους των περιοχών δωρεάν κτηνοτροφών για περίοδο 10 ετών, προκειμένου να μη βόσκουν τα κοπάδια τους στα καμένα.

ε) Δωρεάν επιδότηση όλων των υπόλοιπων κατοίκων, γεωργών, επαγγελματιών, ρητινοσυλλεκτών προκειμένου να παραμείνουν στον τόπο τους και σιγά-σιγά να επαναλάβουν τις δραστηριότητές τους. Η επιδότηση αυτή δεν πρέπει να είναι εφ’ άπαξ αλλά μηνιαία, σε βάθος τουλάχιστον πενταετίας, για να μην ερημώσουν οι καμένες περιοχές. Καλές οι προσωρινές εκκενώσεις περιοχών (112) που έκανε η κυβέρνηση αλλά δεν πρέπει να γίνουν μόνιμες.

Δεν έχουμε καμιά αυταπάτη ότι η κυβέρνηση και το υπόλοιπο κυρίαρχο πολιτικό σύστημα δε θα υλοποιήσει τίποτα από τα ανωτέρω. Ήδη ο πρωθυπουργός και τα συστημικά μέσα ενημέρωσης αποδίδουν τις επαναλαμβανόμενες, κάθε είδους, φυσικές καταστροφές (πυρκαγιές, καύσωνες, πλημμύρες κλπ) στην κλιματική αλλαγή. Είναι το άλλοθι όλων των γκλομπαλιστών για να προχωρήσει η μεγάλη μπίζνα της «πράσινης μετάβασης»… στης Ελλάδας την ολόμαυρη ράχη.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Ο Τζωρτζ Σόρος με το χρήμα του εξαγοράζει συνειδήσεις: Μετά τη διείσδυσή του στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το Συμβούλιο της Ευρώπης, προωθεί τα σχέδια της Ανοιχτής Κοινωνίας μέσω του ΟΗΕ. Δικαίως συγκαταλέγεται, με τους Μπιλ Γκέιτς και Κλάους Σβαμπ,  στα αφεντικά του κόσμου!…

[…Στην εποχή της παγκοσμιοποίηση, τα κέντρα λήψης αποφάσεων απομακρύνονται από τους λαούς και τις ιστορικές πρωτεύουσες τους για να συγκεντρωθούν σε μερικές νέες πρωτεύουσες της παγκόσμιας διακυβέρνησης. […] Μετατοπιζόμενη, η εξουσία αλλάζει φύση: θέλει να είναι ορθολογική και παγκόσμια και επομένως απομακρύνεται από την έκφραση της (υποτίθεται παράλογης) θέλησης συγκεκριμένων λαών. Σε αυτό το παγκοσμιοποιημένο πλαίσιο, τα περισσότερα κράτη είναι μόνο τοπικοί φορείς, με περιορισμένο ρόλο και χωρίς μεγάλα μέσα. Αντίθετα, ορισμένες εταιρείες και ιδιωτικά ιδρύματα είναι παγκόσμιοι παίκτες με σημαντικούς πόρους, απαλλαγμένοι από τη διοικητική και δημοκρατική γραφειοκρατία. Αυτές οι ΜΚΟ και οι διεθνείς οργανισμοί είναι συμπληρωματικοί. Οι ΜΚΟ επιτρέπουν στους «εκτός εδάφους» διεθνείς οργανισμούς να επεκτείνουν τη δράση τους «επί τόπου»· ως αντάλλαγμα, οι διεθνείς οργανισμοί μεταφράζουν τα μηνύματα των ΜΚΟ σε πολιτικούς και θεσμικούς όρους…            Grégor Puppinck, Διευθυντής του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δικαίου και Δικαιοσύνης (ECLJ)]

Η έκθεση* που αποκαλύπτουμε έχει την προέλευσή της στις συνέπειες του «σκανδάλου Σόρος» που αποκαλύφθηκε στις στήλες μας τον Φεβρουάριο του 2020. (Δες Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στα δίχτυα του Σόρος! : Ανιχνεύσεις ). Αυτή η έκθεση είναι μια απεικόνιση για το πως, μέσω των ειδικών διαδικασιών του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών, ορισμένες ΜΚΟ κατάφεραν να ασκήσουν παγκόσμια επιρροή στα όρια των κρατών διεισδύοντας σε διεθνείς οργανισμούς. Και αυτό γιατί το Γραφείο της Υπατης Αρμοστείας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα με ετήσιο προϋπολογισμό 13, 6 εκ. δολαρίων αδυνατεί να καλύψει τις οικονομικές ανάγκες των ειδικών εισηγητών. Ετσι, αυτοί αναγκάζονται να καταφεύγουν σε δωρητές.

10 εκ. δολάρια σε 37 εισηγητές

Αυτή η υποστήριξη που χορηγείται σε ορισμένους εμπειρογνώμονες θέτει ένα προφανές πρόβλημα εξάρτησης. Κατά τη διάρκεια των πέντε ετών που αναλύθηκαν από τον Grégor Puppinck, περισσότερα από 10 εκ. δολάρια έχουν καταβληθεί απευθείας σε περιορισμένο αριθμό εισηγητών (37 εισηγητές από τους 121). Τα ποσά ποικίλλουν από τον ένα εμπειρογνώμονα στον άλλο: ο ένας δηλώνει ότι έχει λάβει περισσότερα από 2 εκ., ο άλλος περισσότερα από 1 εκ., έξι, περισσότερα από 500.000 δολάρια και έντεκα άλλοι, περισσότερα από 100.000 δολάρια … Περισσότερα από τα μισά από αυτά τα 10 εκ. δωρήθηκαν από ιδιωτικά ιδρύματα, μεταξύ των οποίων το Foundation Ford (2,2 εκ. δολάρια) και το Open Society Foundations (OSF), το δίκτυο των ΜΚΟ του Τζορτζ Σόρος (1,5 εκ. δολάρια). Το υπόλοιπο προέρχεται από διάφορα κράτη (3,9 εκ.), περίπου πενήντα πανεπιστήμια (1,1 εκ.) και επίσημους διεθνείς φορείς.

Εισηγητές και «Εισηγητές»

«Ο εθελοντικός χαρακτήρας της εργασίας των ειδικών μειώνει σημαντικά το προφίλ των δυνητικών υποψηφίων», εξηγεί ο Puppinck στην έκθεσή του. Το να γίνεις ειδικός εισηγητής απαιτεί δεξιότητες, χρόνο και οικονομικό εισόδημα. Στην πρόσφατη δεκαετία, 135 από τους 222 εμπειρογνώμονες ήταν ακαδημαϊκοί (από τους υπόλοιπους οι περισσότεροι είναι δικηγόροι ή υπάλληλοι ΜΚΟ).

Υπάρχει «ειδικός εισηγητής» και «ειδικός εισηγητής». Υπάρχει αυτός που πασχίζει να πάρει έναν εκτυπωτή, ένα τηλέφωνο και ένα γραφείο και αυτός που διοργανώνει μεγάλα συνέδρια με όλα τα έξοδα πληρωμένα σε ένα παραδεισένιο νησί. Αυτός που αρκείται στον απλό προϋπολογισμό και αυτός που συλλέγει δωρεές.

Σε τι διαφέρουν οι δυο τους; Στο θέμα των εντολών τους, ουσιαστικά, που πρέπει να έχουν μια ενδιαφέρουσα πολιτική βαρύτητα για τους δωρητές, σχεδόν όλες από το φιλελεύθερο κόρπους της Δύσης. Για παράδειγμα, ο Ειδικός Εισηγητής για τα άτομα με λέπρα, η οποία δεν ενδιαφέρει κανέναν, δεν δέχτηκε ούτε λεπτό εκτός προϋπολογισμού μεταξύ 2015 και 2019.

Στη συνέχεια, το βιοτικό επίπεδο ενός ειδικού εξαρτάται από την ιδεολογική του συγγένεια με τους δωρητές και τις σχέσεις του με την κοινότητα των ΜΚΟ. Συνήθως, οι εισηγητές με τις καλύτερες προμήθειες έχουν κοινό παρελθόν ή ακόμη και παρόν με τους ευεργέτες τους. Αυτό συμβαίνει, για παράδειγμα, με την Fionnuala Ní Aoláin (πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου της Open Women Foundations Women Program), τον Dainius Puras (διοικητικό συμβούλιο του Ταμείου Ανοικτής Κοινωνίας-Λιθουανία) ή τον Juan Méndez, ο οποίος ήταν πριν τη θητεία του Γενικός Σύμβουλος της Human Rights Watch, πρόεδρος του International Center for Transnational Justice (ICTJ), ερευνητής στο Ford Foundation στη Νέα Υόρκη (2009), στη συνέχεια μέλος κατά τη διάρκεια της θητείας του στο διοικητικό συμβούλιο της Ανοιχτής Πρωτοβουλία για τη Δικαιοσύνη της Κοινωνίας.

Μια εισηγήτρια εξηγεί ότι έχει συγκεντρώσει περισσότερα από 3 εκ. δολάρια χάρη στις γνωριμίες της στον κόσμο των ιδρυμάτων. Μια άλλη ειδικός διαβεβαίωσε τον Puppinck: «Σε δεκαέξι χρόνια πριν από τη θητεία μου, για την προσωπική μου έρευνα, έβγαλα  περίπου 14 εκ. λίρες. Έτσι, όταν πήρα την εντολή είχα ένα σύνολο δεξιοτήτων συγκέντρωσης χρημάτων και πραγματικά βαθιές σχέσεις με μια σειρά χρηματοδοτών, συμπεριλαμβανομένων των ιδρυμάτων Open Society, Ford, Carnegie. ”

Εξαγορά συνειδήσεων

Τίποτα δεν γίνεται δωρεάν, πρέπει να το γνωρίζετε. Αυτός ο εμπειρογνώμονας, πρώην πρόεδρος της Επιτροπής Συντονισμού Ειδικών Διαδικασιών, ξεκαθαρίζει: οι δωρητές  των εισηγητών, ιδιωτικοί οργανισμοί είτε κράτη, δεν είναι φιλάνθρωποι, αλλά επιδιώκουν πολιτικούς στόχους. Συνεχίζει: «Θα ζητιανεύετε, όποιος δίνει χρήματα και  καθορίζει και την ατζέντα. ”

Οι δωρητές λαμβάνουν επίσης μέτρα  για να διασφαλίσουν ότι τα χρήματα τους φτάνουν στον επιδιωκόμενο στόχο. Οι περισσότερες από τις επιχορηγήσεις χορηγούνται σε ετήσια βάση και υπόκεινται σε «συμφωνία επιχορήγησης», σύμβαση που περιλαμβάνει την περιγραφή του έργου, το περιεχόμενό του και τις αναμενόμενες επιπτώσεις του. Ποια ελευθερία αφήνεται σε έναν εμπειρογνώμονα του οποίου οι χώροι και οι υπάλληλοι πληρώνονται από ένα ίδρυμα, εάν ένα συμπέρασμα που δεν αρέσει στον προστάτη του συνεπάγεται την απώλεια όλων αυτών των πλεονεκτημάτων;

Η εισηγήτρια Victoria Tauli-Corpuz, η οποία δηλώνει ότι έχει λάβει 800.000 $ από το Ford Foundation, ο συνάδελφός της Dainius Puras, σχεδόν 625.000 $ από την Open Society, η Maina Kiai, λίγο λιγότερα από 660.000 $ από ένα μόνο κράτος σε δύο χρόνια, είναι έτοιμοι να  πληρώσουν αυτά τα ποσά εάν παραβιάσουν τη συμφωνία επιχορήγησής τους; Η σχέση εξάρτησης είναι μερικές φορές ακόμη πιο σημαντική αφού, ας θυμηθούμε, οι εισηγητές δεν δηλώνουν όλο το εισόδημά τους. Συχνά συμβαίνει, παράδειγμα, ότι οι ΜΚΟ βρίσκουν δόλια μέσα και οικονομικές ρυθμίσεις για να πληρώνουν εμπειρογνώμονες. “Πρέπει να πληρώνεσαι από κάποιον“, παραδέχεται νηφάλια ένας από αυτούς, όπως το Foundation Ford, το οποίο έχει πληρώσει 100.000 δολάρια, το 2017 σε ΜΚΟ που απασχολεί μια εμπειρογνώμονα, προκειμένου να την αποδεσμεύσει για να εργαστεί στο πλαίσιο της εντολής της. Υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα στην έκθεση.

Συνεπώς, ο δωρητής καθοδηγεί τα συμπεράσματα των εκθέσεων, αλλά καθορίζει επίσης το θέμα των ερευνών. Ένας πρώην κάτοχος σημαντικής εντολής επιβεβαιώνει ότι αυτή η άτυπη εξουσιοδότηση είναι σχεδόν επίσημη στην κοινότητα. Οι πρώτοι άνθρωποι που ήρθαν σε επαφή και συναντήθηκαν μαζί του, αμέσως μετά την εκλογή του ως Ειδικού Εισηγητή, είναι οι εκπρόσωποι της Ανοικτής Κοινωνίας στη Γενεύη. Η συμφωνία είναι σαφής: «Φυσικά παίρνεις χρήματα από το Ιδρυμα Σόρος … και μετά κάνεις όπως σου ζητούν.» Και καταλήγει:« Αυτός που πληρώνει, επιλέγει και τη μουσική. ”

Ολοι οι «ευεργέτες» του ΟΗΕ είναι…«προοδευτικοί»!

Θα έπρεπε να είμαστε πολύ αφελείς για να φανταστούμε ότι ήταν διαφορετικά. Η ίδια η Ανοικτή Κοινωνία δεν το κρύβει: δηλώνει ότι ο δεσμός με τους ευεργετούμενούς της δεν είναι μόνο οικονομικός, αλλά στοχεύει στη δημιουργία πραγματικών «συμμαχιών για την επίτευξη στρατηγικών στόχων του προγράμματος Ανοικτή Κοινωνία». Όλο το σύστημα θεωρείται προκατειλημμένο όταν οι «στρατηγικοί στόχοι» μιας συντριπτικής πλειοψηφίας δωρητών συγκλίνουν, όπως συμβαίνει με τους δύο μεγαλύτερους δωρητές ειδικών διαδικασιών: την Ανοικτή Κοινωνία και το Foundation Ford.

Δεν παρουσιάζουμε πλέον την Ανοιχτή Κοινωνία και τον δημιουργό της, τον Τζορτζ Σόρος, το ιδανικό του της «ανοιχτής κοινωνίας» (δηλαδή παγκόσμια και υπερφιλελεύθερη, ακόμη και ελευθεριακή) για την οποία επένδυσε 1,2 δις δολάρια το 2020. Εκστρατεύει ιδίως για απελευθέρωση των ναρκωτικών, της πορνεία ή της άμβλωσης. Λιγότερο γνωστό και ακόμη πιο ισχυρό, το Foundation Ford ισχυρίζεται ότι θέλει να φέρει την «κοινωνική δικαιοσύνη» καθώς και «τη δικαιοσύνη μεταξύ των φύλων, των φυλών και των εθνών» μέσω θεσμικών και κοινωνικών αναστατώσεων. Η αξία των περιουσιακών στοιχείων του ξεπέρασε τα 14 δις δολάρια το 2019 και καταβάλλει επιχορηγήσεις μεταξύ 500 και 700 εκ. δολαρίων κάθε χρόνο. Μόνο στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έχει γίνει ο μεγαλύτερος χρηματοδότης στον κόσμο, με 387 εκ. δολάρια σε επιχορηγήσεις το 2017, πολύ μπροστά από την Ανοικτή Κοινωνία (224 εκ. δολάρια) και το Foundation Bill & Melinda Gates (173 εκ. δολάρια).).

Σόρος: Επικεφαλής της φάμπρικας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Η οργάνωση του Τζορτζ Σόρος θέλει τόσο να ελέγξει τη φάμπρικα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ώστε να το καταγράφει χωρίς υπονοούμενα στα έγγραφά της. Το 2017, η Ανοιχτή Κοινωνία δήλωσε μια πληρωμή 100.000 δολαρίων στο Κέντρο για την Παγκόσμια Ηγεσία των Γυναικών (CWGL), ένα φεμινιστικό κέντρο ακτιβισμού που συνδέεται με το Πανεπιστήμιο Rutgers (New Jersey). Ο σκοπός της δωρεάς αναφέρεται: «Να επηρεάσει τον ειδικό εισηγητή των Ηνωμένων Εθνών για τις σύγχρονες μορφές δουλείας.” Η Ανοιχτή Κοινωνία θα ήθελε η ειδική εισηγήτρια, Urmila Bhoola, να αναγνωρίσει την οικιακή εργασία ως μορφή δουλείας .Το επόμενο έτος στη θεματική της έκθεση που δημοσιεύτηκε με τη σφραγίδα του ΟΗΕ και ήταν αφιερωμένη είχε τίτλο “Συνέπειες της δουλείας και της δουλείας για περιθωριοποιημένες γυναίκες μετανάστριες εργαζόμενες στον τομέα των οικιακών υπηρεσιών παγκοσμίως ».

Εν τω μεταξύ, το CWGL κινητοποίησε την τεχνογνωσία του και αφιέρωσε όλη του την ενέργεια στην ώθηση της Urmila Bhoola προς τη “σωστή” κατεύθυνση. Αυτός ο οργανισμός (επίσης χρηματοδοτείται, μεταξύ άλλων, από τα ιδρύματα Ford και Oak) αυτοπροσδιορίζεται ως ειδικός στο λόμπι στα Ηνωμένα Έθνη. Η ανώτερη διευθύντρια για τα προγράμματα του Παγκόσμιου Λόμπι, η Melissa Upreti, έχει ως επάγγελμα, αφού έχει εργαστεί στο παρελθόν για το μεγαλύτερο νομικό λόμπι στον κόσμο για τις αμβλώσεις, το Κέντρο για τα Αναπαραγωγικά Δικαιώματα, και η οποία δραστηριοποιείται στους κόλπους της Ανοιχτής Δημοκρατίας. Αλλά πάνω απ ‘όλα, έχει το πλεονέκτημα ότι είναι η πρόεδρος της ομάδας εργασίας των Ηνωμένων Εθνών για την καταπολέμηση των διακρίσεων κατά των γυναικών. Για να το θέσω πιο ξεκάθαρα: το έργο της Melissa Upreti του CWGL είναι να επηρεάσει τα Ηνωμένα Έθνη και την ομάδα των εμπειρογνωμόνων που προεδρεύει … Η καλύτερη εγγύηση της επιτυχίας είναι ο εαυτός μας.

Ανοιχτή Κοινωνία: εξασφαλισμένες «επενδύσεις»

Τα χρήματα της Ανοιχτής Κοινωνίας επενδύονται αποτελεσματικά. Πρώτον, το CWGL συντάσσει μια έκθεση για το επιθυμητό θέμα και τη δίνει στον εισηγητή, συμμετέχει, στις 11 και 12 Απριλίου 2018, σε μια στρογγυλή τράπεζα εμπειρογνωμόνων υπό την αιγίδα του για το ίδιο ακριβώς θέμα. Η επίσημη έκθεση, που δημοσιεύθηκε τον Ιούλιο του 2018, πραγματεύεται ακριβώς το θέμα που επιθυμεί η Ανοικτή Κοινωνία και κάνει αρκετές αναφορές στο έγγραφο του Κέντρου για την Παγκόσμια Ηγεσία των Γυναικών. Αλλά το Κέντρο δεν σταματά εκεί και διασφαλίζει την προώθηση της έκθεσης του ΟΗΕ μέσω δημόσιας συνάντησης που διοργανώθηκε στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη και τη δημοσίευση συνέντευξης με τον ειδικό εισηγητή, παρουσιάζοντας την έκθεσή του λεπτομερώς.

Τα επόμενα δύο χρόνια, αρκετά μέλη της ομάδας εργασίας των Ηνωμένων Εθνών υπό την προεδρία της Melissa Upreti κλήθηκαν στο CWGL για «διαβουλεύσεις» πριν συντάξουν τη θεματική τους έκθεση. Αυτή, που παρουσιάστηκε στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων τον Ιούλιο του 2021, αποτελεί σύνοψη του ριζοσπαστικού ακτιβισμού. Καταδικάζει «αιώνες πατριαρχικών, αποικιακών και φυλετικών θεσμών και νομικών και πολιτικών πλαισίων», καταγγέλλει «πατριαρχική καταπίεση, πανταχού παρόντα σεξιστικά στερεότυπα, στιγματισμό και ταμπού», βάζει στο ίδιο επίπεδο μια συγκεκριμένη βία που υπέστη μια γυναίκα και μια «απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη», εξισώνει την αντίρρηση συνείδησης των γιατρών στην άμβλωση με “μορφές βίας με βάση το φύλο που μπορεί να εξομοιωθεί με βασανιστήρια ή σκληρή, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση“, ή καλεί τα κράτη να “αναλάβουν δράση για την καταπολέμηση της τοξικής αρρενωπότητας“.

Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η χρηματοδότηση ενός κέντρου ακτιβιστών και το έργο με επιρροή ενός λόμπι που συνδυάζει πολλές λειτουργίες σε πείσμα της απαίτησης ανεξαρτησίας των ειδικών διαδικασιών επιτρέπουν στην Ανοιχτή Κοινωνία να βρίσκεται στην πηγή και στο συμπέρασμα μιας έκθεσης που αποτελεί αναφορά για όλο τον κόσμο.

Ο εισηγητής Méndez και το Fondation Ford

Εάν η Ανοιχτή Κοινωνία είναι η πιο επικριτική οργάνωση, ο δισεκατομμυριούχος δημιουργός της, Τζορτζ Σόρος, αρέσκεται να σχεδιάζει την άνοδο του και να προβάλλει την εξουσία του. Από τότε που έγινε «ο άνθρωπος που ανατίναξε την Τράπεζα της Αγγλίας» στις 16 Σεπτεμβρίου 1992, είναι το φόβητρο όσων αντιτίθενται στη διάλυση των εθνών και αρνούνται να πιστέψουν ότι η ελευθερία είναι καρπός του χάους. Αλλά αν ενσαρκώνει θαυμάσια τον μαχητικό προοδευτισμό, άλλες οργανώσεις, πιο ισχυρές και διακριτικές από αυτόν, εργάζονται επίσης πολύ αποτελεσματικά για να δημιουργήσουν τον ιδανικό του κόσμο. Το Ford Foundation είναι ένα από αυτά και η έκθεση του Juan Méndez με τίτλο Gender Perspectives on the Prohibition of Torture and Cruel, είναι ένα τέλειο παράδειγμα του modus operandi του, λιγότερο θορυβώδες αλλά εξίσου αποτελεσματικό με αυτό της Ανοιχτής Κοινωνίας.

Όλα ξεκίνησαν ένα χρόνο μετά τον διορισμό του Αργεντινού Juan Méndez ως «ειδικού εισηγητή για βασανιστήρια και άλλες τιμωρίες ή σκληρές, απάνθρωπες ή εξευτελιστικές συμπεριφορές». Βρισκόμαστε στο 2011 και μια δομή που ονομάζεται “Πρωτοβουλία κατά των Βασανιστηρίων” ιδρύεται στο Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ανθρωπιστικού Δικαίου στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο στην Ουάσινγκτον. Ο σκοπός της; «Να ολοκληρώσει τις δραστηριότητες του εισηγητή, ο καθηγητής Méndez, ιδίως στους τομείς παρακολούθησης, εφαρμογής και διάδοσης της εργασίας του». Η Πρωτοβουλία κατά των Βασανιστηρίων υποστηρίζεται από το πανεπιστήμιο, αλλά λαμβάνει επίσης σημαντικά κεφάλαια από διάφορα ιδρύματα, συμπεριλαμβανομένου του Ιδρύματος Ford.

Η άρνηση (γιατρών) της άμβλωσης είναι βασανιστήριο!

Το 2015, το Ιδρυμα κατέβαλε 15.000 δολάρια και στη συνέχεια 75.000 δολάρια, για τις δαπάνες της σύνταξης και δημοσίευσης μιας έκθεσης για το «φύλο και βασανιστήρια», για την αμοιβή ερευνητικών βοηθών, ταξιδιών, εκδηλώσεων παρακολούθησης και οργάνωσης μιας διαβούλευσης από την οποία προέκυψε ένα έγγραφο εργασίας, Προοπτικές φύλου στα βασανιστήρια και άλλες σκληρές, απάνθρωπες ή εξευτελιστικές μεταχειρίσεις ή τιμωρίες. Αυτό το κείμενο δεν μιλά για κλειτοριδεκτομή ή Γκουαντάναμο αλλά επιβεβαιώνει, ουσιαστικά, ότι η απαγόρευση της άμβλωσης είναι μια μορφή βασανισμού. Το 2016, η έκθεση του Juan Méndez, ο οποίος δεν μπήκε καν στον κόπο να αλλάξει τον τίτλο, δημοσιεύτηκε με τη σφραγίδα του ΟΗΕ, ήταν μόνο 23 σελίδες και δεν ανέφερε ποτέ αυτή τη χρηματοδότηση.

Η επιχείρηση δεν τελειώνει εκεί. Μόλις δημοσιευθεί, το κείμενο προωθείται ενεργά από αρκετούς ειδικούς εισηγητές με τους ίδιους προστάτες. Στις 20 Μαρτίου 2018, το βιβλίο Gender Perspectives on Torture: Law and Practice, που χρηματοδοτήθηκε από το Ford Foundation και βασίστηκε σε αυτήν την έκθεση, παρουσιάστηκε δημόσια στην 62η σύνοδο της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την κατάσταση της γυναίκας. Όπως εξηγήσαμε, αυτή η έκθεση είναι έγκυρη σε όλο τον κόσμο και ως εκ τούτου θα αναφέρεται ως αναφορά σε πολυάριθμες αποφάσεις υπερεθνικών δικαιοδοσιών, ιδίως από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το Διαμερικανικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το Foundation Ford είναι παρόν σε κάθε στάδιο αυτής της διαδικασίας, αλλά η επιρροή του στην απόφαση των δικαστών του Στρασβούργου και του San José δεν γίνεται αντιληπτή, εκτός από έναν προσεκτικό και έμπειρο παρατηρητή.

ΜΚΟποίση διεθνών θεσμών

Ο έλεγχος των μεγάλων ιδρυμάτων στη φάμπρικα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι ακόμη πιο εύκολος, καθώς οι περισσότεροι ειδικοί εισηγητές δεν χρειάζεται να ενθαρρύνονται ή να διαφθείρονται για να προωθούν τους ιδεολογικούς στόχους των ευεργετών τους: τους συμμερίζονται. Προέρχονται από τον ίδιο κόσμο, γνωρίζονται, σχετίζονται, συνεπιλέγουν.

Από τους 222 κατόχους εντολών που υπηρέτησαν από το 2010, τουλάχιστον 52 κατείχαν ή κατέχουν θέση στο Ιδρυμα Ford, στην Ανοικτή Κοινωνία ή σε ΜΚΟ που συνδέεται με αυτούς. Βρίσκουμε τους ίδιους οργανισμούς που παρείχαν τους «δικαστές του Σόρος» του ΕΔΑΔ: τη Διεθνή Αμνηστία (14 εμπειρογνώμονες), τη Διεθνή Επιτροπή Νομικών (12), την ίδια την Ανοικτή Κοινωνία (6), το Human Rights Watch (4) ή την Επιτροπή του Ελσίνκι.

Στους κόλπους της Επιτροπής Συντονισμού, 17 εμπειρογνώμονες από τους 47 (36%!) κατείχαν μια υπεύθυνη θέση σε αυτό το δίκτυο. Ακόμα πιο προβληματικό από ηθική άποψη, 41 εμπειρογνώμονες συνεχίζουν κατά τη διάρκεια της θητείας τους να ασκούν ευθύνες, ακόμη και να συμμετέχουν στα διοικητικά συμβούλια των ΜΚΟ.

Ορισμένοι απ’ αυτούς συνεχίζουν, μετά την εκλογή τους, “να συμπεριφέρονται σαν ακτιβιστές ΜΚΟ, προωθώντας τις δικές τους πολιτικές ιδέες και υπερβαίνοντας έτσι τους όρους της εντολής τους, κατά παράβαση του κώδικα δεοντολογίας“, συνοψίζει ο πληροφοριοδότης. Αυτή η “ΜΚΟποίηση” των ειδικών διαδικασιών, η οποία συνοδεύεται από πτώση του επιπέδου των εισηγητών και της σοβαρότητας του έργου τους, αποδεικνύεται τέλεια από την περίπτωση της Tlaleng Mofokeng.

Αυτή η ειδική εισηγήτρια για το δικαίωμα στην υγεία, που εκλέχτηκε το 2020, είναι μια διάσημη ακτιβίστρια για τις αμβλώσεις, τις οποίες έκανε ως γιατρός και τις οποίες περιγράφει ως «ριζοσπαστική πράξη αγάπης του εαυτού μας». Συμμετέχει στο διοικητικό συμβούλιο οκτώ τουλάχιστον οργανώσεων που προωθούν τις αμβλώσεις στην Αφρική, τιμήθηκε από το Ιδρυμα Γκέιτς, επαινέθηκε από το παγκόσμιο λόμπι για τις αμβλώσεις (International Planned Parenthood Federation), χρηματοδοτήθηκε από την Ανοιχτή Κοινωνία. Είναι επικεφαλής της τηλεοπτικής εκπομπής Sex Talk with Dr T και έχει γράψει ένα βιβλίο σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης που διδάσκει σαδομαζοχιστικές πρακτικές και παρουσιάζει τη νομιμοποίηση της πορνείας ως μια τελική μορφή φεμινισμού …

Δικαίωμα στη… «σεξουαλική εργασία»!

Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η έναρξη της θητείας της είναι σύμφωνη με τις προηγούμενες δεσμεύσεις της. Σε μια προκαταρκτική έκθεση, ανακοινώνει το χρώμα: πρέπει να αμφισβητηθεί η «συντηρητική ηθική» σε σεξουαλικά ζητήματα, «κατάλοιπο της αποικιακής κατάκτησης» και να επανεξεταστεί η «ηθική της σεξουαλικής εργασίας». Η πρώτη της έκθεση θα επικεντρωθεί στο «δικαίωμα στη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία». Μπορούμε να στοιχηματίσουμε ότι η Ανοικτή Κοινωνία δεν θα χρειαστεί να ξοδέψει πολλά χρήματα για να “επηρεάσει” τα συμπεράσματα αυτής της εισηγήτριας.

Ο ρόλος «προοδευτικών» Πανεπιστημίων

Δεν προέρχονται όλοι οι εισηγητές από τα μεγάλα ιδρύματα που χρηματοδοτούν το σύστημα. Όταν ένας νέος κάτοχος εντολής δεν είναι από το σεράι, μερικές φορές “προσλαμβάνεται” ως μαθητευόμενος ένας άσχετος. Η δράση του Πανεπιστημίου του Έσσεξ και του Κέντρου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του, μιας δομής με «παράδοση στην υποστήριξη και φιλοξενία των ειδικών εισηγητών των Ηνωμένων Εθνών», είναι εύγλωττη από αυτή την άποψη.

Το 2012, ο Ahmed Shaheed, που πρόσφατα εξελέγη Ειδικός Εισηγητής για το Ιράν, προσλήφθηκε ταυτόχρονα από αυτό το πανεπιστήμιο ως «επισκέπτης καθηγητής» (χάρη στη χρηματοδότηση 144.500 λιρών από το Sigrid Rausing Trust) και από το City University της Νέας Υόρκης. Λίγα χρόνια αργότερα, καθώς ο Shaheed διορίστηκε εισηγητής για τη θρησκευτική ελευθερία, το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Πανεπιστήμιο του Essex και το alter ego του της Νέας Υόρκης, το Ινστιτούτο Ralph Bunche, δημιουργούν μια κοινή μονάδα για να βοηθήσει τον εισηγητή στην έρευνα, την παρακολούθηση, την προώθηση των συμπερασμάτων του. Το πρόγραμμα εργασίας αυτής της μονάδας αντιστοιχεί ακριβώς στην ατζέντα του εμπειρογνώμονα … Εχοντας αυτό το ακαδημαϊκό «έργο», ο Shaheed παρουσιάζει εκθέσεις διαποτισμένες με τη φρασεολογία «wokist» των αγγλοσαξονικών πανεπιστημίων. Σε αντίθεση με ό, τι έκαναν οι προκάτοχοί του, ανέπτυξε μια αθεϊστική και κοινοτιστική αντίληψη της θρησκευτικής ελευθερίας και προώθησε την έννοια της «ισλαμοφοβίας».

Το 2015, ο νέος Ειδικός Εισηγητής για την Υγεία, Dainius Puras, αναλαμβάνεται  με παρόμοιο τρόπο από το Πανεπιστήμιο του Essex. Γίνεται αναπληρωτής καθηγητής, επωφελείται από μια ομάδα αφιερωμένη στην εκτέλεση της εντολής του, η οποία συντάσσει τις εκθέσεις του, οργανώνει τα πολυάριθμα ταξίδια του και τις διαβουλεύσεις του … Σε ποιον δίνει λόγο αυτό το Κέντρο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων; Όπως πάντα, πρέπει να παρακολουθήσουμε τη ροή του χρήματος: Η Ανοιχτή Κοινωνία λέει ότι κατέθεσε 100.000 $ το 2017 και πάνω από 380.000 $ το 2018 “για να ενισχύσει τη δέσμευση και την ερευνητική ικανότητα του Ειδικού Εισηγητή“. Την ίδια περίοδο, ο Puras είπε ότι έλαβε μόνο 5.000 $ …

Η οικογένεια εμπόδιο στην κοινωνική συνοχή!!!

Αν η οικονομική εξάρτηση δεν ήταν αρκετή για να αποδείξει την αλληλοσυνενόηση όλων αυτών των φορέων, θα μπορούσαμε να αρκεστούμε στην ανάγνωση των εκθέσεων του Dainius Puras: καταγγέλλει την “ξενοφοβία, τις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες και άλλες μορφές διακρίσεων” ως “εμπόδια στην κοινωνική συνοχή», αμφισβητεί την ποινικοποίηση της κατανάλωσης ναρκωτικών ή την παράνομη είσοδο μεταναστών κ.ο.κ.

Η περίπτωση του Πανεπιστημίου του Έσσεξ είναι μόνο μία απεικόνιση της σύνδεσης μεταξύ πανεπιστημίων, ιδρυμάτων και ειδικών εισηγητών. Η Ανοικτή Κοινωνία έχει χρηματοδοτήσει άλλες εντολές μέσω των πανεπιστημίων της Νέας Υόρκης, του Νιου Τζέρσεϋ και του Σουνγκουνκούνκουαν, στη Νότια Κορέα. Το Ford Foundation δεν αποτελεί εξαίρεση και επίσης «υποστηρίζει» εμπειρογνώμονες μέσω των πανεπιστημίων της Νέας Υόρκης, της Ουάσινγκτον, της Αριζόνα, της Καλιφόρνιας, του Σάο Πάολο…

Δίκτυο παγκόσμιας διακυβέρνησης

Kάποιοι σφετερίστηκαν τα ανθρώπινα δικαιώματα μέσω του μηχανισμού των ειδικών διαδικασιών. “Είναι γεγονός ότι μεγάλα ιδρύματα όπως Ford, Gates ή Open Society διαπερνούν οικονομικά ολόκληρο το οικοσύστημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πέρα ​​από τα Ηνωμένα Έθνη“, γράφει ο νομικός στο τέλος της έκθεσής του. Αυτά τα μεγάλα ιδρύματα, ΜΚΟ και πανεπιστημιακά κέντρα αποτελούν το «υπόστρωμα» από το οποίο προέρχεται και από το οποίο ενεργεί ένα μεγάλο μέρος των εμπειρογνωμόνων. Αυτό το υπόστρωμα, ως ανυποψίαστο, αποτελεί ένα άτυπο δίκτυο παγκόσμιας διακυβέρνησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.»

* Ολόκληρη η έκθεση του Grégor Puppinck, διευθυντή του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δικαίου και Δικαιοσύνης (ECLJ), βρίσκεται στη διεύθυνση: https://eclj.org/the-financing-of-un-experts-report?lng=fr

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

Πηγή: VALEURS ACTUELLES – 1^η Αυγούστου 2021

του Στέφανου Παραστατίδη

Ερωτήσεις – Απαντήσεις για δασικές πυρκαγιές 

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με μεσογειακό κλίμα που σημαίνει ξηρό και θερμό καλοκαίρι και πιο βροχερό και ψυχρό χειμώνα. Η πυρκαγιά είναι αναπόσπαστο μέρος του Μεσογειακού χώρου, άρα όχι, δε συμβαίνει κάτι ξεχωριστό στη χώρα.

Όμως η δραστηριότητα του ανθρώπου και η κλιματική αλλαγή μπορεί να κάνουν τα πράγματα πιο δύσκολα. Συνεπώς η δασική πυρκαγιά πρέπει να αντιμετωπίζεται ως κάτι δεδομένο πως θα συμβεί, όπως μια καταιγίδα. Δεν είναι δυνατό να την αποτρέψουμε, άρα θα πρέπει να σχεδιάζουμε τη ζωή μας ανάλογα και να προετοιμαζόμαστε για αυτή ως κάτι που θα συναντήσουμε σε χρόνο και συχνότητα που δεν μπορούμε να καθορίσουμε.

Γιατί συμβαίνουν; 

Συμβαίνουν γιατί υπάρχει καύσιμη ύλη. Χωρίς καύσιμη ύλη δεν υπάρχει πυρκαγιά. Η καύσιμη ύλη είναι κάθε τι μπορεί να καεί από ξηρή ή χλωρή βλάστηση κάθε είδους, έως και τεχνητά υλικά. Συμβαίνουν για διάφορους λόγους. Από λάθος ή και από σκοπιμότητα ή ακόμα και από φυσικές αιτίες. Ανάλογα με το πόση είναι και σε τι κατάσταση είναι η καύσιμη ύλη, αποκτά χαρακτηριστικά η πυρκαγιά.

Επίσης, στο μεσογειακό οικοσύστημα η πυρκαγιά είναι μηχανισμός αναγέννησης και όχι καταστροφής. Η φυσική βλάστηση επανέρχεται μετά την πυρκαγιά, άρα η πυρκαγιά είναι πρόβλημα για τον άνθρωπο και τις δραστηριότητές του και όχι για τη Φύση.

Σχεδόν κάθε ημέρα, η πυροσβεστική σβήνει πυρκαγιές σε αγροτικές και δασικές εκτάσεις, όμως κάποιες αποκτούν τεράστιο μέγεθος και έκταση προκαλώντας μεγάλες καταστροφές και μπορούν να αφαιρέσουν ανθρώπινες ζωές. Αυτές οι πυρκαγιές είναι όσες βρήκαν αρκετή καύσιμη ύλη και μπόρεσαν να εξαπλωθούν γρήγορα.

Συνοπτικά, συμβαίνουν γιατί υπάρχει καύσιμη ύλη την οποία δημιουργεί η φύση και την αποξηραίνουν οι μετεωρολογικές συνθήκες.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να μη συμβαίνουν; 

Είναι βέβαιο πως δεν μπορούμε να σταματήσουμε την εκδήλωση δασικών πυρκαγιών. Συμβαίνουν πριν εμφανιστεί ο άνθρωπος στον πλανήτη και συμβαίνουν σε όλη τη διάρκεια της γνωστής ιστορίας του.

Όμως η εγκατάλειψη της υπαίθρου και η παύση των δραστηριοτήτων εκμετάλλευσης των δασών (υλοτομία, ρητίνευση κ.λπ.) συσσωρεύουν περισσότερη καύσιμη ύλη στα δάση και γύρω από αυτά. Επίσης η δημιουργία οικισμών μέσα ή γύρω από δασικές εκτάσεις αυξάνει την πιθανότητα εκδήλωσης πυρκαγιάς από λάθος ή σκοπιμότητα. Άρα αυξάνονται τα επεισόδια έναρξης πυρκαγιάς ενώ υπάρχει περισσότερη καύσιμη ύλη, συνεπώς η πιθανότητα καταστροφικών περιστατικών είναι αυξημένη.

Άρα δεν μπορούμε να της εξαφανίσουμε αλλά μπορούμε να είμαστε πιο προετοιμασμένοι για το μετριασμό των επιπτώσεων τους· και πιο προσεκτικοί για να μη δημιουργούμε νέες πυρκαγιές.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να προετοιμαστούμε πριν συμβεί;  

Είναι σημαντικό να περιοριστεί η ξηρή βλάστηση κοντά σε οικίες. Επίσης σε εξοχικές κατοικίες τα δένδρα και η κόμη τους πρέπει να είναι μακριά από την κατοικία όπως επίσης και άλλη πιθανή καύσιμη ύλη (όπως εκτεθειμένα καυσόξυλα, δεξαμενές καυσίμου θέρμανσης κ.α.). Δεν πρέπει να επιλέγονται δένδρα που έχουν υψηλή ευφλεκτικότητα (πεύκα, κουκουναριές κ.λπ.) για να φυτευτούν μέσα σε οικόπεδα.

Οι αρμόδιοι φορείς θα πρέπει να καταρτίσουν κατάλογο φυτικών ειδών με χαμηλή ευφλεκτικότητα που είναι καλά προσαρμοσμένα στο Ελληνικό κλίμα. Η επιλογή από τον κατάλογο θα πρέπει να είναι υποχρεωτική όσον αφορά στα δημόσια έργα και στην κάλυψη δημόσιου χώρου.

Σε εξοχικά με επάρκεια νερού το ποτιστικό σύστημα του κήπου μπορεί να τροποποιηθεί κατάλληλα, ώστε να προσφέρει γρήγορα μικρή αλλά ικανή ποσότητα νερού που θα αποτρέψει την εξάπλωση της πυρκαγιάς προς την οικία.

Το νομικό πλαίσιο θα πρέπει να καθορίζει την υποχρέωση και τις σχετικές ποινές για την διατήρηση σε καλή κατάσταση (όσων αφορά στην αντιπυρική προστασία) των οικοπέδων.

Οι δήμοι και οι κρατικές δομές θα πρέπει να απομακρύνουν άμεσα τα υπολείμματα κλαδεμάτων και να κρατούν καθαρές από ξηρή βλάστηση τους δημόσιους χώρους. Η βλάστηση που απομακρύνεται μπορεί να αξιοποιείται ως πηγή ενέργειας για μείωση των δαπανών απομάκρυνσής της.

Με δεδομένο πλέον, πως ο πολίτης της Ελλάδας θα συναντήσει στη ζωή του πάνω από μια φορά μια δασική πυρκαγιά (ή μια πυρκαγιά στη φύση), θα πρέπει να γίνεται επαναλαμβανόμενη ενημέρωση και εξάσκηση κατά την υποχρεωτική εκπαίδευση των μαθητών.

Τι μπορεί να βοηθήσει όταν είμαστε αντιμέτωποι με την πυρκαγιά; 

Καλό είναι να γνωρίζουμε πως η δασική πυρκαγιά συνήθως έχει την τάση να  ανεβαίνει από χαμηλότερες σε υψηλότερες θέσεις. Σκαρφαλώνει συχνότερα προς τα πάνω από ότι κατεβαίνει στα χαμηλά. Άρα αν είμαστε σε περιοχή με κλίση, επιλέγουμε να κατεβαίνουμε από υψηλότερες θέσεις σε χαμηλότερες.

Ο καπνός της φωτιάς μαρτυρά την βραχυχρόνια κίνησή της. Δεν πρέπει να είμαστε ποτέ εκεί που πηγαίνει ο καπνός.

Η φωτιά τρέχει πολύ πιο γρήγορα από τον άνθρωπο. Μπορεί να φτάσει και τα 40 km/h. Άρα δεν πρέπει να βρεθούμε στη διεύθυνση κίνησής της γιατί θα μας φτάσει.

Αν δεν υπάρχει διέξοδος, πρέπει να βρούμε κοίλωμα (χαντάκι, λακούβα κ.λπ.) για να προφυλαχθούμε, βάζοντας το πρόσωπο στο έδαφος και αναπνέοντας μέσα σε αυτό. Σε περίπτωση ανάγκης μπορούμε να σκάψουμε ή να καλυφθούμε με μη εύφλεκτα υλικά.

Το κεφάλι είναι το σημείο του σώματος που έχει τη μεγαλύτερη σημασία. Τα εγκαύματα και οι τραυματισμοί μπορούν να αντιμετωπιστούν, η ασφυξία όμως είναι ολέθρια.

Αν δεν υπάρχει χρόνος αντίδρασης επιλέγουμε να πέσουμε πάνω σε τσιμέντο, ή σε καλλιέργειες όπως αμπέλι ή άλλες που διατηρούν καθαρή από ξηρά υπολείμματα την επιφάνεια τους.

Το αυτοκίνητο δεν είναι μέρος για να προφυλαχθούμε γιατί θα εκραγεί το ρεζερβουάρ του, ενώ ταυτόχρονα θα να αναφλεχθούν όσα τμήματα είναι εύφλεκτα.

Ποιες είναι οι βασικές παρανοήσεις γύρω από τις δασικές πυρκαγιές;  

1. Ακούγονται εκρήξεις από το χώρο της πυρκαγιάς άρα είναι εκρηκτικοί μηχανισμοί; 

Οι δασικές πυρκαγιές αναπτύσσουν θερμοκρασίες πολλών εκατοντάδων βαθμών κελσίου. Πολλά αντικείμενα και υλικά μπορεί να εκραγούν, ακόμα και το τσιμέντο των κατασκευών συχνά εκρήγνυται σε αυτές τις συνθήκες. Επίσης κάθε δοχείο ακόμα και αν δεν είναι σφραγισμένο ερμητικά, λόγω της εξαιρετικά ταχείας διαστολής του αέρα μπορεί να εκραγεί. Ακόμα και μια μικρο-φυσαλίδα αέρα μέσα σε στο γυάλινο τοίχωμα ενός δοχείου, θα κάνει το δοχείο να εκραγεί. Άρα οι εκρήξεις είναι συνήθως αποτελέσματα της πυρκαγιάς και όχι η αιτία της. Οι εμπρηστικοί μηχανισμοί δεν έχουν ανάγκη έκρηξης για να λειτουργήσουν. Αρκεί, ένα εύφλεκτο υγρό και μηχανισμός ανάφλεξης.

2. Δε φυσάει άρα δεν κινδυνεύουμε από δασικές πυρκαγιές.  

Η δασική πυρκαγιά δεν έχει ανάγκη κάποιο μετεωρολογικό καθεστώς για να εξαπλωθεί. Αντίθετα, όταν ξεκινά, λόγω της παραγωγής θερμότητας, δημιουργούνται ισχυρά ανοδικά ρεύματα και αυτά με τη σειρά τους δημιουργούν τοπικές μετεωρολογικές συνθήκες οι οποίες πλέον επηρεάζουν την πορεία της δασικής πυρκαγιάς (μαζί με τη χωρική κατανομή της καύσιμης ύλης γύρω από το μέτωπο της φωτιάς). Άρα ακόμα και με συνθήκες άπνοιας εφόσον η πυρκαγιά ξεκινήσει, μπορεί να κινηθεί με αρκετά μεγάλη ταχύτητα και να επιταχύνει την εξάπλωσή της.

3. Μπορώ να σβήσω την πυρκαγιά που έρχεται στο οικόπεδο μου με δικά μου μέσα, άρα δεν μετακινούμαι. 

Το μέτωπο της πυρκαγιάς, δηλαδή η γραμμή της που υπάρχει εμφανής φλόγα, η θερμοκρασία είναι συχνά μερικών εκατοντάδων βαθμών κελσίου. Ακόμα και εάν μπορούσε να διασφαλίσει την ομαλή του αναπνευστική λειτουργία (κάτι εξαιρετικά δύσκολο χωρίς ειδικό εξοπλισμό), δεν είναι δυνατό να αντέξει την υψηλή θερμοκρασία ακόμα και από απόσταση αρκετών μέτρων. Το σημαντικότερο όμως είναι πως τα αντικείμενα αναφλέγονται χωρίς να έρθουν σε επαφή με τη φλόγα. Μια στέγη μπορεί να αναφλεγεί πριν την φτάσει η φλόγα. Πλαστικά χρώματα, ξύλα, υφάσματα και άλλα υλικά, αναφλέγονται χωρίς να τα ακουμπήσει η φλόγα. Συνεπώς, αν κάποιος βρεθεί κοντά στο μέτωπο μιας δασικής πυρκαγιάς, δε θα δει να πλησιάζει η φωτιά αλλά θα βιώσει φωτιά από όλες τις κατευθύνσεις (από όπου υπάρχουν υλικά που μπορεί να αναφλεχθούν) και θα εγκλωβιστεί θανάσιμα. Άρα, δεν είναι δυνατό να σβήσει κάποιος μια δασική πυρκαγιά που πλησιάζει το σπίτι του, αντίθετα το πιθανότερο είναι να κινδυνεύσει σοβαρά.

4. Μπορούμε να αντικαταστήσουμε δασικά φυτά με άλλα; 

Το κλίμα διαμορφώνει και τη φυσική βλάστηση. Ο λόγος που κυριαρχούν συγκεκριμένα φυτικά είδη είναι γιατί αυτά μπορούν να επιβιώσουν στις συγκεκριμένες ατμοσφαιρικές και εδαφολογικές συνθήκες. Άρα, κυρίως ανάλογα με το διαθέσιμο νερό και τις θερμοκρασιακές τιμές αναπτύσσονται και τα κατάλληλα φυτικά είδη. Δεν θα επιβιώσει και δε θα εξαπλωθεί ο ευκάλυπτος ή η ακακία στη θέση του πεύκου γιατί απλά δεν το επιτρέπουν οι διαθέσιμοι πόροι. Αξίζει να σημειωθεί πως το πεύκο είναι ένα από τα λιγότερο απαιτητικά δένδρα σε νερό και θρεπτικά συστατικά, γιαυτό κυριαρχεί στα πεδινά και παραθαλάσσια μέρη.

Δεν μπορούμε λοιπόν να αντικαταστήσουμε τα δασικά φυτά, αλλά μπορούμε να μην τα επιλέγουμε για αστικά και περιαστικά άλση και πρέπει σταδιακά να αντικατασταθούν από άλλα φυτά μέσα στον αστικό ιστό.

5. Εμφανίστηκαν πολλές εστίες φωτιάς όταν ξεκίνησε η πυρκαγιά. Υπήρχε κάποιος οργανωμένος εμπρησμός; 

Όταν ξεκινά μια δασική πυρκαγιά και ανάλογα με την καύσιμη ύλη, δημιουργεί ένα ισχυρό ανοδικό ρεύμα αέρα πάνω από αυτή, που παρασύρει φλεγόμενα τμήματα καύσιμης ύλης από την επιφάνεια του εδάφους προς τα πάνω. Αυτά μπορεί να φτάσουν σε μεγάλο ύψος και κατόπιν να ξαναπέσουν στο έδαφος. Η πυρκαγιά είναι σαν μια έκρηξη που τροφοδοτεί τη γειτονία της με καιόμενα τμήματα καύσιμης ύλης. Είναι απίθανο να δούμε μια πυρκαγιά που να μην δημιουργήσει πολλαπλές εστίες γύρω της με τον τρόπο που αναφέρθηκε πριν. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που μπορεί να κυκλωθεί μια ομάδα ανθρώπων που είναι κοντά σε ένα μέτωπο πυρκαγιάς. Άρα οι πολλαπλές εστίες είναι μέρος του φυσικού μηχανισμού της δασικής πυρκαγιάς, κάτι που δεν αποκλείει και τη συνύπαρξη κακόβουλης ενέργειας.

6. Όπου καεί το δάσος μπορεί να εγκατασταθεί χρήση που δεν ήταν συμβατή όσο υπήρχε δάσος;  

Όχι, εκεί που υπήρχε δάσος (σύμφωνα με τα σύνολα αεροφωτογραφιών 1946 και μεταγενέστερα και τις πράξεις χαρακτηρισμού) είναι πάντα δάσος. Επίσης οι ανεμογεννήτριες για τις οποίες γίνεται συχνά λόγος, δεν είναι ασύμβατες με το δάσος. Μπορούν νόμιμα να εγκατασταθούν σε δασικές εκτάσεις, εφόσον όμως πληρούνται και διάφορες άλλες προϋπόθεσης. Αντίθετα, το κάψιμο μια δασικής έκτασης μπορεί να καθυστερήσει την αδειοδότησή τους, ενώ η ύπαρξη δάσους δεν εμποδίζει την αδειοδότησή.

Παρά την κατοχύρωση των δασικών εκτάσεων ως πάντα δασικές, δίνονται αντικρουόμενα μηνύματα από τις κυβερνήσεις δίνοντας δυνατότητα τακτοποίησης δασικών αυθαίρετων.

Υπάρχει λύση για το θέμα; 

Η λύση όπως πάντα βρίσκεται στη δουλειά, την οργάνωση και τη συνεργασία. Στην πραγματικότητα οι πυρκαγιές όπως οι τελευταίες σβήνουν μόνες τους, όταν τελειώσει η καύσιμη ύλη ή όταν η φωτιά επιστρέψει στα καμένα ή όταν επικρατήσει ισχυρή βροχόπτωση. Οι δυνάμεις πυρόσβεσης, όσα μέσα και άνδρες αν διαθέτουν, δεν κατασβήνουν τη φωτιά αλλά προστατεύουν ζωές και περιουσίες (όσο είναι δυνατό). Στην ουσία παρεμποδίζουν τη φωτιά ώστε να μη στραφεί σε ευαίσθητους στόχους. Το κόστος αποκατάστασης των ζημιών είναι πάντα χαμηλότερο από το κόστος οργάνωσης και προετοιμασίας.

Συνεπώς, με δεδομένο πως η δασική (ή φυσική) πυρκαγιά είναι βέβαιη, πρέπει να επικεντρωθούμε στην διαρκή και λειτουργική συνεργασία πολίτη-κράτους.

Το Δάσος πρέπει να αποσφραγιστεί και να αναπτυχθούν σε αυτό συμβατές χρήσεις όπως υλοτομία, ρητίνευση κ.λπ. Μέσω της ολοκλήρωσης του Κτηματολογίου και των Δασικών Χαρτών θα γίνει σαφής η χρήση γης σε κάθε περιοχή της χώρας και θα πρέπει σταδιακά να αποκλειστούν φυτικά είδη και διαπλάσεις που δημιουργούν συνθήκες κατάλληλες για πυρκαγιά.

Οι πολίτες πρέπει να έχουν την καλύτερη ενημέρωση και ενεργή συμμετοχή στα θέματα της φύσης και της προστασίας από τις δασικές πυρκαγιές.

Μάριος Λ. Ευρυβιάδης, 8 Αυγούστου 2021

Στις 19 Απριλίου 1991 στην Υποεπιτροπή για την Ευρώπη της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, που προήδρευε ο Joe Biden, υπήρξαν Ακροάσεις για την Κύπρο. (Cyprus: International Law and Prospects for Settlement).

Προσκεκλημένος ως μάρτυρας ήταν ο Matthew Nimetz.  Από το 1977 μέχρι το 1980 ο κ. Nimetz διετέλεσε Υφυπουργός και Σύμβουλος στο Αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών κσι ειδικός εκπρόσωπος γις την Κύπρο επί Προεδρίας Κάρτερ. Πρωτοστάτησε για την άρση του μερικού αμερικανικού εμπάργκο όπλων κατά της Τουρκίας το 1978. Ο κ. Nimetz αυτοπαρουσιάζεται ως ο συγραφέας του λεγόμενου Αμερικανο- Άγγλο-Καναδικού σχεδίου για την Κύπρο.

Παρακάτω, σε δική μου ελεύθερη μετάφραση, θα βρείτε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα που συσχετίζει την άρση του εμπάργκο με την Αμμόχωστο. Το απόσπασμα μιλά μόνο του.

Sarbanes: Συνδέσατε την επιστροφή των Βαρωσίων με μια γενικότερη προσέγγιση για λύση στην Κύπρο;

Nimetz: Θα πρέπει να πάω πίσω, Γερουσιαστή. Πραγματικά δεν θυμάμαι. Θυμάμαι είχαμε ένα συγκεκριμένο…

Sarbanes: Ώστε στην πραγματικότητα μου λες βρεθήκατε σε μία θέση να μην αποσπάσετε τίποτα για την άρση του εμπάργκο.

Nimetz: Η άρση του εμπάρκο είχε τη δική της λογική λόγω των συμφερόντων ασφαλείας μας στην Τουρκία. Και τότε διαπραγματευτήκαμε και μια νέα συμφωνία για βάσεις και συνεργασία, την οποία διαπραγματεύθηκα εγώ, και ήταν πολύ σημαντική για μας.

Sarbanes: Βρίσκεσαι ενώπιον της Επιτροπής σήμερα και μας λες, όπως καλύτερα εσύ γνωρίζεις, πως πρέπει να βάζουμε πίεση και να δείχνουμε ενδιαφέρον σε ζητήματα όπως η Κύπρος. Και είχατε στα χέρια σας εκείνη την περίοδο ένα εξαιρετικά σημαντικό όπλο. Και στην ουσία το εγκαταλείψατε και εισπράξατε το απόλυτο μηδέν για την Κύπρο. Και εννοώ ότι θα ήσασταν, αν χρησιμοποιούσατε αυτό το όπλο, θα ήσασταν σε μια πολύ καλύτερη θέση, αλλά δεν πήρατε τίποτα.

Nimetz: Όχι. Δηλαδή…

Sarbanes: Και εγώ νόμιζα τότε πως θα πέρνατε πίσω τα Βαρώσια.

Νimetz: Έτσι νομίζαμε κι εμείς.

Sarbanes : Ρωτώ καταρχήν, και άσχετα με το τελικό σχέδιο για την λύση του κυπριακού. Είναι σωστό το ερώτημά μου;

Nimetz: Έτσι νομίζαμε κι εμείς. Πρέπει να πάμε πίσω στα πρακτικά για να δούμε τι ακριβώς συνέβαινε χρονολογικά. Αλλά αποτελεσματικά δεν πήραμε τίποτε για την Κύπρο. Κανένας δεν πήρε τίποτε για την Κύπρο.

(Αγγλικό πρωτότυπο : “We thought so too. We have to go back in the record on the timing of that. We got effectively nothing on Cyprus. No one has gotten anything on Cyprus).

Sarbanes: Μα είχατε να κερδίσετε τα περισσότερα τότε.

Nimetz: Είχαμε, όμως, Γερουσιαστή και τα πάντα να χάσουμε.

Sarbanes: Διότι είχατε ένα εξαιρετικό όπλο στα χέρια σας και το αφήσατε να φύγει και δεν κάνατε τίποτα καθόλου. Τίποτε για το ζήτημα. Και όπως γνωρίζεις πολεμούμε το πρόβλημα από τότε.

Παρακάτω θα βρείτε το αμερικανικό απόσπασμα.

Sarbanes-Nimetz, 1991.

“Cyprus: International Law and the Prospects for Sttlement”. Hearings: Subcommittee on European Affairs, U.S. Senate, Committee on Foreign Relations, 102nd Congress, 1st Session, April, 17, 1991, p.52.

[The Sarbanes – Nimetz 1991 exchange that appears below is citied

in Marios L. Evriviades, “United States Strategic Interests and the Policy of Partition”, in Rossides, Eugene T. and Coufoudakis, Van. Double Standards and the Rule of Law. (Washington, D.C. : American Hellenic Institute, 2002), pp.242-243.]

Sarbanes: Did you link the return of Verosha [sic] to the more general approach for [a Cyprus solution]?

Nimetz: I would have to go back, Senator. I really do not remember. As I recall, we had a specific…

Sarbanes: So you, in effect, were in the position of getting nothing for the lifting of the embargo [1975-78, partial arms embargo imposed on Turkey for using US Defense arms aggressively in its 1974 attack on Cyprus].

Nimetz: Well, the lifting of the embargo stood on its own because we had real security interests in Turkey. And then we negotiated a new base and cooperation agreement which I negotiated which was very essential.

Sarbanes: You are here today telling us, you know, people ought to put the pressure on and take an interest. And you had in your [hands] at the time a tremendously significant weapon [for a Cyprus solution]. You had in effect let go of it and got absolutely nothing on Cyprus. Now, you may not have gotten the full resolution of Cyprus. I mean, that would have been – if that could have been done, that would have been even better, but you did not get anything.

Nimetz: Nope[sic]. Well we…

Sarbanes: And I thought at the time that you had a – you were going to get Verosha [sic]-

Nimetz: We thought so too.

Sarbanes: [continuing]: Just as a starter, unrelated to the ultimate plan. Is that not correct?

Nimetz: We thought so too. We have to go back in the record on the timing of that. We got effectively nothing on Cyprus . No one has gotten anything on Cyprus.

Sarbanes: Well, but you had the most to get at the time.

Nimetz: Well also, Senator, had the most to lose.

Sarbanes: Because you had a tremendous weapon in your hands, and you let it go and you did not get anything at all. Nothing on this issue. And, you know we had been wrestling with it ever since.