Αρχική Blog Σελίδα 2187

Πολεμικά πλοία της Τουρκίας στην κυπριακή ΑΟΖ: Υπό τουρκική “ομηρία” η περιοχή, μετέδωσε το κανάλι Σίγμα

Από
pcuser
-
0

Πολεμικό σκηνικό στήνει στην κυπριακή ΑΟΖ η Άγκυρα με στόχο αφενός, να τορπιλίσει τις προσπάθειες για την κατασκευή του αγωγού φυσικού αερίου EastMed και αφετέρου, να επιβάλλει – με το έτσι θέλω -τους δικούς της χάρτες για αναβίωση της γαλάζιας πατρίδας.

Αρμόδιες πηγές αποκαλύπτουν στο κυπριακό κανάλι ΣΙΓΜΑ πως στην περιοχή βρίσκονταν τρία πολεμικά πλοία της Άγκυρας και δεν αφήνουν τίποτα να πλησιάσει.

Το Nautical Geo βρίσκεται πλέον αγκυροβολημένο ανοικτά του λιμανιού Λάρνακας.

Την ίδια ώρα, στην περιοχή που μέχρι πρότινος εκτελούσε μελέτες για τον EASTMED, βρίσκονται τις τελευταίες ώρες δύο τουρκικές φρεγάτες και μία κορβέτα.

Πρόκειται για κανονική πειρατεία, με την Τουρκία να επικαλείται παράτυπη Navtex που εξέδωσε για δήθεν ναυτικές ασκήσεις, στην περιοχή που θα εκτελούσε τις εργασίες του για τον αγωγό EastMed το ερευνητικό σκάφος Nautical Geo, εκ μέρους της Κύπρου, της Ελλάδας και του Ισραήλ.

Λίγο πιο πέρα, εντός της ελληνικής ΑΟΖ, διεξάγεται από χθες η άσκηση “Ευνομία” με τη συμμετοχή ναυτικών και εναέριων μέσων από Ελλάδα, Γαλλία και Ιταλία.

Μάλιστα η πληροφόρηση καταδεικνύει ότι ως απάντηση χθες, ελληνικά και γαλλικά μαχητικά πέταξαν πάνω από την περιοχή της τουρκικής navtex.

  • Το χρονικό της παρενόχλησης του σκάφους Nautical Geo

Μετά την παρενόχληση που δέχθηκε από τουρκική φρεγάτα ανοικτά της Κρήτης, έφθασε στην κυπριακή ΑΟΖ στις 28 Σεπτεμβρίου και άρχισε τις μετρήσεις.

Στις 2 του μήνα, όμως, έφθασε στην ίδια περιοχή το τουρκικό ερευνητικό Ορουτς Ρέις, μαζί με τουρκικά πολεμικά. Ένα από αυτά απείλησαν δια ασυρμάτου το γαλλικό Nautical Geo με αποτέλεσμα αυτό να αποχωρήσει.

Συνεπώς, από τις δύο του μήνα μέχρι την επομένη ημέρα, την Κυριακή, το Όρουτς Ρέις έκοβε βόλτες ανενόχλητο.

Η τελευταία πληροφόρηση, καταδεικνύει πως τώρα το τουρκικό σκάφος είναι αγκυροβολημένο στην Αττάλεια της Τουρκίας, αλλά παραμένουν στην περιοχή τα τρία πολεμικά πλοία της Άγκυρας.

  • Η αντίδραση της Κυπριακής Δημοκρατίας

Η Κυπριακή Δημοκρατία παρακολουθεί εδώ και ημέρες τις τουρκικές κινήσεις, τις καταγράφει και αντιδρά με καταγγελίες δια της διπλωματικής οδού.

Η έκρυθμη αυτή κατάσταση επισκιάζει και τις διερευνητικές επαφές που άρχισαν σήμερα σε τεχνικό επίπεδο μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας στην Άγκυρα, με τις προσδοκίες να είναι πολύ χαμηλές.

Κεκλεισμένων των θυρών συζητήθηκαν οι θαλάσσιες δικαιοδοσίες σε Αιγαίο και ανατ. Μεσόγειο, ωστόσο η τουρκική πλευρά επέμεινε και στο θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου.

Οι συνομιλίες θα συνεχισθούν σε έξι μήνες στην Αθήνα.

https://hellasjournal.com/2021/10/polemika-plia-tis-tourkias-stin-kipriaki-aoz-ipo-tourkiki-omiria-i-periochi-metedose-to-kanali-sigma/

Αποκαλύψεις που σοκάρουν: Ο Ερντογάν ‘σπέρνει’ πράκτορες της ΜΙΤ σε ολόκληρη την Ευρώπη! Οι επιχειρήσεις των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών στην Ελλάδα – Γιατί όλοι κάνουν τα στραβά μάτια στον Σουλτάνο;

Από
pcuser
-
0

Περισσότερα από 8.000 τα «μάτια» του Ερντογάν στη χώρα της Μέρκελ, που ανεχόταν τα πάντα από την Τουρκία!

«Κατασκοπευτικές δραστηριότητες. Καθένας κάνει αυτό που θέλει σε άλλες χώρες. Η συλλογή πληροφοριών είναι καθήκον των διπλωματών». Αυτό δήλωνε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου στους Τούρκους δημοσιογράφους στις 16 Φεβρουαρίου 2020, μετά τη Διάσκεψη Ασφαλείας του Μονάχου. Με τη δήλωσή του εκείνη ο κορυφαίος υπουργός του Ερντογάν είχε ουσιαστικά επιβεβαιώσει τη συστηματική πρακτική της Τουρκίας για κατασκοπία σε ξένο έδαφος.

Η «ανέμελη» δήλωση Τσαβούσογλου περί κατασκοπίας σε άλλες χώρες ήταν μια άσκηση προπαγάνδας για τον εξορθολογισμό και τη μονιμοποίηση της ιδιόμορφης, παραβατικής συμπεριφοράς της Άγκυρας, αλλά κι ένα μάθημα στην ιδεολογία που καθοδηγεί το τουρκικό κράτος.

Στις 17 Σεπτεμβρίου, σε ξενοδοχείο στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας, συνελήφθη ένας Τούρκος ονόματι Αλί Ντ., στην κατοχή του οποίου βρέθηκαν ένα όπλο, 200 σφαίρες και λίστα με ονόματα υποστηρικτών του κινήματος Γκιουλέν, ανθρώπων που η Τουρκία θεωρεί «τρομοκράτες». Στον τραπεζικό λογαριασμό του Αλί Ντ. υπήρχε μεγάλο χρηματικό ποσό και στη διάθεσή του κάμποσα πλαστά διαβατήρια και έγγραφα «επαγγελματικής» ποιότητας.

Οι Ομοσπονδιακές Εισαγγελικές Αρχές της Γερμανίας χειρίζονται την υπόθεση ως κατασκοπία εκ μέρους του τουρκικού κράτους και πιστεύουν ότι ο συλληφθείς δρούσε για λογαριασμό και με εντολές της MIT, της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών, σύμφωνα με την Deutsche Welle. Ο ομοσπονδιακός γενικός εισαγγελέας Πέτερ Φρανκ δήλωσε την περασμένη Παρασκευή ότι «η έρευνα για τον Αλί Ντ. θα αντιμετωπιστεί ως υπόθεση υποπτευόμενης κατασκοπίας από την πλευρά του τουρκικού κράτους».

Το ερώτημα είναι αν ο νέος Καγκελάριος Όλαφ Σολτς θα συνεχίσει την τακτική της προκατόχου του, που έκανε πάντα τα στραβά μάτια στις προκλήσεις πάσης φύσεως της Τουρκίας. Ως γνωστόν, άλλωστε, για την Άνγκελα Μέρκελ προείχαν οι μπίζνες μεταξύ Γερμανίας – Τουρκίας και όχι το δίκαιο.

Μεγάλη η λίστα των περιστατικών κατασκοπίας
Το εν λόγω συμβάν είναι το τελευταίο από μια μεγάλη λίστα περιστατικών κατασκοπίας της Τουρκίας στο έδαφος άλλων ευρωπαϊκών χωρών, με τη χρησιμοποίηση πρακτόρων, διπλωματών ή με τη στρατολόγηση πληροφοριοδοτών, που συμβαίνουν εδώ και πολλά χρόνια, αλλά «φούντωσαν» ιδιαιτέρως μετά το επιχειρηθέν «πραξικόπημα» κατά του Ερντογάν το 2016.

Την ίδια χρονιά λεγόταν ότι υπήρχαν στη Γερμανία περισσότεροι Τούρκοι κατάσκοποι απ’ όσους είχε η κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία στη Δυτική κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου. Όπως, μάλιστα, έγραψε πέρυσι το «The National», ειδησεογραφικό μέσο ειδικό στα θέματα Μέσης Ανατολής, μόνο επί γερμανικού εδάφους εκτιμάται ότι βρίσκονται ενεργοί 8.000 πράκτορες πληροφοριών της Τουρκίας. Βασικό τους μέλημα είναι να ψάχνουν για άτομα που κρίνονται επικίνδυνα για την κυβέρνηση Ερντογάν, όπως γκιουλενιστές.

Η φάμπρικα του Ερντογάν με τους κατασκόπους έχει προκαλέσει έντονη δυσφορία σε άλλες χώρες, που αντιδρούν για την προκλητική δραστηριότητα της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών στο έδαφός τους.

Τον Ιούλιο του 2017 η γερμανική εφημερίδα «Die Zeit» έγραψε ότι σχεδόν 700 γερμανικές εταιρίες, συμπεριλαμβανομένων βιομηχανικών κολοσσών όπως η Daimler και η BASF, μπήκαν στο μικροσκόπιο της Τουρκίας για «χρηματοδότηση της τρομοκρατίας». Όταν η Γερμανία αντέδρασε έντονα και απείλησε με οικονομικές κυρώσεις, η Τουρκία έκανε πίσω.

Το 2015 Ελβετοί εισαγγελείς εξέδωσαν εντάλματα σύλληψης για δύο αξιωματούχους της τουρκικής πρεσβείας, για απόπειρα απαγωγής Τουρκοελβετού επιχειρηματία που ασκούσε κριτική στο καθεστώς Ερντογάν.

Το 2018 στο Κόσοβο απήχθησαν έξι Τούρκοι, πέντε καθηγητές τουρκικού σχολείου στην Πρίστινα και ένας γιατρός, που οδηγήθηκαν στην Τουρκία με ιδιωτικό αεροσκάφος μετά τη σύλληψή τους.

Πρωτοφανής σε κλίμακα και ένταση η τακτική Ερντογάν
Η τακτική Ερντογάν για παγκόσμια εκστρατεία συλλογής πληροφοριών από Τούρκους διπλωμάτες και κατασκόπους είναι πρωτοφανής σε κλίμακα και ένταση, και συνεχίζει ακάθεκτη, παρότι αντιτίθεται στη Σύμβαση της Βιέννης. Οι διπλωμάτες που απολαμβάνουν τα προνόμια και τις ασυλίες που περιγράφονται στη Σύμβαση της Βιέννης για τις Διπλωματικές Σχέσεις, έχουν υποχρέωση να σέβονται τους νόμους και τους κανονισμούς του κράτους υποδοχής και να αποφεύγουν την ανάμειξη στις εσωτερικές του υποθέσεις, όπως αναφέρεται στο άρθρο 41.

Τον Φεβρουάριο του 2018 το τουρκικό υπουργείο Εσωτερικών διόρισε σε τουρκικές πρεσβείες σε 71 χώρες συμβούλους για εσωτερικές υποθέσεις. Σύμφωνα με το Nordic Μonitor, οι τουρκικές πρεσβείες είχαν ήδη διπλωματικό προσωπικό που προερχόταν από τη MIT. Αυτό το προσωπικό ορίζεται ως «αξιωματικοί πληροφοριών» που έχουν διαπιστευτεί ως διπλωμάτες, αλλά προφανώς, όπως δήλωνε και ο Τσαβούσογλου, η πραγματική τους αποστολή είναι να συλλέγουν πληροφορίες.

Η γενικότερη δραστηριότητα της MIT είναι σκιώδης, ακόμα και για το ίδιο το τουρκικό Κοινοβούλιο. Στην αναφορά για τον προϋπολογισμό της, που κατατέθηκε για το 2020, υπήρχε μηδενική κατανομή εξόδων για στέγαση, οχήματα, κινητά τηλέφωνα. Όπως έχει δηλώσει η Τουρκική Ενωση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, «δεν υπάρχει πληροφόρηση για τα χρήματα της MIT, σε τι τα ξοδεύουν, πού τα ξοδεύουν. Εφαρμόζεται μια νομική βάση που διασφαλίζει ότι η MIT λογοδοτεί μόνο στον Ερντογάν».

Επιχειρήσεις των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών και στην Ελλάδα
Το δίκτυο των μυστικών υπηρεσιών του Ερντογάν έχει απλωθεί σε αρκετές χώρες, ανάμεσά τους και η Ελλάδα. Στη χώρα μας η αποκάλυψη του κυκλώματος κατασκοπίας στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου τον περασμένο Δεκέμβριο, με τη σύλληψη του γραμματέα του τουρκικού προξενείου στη Ρόδο και του συνεργού του, που μάζευαν στοιχεία για τις κινήσεις των ελληνικών δυνάμεων στο Καστελόριζο, είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Σύμφωνα με το Nordic Monitor, η δράση της ΜΙΤ έχει διευρυνθεί ειδικά τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, με την Τουρκία να «φυτεύει» πράκτορες όχι μόνο σε καταυλισμούς προσφύγων, αλλά πλέον και σε ελληνικές γειτονιές όπου ζουν οπαδοί του Γκιουλέν.

Το δημοσίευμα με τίτλο «Απόρρητα έγγραφα αποκαλύπτουν μυστικές επιχειρήσεις της Τουρκίας στην Ελλάδα» επικαλείται διαβαθμισμένα έγγραφα των τουρκικών Αρχών για την περίοδο 2018-2019, όταν πράκτορες της τουρκικής υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ πραγματοποίησαν μυστικές επιχειρήσεις για να συγκεντρώσουν ή να επιβεβαιώσουν τα στοιχεία οπαδών του Φετουλάχ Γκιουλέν, που έμεναν σε κέντρα υποδοχής προσφύγων στην Ελλάδα.

Αποκαλύψεις που σοκάρουν: Ο Ερντογάν ‘σπέρνει’ πράκτορες της ΜΙΤ σε ολόκληρη την Ευρώπη! Οι επιχειρήσεις των Τουρκικών Μυστικών Υπηρεσιών στην Ελλάδα – Γιατί όλοι κάνουν τα στραβά μάτια στον Σουλτάνο;

Δημήτρης Μακροδημόπουλος: Ελλάδα – Γαλλία: Έτσι είναι οι συμμαχίες;

Από
anixneuseis
-
8

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Αν η αγορά πολεμικού εξοπλισμού από τη Γαλλία στοχεύει να ενισχύσει την διαπραγματευτική θέση της χώρας μας έναντι της Τουρκίας, ως ενέργεια έχει τη λογική της, αν και το τεράστιο κόστος των εξοπλισμών παραπέμπει την ανάπτυξη της χώρας στις καλένδες. Όμως η συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής που υπεγράφη μεταξύ Ελλάδας – Γαλλίας αποδομεί αυτό το επιχείρημα. Διότι η Γαλλία παραμένει ιμπεριαλιστική δύναμη με αποικιοκρατικά συμφέροντα  σε ένα ευρύτατο πεδίο σε Εγγύς και Μέση Ανατολή και Αφρική  όπου βρίσκεται σε μόνιμη αντιπαράθεση άσκησης επιρροής με την Τουρκία ενώ οι ελληνοτουρκικές διαφορές εξαντλούνται στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Δηλαδή η αμοιβαιότητα της αμυντικής συνδρομής μας εμπλέκει σε περιοχές πέρα από τις διαφιλονικούμενες μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας (άρθρο 18 της συμφωνίας). Πού οφείλονται οι επιφυλάξεις μας, πέραν της εμπλοκής μας στην υποσαχάρια ζώνη (Σαχελ, που αναφέρεται ρητά) και σε άλλες περιοχές γαλλικού ενδιαφέροντος; Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε φορά που ισχυρές δυνάμεις διαμεσολαβούν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις επιδεινώνονται. Διότι επιδιώκουν και καλλιεργούν την όξυνση αφού αυτή τους δίνει τη δυνατότητα πρόσβασης στην περιοχή. Στη Γαλλία συμφέρει η συνεχής όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, τώρα μάλιστα η συμφωνία νομιμοποιεί τις παρεμβάσεις της.

Όμως, τί μπορεί να αποκομίσει η Ελλάδα από αυτή τη συμφωνία; Είθισται στην εξωτερική πολιτική μιας χώρας να αξιοποιείται τυχόν σύμπλευση των εθνικών συμφερόντων της με τα συμφέροντα των ισχυρών κρατών στην περιοχή με την προσδοκία της εκπλήρωσής τους. Όμως επειδή οι σχέσεις αυτές είναι ετεροβαρείς (όπως π.χ. Ελλάδας – ΗΠΑ, Ελλάδας – Γαλλίας, κοκ) οι εξελίξεις δεν οριοθετούνται εκεί όπου εκπληρώνονται τα εθνικά συμφέροντα αλλά των ισχυρών, γιαυτό συνήθως είναι καταστροφικές. Και για έναν πρόσθετο λόγο. Διότι από ένα σημείο και πέρα τα συμφέροντα των ισχυρών είναι ανταγωνιστικά και ως αδύναμη χώρα εμπλέκεσαι στη δίνη τους. Αυτό συνέβη στη Μικρασιατική Καταστροφή με τη Γαλλία, την Ιταλία και τη Βρετανία,  συμμάχους μας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που μας απέστειλαν εκεί με τη Συμφωνία των Σεβρών και εν συνεχεία Γαλλία και Ιταλία μας εγκατέλειψαν λόγω του ανταγωνισμού τους με τη Βρετανία για τα πετρέλαια της Μοσούλης.  Ανταγωνισμός που υπερέβαινε τα ελληνικά συμφέροντα και δεν αφορούσε τη χώρα μας.. Αυτό συμβαίνει και σήμερα με τη Γαλλία που ανταγωνίζεται την Τουρκία και αξιοποιεί τις ελληνοτουρκικές διαφορές ως εφαλτήριο για την επίτευξη των στόχων της. Ως εκ τούτου, επειδή τα γαλλικά συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή εξυπηρετούνται μόνον από την όξυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων το χάσμα με τη γείτονα θα διευρύνεται διαρκώς

Πού οφείλεται αυτός ο εναγκαλισμός της χώρας μας από τη Γαλλία; Με δεδομένη την μετατόπιση του κέντρου βάρους των παγκόσμιων εξελίξεων ολοένα και ανατολικότερα είναι σαφές ότι γεωπολιτικά η Δυτική Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας,  απαξιώνεται. Γιαυτό το Παρίσι αναζητά ένα εφαλτήριο προς ανατολάς και οι ελληνοτουρκικές διαφορές εξυπηρετούν αυτές τις σκοπιμότητες. Είναι χαρακτηριστική η απάντηση του πρώην ΥΠΕΞ της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ σε παλαιότερη συνέντευξή του στην εφημερίδα Zeit, σε ερώτηση σχετικά με το αν θα πρέπει να παραμείνουν και οι 17 (τότε) χώρες στην Ευρωζώνη: «Δεν γνωρίζω εάν θα πρέπει να είναι όλοι μέσα, είπε. Καλά θα κάναμε, συνέχισε, να κρατήσουμε τους Έλληνες εντός. Ως πρώην υπουργός Εξωτερικών λέω το εξής: H σημασία της Ελλάδας για τα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο θα παραμείνει».

Ο Ρόμπερτ Κάπλαν γράφει στο βιβλίο του «Η εκδίκηση της Γεωγραφίας» ερμηνεύοντας τις επιπτώσεις της μετατόπισης του κέντρου βάρους της ΕΕ ανατολικά με τις διευρύνσεις: «Η συνεχιζόμενη μετατόπιση ισχύος στο εσωτερικό της ΕΕ προς ανατολάς, από τις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο προς το Βερολίνο – από την ΕΕ προς της Γερμανία – θα είναι κομβικής σημασίας για τη διεθνή πολιτική. Διότι, είναι στη Γερμανία, στη Ρωσία και, ναι, στην Ελλάδα με τα μόνον ένδεκα εκατομμύρια πληθυσμού, που ξεδιπλώνεται το μέλλον της Ευρώπης». Και συνεχίζει: «Ασφαλώς σήμερα η Ευρώπη στρέφεται τόσο προς ανατολάς, καθώς υποδέχεται στις τάξεις της ΕΕ πρώην κομμουνιστικά έθνη, όσο και προς νότο, καθώς ασχολείται με την πολιτική και οικονομική σταθεροποίηση της νότιας ακτής της Μεσογείου στη Βόρεια Αφρική. Και ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ανασχηματισμούς, η Ελλάδα, από όλα τα μέρη, είναι αυτή που θα αποτελέσει το ασφαλέστερο κριτήριο για την ομαλή λειτουργία του Ευρωπαϊκού εγχειρήματος. Η Ελλάδα είναι το μοναδικό μέρος των Βαλκανίων που έχει πολλαπλή θαλάσσια πρόσβαση στη Μεσόγειο και ως εκ τούτου είναι αυτή που συνδέει δύο ευρωπαϊκούς κόσμους. Η Ελλάδα βρίσκεται γεωγραφικώς σε ίση απόσταση από τις Βρυξέλλες και τη Μόσχα και είναι πολιτισμικά κοντά τόσο στη Ρωσία όσο και στην Ευρώπη, χάρη στον Ανατολικό Ορθόδοξο Χριστιανισμό, ο οποίος είναι με τη σειρά του κληρονομιά του Βυζαντίου». Ποιά είναι η γεωπολιτική αξία της Γαλλίας σήμερα; Χωρίς υπερβολή μηδενική. Γιαυτό αναζητά εφαλτήρια, όπως η χώρα μας, για να αναπληρώσει την γεωπολιτική της ανυπαρξία και να πραγματοποιήσει τους στρατηγικούς της στόχους.

Ο Ούλριχ Μπεκ έλεγε ότι «σε όλες τις μέχρι τώρα δημοκρατίες υπάρχουν δύο είδη εξουσίας. Η μία πηγάζει από το λαό, η άλλη από τον εχθρό». Γιαυτό τα ελληνοτουρκικά προτάσσονται καθημερινά κάθε είδησης επικαλύπτοντας τα προβλήματα που απασχολούν την κοινωνία αποπροσανατολίζοντας το λαό. Όμως η πολιτική ηγεσία της χώρας ας μη ξεχνά ότι: «Αν πρόκειται τα στρατιωτικά συμφέροντα να θέσουν τα όρια, τότε οι διεκδικήσεις δεν θα έχουν τελειωμό, γιατί τα στρατιωτικά σύνορα είναι κατ’ ανάγκη λανθασμένα σύνορα και δεν βελτιώνονται παρά με προσάρτηση καινούργιων εδαφών και επί πλέον δεν είναι δυνατόν να χαραχτούν οριστικά και δίκαια, διότι τα επιβάλλει ο κατακτητής στον κατακτημένο και φέρουν, επομένως, μέσα τους το σπέρμα καινούργιων πολέμων» (Μαρξ). Τελευταίο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η πρόσφατη σύγκρουση Αζερμπαϊτζάν και Αρμενίας που άλλαξε για άλλη μια φορά το χάρτη του Νοτίου Καυκάσου. Στον προηγούμενο πόλεμο, το 1992 – 1994, η Αρμενία είχε κατορθώσει να αποσπάσει όχι μόνο τον έλεγχο του Ναγκόρνο Καραμπάχ που αποτελεί διεθνώς αναγνωρισμένο έδαφος του Αζερμπαϊτζάν, αλλά και επτά γειτονικών αζερικών επαρχιών, μέσω των οποίων εξασφάλιζε την εδαφική συνέχεια με το Ναγκόρνο Καραμπάχ. Με τη τελευταία σύρραξη οι επτά επαρχίες επέστρεψαν στο Αζερμπαϊτζάν, το οποίο κατέλαβε και ένα τμήμα του Ναγκόρνο Καραμπάχ. Και ασφαλώς έπεται συνέχεια μελλοντικά. Τί είναι αυτό που μετέβαλε για άλλη μια φορά τα σύνορα των δύο κρατών; Ασφαλώς ο συσχετισμός δυνάμεων των δύο εμπόλεμων που διαφοροποιήθηκε έναντι του πολέμου το 1992 – 1994. Διότι οι ξένες δυνάμεις που θέλουν να προωθήσουν τα συμφέροντά τους στην περιοχή, σε κάθε περιοχή, αξιοποιούν τις τοπικές διαφορές ως φορέα διείσδυσης των συμφερόντων τους. Γιαυτό οι χώρες που γειτονεύουν είναι καταδικασμένες να βρουν τρόπο να ζήσουν ειρηνικά. Επομένως, Ελλάδα και Τουρκία, ως γειτονικές χώρες είναι “αιχμάλωτες της γεωγραφίας”,  και δεν έχουν άλλη επιλογή. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα της Γαλλίας με τη Γερμανία που μετά τον Γαλλοπρωσικό πόλεμο του 1870 και τους δύο παγκοσμίους πολέμους σήμερα στα πλαίσια της ΕΕ συμπορεύονται ειρηνικά μέσω του γαλλογερμανικού άξονα. Γιατί αυτό είναι αδύνατο για Ελλάδα και Τουρκία;

Και η αξιωματική αντιπολίτευση; Αφού χαρακτηρίζει στρατηγικά ορθή την επιλογή τόσο της ενίσχυσης του Πολεμικού Ναυτικού όσο και των υπογραφών στο Παρίσι για τη στρατιωτική συνδρομή, εστιάζει την κριτική της στο “κατ’ αρχήν θετικό άρθρο 2”, όπως το χαρακτηρίζει, το οποίο όμως προβλέπει αμυντική συνδρομή μόνο στην περίπτωση επίθεσης κατά της “επικράτειας”, αφήνοντας εκτός κάλυψης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα. Μα, έχουν οριοθετηθεί η ΑΟΖ και η υφαλοκρηπίδα σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο το οποίο διαρκώς επικαλούμαστε ως υποβολέα της εξωτερικής πολιτικής μας; Ποιός θα υποκαταστήσει τη Χάγη; Το Παρίσι και η Αθήνα; Εξ άλλου η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ δεν ανήκουν στην επικράτεια ενός κράτους ώστε να έχει εφαρμογή το άρθρο 2 της συμφωνίας αμοιβαίας συνδρομής Ελλάδας – Γαλλίας αλλά το κράτος έχει μόνον λειτουργικά δικαιώματα που περιορίζονται στην αποκλειστική εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πόρων ( Χρήστος Ροζάκης – Ευάγγελος Βενιζέλος).

Το βέβαιο είναι ότι θα πρέπει οι εκατέρωθεν μαξιμαλισμοί, όπως διακηρύσσονται με τη Γαλάζια Πατρίδα από την Άγκυρα, και το Καστελόριζο από την Αθήνα, που ο ένας μαξιμαλισμός “στηρίζει” τον άλλον οδηγώντας σε αδιέξοδα, να παραχωρήσουν άμεσα τη θέση τους στο Διεθνές Δίκαιο και στη Χάγη. Στην Ιστορία θα μείνουν οι πολιτικοί που συνέβαλαν στην ειρηνική επίλυση των διαφορών των δύο χωρών και όχι όσοι αναπαράγουν τα αδιέξοδα τροχοπεδώντας το μέλλον της χώρας.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

4/10/2021

 

 

 

 

Θα γίνουν το «Αφγανιστάν» της Ευρώπης, τα Δυτικά Βαλκάνια;

Από
anixneuseis
-
0
Του Μιχάλη Ψύλου

Πέμπτη, 07 Οκτ 2021 06:51UPD: 06:52

via REUTERS / UKOM
Περίσσεψαν τα χαμόγελα στην παραδοσιακή, οικογενειακή φωτογραφία των 27 ευρωπαίων ηγετών με τους έξι ομολόγους τους των Δυτικών Βαλκανίων. Μόνο που όποιος κοιτούσε πολύ προσεκτικά τα πρόσωπα των Βαλκάνιων πολιτικών θα έβλεπε μάλλον «παγωμένα» χαμόγελα. Η σύνοδος κορυφής ΕΕ- Δυτικών Βαλκανίων ολοκληρώθηκε στο ειδυλλιακό κάστρο του Μπιρντό ,στην σκιά των Σλοβενικών Αλπεων, με μια κοινή και γενικόλογη δήλωση-προϊόν μάλιστα, σκληρών διαπραγματεύσεων.Οι 27 συμφώνησαν να επαναλάβουν «τη δέσμευσή τους για τη διαδικασία διεύρυνσης», αλλά κώφευσαν στα αιτήματα, κυρίως της Σλοβενικής προεδρίας ,που ζητούσε να δεσμευτεί η ΕΕ για την ένταξη των τεσσάρων υποψηφίων χωρών το 2030. «Η ΕΕ θα διαθέσει 1,1 δισεκατομμύριο για έναν χρόνο και  συνολικά 30 δισ. ευρώ μέσω εγγυήσεων στα επόμενα 7 χρόνια στα Δυτικά Βαλκάνια, χωρίς να προτείνει την ένταξή τους για μεγάλο χρονικό διάστημα», γράφει το Γαλλικό Le Point και προσθέτει ειρωνικά: «Τους δίνουν χρήματα για την …υπομονή τους, αυτό είναι ουσιαστικά το μήνυμα των Ευρωπαίων προς τις χώρες που χτυπούν τις πόρτες τους».

«Εχουμε προετοιμαστεί αρκετές φορές για τον … γάμο, αλλά οι καλεσμένοι δεν ήρθαν για άλλη μία φορά», δήλωσε πικρόχολα ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα, αμφισβητώντας ανοιχτά την αξιοπιστία της ΕΕ.

Δυσαρέσκεια των «έξι»

Δυσαρεστημένοι αποχώρησαν λοιπόν οι έξι ηγέτες των Δυτικών Βαλκανίων. Βλέπουν ότι περνούν τα χρόνια και οι προοπτικές ένταξης που υποσχέθηκε η ΕΕ το 2003, γίνονται όλο και πιο θολές. Τέσσερις χώρες είναι επίσημα υποψήφιες: Η Βόρεια Μακεδονία, η Αλβανία, το Μαυροβούνιο και η Σερβία. Το Βελιγράδι και η Ποντγκόριτσα  ξεκίνησαν διαπραγματεύσεις στις αρχές της δεκαετίας του 2010 χωρίς να υπάρχει ακόμη λευκός καπνός. Η «κόπωση» της διεύρυνσης είναι εμφανής στις Βρυξέλλες λόγω της δυσκολίας στην «πέψη» των τελευταίων αφίξεων (Κροατία, Ρουμανία, Βουλγαρία) και των δυσκολιών του τουρκικού φακέλου, γράφει η Γαλλική Les Echos.

Αναμφίβολα, η κατάσταση στα Δυτικά Βαλκάνια είναι περίπλοκη, έως και επικίνδυνη. Και πότε δεν ήταν άλλωστε, στην λεγόμενη «πυριτιδαποθήκη της Ευρώπης»; Οι εντάσεις στα σύνορα μεταξύ Κοσόβου και Σερβίας πληθαίνουν. Δεν έχουν προχωρήσει επίσης σε σημαντικό βαθμό και οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις που αξιώνει εδώ και χρόνια η ΕΕ για την ενίσχυση του κράτους δικαίου. Μέχρι σήμερα πάντως ,η ενταξιακή προοπτική των Βαλκάνιων γειτόνων ενώ είχε τη θερμή υποστήριξη της Γερμανίδας καγκελαρίου Ανγκελα Μέρκελ- η οποία και έκανε στην περιοχή την τελευταία, αποχαιρετιστήρια περιοδεία της- προσέκρουε στις αντιρρήσεις του Γάλλου Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν για μια ταχεία διεύρυνση της  ΕΕ .Ευρωπαϊκή διπλωματική πηγή εξηγούσε ότι η Γαλλία δεν θέλει «να διακινδυνεύσει η ΕΕ ,για παράδειγμα, την ένταξη ενός μικρού κράτους, όπως το Μαυροβούνιο- η κυβέρνηση του οποίου θα μπορούσε δυνητικά να εξαγοραστεί με μερικά εκατομμύρια ευρώ-να έχει τη δύναμη να μπλοκάρει την κοινοτική πολιτική».

«Τα Βαλκάνια προσελκύουν τις μεγάλες δυνάμεις και ταυτόχρονα τις τρομάζουν», εξηγεί η γερμανική Tagesschau. «Οι αντιπαλότητες και οι συγκρούσεις σε αυτή την “γέφυρα”, μήκους 1.500 χιλιομέτρων μεταξύ Ανατολής και Δύσης εξαφάνισαν αυτοκρατορίες, όπως η Οθωμανική και η  Μοναρχία των Αψβούργων. Όποιος παρεμβαίνει στα Βαλκάνια, κινδυνεύει πολύ», τονίζει η Γερμανική εφημερίδα.

Κίνα και Ρωσία καραδοκούν

Μόνο που τα Δυτικά Βαλκάνια δεν θα περιμένουν και πολύ τις Βρυξέλλες, πλέον. Παγκόσμιοι παίκτες διεκδικούν επιρροή στην περιοχή: Η Ρωσία και η Κίνα επενδύουν πολλά στην υποδομή της Νοτιοανατολικής Ευρώπης εδώ και χρόνια ,κάνοντας διπλωματία ακόμη και με τα εμβόλια κατά του κορονοϊού. Μόσχα και Πεκίνο καραδοκούν για να καλύψουν το κενό που αφήνει η ΕΕ. Δεν είναι τυχαίο ότι την ώρα που η Πρόεδρος της Κομισιόν  Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν περιόδευε πριν τη Σύνοδο Κορυφής στην περιοχή, ο Ρώσος πρεσβευτής στο Βελιγράδι επισκεπτόταν στρατιωτικές βάσεις στη Σερβία με τον Σέρβο υπουργό Αμυνας. Οι δύο μεγαλύτερες εταιρείες εξαγωγής χάλυβα και χαλκού στη Σερβία, ανήκουν ήδη στην Κίνα. Ο Πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς αποκάλεσε τον Κινέζο ομόλογό του «αδελφό». Το Βελιγράδι έλαβε εμβόλια για τον κορονοϊό από την Κίνα και τη Ρωσία. Σύμφωνα με έρευνα του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων, οι περισσότεροι Σέρβοι βλέπουν ως πιο στενούς συμμάχους τη Ρωσία και την Κίνα και όχι την ΕΕ. «Πρόκειται για τραγωδία» λέει ο Ντούσαν Ρέλτζιτς, διευθυντής του Ιδρύματος Επιστήμης και Πολιτικής στις  Βρυξέλλες. «Μια τραγωδία, που συνεχίζεται τόσο καιρό ,ώστε η αξιοπιστία τόσο της ΕΕ όσο και των κυβερνήσεων σε αυτήν την περιοχή να έχει πραγματικά καταστραφεί», προειδοποιεί ο Ρέλτζιτς,που είναι ειδικός για τα Δυτικά Βαλκάνια.

Διακυβεύεται η αξιοπιστία της ΕΕ

«Το νέο οικονομικό και επενδυτικό σχέδιο της ΕΕ αναξιόπιστο. Οι ενισχύσεις ύψους εννέα δισεκατομμυρίων ευρώ υποτίθεται ότι θέτουν σε κίνηση ιδιωτικές επενδύσεις. Αλλά σε σύγκριση με τα δισεκατομμύρια που θα λάβουν οι γειτονικές χώρες της ΕΕ από το ταμείο ανασυγκρότησης τα επόμενα χρόνια, αυτά  είναι μόνο μια σταγόνα στον ωκεανό».

Φυσικά ,οι  μεγάλες δυνάμεις δεν πρόκειται ποτέ να φύγουν από τα Βαλκάνια. Η σύνδεση μεταξύ του Βοσπόρου και της Κεντρικής Ευρώπης παίζει κεντρικό ρόλο και αυτό αντανακλάται σε στρατηγικές όπως ο Δρόμος του μεταξιού της Κίνας, η επιρροή της Ρωσίας στην περιοχή της Μεσογείου. Βλέπουμε μάλιστα μια εποικοδομητική και μια καταστροφική πλευρά σε αυτόν τον ανταγωνισμό: Οι νέες υπερδυνάμεις εμφανίζονται ως ελκυστικοί εταίροι, επενδύοντας σε πολιτικές συμμαχίες και υποδομές, προκειμένου να αποκτήσουν κυρίαρχη επιρροή στην Αλβανία, το Κόσοβο, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, το Μαυροβούνιο, τη Σερβία και τη Βόρεια Μακεδονία. Από την άλλη πλευρά, στην προσπάθειά τους να αποτρέψουν τις αντίπαλες δυνάμεις  να αποκτήσουν πλεονεκτήματα , δεν διστάζουν να εκμεταλλεύονται τις συγκρούσεις που σιγοβράζουν ,όπως και τη δίψα για εκδίκηση από τους προηγούμενους πολέμους στα Βαλκάνια.

Η  ΕΕ διαθέτει τους πόρους για να διατηρήσει κυρίαρχη επιρροή στην περιοχή. Αλλά ένα ευρωπαϊκό «όχι» στα Δυτικά Βαλκάνια θα ήταν καταστροφικό. Όπως λέει ο Ντούσαν Ρέλτζιτς, «πολιτικά, θα είχε τις ίδιες συνέπειες στην περιοχή , με την αποχώρηση της Δύσης από το Αφγανιστάν»

naftemporiki.gr

Η εκθετική δημοσκοπική άνοδος του Éric Zemmour εκθρονίζει την Λεπέν και «ακυρώνει» τις προκριματικές εκλογές των δεξιών Ρεπουμπλικάνων

Από
anixneuseis
-
0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Αυτό έδειξε η τελευταία δημοσκόπηση της εταιρείας Harris Interactive για λογαριασμό της «Challenges», που δημοσιεύθηκε σήμερα 6-10-2021 στο LePoint.fr με τίτλο : «Προεδρικές εκλογές 2022 : μια δημοσκόπηση προκρίνει τον Ζεμούρ στον δεύτερο γύρο» (Présidentielle 2022 : un sondage qualifie Zemmour au second tour).

Από την τελευταία δημοσκόπηση της εταιρείας, ο Ερίκ Ζεμούρ προόδευσε κατά τέσσερις μονάδες και κατέγραψε το 17% των προθέσεων ψήφου, μπροστά από τη Μαρίν Λεπέν η οποία λαμβάνει 15%. Δηλαδή αυτή κατέγραψε μια πτώση 13 μονάδων από το περασμένο καλοκαίρι !

Επομένως, θα ήταν αυτός που θα αντιμετώπιζε τον Μακρόν, που πιστώθηκε στην ίδια δημοσκόπηση με το 24% στον πρώτο γύρο, εάν οι προεδρικές εκλογές πραγματοποιούνταν  αυτήν την εβδομάδα. Η Challenges λέει ότι ο Ζεμούρ έχει υπερδιπλασιάσει τα ποσοστά του σε λιγότερο από ένα μήνα, προσπερνώντας κάθε εβδομάδα έναν νέο υποψήφιο για το Μέγαρο των Ηλυσίων, παρόλο ότι δεν είναι ακόμα επίσημα υποψήφιος.

«Δεν έχουμε δει ποτέ τόσο μετεωρική άνοδο σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα», δήλωσε ο Jean-Daniel Lévy, διευθύνων Σύμβουλος της Harris Interactive. Σύμφωνα με τον ίδιο, «είμαστε μάρτυρες της κατάρρευσης της ίδιας της καρδιάς του εκλογικού σώματος» της Μαρίν Λεπέν.

Τι πήραν οι άλλοι υποψήφιοι στην ίδια δημοσκόπηση ;

Πέρα από την εκθρόνιση της Λεπέν από τη 2η θέση, ο Éric Zemmour φρενάρει και την ανάκαμψη της παραδοσιακής Δεξιάς των Ρεπουμπλικάνων της οποίας οι υποψήφιοι έλαβαν :

@ Xavier Bertrand, : 13 % της πρόθεσης ψήφου,

@ Valérie Pécresse  : 11 %,

@ Michel Barnier  : 7 %.

Τι πήραν οι υποψήφιοι της αριστεράς ;

@ Jean-Luc Mélenchon : 11 %,

@ Jadot : 6 %,

@ Hidalgo : 6 %.

Για τον 2ο Γύρο των εκλογών ο Éric Zemmour καταγράφει το 45 % της πρόθεσης ψήφου έναντι του Emmanuel Macron, σύμφωνα με την ίδια δημοσκόπηση.

 

ΠΕΡΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΔΕΞΙΑΣ

Από
anixneuseis
-
1
Χθές έγραψα ένα κείμενο με αφορμή την υπόθεση Μπογδάνου και κάπου ανέφερα πως με τον τρόπο που λειτουργεί ο Μπογδάνος δίνει ζωή σε μια αριστερά που θνήσκει.
Αρκετοί αμφισβήτησαν πως η αριστερά θνήσκει. Ο ένας συνομιλητής υπενόησε, ως αριστερά, την Γερμανική σοσιαδημοκρατία η οποία μετά απο πολλά χρόνια ήρθε πρώτη στις τελευταίες εκλογές.
Κάποιος άλλος θεώρησε, πιο γενικά, πως η αριστερά, πλήν ΚΚΕ, όχι μόνο δεν θνήσκει αλλά θα αναγεννηθεί λόγω των πολλών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες και δεν θα μπορέσουν να τα λύσουν οι δεξιές κυβερνήσεις.
Θα κάνω ένα γενικό σχόλιο για την Αριστερά η κατάληξη του οποίου θα είναι πως με τους όρους που χρησιμοποιούμε ως σήμερα αριστερά είναι μόνο το ΚΚΕ ή μορφώματα σαν και αυτό.
Αν θέλουμε να περιλάβουμε, ως αριστερά, και άλλες πολιτικές εκφράσεις πρέπει ο όρος να επαναπροσδιοριστεί διεθνώς. Ποιός θα το κάνει;
Πολύ σχηματικά και όχι με ακριβή προσήλωση στις έννοιες, για να γίνω κατανοητός. Αριστερά σήμερα δεν υπάρχει εκτός του ΚΚΕ ή των Κομμουνιστικών κομμάτων. Εκτός και αν επαναπροσδιορίσουμε τον όρο. Τι είναι αριστερά. Ποιός θα τον επαναπροσδιορίσει;
Σχηματικά, λοιπόν, Αριστερά ήταν οι ιδεολογίες και τα πολιτικά κινήματα που επεδίωκαν να εκφράσουν τα ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα.
Αυτό γενικά.
Η μαρξιστική αριστερά, η οποία και κυριάρχησε, θέλησε να εκφράσει τον προλετάριο. Τον βιομηχανικό εργάτη που δεν είχε τίποτε άλλο πέραν της εργατικής του δύναμης. Αφού βρήκε ποιόν θα εκφράσει, αναζήτησε τρόπο διεκδίκησης της εξουσίας. Και αυτός ο τρόπος, κατά κύριον λόγο, ήταν η ένοπλη αντιπαράθεση με την αστική τάξη η οποία κατείχε την εξουσία. Και τι θα έκαναν αφού καταλάμβαναν την εξουσία; Θα εφήρμοζαν ένα άλλο κοινωνικό και πολιτικό καθεστώς, όπως αυτό που είδαμε στην Σοβιετική Ένωση, την Κίνα και τις άλλες σοσιαλιστικές χώρες. Τον υπαρκτό σοσιαλισμό, δηλαδή. Σαφέστερα, τη Δικτατορία του Προλεταριάτου η οποία με την επικράτηση γραφειοκρατικών ομάδων εξουσίας, μετατράπηε σε Δικτατορία επι του Προλεταριάτου.
Με απλά λογια η αριστερά εκφράζει το προλεταριάτο, επιδιώκει την ένοπλη σύγκρουση με το καθεστώς της αστικής τάξης και θέλει να εφαρμόσει κοινοκτημοσύνη. Αυτά είναι τα τρία γεννετικά και διαχρονικά χαρακτηριστικά της.
Και τώρα τα ερωτήματα: Υπάρχει προλεταριάτο στην εποχή της ψηφιακής επανάστασης; Μόλις έπεσε το FB χάσαν όλοι την Αριστερά και την Δεξιά τους, κατά την εύστοχη έκφραση ενός συνομιλητή. Υποστηρίζει κανείς, στην αριστερά, την ένοπλη σύγκρουση με το καθεστώς; Θέλει κάποια αριστερά- πλην ΚΚΕ- να εφαρμόσει άλλο κοινωνικό και πολιτειακό καθεστώς απο αυτό που υπάρχει στις αστικές δημοκρατίες;
Στην πορεία, βεβαίως, αυτά τα δεδομένα αλλοιώθηκαν μερικώς. Σύμφωνα με τον Ευρωκομμουνισμο θα μπορούσε η Αριστερά να καταλάβει με δημοκρατικούς τρόπους την εξουσία χωρίς να καταφυγει στην ένοπλη βία. Και αν την καταλάμβανε μπορεί να μην εφήρμοζε κάποιο καθεστώς κοινοκτημοσύνης όπως στον υπαρκτό σοσιαλισμό. Λίγο αργότερα- και κυρίως σήμερα- η αριστερά ταυτίστηκε περισσότερο με τις ταυτότητες, καθόλου με την αλλαγή του κοινωνικού καθεστώτος και εξοβέλισε την κατάκτηση της εξουσίας με ένοπλη σύγκρουση. Και ερωτώ: Είναι αυτό αριστερά όπως την ξέραμε και όπως ορίστηκε απο τους θεωρητικούς της; Αρκεί η έκφραση των ταυτοτήτων για να χαρακτηρισθεί ένας πολιτικός σχηματισμός Αριστερά; Μήπως αν κυρίαρχο στοιχείο είναι η εκφραση των ταυτοτήτων και ο Μητσοτάκης είναι αριστερός;
Μήπως αν θέλουμε να εξακολουθούμε να χρησιμοποιούμε τον όρο πρέπει να τον επαναπροσδιορίσουμε; Υπάρχει αυτός ο επαναπροσδιορισμός; Ποιός είναι; Ποιός θα τον κάνει;
Το ότι πρέπει να υπάρξει ένας άλλος πολιτικός πόλος που να εκφράσει δυνάμεις πέραν της δεξιάς είναι πέραν κάθε αμφιβολίας. Τι χαρακτηριστικά πρέπει να έχει; Και αν ονομαστεί αριστερά τι θα περιλαμβάνει;
Άρα η αριστερά στην Ελλάδα εκφράζεται απο το ΚΚΕ και καθόλου απο μια ομάδα καιροσκόπων που διεκδίκησε και εκμαύλισε την εξουσία.
Και η αριστερά που εκφράζει το ΚΚΕ θνήσκει. Όσο για την άλλη (τις ομάδες, δηλαδή, που αυτοπροσδιορίζονται ως αριστερές) πρέπει να υπάρξει ένας αποδεκτός απο όλους επαναπροσδιορισμός της έννοιας της αριστεράς ο οποίος θα τις περιλαμβάνει.
Παντ. Σαββίδης

ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΜΕΤΑ ΤΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΜΠΟΓΔΑΝΟΥ

Από
anixneuseis
-
23
Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος, τον οποίο ο Μητσοτάκης διέγραψε χθές, εξέφραζε αυτό που λέμε pura δεξιά. Με την οποία ο πρωθυπουργός δεν έχει καλή σχέση.
Η απόφαση διαγραφής του Μπογδάνου θα δημιουργήσει προβλήματα στη Νέα Δημοκρατία και θα επιταχύνει τη δημιουργία, αμιγώς, δεξιού κόμματος. Όχι ακροδεξιού αλλά κινούμενου στις ράγες της παραδοσιακής δεξιάς.
Προφανώς η τύχη του θα εξαρτηθεί απο τον ηγέτη του και την υποστήριξη που θα έχει στον επιχειρηματικό και μιντιακό χώρο. Λαϊκή βάση για να εκφράσει, υπάρχει.
Ένας σύγχρονος ορισμός του βουλευτή είναι: άβουλο ον το οποίο, υποτίθεται, πως εκφράζει λαϊκή βάση ελέω κόμματος και αρκείται στην είσπραξη ενός παχυλού μισθού, δεχόμενο οποιονδήποτε εξευτελισμό.
Και αν το ον αυτό, για διάφορους λόγους, το βάλει στο μάτι η αντίπαλη παράταξη μπορεί να ζητήσει απο τον αρχηγό του να το διαγράψει. Και ο αρχηγός για να φανεί διαλλακτικός το διαγράφει.
Το μόνο που μπορεί να συγκρατήσει την δεξιά συσπειρωμένη γύρω απο τον Μητσοτάκη είναι η νομή της εξουσίας. Την έχει διανείμει ισομερώς ώστε να μην προκαλούνται αντιδράσεις εξαιτίας της; Αν ναι, θα περάσει τον κάβο. Αν όχι θα έχει προβλήματα.
Εδώ που εχουμε φθάσει τίποτε δεν είναι δεδομένο. Ούτε και η επανεκλογή Μητσοτάκη, την οποία μέχρι πρότινος θεωρούσαμε σίγουρη. Ο κ. Μητσοτάκης είτε αγνοεί, είτε δεν θέλει να λάβει υπόψη το δόγμα των κομμάτων εξουσίας στην Ελλάδα: πρέπει να είναι πολυσυλλεκτικά. Οποιαδήποτε ιδεολογική εκκαθάριση στο εσωτερικό τους θα δημιουργήσει προβλήματα στην διεκδίκηση της εξουσίας.
ΥΓ1: Το σχόλιο δεν υπεισέρχεται στο αν ο κ. Μητσοτάκης έκανε καλώς ή κακώς που διέγραψε τον κ. Μπογδάνο. Εξετάζει απο απόσταση διαφαινόμενες εξελίξεις. Ως προς την ουσία της διαγραφής διαφωνώ και με την λίστα με τα προσφυγόπουλα και με τις εμφυλιοπολεμικές αναφορές. Οι τελευταίες δίνουν ανάσα ζωής σε μια αριστερά που θνήσκει.
ΥΓ2: Στις σοβαρές αστικές δημοκρατίες υπάρχουν δυνάμεις που η λαϊκή δυσαρέσκεια απο το κόμμα που τους εκπροσωπούσε φροντίζουν να διοχετευθεί σε πολιτικές δυνάμεις ,υπάρχουσες ή υπο δημιουργίαν, εντός, αυτού που αποκαλέστηκε “συνταγματικό τόξο”.
Πολύ φοβάμαι πως τέτοιες δυνάμεις δεν υπάρχουν στην Ελλάδα. Όλα συντείνουν στη διαμόρφωση ενός νέου ακροδεξιού πόλου με άδηλες συντεταγμένες.
Π.Σαββίδης

Αδιέξοδο Νο 63 με πρόσημο πάντα την τουρκική αδιαλλαξία: Διερευνητικές στα γρήγορα και στα… βουβά

Από
pcuser
-
0

Εξαιρετικά σύντομος και προφανώς ελάχιστα καρποφόρος δείχνει να υπήρξε ο 63ος γύρος των διερευνητικών επαφών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.

Η συνάντηση των δυο αντιπροσωπειών που έγινε στην Άγκυρα, διήρκεσε δύο ώρες και τόσο το Ελληνικό όσο και το Τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών αρκέστηκαν απλώς να ανακοινώσουν την “ολοκλήρωση των συνομιλιών”.

Ένα αδιέξοδο των εργασιών είναι το πλέον αναμενόμενο, καθώς η Άγκυρα “φρόντισε” να δυναμιτίσει το σκηνικό το προηγούμενο διάστημα, εμμένοντας σε προκλητικούς τόνους και αναφορές τόσο δια στόματος Ερντογάν όσο και άλλων υψηλόβαθμων αξιωματούχων.

Παράλληλα, η σταθερή στάση της Αθήνας να απαντά στην εμπρηστική ρητορική της Τουρκίας τις αμέσως προηγούμενες ημέρες ενισχύθηκε από το “βαρύ πυροβολικό” της ελληνογαλλικής συμφωνίας, που έφερε στα όρια την Τουρκική πλευρά.

Ως εκ τούτου, καθώς φαίνεται ελάχιστα μπορούσαν να ανακοινωθούν σήμερα…

Όπως ενημερώνει με ανάρτησή του στο Twitter το υπουργείο Εξωτερικών, «ο 63ος γύρος των Διερευνητικών Επαφών έλαβε χώρα σήμερα στην Άγκυρα».

Με λιτή ανακοίνωση μέσω Twitter,  το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών αναφέρει απλώς ότι πραγματοποιήθηκε σήμερα στην Άγκυρα ο 63ος γύρος των διερευνητικών συνομιλιών μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας. H ανάρτηση συνοδεύεται από φωτογραφικό στιγμιότυπο προ της έναρξης των διερευνητικών.

Φωτογραφία που έδωσε στη δημοσιότητα το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών. Επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας ο Πρέσβης Παύλος Αποστολάκης και της τουρκικής ο Σεντάτ Ονάλ. Photo via Twitter@MFATurkey

https://hellasjournal.com/2021/10/adiexodo-no-63-me-prosimo-panta-tin-tourkiki-adiallaxia-dierevnitikes-sta-grigora-ke-sta-vouva/

 

Ο εθνομηδενισμός θέλει την Ελλάδα «ψωροκώσταινα»

Από
anixneuseis
-
4

Ανακοίνωση του Κινήματος Άρδην

Η ελληνογαλλική αμυντική σύμπραξη αποτελεί μια ιστορικών διαστάσεων συμφωνία μεταξύ των δύο χωρών. Ο αντίκτυπός της δεν αφορά μόνο στην Ελλάδα –ή και στη Γαλλία– αλλά και σε ολόκληρη την Ευρώπη. Δεν άπτεται μόνον των πεδίων της Άμυνας και της Διπλωματίας, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί μια δυναμική που όχι μόνον μεταβάλλει τη θέση της Ελλάδας μέσα στην Ευρώπη αλλά και πιέζει ώστε να αλλάξει ο ίδιος ο χαρακτήρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Για την Ελλάδα, η συμφωνία δεν συνεπάγεται μόνο μια σωστή επιλογή σε ό,τι αφορά στα εξοπλιστικά προγράμματα του Πολεμικού μας Ναυτικού, ούτε μόνον θωρακίζει έτι περαιτέρω διπλωματικά αλλά και στρατιωτικά τη χώρα μας στον αγώνα της να αποτρέψει τον επιθετικό επεκτατισμό της Τουρκίας.

Την ίδια στιγμή, σπρώχνει την Ελλάδα να γυρίσει σελίδα από τη δεκαετία της μνημονιακής της καταβύθισης: Η ελληνογαλλική συμφωνία αξιοποιεί την ιδιαίτερη γεωπολιτική αξία της Ελλάδας ως χώρας «πρώτης γραμμής» στα νευραλγικά για την ευρωπαϊκή αυτοτέλεια γεωπολιτικά πεδία της Νοτιοανατολικής Μεσογείου. Η σύναψή της, κατά συνέπεια, συμβάλλει στην αλλαγή του ρόλου της χώρας μας μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν είναι πλέον ο χρεοκοπημένος εταίρος της δεκαετίας του 2010-2020 που ζητάει διαρκώς ελάφρυνση των προγραμμάτων οικονομικής επιστασίας, αλλά μια από τις δύο χώρες που, πρώτες στην Ευρώπη, κάνουν πράξη το αίτημα για μια αυτοτελή εξωτερική πολιτική της Ευρώπης η οποία και διασφαλίζει, μέσα από τη συνεργασία, και τα εθνοκρατικά συμφέροντα των συνιστώντων μερών. Παράλληλα, προσφέρει σημαντικούς και ίσως πρωτοφανέρωτους βαθμούς αυτονομίας στην Ελλάδα καθώς σπάει, μετά από 70 ή 75 χρόνια, τη μονομερή εξάρτηση από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Γενικότερα, με τη συμφωνία αυτή δημιουργείται, για πρώτη φορά ίσως στον βραχύ και περιπετειώδη βίο της Ε.Ε., μια δυναμική για τη μετατόπιση από την Ευρώπη των λογιστών, των τεχνοκρατών και των τραπεζιτών, που με περισσό ζήλο προπαγάνδιζε το δίδυμο Μέρκελ-Σόιμπλε, στην Ευρώπη των ιστορικών της αξιών – ανθρωποκεντρισμός, δημοκρατία, κράτος δικαίου. Πίσω από τις διπλωματικές διατυπώσεις της, η συμφωνία είναι μια συμφωνία αποτροπής της επεκτατικής, θεοκρατικής εκδοχής του ισλάμ: Της κρατικής του εκδοχής η οποία εκφράζεται κυρίαρχα από τον νεο οθωμανισμό του Ταγίπ Ερντογάν και το όραμά του για την ανάδειξη της Τουρκίας ως υπερδύναμης-ηγεμόνα των όπου γης ισλαμιστών και της τζιχαντιστικής εκδοχής, που αποτελείται από έναν αστερισμό οργανώσεων και μισθοφόρων (Ισλαμικό Χαλιφάτο, Μπόκο-Χαράμ κ.ά.) και ευθύνεται για πολλές από τις σκληρότερες γενοκτονίες που διαπράττονται σήμερα στον πλανήτη, με τον διωγμό των χριστιανικών πληθυσμών αλλά και κάθε αλλόδοξου από τη Μέση Ανατολή ή την Κεντρική Αφρική.

Η πολιτική ατζέντα αλλάζει εξωγενώς – οι δυνάμεις της εκμηδενιστικής αδράνειας αντιδρούν

Για όλους τους παραπάνω λόγους, λοιπόν, η Ελληνογαλλική Συμφωνία αποτελεί αναμφίβολα μια πρώτης τάξεως επιτυχία της Ελλάδας. Το παράδοξο, ωστόσο, είναι ότι η επιτυχία αυτή δεν προέκυψε από την εσωτερική δυναμική του πολιτικού συστήματος. Η κυβέρνηση σπρώχτηκε σε αυτήν την επιλογή, αφού πρώτα αμφιταλαντευόταν επί διετία λόγω του βέτο που έθεταν σε αυτήν Αμερικανοί και Γερμανοί. Η επιλογή της δυστυχώς δεν είναι προϊόν της ιδεολογίας και του προγράμματός της: Θυμούνται όλοι πως ξεκίνησε τη θητεία της με διακηρύξεις που απηχούσαν τον α-εθνικό υπερφιλελευθερισμό της παγκοσμιοποίησης. Την ίδια στιγμή ήταν σαφές πως οι εξαρτήσεις όλων των κομμάτων εξουσίας από τη μερκελική Γερμανία και τις ΗΠΑ είχαν γίνει, ελέω της μεγάλης αποσταθεροποίησης που δοκίμασε η χώρα κατά τη «δεκαετία των μνημονίων», απείρως ισχυρότερες.

Ωστόσο, ούτε η ιδεολογία ούτε η ισχυρή πολιτική αδράνεια της προηγούμενης δεκαετίας αποφάσισαν για τις εξελίξεις. Αποφάσισαν η επιθετικότητα της νεο-οθωμανικής Τουρκίας και άλλες εξαιρετικά βαρύνουσες διεθνείς εξελίξεις: Η ταχύρρυθμη αποδυνάμωση των ΗΠΑ, που πλέον δεν μπορούν να είναι παρούσες σε ολόκληρο τον πλανήτη, και αναδιπλώνονται προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον εκρηκτικό συνδυασμό του κινεζικού ανταγωνισμού και της βαθιάς εσωτερικής κοινωνικής και πολιτισμικής τους κρίσης· η σημαντική ήττα που εισέπραξε ο μερκελισμός έπειτα από 16 χρόνια αδιαμφισβήτητης πολιτικής κυριαρχίας στη Γερμανία.

Έτσι, βρισκόμαστε μπροστά στο εξής παράδοξο: η εξωτερική δυναμική ανατοποθετεί την Ελλάδα στην διεθνή σκηνή, την ίδια στιγμή που η εγχώρια πολιτική ζωή φαίνεται να πελαγοδρομεί σε πολιτικά σχήματα και αντιπαραθέσεις του χθες.

Ισχυρότερη απόδειξη γι’ αυτό είναι η απόρριψη της συμφωνίας εκ μέρους των εθνομηδενιστικών δυνάμεων, κατ’ εξοχήν της παγκοσμιοποιητικής Αριστεράς, αλλά όχι μόνο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, κατ’ αρχάς, θα δηλώσει ότι θα καταψηφίσει μια συμφωνία εθνικής επιβίωσης συλλέγοντας, μέσα στον πανικό του, κάθε είδους ευκαιριακό επιχείρημα: Από το «βούτυρο αντί για κανόνια», που καταγγέλλει μια υποτιθέμενη συμφωνία «κούρσας εξοπλισμών», ενώ στην πραγματικότητα μιλάμε για μια συμφωνία που συνάπτεται 200 χρόνια μετά την Ελληνική Επανάσταση προκειμένου να θωρακίσει τη χώρα από την ίδια απειλή του εξ Ανατολών επεκτατισμού· μέχρι το «τι δουλειά έχουμε στο… Σαχέλ», που αποκρύπτει σκανδαλωδώς ότι εκεί διαπράττεται ίσως η σφοδρότερη γενοκτονία αλλά και η πιο εκτεταμένη αποσταθεροποίηση της εποχής μας. Την οποία δεν αντιμάχεται μόνον η Γαλλία και η ΕΕ, που έχει εκφράσει πολλές φορές τη συμπαράσταση της στη Γαλλία (με τη συμμετοχή του ίδιου του Τσίπρα, το 2018 για τελευταία φορά), αλλά και μια πλειάδα αφρικανικών κρατών, στο πλαίσιο ενός συνασπισμού που πασχίζει ώστε να μην καταρρεύσει η Κεντρική Αφρική, εξέλιξη που θα δημιουργούσε και στην Ευρώπη σοβαρότατο πρόβλημα μαζικής και ανεξέλεγκτης μετανάστευσης. Μια αντιπολίτευση που όταν βρισκόταν στην κυβέρνηση διατηρούσε δυνάμεις στο Αφγανιστάν μέχρι την αποχώρηση των ΗΠΑ. Που καταγγέλλει τη συμφωνία ότι δεν καλύπτει ξεκάθαρα την Ελλάδα, ενώ έχει υπογράψει την μειοδοτική συμφωνία των Πρεσπών.

Όμως σημασία δεν έχει μόνον το τι λέει προς τα έξω ο εθνομηδενισμός αλλά και τι υπερασπίζεται στην πραγματικότητα: Μήπως την αποδοχή της μεταβολής της χώρας σε τουρκικό προτεκτοράτο, παράλληλα με τη διαιώνιση της θέσης της Ελλάδας στον ρόλο του πιο οικονομικά αδύναμου και επιτηρούμενου εταίρου της Ευρώπης; Μιας χώρας εσαεί δεμένης στο αμερικανικό και το γερμανικό άρμα; Μιας πολιτικής που σιωπά και σκύβει ενώπιον του ισλαμοφασισμού, αντί να ορθώσει το ανάστημά της, σε συνεργασία όχι μόνον με ευρωπαϊκές δυνάμεις αλλά και με άλλες χώρες του μουσουλμανικού και αραβικού κόσμου (όπως κατ’ εξοχήν είναι η Αίγυπτος) οι οποίες θέλουν να αποφύγουν ένα μέλλον σκοταδισμού;

Με την απόρριψη της ελληνογαλλικής συμφωνίας, λοιπόν, ο εθνομηδενισμός εκτίθεται σαν αυτό που πραγματικά είναι, δηλαδή, μηδενισμός. Και τοποθετείται όχι μόνον ενάντια στην εθνική επιβίωση, αλλά και στη συνάντηση με αξίες ευρύτερες, οικουμενικές: Μπροστά στην αλλεργία τους για την πατρίδα, λοιπόν, οι δυνάμεις αυτές αποδεικνύουν ταυτόχρονα ότι το επιχείρημά τους περί διεθνισμού ήταν ψεύτικο και εργαλειακό, το χρησιμοποιούσαν για την αποδόμηση της αξίας του έθνους, και δεν έχει ως αφετηρία του μια αυθεντική αγωνία για το τι συμβαίνει σήμερα ή το τι θα συμβεί αύριο στο διεθνές επίπεδο.

Η προβοκάτσια της ναζιστικής δεξιάς

Δεν είναι, όμως, μόνο οι εθνομηδενιστές που αντέδρασαν στη σύναψη της ελληνογαλλικής συμφωνίας, και στη νέα περίοδο που αυτή εγκαινιάζει, αλλά και η ναζιστική δεξιά. Η οποία, μη τολμώντας να πει τίποτα για την ταμπακιέρα, αισθανόμενη άσχημα που οι εξελίξεις την διαψεύδουν, μεθόδευσε αρχικώς τη μεταβολή του φόβου πολλών συμπατριωτών σε αντιεμβολιαστική υστερία και την όξυνση των εμφυλιοπολεμικών συγκρούσεων στα σχολεία και τις διαδηλώσεις.

Τα γεγονότα στα Τεχνικά Λύκεια της Θεσσαλονίκης, ή την Ηλιούπολη της Αθήνας, στα οποία, λόγω «αποστασίας» όλων των συνιστωσών της παγκοσμιοποιητικής Αριστεράς από το λαϊκό σώμα, οι ναζιστές κέρδιζαν διαρκώς έδαφος, δεν είναι τίποτε άλλο από τη δική τους απάντηση στις εξελίξεις που σηματοδοτεί η ελληνογαλλική συμφωνία. Επιδιώκουν λοιπόν, μέσω αυτών, να μεταβάλουν την εθνική ατζέντα, να επαναφέρουν βίαια τις εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις στο επίκεντρό της.

Υπονομεύουν έτσι και αυτοί από τη σκοπιά τους τη μεγάλη πολιτική αλλαγή που εγκυμονεί μέσα στη χώρα η αντιπαράθεση με τον νεο-οθωμανικό επεκτατισμό, όπως και η συμφωνία με τη Γαλλία, και προτάσσουν ένα εμφυλιακό μέλλον. Ποιόν συμφέρει αυτή η παλινδρόμηση; Ποιόν συμφέρει η αντιεμβολιαστική προπαγάνδα και ο διχασμός που τροφοδοτεί, η οποία αναδεικνύεται προνομιακά από τους ναζί; Μα βέβαια την επεκτατική Τουρκία, και μαζί της κάθε μεγάλη δύναμη που θέλει την ανεξαρτησία της Ελλάδας αποδυναμωμένη από εσωτερικές συγκρούσεις. Και, παράλληλα, συμφέρει τους εθνομηδενιστές, γιατί τους παρέχει απλόχερα το ψευδο-αντιφασιστικό άλλοθι ώστε να μεταθέσουν τη συζήτηση από τα μεγάλα ζητήματα που θα κρίνουν την κατάσταση της Ελλάδας στα χρόνια που έρχονται. Και οι εμφυλιοπολεμικές κορώνες του Μπογδάνου ήρθαν στην κατάλληλη στιγμή για να τους ενισχύσουν.

Ο δημοκρατικός πατριωτισμός, θεματοφύλακας της ενδογενούς ανανέωσης

Η συγκεκριμένη συγκυρία, όπως την περιγράψαμε, απαιτεί εγρήγορση και όχι εφησυχασμό. Η μεγάλη αντίφαση ανάμεσα στην ιδεολογία και την πρακτική της κυβέρνησης μπορεί ανά πάσα στιγμή να προκαλέσει την αναθεώρηση των επιλογών της. Ο εθνομηδενισμός εξ άλλου δεν εκφράζεται μόνον δια της κομματικής αντιπολίτευσης, είναι συστημικός και επίμονα προωθείται από πρεσβείες, Ιδρύματα, ΜΚΟ και ΜΜΕ.Εν τούτοις, η αποτροπή της μεταναστευτικής κρίσης που πήγε να προκαλέσει η Τουρκία στον Έβρο, η απάντηση στις στρατιωτικές προκλήσεις της στο Αιγαίο, εσχάτως η συμφωνία με τη Γαλλία αποτελούν την αρχή ενός αγώνα εναντίον του τουρκικού επεκτατισμού, και όχι το τέλος του, και θα πρέπει να οδηγήσουν και σε μια προσαρμογή της κυρίαρχης ιδεολογίας των ελίτ στην πραγματικότητα της χώρας και του ίδιου του λαού. Δεν μπορεί, την ώρα που συγκρουόμαστε με τον τουρκικό επεκτατισμό σε έναν αγώνα ζωής ή θανάτου, «ιστορικοί» όπως η Μαρία Ευθυμίου ή ο Αριστείδης Χατζής να συκοφαντούν τον Κολοκοτρώνη και τον Καποδίστρια με τις ευλογίες των συστημικών ΜΜΕ. Η πολιτική αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού απαιτεί και την ιδεολογική ήττα του εθνομηδενισμού για να μπορεί η πρώτη να έχει συνέχεια και διάρκεια.

Παράλληλα με αυτή τη διαπίστωση, όμως, η πανδημία, η κρίση της παγκοσμιοποίησης, η περιβαλλοντική κρίση, η πολιτιστική παρακμή, καθώς και η μετάβαση σε έναν ψηφιακό κόσμο, που συχνά αντί να εξυπηρετεί υποτάσσει τον πραγματικό κόσμο, θέτουν καινούργια, υπαρξιακά ζητήματα και για την ελληνική κοινωνία. Πώς θα ανασυγκροτηθούμε δημογραφικάκαι θα περιορίσουμε την ανεξέλεγκτη, μαζική μετανάστευση ώστε να μην «λιβανοποιηθεί» η Ελλάδα; Πώς θα ανορθώσουμε την Παιδεία, ώστε να σώσουμε την κοινωνία από το αξιακό της τέλμα και να αποτρέψουμε την περαιτέρω μορφωτική περιθωριοποίηση του λαϊκού σώματος; Πώς θα ενισχύσουμε τον παραγωγικό ιστό της χώρας, ώστε να πάψει η καταβύθιση των μεσαίων και των κατώτερων στρωμάτων.  (Εδώ μπορούμε να εντοπίσομε μιαν έλλειψη της συμφωνίας με τη Γαλλία, που δεν προβλέπει τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή της Ελλάδας στην παραγωγή/κατασκευή των οπλικών συστημάτων και πλοίων που θα αγοράσουμε. Προτάσσεται ως επιχείρημα η διάλυση των ελληνικών ναυπηγείων. Ας δούμε όμως τι θα γίνει με τις κορβέτες όπου υπόσχονται ελληνική συμμετοχή.) Τι θα κάνουμε με την εθνική πολιτική για την ενέργεια, καθώς το ενεργειακό ζήτημα απειλεί σήμερα όχι μόνο να αποδυναμώσει, από την κερκόπορτα, την εθνική μας αυτοδυναμία αλλά και να βυθίσει την κοινωνία στο φάσμα της ακρίβειας και της ανέχειας; Πώς θα τα καταφέρουμε ώστε η περιβαλλοντική πολιτική να μην μετακυλήσει το βάρος της οικολογικής μετάβασης στην κοινωνική πλειοψηφία, πλήττοντάς την για άλλη μια φορά; Τι θα αντιπροτείνουμε απέναντι σε μια «πολιτική των ταυτοτήτων» και σε μια ασυγκράτητη ψηφιοποίηση, που απειλεί να υποκαταστήσει όλες τις θετικές ποιότητες του ιστορικού ανθρώπου με μια καταναλωτική μηχανή;

Ο πολιτικός κόσμος, έτσι όπως υπάρχει και λειτουργεί στην Ελλάδα, βρίσκεται δυστυχώς πολύ πίσω από όλα αυτά τα διλήμματα που η ίδια η εποχή μας θέτει. Το ρεύμα του Δημοκρατικού Πατριωτισμού είναι όμως εδώ, και με αφετηρία την αντίσταση επιβίωσης του ελληνισμού στον τουρκικό επεκτατισμό, αναπτύσσει μια ιδεολογική και εν τέλει πολιτική ατζέντα που επιδιώκει να φέρει σε συνάφεια την πολιτική ζωή με τις αγωνίες του σήμερα. Παλεύει έτσι ώστε η ανανέωση που προκαλείται από εξωγενείς παράγοντες να γίνει επιτέλους ενδογενής, και καλεί όλες τις υγιείς δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας να γυρίσουν σελίδα, μακριά από μια ιστορική εποχή που καταδίκασε τον ελληνισμό σε ελεύθερη πτώση, καθώς και από τις δυνάμεις που θέλουν να μας εγκλωβίσουν εντός της.-

Offensive diplomatique à Brdo pour lever le veto bulgare sur Skopje

Από
pcuser
-
0

 

 

Comme prévu, la Bulgarie a annoncé qu’il ne fallait pas s’attendre à une percée à Brdo. [Dnevnik]  

M. Radev a été invité à participer à la première réunion conjointe avec M. Zaev, à 7h30, avec le commissaire européen chargé de la politique de voisinage et de l’élargissement, Oliver Varhelyi, et le Premier ministre slovène, Janez Janša.

À 9 heures, M. Radev est invité par la chancelière allemande Angela Merkel à une réunion conjointe avec le président français Emmanuel Macron et à nouveau avec M. Zaev.

Cela fait partie des pressions exercées sur la Bulgarie pour qu’elle lève son veto aux négociations d’adhésion de Skopje. Les dirigeants européens sont conscients qu’il n’y a aucun moyen de faire évoluer la position de Sofia avant les élections du 14 novembre. Leurs réunions peuvent être interprétées comme un encouragement à M. Radev à contribuer au processus après la formation éventuelle d’un gouvernement stable en Bulgarie fin novembre.

Comme prévu, la Bulgarie a annoncé qu’il ne fallait pas s’attendre à une percée à Brdo.

« Il n’y a aucune raison de modifier la position de la Bulgarie sur la République de Macédoine du Nord (RMN), malgré la forte pression que notre pays subira de la part de ses partenaires européens lors du sommet UE-Balkans occidentaux », a déclaré la vice-présidente bulgare Iliana Iotova.

Elle a expliqué que la position bulgare vise à respecter les droits des citoyens de la République de Macédoine du Nord ayant une identité bulgare.

« Les résultats du recensement macédonien, qui a lieu dans la RMN, seront très importants. De nombreux signaux alarmants nous parviennent. La destruction des plaques commémoratives a recommencé », a déclaré la vice-présidente.

Les gouvernements intérimaires de M. Radev ont maintenu la ligne tracée par le gouvernement GERB dans les discussions avec la Macédoine du Nord. Sofia veut respecter les droits des personnes de nationalité bulgare en Macédoine du Nord.

Krassen Nikolov | EURACTIV Bulgarie

https://www.euractiv.fr/section/elargissement/news/offensive-diplomatique-a-brdo-pour-lever-le-veto-bulgare-sur-skopje/

Οκτώβρης του 1993: Τα απόνερα της σοβιετικής Κατάρρευσης

Από
anixneuseis
-
0
Βλάσης Αγτζίδης

Μεγάλα γεγονότα συνέβησαν στην καρδιά της Ρωσίας, στη Μόσχα, τον Οκτώβρη του 1993. Σχεδόν τρία χρόνια, αφότου οι σοβιετικοί κομμουνιστές αποφάσισαν τον Δεκέμβρη του 1991 να διαλύσουν την Σοβιετική Ένωση και στη θέση της να δημιουργήσουν την Κοινοπολιτεία Ανεξάρτητων Κρατών. Προηγουμένως είχαν δώσει το δικαίωμα ανεξαρτησίας στις έως τότε σοβιετικές δημοκρατίες, οι οποίες μετεξελίχθηκαν σε εθνικά κράτη –παρότι πολυεθνικές περιοχές όλες τους-  προκαλώντας συγκρούσεις, πολέμους και δυστυχία.

Ήδη από τον Αύγουστο του ’91, όταν απέτυχε το στρατιωτικό πραξικόπημα, η κυριαρχία πέρασε στους Μοσχοβίτες κομμουνιστές (Κομματική Οργάνωση Μόσχας) που ήλεγχε ο Γιέλτσιν. Ήταν η απρόβλεπτη αρνητική εξέλιξη για πολλούς μεταρρυθμιστές, οι οποίοι εμπνέονταν από τον Μπουχάριν και τη Νέα Οικονομική Πολιτική (ΝΕΠ). Γιατί οι περισσότεροι που μιλούσαν για την ελεύθερη οικονομία είχαν στο νου τους την ΝΕΠ του Λένιν (1922-1929). Απλώς η ίδια η κατάρρευση της σοβιετικής οικονομίας και το αποτυχημένο πραξικόπημα του Αυγούστου του ’91, επιτάχυναν και την κρατική κατάρρευση… Γιατι περί κατάρρευσης πρόκειται!

Κυρίαρχος στο «παιχνίδι» πλέον ήταν ο Γιέλτσιν που μαζί με τον Ρουτσκόι και τους υπόλοιπους της ομάδας του, είχαν μοιράσει την κρατική περιουσία στα δικά τους κομματικά στελέχη και φίλους, δημιουργώντας έτσι την κάστα των ολιγαρχών. Τα υπόλοιπα γεγονότα που ακολούθησαν ήταν απλώς σύγκρουση φραξιών και ξεχωριστών συμφερόντων.

Η ανεξάρτητη πλέον Ρωσία είχε το δικό της Κοινοβούλιο¨που συνέχισε να ονομάζεται “Σοβιέτ των Λαϊκών Αντιπροσώπων”.

Η σύγκρουση Γιέλτσιν-Ρουτσκόι

Από τα τέλη του 1992 η συμμαχία Γιέλτσιν-Ρουτσκόι κατέρρευσε. Στη 1 Σεπτεμβρίου 1993 ο Γιέλτσιν παραίτησε τον Ρουτσκόι από τη θέση του αντιπροέδρου. Στις 3 Σεπτεμβρίου το Κοινοβούλιο απέρριψε την παραίτηση.

Για την συνταγματική κρίση που ξέσπασε στις 4 Οκτωβρίου του ’93 διαβάζουμε στη βιογραφία του Ρουτσκόι: «Στις 21 Σεπτεμβρίου 1993, ο Πρόεδρος Γέλτσιν διέλυσε το Ανώτατο Σοβιέτ της Ρωσίας , το οποίο ήταν σε άμεση αντίθεση με τα άρθρα του Σοβιετικού Συντάγματος του 1978 , ιδίως το άρθρο 121-6, το οποίο έλεγε: «Οι εξουσίες του Προέδρου της Ρωσικής Ομοσπονδίας δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν να αλλάξει την εθνική και κρατική οργάνωση της Ρωσικής Ομοσπονδίας, να διαλύσει ή να παρεμβαίνει στη λειτουργία οποιωνδήποτε εκλεγμένων οργάνων της κρατικής εξουσίας. Στην περίπτωση αυτή, οι εξουσίες του παύουν αμέσως ».

Τη νύχτα 21-22 Σεπτεμβρίου 1993, ο Ρούτσκοϊ ανέβηκε στο βήμα του ρωσικού κοινοβουλίου  και ανέλαβε τις αρμοδιότητες του ενεργού προέδρου της Ρωσίας στις 00:25, σύμφωνα με το παραπάνω άρθρο. Έδωσε τον προεδρικό όρκο και είπε: “Αναλαμβάνω την εξουσία του Προέδρου. Το αντισυνταγματικό διάταγμα του Προέδρου Γέλτσιν ακυρώνεται ».

Η προσωρινή προεδρία του Ρούτσκοϊ , αν και συνταγματική, δεν αναγνωρίστηκε ποτέ εκτός Ρωσίας. Μετά τις δύο εβδομάδες αντιπαράθεση και τη βία που ξέσπασε στους δρόμους της Μόσχας, στις 4 Οκτωβρίου 1993, ο ρωσικός Λευκός Οίκος καταλήφθηκε από τις στρατιωτικές δυνάμεις του Γέλτσιν. ΟΡούτσκοϊ και οι υποστηρικτές του συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για οργάνωση μαζικών διαταραχών. Την προηγούμενη μέρα, ο Γέλτσιν απέλυσε επίσημα τον Ρούτσκοϊ ως Αντιπρόεδρο, παρά το γεγονός ότι δεν είχε νόμιμες εξουσίες να το κάνει, και τον απέλυσε από τις στρατιωτικές δυνάμεις.

Ο Ρούτσκοϊ  φυλακίστηκε στις φυλακές Lefortovo της Μόσχας έως τις 26 Φεβρουαρίου 1994,  όταν η Κρατική Δούμα αμνήστευσε τον ίδιο και άλλους συμμετέχοντες στις κρίσεις του Αυγούστου 1991 και του Οκτωβρίου 1993 .»

Οι ελλαδικές μας ερμηνείες

Το ενδιαφέρον στα καθ’ ημάς από όλα αυτά είναι η ανάγνωση από το ΚΚΕ και η προσπάθεια δημιουργίας ενός αφηγήματος που παραγνωρίζει τις ενδογενείς αδυναμίες του σοβιετικού συστήματος και συνωμοσιολογικά μεταθέτει τις ευθύνες σε ξένες δυνάμεις και πράκτορες μιλώντας για αντεπανάστασης και ανατροπή του… σοσιαλισμού!

Όμως, ποιοί ήταν οι “αντεπαναστατες”, εκτός από τα ίδια τα κομματικά στελέχη του Κόμματος Νέου Τύπου που εμπνεύστηκε και δημιούργησε ο Λένιν. Το ίδιο το Κόμμα ήταν που άνοιξε το δρόμο για τον καπιταλιστικό μετά σχηματισμό μιας πεθαμένης οικονομίας.

Η άποψή περί “αντεπανάστασης” είναι ένα καινοφανές εφεύρημα των φωστήρων του “δικού μας” ΚΚ για να υπηρετήσει την έννοια της συνέχειας και να παρουσιάσει μια αμόλυντη πορεία της ΕΣΣΔ, που ήρθαν να την υπονομεύσουν οι ξένες δυνάμεις και οι έξωθεν υποκινούμενοι πράκτορες.

Το πολύ ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η θεωρία αναπτύχθηκε μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και αφού πλέον έπαψαν οι χρηματοδότησεις, οι υποτροφίες, οι νοσηλείες και οι υπόλοιπες διευκολύνσεις.

Έτσι, μέσα από μια ενδιαφέρουσα ιδεολογική μετατόπιση, η σημερινή γραφειοκρατία του ΚΚΕ (που αποτελεί συνέχεια της 6ης Ολομέλειας του ’56) κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο μόνος σοβαρός ηγέτης της ΕΣΣΔ υπήρξε ο Στάλιν, ότι οι διώξεις της περιόδου 1936-38 καλώς έγιναν, ότι ο Χρουτσωφ και το 20ο Συνέδριο του ’56 ήταν η πρώτη πράξη της αντεπαναστασης και της επιχειρούμενης ανατροπής του σοσιαλιστικού καθεστώτος. Το γιατί καταφεύγει στις ερμηνείες αυτές  (μετά το ’91 βέβαια ) είναι ξεκάθαρο: γιατί έτσι δικαιολογεί την απόλυτη αποτυχία ενός μοντέλου, που όμως το προπαγανδίζει και προτείνει σήμερα ως εναλλακτική λύση στον καπιταλισμό.

Χτυπώντας  επίσης το μαγικό ραβδάκι, αποφάσισε ότι καιρός ήταν και το ΚΚΕ να επιστρέψει στην προ του ’35 θεώρηση περί καθαρού κομμουνιστικού κινήματος. Αφού όμως πρώτα αποκατέστησε τους δύο θανάσιμους μεταξύ τους εχθρούς, τον Βελουχιώτη και τον Ζαχαριάδη.
Επιχειρεί έτσι να διαμορφώσει μια αίσθηση συνέχειας και συνεπούς ομόφωνης πορείας.

Σειρά τώρα έχει και ο Πουλιόπουλος ωστε να εξυπηρετηθεί ακόμα καλύτερα η κατασκευή και έτσι η πορεία να φαίνεται ενιαία και συνεχής: από τον Σαργολόγο και τον Χαϊτά, στον Ζαχαριάδη και τον Σιάντο, και από τον Κολιγιάννη, τον Φλωράκη και τον Φαράκο έως την Παπαρήγα και τον Κουτσούμπα…

Δυστυχώς στις μέρες μας δεν υπάρχει ένας Ιονέσκο να αποτυπώσει την κατάσταση αυτή!

TVX

Νικόλαος Ταμουρίδης: ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΤΟΝ ΤΟΥΡΚΟ!!! (Κε Μητσοτάκη)

Από
anixneuseis
-
0
 του Νικόλαου Ταμουρίδη, Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
Ανακοινώθηκε, από το ελληνικό υπουργείο εξωτερικών, ο 63ος γύρος «διερευνητικών επαφών» με την Τουρκία την Τετάρτη 6 Οκτωβρίου στην Άγκυρα. Συνομιλίες με μια Τουρκία που αγνοεί παντελώς την έννοια της «φιλίας και της ειρήνης».
Το χειρότερο όμως είναι ότι ο πρωθυπουργός της χώρας μας δήλωσε πρόσφατα «ανοιχτά» πως είναι έτοιμος για «αμοιβαίες υποχωρήσεις»!!!
Και μοιραίως γεννάται μια εθνική κραυγή απορίας προς τον πρωθυπουργό της χώρας μας: «Τι πας να διαπραγματευτείς με τον Τούρκο; Τα κεκτημένα σου; Τι είδους υποχωρήσεις εννοείς; Στην εθνική μας κυριαρχία, στην υφαλοκρηπίδα, στην ΑΟΖ; Και ποιες μπορεί να είναι οι υποχωρήσεις των Τούρκων; Να ζητήσουν λιγότερα από όσα παράλογα συνολικά ζητάνε; Πού πας κ. Μητσοτάκη, που σε ψήφισε ο λαός για να υπηρετείς τα συμφέροντά του; Με ποιόν πας να διαπραγματευτείς;».
Πας να διαπραγματευτείς με αυτόν που:
-Βρυχάται καθημερινά με απίστευτες απειλές άσκησης βίας και πολέμου, επιδείξεις στρατιωτικής δύναμης, καθώς και παραβιάσεις του εθνικού εναερίου χώρου και των χωρικών μας υδάτων;
-Αμφισβητεί ευθέως την εθνική μας κυριαρχία και διεκδικεί απροκάλυπτα περιοχές, χερσαίες και θαλάσσιες, όπως τη Θράκη, τα Νησιά, το Αιγαίο και την Κύπρο;
-Μεταφέρει σωρηδόν παράνομους μετανάστες στη χώρα μας και διεκδικεί την άμεση υποστήριξη αυτών, ως αυτοανακηρυγμένος προστάτης των απανταχού μουσουλμάνων;
-Δεν αναγνωρίζει τα εθνικά μας δίκαια, τα κατοχυρωμένα από τις διεθνείς συνθήκες και συμβάσεις;
Κύριε Μητσοτάκη:
Οι διεθνείς διαπραγματεύσεις δεν είναι πεδίο προσωρινού κέρδους χρόνου εξουσίας, ούτε, πολύ περισσότερο, απεμπόλησης των εθνικών συμφερόντων. Στο τραπέζι τέτοιου είδους διαπραγματεύσεων επιβάλλεται να θέτεις το μέγιστο των εθνικών σου απαιτήσεων και όχι να παρουσιάζεσαι σαν ο αδύναμος κρίκος της όλης διαδικασίας.
Αν θέλεις να συζητήσεις με τον Τούρκο, ως γείτονα, με γνώμονα την ειρηνική συμβίωση και συνακόλουθα την ευημερία των δύο λαών, τότε, αφού ενστερνιστείς ως πρώτο και κύριο Πρόταγμα το μέγιστο Εθνικό Συμφέρον και αυτό το καταστήσεις σαφές στο διεθνές περιβάλλον, πριν από κάθε συζήτηση πρέπει να θέσεις ως προϋποθέσεις για την Τουρκία:
-Να άρει το casus belli για την αύξηση των χωρικών μας υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.
-Να δηλώσει ότι σέβεται τη Συνθήκη της Λωζάνης και τα ισχύοντα σύνορα, καθώς και τις Διεθνείς Συμβάσεις της Γενεύης του 1958 και του Montego Bay της Τζαμάικας του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας.
-Να αποσύρει την διεθνώς παράνομη συμφωνία της ΑΟΖ με τη Λιβύη.
-Να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, που αποτελεί και κράτος-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να αποσύρει τα στρατεύματά της από την Κύπρο, σύμφωνα με τις υπάρχουσες αποφάσεις του ΟΗΕ.
Παράλληλα ενισχύεις ΑΜΕΣΑ τις Ένοπλες Δυνάμεις, οι οποίες με λίγη «κυβερνητική φροντίδα», όπως και η πρόσφατη συμφωνία με τη Γαλλία, καθίστανται ανίκητες!
Έτσι γίνονται οι διαπραγματεύσεις με ένα γείτονα που διακατέχεται διαχρονικά από άκρατη αλαζονική και αρπακτική νοοτροπία! Έτσι προωθούνται τα εθνικά συμφέροντα!
Καμία υποχώρηση στον Τούρκο!
Νίκος Ταμουρίδης Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=393742432225572&id=100047694546454
1...2,1862,1872,188...3,039Σελίδα 2,187 από 3,039