Αρχική Blog Σελίδα 2182

How Pakistan’s A.Q. Khan, Father of the ‘Muslim Bomb,’ Escaped Mossad Assassination

0

Yossi Melman

Pakistani nuclear scientist Abdul Qadeer Khan, ‘father of Pakistan’s nuclear bomb,’ at a public meeting along with members of the Jamaat-e-Islami party in IslamabadCredit: FAROOQ NAEEM – AFP
Yossi Melman head
Abdul Qadeer (A.Q.) Khan who has just died at the age of 85 from COVID-19, is considered a national hero in Pakistan, his homeland. There, and worldwide, he has been dubbed the “Father of Pakistan’s nuclear weapons.” But he could equally be called as the Godfather of Iran’s nuclear program.

Born in India in 1936, Khan moved with his family in the wake of partition to Pakistan in 1952. In 1972, at the age of 36, he was sent to specialize in a Dutch laboratory and workshop, which was part of the European URENCO consortium, building centrifuges to enrich uranium.

Khan stole their documents and plans but then, in 1975, he was exposed by Dutch intelligence and fled to Pakistan. There, he persuaded the reluctant prime minister of Pakistan, Zulfiqar Ali Bhutto, to start a nuclear program to match India’s nuclear weapons.

By pure coincidence, the same year, Arnon Milchen, future Hollywood tycoon and then an Israeli spy, was also involved in a similar theft. Milchen and Israel’s ‘Scientific Liaison Bureau’ intelligence unit bought URENCO’s drawings of centrifuges from a German engineer and built similar centrifuges in Dimona for Israel’s nuclear weapons.

Pakistan conducted its first public nuclear test in 1988, when Nawaz Sharif was prime minister, but it is believed to have achieved nuclear capabilities at least several years previously.

Abdul Qadeer Khan (fifth from left) standing with other military and scientific officials outside the iron-steel tunnel inside the Räs Koh Hills in 1998 just before Pakistan carried out its first public nuclear weapons test there
Abdul Qadeer Khan (fifth from left) with other officials outside the iron-steel tunnel inside the Räs Koh Hills in 1998 just before Pakistan carried out its first public nuclear weapons test thereCredit: Wikipedia

After helping his home country build a significant nuclear arsenal, Khan retired and opened an unusual private business. He set up shop in Dubai and from there ran a convoluted and secretive global network of helpers, engineers, contractors, and financiers, offering other states his nuclear knowhow, tradecraft, technology, and equipment. The network rented workshops, factories, offices, and computer centers in several countries including Malaysia, North Korea, and Switzerland, to name a few.

Clothed with the aura of the nuclear genius who facilitated the first “Muslim bomb,” A.Q. Khan traveled extensively during the late 80’s and early 90’s throughout the Middle East, offering his services. Egypt, Saudi Arabia, Algeria and even Syria rejected his mercenary approach of bombs for bucks. Iran and Libya did accept, but altered the terms and scope of the offer.

Lacking serious scientific infrastructure and expertise, Libya’s then-leader Muammar Qaddafi asked Khan and his team to provide Tripoli with a turn-key project whereby Khan would be responsible for handing over a completed nuclear capacity.

Post-revolutionary Iran, on the other hand, being a proud nation with an already relatively advanced nuclear program developed during the Shah’s reign, and good universities and scientists who had studied in the West, chose its own path.
Iran bought from Khan the drawings and plans of Pakistan’s centrifuges known as P1 and P2. Iranian scientists, led by Dr. Mohsin Fakhrizadeh, who was recently gunned down by a Mossad hit team, built their own centrifuges, renaming them Ir-1 and Ir-2.

These original centrifuges, which Iran has upgraded and improved since then to be faster and more efficient, continuing the series by calling them Ir-3-4-5-6-7, are now spinning in the uranium enrichment facilities of Natanz and Fordow and are the major concern for Israel, the U.S., and the western world in terms of Iran’s nuclear program and intentions.

Israel’s intelligence service, led at the time by Mossad chief Shabtai Shavit, took note of Khan’s traveling in the region. But, as Shavit told me a decade and a half ago, Mossad and Aman (military intelligence) did not understand what Khan was up to.

Shavit added that had he and his colleagues correctly interpreted Khan’s intentions, he would have considered sending a Mossad team to kill Khan and thus “change the course of history,” at least in the context of Israel-Iran relations.

What eventually exposed Khan’s network was Qaddafi.

Libyan leader Muammar Gadhafi, an early client of AQ Khan's freelance nuclear proliferation business, was later the cause of Khan's downfall
Libyan leader Muammar Gadhafi, an early client of A.Q. Khan’s freelance nuclear proliferation business, was later the cause of Khan’s downfallCredit: AP Photo/Andrew Medichini

After the U.S. invaded Iraq in 2003, the Libyan leader feared that he was next. He rushed to resolve his issues with the U.S. and the UK, including his support for terror groups around the globe and his involvement in the 1988 Pan Am bombing over Lockerbie in Scotland.

Qaddafi began to negotiate with the CIA and the UK’s MI6 and revealed to them, complete with full documentation, how Khan’s network was building nuclear sites for him, some disguised as chicken farms. The CIA and MI6, together with the good services of the International Atomic Energy Agency (IAEA), eventually dismantled both Libya’s nuclear and chemical programs.

But the CIA and MI6 hid and departmentalized the negotiations with Qaddafi, to the extent that the Mossad and Aman were shocked when they heard the news on the BBC in December 2004.

Pakistan Institute of Nuclear Science and Technology center in Islamabad
Pakistan Institute of Nuclear Science and Technology center in IslamabadCredit: AP

As a consequence, after being left in the dark, Israel began to dig deeper into its past files and information tips and eventually discovered that Syria was building a nuclear reactor in the desert, though Khan and Iran had nothing to do with it. The Syrian reactor aiming to produce plutonium was built with the help of North Korea and was destroyed in September 2007 by the Israeli air force.

The revelations of the Libyan-American-British-channel via the IAEA, which served effectively as a laundromat washing the source of the information, enhanced international pressure on Iran’s nuclear aspirations, based on the concurrent exposure of the nuclear documentation Khan had sold to Tehran. In 2006 the UN Security Council, including Russia and China imposed severe sanctions against Iran.

Those sanctions eventually forced Iran to cave in, and Iran crawled to the negotiating table and in 2015 signed the JCPOA nuclear deal with the six major powers. The deal formulated an Iranian consent to slow and even dismantle elements of its nuclear program in exchange for a gradual lifting of sanctions.

Unfortunately, in 2018, U.S. President Donald Trump, encouraged by Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu and his Mossad chief Yossi Cohen, withdrew from the deal. Iran is now closer to be a nuclear threshold nation than it was in 2018, closing in on the target whose foundations were laid by Khan.

Tribute to AQ Khan on Pakistani social media
Tribute to AQ Khan on Pakistani social media; the backdrop is the scene of Pakistan’s first public nuclear test in 1998Credit: Twitter

Khan didn’t only slip through the Mossad’s fingers: the CIA also had a chance to stop Khan’s nuclear role in Pakistan and his subsequent freelance nuclear proliferation business. Years after Khan fled the Netherlands in 1975, Dutch Prime Minister Ruud Lubbers revealed that the CIA knew already then about Khan and his involvement in plundering nuclear technology, but the U.S. did very little to stop Pakistan getting nuclear weapons.

But the CIA continued to follow Khan and managed to penetrate his Dubai private venture. It turned out that one of Khan’s Swiss interlocutors was working for the CIA. The network was busted; some of its members were arrested.

Three Swiss engineering specialists, who sold Khan centrifuge parts from production sites in Switzerland, Dubai and Malaysia, were put under investigation. When they were finally sentenced in Switzerland in 2012, they avoided jail time; it was widely reported that the CIA had urged plea bargains in view of the engineers’ collaboration with the intelligence service.

When Khan’s role in Libya was blown open in 2004, the Pakistani authorities, under intense international pressure, ‘debriefed him,’ avoiding a formal indictment, on charges of illegally selling nuclear secrets. The Pakistani authorities refused to allow the IAEA to question Khan; instead, they pledged to interrogate him in its place. This led to a notably incomplete accounting of Khan’s dealings.

Pakistan President General Pervez Musharraf Abdul Qadeer Khan, in Islamabad, February 4, 2004. Shortly after, Khan appeared on state TV to confess and apologize for leaking nuclear secrets to other countries, while absolving the government of any responsibility
Pakistan President General Pervez Musharraf Abdul Qadeer Khan, in Islamabad, February 4, 2004Credit: REUTERS

After Khan confessed to his nukes-and secrets-for-sale network on national television, and strenuously, and conveniently, denied any Pakistani state involvement or knowledge of his activities, he was pardoned by then-president Pervez Musharraf who put him under house arrest.

But Khan remained a national hero in the public eye as well as in the estimation of the Pakistani establishment, dominated then as now by the military. No wonder Pakistani Prime Minister Imran Khan (no relation) tweeted his condolences: “For the people of Pakistan, he was a national icon.”

A.Q. Khan will go down in history as the scientist who took Pakistan nuclear, the shady businessman who became the biggest ever private nuclear proliferator, and as that rare bird – a survivor in the lethal world of nuclear geopolitics and counter-intelligence.

He is among the few nuclear scientists who helped Israel’s enemies acquire game-changing strategic military capacities who was not assassinated by the Mossad, and died in his bed of natural causes.

Soldiers carry the flag-drapped coffin of the late Pakistan's nuclear scientist Abdul Qadeer Khan during his funeral outside the Faisal Mosque following his death in Islamabad this week
Soldiers carry the flag-drapped coffin of the late Pakistani nuclear scientist Abdul Qadeer Khan during his funeral outside the Faisal Mosque following his death in Islamabad this weekCredit: AAMIR QURESHI – AFP
https://www.haaretz.com/israel-news/how-pakistan-s-a-q-khan-father-of-the-muslim-bomb-escaped-mossad-assassination-1.10282556?utm_source=mailchimp&utm_medium=content&utm_campaign=daily-brief&utm_content=fdd8bbfc05

‘Βόμβα’ από την Ελένη Τουλουπάκη για εμπλοκή του Άδωνι Γεωργιάδη στο σκάνδαλο Novartis! Τα στοιχεία που ‘καίνε’ τον πρώην υπουργό Υγείας!

0

Αίτημα προς την ανακρίτρια του Ειδικού Δικαστηρίου Κωνσταντίνα Αλεβιζοπούλου κατέθεσε η πρώην Εισαγγελέας Κατά της Διαφθοράς, Ελένη Τουλουπάκη, προκειμένου να συμπεριληφθούν στη δικογραφία που εξετάζει η ανακρίτρια έγγραφα που φαίνεται πως αφορούν πιθανή εμπλοκή του υπουργού Ανάπτυξης Άδωνι Γεωργιάδη στο σκάνδαλο Novartis!

Σύμφωνα με πληροφορίες της «κυριακάτικης δημοκρατίας», μέσα από το αίτημα της κ. Τουλουπάκη αποκαλύπτεται ότι υπάρχουν εκθέσεις του Μεικτού Κλιμακίου Ελέγχου, δηλαδή εκθέσεις που έχουν πραγματοποιηθεί από κλιμάκια επιθεωρητών, από τις οποίες προκύπτουν παράνομες υπερτιμολογήσεις σκευασμάτων της φαρμακοβιομηχανίας Novartis, καθώς και «ύποπτες» αποζημιώσεις την περίοδο που υπουργός Υγείας ήταν ο κ. Γεωργιάδης.

Συγκεκριμένα και σύμφωνα με τις ίδιες πηγές, η κ. Τουλουπάκη φέρεται ότι ζητάει από την ανακρίτρια να συμπεριληφθούν στη δικογραφία, εκτός από τις καταθέσεις των προστατευόμενων μαρτύρων, και κάποιες από τις συμπληρωματικές εκθέσεις των επιθεωρητών, οι οποίες φαίνεται πως «φωτογραφίζουν» ότι ο φαρμακευτικός κολοσσός ευεργετήθηκε οικονομικά από υπουργική απόφαση του κ. Γεωργιάδη, αλλά και πως υπήρξαν αδικαιολόγητες υπερτιμολογήσεις το ίδιο χρονικό διάστημα.

Η πρώην επικεφαλής της Εισαγγελίας Κατά της Διαφθοράς, που προφανώς θεωρεί πως η εξέταση των εγγράφων είναι απαραίτητη, καθώς μέσα από αυτά καταρρέουν οι κατηγορίες που έχουν σχηματιστεί εις βάρος της γύρω από το σενάριο της πολιτικής σκευωρίας και αποδεικνύεται η αθωότητά της, φέρεται ότι κρίνει ακόμη πως οι συγκεκριμένες εκθέσεις φωτίζουν την αναγκαιότητα να αναχθούν συμπεράσματα και από τα έγγραφα της δικαστικής συνδρομής που έχει ζητήσει η χώρα μας.

Αξίζει στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε ότι η Δικαιοσύνη εξετάζει ακόμη την πιθανή εμπλοκή στο πολύκροτο σκάνδαλο τόσο του κ. Γεωργιάδη, όσο και του πρώην επιτρόπου Δημήτρη Αβραμόπουλου. Μάλιστα, τον περασμένο μήνα έγινε στον Τύπο μία περίεργη διαρροή, σύμφωνα με την οποία ο επικεφαλής της Οικονομικής Εισαγγελίας Χρήστος Μπαρδάκης, που έχει σήμερα την ευθύνη των συγκεκριμένων υποθέσεων μετά την ενοποίηση της Εισαγγελίας Κατά της Διαφοράς με την Οικονομική Εισαγγελία, έστειλε εσωτερικό έγγραφο στους τρεις εισαγγελείς που χειρίζονται την υπόθεση, προκειμένου να πιέσει ώστε να ολοκληρωθούν οι έρευνες.

Δημοσιεύματα σε μέσα ενημέρωσης με συμπολιτευόμενο πρόσημο, σχολιάζοντας το σχετικό εσωτερικό έγγραφο, έβγαζαν το συμπέρασμα πως οι υποθέσεις των κυρίων Γεωργιάδη και Αβραμόπουλου πρέπει να κλείσουν σύντομα, ακόμη και προτού απαντηθούν τα αιτήματα δικαστικής συνδρομής που έχει ζητήσει η χώρα μας από το εξωτερικό, επειδή τα αιτήματα μπορεί να καθυστερήσουν(!) Ωστόσο, σύμφωνα με πληροφορίες της «κυριακάτικης δημοκρατίας», στους υπό έρευνα, ακόμη, φακέλους μπορεί πράγματι να υπάρχουν έγγραφα που αποδεικνύουν την πιθανότητα τέλεσης αξιόποινης πράξης και χωρίς την παρουσία των απαντήσεων από τα αιτήματα δικαστικής συνδρομής.

Σε κάθε περίπτωση, θεωρείται πλέον εξαιρετικά πιθανό η ανακρίτρια του Ειδικού Δικαστηρίου να ζητήσει στο άμεσο μέλλον τους σχετικούς φακέλους, ύστερα από το αίτημα της κ. Τουλουπάκη. Οι οποίοι φάκελοι, βέβαια, στη συνέχεια θα αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της σχετικής δικογραφίας, που εξετάζει το σενάριο της πολιτικής σκευωρίας.

Ένα αίτημα με domino effect: Καταρρέει η σκευωρία, σε πανικό η Ν.Δ.
Οι παραπάνω εξελίξεις φαίνεται ότι έχουν μετατρέψει σε εφιάλτη το σκάνδαλο Novartis για όσους προσπάθησαν να το εμφανίσουν ως δήθεν σκευωρία, αφού η παραπομπή της υπόθεσης στη Δικαιοσύνη έγινε χωρίς στοιχεία από τη σημερινή πλειοψηφία τόσο της Ν.Δ. όσο και του ΚΙΝ.ΑΛ. Περισσότερο, όμως, μοιάζει να το έχουν μετανιώσει οι πολιτικοί που φέρεται ότι εμπλέκονται στο σκάνδαλο Novartis.

Ηδη, η κυβέρνηση αναγκάστηκε -υπό τον τρόμο των ποινικών ευθυνών που μπορεί να βαρύνουν υπουργούς της- να ανακοινώσει -με μεγάλη καθυστέρηση- ότι θα διεκδικήσει αποζημίωση από τη Novartis για τη ζημιά που προκάλεσε η εταιρία στο Ελληνικό Δημόσιο. Άρα, παραδέχτηκε ότι η υπόθεση Novartis είναι σκάνδαλο, και όχι σκευωρία.

Επιχειρεί, ωστόσο, να καθυστερήσει τη διεκδίκηση αποζημίωσης, ζητώντας δικαστική συνδρομή από τις ΗΠΑ, γεγονός που μπορεί να αναδειχθεί σε ακόμη μεγαλύτερο λάθος, καθώς, όταν οι αρμόδιες Αρχές των ΗΠΑ ικανοποιήσουν το αίτημα δικαστικής συνδρομής της Ελλάδας, θα διακριβωθεί η έκταση του μεγάλου σκανδάλου, αλλά και το ποιοι πολιτικοί σχετίζονται με αξιόποινες πράξεις. Ας μην ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ πήραν αποζημίωση από τη φαρμακευτική εταιρία 310.000.000 δολάρια για παράνομες πρακτικές – ειδικά στη χώρα μας.

Από την άλλη, δεν αποκλείεται η ανακρίτρια κ. Αλεβιζοπούλου αλλά και ο οικονομικός εισαγγελέας κ. Μπαρδάκης να έχουν ήδη ζητήσει και αυτοί, με δικά τους αιτήματα, δικαστική συνδρομή από τις ΗΠΑ για το σκάνδαλο Novartis. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί τα στοιχεία από τις ΗΠΑ να έρθουν πιο σύντομα στην Ελλάδα ή και να έχουν ήδη έρθει. Και τότε η συνθήκη θα είναι ακόμη πιο άβολη για όσους πολιτικούς προσπαθούν απεγνωσμένα να πείσουν τον ελληνικό λαό και τη Δικαιοσύνη ότι επρόκειτο για πολιτική σκευωρία.

Εάν σε όλα αυτά προσθέσουμε και τις αποκαλύψεις της «δημοκρατίας» για τη δράση του Σάμπυ Μιωνή, ο οποίος «έστησε» την κάλυψη της φοροδιαφυγής του φίλου και συνεργάτη του Σταύρου Παπασταύρου και στου οποίου την κατάθεση βασίστηκε στην Προανακριτική Επιτροπή η προέκταση του κατηγορητηρίου, την οποία εξετάζει ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασίλης Πλιώτας, τότε τα πράγματα γίνονται ακόμη δυσκολότερα για τους «εραστές» του βολικού σεναρίου της σκευωρίας.

Στη Ν.Δ., πάντως, μοιάζει να έχουν αντιληφθεί ήδη τις δυσάρεστες διαστάσεις που έχει αποκτήσει η υπόθεση και να έχουν μετανιώσει για τις επιλογές τους. Σύμφωνα με πληροφορίες της «κυριακάτικης δημοκρατίας», εύχονται να μην είχαν παγιδευτεί στη διαδικασία του Ειδικού Δικαστηρίου και η υπόθεση να είχε λήξει όσο το δυνατόν πιο ήρεμα και αθόρυβα.

‘Βόμβα’ από την Ελένη Τουλουπάκη για εμπλοκή του Άδωνι Γεωργιάδη στο σκάνδαλο Novartis! Τα στοιχεία που ‘καίνε’ τον πρώην υπουργό Υγείας!

Κώστας Ράπτης: Το ερώτημα της μετάβασης στη μετά τον Ερντογάν εποχή

0

Του Κώστα Ράπτη

Το έτος 2023, οπότε συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας, έχει τεθεί συμβολικά από τον Ταγίπ Ερντογάν ως το ορόσημο για την ολοκλήρωση της ανάδυσης μιας “νέας Τουρκίας”, περισσότερο σύμφωνης προς τα ιδεώδη του πολιτικού Ισλάμ παρά του κοσμικού εκσυγχρονιστή Κεμάλ Ατατούρκ και ταυτοχρόνως περισσότερο αποδεσμευμένης στο γεωπολιτικό πεδίο από το κράτος που γεννήθηκε με την εγγύηση της Συμφωνίας της Λωζάννης.

Συμβαίνει επίσης, διόλου τυχαία, το 2023 να είναι η προβλεπόμενη χρονιά διεξαγωγής των επόμενων προεδρικών και βουλευτικών εκλογών. Όμως αποτελεί πλέον μέγα ερώτημα κατά πόσον ο νυν πρόεδρος έχει τη βιολογική και πολιτική ευρωστία που θα του επιτρέψουν να επιτρέψει τη μετάβαση στη “νέα Τουρκία” με τη δική του επανεκλογή.

Ιατρικό θρίλερ;

Για την κατάσταση της υγείας του 67χρονου Ερντογάν λέγονται τελευταίως πολλά. Τόσο, ώστε ο Στήβεν Κουκ του αμερικανικού Council on Foreign Relations να αφιερώσει στο θέμα ειδικό άρθρο στο Foreign Policy. Ο ένοικος του Λευκού Ανακτόρου έχει θεαθεί να υποβαστάζεται προκειμένου να περπατήσει, ακόμη και να χάνει τα λόγια του σε τηλεοπτικό χαιρετισμό προς τα μέλη του κόμματός του. Και το πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο κλοιός προστασίας της εικόνας του Τούρκου προέδρου έχει χαλαρώσει τόσο, ώστε να καθίσταται δυνατή η δημοσιοποίηση τέτοιων περιστατικών.

Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου ζήτησε ήδη τη σύνταξη ανεξάρτητης ιατρικής έκθεσης, υποστηρίζοντας ότι η υγεία του προέδρου αποτελεί ζήτημα κρατικής ασφαλείας.

Οι φιλομαθείς ανατρέχουν ήδη στα σχετικά άρθρα του τουρκικού Συντάγματος που προβλέπουν ότι σε περίπτωση πρόωρης απόσυρσης του αρχηγός του κράτους, αναλαμβάνει τα καθήκοντά του ο πρώτος αντιπρόεδρος (εν προκειμένω, ο Φουάτ Οκτάι), με την υποχρέωση διεξαγωγής νέων εκλογών εντός 45 ημερών. Πρόκειται για σενάριο στο οποίο είναι άγνωστο ποιος πολιτικός θα μπορούσε να επωφεληθεί μετά από 18 χρόνια ερντογανικής κυριαρχίας.

Στοιχεία-σοκ

Προς το παρόν, οι ωδίνες της έλευσης της εποχής μετά τον Ερντογάν γίνονται αισθητές πρωτίστως στα δημοσκοπικά δεδομένα.

Σύμφωνα με τα στοιχεία-σοκ της εταιρείας Konda, το 54,2% των πολιτών δεν εγκρίνει τον τρόπο με τον οποίο ο Ερντογάν ασκεί τα καθήκοντά του, ενώ το 64% των ερωτηθέντων στέκεται αρνητικά απέναντι στο ενδεχόμενο επανεκλογής του.

Αλλά και σε επίπεδο πολιτικών συσχετισμών η ίδια έρευνα αποκαλύπτει ότι ο συνασπισμός της αντιπολίτευσης που συγκροτείται κυρίως από το κεντροαριστερό-κεμαλιστικό Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό (CΗΡ) του Κιλιτσντάρογλου και το εθνικιστικό “Καλό Κόμμα” της Μεράλ Άκσενερ συγκεντρώνει αθροιστικά το 44,1% της πρόθεσης ψήφου (με αύξηση κατά 2,8% σε έναν μήνα), ξεπερνώντας έτσι το κυβερνώντα συνασπισμό του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) με το Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) του Μπαχτσελί που αποσπά το 41%. Το αριστερό φιλοκουρδικό Κόμμα Δημοκρατίας των Λαών (HDP), το οποίο βρίσκεται υπό διωγμό και πολιτική απομόνωση, αποκαλύπτεται ανθεκτικό, με ελαφρά αύξηση της δύναμής του στο 11,7%, ενώ όλα τα μικρότερα κόμματα περιορίζονται στο 2,6% αθροιστικά – συμπεριλαμβανομένων και των σχηματισμών που ίδρυσαν με μεγάλες προσδοκίες εγκαταλείποντας το ΑΚΡ οι Αλί Μπαμπατζάν και Αχμέτ Νταβούτογλου.

Επιπλέον, τo 69% των Τούρκων (συμπεριλαμβανομένου ακόμη και του 56% των ψηφοφόρων του ΑΚΡ) θεωρεί αναγκαία τη διατήρηση του κοσμικού καθεστώτος, δηλ. του χωρισμού θρησκείας και κράτους, δίνοντας έμπρακτη απάντηση στις ιδέες που διατύπωσε περί του αντιθέτου ο αντιπρόεδρος του Προεδρικού Συμβουλευτικού Σώματος, Ισμαήλ Καραχμάν.

Οι μετατοπίσεις στο εκλογικό σώμα δεν θεωρείται πλέον ότι αποτυπώνουν αντιστρεπτές διακυμάνσεις, καθώς η οικονομική κρίση βαραίνει καθοριστικά στα νοικοκυριά, ενώ η νεολαία αποστασιοποιείται από την ερντογανική εξουσία – τη μόνη που έχει γνωρίσει στη ζωή της.

capital.gr

Σάββας Καλεντερίδης: Περί αποστρατιωτικοποίησης των νησιών

0

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Ενές Μπαϊρακλί: Σημαντικά τα Rafale, αλλά…

0

ΕΝΕΣ ΜΠΑΪΡΑΚΛΙ 

Η ελληνογαλλική συμφωνία είναι μια προσπάθεια της Γαλλίας να απαντήσει στην Τουρκία. Ηδη υπάρχουν πολλά προβλήματα μεταξύ Γαλλίας και Τουρκίας σε διάφορες περιοχές, όπως στο Ναγκόρνο Καραμπάχ, στη Λιβύη, στη Συρία, όπου το Παρίσι έκανε υποχωρήσεις. Τώρα θεωρεί πως με την κίνηση αυτή δίνει απάντηση. Επίσης είναι μια ενίσχυση στη σημαντική αμυντική βιομηχανία της Γαλλίας. Ετσι, δημιουργώντας θέματα, πουλάει οπλικά συστήματα στην Ελλάδα. Αν το δούμε από οικονομικής και γεωστρατηγικής άποψης, θεωρώ πως στα πλαίσια αυτά η Ελλάδα είναι ένα εργαλείο προς αυτή την κατεύθυνση. Ηδη υπάρχουν πολλά ζητήματα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις και αυτή η συμφωνία θα εμβαθύνει τα προβλήματα. Τα οπλικά συστήματα τα οποία προμηθεύει η Γαλλία προς την Ελλάδα είναι σημαντικά, έχουν τη δυνατότητα να αλλάξουν τις στρατιωτικές ισορροπίες, όπως τα Rafale, όμως μεσοπρόθεσμα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Η Τουρκία είναι μια χώρα η οποία αναπτύσσει την αμυντική της βιομηχανία και κάνει και εξαγωγές.

Η Τουρκία είναι μια χώρα η οποία αναπτύσσει την αμυντική της βιομηχανία και κάνει και εξαγωγές.

​​​​​​Παράγει μη επανδρωμένα αεροσκάφη και προσπαθεί να κατασκευάσει μαχητικά την επόμενη δεκαετία. Δηλαδή ενδέχεται η Ελλάδα να πιστεύει πως βραχυπρόθεσμα σε κάποιους τομείς μπορεί να αποκτήσει πλεονέκτημα σε στρατιωτικούς τομείς, όμως μεσοπρόθεσμα αυτό είναι ένα μειονέκτημα, καθώς δεν μπορεί να δώσει συνέχεια. Τα συστήματα αυτά είναι ιδιαίτερα ακριβά και η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει τον ανταγωνισμό στα εξοπλιστικά. Η Τουρκία δεν μπορεί να δεχθεί τετελεσμένα στην Ανατολική Μεσόγειο, τις μαξιμαλιστικές θέσεις της Ελλάδας. Πάντως είναι περίεργες οι δηλώσεις που έρχονται από την Ελλάδα, πως η Γαλλία είναι πυρηνική δύναμη και πως αυτή η χώρα τους στηρίζει. Εδώ μιλάμε για τρεις χώρες οι οποίες είναι μέλη του ΝΑΤΟ: η Ελλάδα, η Γαλλία και η Τουρκία. Εμφανίζεται μια χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ να απειλεί με πυρηνικά την άλλη χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ. Μια γειτονική χώρα όπως η Ελλάδα το να απειλεί την Τουρκία με τέτοια λαϊκίστικη ρητορική είναι ιδιαίτερα περίεργο. Δεν είναι δηλώσεις οι οποίες μπορούν να γίνουν αποδεκτές από την Τουρκία.

* Ο κ. Ενές Μπαϊρακλί είναι αναπληρωτής καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων στο Τουρκογερμανικό Πανεπιστήμιο.

“Καθημερινή”

Ελληνοτουρκικά: Προβληματίζει την Αθήνα η νευρικότητα της Άγκυρας

0

Εκτιμήσεις ότι ίσως προσπαθήσει να «τεστάρει» την ελληνογαλλική συμφωνία

Το ενδεχόμενο ο Ταγίπ Ερντογάν και η Άγκυρα να επιχειρήσουν να «τεστάρουν» την ελληνογαλλική συμφωνία, κλιμακώνοντας κατακόρυφα την ένταση στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο, προβληματίζει την Αθήνα. Είναι εξάλλου ενδεικτική των τουρκικών προθέσεων η ανακοίνωση για έξοδο του «Ορούτς Ρέις» βορείως της Κύπρου.

Ο Τούρκος πρόεδρος έχει περιέλθει σε δυσχερή θέση μετά τις τελευταίες εξελίξεις, καθώς:

• Η Αθήνα ενισχύεται στρατιωτικά σε πρώτη φάση με τα μαχητικά Rafale, εν συνεχεία με τις τρεις φρεγάτες, ενώ είναι ανοικτή και η προοπτική προμήθειας ισάριθμων κορβετών, με αποτέλεσμα να μεταβάλλονται οι ισορροπίες στην περιοχή.

• Η αποτυπωμένη πλέον σε «χαρτί» ρήτρα αμοιβαίας συνδρομής με το Παρίσι επίσης διαμορφώνει νέα δεδομένα, όπως προκύπτει και από τα πρωτοσέλιδα των τουρκικών ΜΜΕ.

Τα σενάρια που εξετάζονται είναι η έξοδος ερευνητικού πλοίου ή, στην πιο ακραία εκδοχή, πλωτού γεωτρύπανου και η πρόκληση έντασης με τουρκικά αλιευτικά εντός ελληνικών χωρικών υδάτων.

• Η ελληνική πλευρά, πέραν της στρατηγικού χαρακτήρα συμφωνίας με τη Γαλλία, ενισχύει τους δεσμούς με την Ουάσιγκτον, καθώς ο χρόνος μετράει αντίστροφα για την υπογραφή της νέας, πενταετούς μάλιστα διάρκειας, αμυντικής συμφωνίας με τις ΗΠΑ.

Ο Ερντογάν

Στον αντίποδα, ο Ταγίπ Ερντογάν είναι προφανές ότι «ψάχνει να βρει βηματισμό» καθώς δέκα μήνες μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Τζο Μπάιντεν και την αποχώρηση του Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει βρει λειτουργικούς διαύλους επικοινωνίας με τη νέα τάξη πραγμάτων στην Ουάσιγκτον. Παράλληλα, η Αγκελα Μέρκελ, που πάντα ήταν σε θέση να λειτουργήσει «κατευναστικά» αλλά και σε ένα βαθμό «υποστηρικτικά» έναντι του Τούρκου προέδρου, βρίσκεται σε τροχιά αποχώρησης από την καγκελαρία. Τέλος, ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος, οι σχέσεις του οποίου με τον Εμανουέλ Μακρόν είναι κακές, αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα στο εσωτερικό της Τουρκίας.

Υπ αυτήν την έννοια, όπως προαναφέρθηκε, υπάρχει ανησυχία για το ενδεχόμενο ο Ερντογάν να επιχειρήσει τις επόμενες εβδομάδες να ανεβάσει το θερμόμετρο της έντασης, με στόχο να καταδείξει πως η συμφωνία Ελλάδας – Γαλλίας αποτελεί «κενό γράμμα» επί του πεδίου, όχι βεβαίως αμφισβητώντας ελληνική επικράτεια, αλλά επαναφέροντας το σκηνικό του 2020. Ως πιθανές κινήσεις της Αγκυρας αναφέρονται: Πρώτον, η εκ νέου έξοδος ερευνητικού πλοίου ή –στο πιο ακραίο και επικίνδυνο σενάριο–πλωτού γεωτρύπανου σε περιοχές όπου κινήθηκε παλαιότερα το «Ορούτς Ρέις» Υπενθυμίζεται πως η τουρκική πλευρά με δηλώσεις της έχει υποστηρίξει ότι στις παράνομες έρευνες στην Ανατολική Μεσόγειο έχει απλώς βάλει «άνω τελεία» και δεν τις έχει εγκαταλείψει. Και δεύτερον, η δημιουργία σκηνικού έντασης εντός ελληνικών χωρικών υδάτων με όχημα την παράνομη αλιεία από σκάφη της γειτονικής χώρας. Σημειώνεται ότι πρόσφατα η ελληνική πρεσβεία στην Αγκυρα προχώρησε σε διάβημα διαμαρτυρίας για παράνομη αλιεία από τουρκικά αλιευτικά σκάφη εντός των χωρικών μας υδάτων. Επίσης αποκάλυψε την πρακτική σκαφών της τουρκικής ακτοφυλακής, η οποία συνοδεύει τα τουρκικά αλιευτικά παρενοχλώντας τα ελληνικά.

Την ανησυχία της Αθήνας επιτείνουν και ορισμένες πρόσφατες κινήσεις της Άγκυρας. Η τουρκική πλευρά με τις παρενοχλήσεις μέσω ασυρμάτου του γαλλικών συμφερόντων ερευνητικού πλοίου «autical Geo» ανατολικά της Κρήτης, επί της ουσίας επανέφερε στο προσκήνιο το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Μάλιστα, τις τελευταίες ημέρες, με αλλεπάλληλες NAVTEX, κρατάει το συγκεκριμένο πλοίο, που έχει πλέον πλεύσει στην Κύπρο, αγκυροβολημένο –σε άτυπη «ομηρία»–ανοικτά της Λάρνακας.

Το κυριότερο, φέρνει ξανά στο προσκήνιο το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών, αλλά πλέον με διαφορετικό τρόπο. Οπως προκύπτει από επιστολή του μονίμου αντιπροσώπου της Τουρκίας στον ΟΗΕ (που αποκάλυψε ο Β. Νέδος μέσω της «Κ», η Τουρκία ισχυρίζεται πλέον ότι η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου συνιστά όρο της ελληνικής κυριαρχίας επ αυτών. Δηλαδή, ότι εάν δεν είναι αποστρατιωτικοποιημένα τα νησιά, δεν είναι ελληνικά και προφανώς δεν διαθέτουν εναέριο χώρο και χωρικά ύδατα. Πάντως, παρά την «εγρήγορση» που πάντα υφίσταται σε περιπτώσεις που η Αγκυρα ανεβάζει το θερμόμετρο, στην Αθήνα εκτιμάται πως η κατάσταση δεν πρόκειται να τεθεί εκτός ελέγχου, καθώς την τελευταία διετία ο Ερντογάν έχει δοκιμάσει και άλλες φορές τα ελληνικά αντανακλαστικά, χωρίς όμως αποτέλεσμα.

Επίσκεψη – αποχαιρετισμός από Μέρκελ

Την Αθήνα θα επισκεφθεί το αμέσως επόμενο διάστημα η Αγκελα Μέρκελ, σε ένα από τα τελευταία ταξίδια της πριν αποχωρήσει από την καγκελαρία. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης είχε τετ α τετ με την απερχόμενη Γερμανίδα καγκελάριο στο περιθώριο της Συνόδου Κορυφής στη Σλοβενία και της απηύθυνε τη σχετική πρόσκληση, την οποία εκείνη αποδέχθηκε άμεσα, με την ημερομηνία της επίσκεψης να ορίζεται διά της διπλωματικής οδού. Η επίσκεψη Μέρκελ έχει πρακτική σημασία, καθώς μέχρι τον σχηματισμό της νέας γερμανικής κυβέρνησης παραμένει «κεντρικός παίκτης» στην Ε.Ε., με την τελευταία να βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγάλη ενεργειακή κρίση, που θα κυριαρχήσει στο επερχόμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο. Εχει όμως και συμβολικό χαρακτήρα: Η θητεία της κ. Μέρκελ «συμβάδισε» κατά έναν τρόπο με την ελληνική κρίση, καθώς συνεργάστηκε με τους κ. Καραμανλή, Παπανδρέου, Παπαδήμο, Πικραμμένο, Σαμαρά και Τσίπρα, που ο ένας μετά τον άλλο αποχώρησαν από την εξουσία. Ισως είναι μια ακόμη ένδειξη επιστροφής στην κανονικότητα ότι ο κ. Μητσοτάκης θα την «αποχαιρετήσει» όντας στο μέσον της δικής του πρωθυπουργικής θητείας.

“Καθημερινή”

Καιρός να βρει η Ελλάδα τον ρόλο της σε έναν κόσμο που αλλάζει.

3

του Αλέξανδρου Ιτιμούδη*

Γενικά στον αληθινό κόσμο είναι ιδιαίτερα χρήσιμο αλλά και πρακτικό να ξέρεις τι ρόλο έχεις σε ένα συγκεκριμένο σύστημα. Αν δεν το συνειδητοποιείς αυτό, τότε στην καλύτερη περίπτωση θα έχεις προβλήματα εσωτερικά, στην χειρότερη θα εκμεταλλευτεί την σύγχηση σου ένας εν δυνάμει αντίπαλος και θα σου προξενήσει ζημιά. Έχοντας αυτά κατά νου θα προχωρήσω σε μια ανάλυση περί του ρόλου της Ελλάδας, υπό την παρούσα γεωπολιτική συγκυρία.

Παρατηρώντας την ιστορία αλλά κυρίως την γεωπολιτική θέση του ελληνικού κράτους, θα παρατηρήσουμε πως η Ελλάδα αποτελεί τυπολογικά μια θαλάσσια δύναμη. Από την αρχή της ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους η Ελλάδα ως γεωπολιτισμικός δρων, αποτελούσε ένα ιδιαίτερα δυναμικό κράτος που λειτουργούσε σαν προέκταση των θαλάσσιων μεγάλων δυνάμεων.

Χωρίς πολλά λόγια θα πω πως τα γεωστρατηγικά συμφέροντα της Ελλάδας, και γενικά η φυσική της θέση είναι ως προκεχωρημένου συμμάχου των θαλάσσιων δυνάμεων, οι οποίες εξ ορισμού είναι εναντίον των χερσαίων δυνάμεων. Χερσαία δύναμη αποτελεί και η Τουρκία σημειοτέον. Η Ελλάδα λοιπόν οφείλει καταρχήν να αποδεχτεί σε επίπεδο κοινής γνώμης τον ρόλο αυτό, και κατά δεύτερον να κοιτάξει πως θα βελτιώσει ακόμα περισσότερο την θέση της και να καταστήσει εαυτόν ακόμα πολυτιμότερο προς τις θαλάσσιες δυνάμεις.

Στο σημείο αυτό θα κάνω μια παρένθεση. Θα ήθελα πάρα πολύ η Ελλάδα να βρισκόταν στην θέση που βρισκόταν η άλλοτε κοσμοκράτειρα Ανατολική Ρωμαϊκή – Βυζαντινή Αυτοκρατορία, της οποίας αποτελεί φυσικό διάδοχο τόσο πολιτισμικά όσο και γλωσσικά. Θα ήθελα πάρα πολύ να ελέγχαμε εμείς τα chockpoints των Δαρδανελίων από κοινού με το Αιγαίο, και να κόβαμε τον βήχα σε όσους τολμούσαν να επιβουλευτούν την ασφάλεια και τη ευημερία μας. Δυστυχώς όμως το νεοελληνικό κράτος απέχει πολύ από το να κατέχει μια τέτοια θέση στο σημερινό κόσμο, οπότε αυτό που μας μένει είναι να κοιτάξουμε τι μπορούμε να κάνουμε για να βελτιώσουμε την θέση μας.

Παρόλα αυτά μπρορούμε να έχουμε βάσιμες ελπίδες ότι μπορούμε να αναλάβουμε ένα συγκεκριμένο ρόλο. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα αυτή τη στιγμή είναι η 5η ισχυρότερη αεροπορική δύναμη στην Ευρώπη, 16η παγκοσμίως, και 18η σε γενική αεροπορική ισχύ. Επίσης είναι η 5η σε φρεγάτες παγκοσμίως, 10η σε υποβρύχια, και 3η σε ενεργό στρατιωτικό προσωπικό στην Ευρώπη. Η υπεροχή της στην χερσόνησου του Αίμου είναι αδιαμφισβήτητη, ενώ αν σε αυτά προσθέσουμε και το τεράστιο πολιτισμικό κεφάλαιο, το οποίο βέβαια δεν εκμεταλευόμαστε ακόμα όσο θα έπρεπε, καταλαβαίνουμε πως η Ελλάδα μπορεί εντασσόμενη σε συγκεκριμένα σχήματα να αποτελέσει μια πρώτης τάξεως μεσαίου βεληνεκούς δύναμη.

Πολλοί ειδικοί επίσης έχουν τονίσει, πως ο ρόλος της Ελλάδας πέφτει κατακόρυφα όταν εντάσσεται σε σχήματα υπό την ηγεσία χερσαίων δυνάμεων, όπως για παράδειγμα η Ευρωπαϊκή Ένωση υπό γερμανική ηγεμονία. Γίνεται επομένως κατανοητό πως η Ελλάδα στην σύγχρονη συγκυρία μόνο ως προκεχωρημένο φυλάκιο ενός θαλάσσιου ηγεμόνα, μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά και να μεγαλουργήσει.

Για όσους δε, ξινίζουν σκεπτόμενοι το αν αυτό είναι καλό για την Ελλάδα, τους προτρέπω να δουν το παράδειγμα του Ισραήλ. Ένα κράτος με παρόμοια πληθυσμιακά χαρακτηριστικά με αυτά της Ελλάδας, μικρότερο σε έκταση, και ευρισκόμενο σε πολύ μειονεκτηκότερη θέση. Και όμως κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί την ισχύ του, την επιρροή του, και τον ρόλο που έχει αναλάβει ως κράτος – φρουρός των δυτικών συμφερόντων στην περιοχή.

Εν κατακλείδι, είναι καιρός μετά από μια δεκαετία κατάπτωσης, γεωπολιτικού μηδενισμού, και αυτοταπείνωσης, να ξαναβρεί η Ελλάδα τον ρόλο της σε ένα κόσμο που αλλάζει. Εφόσον το κάνει αυτό τότε όχι μόνο θα ανταπεξέλθει στις αναδυόμενες απειλές, αλλά θα μπορέσει να πάρει το δρόμο προς την ευημερία.

*Ο Αλέξανδρος Ιτιμούδης, είναι μετατυχιακός φοιτητής Γεωπολιτικής Ανάλυσης, Γεωστρατηγικής Σύνθεσης και Σπουδών Άμυνας και Ασφάλειας.

Κυριάκος Κυριακόπουλος: Στο γήπεδο της Αποφασιστικότητας και με εργαλείο τον Αιφνιδιασμό

0
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Από την πρώτη στιγμή τονίσαμε ότι η Ελληνογαλλική συμφωνία, είναι πρωτίστως ένα κρίσιμο στοίχημα της Ελληνικής Εξωτερικής πολιτικής με τον χρόνο, αλλά και με την ανάγκη να αποστασιοποιηθεί άμεσα από τους εμμονικούς “δαίμονες” που έρχονται από το παρελθόν…

Η έκβαση αυτού του στοιχήματος, θα καθορίσει σε τελευταία ανάλυση, όχι μόνο το εύρος και τα πεδία στα οποία θα εκδηλώνεται η περαιτέρω κλιμάκωση της Τουρκικής επιθετικότητας απέναντι στην Ελλάδα, αλλά κυρίως τον χαρακτήρα που θα προσλάβει και φυσικά τους όρους με τους οποίους θα διεξάγεται μια πραγματική, διαρκής και παράλληλη σύγκρουση που βρίσκεται σε εξέλιξη και η οποία προσδιορίζεται ως σύγκρουση του νεο-οθωμανισμού με την Ευρώπη και τον Δυτικό κόσμο συνολικά.

Οι πρώτες Τουρκικές αντιδράσεις επιβεβαιώνουν ότι η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της γειτονικής χώρας, έχουν πλήρη επίγνωση της ιδιαίτερης βαρύτητας που έχει η παράμετρος «χρόνος», γι’ αυτό και σπεύδουν καθημερινά με παρεμβάσεις επί του πεδίου να θεμελιώσουν «δικαιώματα» και να εμπλουτίσουν την ατζέντα των συζητήσεων με καινούρια απαράδεκτα τετελεσμένα. Την ίδια στιγμή, η Τουρκική Εξωτερική πολιτική πλαγιοκοπεί την περιφερειακή σταθερότητα, τόσο με την καινούρια επιστολή του Μονίμου Αντιπροσώπου της στον ΟΗΕ του κ. Φ. Σινιρίογλου με την οποία – και με πρόσχημα την αποστρατιωτικοποίηση – θέτει σε καθολική αμφισβήτηση το καθεστώς κυριαρχίας των μεγάλων νήσων του Αιγαίου, όσο και με τις προκλητικές δηλώσεις Τσαβούσογλου περί επικείμενης κήρυξης ΑΟΖ στην Ν.Α Μεσόγειο.

Έχουμε δηλαδή μια αλληλουχία νέων επιθετικών παρεμβάσεων, με τις οποίες αναβαθμίζεται δραματικά το επίπεδο της Τουρκικής προκλητικότητας και ταυτόχρονα προαναγγέλλονται καινούριες διπλωματικοπολιτικές πρωτοβουλίες, οι οποίες θα περιπλέξουν ακόμη περισσότερο τα ισχύοντα στην ευρύτερη περιοχή. Πρόκειται για ένα σύνθετο απαντητικό μπαράζ που αναμένεται να κλιμακωθεί έτι περαιτέρω τις επόμενες ημέρες, στο πλαίσιο της συνδυασμένης προσπάθειας των Τούρκων για την επιβολή καινούριων τετελεσμένων και για την παράλληλη ακύρωση στην πράξη, του συγκριτικού πλεονεκτήματος της Ελλάδας, η οποία θα μπορούσε με σειρά στοχευμένων πρωτοβουλιών να αξιοποιήσει εποικοδομητικά την πρώτη κρίσιμη περίοδο, ώστε να αναλάβει την πρωτοβουλία των κινήσεων και να αποδείξει ότι διαθέτει βούληση, αποφασιστικότητα αλλά και την απαραίτητη στρατηγική ευελιξία, προκειμένου να διεκδικήσει ρόλο πρωταγωνιστικό στην ευρύτερη περιφερειακή διεργασία που βρίσκεται σε εξέλιξη και εν τέλει να αλλάξει τους ίδιους τους κανόνες του παιχνιδιού.

Τι θα μπορούσε να κάνει η χώρα μας…

Αυτό που τονίσαμε από την πρώτη στιγμή. Αντί να μιζεριάζει σύσσωμο το πολιτικό της προσωπικό, σε μια συζήτηση για το Σαχέλ η οποία αποπνέει ηττοπάθεια, αναποφασιστικότητα και τα παραδοσιακά φοβικά σύνδρομα, έχοντας ευχαριστημένους θεατές αυτής της κατάντιας τους Τούρκους επιτελείς, να οργανώσει άμεσα την δική της ολοκληρωμένη στρατηγική  διαχείριση, με την αυτοπεποίθηση του σοβαρού μικρομεσαίου περιφερειακού γεωπολιτικού δρώντα, εγκαινιάζοντας έτσι την αναγκαία μεταστροφή η οποία επιβάλλεται να υπάρξει στην πολιτική ρητορική, στην τακτική υπεράσπισης των κανόνων Δικαίου επί του πεδίου και φυσικά στην ανάγκη υιοθέτησης της επιθετικής διπλωματίας στα ζητήματα που σχετίζονται με την αντιμετώπιση της Τουρκικής προκλητικότητας, καθώς και σε εκείνα που αφορούν στην προβολή και υπεράσπιση των Εθνικών μας δικαίων.

Στο πλαίσιο αυτής της οργανωμένης στρατηγικής ανασύνταξης…

Το πρώτο πράγμα που οφείλει να κάνει η Ελλάδα, είναι να αναθεωρήσει την κυρίαρχη στρατηγική της συλλογιστική. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι οφείλει να συνειδητοποιήσει πως ο στρατηγικός της βηματισμός δεν μπορεί να παραμείνει προσκολλημένος στα χνάρια του παρασιτικού προστατευτισμού αλλά θα πρέπει να μετακομίσει οριστικά στο δυναμικό πεδίο των νέων πρωτοβουλιών που θα διευρύνουν το στρατηγικό βάθος της Ελληνογαλλικής συμφωνίας.

Πρώτο βήμα σε αυτήν την κατεύθυνση και ταυτόχρονα αποφασιστική Ελληνική απάντηση στο προκλητικό και απαράδεκτο αφήγημα της “γαλάζιας πατρίδας”, είναι η υιοθέτηση ενός “ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΟΥ ΑΜΥΝΤΙΚΟΥ ΑΡΧΙΠΕΛΑΓΙΚΟΥ ΔΟΓΜΑΤΟΣ” που θα συνδυάζει στην πράξη τις αδιαπραγμάτευτες εθνικές προτεραιότητες με τον απόλυτο και υποδειγματικό σεβασμό των προβλέψεων του Διεθνούς Δικαίου.

Οποιαδήποτε προσμονή ή οποία προϋποθέτει την συγκατάθεση των Αμερικανών στις κρίσιμες αποφάσεις που οφείλει να πάρει η χώρα μας και οι οποίες αφορούν σε ζητήματα κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων (12 νμ, ΑΟΖ κλπ), θα είναι καταστροφική. Πολύ περισσότερο τώρα που η στρατηγική σύγχυση η οποία διαπερνά την Εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ, τις καθιστά περισσότερο ευάλωτες στις πιέσεις της χειραφετημένης απέναντί τους Τουρκίας.

Η δυναμική της Ελληνογαλλικής συμφωνίας, έγκειται πρωτίστως στο γεγονός ότι αυτή αποτελεί το πρόπλασμα ενός επικαιροποιημένου μοντέλου περιφερειακής ισχύος, το οποίο ενσωματώνει την δυνατότητα στρατηγικής διεύρυνσης και ως εκ τούτου η πατρίδα μας κατά την διάρκεια της απολύτως κρίσιμης επόμενης περιόδου, θα πρέπει να αποδείξει ότι διαθέτει την στόφα του περιφερειακού πρωταγωνιστή. Και περιφερειακός πρωταγωνιστής ΔΕΝ νοείται αυτός που δεν τολμά να ορίσει τα του Οίκου του και επιμένει να σέρνεται παρακολουθητικά πίσω από τις τυχοδιωκτικές πρωτοβουλίες των επιθετικά αναθεωρητικών γειτόνων.

Η θέση του πρωταγωνιστή στην περιφερειακή διεργασία είναι περιζήτητη και οι εξελίξεις δεν θα περιμένουν την Ελλάδα να αντιληφθεί με χρονοκαθυστέρηση ότι αυτό που της έλαχε, οφείλει να το διαχειριστεί έχοντας σηκώσει ψηλά τον πήχη των απαιτήσεων, πρώτα απ όλα από τον ίδιο της τον εαυτό.

Το δεύτερο πράγμα που οφείλει να κάνει η χώρα μας, είναι να επικοινωνήσει σε όλο το εύρος των περιφερειακών της συνευρέσεων, ένα νέο κώδικα κανόνων και προτεραιοτήτων που εν μέρει ενσωματώνεται και σίγουρα θα πρέπει να διέπει το επικαιροποιημένο μοντέλο περιφερειακής ισχύος το οποίο ενεργοποιείται με καταλύτη την Ελληνογαλλική Συμφωνία. Και αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ασχοληθεί ουσιαστικά και άμεσα με τρία ζητήματα:

  • Με την ανάθεση ρόλουκαι την ουσιαστική στήριξη στην Κύπρο…
  • Με την προσπάθεια να καμφθούν οι όποιες επιφυλάξεις του Ισραήλπροκειμένου να εξασφαλίζεται έτσι η καθαρή του στήριξη και η ουσιαστική αποδοχή από αυτό του νέου περιφερειακού μοντέλου…
  • Με την συνδιαμόρφωση ενός ολοκληρωμένου οδικού χάρτη με την Αίγυπτο και τις λοιπές Αραβικές χώρεςπου θα μπορούσε στο πλαίσιο μιας ευρύτερης Συμφωνίας, να κάμψει επιμέρους επιφυλλάξεις (πχ για την πλήρη οριοθέτηση της ΑΟΖ) και παράλληλα να δρομολογήσει ευρύτερες στρατηγικές συγκλίσεις με συγκεκριμένα περιφερειακά ταυτοτικά χαρακτηριστικά και περιφερειακό όραμα επόμενης μέρας (στην γεωστρατηγική αντίληψη για τον συλλογικό ρόλο στο περιβάλλον του νέου πολυπολικού κόσμου, στην οικονομία, στην ενέργεια, στο διαμετακομιστικό εμπόριο κλπ), πρώτιστο των οποίων, στο επίπεδο της γεωπολιτικής, θα πρέπει να είναι η οριστική και αμετάκλητη συντριβή του νέο-οθωμανικού Εφιάλτη.

Το τρίτο ζήτημα με το οποίο υποχρεούται να ασχοληθεί η πατρίδα μας, είναι η ανάγκη να ανακόψει άμεσα και εν τη γενέσει τους, κάθε απόπειρα επιβολής νέων τετελεσμένων. Η Τουρκία φροντίζει να προαναγγείλει τις προθέσεις της και η Ελλάδα ΔΕΝ θα πρέπει να βρεθεί αντιμέτωπη με μια παράνομη ανακήρυξη ΑΟΖ που έχει προαναγγελθεί και που θα έρθει να «κλειδώσει» σε βάρος της το παράνομο Τουρκολυβικό Μνημόνιο. Αντιθέτως αυτό που οφείλει να κάνει, είναι να προχωρήσει στην εφαρμογή των προβλεπομένων από το Διεθνές Δίκαιο, αμφισβητώντας εμπράκτως το πειρατικό casus belli, με την έξυπνη επέκταση των χωρικών της υδάτων στα 12 νμ και να προαναγγείλει διαβουλεύσεις με την Κύπρο για την οριοθέτηση ΑΟΖ.

Η Ελλάδα οφείλει με δυο λόγια, στο πλαίσιο της διεκδίκησης ενός ρόλου πρωταγωνιστικού στην διαμόρφωση της νέας Αρχιτεκτονικής περιφερειακής ισχύος, να εγκαταλείψει τις αυταπάτες της για το δήθεν προστατευτικό πατρονάρισμα των Αμερικανών και να λειτουργήσει επιτέλους ως κανονική χώρα, μακριά από τις φοβίες της και τον κακό της εαυτό, στο όνομα του οποίου πλήρωσε πανάκριβο τίμημα κατά τις προηγούμενες δεκαετίες.

Μακριά βεβαίως και από την μεμψίμοιρη λογική του “ΜΗ ΠΟΛΕΜΟΥ” πάση θυσία, που συντηρεί τις αυταπάτες και την ηττοπάθεια στο πολιτικό σύστημα και στην συνείδηση της κοινωνίας. Η Τουρκία έχει αποθρασυνθεί ολοκληρωτικά και η απώτερη επιδίωξή της, είναι η γεωπολιτική ακύρωση της πατρίδας μας και αυτό μόνο με δυο τρόπους μπορεί να το επιτύχει. Ο ένας είναι η επαίσχυντη εθνική προδοσία… Ο άλλος είναι η πολεμική επιχείρηση εάν και εφ’ όσον κρίνει πως μπορεί να την διαχειριστεί με ελεγχόμενο κόστος.

Καλό θα είναι λοιπόν να εγκαταλείψουμε τις αυταπάτες μας και να συνειδητοποιήσουμε απαξάπαντες ότι η στρατηγική επιβίωση της χώρας και η οριστική της απαλλαγή από τον Εφιάλτη, θα κριθεί στο γήπεδο της Αποφασιστικότητας και με εργαλείο τον Αιφνιδιασμό. Οτιδήποτε άλλο είναι απλώς βολικό και εύπεπτο παραμύθι…

Διμερής Συμφωνία με έντονο Ευρωατλαντικό αποτύπωμα και απόκρυφες επιδιώξεις

0
του Γ. ΙΕΡΟΔΙΑΚΟΝΟΥ

Με 191 θετικές ψήφους κυρώθηκε το απόγευμα της 7ης Οκτωβρίου η Ελληνογαλλική συμφωνία για συνεργασία σε άμυνα και ασφάλεια. Μια συμφωνία, την οποία ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε «ιστορική» και όλα δείχνουν ότι πραγματικά είναι…

Μην μας παρασύρει το γεγονός ότι αυτή η συμφωνία χαρακτηρίζεται από τα δύο συμβαλλόμενα μέρη ως “διμερής”. Καθόλου διμερής δεν είναι, καθότι τονίζεται σαφώς πως Ελλάδα και Γαλλία συμφωνούν στα πλαίσια του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μάλιστα αυτό αναφέρεται σαφώς στο άρθρο 3: «τα μέρη…συνεχίζουν να ενισχύουν την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας της Ε.Ε., η οποία πρέπει να συμπεριλαμβάνει την προοδευτική διαμόρφωση μίας Πολιτικής Άμυνας της Ένωσης».

Βλέπουμε δηλαδή πως η διμερής συμφωνία έχει εδώ έντονο το Ευρωατλαντικό «αποτύπωμα», καθώς εκφράζει κυρίως την αταλάντευτη στρατηγική στόχευση της Δύσης. Όχι στα πλαίσια των φαντασιώσεων κάποιων Ευρωπαίων φεντεραλιστών, που οραματίζονται ευρωστρατούς και σχεδιασμούς ενιαίας ευρωπαϊκής άμυνας, που δεν είναι καθόλου εφικτό (τουλάχιστον στο εγγύς μέλλον), αλλά συνολικά του Δυτικού κόσμου, με προεξέχουσες τις ΗΠΑ. Γι’ αυτό εξάλλου το States Department χαιρέτισε την υπογραφείσα συμφωνία.

Οι αναλύσεις που θέλουν την συμφωνία ως αντίδωρο των Αμερικανών προς την Γαλλία για την προηγηθείσα συμφωνία ΗΠΑ, Αγγλίας, Αυστραλίας για τον Ειρηνικό, έχουν μεν μια κάποια βάση, αλλά απέχουν πολύ από το να ερμηνεύσουν τις γεωστρατηγικές στοχεύσεις στο συνολικό τους εύρος.

Γιατί οι τρεις χώρες έστρεψαν το ενδιαφέρον τους στον Ειρηνικό; Διότι πολύ απλά διαβλέπουν ως μεγαλύτερο κίνδυνο για την παντοκρατορία της Δύσης στην ανερχόμενη Κίνα. Κάτι που είδαν ήδη από την εποχή του Ομπάμα.

Ήταν τότε που αποφασίστηκε και η σταδιακή αποχώρηση των ΗΠΑ από την Μέση Ανατολή για την απεμπλοκή δυνάμεων. Πολιτική που ακολούθησε απερίφραστα και ο Τραμπ, αναθέτοντας ουσιαστικά στην Τουρκία τον ρόλο του χωροφύλακα στην περιοχή. Μέγα λάθος! Ο Τούρκος πρόεδρος αποδείχθηκε “μπουνταλάς” και αρκούντως επικίνδυνος για διαχειριστής των συμφερόντων της Δύσης. Πρώτον, επειδή η Τουρκία ΔΕΝ ανήκει στην Δύση, και δεύτερον και κυριότερο, αντελήφθησαν, έστω και αργά, ότι ο Ερντογάν εκμεταλλεύτηκε αυτή την κατάσταση για ιδίον όφελος, ως ευκαιρία αναβίωσης της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και μάλιστα σε βάρος της Δύσης.

Εδώ ακριβώς έρχεται η Ελληνογαλλική συμφωνία να αναπληρώσει το κενό της Αμερικανικής αποχώρησης από την περιοχή και φυσικά να εκδιώξει τον “μπουνταλά” έξω από τον ζωτικό χώρο της Δύσης. Ουσιαστικά δηλαδή ο έλεγχος και η επιτήρηση της ευρύτερης περιοχής της Μέσης Ανατολής, της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων ανατίθεται πλέον στις δύο μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις της περιοχής. Της Γαλλίας, ως πυρηνική δύναμη και πρώτη στρατιωτική δύναμη της Ευρώπης, και της Ελλάδας ως η ισχυρότερη ναυτική δύναμη της Ανατολικής Μεσογείου και των Βαλκανίων. Και τώρα, με τις Βelhara και τα Rafale, όχι απλά ισχυρότερη, αλλά σχεδόν ακαταμάχητη!

Ας μην μας διαφεύγει από την μνήμη εκείνο το μήνυμα του προέδρου των ΗΠΑ, Τζο Μπάιντεν, με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την 25η Μαρτίου του 1821, που τόνιζε με νόημα:

«Σήμερα, η Ελλάδα είναι ένας κρίσιμος σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και φίλος των Ηνωμένων Πολιτειών, και ΗΓΕΤΙΔΑ ΔΥΝΑΜΗ για την ειρήνη και την ευημερία στις περιοχές της ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ, της ΜΑΥΡΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ και των ΔΥΤΙΚΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ».

Αντιλαμβανόμαστε τι λέει ο Μπάιντεν; Ηγέτιδα δύναμη η «μικρή Ελλαδίτσα» μας, όχι μόνο στην Ανατολική Μεσόγειο και στα Δυτικά Βαλκάνια, αλλά και στην Μαύρη Θάλασσα.

Έχουμε εμείς καμία σοβαρή παρουσία στην Μαύρη Θάλασσα; Όχι βέβαια! Τι εννοεί λοιπόν ο πρόεδρος των ΗΠΑ όταν μας τοποθετεί εκεί, και μάλιστα ως ΗΓΕΤΙΔΑ ΔΥΝΑΜΗ; Ας το αφήσουμε προς το παρόν. Θα το ερμηνεύσουμε εκτενέστερα στο τέλος του παρόντος άρθρου.

Μια μικρή υποσημείωση εδώ σχετικά με τις Belhara. Ουσιαστικά, καμία φρεγάτα ή κορβέτα δεν χρειαζόμαστε στο Αιγαίο, παρά μόνο τα οπλικά τους συστήματα (ή άλλα παρεμφερή) τοποθετημένα μόνιμα στα «αβύθιστα αεροπλανοφόρα» μας (τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου). Το γεγονός και μόνο ότι προμηθευόμαστε αυτά πλοία, δείχνει καθαρά ότι δεν περιορίζουμε τη δράση μας μόνο στο Αιγαίο, παρά εκτεινόμαστε σε ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο. Άλλο ένα ατράνταχτο στοιχείο που καταδεικνύει ότι η ελληνογαλλική συμφωνία, τουλάχιστον από πλευράς προοπτικής, είναι πολύ πιο σημαντική από την συνοδευτική αγοράς 3 φρεγατών (και κορβετών σε επόμενο χρόνο).

Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν είναι τα όποια πολεμικά πλοία ή αεροσκάφη που έχουν και τόση σημασία, όσο τα προβλεπόμενα και οι δεσμεύσεις αυτής καθαυτής της συμφωνία.

Είναι αυτή η συμφωνία προς το συμφέρον της Ελλάδος;

Εδώ δεν έχουμε παρά να ξεφυλλίσουμε φύλο-φύλο την υπογραφείσα συμφωνία, και ειδικότερα το Άρθρο 2 που αποτελεί και τον πυρήνα της συμφωνίας, καθώς εδώ προβλέπεται η εκατέρωθεν στρατιωτική συνδρομή. Δείτε πως ακριβώς διατυπώνεται το άρθρο:

«Τα Μέρη παρέχουν το ένα στο άλλο βοήθεια και συνδρομή, με όλα τα κατάλληλα μέσα που έχουν στην διάθεσή τους, κι εφόσον υφίσταται ανάγκη με τη χρήση ένοπλης βίας, εάν διαπιστώσουν από κοινού ότι μία ένοπλη επίθεση λαμβάνει χώρα εναντίον της επικράτειας ενός από τα δύο, σύμφωνα με το Άρθρο 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.»

Εδώ ακριβώς είναι που δημιουργούνται μια σειρά ερωτήματα τα οποία τονίστηκαν και στη Βουλή από τα κόμματα της αντιπολίτευσης: Θα μας συνδράμει δηλαδή η Γαλλία στρατιωτικά ΜΟΝΟ εντός των εθνικών μας συνόρων, ή θα μας υπερασπίσει και εκτός των χωρικών μας υδάτων στην Αποκλειστική μας Οικονομική Ζώνη;

Οι απαντήσεις που μπορούμε να δώσουμε εδώ είναι οι εξής. Αρχικά, με την «στενή» ερμηνεία της συμφωνίας, η γαλλική στρατιωτική συνδρομή θα γίνει εφόσον η Ελλάδα δεχθεί επίθεση μόνο εντός της εθνικής μας επικράτειας όπως αυτή ορίζεται σήμερα από τα στεριανά, θαλάσσια και εναέρια σύνορά μας. Δηλαδή μοναχά εντός της ζώνης των 6 ναυτικών μιλίων και τα εναέρια των 10 μιλίων.

Και είναι λογικό! Πως θα μπορούσε άλλωστε να υπήρχαν αναφορές σε μια ΑΟΖ που δεν έχουμε ανακηρύξει καν;

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η Γαλλία δεσμεύεται ή όχι να μας συνδράμει και εκτός των 6 ναυτικών μιλίων, αλλά αν εμείς έχουμε την διάθεση να δράσουμε εκτός των 6 ναυτικών μιλίων!

Σε κάθε περίπτωση πάντως, αξίζει να σημειωθεί το θετικό της συμφωνίας, η οποία στο προοίμιο της κάνει σαφή αναφορά στο Δίκαιο της Θάλασσας ως εξής:

«….η Ελλάδα και η Γαλλία έχουν μία μακρά, στενή, και διαρκή σχέση που βασίζεται σε κοινές αξίες… συμπεριλαμβανομένης της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας».

Και η ρητή αναφορά στο Δίκαιο της Θάλασσας έχει διπλωματικά βαρύνουσα σημασία, καθώς παρατίθεται μόλις στην 2η παράγραφο και πριν καν αναφερθεί η κοινή δέσμευση των δύο χωρών σε ΝΑΤΟ και ευρωπαϊκή άμυνα. Και ξέρουμε πολύ καλά –το ξέρουν και οι Γάλλοι- ότι με βάση το Δίκαιο της Θαλάσσης, η Ελλάδα μπορεί ανά πάσα στιγμή να επεκτείνει μονομερώς την κυριαρχία της στα 12 μίλια. Κι αυτό το δικαίωμα της Ελλάδας το αναγνωρίζει η Γαλλία με αυτή την Συμφωνία.

Βεβαίως, να πούμε ότι από ‘δω και πέρα, μια τέτοια πρωτοβουλία από πλευράς Ελλάδος, θα πρέπει να γίνει μετά από αμοιβαία συζήτηση με την Γαλλία. Η Ελλάδα λοιπόν, δεσμεύεται πλέον –κι αυτό είναι το αρνητικό στη συμφωνία- ότι θα μιλήσει πρώτα με το Παρίσι πριν προβεί σε δυναμικές κινήσεις έναντι της Τουρκίας -που κι εκείνη δεσμεύεται εσωτερικά με το casus belli να αντιδράσει πολεμικά σε τέτοιο ενδεχόμενο. Τώρα πια, μ’ αυτή την συμφωνία, η επέκταση των χωρικών μας υδάτων στα 12 μίλια, δεν αποτελεί αποκλειστικό, μονομερές προνόμιο της Ελλάδας, αφού τώρα πια εμπλέκεται και η Γαλλία σ’ αυτό.

Να λοιπόν το νέο στοιχείο που προσθέτει αυτή η συμφωνία. Οι δύο χώρες συμφωνούν να συμβουλεύονται η μία την άλλη πριν προχωρήσουν σε τέτοιου βεληνεκούς ενέργειες. Και αυτό τονίζεται και περιγράφεται και στη συμφωνία σε πολλά σημεία:

Στο άρθρο 1: «τα Μέρη διαβουλεύονται σε τακτική βάση επί όλων των θεμάτων άμυνας και ασφάλειας κοινού ενδιαφέροντος»,

Στο άρθρο 4: «Οι Υπουργοί Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών της Ελλάδας και της Γαλλίας διαβουλεύονται σε τακτική βάση και όταν καθίσταται αναγκαίο»,

Στο άρθρο 6: «Οι διαβουλεύσεις καλύπτουν τα θέματα κοινού ενδιαφέροντος, όπως το παγκόσμιο στρατηγικό περιβάλλον, τα περιφερειακά ζητήματα (κυρίως στις περιοχές της Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και των Βαλκανίων)».

Θα τηρήσει η Γαλλία την συμφωνία σε περίπτωση πολέμου Ελλάδας-Τουρκίας;

Εδώ η ιστορία είναι αποθαρρυντική. Καθότι δεν θα είναι η πρώτη φορά που θα μας πουλήσουν –αν τελικά μας πουλήσουν οι Γάλλοι. Μη ξεχνάμε πριν από 100 χρόνια που μας έβαλαν μπροστά όταν είχαν βάλει στο στόχαστρό τους την Οθωμανική αυτοκρατορία, για να μας εγκαταλείψουν τελικά στην μικρασιατική καταστροφή.

Βέβαια, μπορεί κάποιος να πει ότι δεσμεύονται από την δυναμική κύρους, την οποία δύσκολα η Γαλλία θα αποσείσει ρισκάροντας την φερεγγυότητά της. Αλλά και πάλι, μήπως δεν το έχει ξανακάνει παλαιότερα;

Στην πραγματικότητα πάντως, οι διμερείς συμφωνίες τηρούνται κατά κανόνα, διότι συνιστούν βασικό γεωπολιτικό συμφέρον των μερών τους να το πράξουν. Όσο λοιπόν η Γαλλία θεωρεί πως τα δικά της συμφέροντα απειλούνται από μια επιθετικά αναθεωρητική Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο, σε Λιβύη, Συρία, Ελλάδα, Κύπρο, αλλά και σε άλλες χώρες ενδιαφέροντος της Γαλλίας, και όσο η Τουρκία οραματίζεται «γαλάζιες πατρίδες» και νέο-οθωμανικές αυτοκρατορίες, τόσο η Γαλλία θα μας συμπαραστέκεται. Τόσο ψυχρά και κυνικά!

Πάμε τώρα στο άρθρο 18 περί πιθανής συμμετοχής της Ελλάδας σε γαλλικές επιχειρήσεις στο Σαχέλ.

Σοβαρά τώρα; Αλήθεια πιστεύει κάποιος ότι μας έχει καθόλου ανάγκη η Γαλλία στο σύνολο χωρών της Υποσαχάριας Αφρικής (Νίγηρας, Μάλι, Μαυριτανία, Τσαντ, Σουδάν, Νότιο Σουδάν, κ.α.); Απλά η συμφωνία είναι τόσο υπέρμετρα ανισοβαρής υπέρ της Ελλάδας, που κάποια αναφορά θα έπρεπε να υπάρχει και σε περιοχές με έντονο γαλλικό ενδιαφέρον. Πώς αλλιώς θα δικαιολογούσε στο εσωτερικό του κοινό την δέσμευση της χώρας του να πολεμήσει για λογαριασμό μια ξένης χώρας (της Ελλάδας); Μάλλον το Παρίσι μελέτησε τη συμφωνία πολύ καλύτερα από εμάς και ενσωμάτωσε σε αυτήν τις δικές του κρίσιμες ανάγκες για καθαρά εσωτερική κατανάλωση.

Άσε που ήδη η Ελλάδα συμμετέχει ενεργά σε πάμπολλες εξορμήσεις εκτός συνόρων, όπως είναι οι ναυτικές επιχειρήσεις «Σοφία» και «Ειρήνη» της Ευρωπαϊκής Ένωσης ανοιχτά της Αφρικής, οι περιπολίες ανοιχτά της Σομαλίας για την αντιμετώπιση του πειρατικού φαινόμενου, ο λόχος Μηχανικού στο Αφγανιστάν, αλλά και αλλού…

Μην είμαστε μεμψίμοιροι λοιπόν! Η ελληνογαλλική συμφωνία κρίνεται γενικώς ως μια καλή συμφωνία για τα εθνικά μας συμφέροντα. Μας προσφέρει μια ασαφή μεν, αλλά ορατή προστασία στην ενδεχόμενη σύγκρουση μας με την Τουρκία. Μας δίνει μια σημαντική ευκαιρία ενίσχυσης μας, και μια νέα στρατηγική προοπτική στον γεωπολιτικό μας χώρο, αλλά και έξω απ’ αυτόν, αρκεί εμείς να αναζητήσουμε τη διαμόρφωση της.

Τελικά δεν είναι «πανάκεια» αυτή η συμφωνία, αλλά σαφώς, σαφέστατα, εξυπηρετεί τα εθνικά μας συμφέροντα. Φτάνει εμείς να ορίσουμε εσωτερικά ποια είναι αυτά…

Ας δούμε τώρα και τι άλλο μπορεί να κρύβεται πίσω από την Συμφωνία

Πάμε λοιπόν και στα πιο βαθιά, μιας και είναι αυτά ακριβώς είναι που θα έπρεπε να μας απασχολούν περισσότερο.

Επανέρχομαι λοιπόν σε εκείνη την αινιγματική δήλωση της 25ης Μαρτίου του Μπάιντεν για την 200η επέτειο της Ελληνικής επανάστασης του ‘21.

Την επαναθέτω λοιπόν για να της δώσουμε την πρέπουσα προσοχή:

«Σήμερα, η Ελλάδα είναι ένας κρίσιμος σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και φίλος των Ηνωμένων Πολιτειών, και ΗΓΕΤΙΔΑ ΔΥΝΑΜΗ για την ειρήνη και την ευημερία στις περιοχές της ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΜΕΣΟΓΕΙΟΥ, της ΜΑΥΡΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ και των ΔΥΤΙΚΩΝ ΒΑΛΚΑΝΙΩΝ».

Τι ακριβώς μας λέει εδώ ο πρόεδρος των ΗΠΑ, και μάλιστα όχι και σε τόσο ανύποπτο χρόνο; Ορίζει τον εθνικό γεωπολιτικό μας χώρο στις ιστορικές του διαστάσεις; Διότι αυτό ακριβώς κάνει. Ορίζει με επίκεντρο το Αιγαίο, τον ζωτικό χώρο της Ελλάδας, εκτεινόμενο βορείως μέχρι τον Δούναβη, ανατολικά μέχρι τον Εύξεινο Πόντο και την Μαύρη Θάλασσα και νότια με ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι και την Μεσοποταμία. Και μάλιστα μας χαρακτηρίζει ΗΓΕΤΙΔΑ ΔΥΝΑΜΗ σ’ ολόκληρο αυτόν τον γεωγραφικό χώρο!

Αυτό που κυρίως προκαλεί εντύπωση, είναι η αναφορά του στην Μαύρη Θάλασσα. Έχουμε εμείς καμία σοβαρή παρουσία εκεί; Όχι! Πώς θα μπορούσαμε άλλωστε; Ούτε ακτές διαθέτουμε εκεί πέρα, ούτε καμία άλλη πρόσβαρη. Μας χωρίζει απ’ αυτήν ο Βόσπορος και κυρίως η παραλιακή ζώνη του τουρκοκρατούμενου Πόντου.

Έχουμε θέσει εμείς ποτέ θέμα Βόσπορου και Εύξεινου Πόντου; Όχι! Ίσα-ίσα που η κυρίαρχη πολιτική τάξη της χώρας έχει ξεχάσει εντελώς εκείνα τα μέρη. Τι γίνεται εδώ πέρα; Τα θυμήθηκε ο Μπάιντεν για λογαριασμό μας;

Ξέρετε τι φοβάμαι εγώ; Ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ κάνει προβολή στο εγγύς μέλλον. Στο μέλλον όπως εκείνος έχει σχεδιάσει. Δηλαδή η Ευρωατλαντική ιθύνουσα τάξη.

Τα σενάρια κατακερματισμού της Τουρκίας είναι γνωστά εδώ και πολλά χρόνια. Μην ξεχνάμε την επίσημη μελέτη του US Intelligence Community των ΗΠΑ, όπου εξετάζονται έξι σενάρια για το πως θα εξελιχθούν τα πράγματα μέχρι το 2030. Και ένα από τα σενάρια αφορά στον επερχόμενο ακρωτηριασμό της Τουρκίας.

Το κλείνω εδώ, διότι από ‘δω και πέρα μπαίνουμε σε απόρρητα σενάρια υψίστης εθνικής σημασίας. Οφείλω μόνο να καταθέσω την αγωνία μου σε ότι σχεδιάζεται για μας χωρίς εμάς…

Γαλλία: Κρίση 360 μοιρών

0
Strategika 51 .

-Κρίση με το Βασίλειο της Μεγάλης Βρετανίας και της Βόρειας Ιρλανδίας με φόντο το Brexit,
-κρίση με τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής μετά τον τορπιλισμό της σύμβασης αυστραλιανών υποβρυχίων,
-κρίση με την Αυστραλία,
-θαμπή κρίση με την Ελβετία,
-θορυβώδης διπλωματική κρίση με την Αλγερία μετά τις δηλώσεις του Μακρόν για την άρνηση ύπαρξης της τελευταίας πριν από το 1830,
κρίση με την Ιταλία για το λιβυκό ζήτημα,
-θορυβώδης κρίση με το Μάλι με φόντο την αποτυχία της επιχείρησης Barkhane στην τρέχουσα μορφή και την εισβολή της ομάδας PMC Wagner,
-σοβαρή κρίση με την Κίνα μετά τις πολεμικές παρατηρήσεις του υπουργού Le Drian σχετικά με το Πεκίνο,
-κρίση με την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία,
-κρίση με τη Ρουάντα,
-ένταση με την Τουρκία και το Ιράν …

Μέσα σε λίγες εβδομάδες, η εξωτερική πολιτική του Παρισιού φαίνεται να ακολουθεί μια παράλογη πορεία, τουλάχιστον, έχοντας οδηγήσει σε κλήσεις και ανακλήσεις πληρεξούσιων, τρομερά αντίποινα από τις υπηρεσίες της Βρετανικής Μεγαλειότητας, κλείσιμο του εναέριου και θαλασσινού χώρου από την Αλγερία για τα γαλλικά πολεμικά αεροσκάφη και πλοία, στην προσέγγιση του Μάλι με τη Μόσχα και στο πανηγυρισμό του Μεγάλου Τούρκου.

Η φιλοευρωπαϊστική ιδεολογία έχει αλλοιώσει το σκεπτικό του Παρισιού στις σχέσεις του με το Λονδίνο. Το να απειλήσεις τους Βρετανούς και να αποπερατώσεις να ασκήσεις σε εκείνους ένα είδος εκβιασμού ως τιμωρία για αυτό που η Γαλλία θεωρεί έγκλημα (το Brexit) ήταν η χειρότερη στρατηγική που έγινε ποτέ. Αυτό δεν θα μπορούσε παρά να προκαλέσει την Δόλια Αλβιόνα και να αφυπνίσει εκείνο το αδάμαστο βρετανικό πολεμικό πνεύμα, το οποίο συχνά εκδηλώνεται με μια εξαιρετική ικανότητα όχλησης.

Πίσω από την εμφάνιση του κλόουν (ο οποίος ωστόσο απαγγέλλει την Οδύσσεια του Ομήρου στα αρχαία ελληνικά), ο Μπόρις Τζόνσον απέδειξε την επιβίωση της προγονικής τέχνης της βρετανικής δολιοφθοράς. Η απώλεια μιας σημαντικής σύμβασης υποβρυχίων για τη γαλλική αμυντική βιομηχανία φέρει την υπογραφή του Άγγλου. Ένας Άγγλος τόσο λαμπρός στο θέμα που οι Γάλλοι δεν μπορούσαν καν να τον κατηγορήσουν ως ένοχο και έπεσαν πίσω σε μια αντιπαράθεση εικόνων με τον Αμερικανό κυρίαρχο – αντιπαράθεση που σταμάτησε ξαφνικά μετά από ένα τηλεφώνημα του Τζο Μπάιντεν στον Εμανουέλ Μακρόν και με την Αυστραλία, της οποίας οι σχέσεις με το Παρίσι δεν ήταν ποτέ στη λίστα προτεραιοτήτων του. Η Αγγλία βρίσκεται σε παρακμή όπως η Γαλλία, αλλά κατάφερε να διατηρήσει τη θρυλική της ικανότητα χειραγώγησης. Το Παρίσι μπορεί να συνεχίσει να απειλεί το Τζέρσεϊ με περικοπές στην ηλεκτρική ενέργεια ή με ατελείωτα διοικητικά μέτρα στην πιο αγνή ευρωκρατική παράδοση. Η ζημιά έγινε.

Η Ουάσινγκτον δεν διαθέτει τη φινέτσα για το κακό για το οποίο ο Εγγλέζος φαίνεται να είναι φυσικά προικισμένος. Ο Αμερικανός κάνει θόρυβο και ορμάει στο πλήθος χωρίς να ανησυχεί πολύ για την πορσελάνη. Η ταπεινωτική ήττα του στο Αφγανιστάν (η οποία είναι επίσης όλων των συμμάχων του) τον έκανε να χάσει μια ορισμένη άνεση που ήταν εγγενής σε όλους τους άρχοντες. Η Ουάσινγκτον δεν ερωτοτροπεί με τις [μεγάλες] μπίζνες.

Το σύμφωνο AUKUS ήταν ένα διπλό χτύπημα (in fine είναι η Κίνα που είναι ο στόχος) και ένα μάθημα για μια Γαλλία που επιβαρύνεται με το κόστος μιας μικρής εισβολής στον αγγλοσαξονικό κόσμο όπου η τέχνη του να σε καταστρέφει είναι πολύ υψηλή. και υπερβαίνει κατά πολύ τις αρχαϊκές μαφιόζικες πρακτικές των Λατίνων.

Οι Ελβετοί είναι τόσο διακριτικοί και ελάχιστα διατεθειμένοι να ταραχτούν που το Παρίσι δεν μπορούσε να πει τίποτα δημόσια. Άλλωστε, οι Ελβετοί, πολύ προσεκτικοί για την ουδετερότητά τους, δεν θα επιτρέψουν ποτέ να υπαγορεύονται από τη Γαλλία. Ειδικά για την επιλογή ενός οπλικού συστήματος. Ο φάκελος έκλεισε.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο Εμανουέλ Μακρόν βρήκε το χρόνο να προκαλέσει μια άλλη διπλωματική κρίση με έναν πολύ ευαίσθητο και θορυβώδη μεσογειακό παραγωντα: την Αλγερία. Με φόντο την έλλειψη συνεργασίας από το Αλγέρι για την απέλαση ατόμων που υπόκεινται στην υποχρέωση να εγκαταλείψουν το γαλλικό έδαφος, το Παρίσι αποφάσισε να κηρύξει δραστική μείωση των βίζα για υπηκόους τριών χωρών της Βόρειας Αφρικής (Αλγερίας, Μαρόκου, Τυνησίας) με αναφορά το έτος 2020, το έτος COVID-19 κατά το οποίο οι γαλλικές προξενικές υπηρεσίες δεν είχαν εκδώσει σχεδόν καμία θεώρηση για αυτές τις χώρες λόγω κλεισίματος. Ένα μέτρο ανακοίνωσης που προορίζεται αποκλειστικά για ένα συγκεκριμένο εκλογικό σώμα στη Γαλλία εν όψει των προεδρικών εκλογών του 2022. Το Αλγέρι ανταπόδωσε αμέσως καλώντας πίσω στο Αλγέρι τον  πρέσβη του στη Γαλλία .

Τα πράγματα θα μπορούσαν να είχαν σταματήσει σε αυτό το σημείο, αλλά η εφημερίδα Le Monde αναφέρει λόγια που αποδίδονται στον Μακρόν κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης με εγγόνια παραγόντων στον πόλεμο της Αλγερίας, όπου φέρεται να είπε ότι η μείωση των θεωρήσεων απευθυνόταν στους αξιωματούχους της Αλγερίας και ότι το «πολιτικο-στρατιωτικό» καθεστώς της Αλγερίας ζούσε με «μνημονικό ενοίκιο» βάσει ενός ανταγωνισμού με τη Γαλλία πριν αμφισβητήσει την ύπαρξη του αλγερινού έθνους πριν από το 1830. Παρεμπιπτόντως, ο Μακρόν επικρίνει τον Μεγάλο Τούρκο. Για το Αλγέρι, η τελευταία του παρατήρηση σχετικά με την ύπαρξη του αλγερινού έθνους είναι ένα στοιχείο φθαρμένης προπαγάνδας που ανέλαβε η συνοδεία του και στοχεύει τον Benalla. Αυτή η θέση μοιράζεται επίσης από ορισμένους εξαιρετικά νοσταλγούς της Γαλλικής Αλγερίας. Το Αλγέρι έφερε πίσω τον πρέσβη του στο Παρίσι και έκλεισε χωρίς προαναγγελία τον εναέριο χώρο του για τα γαλλικά πολεμικά αεροπλάνα, και μια μέρα μετά έκλεισε τον θαλασσινό του χώρο και τα λιμάνια του για τα πολεμικά πλοία υπό γαλλική σημαία.

Από την πλευρά της Αλγερίας, οι δηλώσεις του Μακρόν είναι ένα μνημειώδες λάθος, ακόμη περισσότερο επειδή η Γαλλία δεσμεύει το 97% των σχετικών ιστορικών αρχείων που αφορούν την Αλγερία χωρίς καμία δυνατότητα πρόσβασης (το 3% που παραμένει στη διάθεση του Αλγέρι απαγορεύεται επίσης η πρόσβαση). Το Αλγέρι προσεγγίζει την Ιταλία που περίμενε τη Γαλλία στη στροφή, ασκεί την επιρροή της στο Μάλι, όπου ο πρωθυπουργός μόλις είχε κατηγορήσει το Παρίσι ότι το «άφησε» στη μέση των συνεδριάσεων στα Ηνωμένα Έθνη και προσπαθούσε να πείσει την Τυνησία και τη Μαυριτανία να κλείσουν τους αντίστοιχους εναέριους χώρους τους για τα γαλλικά αεροσκάφη των γαλλικών επιχειρήσεων στο Σαχέλ. Με μια πρώτη ματιά, ο Μακρόν φαίνεται να υποτίμησε την ακραία πολυπλοκότητα των σχέσεων με την Αλγερία, αλλά η στάση του είναι πολύ καλά υπολογισμένη προς τρεις κατευθύνσεις: το εσωτερικό εκλογικό πλαίσιο μιας ανθεκτικής Γαλλίας στην αλλαγή σύμφωνα με τα δικά του λόγια (και κατά συνέπεια να δεχτεί μια φερομένη θεαματική μέσω realpolitik) · να πάρει θέση για μια παράταξη σε έναν εσωτερικό αγώνα για την εξουσία στην Αλγερία και τρίτον να υποστηρίξει το Μαρόκο στον ανταγωνισμό του με το Αλγέρι, επαναλαμβάνοντας λέξη προς λέξη τα γλωσσικά στοιχεία της αντιαλγερινής προπαγάνδας των πιο σκληρών παρατάξεων του μαροκινού καθεστώτος. Χονδρικά, αυτό που ονομάζουμε στο Μαγκρέμπ, «ολίσθηση στο χαμάμ».

Στο Σαχέλ, τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα για το Παρίσι. Αυτή η τελευταία αποικιακή προ-πλατεία της Γαλλίας είναι το θέατρο μιας σύγκρουσης χαμηλής έντασης που η στρατιωτική προσέγγιση έχει επιδεινώσει στο υψηλότερο σημείο. Η διείσδυση της ομάδας PMC Wagner στο Μάλι μετά τη Λιβύη και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία αποτελεί μια νέα εξέλιξη σε κάτι που μοιάζει με μια ασύμμετρη και υβριδική στρατηγική παρακρατικών παραγόντων που συνδέεται με τη ρωσική στρατηγική αναδιάταξης σε ορισμένες περιοχές του κόσμου. Αυτή η μάλλον εκπληκτική εξέλιξη αιφνιδίασε το Παρίσι, του οποίου ο στρατηγικός συντηρητισμός πάσχει από μια δομική παράλυση αδιαπέραστη από κάθε μορφή αλλαγής.

Η Ρωσία δεν είναι ο μόνος παίκτης που μπήκε στην Αφρική. Το Σαχέλ αποτελούσε αντικείμενο αυξανόμενου ενδιαφέροντος μεταξύ Ουάσινγκτον και Πεκίνου από τα έτη 2003-2005. Η Τουρκία είναι ο τελευταίος παίκτης που εισήλθε στην Αφρική μέσω της Λιβύης, μια πύλη που της ανοίγει μεγάλες προοπτικές στη Δυτική Αφρική.

Εντέλει, η εξωτερική πολιτική που ακολούθησε το Παρίσι μοιάζει όλο και περισσότερο με εκείνη της Τουρκίας πριν από μερικά χρόνια, όταν βρέθηκε σε κρίση με όλους τους γείτονές της, όταν υποστήριξε μια πολιτική του μηδέν εχθρού. Στην πραγματικότητα, η Γαλλία δεν είναι πλέον σε θέση να αφομοιώσει τις εξελίξεις ενός κόσμου με μεταβαλλόμενα περιγράμματα. Οι κυρίαρχες ελίτ φαίνονται εμμονικές με τις εκλογικές προθεσμίες των οποίων το πλαίσιο και τα διακυβεύματα παραμένουν παγωμένα σαν ένα αρχαίο αιγυπτιακό ανάγλυφο. Ο Μακρόν δεν φαίνεται να υποστηρίζει μια πιθανή αντιπαλότητα μεταξύ ενός διεκδικητή που προέρχεται όταν από Εβραίους Βέρβερους της παλιάς Αντιβασιλείας του Αλγερίου ή του Αλ-Τζεζαρί (το αποκορύφωμα!) με την οποία η Γαλλία είχε συμμαχήσει από την εποχή του Φρανσουά Α’. Αυτή η Αντιβασιλεία που δεν δέχτηκε καθόλου καλά ένα γαλλικό πλοίο που είχε έρθει να της ανακοινώσει τη γαλλική επανάσταση και την αλλαγή της βασιλικής σημαίας με τη τρίχρωμη κονκάρδα το 1792, διότι οι Αλγερινοί θεωρούσαν τότε ότι τίποτα το καλό θα προέκυψε από ένα πλήθος που αποκεφαλίζει τον βασιλιά του (Λουδοβίκο ΙΣΤ ́ της Γαλλίας)

Έχει ο Μακρόν ως πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας το 2021 πρόσβαση στα ιστορικά αρχεία; Μια επίμονη φήμη δηλώνει το αντίθετο, καθώς αυτή η πρόσβαση απαγορεύεται ακόμη και στους αρχηγούς κράτους στη Γαλλία. Ποιος κυβερνά πραγματικά στη Γαλλία; Κανείς δεν είναι σε θέση να απαντήσει σε αυτήν την ερώτηση. Όπως και σε άλλες χώρες, ο πρόεδρος δεν είναι παρά μόνο ένας κομπάρσος σε ένα αδιαφανές σύστημα που βασίζεται σε μυστικά δίκτυα. Ο Τραμπ πλήρωσε το τίμημα ακριβά όταν διακόπηκε στη μέση συνέντευξης Τύπου πριν του απαγορευτεί η είσοδος στα κοινωνικά δίκτυα. Κάθε εξουσία κρύβει ένα μυστήριο. Πρόκειται για μια κρίση 360 μοιρών που προκλήθηκε εν μέρει από τις άπληστες κάστες που αντικατέστησαν την έννοια του έθνους με αυτές τις μαφιόζικες και διεφθαρμένες κλίκες που στοχεύουν στο κέρδος και μόνο το κέρδος. Αυτές οι κάστες είναι ικανές να προκαλέσουν μια γενοκτονία για να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους και το καθεστώς τους (όπως συνέβη στην Αλγερία μεταξύ 1861 και 1961). Οι λαοί δεν μετράνε. Είναι λεγεώνες σκλάβων λίγο πολύ πρόθυμοι και που έχουν συνείδηση της δουλείας τους σε ένα σύστημα βασισμένο στην κλοπή και την αρπαγή. Ο Μακρόν μπορεί να μετατραπεί σε διαμορφωτής εξελίξεων (influencer) στο κινεζικό δίκτυο Tik-Tok, δεν θα αλλάξει τίποτα. Ο κόσμος του μόλις πέθανε στο Αφγανιστάν χωρίς ο ίδιος να το συνειδητοποιήσει πλήρως.

infognomonpolitics.gr

Ευρωπαϊκό μέτωπο για την ενέργεια;

0

Τα κράτη-μέλη της ΕΕ προσπαθούν να αποτρέψουν τις αυξήσεις-ρεκόρ στις τιμές της ενέργειας. Ωστόσο, μέχρι στιγμής δεν διαφαίνεται κοινή γραμμή.

Μόνο τον Σεπτέμβριο οι τιμές καταναλωτή για το φυσικό αέριο αυξήθηκαν κατά 17%. Αυτές τις ημέρες πολλές οικογένειες βρίσκουν στο γραμματοκιβώτιό τους μία επιστολή, στην οποία ο πάροχος ηλεκτρικού ρεύματος ή φυσικού αερίου ενημερώνει για σημαντικές αυξήσεις στα ποσά που καλούνται να προπληρώσουν για τη θέρμανση του χειμώνα. Δεν πρόκειται για κεραυνό εν αιθρία.Από την άνοιξη ήταν εύκολο να προβλέψει κανείς ότι η αυξημένη ζήτηση, η μείωση της παραγωγής στην Ολλανδία, τα χαμηλά αποθέματα στην ΕΕ και η ρωσική «εγκράτεια» στην προμήθεια αερίου θα οδηγούσαν σε αύξηση των τιμών. Το καλοκαίρι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της ΕΕ έκαναν λόγο για προσωρινό φαινόμενο. Τώρα όμως, που οι συνέπειες γίνονται αισθητές στο πορτοφόλι των Ευρωπαίων, οι αρμόδιοι υπουργοί στην ΕΕ αποφάσισαν να σημάνουν συναγερμό.

Στην πρώτη γραμμή Γαλλία και Ελλάδα

Μετρητής ηλεκτρικής ενέργειαςΚατά 17% έχουν αυξηθεί οι τιμές της ενέργειας στην ΕΕ τον τελευταίο χρόνο

«Αυτές οι τιμές δεν αντέχονται» δήλωσε ο Γάλλος υπουργός Οικονομικών Μπρούνο Λεμέρ στην τελευταία συνάντηση με τους Ευρωπαίους ομολόγους του στο Λουξεμβούργο, ενώ από την πλευρά του ο Γάλλος ευρωβουλευτής Πασκάλ Κανφέν προειδοποιεί ότι οι αυξήσεις στην ενέργεια μπορούν να πυροδοτήσουν ένα νέο “κινημα των Κίτρινων Γιλέκων”. Άλλωστε οι πρώτες πορείες του κινήματος στη Γαλλία είχαν ξεκινήσει ως αντίδραση στη φορολογική επιβάρυνση του πετρελαίου ντίζελ. Τόσο ο Λεμέρ όσο και οι ομόλογοί του από την Ισπανία, την Ιταλία και την Ελλάδα ζητούν τώρα κρατική παρέμβαση για να σταθεροποιηθούν οι τιμές. Ισπανία και Ιταλία προτείνουν κρατική επιδότηση για τους οικονομικά ασθενέστερους.

Η γαλλική κυβέρνηση εξετάζει την επιβολή «πλαφόν» στις τιμές της ενέργειας μέχρι την άνοιξη. Μερικές από τις χώρες του Νότου προτείνουν κοινή αγορά φυσικού αερίου από τα ενδιαφερόμενα κράτη-μέλη, με προφανή στόχο τη μείωση του κόστους, άλλες χώρες προτιμούν αντισταθμιστικές εισφορές από τον κοινοτικό προϋπολογισμό ή ακόμη και νέο δανεισμό. Η Γερμανία, που διαθέτει τη μεγαλύτερη αγορά φυσικού αερίου στην Ευρώπη, τηρεί στάση αναμονής. Στο Βερολίνο εκπρόσωπος του υπουργείου Οικονομικών δηλώνει ότι οι αυξήσεις αποτελούν συγκυριακό και παροδικό φαινόμενο, το οποίο θα διευθετήσουν οι δυνάμεις της αγοράς τους επόμενους μήνες. «Ακόμη δεν έχουμε πάρει αποφάσεις» επιμένει η Φινλανδέζα υπουργός Οικονομικών Ανίκα Σααρίκο, η οποία επίσης εκφράζει επιφυλάξεις για πιθανή παρέμβαση του κράτους στην αγορά ενέργειας.

Νέα εργαλεία παρέμβασης

Εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας στο Μπέργχαϊμ της ΓερμανίαςΗ ΕΕ επιμένει στη μείωση των ρυπαντών που ευθύνονται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου

Σύμφωνα με τον Ιταλό Επίτροπο Οικονομικών Πάολο Τζεντιλόνι η Κομισιόν προωθεί μία «εργαλειοθήκη», την οποία θα γνωστοποιήσει σε εύλογο χρονικό διάστημα. Μία από τις προτάσεις που εξετάζονται είναι η κοινή αγορά ενέργειας από τα κράτη-μέλη. «Σε κάθε περίπτωση δεν μιλάμε πλέον για απλές και παραδοσιακές λύσεις», τονίζει ο Τζεντιλόνι, «γι αυτό θα χρειαστούμε περισσότερο χρόνο». Το ζήτημα συζητήθηκε και στο δείπνο των ηγετών την παραμονή της συνόδου κορυφής ΕΕ-Δυτικών Βαλκανίων, με την πρόεδρο της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν να επισημαίνει ότι η παγκόσμια ζήτηση για φυαικό αέριο έχει αυξηθεί, ενώ η προσφορά παραμένει στάσιμη. «Είμαστε ευγνώμονες που η Νορβηγία θέλει να αυξήσει την παραγωγή της, αλλά δεν φαίνεται να συμβαίνει το ίδιο και με τη Ρωσία», τονίζει η πρόεδρος της Επιτροπής.

Η ίδια πιστεύει ότι η τιμή του φυσικού αερίου πρέπει να αποσυνδεθεί από εκείνη του ηλεκτρικού ρεύματος. Παράλληλα η Κομισιόν επιθυμεί να αυξήσει το ποσοστό των ανανεώσιμων πηγών στη συνολική παραγωγή ενέργειας, ενώ δεν σκοπεύει να μειώσει τις τιμές για τους υδρογονάνθρακες και άλλους ρυπαντές που εκλύουν διοξείδιο του άνθρακα και συμβάλλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. «Μην περιμένετε να γίνει επανάσταση σε αυτόν τον τομέα», ξεκαθαρίζει ο Επίτροπος Τζεντιλόνι. Η ΕΕ ως σύνολο επιμένει στην τήρηση του Green Deal για να επιτύχει τους φιλόδοξους κλματικούς στόχους που έχει εξαγγείλει. Την ίδια στιγμή ωστόσο τίποτα δεν απαγορεύει στις εθνικές κυβερνήσεις να μειώσουν άλλους φόρους ή επιβαρύνσεις στην ενέργεια, για παράδειγμα το πάγιο τέλος για την ανάπτυξη των ανανεώσιμων πηγών (ΕΕG Umlage) που ισχύει στη Γερμανία.

Η Γαλλία δεν χάνει την ευκαιρία να διαφημίσει την πυρηνική ενέργεια, η οποία, σύμφωνα με τον Μπρούνο Λεμέρ είναι κατ΄εξοχήν «βιώσιμη» και «φιλική προς το περιβάλλον», καθώς δεν εκλύει διοξείδιο του άνθρακα, ενώ γίνεται όλο και πιο φθηνή σε σύγκριση με το φυσικό αέριο. Μπορεί όμως να θεωρείται βιώσιμη η ενέργεια που παράγεται από ουράνιο, όταν ακόμη και σήμερα δεν έχει βρεθεί λύση για την αποθήκευση των πυρηνικών αποβλήτων;

Ο ρόλος της Ρωσίας

Εργασίες για τον Nord Stream 2 στη ΓερμανίαΧαρακτηριστικό στιγμιότυπο από την κατασκευή του Nord Stream 2 στο νησί Ρίγκεν της Γερμανίας το 2020

Με τα σημερινά δεδομένα η Ρωσία είναι ο μεγαλύτερος προμηθευτής φυσικού αερίου στην ΕΕ, καθώς παράγει το 37% της εισαγόμενης ποσότητας. Οι Ρώσοι τηρούν τα συμπεφωνημένα στα συμβόλαια που έχουν υπογράψει, αλλά δεν φαίνονται διατεθειμένοι να αυξήσουν την ποσότητα που προμηθεύουν. Μία πιθανή – αλλά όχι βέβαιη – ερμηνεία, επισημαίνουν Ευρωπαίοι διπλωμάτες είναι ότι κατ’ αυτόν τον τροπο θέλουν να υπενθυμίσουν την εξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο.

Ο διαμφισβητούμενος αγωγός Nord Stream 2, που έχει ολοκληρωθεί και βρίσκεται σε φάση δοκιμών, δεν πρόκειται να τεθεί σε λειτουργία  παρά μόνο αφού περάσουν τέσσερις μήνες από την πιστοποίησή του από τις αρμόδιες γερμανικές αρχές. Πάντως ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πέσκοφ διαψεύδει τα σενάρια για τακτικούς ελιγμούς της Μόσχας στην ενεργειακή πολιτική. «Η Gasprom θέλει να συνάψει και άλλα συμβόλαια για την προμήθεια φυσικού αερίου», διαβεβαιώνει. Το απόγευμα της Τετάρτης και ο ίδιος ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλάντιμιρ Πούτιν δήλωσε ότι είναι διατεθειμένος να αυξήσει τις ποσότητες φυσικού αερίου που διοχετεύονται στην Ευρώπη.

Μπερντ Ρίγκερτ

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

Πόσο επικίνδυνο είναι το Facebook;

0

Καταγγελίες για το Facebook στην αμερικανική Γερουσία και προσφυγές στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς. Χρειάζεται μεγαλύτερη διαφάνεια στους αλγόριθμους;

 «Μία επιχείρηση που έχει τόσο τροματική επιρροή στους ανθρώπους, στις ενδόμυχες σκέψεις τους, στα αισθήματά τους, στη συμπεριφορά τους, χρειάζεται κάποια επιτήρηση. Αλλά το Facebook έχει κλειστή δομή, δεν υπάρχει έλεγχος. Το προσωπικό σας social media feed το γνωρίζει μόνο το ίδιο το Facebook».  Με αυτά τα λόγια η Φράνσις Όγκεν καταγγέλλει την παντοδυναμία του Facebook, μιλώντας σε επιτροπή της αμερικανικής Γερουσίας. Ο Μαρκ Ζάκερμπεργκ, επικεφαλής του κορυφαίου- ίσως- μέσου κοινωνικής δικτύωσης απορρίπτει τις κατηγορίες ως «ανυπόστατες», αλλά η σχετική συζήτηση έχει ήδη αρχίσει.

Η ίδια η Όγκεν, 37 ετών σήμερα, εργαζόταν ως μάνατζερ στον όμιλο Facebook για δύο χρόνια. Αποχωρώντας πήρε μαζί της φωτοτυπίες εγγράφων που, όπως υποστηρίζει, αποδεικνύουν ότι ο Ζάκερμπεργκ γνωρίζει τα λάθη και τις αδυναμίες του δικτύου, ενώ την ίδια στιγμή οι εργαζόμενοι απογοητεύονται γιατί κανείς δεν παίρνει στα σοβαρά την κριτική που διατυπώνουν. Η Όγκεν παραθέτει το εξής παράδειγμα για την τακτική του Facebook: πριν από τις αμερικανικές εκλογές ο όμιλος είχε ανοίξει «δοκιμαστικούς» λογαριασμούς που ακολουθούσαν τους πρωταγωνιστές της προεκλογικής αντιπαράθεσης, όπως τον Ντόναλντ Τραμπ ή το τηλεοπτικό δίκτυο FoxNews και, με βάση τους αλγορίθμους, δημοσίευαν περιεχόμενο με έντονο το στοιχείο της πόλωσης. Λίγο πριν την κάλπη θέσπισαν «μηχανισμούς ασφαλείας» για το περιεχόμενο αυτό, τους οποίους όμως έσπευσαν να καταργήσουν λίγο αργότερα. «Επέστρεψαν στις αρχικές ρυθμίσεις, γιατί ήθελαν να επιστρέψουν σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης για την επιχείρηση» λέει η Όγκεν. «Προκαλεί όμως σύγχυση το γεγονός ότι τράβηξαν χειρόφρενο στις 6 Ιανουαρίου, επαναφέροντας τις ρυθμίσεις ασφαλείας…»

Οι αδυναμίες της τεχνητής νοημοσύνης

Η Φράνσις 'ΟγκενΗ πρώην μάνατζερ του Facebook καταθέτει στην αμερικανική Γερουσία

Η 6η Ιανουαρίου δεν είναι μία τυχαία ημερομηνία. Ήταν η μέρα που φανατισμένα πλήθη εφόρμησαν στο Καπιτώλιο, σε κλίμα εθνικού διχασμού. Αλλά η Φράνσις Όγκεν διατυπώνει και άλλες κατηγορίες εναντίον του Facebook. Ότι, για παράδειγμα, απέκρυψε από τη δημοσιότητα έρευνες που αναλύουν τις επιβλαβείς επιπτώσεις του δικτύου για τα παιδιά, καθώς και τις αδυναμίες της τεχνητής νοημοσύνης στον εντοπισμό μηνυμάτων με ακραίο περιεχόμενο. Για όλα αυτά τα ζητήματα οι δικηγόροι της Όγκεν έχουν καταθέσει οκτώ προσφυγές στην εποπτική αρχή κεφαλαιαγοράς των ΗΠΑ (SEC). Ο Δημοκρατικός γερουσιαστής Ρίτσαρντ Μπλούμενταλ καλεί τις αρμόδιες αρχές να ασχοληθούν σοβαρά με τις αιτιάσεις. «Η εποπτική αρχή θα πρέπει να εξετάσει τις καταγγελίας της κυρίας Όγκεν», επισημαίνει. «Εάν ευσταθούν, μπορεί να επιβληθούν πρόστιμα για παραπλανητική πληροφόρηση των επενδυτών».

Δεν ήταν η πρώτη ακρόαση που έγινε στην αμερικανική Γερουσία για το Facebook και άλλες μεγάλες εταιρείες νέας τεχνολογίας. Σε αυτό το θέμα Δημοκρατικοί και Ρεπουμπλικανοί πολλές φορές ομονοούν.Άλλωστε κάποιες κατηγορίες δεν είναι καινούριες.Κι όμως, μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει τίποτα. Όπως επισημαίνει η γερουσιαστής Έιμι Κλόμπουσαρ από το Δημοκρατικό Κόμμα «δεν έχουμε κάνει τίποτα για μεγαλύτερη διαφάνεια στους αλγόριθμους. Γιατί; Γιατί το Facebook και οι άλλες εταιρείες νέας τεχνολογίας έχουν σκορπίσει λεφτά στην Ουάσιγκτον. Επηρεάζουν τον κόσμο».

«Το Facebook μπορεί να αλλάξει»

Η αμερικανική Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς (SEC)Καταγγελίες στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς έχουν καταθέσει οι δικηγόροι της Φράνσις Όγκεν

Μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα; Πολλοί γερουσιαστές υπενθυμίζουν τον νικηφόρο αγώνα τους απέναντι στην καπνοβιομηχανία και εκτιμούν ότι κάτι ανάλογο μπορεί να συμβεί και τώρα. Όσο για την Φράνσις Όγκεν, επιμένει ότι είναι σημαντική η στήριξη της πολιτικής. «Ελπίζω ότι το Facebook θα αλλάξει μετά τις αποκαλύψεις», λέει η ίδια. «Αλλά σίγουρα δεν θα αλλάξει από μόνο του…»

Τόρστεν Τάιχμαν (WDR)

Επιμέλεια: Γιάννης Παπαδημητρίου

DW