Αρχική Blog Σελίδα 2217

On Geoeconomics

0

There’s a shift underway that could change the rules in the global system.

Last week, I spoke and moderated at several conferences in person – a rare thing since the pandemic began – whose topics ranged from defense and security to regional commerce to European affairs. The common denominator, of course, was geopolitics, but what struck me most about my conversations was that, rather than the withdrawal from Afghanistan or the elections in Germany, nearly everyone was concerned foremost by inflation and the green economic shift underway in Europe.

In fact, nearly every conversation had one thing in common: Our society’s economic challenges in light of the pandemic. Until August, inflation was generally triggered by the energy sector and by a narrow set of goods such as semiconductors whose price increases were linked to the supply chain crisis. But, as evidenced by recent upticks in food and services prices, it seems as though the effects are widening. Bad weather conditions, unusual droughts and floods that destroyed harvests, often cited as the collateral damage of climate change, have contributed to an increase in food prices.

And though that was the case even before the pandemic started, the pandemic has indeed exposed the vulnerabilities in the food system, impacting production, supply and delivery. Increased ocean freight rates, higher fuel prices and a shortage of truck drivers are pushing up the cost of transportation services. Moreover, the pandemic created difficulties for producers to access the labor force they need to get crops delivered in due time (to say nothing of the workers needed to deliver and distribute other goods). Such was the case for tomatoes, oranges and strawberries producers in Europe in 2020. In Australia, industry groups fear that pandemic-related challenges could derail what is expected to be a stellar crop of winter grains this season.

The food industry is hardly the only industry grappling with these kinds of challenges. An explanation put forward by HR specialists cites the fact that there seems to be a mismatch between the industries hiring and those seeking jobs, a development apparently borne out by the uneven recovery in different industries. Another explanation refers to the fact that, during the pandemic, many workers moved away from the cities where they worked, leaving their jobs unfilled until there is a better sense of when the pandemic may subside. This speaks to the importance for the workforce to be able – and willing – to migrate from one place to another.

Global Socioeconomic Polls
(click to enlarge)

For the first time, we’re seeing both high unemployment and high inflation – something that is abnormal when economies are recovering from recession, and just generally abnormal. Inflation typically comes alongside recovery and growth, which typically lowers unemployment. The problem is that inflation is unbalanced: There are too many jobs and too few people willing to take them.

Rising Unemployment and Inflation
(click to enlarge)

The summer of 2021 has been anything but normal, of course. The pandemic is not over. The Delta variant, combined with low vaccination rates, has pushed COVID-19 infections up again and has thus slowed the service sector’s recovery. In addition to supply shortages cutting into both consumer and business spending worldwide, a steady wave of grim news concerning Afghanistan, global political stability, and also extreme events like hurricanes and wildfires have eroded consumer confidence.

Composite Leading Indicator (CLI)
(click to enlarge)

Confidence is essential for an economy to function. The pandemic has shown once more how vulnerable our current social system is. As with the 2008 global financial crisis, people are witnessing firsthand the negative effects of globalization, even as they reconcile the fact that interconnectivity and interdependency are realities that cannot be quickly undone. It’s only reasonable that they question the current rules of the game if those rules create pain and suffering.

And, after all, it is the people’s tolerance for pain that triggers political change. With so much general discontent with the way that the global system works, the idea that there is something inherently wrong with our society has in its own way advanced the conversation on sustainability and climate change. The perception that we live in a fragile world demands that we ask our governments to fortify our very existence – all while stabilizing the economy. To be sure, it’s a radical change, one that requires socio-economic restructuring.

From a geopolitical point of view, states are asked to make use of their economic power to secure safe and stable living conditions for their people. This has long been the case, but the urgency of needed changes at a time of intense international economic competition makes for the transformation of geopolitics into geoeconomics. The traditional meaning of geoeconomics is that nations employ foreign trade tools to achieve imperatives. In the current context of deeply uncertain times – thanks to the pandemic, climate change and the digital revolution – the geoeconomic function of the nation-state refers to making use of economic tools to achieve political goals and to increase the nation-state’s power. Controlling the markets, managing trade surpluses and making use of economic sanctions or strategic investments to enhance political influence are part of the arsenal a country can use to build, maintain and increase its economic power.

But what is economic power? How can we measure it, given the complexity of the pandemic times we live in? Real gross domestic product growth and trade dependencies give just some basic ideas of the economic stability of a country. With the pandemic, we have learned that the power of disposition over strategic raw materials plays an important role in keeping strategic sectors alive. What constitutes a strategic sector, and therefore a strategic raw material, also changes by location and time. Oil is not as powerful now as it was in the 1970s. Water supply, while essential for everyone, is more strategically valuable in some places than others. Extreme phenomena attributed to climate change also pose specific questions in the longer term. The ability to produce technological innovation will give countries influence over critical infrastructure and therefore enable them to secure their stability in times of extreme events such as droughts and pandemics.

At the same time, the ability for a country to enforce international standards and norms is key to setting the rules for the global economic system and for exerting influence over other states. With globalization, we already have countries using different norms operating in the same market economy, but accessing strategic markets is still difficult due to the prevalence of Western-based standards.

There are therefore three elements a state should focus on in building its geoeconomic strategy. First, it needs to retain the economic strength it currently has. Second, it needs to reduce one-sided economic dependencies. Third, it needs to develop a strategy that captures and expands on the value of its economic strength. In taking these three steps, the state focuses on defining its economic strengths, which are ultimately shaped by the population. The state’s human resources are its most valuable asset for geoeconomic strategy, particularly in uncertain times.

This is why the unstable relationship between inflation and unemployment needs to be taken as a serious signal of economic restructuring. Human behavior wrought by human pain is potentially triggering a revolution that could change the rules in the global system.

geopoliticalfutures.com

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ

7
Οι ρίζες της εξάρτησης και της κακοδαιμονίας της χώρας (διχόνοια, κοταμπασισμός κα) τέθηκαν πριν, ακόμη, ολοκληρωθεί η Επανάσταση του ’21.
Πρωταγωνιστής ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος, αγαπημένο ιστορικό πρόσωπο των “εκσυγχρονιστών”. Στον Μαυροκορδάτο γίνονται οι απώτερες αναφορές του “εκσυγχρονιστικού” ρεύματος.
Μια διχασμένη, ευνουχισμένη απο τον κοτζαμπασισμό και ηττημένη μερικές φορές επαναστατική εξέλιξη αναζητούσε προστάτες για να την σώσουν. Και ο Μαυροκορδάτος τους βρήκε στην Αγγλία. Αλλά και οι άλλοι πρωταγωνιστές της Επανάστασης έγερναν στις άλλες δυνάμεις της εποχής: Γαλλία και Ρωσία.
Η Ελλάδα απο τότε δεν ανέκαμψε. Δεν ολοκλήρωσε την Επανάσταση ούτε εδαφικά (αν όχι το μεγαλύτερο, ένα πολύ σημαντικό μέρος και, κυρίως, το οικονομικά και πολιτισμικά πιο προβεβλημένο μέρος του ελληνισμού έμεινε εκτός εθνικού κράτους), ούτε κυριαρχικά. Δεν απέκτησε ποτέ την ανεξαρτησία της. Η εθνική ανεξαρτησία δεν είναι κάτι που κατακτήθηκε με την Επανάσταση και στην πορεία απωλέσθηκε. Η εξάρτηση βρίσκεται στον γενετικό κώδικα του νέου ελληνισμού.
Ουσιαστικά οι ηγέτες της Ελλάδας είναι, πάντοτε, τοποτηρητές των Δυνάμεων. Και προσπαθούν να διαχειριστούν προς όφελος των Δυνάμεων τις ελληνικές υποθέσεις.
Απο τον κανόνα αυτό δεν έχει ξεφύγει καμιά κυβέρνηση. Για να μην χαθούμε στο ιστορικό παρελθόν και να έρθουμε στο σήμερα, απο τον κανόνα αυτό δεν ξέφυγε ούτε η χθεσινή κυβέρνηση που υποτίθεται, εκφράζει την Αριστερά, ούτε η σημερινή που εκφράζει το φιλελεύθερο ρεύμα. Με δύο λόγια όλο το πολιτικό φάσμα είναι εξαρτημένο και αλλοτριωμένο.
Οι Δυνάμεις, έχουν τη δύναμη να αλλάζουν τις κυβερνήσεις αν δεν τους κάνουν τα θελήματα. Επέβαλαν έναν πρωθυπουργό που δεν γνώριζε ότι στη θάλασσα υπάρχουν σύνορα και άλλαξαν αρκετούς πρωθυπουργούς του μη αριστερού χώρου που, απλώς, προβληματίστηκαν για τον βαθμό και το βάθος της εξάρτησης, όχι για την εξάρτηση. Η εξάρτηση είναι δεδομένη. Τα μνημόνια ήταν όπως οι ήττες της Επανάστασης τις οποίες καλούντο οι Δυνάμεις της εποχής να τις διαχειριστούν για να μην σβήσει η επαναστατική φλόγα. Τότε είχαν αποφασίσει να δημιουργήσουν ένα μικροελλαδικό κράτος διότι τους βόλευε στα γεωπολιτικά τους σχέδια. Σήμερα, αποφάσισαν να το διατηρήσουν ως αποικία διότι καθε άλλη επιλογή θα ήταν χειρότερη.
Διαμορφώθηκε, έτσι, ένα κράτος χωρίς αυτοπεποίθηση, φοβικό απέναντι στην Τουρκία την οποία αν αποφασίσει να αντιμετωπίσει μπορεί και υπόδουλο στα μεγάλα κέντρα της Δύσης. Η υποδούλωσή του βάθυνε με την τελευταία οικονομική κρίση. Η Ελλάδα δεν υφίσταται.
Μέσα σαυτό το πλαίσιο, λοιπόν, οι “κυβερνήσεις” της χώρας πρέπει να διαχειριστούν την πολιτική των Δυνάμεων απο τις οποίες εξαρτώνται λειαίνοντας συνεχώς τις γωνίες των εθνικών του συμφερόντων. Έτσι είχαμε μια σειρά μικρών, όπως παρουσιάστηκαν, αλλά στο σύνολό τους σημαντικών απωλειών και τώρα την εγκατάλειψη της έννοιας της ΑΟΖ. Γύρω απο την ΑΟΖ δεν παίζεται μόνο το ψάρεμα η οι υδρογονάνθρακες. Παίζεται η αξιοπιστία και η ύπαρξη της χώρας.
Και ο Υπουργός εξωτερικών και ο Πρωθυπουργός (δεν νοείται δημόσια διάσταση) εγκαταλείπουν την ιδέα της ΑΟΖ για λόγους … οικολογικούς. Δεν θέλουμε να μολύνουμε το περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου και, προφανώς, θα αφήσουν τον ρόλο αυτό, μάλλον, στην Τουρκία. (Μηδένα προ του τέλους μακάριζε. Ο ΥΠΕξ χειροκροτήθηκε απο το ελληνικό κοινό όταν πριν λίγους μήνες στην Άγκυρα ύψωσε τη φωνή του. Αλλά, πριν αλέκτωρ λαλήσαι…)
Η Τουρκία δεν είναι μια δύναμη που δεν αντιμετωπίζεται. Θέλει, όμως, πολιτική βούληση γι αυτό. Και η βούληση αυτή δεν υπάρχει . Όλες οι κινήσεις της κυβέρνησης και οι τοποθετήσεις σε κρίσιμες θέσεις παραπέμπουν σε μια λογική “μην κάνουμε τίποτε και εκτεθούμε στους ξένους”. Με αυτήν την νοοτροπία ούτε καν προτεκτοράτο δεν μπορείς να διατηρήσεις.
Το κακό είναι πως με την επίκληση ατυχών ιστορικών στιγμών που με κακή προετοιμασία η χώρα έχασε και εξαρτήθηκε ακόμη περισσότερο, το αποδομητικό, “εκσυγχρονιστικό” ρεύμα του οποίου σύγχρονος ηγήτωρ υπήρξε ο Σημίτης, και σε λαϊκό επίπεδο συντάσσεται με την φοβική λογική των υποχωρήσεων. Η Τουρκία διεκδίκησε πέραν των ορίων του Διεθνούς Δικαίου και η Ελλάδα υποχώρησε ή η ελληνική κυβέρνηση ψάχνει τον τρόπο να υποχωρήσει χωρίς να φανεί. Με την διαχείριση και της πληροφόρησης και την ενεργοποίηση του κομματικού στρατού ο οποίος προκρίνει το κομματικό συμφέρον απο το συμφέρον της κρατικής συλλογικότητας στην οποία ανήκουμε.
Με δύο λόγια, η Ελλάδα μπορεί να αντιμετωπίσει την Τουρκία χωρίς να κάνει πόλεμο. Με εξοπλισμούς, βεβαίως, καλή οργάνωση και στελέχωση και επίδιεξη αποφασιστικότητας. Αυτά, όμως, προϋποθέτουν ανεξάρτητη σκέψη για την διαμόρφωση πολιτικής βούλησης και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί.
Φοβάμαι πως και πάλι θα υποχωρήσουμε όπως όλα δείχνουν.
Διακόσια χρόνια δεν άλλαξαν ούτε ο κοτζαμπασισμός, ούτε η υπόδουλη νοτροπία, ούτε ο φόβος προς την Τουρκία. Έστι, όμως, δεν οικοδομείται σύγχρονο κράτος.
Π.Σαβ

Το κύκνειο άσμα της προδομένης ΑΟΖ: Τότε ποιος ήταν ο λόγος που την οριοθετήσαμε με την Αίγυπτο;

0
epa08812992 Greek Prime Minister Kyriakos Mitsotakis (R) meets with Egyptian President Abdel Fattah al-Sisi (L) at the Maximos Mansion in Athens, Greece, 11 November 2020. Egyptian President Abdel Fattah al-Sisi is in Greece for a two-day visit. EPA/COSTAS BALTAS / POOL

Του ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΚΑΡΥΩΤΗ

Εδώ και 39 χρόνια προσπαθώ να πείσω τους συμπατριώτες μου για την αξία αυτής της τόσο ζωτικής για τα εθνικά μας συμφέροντα έννοιας της ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη). Ξεκίνησα, λοιπόν, έναν ανηφορικό δρόμο, δημοσιεύοντας βιβλία και άρθρα στα ελληνικά και αγγλικά, προφανώς εις ώτα μη ακουόντων.

Πέρασαν σχεδόν τέσσερις δεκαετίες και όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 1982 αγνοούσαν, επιδεικτικά, την ΑΟΖ μέχρι το 2019, όταν ανήλθε στην εξουσία η Νέα Δημοκρατία.

Ήταν η πρώτη κυβέρνηση που ασχολήθηκε σοβαρά με την ΑΟΖ, προχωρώντας σε πρακτικά βήματα. Οριοθέτησε ΑΟΖ με την Ιταλία και μετά προέβη σε μια προβληματική, μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο. Τώρα, πολύ σωστά, θέλει να προσφύγει  στην Χάγη  για την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Αλβανία.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τόνισε ότι η μοναδική μας διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας και τίποτε άλλο. Μερικές φορές βέβαια προκαλούν σύγχυση οι δηλώσεις του ότι η μοναδική μας διαφορά είναι οι «θαλάσσιες ζώνες», διότι στις θαλάσσιες ζώνες περιλαμβάνεται και η αιγιαλίτιδα ζώνη.

Τέλος, στο κάδρο εμφανίζεται  και ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας, που κτύπησε το χέρι του κα ύψωσε την φωνή του (big deal, όπως θα έλεγαν οι Αμερικανοί) στον Τσαβούσογλου και έτσι έγινε το αγαπημένο παιδί κάποιων διεθνολόγων.

  • Αλλά ξαφνικά όλα άλλαξαν. Ο Νίκος Δένδιας αποφάσισε ότι πρέπει να σταματήσουμε τις έρευνες στις θάλασσές μας για τους υδρογονάνθρακες της Ανατολικής Μεσογείου. Μέσα στην τραγωδία της πανδημίας και των πυρκαγιών, η ελληνική κοινωνία δεν έχει συνειδητοποιήσει την τραγωδία της ΑΟΖ.

Έχω μια απορία και θα εκτιμούσα εάν ο κύριος Δένδιας μπορούσε να μου την απαντήσει. Ποιος ήταν ο λόγος που οριοθετήσαμε ΑΟΖ με την Αίγυπτο; Ποιος είναι ο λόγος που θέλουμε να οριοθετήσουμε ΑΟΖ με την Λιβύη και την Αλβανία; Μόνο για να υπονομεύσουμε του Τουρκολιβυκό μνημόνιο;

Η οριοθέτηση με την Λιβύη είναι κρίσιμη, διότι η πληθώρα των υδρογονανθράκων μας βρίσκεται νότια της Κρήτης! Αλλά εμείς ξαφνικά δεν θέλουμε υδρογονάνθρακες.

Σε συνέντευξή του στο Arab News ο Ελληνας ΥΠΕΞ τόνισε  με στόμφο:

«Το Αιγαίο είναι ένας παράδεισος στη γη. Η Ελλάδα δεν σχεδιάζει στο άμεσο μέλλον να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου. Δεν σκοπεύουμε να το μετατρέψουμε σε Κόλπο του Μεξικού.»

Αραγε δεν γνωρίζει, ότι οι Αμερικανοί μας έχουν από μακρού ενημερώσει ότι το Αιγαίο δεν διαθέτει υδρογονάνθρακες; Ακόμη και οι Τούρκοι το γνωρίζουν και για αυτό έχουν μεταφέρει το ενδιαφέρον τους στην Ανατολική Μεσόγειο υιοθετώντας το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

ΧΑΡΤΗΣ ΥΔΡΟΓΟΝΑΘΡΑΚΩΝ ΣΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Η ιστορία του Ελληνισμού είναι συνυφασμένη με τη θάλασσα. Μας έχουν περικυκλώσει οι υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο και εμείς χαζεύουμε τους Κύπριους, τους Αιγύπτιους και τους Ισραηλινούς που τους εκμεταλλεύονται και τους Τούρκους που τους ονειρεύονται.

Το φάντασμα της ΑΟΖ θα στοιχειώσει, εάν δεν ξυπνήσουμε σύντομα. Ακούγεται μονότονα ότι η παγκόσμια κοινότητα ασχολείται, με αυξανόμενο ενδιαφέρον, με το θέμα της ΑΟΖ, ενώ εμείς συνεχίζουμε να κοιμόμαστε τον “ύπνο του δικαίου”.

Ο Αντώνης Φώσκολος και ο Ηλίας Κονοφάγος, ειδήμονες σε θέματα υδρογονανθράκων, είχαν επισκεφτεί το Μέγαρο Μαξίμου την εποχή που ήταν πρωθυπουργός ο Αντώνης Σαμαράς και τον ενημέρωσαν για τον ορυκτό μας πλούτο, αλλά ο Σαμαράς έβαλε στο συρτάρι τα στοιχεία που του έδωσαν οι δυο επιστήμονες. Αυτοί, βέβαια, συνεχίζουν μέχρι σήμερα να γράφουν για τους ελληνικούς υδρογονάνθρακες αλλά όλες οι κυβερνήσεις τους αγνοούν.

Σε ένα από τα άρθρα του ο Αντώνης Φώσκολος αναφέρει ότι αποθέματα φυσικού αερίου της λεκάνης της Ανατολικής Μεσογείου είναι τεράστια. Ο Ηλίας Κονοφάγος σε μία από τις μελέτες του παραθέτει παρόμοια στοιχεία.

Σήμερα, το Δέλτα του Νείλου, η Λεκάνη της Λεβαντίνης, η Λεκάνη του Ηροδότου και η περιοχή της Νότιας Κρήτης αποτελούν κομβικά σημεία ενεργειακού πλούτου,  καθότι κρύβουν τεράστιες ποσότητες υδρογονανθράκων. Αυτά κοιτάσματα ήταν γνωστά στους Αμερικανούς από έρευνες που έγιναν την περίοδο 1955-1957 στο τρίγωνο Μάλτας-Ελλάδας-Αιγύπτου, αλλά αποφάσισαν τότε να μη δημοσιοποιήσουν τα αποτελέσματα αυτών των ερευνών.

Κύριοι Φώσκολε και Κονοφάγο, τα κοιτάσματα  των οικοπέδων νοτιοδυτικά της Κρήτης που έχει αναλάβει να εξερευνήσει η κοινοπραξία ExxonMobil, Total και ΕΛΠΕ δεν πρόκειται να βγουν ποτέ στην επιφάνεια. Έτσι, σταματείστε να κουράζεστε αναδεικνύοντας τη σημασία τους για την Ελλάδα.

Είναι αξιοσημείωτο ότι καμία κυβέρνηση, σήμερα, στον πλανήτη Γη δεν έχει  αποφασίσει να εγκαταλήψει πρόωρα τις έρευνες υδρογονανθράκων. Ήδη η Κύπρος ανακοίνωσε ότι στο τέλος Νοεμβρίου με αρχές Δεκεμβρίου αρχίζει η επανέναρξη των γεωτρήσεων στην ΑΟΖ της Κύπρου από την κοινοπραξία ExxonMobil – Qatar Petroleum. Ελπίζω ο κ. Δένδιας να μην τηλεφώνησε στον κ. Χριστοδουλίδη και να το επιπλήξει για αυτή του την ενέργεια.

  • Ανακήρυξη ΑΟΖ

Έίναι ενδιαφέρον  ότι διάφοροι διεθνολόγοι ζητούν η Ελλάδα να ανακηρύξει την ΑΟΖ χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι το έχει ήδη πράξει, πρώτα με την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Ιταλία και μετά με την οριοθέτηση με την Αίγυπτο.

Όλοι γνωρίζουν ότι το Ισραήλ και η Βενεζουέλα διαθέτουν ΑΟΖ χωρίς να την έχουν ανακηρύξει. Συγκεκριμένα και τα δύο κράτη είναι από τα τέσσερα που ψήφισαν κατά της UNCLOS το 1982. (Τα αλλά δύο ήταν οι ΗΠΑ και η Τουρκία).

Το Ισραήλ και η Βενεζουέλα όμως οριοθέτησαν ΑΟΖ με τα γειτονικά τους κράτη και δεν υπάρχει κανείς στον κόσμο που να υποστηρίζει ότι τα δύο αυτά κράτη δεν διαθέτουν ΑΟΖ.

Κοιτάξτε την οριοθετημένη ΑΟΖ της Βενεζουέλας. Δυο από τα κράτη με τα οποία οριοθέτησαν ΑΟΖ είναι η Αμερική και η Γαλλία, διότι κάποια από τα νησιά της περιοχής ανήκουν σ’ αυτές τις χώρες .

ΧΑΡΤΗΣ ΤΗΣ ΑΟΖ ΤΗΣ ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑΣ

Αξίζει τον κόπο να μελετήσετε αυτό τον χάρτη για να δείτε ότι η Βενεζουέλα έχασε ένα μεγάλο μέρος της ΑΟΖ της λόγω αυτών των νησιών. Αλλά δεν έχει ποτέ διατυπώσει την τουρκική θέση ότι τα νησιά δεν διαθέτουν ΑΟΖ!

  • Η ιστορία του Καστελλόριζου

Για πολλές δεκαετίες οι ελληνικοί χάρτες έδειχναν τα γεωγραφικά όρια της ελληνικής επικράτειας, χωρίς να συμπεριλαμβάνουν το Καστελλόριζο. Ο λόγος ήταν πολύ απλός. Για να συμπεριλάβουν  το Καστελλόριζο έπρεπε να δείχνουν ένα μεγαλύτερο κομμάτι της Τουρκίας.

Έτσι για να αποφύγουν αυτό, είχαν περικόψει τον χάρτη, με αποτέλεσμα να μην εμφανίζεται το Καστελλόριζο. Το ίδιο συνέβαινε, καθημερινά, με τους χάρτες  στα δελτία καιρού, που κατέγραφαν τις καιρικές συνθήκες στην ελληνική επικράτεια.

Προσπαθώ από την δεκαετία του 1980, να αναδείξω την αξία και την σημασία του συμπλέγματος του Καστελλόριζου (Ρω, Στρογγύλη, Μεγίστη), διότι με το νέο Σύνταγμα των Θαλασσών (UNCLOS 1982) η ΑΟΖ της Ελλάδας εφάπτεται με την ΑΟΖ της Κύπρου και έτσι η Τουρκία δεν διαθέτει θαλάσσια σύνορα με την Αίγυπτο!

  • Η Τραγωδία της Κυπριακής ΑΟΖ

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την περίοδο που ο αείμνηστος Τάσσος Παπαδόπουλος προσπαθούσε να ανακηρύξει την ΑΟΖ της Κύπρου και οι καλαμαράδες τον πολεμούσαν.

Πρώτα ο Σημίτης και ο Γιώργος Παπανδρέου και μετά η Ντόρα Μπακογιάννη προσπάθησαν να τον αποτρέψουν από το να δημιουργήσει ΑΟΖ στο μαρτυρικό νησί και κανείς από αυτούς δεν ζήτησε ποτέ συγγνώμη.

Επίσης, η «πρώτη φορά αριστερά» ουδέποτε υπήρξε οπαδός της ΑΟΖ  και έφυγε από την εξουσία χωρίς να κάτι ουσιαστικό για το ζήτημα αυτό. Πάντα θα θυμόμαστε την δήλωση του τότε πρωθυπουργού  Αλέξη Τσίπρα «Έχει η Ελλάδα θαλάσσια σύνορα;»

Αξίζει να υπενθυμίσουμε επίσης ότι μόνο ο Τάσσος Παπαδόπουλος όρθωσε το ανάστημά του δηλώνοντας ουσιαστικά «εμείς ομιλούμε για ΑΟΖ και τίποτε άλλο», χωρίς ο Ερντογάν να αντιληφθεί τη σημασία της ιδιοφυούς κίνησής του το 2004.

Έχει επίσης μεγάλη αξία το γεγονός ότι όλα τα κράτη του κόσμου, εκτός της Τουρκίας, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας, έχουν αναγνωρίσει την ΑΟΖ της Κύπρου.

Μέχρι σήμερα, 139 χώρες έχουν ανακηρύξει ΑΟΖ 200 ν.μ. μιλίων ή έχουν δημιουργήσει μια Αποκλειστική Αλιευτική Ζώνη (ΑΑΖ) 200 ν.μ. Μόνο δύο κράτη παραβιάζουν την ΑΟΖ άλλων κρατών: η Κίνα και η Τουρκία!

ΑΟΖ ΕΛΛΑΔΑΣ ΚΑΙ ΚΥΠΡΟΥ

Πηγή: Θεόδωρος Καρυώτης, Η ΑΟΖ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ, Εκδόσεις Λιβάνη, Αθήνα 2014

Η Κύπρος τελικά κείται μακριά για πολλούς Ελλαδίτες. Η άρνηση όμως να οριοθετήσουμε ΑΟΖ με την Κύπρο θα καταγραφεί ως μια από τις μεγαλύτερες ντροπές στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Σίγουρα ό Τάσσος Παπαδόπουλος θα μελαγχολούσε ακούγοντας τον Έλληνα υπουργό Εξωτερικών να αναφέρει στην ελληνική Βουλή ότι ο επόμενος προορισμός του για την ΑΟΖ θα είναι τα Τίρανα και όχι η Λευκωσία. Βέβαια, η Κύπρος αντιμετωπίζει ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, διότι όταν ένα κράτος οριοθετεί την ΑΟΖ του, πρέπει να προβλέπει και τις παρενέργειες που μπορεί να προκληθούν και να είναι έτοιμο να την υπερασπιστεί με όλα τα νόμιμα μέσα.

Ας μη μας διαφεύγει τέλος, ότι οι ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου είναι συγχρόνως και ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επομένως, η Ε.Ε. πρέπει να αναλάβει την πρωτοβουλία και να ζητήσει από την Ελλάδα και την Κύπρο να οριοθετήσουν τις Αποκλειστικές Οικονομικές Ζώνες τους. Εάν όντως  συμφωνηθεί  οριοθέτηση ΑΟΖ ανάμεσα στην Τουρκία και την Αίγυπτο, τελικά  χαμένη θα βγει και η Ευρωπαϊκή Ένωση, αφού και αυτή θα χάσει ένα τμήμα της ΑΟΖ της.

  • Ο Ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών

Ζω στην Ουάσιγκτον εδώ και 50 χρόνια και αισθάνομαι μεγάλη πικρία προς την δεύτερη πατρίδα μου για τον τρόπο που χειρίζεται τις Ελληνοτουρκικές σχέσεις ακόμα και σήμερα που η Τουρκία προκαλεί τους πάντες στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διατείνονται ότι δεν ακολουθούν φιλοτουρκική πολιτική,  αλλά μια φιλοαμερικανική πολιτική υπογραμμίζοντας ταυτόχρονα  την αξία της Τουρκίας λόγω του μεγέθους της και της γεωγραφικής της θέσης.

Εδώ βέβαια φαίνεται η μεγάλη υποκρισία των ΗΠΑ. Οι Κινέζοι παραβιάζουν τις ΑΟΖ πέντε κρατών στην Νότια Σινική Θάλασσα και οι Αμερικανοί οργίζονται και στέλνουν την Αντιπρόεδρό τους και το πολεμικό τους στόλο στην περιοχή. Αλλά όταν οι Τούρκοι συμπεριφέρονται σαν τους Κινέζους στην Ανατολική Μεσόγειο παραβιάζοντας τις ΑΟΖ των κρατών της περιοχής, οι Αμερικανοί και αρκετοί  Ευρωπαίοι κάνουν το κορόιδο.

Η Κίνα αυξάνει τη ναυτική της δύναμη  για να μπορεί να «κλέβει», πιο εύκολα, τις ΑΟΖ των γειτόνων της και οι Τούρκοι παρακολουθούν προσεκτικά αυτές τις κινεζικές κινήσεις και για αυτό τον λόγο έχουν και αυτοί αρχίσει να αυξάνουν την ναυτική τους ισχύ. Οι εξελίξεις στον Ειρηνικό Ωκεανό φαίνονται πολύ μακρινές για την ελληνική κυβέρνηση, αλλά ο Σουλτάνος όχι μόνο τις παρακολουθεί προσεκτικά, αλλά προσπαθεί να μιμηθεί τον κινεζικό γίγαντα. Αυτή η προοπτική πρέπει να μας ανησυχεί ιδιαίτερα, για να μη βρεθούμε προ δυσάρεστων για τα εθνικά συμφέροντα εκπλήξεων.

Εδώ θα φανεί πόσο φιλελληνική θα αποδειχθεί η κυβέρνηση Μπάιντεν, πάντα βέβαια στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή. Το μόνο που γνωρίζουμε είναι ότι ο Τζο Μπάιντεν συμπαθεί, χρόνια τώρα, την Κύπρο, αλλά φοβούμαι ότι βιαζόμαστε πολύ προσδοκώντας ότι θα μας σώσει ο νέος Αμερικανός πρόεδρος.

Είναι τόσο μεγάλη η τραγωδία που αφήνει πίσω του ο τραμπισμός, που για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα ο νέος πρόεδρος θα ασχοληθεί με τα μεγάλα προβλήματα που παραλαμβάνει, από την διαχείριση της υγειονομικής και οικονομικής καταστροφής λόγω της πανδημίας του κορωναϊού μέχρι την επούλωση των πληγών από τη δηλητηρίαση της πολιτικής ζωής και τίς σχέσεις αντιπαλότητας με την Κίνα και τη Ρωσία

Οι Αμερικανοί, περισσότερο από ποτέ, βρίσκονται αγκυλωμένοι στην αντίληψη ότι η Τουρκία είναι ο μεγάλος προμαχώνας της Δύσης έναντι της Μόσχας και συμπεριφέρονται σαν η Τουρκία να συνορεύει ακόμα με την Σοβιετική Ένωση!

Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν μόνο τρεις πολεμικές βάσεις στην Τουρκία από το 1951. Στο Ινσιρλίκ, στο Ιζμίρ και ένα σταθμό ραντάρ στο Κουρεσίκ. Η Ελλάδα έχει τριπλάσιο αριθμό αμερικανικών βάσεων και οι δυο τελευταίες κυβερνήσεις της ήταν οι  πιο φιλοαμερικανικές της μεταπολίτευσης.

Οι Αμερικανοί έχουν πάρει τέτοια φόρα που για την τελευταία αμυντική συμφωνία που θα υπογράψουν σύντομα με την Ελλάδα απαίτησαν να είναι διαρκείας πέντε και όχι ενός έτους , μια επιθυμια που φαίνεται ότι αποδέχτηκε η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Και ενώ είχαμε μείνει με την εντύπωση ότι ο «Μπαιντενόπουλος» ετοιμαζόταν να εκδιώξει τον Σουλτάνο από την Άγκυρα λόγω της ευαισθησίας του στο ανθρώπινα δικαιώματα και στις γυναίκες, ξαφνικά έχει αρχίσει να συνομιλεί με τον Ταγίπ Ερντογάν ζητώντας τη  βοήθεια του στο Αφγανιστάν και αλλού. Όταν ο μεγάλος φιλέλληνας γερουσιαστής Μπομπ Μενέντεζ  επιστρέψει στην Ουάσιγκτον από την πρόσφατη επίσκεψη του στην Ελλάδα και την Κύπρο,  θα ανακαλύψει έκπληκτος  ότι ο Μπάιντεν και ο Μπλίνκεν κινούνται πλέον σε άλλο μήκος κύματος.

  • Επίλογος

Τέλος, ας προβούμε σε  μερικές διαπιστώσεις, υποθέσεις και προβλέψεις αντλώντας από την εμπειρία του παρελθόντος.

  1. H αμερικανική στάση στα ελληνοτουρκικά δεν θα ανατραπεί ριζικά από τη νέα κυβέρνηση.
  2. Η αμερικανική γραμμή για τις ελληνοτουρκικες διερευνητικές συνομιλίες συμπίπτει με την τουρκική θέση.
  3. Οι Αμερικανοί μας ειρωνεύονται ότι αγνοούμε την ελληνική λέξη ΔΙΑΛΟΓΟΣ, που χρησιμοποιείται παγκοσμίως σε πολλές ξένες γλώσσες και υποστηρίζουν ότι αντ’ αυτής προτιμούμε τον μονόλογο, μια και η Αθήνα βάζει στο τραπέζι μόνο ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα.
  4. Οι Αμερικανοί δέχονται επίσης, όπως και η Τουρκία, ότι κάθε πλευρά έχει δικαίωμα να φέρει στο τραπέζι τα δικά του ζητήματα. Το μόνο που δεν αποδέχονται είναι να έρθει προς συζήτηση η αναθεώρηση της Συνθήκης της Λωζάνης.
  5. Αποτελεί κοινό μυστικό ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν επιθυμούν την επέκταση της αιγιαλίτιδας ζώνης μας στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο Αρχιπέλαγος. (Το Αιγαίο ονομάστηκε Αιγαίο Αρχιπέλαγος από αρχαιοτάτων χρόνων και απορώ πως οι σύγχρονοι Έλληνες άλλαξαν το όνομά του σε Πέλαγος).
  6. Ο Ερντογάν έχει αντιληφθεί ότι ο πρόεδρος Μπάιντεν δεν θα διακινδυνεύσει να χάσει την Τουρκία και συνεχίζει τις προκλήσεις κατηγορώντας την Ελλάδα για «μαξιμαλιστικές πολιτικές». Μάλιστα για πρώτη φορά στην ελληνοτουρκική διαφορά δεν ομιλεί για Αιγαίο αλλά για «Θάλασσα των νήσων».
  7. Παρακολουθώντας από κοντά τα δρώμενα στην Ουάσιγκτον, πολύ φοβούμαι ότι η Ουάσιγκτον αδυνατεί να μας βοηθήσει και η ελληνική κυβέρνηση θα βρεθεί μπροστά σε γεγονότα που δεν θα μπορέσει να τα διαχειριστεί και δεν αναφέρομαι στην κυβέρνηση Μητσοτάκη αλλά σε οποιαδήποτε κυβέρνηση βρεθεί μελλοντικά στην εξουσία. Κρίνοντας δε από την απουσία εθνικής συναίνεσης και ένα εμφυλιοπολεμικό κλίμα, που αναπτύσσεται , φοβούμαι ότι το μέλλον είναι δυσοίωνο.

FILE PHOTO: Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης (Δ) με τον Πρόεδρο της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου Abdel Fattah Al Sisi (Α) κάνουν κοινές δηλώσεις μετά από παλαιότερη συνάντησή τους, στο Μέγαρο Μαξίμου. ΑΠΕ-ΜΠΕ, EPA, COSTAS BALTAS.

Hellas Journal

Οι Τούρκοι στέλνουν ερευνητικό σκάφος στο Καστελόριζο

0

Το τουρκικό ερευνητικό YUNUS-S για το οποίο έχει εκδοθεί η NAVTEX 752/21 για διενέργεια ερευνών στη θαλάσσια περιοχή Νότια Καστελορίζου από 1-30 Σεπτεμβρίου, εξήλθε από τα Στενά των Δαρδανελίων και πλέει προς την περιοχή των ερευνών.

Το γεγονός ότι σήμερα στην περιοχή βρέθηκε ο ΥΕΘΑ Νίκος Παναγιωτόπουλος, μάλλον δεν αποτελεί σύμπτωση. Οι Τούρκοι που θέλουν να δημιουργήσουν την πεποίθηση ότι αυτοί ελέγχουν την περιοχή κάνουν…αντίποινα.

Για όλα αυτά και άλλα πολλά οι πρωθυπουργικές δηλώσεις στη ΔΕΘ περί “ευθυγραμμισμένων συμφερόντων” Ελλάδας-Τουρκίας εκτός από ουτοπικές είναι και επικίνδυνες.

https://www.militaire.gr/oi-toyrkoi-stelnoyn-ereynitiko-skafos-sto-kastelorizo/

Κυριάκος Κυριακόπουλος: Εξωτερική πολιτική: Αγοράζοντας φούμαρα στην δευτερογενή Αμερικανική αγορά των προθύμων

1

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Τα πράγματα φαίνεται ότι δεν πηγαίνουν καθόλου καλά με τον περιφερειακό σχεδιασμό των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή της Μ. Ανατολής αλλά και της Ν.Α. Μεσογείου και αυτή η εξέλιξη, αναμένεται να ενεργοποιήσει ένα ντόμινο διεργασιών που μπορεί να απειλήσουν ευθέως την συνοχή της Ατλαντικής συμμαχίας, ενώ την ίδια στιγμή, επιτείνονται και τα φαινόμενα του στρατηγικού ανταγωνισμού μεταξύ των ΗΠΑ και των παραδοσιακών τους συμμάχων…

Από την πρώτη στιγμή χαρακτηρίσαμε «στρατηγική» την ήττα των Αμερικανών στο Αφγανιστάν και δεν το κάναμε σταθμίζοντας αυτοτελώς το αποτέλεσμα της εμπλοκής τους στον αδιέξοδο εικοσαετή πόλεμο και σε ένα πεδίο από το οποίο αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν ταπεινωμένοι. Η ήττα των Αμερικανών υπήρξε στρατηγική, πρωτίστως διότι επισφράγισε και τυπικά, την οριστική αποκαθήλωσή τους, από την πλανητική πρωτοκαθεδρία, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαίωσε την ουσιαστική απώλεια της δυνατότητάς τους να συνεχίσουν να μονοπωλούν τον στρατηγικό έλεγχο στην ευρύτερη περιοχή.

Στις παράπλευρες συνέπειες αυτής της εξέλιξης, εντάσσεται και η ουσιαστική τροποποίηση της φυσιογνωμίας των παραδοσιακών συμμαχικών σχέσεων, αφού πλέον με επίκεντρο τις ΗΠΑ, διαμορφώνονται συμμαχικά περιβάλλοντα δυο ταχυτήτων…

  • Με τους πρόθυμους του παρασιτισμού από την μια, να σπεύδουν να στοιχηθούν άκριτα πίσω από τις όποιες επιλογές και προτεραιότητες των Αμερικανών…
  • Και τους γεωπολιτικά χειραφετημένους δρώντες από την άλλη, οι οποίοι διεκδικούν διευρυμένο και πρωταγωνιστικό ρόλο στην νέα περιφερειακή Αρχιτεκτονική Ισχύος.

Η Εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, καρκινοβατεί στην προσπάθειά της να διαχειριστεί αποτελεσματικά τις κρίσιμες παραμέτρους αυτής της εξίσωσης. Χάνει τον παραδοσιακό της δυναμισμό, παραδίδεται στον τακτικισμό και φαίνεται ότι στην πορεία της πτώσης τους, οι ΗΠΑ επιλέγουν να συμπεριφέρονται όχι ως ηγέτιδα δύναμη, αλλά ως τεχνικός «μάνατζερ» που προσπαθεί να κεφαλαιοποιήσει μέρος από την ματαιοδοξία των φιλόδοξων και τις θλιβερές αυταπάτες των προθύμων.

Έτσι… Και παρά τους λεονταρισμούς της πολιτικής ηγεσίας, η Αμερικανική Εξωτερική πολιτική, με εμφανή πλέον τα σημάδια της κόπωσης και των συσσωρευμένων αδιεξόδων, δείχνει να επιλέγει την τακτική της δι΄ αντιπροσώπων παρέμβασης στις διακεκαυμένες ζώνες που έχουν αυξημένο γεωπολιτικό ενδιαφέρον, ενώ η ίδια εμφανίζεται να κάνει μια συνολική μεταστροφή στην στοχευμένη διαχείριση της ήπιας ισχύος με αιχμή τις οικονομικές κυρώσεις, τις δασμολογικές πιέσεις και τα ενεργειακά.

Στο πλαίσιο αυτού του σχεδιασμού και στην βάση της αναγκαίας προσαρμογής του στις σύνθετες απαιτήσεις που δημιουργεί η συνδυασμένη παρέμβαση σε Ν.Α Μεσόγειο και Μ. Ανατολή, οι Αμερικανοί στρατηγιστές συνειδητοποίησαν – και σωστά – ότι για να ελπίζουν σε επιτυχή έκβαση του εγχειρήματος, θα πρέπει να αναζητήσουν διαύλους ελεγχόμενης και ει δυνατόν ανώδυνης εκτόνωσης της υπερσυσσωρευμένης έντασης που καταγράφεται στο Ελληνοτουρκικό σύστημα. Από άποψη  τακτικής, θεώρησαν ότι η ασφαλέστερη μέθοδος για να το επιτύχουν, είναι να επενδύσουν και πάλι στην μεγαλομανία τους, που τους κάνει να πιστεύουν ότι διατηρούν αλώβητη την δυνατότητά τους να αναθέτουν περιφερειακές υπεργολαβίες κατά το δοκούν.

Σε πρώτη ανάγνωση λοιπόν, το Αμερικανικό σχέδιο προβλέπει ότι…

Α. Η φιλόδοξη και ισχυρή Τουρκία, είναι η καταλληλότερη να εμπλακεί ενεργά στο ιδιαιτέρως ασταθές όσο και απρόβλεπτα εξελισσόμενο περιβάλλον της Μέσης Ανατολής, ενώ η διπλωματικά προβλέψιμη και κυρίως χειραγωγούμενη Ελλάδα, μπορεί να συνεχίσει να «φιλοτεχνεί» ένα περιβάλλον περιφερειακών διμερών και πολυμερών συνευρέσεων, που να στηρίζει τον Αμερικανικό ενεργειακό σχεδιασμό και να ενσωματώνεται στον σχεδιασμό της ενεργειακής ασφάλειας χωρίς να ερωτοτροπεί με ευρύτερες περιφερειακές και γεωπολιτικές φιλοδοξίες.

Β. Η ενασχόληση της Τουρκίας με τα δρώμενα στην Μέση Ανατολή, δημιουργεί ευκαιρίες που τονώνουν την γεωπολιτική βουλιμία της και μπορούν ακόμη και να διευρύνουν το γεωπολιτικό αποτύπωμά της. Μια τέτοια εξέλιξη επομένως, μπορεί και να εκλαμβάνεται ως «έξτρα παροχή» εκ μέρους των ΗΠΑ, σε αντιστάθμισμα της οποίας η Τουρκία θα μπορούσε σταδιακά να αποσύρει την διεκδικητική της ατζέντα και να υποστέλλει την αποσταθεροποιητική της ρητορική από την Ν. Α. Μεσόγειο.

Γ. Η ηγεμονικές βλέψεις της Τουρκίας, αποτελούν ικανή και αναγκαία συνθήκη για την βαθιά εμπλοκή της στα Μεσανατολικά δρώμενα, γεγονός που θα μπορούσε να εξυπηρετήσει εμμέσως μια τετραπλή επιδίωξη των Αμερικανών που είναι:

  • Δημιουργία περιβάλλοντος αποσταθεροποίησηςστο μαλακό υπογάστριο της Ρωσίας…
  • Δημιουργία πρόσθετων δυσκολιών στην προώθηση του Κινεζικού σχεδίου…
  • Κατατριβή της Τουρκίας σε ένα περιβάλλον ανατροφοδοτούμενων συγκρούσεωνπου θα μπορούσε να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις ακόμη και για τον γεωπολιτικό της διαμελισμό. Και εν τέλει… 
  • Μηδενικές πρωτογενείς συνέπειες για τις ίδιες της ΗΠΑ, οποιαδήποτε και αν είναι σε επιχειρησιακό επίπεδο η εξέλιξη σε αυτήν την διακεκαυμένη περιοχή.

Η Τουρκία ωστόσο δεν φαίνεται διατεθειμένη να παγιδευτεί στην λογική των αντιπαροχών και των ανταλλαγμάτων. Αντιθέτως… Σπεύδει να αξιοποιήσει κάθε δυνατότητα που της δίνεται προκειμένου να διευρύνει την παρέμβασή της και να εδραιώσει την παρουσία της στην Μέση Ανατολή… Και την ίδια στιγμή…

  • Κλιμακώνειτις διπλωματικοπολιτικές πρωτοβουλίες της, επιδιώκοντας να αποκαταστήσει τις κλονισμένες διμερείς της σχέσεις με τους σημαντικότερους περιφερειακούς δρώντες (ΗΑΕ, Αίγυπτο, Ισραήλ κλπ) και να επανενεργοποιήσει επιλεκτικά την στρατηγική των «μηδενικών προβλημάτων (με συγκεκριμένους γείτονες)…
  • Ροκανίζει συστηματικά το σαθρό στρατηγικά υπόβαθρο πάνω στο οποίο προσπάθησε η Ελλάδα να οικοδομήσει την νέα περιφερειακή της υπόσταση, και απειλεί να οδηγήσει σε κατάρρευση ακόμη και τις ημιτελείς διμερείς συμφωνίεςμε τον επιθετικό διεμβολισμό τους. Και τέλος… 
  • Φροντίζει να υπενθυμίσει στους πάντες ότι αναμένεται ραγδαία επιδείνωσητων Ελληνοτουρκικών σχέσεων… Ευρύτατη κλιμάκωση των αναθεωρητικών της διεκδικήσεων που αμφισβητεί ευθέως την εδαφική ακεραιότητα της χώρας μας… Και αυξημένη αποφασιστικότητα για κλιμάκωση ΚΑΙ επί του πεδίου, η οποία φέρνει πολύ κοντά ακόμη και το ενδεχόμενο της πολεμικής εμπλοκής.

Η πολιτική τάξη στην πατρίδα μας εγκληματεί κατ’ εξακολούθηση…

Όχι μονάχα επειδή εμφανίζεται απρόθυμη να κατανοήσει πως η επιλογή της αναθεωρητικής Τουρκίας να καταστεί ισχυρή αεροναυτική δύναμη, είναι μια αδιαπραγμάτευτη στρατηγική επιλογή η υλοποίηση της οποίας προϋποθέτει την ευρεία γεωπολιτική ακύρωση της πατρίδας μας…

Ούτε κυρίως επειδή επιμένει δυο χρόνια τώρα (μετά την πρωτοφανή υβριδική επιχείρηση στον Έβρο και μετά την υπογραφή του παράνομου Τουρκολιβυκού μνημονίου) να ροκανίζει το χρόνο καταγινόμενη με άτολμα και καθ’ υπαγόρευση αποσπασματικά βήματα που ΔΕΝ ενσωματώνονται και ΔΕΝ υπηρετούν έναν πλήρως αναθεωρημένο και επιχειρησιακά επικαιροποιημένο στρατηγικό σχεδιασμό…

Αλλά γιατί ακόμη και μετά από ένα καλοκαίρι ανεπίτρεπτης Νιρβάνας, συνεχίζει να παραμυθιάζεται με τις φιέστες των Αμερικανών και να υφίσταται την πρωτοφανή ταπείνωση να προσυπογράφει διμερείς συμφωνίες υπό την επιτήρηση των πρέσβεων των ΗΠΑ σαν πρωτόβγαλτο σχολιαρόπαιδο, ή πολύ περισσότερο να αποδέχεται την μετάβαση ευρείας πολιτικής και υπηρεσιακής αντιπροσωπίας στις ΗΠΑ για την προσυπογραφή της επικαιροποιημένης στρατηγικής συμφωνίας που υποθηκεύει το σύνολο της χώρας ενώ την ίδια στιγμή αρνείται να απαιτήσει την διασφάλιση σαφών εγγυήσεων για τα αυτονόητα και για την απρόσκοπτη εφαρμογή των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου.

Και για να το πούμε με λόγια απλά…

Η Τουρκία αυτήν την στιγμή οικοδομεί πολυμερείς συμμαχίες στην Ασία με σαφή στρατηγικό προσανατολισμό και με επιδιώξεις που εναρμονίζονται πλήρως με την προώθηση του νεο-οθωμανικού της οράματος (βλέπε κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με Αζερμπαϊτζάν και Πακιστάν) και η Ελλάδα, αντί να σπεύσει να οργανώσει την δική της ολοκληρωμένη στρατηγική απάντηση, αποφασισμένη να στείλει στον Τουρκοδιάβολο την Τουρκική αναθεωρητική ατζέντα, επιμένει να αγοράζει φούμαρα στην δευτερογενή Αμερικανική αγορά των προθύμων. Στην ουσία η χώρα μας εργαλειοποιείται πλήρως από τους Αμερικανούς και σπρώχνεται να υιοθετεί μια Εξωτερική πολιτική διαχείρισης ρόλου, με σταδιακή εγκατάλειψη των Εθνικών της προτεραιοτήτων και των Ιστορικών της Δικαίων, αλλά και ολοκληρωτική απομάκρυνση από την ανάγκη αταλάντευτης υπεράσπισης των Εθνικών “κόκκινων γραμμών”.

Επίλογος…

Η περιφερειακή στρατηγική των ΗΠΑ κύριοι, έχει αποτύχει παταγωδώς. Έχει καταρρεύσει εν τη γενέσει της. Την σύρει στην κατάρρευση η αποφασιστικότητα και το ασυμβίβαστο του Τουρκικού αναθεωρητισμού και το ερώτημα που τίθεται είναι απλό…

Έχετε σκεφτεί άραγε όλοι εσείς, που επιμένετε να φορτώνετε τα πάντα στον Αμερικανικό ξεπουπουλιασμένο κόκορα, τι θα φέρει η επόμενη μέρα όταν η ντε φάκτο περαιτέρω περιστολή Ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων μπει στο τραπέζι κατ΄απαίτηση της Τουρκικής πλευράς και με επιδιαιτητή τους Αμερικανούς;;; Αυτό το ενδεχόμενο – έστω και θεωρητικά – σας έχει απασχολήσει;;;

Παντελής Οικονόμου: Οι γερμανικές εκλογές και εμείς  

0

 

Αθήνα, 13 Σεπτεμβρίου 2021 

Την Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου διεξάγονται οι ομοσπονδιακές εκλογές στην Γερμανία και έγκυρες προβλέψεις φέρνουν τους Σοσιαλδημοκράτες του SPD στην πρώτη θέση, μετά από χρόνια. Αν αυτή η πρόγνωση επιβεβαιωθεί στις κάλπες, αναμένεται ο σχηματισμός κυβέρνησης με την στήριξη του SPD και των Πράσινων και Καγκελάριο τον Olaf Scholz. Ασφαλώς, μετά την καταμέτρηση της λαϊκής ψήφου, θα υπάρξουν διεργασίες ώστε να συμφωνηθεί ποιος θα είναι ο τρίτος κυβερνητικός εταίρος, εφ’ όσον αποδειχθεί απαραίτητος. Έτσι ή αλλιώς, μια τέτοια νέα κυβέρνηση, σε συνδυασμό με την αποδρομή της Angela Merkel, σηματοδοτεί μεγάλη στροφή στα γερμανικά και ευρωπαϊκά πράγματα και επιτρέπει την βελτίωση των σχέσεων Γερμανίας-Ελλάδας.
«Βαρβαρότητα και αποτυχία»

Με την σειρά: η απερχόμενη καγκελάριος θεώρησε σκόπιμο να δηλώσει προ ημερών ότι «η πιο δύσκολη στιγμή της θητείας της ήταν όταν ζήτησε τόσα πολλά από τους Έλληνες». Σκοπιμότητες μιας τέτοιας δήλωση μπορεί να είναι πολλές. Θα μπορούσε κάποιος να διαβλέψει στον συμπονετικό αυτό λόγο ακόμα και πρόθεση εξευμενισμού του Ελληνισμού στην Γερμανία σε προεκλογική περίοδο. Σε κάθε περίπτωση, η συμπεριφορά της Angela Merkel απέναντι στην Ελλάδα δεν μπορεί να συνοψιστεί σε μια δύσκολη στιγμή. Η αλήθεια είναι ότι η απερχόμενη καγκελάριος ασκεί με επιμονή μια πολιτική διαρκείας υπέρ των γερμανικών συμφερόντων (όπως τα καταλάβαινε η ίδια) εις βάρος των ελληνικών.

Προκειμένου να επιβάλλει τις θέσεις της, αποσταθεροποίησε διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις: του Γιώργου Παπανδρέου, του Αντώνη Σαμαρά και του Αλέξη Τσίπρα. Πιθανότατα, οι μεθοδεύσεις αυτές θα είχαν ναυαγήσει αν οι δυο τελευταίοι δεν είχαν, εξ αντικειμένου, συμπράξει προκειμένου να γίνουν πρωθυπουργοί μια ώρα αρχύτερα. Αλλά στις ομοσπονδιακές εκλογές της 26ης Σεπτεμβρίου δεν κρίνεται ο καιροσκοπισμός του απελθόντος ελληνικού πολιτικού προσωπικού. Κρίνεται η απερχόμενη γερμανική κυβέρνηση. Η Ελλάδα σήμερα, παρά «τα τόσα πολλά που ζήτησε από τους Έλληνες» -και πήρε, ας μην ξεχνάμε- η Angela Merkel, είναι η μόνη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της ζώνης του ΕΥΡΩ που έχει αποστερηθεί την δημοσιονομική της κυριαρχία της, παραμένει με την δημόσια περιουσία της υποθηκευμένη και το δημόσιο χρέος της να κινείται σε απαράδεκτα υψηλά επίπεδα. «Βαρβαρότητα και Αποτυχία»!
Lebensraum

Δεν είναι όμως μόνον αυτά. Η κυβέρνηση Merkel υπήρξε η πρώτη ομοσπονδιακή γερμανική κυβέρνηση που δήλωσε δια του Υπουργού Οικονομικών της ότι δεν αναγνωρίζει την υποχρέωση εξόφλησης του αναγκαστικού κατοχικού δανείου που είχε επιβάλλει στην Ελλάδα, ούτε την υποχρέωση καταβολής επανορθώσεων και αποζημιώσεων.

Σαν να μην έφτανε αυτό, δια του Υπουργού Εξωτερικών της  ανέλαβε «μεσολαβητική πρωτοβουλία» για την διευθέτηση των διαφορών Ελλάδας-Τουρκίας. Αποκλείοντας, εν τω μεταξύ, συστηματικά την επιβολή ευρωπαϊκών κυρώσεων προς την Τουρκία για σωρεία παρανομιών και προκλήσεων εις βάρος της Ελληνικής και της Κυπριακής Δημοκρατίας, επικαλούμενη αυτή την «μεσολαβητική πρωτοβουλία» της. Γνωρίζοντας ότι ευόδωση της μεσολάβησης θα σήμαινε να «δώσουμε κάτι» στην Τουρκία, εφ’ όσον εμείς δεν διεκδικούμε τίποτα. Nα καταβάλλουμε δηλαδή μη οφειλόμενο τίμημα το οποίο θα πιστωθεί η ίδια για την «μεσολαβητική» της πρωτοβουλία.

Αλλά δεν είναι μόνα αυτά. Είναι η απερχόμενη ομοσπονδιακή κυβέρνηση πάντα, η οποία, απολύτως αντισυμβατικά και αυθαίρετα, έχει αναλάβει ρόλο «λόρδου προστάτη» απέναντι στην Ελλάδα. Υπό την απειλή ότι «θα ζητήσει από τους Έλληνες» ακόμα περισσότερα, αξιώνει και αποσπά επιδοτήσεις εξαγωγών της προς την Ελλάδα και αγοράζει ή ορίζει την χρήση δημόσιων περιουσιακών μας στοιχείων.

Όλα αυτά βέβαια επειδή δεν υπάρχει ελληνική κυβέρνηση διατεθειμένη και ικανή να προασπίσει τα συμφέροντά μας. Κοντολογίς, η πιθανολογούμενη νίκη του SPD και μια κυβέρνηση Olaf Scholz ανοίγει μια ευκαιρία διαλόγου για τις σχέσεις της Γερμανίας με την Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά απομένει να βρούμε και τον, εκ μέρους μας, έγκυρο συνομιλητή της.

SOVA: Νέο κακόβουλο λογισμικό για Android κλέβει τραπεζικούς κωδικούς

0

φωτ. Reuters

Applications τραπεζών, «wallets» κρυπτονομισμάτων και εφαρμογές αγορών έχουν γίνει ο στόχος ενός νέου ιού Trojan που «χτυπά» τις Αndroid συσκευές και επιτρέπει στους χάκερς να υποκλέψουν προσωπικά στοιχεία, όπως τραπεζικούς κωδικούς.

Το κακόβουλο λογισμικό έχει ονομαστεί S.O.V.A. (που σημαίνει κουκουβάγια στα ρωσικά) και έχει πολυάριθμες λειτουργίες, ώστε να κλέβει κωδικούς και cookies, να καταγράφει τα πλήκτρα που πατά ο χρήστης, να κρύβει τα notifications και να χειραγωγεί το clipboard προκειμένου να βάζει διαφορετικές διευθύνσεις σε wallets κρυπτονομισμάτων.

sova-neo-kakovoylo-logismiko-gia-android-klevei-trapezikoys-kodikoys0
Πηγή: The Hacker News 

Ο ιός ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά στις αρχές του Αυγούστου από ερευνητές της ολλανδικής εταιρείας κυβερνοασφάλειας ThreatFabric.

Η μέθοδος που χρησιμοποιεί κυρίως το Trojan είναι η εμφάνιση των δικών της παραθύρων πάνω σε ένα άλλο πρόγραμμα, ώστε να υποκλέπτονται τα προσωπικά στοιχεία του χρήστη. Με την κλοπή session cookies, οι χάκερς μπορούν να κάνουν log in σε έναν λογαριασμό και να πάρουν τον έλεγχό του από τον χρήστη, χωρίς καν να χρειάζεται να γνωρίζουν τους τραπεζικούς κωδικούς του.

sova-neo-kakovoylo-logismiko-gia-android-klevei-trapezikoys-kodikoys1
Πηγή: The Hacker News 

Πρόκειται για πολύ προηγμένες λειτουργίες, που μπορεί να κάνουν το S.O.V.A. ένα από τα πιο επικίνδυνα bots που κυκλοφορούν, σύμφωνα με την ThreatFabric.

sova-neo-kakovoylo-logismiko-gia-android-klevei-trapezikoys-kodikoys2
Πηγή: The Hacker News 

Το συγκεκριμένο κακόβουλο λογισμικό πιστεύεται ότι βρίσκεται ακόμα στα πρώτα στάδια της ανάπτυξής του, όμως οι δημιουργοί του το διαφημίζουν σε forums των χάκερς, όπου επιδιώκουν να στρατολογήσουν testers που θα το δοκιμάσουν σε έναν μεγάλο αριθμό συσκευών.

moneyreview.gr με πληροφορίες από The Hacker News 

Μάνος Καραγιάννης: Ελλάδα και μουσουλμανικός κόσμος

0

ΜΑΝΟΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ*

Τα πρόσφατα γεγονότα στο Αφγανιστάν συνιστούν κάτι παραπάνω από ένα πλήγμα στην αξιοπιστία των ΗΠΑ. Η επικράτηση των Ταλιμπάν επιβεβαιώνει μια γενικότερη τάση που παρατηρείται εδώ και λίγες δεκαετίες. Η θρησκεία επιστρέφει δυναμικά ως παράγοντας καθορισμού των διεθνών σχέσεων στην ευρύτερη Μέση Ανατολή. Είναι μια πραγματικότητα που αντίκειται στα αξιώματα της σύγχρονης φιλελεύθερης σκέψης, αλλά δημιουργεί μια νέα τάξη πραγμάτων στην οποία η Ελλάδα μπορεί να πρωταγωνιστήσει.

Η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική ένταξη στη Δύση δεν ακυρώνει το τεράστιο πολιτισμικό κεφάλαιο της χώρας στην Ανατολή. Για πολλούς αιώνες, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία περιελάμβανε τμήματα της Βόρειας Αφρικής και του Λεβάντε. Κατά την οθωμανική περίοδο, οι ελληνικές κοινότητες άνθησαν οικονομικά σε ολόκληρη τη λεκάνη της Ανατολικής Μεσογείου. Η Μεγάλη Ιδέα δεν αφορούσε μόνο την εδαφική επέκταση προς Ανατολάς. Υπήρχε και ένα ανομολόγητο όραμα για ειρηνική συνύπαρξη με τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Μικράς Ασίας. Ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος κάποτε μίλησε καθ’ υπερβολή για κοινή καταγωγή Ελλήνων και Τούρκων. Προηγουμένως, ο Ιων Δραγούμης είχε υποστηρίξει την ίδρυση μιας ανατολικής ομοσπονδίας, όπου χριστιανοί και μουσουλμάνοι θα συμβίωναν αρμονικά.

Πέρα από την καθ’ ημάς Ανατολή της Ανατολικής Θράκης, Ιωνίας και Πόντου, ο Ελληνισμός άσκησε βαθιά επιρροή στη Συρία, στην Παλαιστίνη και στην Αίγυπτο. Η αριστοτελική φιλοσοφία έγινε κτήμα όλων των Αράβων. Η αλληλεπίδραση με τον ελληνικό κόσμο ενίσχυσε τον εγγενή κοσμοπολιτισμό της μουσουλμανικής θρησκείας. Η πνευματική ακτινοβολία των πρεσβυγενών πατριαρχείων Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων κατέστησε την Ορθοδοξία αναπόσπαστο κομμάτι του τοπικού γίγνεσθαι. Αυτή η βαθιά ιστορική σχέση μπορεί να γίνει το θεμέλιο για μια νέα προσέγγιση με τον μουσουλμανικό κόσμο.

Σύμφωνα με τις τελευταίες προβλέψεις του ΟΗΕ, η Ελλάδα θα έχει πληθυσμό εννιά εκατομμύρια το 2050 και η Τουρκία 97 εκατομμύρια. Ταυτόχρονα, ο πληθυσμός στη Βόρεια Αφρική θα έχει φτάσει τα 288 εκατομμύρια, στο Ιράκ τα 70 εκατομμύρια και στη Συρία τα 33 εκατομμύρια. Η ανταγωνιστική μας σχέση με την Τουρκία δεν πρέπει να αποκτήσει θρησκευτικά χαρακτηριστικά. Κάτι τέτοιο θα ήταν ιδιαίτερα επιζήμιο για τα εθνικά συμφέροντα, αφού θα έφερνε την Ελλάδα αντιμέτωπη με εκατομμύρια μουσουλμάνους. Το Ισλάμ δεν βρίσκεται σε φάση παρακμής, αλλά σε φάση αναγέννησης. Οι περισσότερες μουσουλμανικές κοινωνίες σφύζουν από ζωντάνια και δυναμισμό. Αρκεί να κοιτάξει κανείς πόσα εκατομμύρια νέοι άνθρωποι καθημερινά χρησιμοποιούν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για να ανταλλάξουν απόψεις στην Αίγυπτο, στην Τυνησία ή στην Αλγερία. Την ώρα που οι δυτικές κοινωνίες αναλώνονται σε μάχες υπέρ ή εναντίον της πολιτικής ορθότητας, η μουσουλμανική Ανατολή ξαναβρίσκει την πολιτισμική της αυτοπεποίθηση.

Η Ελλάδα έχει μια μοναδική ευκαιρία να επανανοηματοδοτήσει τη σχέση της με τον μουσουλμανικό κόσμο. Πέρα από διπλωματικές κινήσεις και εμπορικές συμφωνίες, η Αθήνα δύναται να προωθήσει τη δική της γεωκουλτούρα συνύπαρξης και συνεργασίας στην περιοχή. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο nationalstaat (εθνικό κράτος), αλλά και kulturnation (πολιτισμικό έθνος) που έχει τη δική του ιδιοπροσωπία. Ο εξευρωπαϊσμός των θεσμών και των δημόσιων πολιτικών δεν μείωσε στο ελάχιστο την επιρροή της θρησκείας στην ελληνική κοινωνία. Οι περισσότεροι Ελληνες παραμένουν προσανατολισμένοι στην πιστή διατήρηση των χριστιανικών παραδόσεων. Η έντονη θρησκευτικότητα της ελληνικής κοινωνίας και ο μη χωρισμός Εκκλησίας – Κράτους είναι ένα συγκριτικό πλεονέκτημα που πρέπει να αξιοποιηθεί για τον προσεταιρισμό των μουσουλμανικών λαών και κοινωνιών.

Η χρονική συγκυρία είναι κατάλληλη για να ενδυναμωθεί ο διαθρησκευτικός διάλογος ανάμεσα στην Ορθοδοξία και το Ισλάμ που δεν είναι μια μονολιθική οντότητα. Τελικά υπάρχουν πολλά διαφορετικά Ισλάμ. Ο ισλαμικός μυστικισμός του σουφισμού έχει φανερά επηρεαστεί από τον νεοπλατωνισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Φετουλάχ Γκιουλέν, πρώην μέντορας του Ταγίπ Ερντογάν, χαρακτήρισε πριν από μερικούς μήνες τους Ελληνες «αδελφικό λαό». Ταυτόχρονα, η ορθόδοξη παράδοση έχει επιδράσει καταλυτικά στο ετερόδοξο Ισλάμ των Μπεκτασήδων της Αλβανίας και των Αλεβιτών της Τουρκίας.

Η χώρα μας μπορεί να αναδείξει τη μουσουλμανική της κληρονομιά χωρίς ανασφάλεια και προκατάληψη. Το Ιμαρέτ της Καβάλας, το τέμενος του σουλτάνου Μεχμέτ Α΄ στο Διδυμότειχο και οι τεκέδες των Φαρσάλων και της Ρούσσας είναι μουσουλμανικά μνημεία που η σημασία τους ξεπερνάει τα στενά όρια της Ελλάδας. Με άλλα λόγια, δεν πρέπει η θεώρηση του Ισλάμ ως πολιτισμού να πέσει θύμα της προβληματικής κατάστασης που επικρατεί στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Επίσης, η ελληνική διπλωματία δύναται να αναλάβει πρωτοβουλίες για την προστασία των θρησκευτικών μειονοτήτων στη Μέση Ανατολή και τη συνεργασία των θρησκειών στην αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης. Με αυτόν τον τρόπο θα ανυψωθεί το κύρος της χώρας μας, ιδιαίτερα αν συνοδεύεται από έναν διάλογο επιστήμης και κοινωνίας. Το υπουργείο Παιδείας μπορεί να επενδύσει περισσότερο στην ανάπτυξη των ισλαμικών και αραβικών σπουδών στα ελληνικά πανεπιστήμια. Είναι η μόνη ορθολογική επιλογή για μια χώρα που συνορεύει και γειτνιάζει με μουσουλμανικές χώρες.

Στη νέα εποχή ανασφάλειας που ανατέλλει δεν υπάρχει το περιθώριο για μια σύγκρουση πολιτισμών. Ετσι κι αλλιώς κανείς δεν μπορεί να βγει κερδισμένος από μια τέτοια εξέλιξη. Η συμπόρευση με την ενωμένη Ευρώπη θα παραμείνει μια πολύ σημαντική σταθερά. Αυτή η κορυφαία επιλογή, όμως, δεν στερεί από την Αθήνα τη δυνατότητα να αναπτύξει τις σχέσεις της με τον μουσουλμανικό κόσμο. Η Ελλάδα ανήκει εις τη Δύση, αλλά δεν μπορεί να αγνοεί την Ανατολή.

* Ο κ. Μάνος Καραγιάννης είναι αναπληρωτής καθηγητής Διεθνούς Ασφάλειας στο King’s College του Λονδίνου και στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. Η ελληνική μετάφραση του βιβλίου του «The New Political Islam: Human Rights, Democracy, and Justice» θα κυκλοφορήσει σύντομα από τις εκδόσεις Παπαζήση.

“Καθημερινή”

Bloomberg για πανδημία: Tι να περιμένουμε τους επόμενους έξι μήνες

0

Ένα ακανθώδες τοπίο στη μάχη με τον κορωνοϊό σκιαγραφούν επιστήμονες που μιλούν στο Bloomberg, προειδοποιώντας ότι το τέλος της πανδημίας είναι απίθανό να έρθει εντός των επόμενων έξι μηνών.

Για οποιονδήποτε ελπίζει να δει φως στην άκρη του τούνελ της πανδημίας του κορωνοϊού εντός των επόμενων τριών έως έξι μηνών, οι επιστήμονες επιφυλάσσουν άσχημα νέα: ετοιμαστείτε για περισσότερα, από όσα έχουμε ήδη υποστεί. Με αυτό το ιδιαίτερα απαισιόδοξο μήνυμα ξεκινά δημοσίευμα του Bloomberg, αναφερόμενο στο ακανθώδες τοπίο που διαμορφώνεται το προσεχές διάστημα.

«Οι εξάρσεις θα κλείσουν σχολεία και θα ακυρώσουν μαθήματα. Oι εμβολιασμένοι τρόφιμοι οίκων ευγηρίας θα αντιμετωπίσουν ξανά τον φόβο νέων μολύνσεων. Οι εργαζόμενοι θα πρέπει να ζυγίσουν το ρίσκο επιστροφής στο γραφείο, ενώ τα νοσοκομεία θα βρεθούν και πάλι στα όριά τους», αναφέρει το πρακτορείο και συνεχίζει:

«Σχεδόν άπαντες είτε θα μολυνθούν, είτε θα έχουν εμβολιαστεί πρίν τελειώσει η πανδημία, συμφωνούν οι ειδικοί. Ή ακόμη θα συμβούν και τα δύο. Λίγοι, πιο άτυχοι, θα κολλήσουν πάνω από μια φορά. Η κούρσα μεταξύ των κυμάτων μετάδοσης που οδηγούν σε νέες μεταλλάξεις και της μάχης για παγκόσμιο εμβολιασμό δεν θα τελειώσει πριν ο κορωνοϊός μας αγγίξει όλους».

Διαβάστε επίσης: Γιατί απομακρύνεται το σημείο καμπής στη μάχη κατά της πανδημίας

Δύσκολοι μήνες και διακυμάνσεις

«Βλέπουμε τις συνεχόμενες εξάρσεις σε όλο τον κόσμο. Μετά η κατάσταση θα αποκλιμακωθεί, πιθανόν κάπως απότομα. Και στη συνέχεια, νομίζω θα δούμε μια νέα αύξηση μέσα στο φθινόπωρο και τον χειμώνα του 2021», αναφέρει ο Μάικλ Όστενχολμ, εκ των επιστημονικών συμβούλων του Τζο Μπάιντεν. 

Όπως αναφέρει το Bloomberg, με δισεκατομμύρια ανθρώπων ανά τον κόσμο ακόμη να μην έχουν εμβολιαστεί και μικρή πιθανότητα σε αυτή τη φάση να εξαλειφθεί ο ιός, θα πρέπει να αναμένουμε νέες εξάρσεις σε σχολικές αίθουσες, σε μέσα μαζικής μεταφοράς και σε χώρους εργασίας τους επόμενους μήνες, εν μέσω και της επανεκκίνησης της οικονομίας.

Ακόμη και με τα ποσοστά ανοσίας να αυξάνονται, θα υπάρχουν πάντοτε άνθρωποι που θα είναι ευάλωτοι απέναντι στον ιό: νεογέννητα βρέφη, άτομα που δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να εμβολιαστούν, αλλά ακόμη και αυτοί που έκαναν το εμβόλιο, αλλά αντιμετωπίζουν υποκείμενα νοσήματα.

Οι επόμενοι μήνες θα είναι δύσκολοι, συμπεραίνει το Bloomberg. Ένας βασικός κίνδυνος είναι το ενδεχόμενο ανάπτυξης μιας μετάλλαξης που θα αντιστέκεται στα εμβόλια, αλλά δεν είναι ο μόνος.

«Θα έχουμε μπροστά μας δύσκολες και πιο εύκολες περιόδους, τουλάχιστον για τα επόμενα χρόνια, όσο παράγουμε περισσότερα και διαφορετικά εμβόλια. Αυτό θα βοηθήσει σίγουρα. Αλλά η πρόκληση θα είναι η εξής: Πόσο μεγάλες θα είναι αυτές οι περίοδοι, ως προς την μεταξύ τους απόσταση. Δεν γνωρίζουμε. Αυτό που μπορώ να σας πω είναι ότι ο κορωνοϊός είναι σαν μια δασική πυρκαγιά που δεν θα σταματήσει μέχρι να βρει το σύνολο του «ανθρώπινου ξύλου» που μπορεί να κάψει», περιγράφει ο Όστερχολμ. 

Η COVID-19 και οι άλλες πανδημίες

Από την πλευρά της, η Δανή επιδημιολόγος Λόνε Σίμονσεν υποστηρίζει ότι οι πέντε καλά μελετημένες πανδημίες γρίπης τα τελευταία 130 χρόνια, προσφέρουν κάποια δεδομένα για το πώς μπορεί να εξελιχθεί η CΟVID-19.

Ενώ η μεγαλύτερη παγκόσμια επιδημία γρίπης διήρκεσε πέντε χρόνια, αποτελούνταν κυρίως από δύο έως τέσσερα κύματα μόλυνσης, κατά μέσο όρο δύο ή τριών ετών, εξηγεί. Ο κορωνοϊός ήδη διαμορφώνεται ως μια από τις πιο σοβαρές πανδημίες, καθώς ο δεύτερος χρόνος ολοκληρώνεται με τον πλανήτη στη μέση του τρίτου κύματος και χωρίς ορατό τέλος στον ορίζοντα, προσθέτει. Είναι πιθανό λοιπόν, η CΟVID-19 να μην ακολουθήσει την ίδια διαδρομή με άλλες πανδημίες του παρελθόντος.

Εξάλλου, πρόκειται για ένα διαφορετικό, νέο και πιθανόν πιο μεταδοτικό παθογόνο. Και με απολογισμό 4,6 εκατ. θανάτων έως τώρα, είναι ήδη πάνω από δύο φορές πιο θανατηφόρος από οποιαδήποτε επιδημία είδε η ανθρωπότητα από την Ισπανική Γρίπη του 1918.

bloomberg-gia-pandimia-ti-na-perimenoyme-toys-epomenoys-exi-mines2

Διαβάστε επίσης: «Παράπλευρες απώλειες» λόγω πανδημίας

Εμβόλια και μεταλλάξεις

Παρά τα σχετικά υψηλά ποσοστά εμβολιασμού, χώρες όπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ρωσία και το Ισραήλ φλερτάρουν με ρεκόρ κρουσμάτων. Ο εμβολιασμός βοηθά στον μετριασμό των κρουσμάτων σοβαρών περιπτώσεων και θανάτων, αλλά οι αυξανόμενες λοιμώξεις σημαίνουν ότι ο ιός αγγίζει τους νέους και άλλους που παραμένουν ανεμβολίαστοι, οδηγώντας σε αυξανόμενα ποσοστά σοβαρών νοσήσεων σε αυτές τις ομάδες.

Τα κράτη όπου ο εμβολιασμός ήταν πιο «αραιός» – συμπεριλαμβανομένης της Μαλαισίας, του Μεξικού, του Ιράν και της Αυστραλίας – βρίσκονται στη μέση των μεγαλύτερων κυμάτων μέχρι τώρα, που τροφοδοτούνται από τη μετάλλαξη Δέλτα.

Η ιστορία δείχνει ότι η κοινή πεποίθηση πως οι ιοί αυτόματα αποδυναμώνονται με την πάροδο του χρόνου, είναι λάθος, σημειώνει η Σίμονσεν. Παρόλο που οι νέες παραλλαγές δεν είναι πάντοτε πιο σοβαρές από αυτές που διαδέχονται, «οι πανδημίες μπορούν στην πραγματικότητα να γίνουν πιο φονικές ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη, όσο ο ιός προσαρμόζεται», συμπληρώνει.

Στις αρχές της πανδημίας, υπήρχαν σοβαροί λόγοι για να πιστεύουμε πως τα εμβόλια θα παράσχουν μακροχρόνια προστασία, όπως συμβαίνει εν πολλοίς με τα εμβόλια που έχουν καθιερωθεί στα παιδιά, κατά ασθενειών όπως η πολιομυελίτιδα, συνεχίζει το δημοσίευμα.

Οι κορωνοϊοί έχουν έναν μηχανισμό που αυτό-διορθώνει τα ενδογενή λάθη που προκαλούνται από όταν ο ιός αναπαράγεται, μειώνοντας έτσι την πιθανότητα για μεταλλάξεις που εμφανίζονται καθώς αυτός μεταδίδεται από τον έναν άνθρωπο στον άλλο. Ωστόσο, όπως αναφέρεται, ο αριθμός των κρουσμάτων παγκοσμίως είναι τόσο μεγάλος, που οι μεταλλάξεις εμφανίζονται έτσι κι αλλιώς.

Διαβάστε επίσης: ΠΟΥ: Τα εμβόλια από μόνα τους δεν θα τερματίσουν την πανδημία

«Με την πανδημία, βλέπουμε μια τεράστια μολυσματική δύναμη», αναφέρει ο Κάντα Σουμπαράο, αξιωματούχος του ΠΟΥ στην Αυστραλία. «Αυτό έχει προκαλέσει μια ισορροπία με την ικανότητα του ιού να αυτοδιορθώνεται», οδηγώντας στο αποτέλεσμα η Covid να γίνει περισσότερο σαν τη γρίπη, απαιτώντας συχνούς εμβολιασμούς για να υπάρχει αποτέλεσματικότητα όσο ο ιός εξελίσσεται.

Κάποιοι ερευνητές, αναφέρει το Bloomberg, υποστηρίζουν ότι ο κορωνοϊός τείνει να γίνει απόλυτα ανθεκτικός απέναντι στην πρώτη γενιά των εμβολίων. Μια μελέτη από την Ιαπωνία, που δεν έχει ακόμη δημοσιευτεί, αναφέρει ότι οι δυνητικά επικίνδυνες υπό-μεταλλάξεις της «Δέλτα» συλλέγονται ήδη σε μια παγκόσμια βάση δεδομένων, που χρησιμοποιείται για την παρακολούθηση τέτοιων εξελίξεων.

Πληροφορίες για εν εξελίξει στελέχη που «έσπασαν» τους εμβολιασμούς ή προκαλούν μεγαλύτερα ποσοστά θνησιμότητας δεν έχουν ακόμη τεθεί υπό αυστηρή επαλήθευση.

«Πρόκειται για σενάριο που ελπίζουμε να μην επαληθευτεί. Θεέ μου, τότε θα πρέπει να του κάνουμε όλο ξανά από την αρχή», προειδοποιεί η Σίμονσεν.

«Το τέλος δεν θα έρθει ομοιόμορφα»

bloomberg-gia-pandimia-ti-na-perimenoyme-toys-epomenoys-exi-mines4

Άλλες, ακόμη πιο ζοφερές πιθανότητες για τους επόμενους μήνες, περιλαμβάνουν την εμφάνιση ενός νέου ιού γρίπης ή ακόμη και ενός νέου κορωνοϊού που θα περάσει από τα ζώα στους ανθρώπους. «Όσο υπάρχουν στα ζώα «αποθήκες» κορωνοϊού, υπάρχει ακόμη αυτή η πιθανότητα στο παρασκήνιο, δηλαδή ο κίνδυνος να εμφανιστεί ένας νέος προερχόμενος από τα ζώα, ενώ ακόμη μαχόμαστε με την Covid», υπογραμμίζει ο Σαμπαράο.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που είναι σαφές, τονίζει το δημοσίευμα, είναι ότι η πανδημία δεν θα τελειώσει σε έξι μήνες. Οι ειδικοί σε γενικές γραμμές συμφωνούν ότι η τωρινή έξαρση, θα δαμαστεί όταν οι περισσότεροι άνθρωποι – ίσως το 90% με 95% του παγκόσμιου πληθυσμού αποκτήσουν πιστοποιητικό ανοσίας, είτε μέσω εμβολιασμού, είτε μέσω νόσησης. Το βασικό στοιχείο, θα πρέπει να είναι ο εμβολιασμός, υπογραμμίζουν.

Από την πλευρά της, η καθηγήτρια ιστορίας της Ιατρικής στην Οξφόρδη, Έρικα Τσάρτερς, λέει ότι, όπως και άλλες στο παρελθόν, και αυτή η πανδημία θα τελειώσει σε διαφορετικό χρόνο και διαφορετικά μέρη του πλανήτη. Οι κυβερνήσεις θα πρέπει να αποφασίσουν με ποιο ποσοστό της Covid μπορούν να συνυπάρχουν.

«Πολλοί ακόμη μήνες στη σκιά της πανδημίας»

Εδώ οι προσεγγίσεις ποικίλλουν. Ενώ κάποιες χώρες στοχεύουν ακόμη σε «μηδέν κρούσματα», ο πλανήτης είναι απίθανο να εξαλείψει εντελώς τον ιό.

Κράτη όπως η Δανία και η Σιγκαπούρη, που έχουν κατορθώσει να κρατήσουν τα κρούσματα σε σχετικά χαμηλά επίπεδα, ήδη προχωρούν προς το μέλλον μετά την πανδημία, με μικρότερα περιοριστικά μέτρα.

Διαβάστε επίσης: Δανία: Η εκτόξευση των εμβολιασμών «μηδένισε» τους περιορισμούς

Άλλες, όπως οι ΗΠΑ και η Βρετανία ανοίγουν παρότι οι νέες μολύνσεις βρίσκονται κοντά σε επίπεδα – ρεκόρ.

Την ίδια ώρα, η Κίνα, το Χονγκ Κονγκ  και η Νέα Ζηλανδία συνεχίζουν προσηλωμένες στην προσπάθεια να εξαφανίζουν τον ιό σε τοπικό επίπεδο. Συνεπώς, θα είναι, πιθανότατα, τα τελευταία μέρη του πλανήτη που θα αφήσουν πίσω τους την αναταραχή της πανδημίας.

«Το τέλος δεν θα είναι ομοιόμορφο. Η πανδημία είναι ένα βιολογικό φαινόμενο, αλλά είναι επίσης πολιτικό και κοινωνικό. Ακόμη και τώρα έχουμε διαφορετικές προσεγγίσεις», εξηγεί η Τσάρτερς.

Θα προκαλέσει αναστάστωση και θα αφήσει μια κληρονομιά διαρκείας για τα ερχόμενα χρόνια. Έως τότε, οι περισσότεροι από εμάς θα πρέπει να ετοιμαστούμε για πολλούς ακόμη μήνες στη σκιά της πανδημίας, αναφέρει το Bloomberg, κλείνοντας με μια αποστροφή του καθηγητή Όστερχολμ:

«Πρέπει να το προσεγγίσουμε με τα μάτια μας ανοιχτά και με μεγάλη ταπεινότητα. Οποιοσδήποτε πιστεύει ότι θα τελειώσουμε τις επόμενες ημέρες ή μήνες, κάνει πολύ μεγάλο λάθος». 

“Καθημερινή”

Michael Rubin: Η επόμενη βάση που πρέπει να εκκενώσει ο Μπάιντεν, είναι το Ιντζιρλίκ

0

Ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν φαίνεται αμετανόητος για την αποχώρηση από το Αφγανιστάν, παρά το χάος που ακολούθησε. Ομοίως, όταν ο Ιρακινός πρωθυπουργός Μουσταφά Καντίμι επισκέφθηκε τον Λευκό Οίκο στις 26 Ιουλίου 2021, συμφώνησε με τον Μπάιντεν να δώσουν τέλος στην αποστολή των ΗΠΑ στο Ιράκ. Πολλοί Ιρακινοί πιστεύουν ότι σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, το κενό που θα προκύψει θα τους βάλει στο έλεος του Ιράν και του Ισλαμικού Κράτους. Η υπολειπόμενη αμερικανική στρατιωτική παρουσία τόσο στη Συρία όσο και στη Σομαλία βρίσκεται επίσης στη λίστα των προς απόσυρση δυνάμεων, προς μεγάλη χαρά της Αλ Κάιντα και της Αλ Σαμπάμπ.

Πόσο ειρωνικό είναι, λοιπόν, ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν είναι αποφασισμένη να κρατήσει τη μία βάση που έπρεπε να είχε εγκαταλείψει η Αμερική πριν από μια δεκαετία, τη βάση στο Ιντσιρλίκ;

Κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, το Ιντσιρλίκ ήταν καθοριστικό. Η Τουρκία ήταν μία από τις δύο χώρες του ΝΑΤΟ που συνόρευαν με τη Σοβιετική Ένωση, ενώ η βάση υποστήριξε πτήσεις επιτήρησης U-2, επιχειρήσεις των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της κρίσης του Λιβάνου το 1958, την απελευθέρωση του Κουβέιτ το 1991 και, πιο πρόσφατα, τον αγώνα ενάντια στους Ταλιμπάν. Το Ιντσιρλίκ φιλοξενεί επίσης περίπου 50 πυρηνικές βόμβες (τύπου Β61).

Ωστόσο, αντί για στρατηγικό περιουσιακό στοιχείο, είναι πλέον στρατηγική υποχρέωση. Η Τουρκία είναι τόσο εχθρός όσο και σύμμαχος. Ο πρόεδρός, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, λέει ότι δεν έχει πρόβλημα με την ιδεολογία των Ταλιμπάν, γέρνει όλο και περισσότερο προς τη Ρωσία, ενώ παράλληλα η Τουρκία είναι μέλος του ΝΑΤΟ.

Ορισμένοι Τούρκοι λομπίστες λένε ότι το πρόβλημα είναι ο Τούρκος πρόεδρος και όχι η ίδια η Τουρκία, ωστόσο η ζημιά που έκανε ο Ερντογάν δεν θα είναι εύκολο να αναστραφεί: Στα 18 του χρόνια στην εξουσία, αναδιαμόρφωσε το στρατό στο σύνολό του και κατήχησε περισσότερους από 30 εκατομμύρια Τούρκους μαθητές.

Το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο η εχθρική συμπεριφορά της Τουρκίας, αλλά και το γεγονός ότι ο Ερντογάν μπορεί μια μέρα να θεωρήσει την αμερικανική παρουσία στο Ιντσιρλίκ ως μια ομαδική χρηματική αρωγή. Κάθε Αμερικανός στρατιωτικός, εργολάβος και οικογένεια στο Incirlik είναι δυνητικοί όμηροι. Η απειλή είναι πραγματική. Ο Ερντογάν δεν είναι αυτός που θα αναλάβει την ευθύνη για τις πράξεις του. Συχνά προσπαθεί να ανακατευθύνει τον θυμό προς τους Αμερικανούς, όπως μετά το πραξικόπημα «Φωτιά στο Ράιχσταγκ» του 2016, όταν ο Τούρκος πρόεδρος οδήγησε όχλους στις πύλες της βάσης και κατηγόρησε τον Αμερικανό διοικητή για συνενοχή σε συνομωσία εναντίον του.

Με απλά λόγια, το Ιντσιρλίκ κινδυνεύει τώρα με επανάληψη της κρίσης ομηρίας του Ιράν του 1979.

Σε αντίθεση με το Μπαγκράμ στο Αφγανιστάν, μια αμερικανική αποχώρηση από το Ιντσιρλίκ δεν θα επηρέαζε τις επιχειρήσεις των ΗΠΑ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν πλέον να χρησιμοποιήσουν την αεροπορική βάση Mihail Kogalniceanu στη Ρουμανία, κάτι που δεν ήταν ποτέ δυνατό κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Η Ελλάδα επέκτεινε επίσης πρόσφατα τη Ναυτική Βάση στον κόλπο της Σούδας. Πράγματι, ο μόνος χαμένος στην απόσυρση από το Ιντσιρλίκ θα ήταν η τοπική τουρκική οικονομία.

Η πρόθεση του Μπάιντεν να τερματίσει τους «αιώνιους πολέμους» μπορεί να είναι ανεύθυνη, αλλά η αποχώρηση από μια ξεπερασμένη βάση δεν θα ήταν μια ανεύθυνη απόφαση. Ας τερματίσουμε την αμερικανική στρατιωτική παρουσία στην Τουρκία.

Germany likely to pull troops out of Incirlik air base | News | DW |  15.05.2017

Ο Μάικλ Ρούμπιν είναι συνεργάτης του Washington Examiner Beltway Confidential. Είναι ανώτατο στέλεχος του American Enterprise Institute.

Μετάφραση:Νίκος Χριστοφορίδης

Πηγή: Washington Examiner/infognomonpolitics.gr

Τι συμβαίνει με τον EastMed και ποιοι θέλουν να τον “παγώσουν”;

0

Φοβούνται την Τουρκία και “αποκοιμίζουν” τον EastMed

Γράφει ο Γιάννος Χαραλαμπίδης

Οι πυλώνες βιωσιμότητας του αγωγού και το «Σύστημα Ενέργειας» στην Αν. Μεσόγειο – Εκτιμήσεις και μελέτες εξηγούν γιατί είναι συμφέρουσες οι τιμές πώλησης, γιατί είναι εφικτή η κατασκευή του, και γιατί το ελληνικό ΥπΕξ ήθελε να περάσει μέσω Αιγύπτου

Ενώ το Κυπριακό παραμένει παγωμένο λόγω της τουρκικής αξίωσης για λύση δύο χωριστών κρατών, η Αθήνα φαίνεται να κοιμίζει τη διαδικασία του EastMed και την κοινή γνώμη ως προς το θέμα αυτό, προβάλλοντας στο παρασκήνιο διάφορες αιτιάσεις. Αληθές είναι ότι φοβάται την πρόκληση κρίσης από την Τουρκία. Αυτή ήταν άλλωστε η κύρια αιτία που ρίχθηκε στο διπλωματικό τραπέζι η ιδέα από το ελληνικό ΥπΕξ και τον Νίκο Δένδια για παράκαμψη της Κύπρου και η επιλογή μέσω Αιγύπτου.

Ταυτοχρόνως, η κοινοπραξία της ΔΕΠΑ και της Edison («Ποσειδών») και οι σχετικές μελέτες, που αφορούν στην τεχνολογία κατασκευής του αγωγού, ώς τις τιμές και τη βιωσιμότητα του έργου, καταρρίπτουν τα αρνητικά επιχειρήματα, τα οποία προβάλλονται, κατά καιρούς, απ’ όσους εκ των ημετέρων δεν επιθυμούν την ολοκλήρωση του αγωγού, λόγω των τουρκικών αντιδράσεων και της σύγκλισης των δικών τους αντιλήψεων και δη του εξευμενισμού με τα συμφέροντα της Άγκυρας.

Μάλιστα, η πολιτική της Τουρκίας για δύο κράτη στην Κύπρο απομακρύνει την επιλογή του αγωγού προς Τουρκία και αυξάνει τις πιθανότητες τουρκικής αντίδρασης, εφόσον δεν υπάρχει αξιόπιστη αποτροπή και ενιαίος στην πράξη άξονας Ελλάδας, Ισραήλ, Κύπρου, με την τελευταία να είναι η αχίλλειος πτέρνα.

  • Πώς τελειώνει η επιλογή για τον αγωγό προς Τουρκία

  • Οι διαλείπουσες μορφές ενέργειας, το κενό και το φυσικό αέριο

  • Γιατί ο EastMed δεν είναι εναλλακτική αλλά συμπληρωματική επιλογή των LNG και της Αιγύπτου

  • Γιατί η απουσία αποτροπής τροφοδοτεί την κρίση

Καυτές θαλάσσιες οδοί…

Η κατασκευή του EastMed περνά μέσα από τις αμφισβητούμενες από την Άγκυρα περιοχές μεταξύ Ελλάδας – Κύπρου, καθώς και από τις θαλάσσιες ζώνες πλησίον της Κρήτης και δη μέσω του τουρκολιβυκού μνημονίου. Στο παρελθόν, λίγο πριν από την απώλεια της εξουσίας στην Ελλάδα, ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας είχε εκφράσει τόσο προς τον Πρόεδρο Αναστασιάδη όσο και προς τον τέως Πρωθυπουργό του Ισραήλ, Βενιαμίν Νετανιάχου, τους φόβους του ως προς τις αντιδράσεις της Άγκυρας στην περίπτωση κατασκευής του EastMed. Ο Νετανιάχου ήταν καθησυχαστικός. Εν συνεχεία, επί διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη, έγιναν διαρροές από το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών και δη μέσω του Νίκου Δένδια, προς τα αθηναϊκά ΜΜΕ, για εναλλακτική επιλογή μέσω Αιγύπτου και παράκαμψη της Κύπρου. Οι πληροφορίες ήταν σε αντίθεση με όσα ο «Ποσειδών» και διευθύνοντα στελέχη του δήλωσαν δημόσια. Η θέση της «Edison» είναι ότι ο EastMed δεν είναι εναλλακτική επιλογή της Αιγύπτου, αλλά συμπληρωματική.

Διπλωματικές πληροφορίες αναφέρουν ότι στο ελληνικό ΥπΕξ θέλουν να κοιμίσουν την ιστορία του EastMed, υπό την εξής έννοια: Μιλούν για απόφαση που θα ληφθεί το 2022, χωρίς να είναι σίγουρο εάν θα είναι στην εξουσία, ενώ, ταυτοχρόνως, τονίζουν ότι γίνονται μεν μελέτες για την επιλογή του έργου, αλλά, την ίδια στιγμή, προβάλλουν τα αρνητικά στοιχεία που αφορούν τεχνικά ζητήματα κατασκευής, τιμές αλλά και τις εναλλακτικές οικολογικές επιλογές ενέργειας που θα εφαρμοστούν ώς το 2050 στην ΕΕ επί τη βάσει των οποίων θα εγκαταλειφθούν τα πετρελαιοειδή και το φυσικό αέριο. Εκείνο που ψάχνει η Αθήνα είναι τις εναλλακτικές επιλογές του EastMed, για ν’ αποφύγει την όποια κρίση με την Τουρκία, η οποία αφενός θέτει βέτο στην κατασκευή του και αφετέρου επιδιώκει αγωγό από την Κύπρο στην Τουρκία ως βασική προϋπόθεση της επίλυσης του Κυπριακού. Μία εξέλιξη που δεν βρίσκει σύμφωνο το Ισραήλ, το οποίο θεωρεί ότι κάτι τέτοιο το εγκλωβίζει στον κύριο ανταγωνιστή του στην περιοχή, δηλαδή την Άγκυρα.

Τεχνικά ζητήματα, τιμές, Ασία και ΕΕ

Στην εταιρεία που έχει αναλάβει το έργο («Υποθαλάσσιος Αγωγός Φυσικού Αερίου Ελλάδας – Ιταλίας / ΥΑΦΑ ΠΟΣΕΙΔΩΝ Α.Ε.», συμμετέχουν ισομερώς η ελληνική ΔΕΠΑ και η ιταλική εταιρεία Edison. Από πλευράς του «Ποσειδώνος» και δη της εταιρείας Edison έχουν ήδη προβληθεί σειρά επιχειρημάτων, που πηγάζουν από μελέτες. Είναι μάλιστα γνωστές στην ΕΕ, εξ ου και το γεγονός ότι το όλο έργο έχει κατοχυρωθεί ως «Κοινής Ωφέλειας» και οι μελέτες βιωσιμότητας επιδοτούνται σε ποσοστό της τάξης του 50%, δηλαδή με το ποσό των 34 εκατομμυρίων ευρώ. Ποια είναι λοιπόν τα επιχειρήματα, που στηρίζονται σε μελέτες, που προβάλλονται κυρίως από την Edison και απαντούν προς τα αρνητικά επιχειρήματα για την κατασκευή του αγωγού;

Πρώτο, μπορεί μεν η ΕΕ να έχει αποφασίσει ότι μέχρι το 2050 θα χρησιμοποιούνται εναλλακτικές μορφές ενέργειας αντί των πετρελαιοειδών, μεταξύ των οποίων και το φυσικό αέριο, όμως, όπως τονίζουν μελέτες που αφορούν τον EastMed: 1. Η αιολική και ηλιακή ενέργεια είναι διαλείπουσες. Δεν έχουν δηλαδή απρόσκοπτη συνέχεια και η αποθήκευση τέτοιων μορφών ενέργειας αφήνει κενά. Ως εκ τούτου, τα κενά θα καλύπτονται από το φυσικό αέριο. 2. Μία από τις εναλλακτικές μορφές ενέργειας είναι το υδρογόνο, το οποίο μέχρι το 2050 θα μπορεί να καλύπτει ποσοστό 10% με 20%. Επί τη βάσει των προδιαγραφών του EastMed, ο αγωγός μαζί με το φυσικό αέριο, στην αρχική του φάση, μπορεί να μεταφέρει έως και 7% υδρογόνο.

Δεύτερο, μπορεί μεν ο αγωγός να καλύπτει μεγάλη απόσταση, αλλά, όπως τονίζουν τεχνικοί επί του θέματος, υπάρχει σύγχρονη τεχνολογία που μπορεί να καλύψει τις ανάγκες. Επιπροσθέτως, επισημαίνεται ότι το έργο χωρίζεται σε 4 τμήματα. Κανένα εξ αυτών δεν έχει έκταση μεγαλύτερη από τον Turkish Stream, που περνά από τη Μαύρη Θάλασσα. Συνεπώς, υπογραμμίζεται, δεν υπάρχουν τεχνικά προβλήματα, όπως κάποιοι θέλουν να προβάλλουν.

Τρίτο, μπορεί μεν να γίνεται λόγος ότι οι τιμές δεν θα είναι συμφέρουσες, αλλά στη βάση μελετών και αναλύσεων αποδεικνύεται ότι το αντίθετο συμβαίνει. Και η θέση αυτή τεκμαίρεται συμφώνως με τα εξής δεδομένα:

  1. Το σύνολο των κοιτασμάτων που είναι διαθέσιμα μέχρι στιγμής από τα οικόπεδα Κύπρου και Ισραήλ φτάνουν τα 30 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Από αυτά, τα 10 εκατομμύρια μπορούν να διατεθούν για τον αγωγό ή τους αγωγούς προς το Ιντκού και Νταμιέτα της Αιγύπτου. Άλλα 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα μπορούν να διατεθούν στην περίπτωση που αποφασιστεί η κατασκευή LNG στα ανοιχτά της Κύπρου. Στις ποσότητες αυτές είναι πρόδηλον ότι δεν περιλαμβάνονται εκείνες που ενδέχεται να εξευρεθούν από τις νέες έρευνες που θα διενεργηθούν. Όπως έχει αναλυθεί και προς την ΕΕ από τους ειδικούς της εταιρείας που αναλαμβάνει το έργο, ο EastMed δεν είναι ανταγωνιστικός ούτε του LNG ούτε της αιγυπτιακής επιλογής, αλλά συμπληρωματικός. Γίνεται σαφής αναφορά για «Ενεργειακό Σύστημα στην Ανατολική Μεσόγειο». Συναφώς, υπογραμμίζεται ότι ο EastMed έχει τη δυνατότητα μεταφοράς 20 δισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου και σε πρώτη φάση 7% υδρογόνου. Δύναται αρχικά να μεταφέρει επικερδώς στην ΕΕ 10 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα. Το εν τρίτον, δηλαδή, των υφιστάμενων κοιτασμάτων.
  2. Οι τιμές προς την Ασία δεν είναι πλέον συμφέρουσες στον βαθμό που ήταν στο παρελθόν και δεν θα είναι στο μέλλον, όπως πολλοί πιστεύουν. Ειδικώς μετά την έκρηξη του πυρηνικού σταθμού στη Φουκουσίμα έχουν αναπτυχθεί πολλά περιφερειακά LNG, ενώ το Κατάρ, που διαθέτει γεωγραφικό πλεονέκτημα, έχει ήδη ανακοινώσει την αύξηση της παραγωγής φυσικού αερίου, που θα φτάσει το 50% περισσότερο από την υφιστάμενη ώς το 2025. Οι πραγματικότητες αυτές ρίχνουν τις τιμές στην περιοχή της Ασίας και, ως εκ τούτου, με βάση μελέτες που έχουν γίνει από την «Edison», προκύπτει ότι είναι πιο χαμηλή η τιμή πώλησης μέσω του EastMed από τη διαδικασία του LNG και δη της υγροποίησης, συμπίεσης, των ναυτιλιακών εξόδων και της επαναεριοποίησης. Ήδη έχουν γίνει επαφές για την υπογραφή μακροχρόνιων συμβάσεων, που θα είναι επωφελείς για τους παραγωγούς, τους αγοραστές και τις Κυβερνήσεις.

Ασφάλεια, ΗΠΑ και Ισραήλ

Πέραν των ανωτέρω, διπλωματικές πηγές αναφέρουν ότι η στάση της Ιταλίας έχει γίνει πολύ θετικότερη απ’ ό,τι στο παρελθόν ως προς την κατασκευή του EastMed, εφόσον πολλά προβλήματα που αφορούν οικολογικά ζητήματα έχουν ξεπεραστεί. Το γεγονός αυτό δυσκολεύει τόσο τους κύκλους εκείνους εντός του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδος όσο και άλλους στη Λευκωσία, που κρύβονταν πίσω από την ιταλική στάση, προκειμένου να δικαιολογήσουν την αρνητική προδιάθεση για την κατασκευή του EastMed, η οποία πηγάζει από τον φόβο της πρόκλησης κρίσης από μέρους της Τουρκίας και των δικών τους ευθυνών για την απουσία αξιόπιστης αποτρεπτικής στρατηγικής.

Το Ισραήλ, πάντως, για την εξυπηρέτηση των δικών του συμφερόντων, παραμένει πιστό στην κατασκευή του EastMed και είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει, στον βαθμό που το αφορά και πέραν αυτού, τα ζητήματα της ασφάλειας. Κάτι τέτοιο είχε γίνει σαφές προς την Αθήνα και τη Λευκωσία κατά τη διάρκεια προηγούμενων τριμερών συναντήσεων σε ανώτατο επίπεδο, δηλαδή αρχηγών κρατών.

Ταυτοχρόνως, η τουρκική πολιτική των δύο κρατών απομακρύνει τη διευθέτηση του Κυπριακού και την επιλογή του αγωγού προς τα τουρκικά παράλια, μια εξέλιξη που θα ακύρωνε τον EastMed και θα απομάκρυνε τον κίνδυνο κρίσης με την Άγκυρα, αλλά θα εμπέδωνε τις συνθήκες ενεργειακής και γεωπολιτικής κυριαρχίας της Άγκυρας στη στρατηγική αντίληψη της Γαλάζιας Πατρίδας. Παράλληλα, οι ΗΠΑ ευνοούν την κατασκευή του EastMed για δυο, μεταξύ άλλων, λόγους:

Ο πρώτος αφορά στην αντίληψη περί της μερικής εναλλακτικής επιλογής για απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Ο δεύτερος αφορά στον περιορισμό του γεωπολιτικού ρόλου της Τουρκίας στην περιοχή και την ενίσχυση του Ισραήλ λόγω της υφιστάμενης τουρκικής πολιτικής που συγκλίνει με τη Ρωσία.

Ήδη, οι ΗΠΑ έχουν προβεί σε στρατηγικές συναφείς κινήσεις, που αφορούν στην αναβάθμιση της Βάσης στη Σούδα και σ’ εκείνη της Αλεξανδρούπολης προκειμένου να ελέγχουν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα στενά του Δαρδανελλίων και να έχουν την καλύτερη δυνατή πρόσβαση προς τα Βαλκάνια και τη Μαύρη Θάλασσα. Αυτές οι αμερικανικές κινήσεις στην περιφέρεια της Ευρασίας είναι αντισταθμιστικές της τουρκικής αλλά και της ρωσικής αναθεωρητικής πολιτικής, η οποία εκτείνεται από τη Βόρεια Θάλασσα, περνά μέσω Καυκάσου και φτάνει στη Μέση Ανατολή.

Το δε Ισραήλ επιμένει στην κατασκευή του EastMed, αφενός για να κερδίσει ενεργειακό και γεωπολιτικό πλεονέκτημα έναντι της ανταγωνίστριας στην περιοχή Τουρκίας και, αφετέρου, για να προσδοκά σε αυξημένο πολιτικό ρόλο εντός της ΕΕ μέσα από την ενεργειακή σχέση την οποία θα αποκτήσει.

Σύγκλιση συμφερόντων και εξουσία…

Υπάρχει σύγκλιση οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων, που ευνοεί την υλοποίηση του EastMed. Σε αυτήν προστίθενται και οι μελέτες που αφορούν και στις κατασκευές, καθώς και στην τιμή πώλησης του φυσικού αερίου. Καταγράφονται θετικές προϋποθέσεις για οικονομική και στρατηγική αποτροπή έναντι των τουρκικών απειλών για την κατασκευή του EastMed, παρά τις φοβίες των Αθηνών, που είναι αποτέλεσμα της εξευμενιστικής πολιτικής, η οποία επικρατεί σε στελέχη του ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών και στην Αθήνα γενικότερα.

Η απόφαση για την κατασκευή του έργου αναμένεται να ληφθεί περί το τέλος του 2022 και, αν είναι θετική, ο αγωγός θα είναι έτοιμος για τη μεταφορά φυσικού αερίου περί το 2025.

Το ερώτημα είναι εάν η υφιστάμενη ελληνική Κυβέρνηση θα είναι στην εξουσία για να διαχειριστεί έναν αγωγό που εξελίσσεται σε «καυτή πατάτα» λόγω της τουρκικής πολιτικής, η οποία δεν αφήνει πολλές επιλογές πέραν μιας προσαρμοσμένης αποτρεπτικής στρατηγικής, που προϋποθέτει ισχυρή άμυνα και συμμαχίες. Το ίδιο βεβαίως ισχύει και για τη Λευκωσία… Διότι, αργά ή γρήγορα, το θέμα του EastMed θα ξυπνήσει…

*Δρ των Διεθνών Σχέσεων

Πηγή: Σημερινή

«Ασφυκτική θηλιά γύρω από τον λαιμό της» θεωρεί η Τουρκία τον άξονα γεωστρατηγικού άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ – Αιγύπτου

0

Πού και σε τι στοχεύουν οι τουρκικές στρατηγικές αναζητήσεις;

Γράφει ο Λάκης Γιαλλουρίδης

Η τουρκική πολιτική ηγεσία υπό τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, μεσούντων κρίσεων πολιτικής και στρατηγικής, που λαμβάνουν χώραν στην ευρύτερη γειτονιά της, επιχειρεί να εξέλθει της εμφιλοχωρούσης απομόνωσής της προσεγγίζοντας χώρες, μεγάλες δυνάμεις της περιοχής, με τις οποίες βρέθηκε σε αντιπαράθεση, όπως είναι η Αίγυπτος του Στρατηγού Αμντέλ Φατάχ Αλ Σίσι.

Είναι γνωστό πως το ρήγμα που επήλθε στις τουρκο-αιγυπτιακές σχέσεις ανατρέχει στη στήριξη της Άγκυρας προς τους Αδελφούς Μουσουλμάνους, ειδικότερα δε κατά τη σύγκρουσή τους με τον στρατηγό Αλ Σίσι, η οποία και κορυφώθηκε το 2013, με την ανατροπή τους από την εξουσία και την εν προκειμένω εγκαθίδρυση ενός κοσμικής υφής καθεστώτος από τον στρατηγό Σίσι.

Αυτό δημιούργησε, κατά τα ανωτέρω, μια συγκρουσιακή διάσταση μεταξύ των δυο κρατικών οντοτήτων, την οποία η Άγκυρα επιχειρεί σήμερα, οκτώ και πλέον έτη κατόπιν, να μεταβάλει, προβαίνοντας σε διορθωτικές κινήσεις αποκατάστασης διπλωματικών και πολιτικών σχέσεων.

Στο σημερινό διεθνοπολιτικό σκηνικό, που βρίσκεται σε συνθήκες οιονεί κινητικότητας, διαγράφεται η εκδήλωση πολιτικής βούλησης και πρόσφατων εντατικοποιημένων τάσεων προσέγγισης σε επίπεδο αναπληρωτών Υπουργών Εξωτερικών της Τουρκίας με την Αίγυπτο, η οποία επέρχεται, τόσο λόγω της εμφιλοχωρούσης τουρκικής απομόνωσης, όσο και λόγω της ανησυχίας της Άγκυρας σχετικά με την οικοδόμηση ενός γεωστρατηγικού άξονα Ελλάδας – Κύπρου – Ισραήλ – Αιγύπτου, ο οποίος φαντάζει στην τουρκική οπτική ως επερχόμενη «ασφυκτική θηλιά γύρω από τον λαιμό της».

Το ανωτέρω εξηγεί τη σημερινή αλλαγή πλεύσης της Τουρκίας, η οποία δεν είναι ούτε πρωτόγνωρη, ούτε περίεργη για τις διεθνείς σχέσεις, υπομιμνήσκει δε κατά ταύτα και τη σχετική μνημειώδη φράση του Λόρδου Πάλμερστον κατά το 1848, που υπογραμμίζει την κλασική αντίληψη, κατά τη ρεαλιστική θεωρία των διεθνών σχέσεων, πως «τα έθνη δεν έχουν σταθερούς φίλους ή εχθρούς. Έχουν μόνο σταθερά συμφέροντα”.

Σε συνέχεια των ανωτέρω και στο πλαίσιο των πρόσφατων τουρκικών τακτικών κινήσεων για προσέγγιση προς την Αίγυπτο, χώρα που συνιστά μεγάλη δύναμη του αραβικού κόσμου και σημαντικό «παίκτη» του μεσανατολικού και του εν γένει μεσογειακού πλαισίου, η Άγκυρα επιδιώκει να αξιοποιήσει ως δέλεαρ έναντι του Καΐρου και την εκχώρηση μεγάλων θαλασσίων ζωνών στο πλαίσιο μιας δυνατότητας ανακήρυξης ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών.

Το ως άνω τουρκικό εγχείρημα, μη εντασσόμενο κατά ταύτα σε κανένα πλαίσιο του Διεθνούς Δικαίου ή του Δικαίου της Θάλασσας ειδικότερα, συνιστά άλλη μια ως εν προκειμένω τουρκική παρανομία, η οποία και επιβεβαιώνει, τόσο την απουσία διεθνούς συστήματος, ικανού να επιβάλει το διεθνές δίκαιο κατά τρόπο ενιαίο, καθολικό και αδιαίρετο, όσο και αναφορικά προς την Ελλάδα την αδικαιολόγητα διαχρονική αποφυγή μιας επιβαλλόμενης, προσδοκώμενης και καθόλα νόμιμης συνομολόγησης ΑΟΖ με το έτερο κράτος του Ελληνισμού, την Κυπριακή Δημοκρατία.

Το ανωτέρω θα συνιστούσε και μια εν τοις πράγμασι ενίσχυση της διεθνούς υπόστασης του κυπριακού κράτους, που διαθέτει, ούτως ή άλλως, ΑΟΖ τόσο με την Αίγυπτο όσο και με το Ισραήλ, ενώ θα λειτουργούσε και ως ασφαλιστική δικλίδα νομιμοποίησης της κατανομής των θαλασσίων ζωνών επί τη βάσει του Δικαίου της Θάλασσας.

Η ανακήρυξη ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος – Κύπρου, που συνιστά επιβεβλημένη κίνηση πολιτικής και στρατηγικής διάρθρωσης της παρουσίας του Ελληνισμού στην περιοχή, και θα λειτουργούσε και ως ανάχωμα στην τουρκική τακτική στρατηγικής προβολής αυθαίρετου διαμοιρασμού θαλασσίων ζωνών, πέραν και εκτός παντός πλαισίου διεθνούς νομιμότητας, όπερ και συνιστά μια προσφιλή συνήθεια του τουρκικού κράτους, οφείλει να συνοδεύεται από μια πολιτική εθνικής ασφάλειας που να είναι σε θέση σε βάθος χρόνου και σε διάρκεια να υπερασπίζεται αποτελεσματικά τον ως εν προκειμένω ενιαίο χώρο Ελλάδος – Κύπρου.

Μια τέτοια κίνηση τακτικού επιπέδου επιβάλλεται να αποτελεί το απαύγασμα μιας εθνικής στρατηγικής, που θα στηρίζεται από το σύνολο των δυνάμεων που συνιστούν το πολιτικό σύστημα της χώρας και θα υπερβαίνει κοντόφθαλμες επιλογές συμβιβαστικών κινήσεων ως προς την καθαρή και άνευ όρων πλήρη εφαρμογή και υπεράσπιση του Διεθνούς Δικαίου, κατά ταύτα δε και του Δικαίου της Θάλασσας σε μακρά διαδρομή.

Η Ελλάδα ως μεγάλη και ιστορική χώρα της Μεσογείου, ευρισκόμενη σήμερα σε μια ευνοϊκή περίοδο οικοδόμησης διεθνών συμμαχιών, είναι εκ των πραγμάτων σε θέση, δεδομένης της αναγκαίας κατά ταύτα πολιτικής βούλησης, να προχωρήσει σε κινήσεις που θα την καταστήσουν ικανή να εμπεδώσει την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου και την προβολή της χώρας ως ηγετικής δύναμης ισχύος και σταθερότητας στην περιοχή.

Σημερινή