Αρχική Blog Σελίδα 2180

Αθανάσιος Έλλις: Ο Καραμανλής και η ενότητα της ΝΔ

Από
anixneuseis
-
0

Με ενδιαφέρον αναμένεται η σημερινή ομιλία του πρώην πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή – μια από τις πολύ σπάνιες δημόσιες παρεμβάσεις του – σε εκδήλωση του ιδρύματος «Κωνσταντίνος Καραμανλής».

Αρκετοί είναι έτοιμοι να ερμηνεύσουν, και πιθανώς να παρερμηνεύσουν, τις όποιες επισημάνσεις του, οι οποίες θα έχουν την προφανή βαρύτητα που απορρέει από τη θητεία του ως πρωθυπουργού επί 5,5 χρόνια και προέδρου της Νέας Δημοκρατίας για σχεδόν 13, αλλά και την απήχησή του στους ψηφοφόρους της παράταξης.

Ωστόσο, μετά την αποχώρησή του από την ηγεσία της χώρας και του κόμματος, πριν δώδεκα χρόνια, ο κ. Καραμανλής έχει αποφύγει την οποιαδήποτε κίνηση που θα μπορούσε να δημιουργήσει προβλήματα και να διαταράξει την ενότητα της ΝΔ, αφήνοντας στην άκρη τις όποιες διαφωνίες μπορεί να είχε – και είναι φυσικό – για επί μέρους αποφάσεις και επιλογές πολιτικών και προσώπων, καθ’ όλη τη διάρκεια αυτής της περιόδου.

Καταθέτει την άποψή του σε όποιον τη ζητήσει, αλλά μέχρις εκεί. Αλλωστε, η ταύτιση του ιδίου και της οικογένειάς του με την παράταξη της Νέας Δημοκρατίας, δεν επιτρέπει σκέψεις ούτε καν υπόνοιες, περί διχαστικών στοχεύσεων και υπονόμευσης της κυβέρνησης.

Σε αυτό το ενωτικό πνεύμα έχουν προσκληθεί και θα είναι παρόντες στην αυριανή εκδήλωση τόσο ο νυν πρωθυπουργός, Κυριάκος Μητσοτάκης, όσο και ο έτερος πρώην πρωθυπουργός της ΝΔ, Αντώνης Σαμαράς ο οποίος έχει υιοθετήσει διαφορετική προσέγγιση από τον κ. Καραμανλή.

Οι δυο πρώην πρωθυπουργοί διατηρούν μια ευγενική σχέση, αλλά δεν ταυτίζονται, ούτε συμβαδίζουν στο εσωκομματικό πεδίο.

Ο κ. Καραμανλής έχει επιλέξει να απευθύνεται, σπάνια, αλλά στο όλον της Νέας Δημοκρατίας, ως ένα βαθμό και της χώρας. Αλλωστε, η πολιτική του φιλοσοφία ήταν να εκφράζει τον λεγόμενο μεσαίο χώρο, κάτι που του επέτρεπε να διευρύνει την απήχηση του κόμματος και στο κέντρο, ενίοτε και πέραν αυτού.

Από την άλλη, ο κ. Σαμαράς, που αποτελεί το πρόσωπο σύμβολο στον χώρο της πιο σκληρής Δεξιάς, που και αυτή αποτελεί σημαντικό ποσοστό των ψηφοφόρων του κυβερνώντος κόμματος, παρεμβαίνει συχνά μέσω άρθρων και συνεντεύξεων, όπως η πρόσφατη που έδωσε στα «Νέα» όπου διεμήνυσε ότι «η ΝΔ δεν είναι Ποτάμι», στέλνοντας σαφή μηνύματα εντός και εκτός κόμματος.

Η πιο «έντονη» παρουσία του κ. Σαμαρά απορρέει και από μια προσωπική πικρία και αίσθηση ότι η ιστορία τον αδίκησε. Από τη στήριξη που δεν του παρέσχε η Αγκελα Μέρκελ το φθινόπωρο του ’14, δυσχεραίνοντας έτσι τη θέση του στο εσωτερικό εκλογικό σκηνικό, μέχρι την επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, με όχημα τις προεδρικές εκλογές, να οδηγήσει τη χώρα σε πρόωρες εκλογές και να του στερήσει την ευκαιρία να ολοκληρώσει και να πιστωθεί πολιτικά την έξοδο της Ελλάδας από την ύφεση.

Είναι κατανοητή η ενόχλησή του, αλλά είναι βέβαιο ότι αντίστοιχη «αδικία» νιώθουν ότι υπέστησαν και άλλοι πρώην πρωθυπουργοί της πρόσφατης περιόδου, από τον Κώστα Καραμανλή και τον Γιώργο Παπανδρέου, μέχρι τον Αλέξη Τσίπρα.

Οι πρώην πρωθυπουργοί οφείλουν να προβαίνουν σε στοχευμένες παρεμβάσεις για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της χώρας, και στο πλαίσιο αυτό τα τρέχοντα στρατηγικής σημασίας ζητήματα που έρχονται στο προσκήνιο όπως η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας μια σχέση που έχει λάβει σχεδόν μυθικές διαστάσεις από την προσωπική στήριξη του Ζισκάρ Ντ’ Εστέν στον Κωνσταντίνο Καραμανλή σε κομβικά σημεία της σύγχρονης ιστορίας της χώρας όπως η αποκατάσταση της Δημοκρατίας το 1974 και η ένταξη στην ΕΟΚ το 1980, αλλά και την καθοριστική παρέμβαση του Νικολά Σαρκοζί υπέρ του Κώστα Καραμανλή για τη μη ένταξη της τότε ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ, στη σύνοδο κορυφής του Βουκουρεστίου, το 2008.

Και οι πολιτικοί, όλων των παρατάξεων, όπως και οι πολίτες, είτε συμφωνούν με αυτά που λένε, είτε διαφωνούν, είναι χρήσιμο να λαμβάνουν υπόψη τις επισημάνσεις τους οι οποίες είναι απόρροια της γνώσης και εμπειρίας που απέκτησαν κατά τη διακυβέρνηση της χώρας.

“Καθημερινή”

Η Τουρκία πρόκληση για τη μελλοντική γερμανική κυβέρνηση

Από
anixneuseis
-
0

Ανάλυση του γερμανικού Κέντρου Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών CATS για την στάση που πρέπει να τηρήσει η μελλοντική γερμανική κυβέρνηση έναντι της Άγκυρας.

Δύο περίπου εβδομάδες μετά τις γερμανικές εκλογές οι Σοσιαλδημοκράτες του Όλαφ Σολτς έχουν θέσει τα Χριστούγεννα ως στόχο για την ολοκλήρωση των διαβουλεύσεων και τον σχηματισμό κυβέρνησης με Πράσινους και Φιλελευθέρους. Μια από τις πρώτες προκλήσεις για τη νέα κυβέρνηση στο Βερολίνο θα είναι αδιαμφισβήτητα η γερμανική, αλλά και η ευρωπαϊκή πολιτική έναντι της Τουρκίας.

Ανάλυση του Γκίντερ Ζόιφερντ, επικεφαλής του γερμανικού Κέντρου Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών CATS, η οποία δημοσιεύεται από το γερμανικό Ίδρυμα Επιστήμης και Πολιτικής SWP, αναφέρεται στην στάση που θα πρέπει να τηρήσει η επόμενη γερμανική κυβέρνηση έναντι της Άγκυρας. Τίτλος της ανάλυσης: «Η πολιτική της μελλοντικής γερμανικής κυβέρνησης έναντι της Τουρκίας: Σημεία διένεξης και πεδία συνεργασίας»:

Η Άγκυρα θα συνεχίσει να δοκιμάζει τα όρια αντοχής της ΕΕ

Γκίντερ Ζόιφερντ, Κέντρο Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών, CATSΓκίντερ Ζόιφερντ, επικεφαλής του Κέντρου Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών CATS

«Στη νέα γερμανική κυβέρνηση τίθενται δύο σημαντικά ερωτήματα: Πως θα πειστεί η Άγκυρα να συνεργαστεί με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο, λαμβάνοντας υπόψη τα συμφέροντα της ΕΕ και των χωρών-μελών, όταν δεν υπάρχει προοπτική για εμβάθυνση των οικονομικών σχέσεων, φιλελευθεροποίηση του καθεστώτος παροχής βίζας και διαβουλεύσεις σε διπλωματικό επίπεδο; Πως Γερμανία και Ευρώπη θα βρουν σημείο ισορροπίας μεταξύ της επιδιωκόμενης εταιρικής σχέσης με την Άγκυρα αφενός και αφετέρου τις προσδοκίες για τον απαραίτητο περιορισμό των τουρκικών επιδιώξεων στο εξωτερικό;

Τα κόμματα του νέου κυβερνητικού συνασπισμού στη Γερμανία θα πρέπει να καταστήσουν σαφείς τις προσδοκίες τους από την Άγκυρα. Δεύτερον θα πρέπει να αποδεχτούν ότι η μέχρι σήμερα στρατηγική της ΕΕ έναντι της Άγκυρας δεν αποδίδει και κατά συνέπεια θα πρέπει να βελτιωθεί. Διότι είναι σχεδόν απίθανο η ΕΕ να συνδέσει την στάση της σε ετερόκλητους τομείς, όπως συνεργασία στο προσφυγικό, τις οικονομικές σχέσεις, την χαλάρωση του καθεστώτος βίζας και τις εξαγωγές όπλων, αποκλειστικά από την αποκλιμάκωση της κατάστασης στην ανατολική Μεσόγειο. Τα συμφέροντα των χωρών-μελών είναι εντελώς διαφορετικά στους εν λόγω τομείς έτσι ώστε μοιάζει σχεδόν ανέφικτη η εξεύρεση κοινού γραμμής απέναντι στην Τουρκία. Κατά συνέπεια η Άγκυρα θα συνεχίσει να δοκιμάζει τα όρια αντοχής της ΕΕ».

Εταιρική σχέση βασισμένη σε κανόνες και εμπιστοσύνη

Προσφυγικό, Λέσβος, βάρκα, πρόσφυγες, «Nα δεσμευθεί η Τουρκία για την εφαρμογή στάνταρτ στην αντιμετώπιση μεταναστών»

Από την άλλη πλευρά όμως η Τουρκία δεν μπορεί να βασιστεί, στη παρούσα τουλάχιστον περίοδο, στις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις ότι θα λάβει ανταλλάγματα για μια πιο ήπια συμπεριφορά. Για το λόγο αυτό είναι απαραίτητο οι Βρυξέλλες να χαράξουν κόκκινες γραμμές. Ταυτόχρονα όμως θα πρέπει να δεσμευθούν ότι θα ικανοποιήσουν τουρκικά αιτήματα όταν η Άγκυρα εφαρμόσει όσα υποσχέθηκε.

Έτσι για παράδειγμα οι διαπραγματεύσεις για την διεύρυνση της τελωνειακής ένωσης θα πρέπει να συνδεθούν μόνο με κατάργηση δασμολογικών μέτρων, με τα οποία η Τουρκία παραβιάζει μονομερώς την ισχύουσα τελωνειακή ένωση. Η συνεργασία σε ζητήματα εξοπλισμών θα πρέπει να συνδεθεί με προϋποθέσεις, όπως αποκλιμάκωση και τήρηση αποστάσεων της Άγκυρας από τη Μόσχα. Για επιπλέον συνεργασία, όπως για παράδειγμα στο μεταναστευτικό, θα πρέπει η Τουρκία να δεσμευθεί για την εφαρμογή συγκεκριμένων στάνταρτ στην αντιμετώπιση μεταναστών.

Μόνο όταν η ΕΕ διατυπώσει συγκεκριμένα κριτήρια έναντι της Άγκυρας και η Τουρκία αποδειχθεί αξιόπιστη στην εφαρμογή τους, Βερολίνο, Βρυξέλλες και Τουρκία θα αποκτήσουν μια εταιρική σχέση με συγκεκριμένους κανόνες και αμοιβαίο κλίμα εμπιστοσύνης.

Γκίντερ Ζόιφερτ (Κέντρο Εφαρμοσμένων Τουρκικών Σπουδών CATS)

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Ο εγκλωβισμένος Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

Εκνευρισμό προκαλεί στην Άγκυρα η υπογραφή αμυντικής συμφωνίας Ελλάδας-ΗΠΑ. Δυσκολίες και στο εσωτερικό με την κακή κατάσταση της οικονομίας. Εθνικιστικοί τόνοι από την αντιπολίτευση.

Ενα ακόμη κερασάκι στις κινήσεις της Αθήνας που εκνευρίζουν την Άγκυρα αποτελεί η αμυντική συμφωνία που θα υπογράψει αύριο ο υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Νίκος Δένδιας με τον αμερικανό ομόλογό του Μπλίνκεν. Όσο και αν η συμφωνία δεν περιλαμβάνει βάση στην Σκύρο, κάτι που επιθυμούσε η Αθήνα, η κυβέρνηση Ερντογάν είναι ανήσυχη και δεν το κρύβει.

Η συμφωνία με την Γαλλία και η αγορά των Ραφάλ σε συνδυαμό με τις γαλλικές φρεγάτες που κλειδώνουν τους αιθέρες του Αιγαίου, σπρώχνουν την Άγκυρα σε αναζήτηση. Ιδιαίτερα τώρα που το ακύρηχτο εμπάργκο των ΗΠΑ με αφορμή τους S400, περιορίζει τις επιλογές της Τουρκίας.

Η Άγκυρα ζήτησε τώρα από τις Hνωμένες Πολιτείες, με τα λεφτά που έχει πληρώσει για τα F35, να αγοράσει 40 νέα F16 και να αναβαθμίσει 80 από αυτά που διαθέτει τώρα, σε Μπλόκ 70. Η απάντηση της Ουάσιγκτον θα καθορίσει και την περεταίρω πορεία των σχέσεων των δύο χωρών.

Οι κούρδοι της Συρίας παραμένουν το αγκάθι στις τουρκοαμερικανικές σχέσεις

Το ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα S 400Το ρωσικό αντιπυραυλικό σύστημα S 400

Φυσικά το κεντρικό θέμα που έφερε τις σχέσεις στο σημείο που βρίσκονται τώρα δεν είναι απλά οι S400 αλλά η διάσταση απόψεων για τους κούρδους της Συρίας. Το θέμα πλέον εξελίσσεται σε ανοιχτή αντιπαράθεση μετά την επιστολή Μπάιντεν στο Κογκρέσο όπου ζήτησε την παράταση της κατάστασης έκτακτης ανάγκης στην Συρία για ένα ακόμη έτος. Σε αυτήν επιστολή χαρακτηρίζει επικίνδυνες τις ενέργειες του τουρκικού στρατού, εντός της Συρίας.

Κίνηση που εξόργισε την Άγκυρα και ο υπουργός εξωτερικών Τσαβούσογλου έβαλλε ευθέως κατά των Ηνωμένων Πολιτειών λέγοντας ότι στηρίζουν παντιωτρόπως το ΥPG αν και γνωρίζουν ότι είναι ένα και το αυτό με το ΡΚΚ.

Ταυτόχρονα ο Ταγίπ Ερντογάν είναι εγκλωβισμένος και στο εσωτερικό. Οι εξελίξεις στην οικονομία δυσχαιρένουν τις συνθήκες στις οποίες θα βαδίσει προς τις εκλογές του 2023. Μάλιστα την ώρα που η εθνικιστική ρητορική την οποία στηρίζει και προωθεί ο άτυπος εταίρος του Μπαχτσελί, τον βάζει σε δύσβατα μονοπάτια για τις διεθνείς σχέσεις με αντίκτυπο και στην ισοτιμία της λίρας. Το δολάριο πλέον κοστίζει 9 λίρες.

Η σκληρή αντιπολίτευση

Το τουρκικό κοινοβούλιο στην Άγκυρα Το τουρκικό κοινοβούλιο στην Άγκυρα

Η αντιπολίτευση που πάνω από μια δεκαετία επιχειρούσε να σπρώξει τον Ερντογάν στο δρόμο της διεκδίκησης “των νησιών που κατέλαβε η Ελλάδα”, τώρα τον πιέζει γιατί το Ορούτς Ρέις δεν κάνει σήμερα έρευνες στις περιοχές του τουρκολιβυκού συμφώνου αλλά σε τουρκική υφαλοκριπίδα, βόρεια της Κύπρου.

Με ανακοίνωση του το υπουργείο Άμυνας απαντά στις αιτιάσεις, δημοσιεύοντας χάρτες και την διαβεβαίωση ότι δεν θα επιτρέψει τετελεσμένα και θα διαφυλάξει τα δικαιώματα και συμφέροντα της χώρας στην Ανατολική Μεσόγειο.

Επλίδα τώρα αποτελεί μια πιθανή, όπως λέει η Άγκυρα, δια στόματος Ιμπραχίμ Καλίν συνάντηση Ερντογάν-Μπάιντεν στο περιθώριο της διάσκεψης των G20.

Αν δεν βρεθεί κάποιο παράθυρο συνεργασίας με τις ΗΠΑ, μια περεταίρω στροφή πρός την Ρωσία θα σημαίνει νέες περιπέτειες, και στις ενδονατοϊκές σχέσεις.

Ανδρέας Ρομπόπουλος, Κωνσταντινούπολη

DW

Στράτος Σιμιτζής: Μια επιβεβλημένη αποκατάσταση

Από
anixneuseis
-
1

Στράτος Σιμιτζής*

Εκεί δίπλα στην κεντρική οδική αρτηρία που αποτελεί η οδός Ίωνος Δραγούμη, υπάρχει μία μικρή ταπεινή οδός με συνολικό μήκος γύρω στα ογδόντα μέτρα. Κάποια εποχή οι δημοτικοί άρχοντες “εξετίμησαν” πως στην ταπεινή αυτή οδό έπρεπε να δοθεί το όνομα του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας του Ιωάννη Καποδίστρια. Και οι αφιλότιμοι το διέπραξαν.

Δεν έχει σημασία πότε δόθηκε η ονομασία στην μικρή οδό, αλλά σε μια πόλη που έχει παρελθόν στη συχνή μετονομία οδών, ακόμη και στην εποχή μας, μπορεί να αποκαταστήσει ο Δήμος Θεσσαλονίκης τον μεγάλο πολιτικό άνδρα, που φιλοδόξησε να μεταμορφώσει την Ελλάδα σε σύγχρονο Ευρωπαϊκό κράτος. Αυτή την φιλοδοξία είχε ο Ιωάννης Καποδίστριας. Όμως υπήρχαν οπλαρχηγοί και ισχυρά πολιτικά τζάκια που είχαν αντιρρήσεις τόσο σοβαρές, ώστε να τον δολοφονήσουν.

Κοντολογίς, η αφιέρωση ενός μικρού ταπεινού δρόμου, χωμένου στην παραδοσιακή αγορά του χοντρεμπορίου, όχι μόνο δεν περιποιεί τιμή στον εξέχοντα πολιτικό άνδρα, αντιθέτως τον μειώνει. Το όνομα του Ιωάννη Καποδίστρια θα έπρεπε να “φιγουράρει” σε μία κεντρική οδική αρτηρία της Θεσσαλονίκης. Τίποτε λιγότερο.

Συνεπώς, ποτέ δεν είναι αργά.

Καλά, εκείνοι που έδωσαν το όνομα του πρώτου κυβερνήτη της χώρας στον άσημο δρομάκο, το σκέφτηκαν πολύ;

Για την ιστορία, η κεντρική οδός Αλεξάνδρου Σβώλου, πριν από τη σημερινή ονομασία της είχε τις παρακάτω ονομασίες Κισσάβου, Πολωνίας και Πρίγκιπος Νικολάου.

Αυτά!

Προσωνύμια της Θεσσαλονίκης

Η Θεσσαλονίκη είναι η πόλη που της έχουν, κατά καιρούς, δώσει τα περισσότερα πρωσονύμια. Αυτό πιστοποιεί και τη σπουδαιότητα της. Πολλά απ’ αυτά ρεαλιστικά, άλλα ιστορικά, άλλα ενδεικτικά. Όλα με νόημα και σημασία.

– Φτωχομάνα.

Η Θεσσαλονίκη ανέκαθεν διέθετε πολυάνθρωπη οργανική τάξη. Ανθρώπους του μόχθου και της σκληρής εργασίας. Έτσι, άλλωστε την ύμνησε και ο μεγάλος λαϊκός βάρδος Βασίλης Τσιτσάνης – “Θεσσαλονίκη μου μεγάλη φτωχομάνα …”

– Προσφυγομάνα.

Υποδέχτηκε και φιλοξένησε χιλιάδες πρόσφυγες απ’ όλες τις χαμένες πατρίδες – Μ. Ασία, Αν. Θράκη και αλλού, που είχαν καταλυτική επίδραση και επιρροή στην κοινωνική, επιχειρηματική και πολιτιστική ζωή της πόλης.

– Νύφη του Θερμαϊκού.

Η εικόνα της πόλης από τη θάλασσα ήταν ανέκαθεν συναρπαστική, γοητευτική. Από το απαράμιλλο θαλάσσιο μέτωπο, που εκτείνεται από την Παλιά Παραλία μέχρι το Καραμπουρνάκι και ψηλά τα Κάστρα, σαν να στεφανώνουν την πόλη.

– Πόλη του Αγίου Δημητρίου.

Άρρηκτα συνδεδεμένη με τη ζωή του αγίου πολιούχου και προστάτη της, που γεννήθηκε, έζησε, δίδαξε τη χριστιανική πίστη, βασανίστηκε και μαρτύρησε.

-Μπασκετομάνα

Τη δεκαετία του 1920 η ΧΑΝΘ με τους Αμερικανούς διευθυντές της, κυρίως τον Λιούις Ρις, διευθυντής Σωματικής Αγωγής της Αδελφότητας εισήγαγε στη Θεσσαλονίκη και από εδώ σ’ όλη την Ελλάδα το θεαματικό άθλημα του μπάσκετ, που έμελλε να γνωρίσει τεράστια διάδοση και να χαρίσει μεγάλες διακρίσεις ευρωπαϊκές και διεθνείς στη χώρα.

– Εύανδρουσα.

Ιστορικό προσωνύμιο που δίνει έμφαση στην ποιότητα και το επίπεδο των κατοίκων της και το πολιτιστικό επίπεδο της.

– Πολυάνθρωπος.

Η Θεσσαλονίκη στο μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας της είναι μεγάλη πόλη, σπουδαίο αστικό κέντρο, με ζωηρή επιχειρηματικότητα και έντονη πολιτιστική και καλλιτεχνική ζωή.

– Μεγαλόπολις.

Το προσωνύμιο αυτό ταυτίζεται με το προηγούμενο, με πρόσθετα στοιχεία την ενδοχώρα, η έκταση της και η θέση της στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

– Συμπρωτεύουσα.

Πρόκειται για διοικητικό όρο που δεν υπάρχει. Μάλλον πρόκειται για “χρυσωμένο χάπι” από κύκλους του Κέντρου για να μην νιώθουμε πάρα παραπονεμένοι και παραμελημένοι οι Μακεδόνες.

– Ερωτική πόλη.

Προσωνύμιο που απαντάται κυρίως σε λογοτεχνικά κείμενα. Όμως, τι μπορεί να σημαίνει ότι οι Θεσσαλονικείς είναι ερωτιάρηδες και ερωτικοί τύποι ή ότι όποιος επισκέπτεται την πόλη την ερωτεύεται ή μήπως η πόλη εμπνέει τον έρωτα.

– Διαλέγεις και παίρνεις

Συμβασιλεύουσα.

Είναι προσωνύμιο μεγάλης τιμής για την Θεσσαλονίκη, που της προσδίδει ιδιαίτερη ιστορική διάσταση. Βασιλεύουσα η Κωνσταντινούπολη, Συμβασιλεύουσα η Θεσσαλονίκη.

– Μαρτυροπλούμιστος.

Πόλη που “κοσμείται” από πολλούς μάρτυρες και τους ομώνυμους ναούς της.

– Φιλομόναχος.

Πόλη που φιλοξενεί πολλές μονές και έχει έντονη μοναστική δραστηριότητα.

– Φιλόχριστος.

Πόλη που φιλοξενεί πολλούς ναούς και διακρίνεται για την ευσέβεια των κατοίκων της.

“Πόλη πάνυ λαμπρών φαινουσα – Πόλη που δείχνει πολύ λαμπερή”

Ευστάθιος Θεσσαλονίκης 12ος αιώνας

*Ο Στράτος Σιμιτζής είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Απο τα βιβλιοπωλεία διατίθεται η νέα συλλογή διηγημάτων του με τίτλο: “Η αρχόντισσα του κάμπου”. Εκδόσεις “Μέθεξις”.

Προκόπης Μπίχτας: Μια φορά ραγιάς, για πάντα ραγιάς;

Από
anixneuseis
-
0

του Προκόπη Μπίχτα*

Στην υπογραφή της ελληνογαλλικής συμφωνίας οδήγησαν:

1) η “μετατόπιση” του κέντρου βάρους της προσοχής των ΗΠΑ στην περιοχή του Ινδικού – Ειρηνικού ωκεανού.

2) ο ανταγωνισμός μεταξύ των ΗΠΑ και της Γερμανίας για την οικονομική κυριαρχία στην Ευρώπη και τον έλεγχο του ευρωπαϊκού τμήματος του Νέου Δρόμου του Μεταξιού.

3) η δυσαρέσκεια των ΗΠΑ για την άτυπη συμμαχική σχέση της Γερμανίας και της Κίνας.

4) η φιλοδοξία της Γερμανίας να παίξει σημαντικό ρόλο στον χώρο της Ευρασίας και της Μέσης Ανατολής.

5) ο προσανατολισμός της Τουρκίας προς την Ευρασία, ο οποίος έχει οριστικοποιηθεί.

6) η στενή συμμαχική σχέση της Γερμανίας με την Τουρκία και τις κοινές τους επιδιώξεις, που δημιουργούν προβλήματα στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Η Τουρκία έχει αποδεχθεί με ευχαρίστηση τον ρόλο του “ιμάντα μεταφοράς” των φιλοδοξιών της Γερμανίας προς την Ανατολή, που εξυπηρετεί και τα δικά της συμφέροντα.

7) το γεγονός ότι ισχυρά κέντρα εξουσίας των ΗΠΑ έχουν αντιληφθεί τα παραπάνω.

8) η επιδίωξη της Γαλλίας να παίξει έναν κυρίαρχο ρόλο στην Ευρώπη, την περιοχή της Μεσογείου και των χωρών που την περιβάλλουν, κατ’ αρχήν.

9) η διαχρονική συμμαχική σχέση της Γαλλίας με τις ΗΠΑ.

10) η αντικειμενική ταύτιση των γαλλικών και των ελληνικών συμφερόντων.

11) η σφοδρή αντίδραση της Γαλλίας όσον αφορά την διαδικασία δημιουργίας του AUKUS διευκόλυνε τις ΗΠΑ να επιδείξουν “ανοχή” στην υπογραφή της ελληνογαλλικής συμφωνίας, την οποία η ελληνική κυβέρνηση είχε ματαιώσει τον Ιούλιο του  2020 με τρόπο που προσέβαλε την Γαλλία και γελοιοποίησε την Ελλάδα!

Η συζήτηση που διεξήχθη στη Βουλή για την κύρωση της – πολύ καλής – συμφωνίας μεταξύ της Ελλάδας και της Γαλλίας ήταν θλιβερή. Το πνεύμα της ισοτιμίας, μέσα στο οποίο κινείται αυτή η συμφωνία, φαίνεται ότι ξενίζει τον πολιτικό κόσμο, ο οποίος έχει συνηθίσει να μην αναζητεί συμμαχίες στη βάση κοινότητας συμφερόντων και ίσων δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, αλλά προστάτες που θα λύσουν τα προβλήματα της χώρας (ή τα δικά του άραγε;) με τρόπο αρκετούτσικα “δίκαιο” και γενικώς “αποδεκτό”. Απόρροια αυτής της νοοτροπίας είναι οι θριαμβολογίες από την πλευρά της συμπολίτευσης, η οποία προσπαθεί να πείσει ότι οι Γάλλοι θα στείλουν – περίπου – έναν καινούργιο Κάρολο Μαρτέλο στην Ελλάδα για να σταματήσει την επέκταση του Ισλάμ!

Απόρροια αυτής της νοοτροπίας είναι, επίσης, η κριτική της αντιπολίτευσης ότι ο νέος “προστάτης” δεν είναι καλός, ζητάει πολλά λεφτά για τα καράβια του (άραγε πόσο κοστίζουν δυο-τρία νησιά μαζί με τον πληθυσμό τους;) και θα στείλει τους ελληνόπαιδες να σκοτωθούν σε κάποια αχανή περιοχή του Κόσμου για τα δικά του συμφέροντα.

Στην πραγματικότητα τόσο η συμπολίτευση όσο και η αντιπολίτευση έδειξαν ότι δεν έχουν κατανοήσει ή, ίσως δεν θέλουν να κατανοήσουν την έννοια και την σημασία της συγκεκριμένης συμφωνίας και δεν βλέπουν μακρύτερα από τριάντα εκατοστά, δηλ. όσο απέχει από τα μάτια τους το τυπωμένο χαρτί που οι μεν υπέγραψαν, οι δε διάβασαν βιαστικά.

Είναι μεγάλη ντροπή για το πολιτικό σύστημα και για κάποιους διανοούμενους το γεγονός ότι ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών αναγκάστηκε να εξηγήσει ότι «Αυτή η Συμφωνία..αφορά στην ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ των δυο κρατών»…». Όπως φαίνεται ο Γάλλος υπΕΞ γνωρίζει καλά ότι έχει να κάνει με πολιτικά νήπια, σύμφωνα με την ηπιότατη εκδοχή!

Η εσπευσμένη υπογραφή της ελληνογαλλικής συμφωνίας την στιγμή που, σύμφωνα με πολλές πληροφορίες, το Μαξίμου είχε σχεδόν αποφασίσει να αγοράσει τους πανάκριβους αμερικανικούς αλουμινοκουβάδες MMSC, μας οδηγεί σε δυο πιθανές εκδοχές:

α) το ελληνικό πολιτικό σύστημα ή μέρος αυτού αντιλήφθηκε αίφνης τις παγκόσμιες γεωπολιτικές ανακατατάξεις και την επιβαλλόμενη αλλαγή των γεωστρατηγικών όλων των σοβαρών κρατών. Ως εκ τούτου αποφάσισε να ενταχθεί στην πραγματικότητα και να υιοθετήσει μια ενεργητική στρατηγική, που αποσκοπεί στην στερέωση της ασφάλειας της χώρας και στην μελλοντική αποκόμιση σημαντικότατων γεωπολιτικών κερδών.

β) η “μετατόπιση” του κέντρου βάρους του ενδιαφέροντος των ΗΠΑ προς τον Ινδικό και τον Ειρηνικό, η πολιτική απώλεια της Μέρκελ και το θολό πολιτικό τοπίο στην Γερμανία, σε συνδυασμό με την αύξηση των επιθετικών ενεργειών της Τουρκίας προκάλεσε φόβο στο ελληνικό πολιτικό σύστημα. Φόβο όχι για την ασφάλεια της πατρίδας, – ποτέ δεν συγκαταλεγόταν στις προτεραιότητές του – αλλά για την ασφάλεια της πολυθρόνας του.

Η δημιουργία του AUKUS επέβαλε και η σφοδρή αντίδραση της Γαλλίας συνέβαλε στην “ανοχή” – ή μήπως στην εντολή; – των ΗΠΑ για την υπογραφή μιας συμφωνίας,

Ας κρίνει ο αναγνώστης ποιά εκδοχή είναι πιθανότερη.

Η ελληνογαλλική συμφωνία είναι μια εξαιρετική συμφωνία, η οποία δίνει στην Ελλάδα μεγάλο πλεονέκτημα και υπεροπλία στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, ιδιαίτερα αν ληφθεί υπ’ όψιν η δυνατότητα συνεργασίας των Μπελαρά με τα Ραφάλ. Επίσης δίνει την δυνατότητα επέκτασης της προβολής πολιτικής και στρατιωτικής ισχύος πέρα από τα σύνορά μας.

Δυστυχώς η έλλειψη των πυραύλων SCALP NAVAL δεν κατατάσσει τις γαλλικές φρεγάτες στα υποστρατηγικά όπλα. Στερεί από την Ελλάδα την ικανότητα συντριπτικών πληγμάτων κατά στρατιωτικών και πολιτικών στόχων στο βάθος του εχθρικού εδάφους ενώ οι SCALP των Ραφάλ δεν καλύπτουν το κενό ούτε όσον αφορά στην εμβέλεια ούτε όσον αφορά στην καταστρεπτική ικανότητα.

Σε περίπτωση σύρραξης αυτή η έλλειψη θα παίξει μεγάλο ρόλο στην στρατιωτική και την οικονομική κατάσταση του εχθρού, και το ηθικό του. Η ανάγκη συντριπτικού πλήγματος στο βάθος του εχθρικού εδάφους έγινε καθολικά αντιληπτή από την εποχή του Β’ΠΠ, όταν εφαρμόστηκαν οι μαζικοί βομβαρδισμοί στο έδαφος των αντιμαχομένων κρατών.

Η καταφορά πληγμάτων στο βάθος του εχθρικού εδάφους, καθώς και η καταφορά του πρώτου πλήγματος, αν και αποτελούν επιθετικές κινήσεις, βρίσκονται στα πλαίσια του αμυντικού χαρακτήρα ενός πολέμου, αν μια χώρα αποφασίσει να δώσει τέτοιον χαρακτήρα.

Η καταφορά προληπτικού πλήγματος, το οποίο θα μπορούσε να λάβει χώρα με τα SCALP NAVAL των Μπελαρά, βρίσκεται απολύτως στα πλαίσια της αποτροπής ενός πολέμου.

Η έλλειψη ενδιάμεσης λύσης είναι άλλο ένα σοβαρό κενό της συμφωνίας. Μέχρι την παραλαβή των Μπελαρά η ποσοτική σχέση ισχύος των πολεμικών στόλων στο Αιγαίο δεν αλλάζει.

Η ελληνογαλλική συμφωνία θα καταστεί ένα νεκρό γράμμα αν η Ελλάδα δεν αποδείξει ότι την τιμά. Αν η Ελλάδα θέλει να έχει την γαλλική στρατιωτική συνδρομή και όλες τις υπόλοιπες ωφέλειες που προβλέπει η συμφωνία, καθώς και τον δρόμο που διανοίγει για αποκόμιση σημαντικότατων μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων γεωπολιτικών κερδών, θα πρέπει να αποδείξει στην πράξη ότι είναι αξιόπιστος σύμμαχος κι ότι έχει την θέληση και την ικανότητα να υπερασπίσει και να προωθήσει τα εθνικά της συμφέροντα με τις δικές της δυνάμεις. Όμως η δήλωση του πρωθυπουργού για αμοιβαίες υποχωρήσεις της Ελλάδας και της Τουρκίας, η συνεχιζόμενη ανοχή στις παραβιάσεις του εθνικού εναέριου χώρου από τουρκικά αεροπλάνα, η συνεχιζόμενη ανοχή στις παραβιάσεις των χωρικών υδάτων από τουρκικά αλιευτικά, η απουσία ελληνικών πολεμικών πλοίων-συνοδών του παρενοχληθέντος Nautical Geo, το οποίο αναγκάστηκε να επιστρέψει στην Λάρνακα, δηλαδή η συνεχιζόμενη πολιτική του φόβου και του ενδοτισμού δεν συνάδει με την συμφωνία.

Αν το ελληνικό πολιτικό σύστημα ψάχνει για διεθνή κορόιδα, τα οποία θα δίνουν, αλλά δεν θα παίρνουν, οι Γάλλοι δεν διατίθενται. Σε τέτοια περίπτωση, επειδή το συμφέρον τους για τον περιορισμό της Τουρκίας είναι αντικειμενικό, θα εφαρμόζουν τμήματα της συμφωνίας κατά βούλησιν και θα παρεμβαίνουν αν θέλουν, όπως θέλουν, όποτε θέλουν και όπου θέλουν. Θα καταστήσουν την σημερινή ισότιμη συμμαχική σχέση ένα στοιχείο υποταγής της Ελλάδας στην ισχύ τους και την συμφωνία ένα μέσον πολιτικού εκβιασμού. Αν ενεργήσουν έτσι επειδή το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα έχει επιδείξει άλλη μια φορά την μωρία του, δεν θα φταίνε!

Το μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος που θέλει να ξεφύγει από την κατάσταση του “ζητιάνου που δεν έχει δικαίωμα να απαιτεί”(*) θα πρέπει να μεριμνήσει ώστε:

1) να δημιουργηθούν άμεσα ομάδες εργασίας οι οποίες, σε συνεργασία με τις αντίστοιχες γαλλικές, θα επεξεργαστούν, θα διασαφηνίσουν όπου χρειάζεται και θα εξειδικεύσουν σημεία της συμφωνίας.

2) να σταματήσουν άμεσα οι ρεβεράντζες με τους εθνικιστές των Σκοπίων και της Αλβανίας.

3) να αρχίσει άμεσα ενημέρωση σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς και την διεθνή κοινή γνώμη για την επιθετικότητα της Τουρκίας, για τον παράνομο και παράλογο χαρακτήρα των διεκδικήσεών της και για τον διαχρονικά γενοκτονικό και δολοφονικό χαρακτήρα αυτού του κράτους.

4) να αρχίσει άμεσα ανάλογη ενημέρωση για την μεταχείριση του ελληνικού στοιχείου που ζει στην Τουρκία, καθώς και για την καταπίεση των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου από το αλβανικό κράτος, κατά παράβαση της συνθήκης της Λωζάνης.

5) να θέσει άμεσα σαν στόχο προς υλοποίηση την απελευθέρωση του βόρειου τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας από την τουρκική κατοχή. Να ζωντανέψει το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα.

6) να θέσει άμεσα σαν στόχο προς υλοποίηση την κατάργηση της παράνομης και νομικά διάτρητης συμφωνίας των Πρεσπών.

7) να κλείσει άμεσα τους κόλπους, να χαράξει ευθείες γραμμές βάσης και να επεκτείνει τα εθνικά χωρικά ύδατα στα 12 μίλια.

8) να ανακηρύξει άμεσα την ελληνική ΑΟΖ και να την οριοθετήσει από κοινού με την Κυπριακή Δημοκρατία.

9) να οριοθετήσει άμεσα την υφαλοκρηπίδα. Να καλέσει άμεσα την Τουρκία σε διάλογο με σκοπό την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας σύμφωνα με την αρχή της μέσης γραμμής στην πλευρά των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, που κείνται προς τα τουρκικά παράλια. Αν η Τουρκία αρνηθεί ή χρονοτριβήσει, η Ελλάδα να προσφύγει στο δικαστήριο του Αμβούργου.

10) να εφαρμόσει άμεσα την απόφαση της Ε.Ε που ορίζει την ζώνη αλιείας κάθε κράτους τα 24 μίλια και να εκδιώξει από κάθε σημείο του Αιγαίου τα ξένα αλιευτικά που την παραβιάζουν.

11) να δοθεί άμεσα ένα τέλος στο καραγκιοζοθέατρο των παραβιάσεων του εθνικού εναερίου χώρου και της υφαλοκρηπίδας. Η Ελλάδα να δράσει σύμφωνα με το άρθρο 51 του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ περί νόμιμης άμυνας.

12) να κλείσει το τουρκικό Προξενείο της Κομοτηνής.

Ταυτόχρονα πρέπει να δημιουργηθεί άμεσα Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας με στόχο την χάραξη μακρόπνοης Εθνικής Στρατηγικής, στελεχωμένο με ανθρώπους που έχουν εθνικό όραμα και ανάλογες ικανότητες.

Αν γίνουν αυτά η Ελλάδα θα απαλλαγεί από τις μεγάλες απειλές που αντιμετωπίζει, θα καταστεί αξιόπιστη χώρα όχι μόνο στην συνείδηση της Γαλλίας, αλλά ολόκληρου του κόσμου και αυτή η σπουδαιότατη συμφωνία θα πάρει σάρκα και οστά. Σε διαφορετική περίπτωση θα αποδειχτεί ότι είναι άξια μόνο για τον ρόλο του διεθνή παλιάτσου. Όταν οι βασιλιάδες βαριόντουσαν τους παλιάτσους τούς έκοβαν το κεφάλι.

Μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα η ελληνογαλλική συμφωνία δίνει την ευκαιρία στην Ελλάδα να αναλάβει, από κοινού με την Γαλλία, σημαντικότατες και στέρεες πρωτοβουλίες για την δημιουργία ενός υποσυστήματος ασφάλειας, που θα περιλαμβάνει φιλικές χώρες από την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου μέχρι την Ινδία, και να διασφαλίσει την συνέχεια της ύπαρξής της και την δημιουργία προϋποθέσεων για την ευημερία της στα πλαίσια του νέου γεωπολιτικού κόσμου που δημιουργείται.

———————————————————————————————————

(*)beggars can’t be choosers: αγγλική παροιμία. Φράση του Ρόμπερτ Παλμ, πρώην στρατιωτικού ακολούθου της αμερικανικής πρεσβείας, απευθυνόμενη στους Έλληνες πολιτικούς.

*Ο Προκόπης Μπίχτας γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1960 στην Αθήνα, όπου και μεγάλωσε. Σήμερα ζει στον Βόλο.

Άρχισε να ασχολείται με τα κοινά σε ηλικία 18 χρονών. Έχει γράψει δύο βιβλία (μυθιστορήματα) που έχουν κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις “Οδυσσέας”.

Έχει γράψει σειρά άρθρων, αφιερωμάτων και μελετών σε εφημερίδες και ιστοσελίδες.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Αλέξανδρος Ιτιμούδης:Το θέμα δεν είναι η εξισορρόπηση αλλά η υπεροχή

Από
anixneuseis
-
0

του Αλέξανδρου Ιτιμούδη*

Βασικός άξονας, προκειμένου να καταρτήσει το οποιοδήποτε σχέδιο υψηλής στρατηγικής ένας κρατικός δρων, είναι να γνωρίζει τις προθέσεις του αντιπάλου του, ή εν πάσει περιπτώσει να λαμβάνει υπόψη τις δυνητικές ικανότητες που διαθέτει μια αντίπαλη προς αυτόν δύναμη.

Εν προκειμένω μιλάμε για την δυνητική σύγκρουση δύο κρατικών δρώντων στο σύμπλοκο της Ανατολικής Μεσογείου, η οποία όσο και να θέλουν μερικοί να κάνουν πως δεν την βλέπουν είναι υπαρκτή και θα κλιμακωθεί όσο περνάει ο καιρός. Η Ελλάδα έστω και αργά κατάλαβε πως δεν βρίσκεται απλώς σε ένταση με την Τουρκία, αλλά ότι διεξάγεται εναντίον της ένας πολύπλευρος υβριδρικού τύπου πόλεμος, από το ισλαμικό καθεστώς της Άγκυρας σε σύμπνοια με το «βαθύ κράτος» της Τουρκίας.

Σε αυτό τον υβριδικό πόλεμο η Τουρκία έχει εργαλειοποιήσει και τους τέσσερις Πυλώνες Ισχύος, σύμφωνα με την Συστημικη Γεωπολιτική Ανάλυση, με απώτερο σκοπό την συνεχή φθορά του ελληνικού κρατικού συστήματος και την μετατροπή του σε ένα γεωπολιτικώς «ανάπηρο» κράτος, που θα υπάγεται άμεσα στην σφαίρα επιρροής της Άγκυρας.

Σε επίπεδο Πολιτισμού/Πληροφορίας έχει αναπτύξει ένα δίκτυο ισλαμικής επιρροής και στρατολόγησης ανθρώπων ανά την Βαλκανική, όπως για παράδειγμα στα Σκόπια, την Αλβανία, και την Βοσνία, μέσω της δημιουργίας τζαμιών και σχολών, ενώ παράλληλα φαίνεται πως προσπαθεί να κάνει το ίδιο και με τους μουσουλμάνους τόσο της Βουλγαρίας, όσο και της Θράκης. Στον στρατιωτικό πυλώνα έχει προχωρήσει στην δημιουργία λιμανιού στον Αυλώνα της Αλβανίας, ενώ παράλληλα εκπαιδεύει στρατιώτες του κρατιδίου των Σκοπίων. Να πούμε βεβαίως πως η Τουρκία έχει προχωρήσει και στην δημιουργία μιας κρατικής εταιρίας παροχής μισθοφόρων, την Σαντάτ, η οποία μπορεί ανά πάσα στιγμή να αναλάβει πρωτοβουλίες σε γειτονικές χώρες όπως έχει ήδη κάνει στην Λιβύη.

Ας γίνει κατανοητό λοιπόν πως η Ελλάδα βιώνει ένα τύπου στρατηγικό στραγγαλισμό και σε αυτόν καλείται να ανταπαντήσει. Σε αυτό μπορούμε να πούμε πως μετά ειδικά και την ψήφιση της ελληνογαλλικής συμφωνίας, που έρχεται να προστεθεί στις προσεγγίσεις με την Σαουδική Αραβία και τα ΗΑΕ, κινούμαστε σε ένα καλό δρόμο. Το ζήτημα όμως εδώ δεν είναι να εξισορροπήσουμε την Τουρκία και να ισοφαρίσουμε τρόπον τινά τις κινήσεις της. Αυτό που πρέπει να επιδιώξει η Ελλάδα με κάθε κόστος, ακόμα και δυσαρεστώντας κάποιες ηγεμονικές δυνάμεις, είναι η υπεροχή σε κάθε τομέα έναντι της Τουρκίας.

Υπεροχή θα πει κινητοποίηση όλων των εθνικών πόρων και δυνάμεων, και στους τέσσερεις πυλώνες ισχύος, προκειμένου να έχουμε πολλαπλασιαστές ισχύος, οι οποίοι δεν θα εγγυόνται απλώς την αποτροπή, που έτσι και αλλιώς έχει αποτύχει, αλλά την άμεση εκπομπή του μηνύματος πως οποιαδήποτε κίνηση της Τουρκίας θίξει ελληνικά ζωτικά συμφέροντα θα λάβει συντριπτικό πλήγμα, από το οποίο η Άγκυρα δεν θα αναρρώσει σύντομα.

Ισορροπία δυνάμεων, όπως έχουν τονίσει πολλοί έγκριτοι καθηγητές υπάρχει και τώρα με την Τουρκία, όμως η αποτροπή όπως είπαμε έχει αποτύχει, και για αυτό το λόγο η Τουρκία επιδιώκει μέσω μιας συνεχούς «πολιορκίας», να προκαλέσει συστηματική φθορά στην Ελλάδα, και να επωφεληθεί όταν η συνθήκες το επιτρέψουν. Εδώ να πούμε πως οι Τούρκοι έχουν δείξει πως σε αυτό είναι ιδιαίτερα ικανοί, καθώς η τακτική της ημισελήνου αποτελεί στρατηγικό και τακτικό τους δόγμα σε κάθε κρατική έκφανση. Στρατηγικός τους στόχος είναι η εξασθένιση του ελληνικού κράτους, ώστε το κέρδος να έρθει αναίμακτα και χωρίς πολλούς πόρους.

Συμπερασματικώς λοιπόν να πούμε πως η Ελλάδα αυτό που ξεκίνησε τα δύο τελευταία χρόνια δεν πρέπει επ ουδενί να το σταματήσει, όσες φωνές και αν ακούγονται για να πράξει το αντίθετο ακριβώς. Η τριετία που ακολουθεί θα είναι ιδιαίτερα κρίσιμη και ο Ελληνισμός δεν έχει περιθώρια να κάνει πίσω στον νέο κόσμο που διαμορφώνεται.

*Ο Αλέξανδρος Ιτιμούδης, είναι μετατυχιακός φοιτητήτης Γεωπολιτικής Ανάλυσης, Γεωστρατηγικής Σύνθεσης και Σπουδών Άμυνας και Ασφάλειας.

Γιώργος Ρακκάς: Οι ρίζες του κινεζικού θαύματος – και του σημερινού πολυπολικού κόσμου

Από
anixneuseis
-
0

Σκέψεις με αφορμή το βιβλίο του Ιταλού στοχαστή Τζιοβάνι Αρίγκι «Ο Άνταμ Σμίθ στο Πεκίνο»

του Γιώργου Ρακκά από την huffingtonpost.gr

Σήμερα, τείνουμε να εκλαμβάνουμε ως δεδομένη την πολυπολυκότητα του παγκόσμιου συστήματος.

Και όντως η εποχή εκείνη όπου οι ΗΠΑ (2000-2010) φάνταζαν πανίσχυρες, ικανές να παρεμβαίνουν σε κάθε γεωπολιτικό πεδίο του πλανήτη μάλιστα μονομερώς και δίχως να έχουν εξασφαλίσει κάποια γενική συναίνεση με τις υπόλοιπες δυτικές δυνάμεις, φαίνεται πλέον αρκετά μακρινή.

Ποιες, όμως, είναι οι ρίζες αυτής της ανατροπής που έλαβε χώρα στο παγκόσμιο σύστημα μέσα σε μια δεκαετία;

Το βιβλίο του Ιταλού στοχαστή Τζιοβάνι Αρίγκι, οικονομολόγου και ιστορικού των παγκόσμιων συστημάτων, «Ο Άνταμ Σμίθ στο Πεκίνο», το οποίο κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Κουκκίδα, είναι ένα εξαιρετικό εγχειρίδιο που με ενάργεια εντόπιζε τα αίτια των αλλαγών που βιώνουμε σήμερα.

Την εποχή που κυκλοφόρησε το βιβλίο του Αρίγκι (2007) οι αναλυτές της παγκοσμιοποίησης και της αρχιτεκτονικής του παγκόσμιου συστήματος ήταν βέβαιοι ότι βαδίζουμε προς έναν νέο αμερικανικό αιώνα. Καθώς, και ότι το άνοιγμα της Κίνας στο παγκόσμιο εμπόριο, που την είχε ήδη μεταβάλει σε παγκόσμιο κέντρο συναρμολόγησης, θα οδηγούσε στην κατάρρευση του κομμουνιστικού καθεστώτος της, εν μέσω μιας σφοδρής οικονομικής και κοινωνικής αναταραχής όμοια με εκείνη που βίωσε η Ρωσία με την κατάρρευση του σοβιετικού συστήματος.

Η πρόκληση του Άνταμ Σμίθ στο Πεκίνο, υπήρξε στο ότι αρνούνταν και τις δυο αυτές εξελίξεις, οι οποίες τότε φάνταζαν μάλλον προδιαγεγραμμένες. Αντίθετα από αυτές, ο Αρίγκι υποστηρίζει στο έργο του, ότι η αμερικάνικη γεωπολιτική υπερεπέκταση που επήλθε έπειτα από το κρεσέντο υπερβάσεων των νεοσυντηρητικών της διακυβέρνησης Μπους του νεώτερου αποτελεί όχι την αυγή ενός ‘νέου αμερικανικού αιώνα’ όπως οι ίδιοι ήθελαν να πιστεύουν, αλλά την αρχή του τέλους της αμερικανικής παντοκρατορίας.Και ότι η Κίνα, όχι μόνον θα αντέξει το άνοιγμά της στον κόσμο, αλλά και θα το εκμεταλλευτεί ώστε να αναδυθεί σε παγκόσμιο πόλο ισχύος, αρχικώς οικονομικής, κι έπειτα και πολιτικής.

Για να στηρίξει τις τότε αιρετικές του εκτιμήσεις, ο Αρίγκι θα κομίσει μια άκρως σημαντική θεωρητική συμβολή. Τόσο για την ιστορία του ίδιου του παγκόσμιου καπιταλιστικού συστήματος, και τα αίτια της ακμής και της παρακμής των μεγάλων ηγεμονιών εντός του –όπως ήταν οι ιταλικές πόλεις-κράτη στις αυγή της νεώτερης εποχής, κι έπειτα διαδοχικά, η Ολλανδία, η Μεγάλη Βρετανία, και εν τέλει οι ΗΠΑ.

Όσο και για την μακραίωνη ιστορική διαδρομή της ίδιας της Κίνας, την εφοδιάζει με παραδόσεις θεσμών, πολιτικών, και ιδιαίτερων κοινωνικών συνθηκών, που θα της επιτρέψουν να τιθασεύσει την χαοτικότητα της ελεύθερης αγοράς, και εν τέλει να την μεταβάλει σε… στοιχείο ενδυνάμωσης του κρατοκεντρικού, μονοκομματικού καθεστώτος, όπως και έγινε.

Τα επιχειρήματα του Άνταμ Σμίθ στο Πεκίνο υπήρξαν εν τέλει εύστοχα, γιατί στηρίχτηκαν σε πολύ γερές θεωρητικές βάσεις: Την στιγμή που συνηθίζεται, για παράδειγμα, να συσχετίζεται γενικόλογα ο Άνταμ Σμίθ με τους σημερινούς οπαδούς του νεοφιλελευθερισμού, ο Αρίγκι ξαναδιαβάζει τον Πλούτο των Εθνών.

Δεν βρίσκει εκεί την άποψη, που συνήθως πιστώνεται στον Σκωτσέζο ηθικό φιλόσοφο, για την υποκατάσταση της κρατικής διακυβέρνησης από την ‘αόρατη χείρα της αγοράς’, καθώς, ο Άνταμ Σμίθ την επικαλείται προκειμένου να συζητήσει για την συμπεριφορά των δρώντων εντός της αγοράς, και όχι στο σύνολο της κοινωνίας.

Η αγορά, λέει και ξαναλέει ο Αρίγκι, ακολουθώντας σε αυτό το σημείο τον Καρλ Πολάνυι, υπήρξε σε αρκετές ιστορικές περιστάσεις ένα εργαλείο στα πολύ ορατά χέρια της κρατικής διακυβέρνησης. Και αυτό ακριβώς πιστεύει ότι θα συμβεί και στην περίπτωση της Κίνας, εξ ου και ο… Άνταμ Σμίθ στο Πεκίνο.

Ένα τέτοιο έργο, επίσης, δεν θα μπορούσε να μην αναμετρηθεί με τον Μαρξ. Ο Αρίγκι αντιδιαστέλει τον ιστορικό καπιταλισμό με τον καπιταλισμό που θεωρητικοποίησε ο Γερμανός φιλόσοφος (όπως εύστοχα θα πει σε μια παρουσίαση του Άνταμ Σμίθ στο Πεκίνο στην Βαλτιμόρη). Επιλέγει, λοιπόν, να συζητήσει για τον πρώτο, άρα ανοίγει την βεντάλια της σκέψης του στην ιστορία, την μελέτη των πολιτισμών, την γεωπολιτική σκέψη.

Αυτό που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον του Άνταμ Σμίθ στο Πεκίνο, είναι ότι ταυτόχρονα με την οικονομική, κοινωνική, ή και γεωπολιτική ανάλυση, μέσα στις σελίδες του διεξάγεται και μια θεωρητική συζήτηση, όπου συνομιλούν μεταξύ τους στοχαστές όπως ο Καρλ Πολάνυι, ο Μαξ Βέμπερ, ο Φερνάντ Μπρωντέλ, ο Γιόζεφ Σουμπέτερ, ο Μαρξ βεβαίως, αλλά και επιγενέστεροι αναλυτές των παγκόσμιων συστημάτων (Ιμ. Βαλερστάιν, Αντρέ Γκούντερ Φρανκ), ή ιστορικοί της βιομηχανικής επανάστασης όπως ο W. McNeil.

Η ανάδυση της Κίνας, υποστήριζε ο Αρίγκι θα μετατοπίσει την σύνολη γεωμετρία του παγκόσμιου συστήματος. Τα μεγέθη της είναι τέτοια που μεταβάλουν το κέντρο βάρος του τελευταίου, οδηγούν σε υπέρβαση της δυτικής πρωτοκαθεδρίας, και εγκαθιδρύουν έναν κόσμο πολυπολικό.Σαφέστατα χαοτικό, θα υποστηρίξει ο συγγραφέας, καθώς στην πρώτη του φάση οι ανταγωνισμοί μεταξύ των πόλων ισχύων εντείνονται.

Για την ίδια την ανάδυση της Κίνας σε ανεξάρτητο πόλο του παγκόσμιου συστήματος, ο Αρίγκι ήταν αμφίθυμος. Από την μία, ήταν γεγονός ότι γεφύρωνε την διαίρεση μεταξύ Πρώτου και Τρίτου κόσμου, λειτουργώντας ως ατμομηχανή που βγάζει και άλλες χώρες από το φάσμα της υπανάπτυξης. Αν οι ανισότητες σε παγκόσμια κλίμακα (και όχι εντός της εκάστοτε κοινωνίας) έχουν μειωθεί, έλεγε, αυτό οφείλεται κατά πολύ μεγάλο λόγο στην Κίνα.

Από την άλλη γνώριζε πολύ καλά τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του καθεστώτος. Κυρίως, το πως ενσωμάτωσε σε αυτήν μιαν εξίσου ολοκληρωτική αντίληψη για την οικονομική ανάπτυξη, που δεν αναγνωρίζει οικολογικά όρια και περιβαλλοντικές ευαισθησίες. Γι’ αυτό προέβλεπε, ότι η οικολογική παράμετρος θα παίξει καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του ‘κινεζικού θαύματος’ απειλώντας ακόμα και να το βραχυκυκλώσει.

Ο Τζιοβάνι Αρίγκι χτυπήθηκε από την επάρατη νόσο πολύ λίγα χρόνια μετά την κυκλοφορία του Άνταμ Σμίθ στο Πεκίνο. Δεν πρόλαβε να δει την μετεξέλιξη της Κίνας, ιδίως σε ότι αφορά στην ψηφιοποίηση, την 4η βιομηχανική επανάσταση, την χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στην διακυβέρνηση ή καλύτερα στην επιτήρηση της κοινωνίας. Ούτε την πολυπολικότητα να σχηματοποιείται σε έναν οιωνεί Ευρασιατικό άξονα Ρωσίας-Κίνας, την Αμερική και την ακόμα αμήχανη Ευρωπαϊκή Ένωση, αλλά και μια Τουρκία που με το νέο-οθωμανικό εγχείρημά της αξιώνει να παίξει ρόλο γέφυρας-ρυθμιστή της νέας πολυμέρειας.

Αυτά, όμως, είναι ζητήματα της δεκαετίας του 2020, και όχι εκείνης του Άνταμ Σμίθ στο Πεκίνο. Το εντυπωσιακό, ωστόσο, στοιχείο με το βιβλίο αυτό, είναι πως διατηρεί ακόμα την επικαιρότητα του ακόμα και σήμερα. Όχι, μάλιστα, για τους ίδιους λόγους που έγινε διάσημο την στιγμή της έκδοσής του. Αλλά γιατί παρέχει μια εξαιρετικά τεκμηριωμένη από την θεωρία ερμηνεία για τα θεμέλια της δικής μας εποχής.

Αξίζει, λοιπόν, η ανάγνωση του Άνταμ Σμίθ στο Πεκίνο, αξίζει και να αγκαλιαστεί και από τα τμήματα κοινωνιολογίας, πολιτικών επιστημών και διεθνών σχέσεων του ελληνικού πανεπιστημίου, που καταπιάνονται με τα ζητήματα αυτά.

Είναι από εκείνες τις θεωρητικές αποσκευές, που μας κάνει πιο έτοιμους να αντιμετωπίσουμε το παρόν του παγκόσμιου συστήματος, αλλά και να ιχνηλατήσουμε το μέλλον του.

.

Ηχηρή παρέμβαση Καραμανλή σήμερα, σε μια έντονου συμβολισμού εκδήλωση, του «Ιδρύματος Καραμανλή»! Παρόντες Μητσοτάκης και Σαμαράς!

Από
pcuser
-
0

Κυριάκος Μητσοτάκης, Κωνσταντίνος Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς θα παραβρεθούν σήμερα, Τετάρτη 13 Οκτωβρίου, σε μία έντονου συμβολισμού για την παράταξη εκδήλωση, του Ιδρύματος Καραμανλή, για τα 47 χρόνια της ίδρυσης της Νέας Δημοκρατίας και τα 40 χρόνια από την ένταξη της Ελλάδας στην Ενωμένη Ευρώπη.

Στην εκδήλωση θα μιλήσει ο Κώστας Καραμανλής (ο οποίος να σημειωθεί ότι σπάνια τοποθετείται δημοσίως), θα απευθύνει χαιρετισμό ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ενώ το «παρών» θα δώσει και ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς.

Έχουν προσκληθεί οι υπουργοί, αναπληρωτές υπουργοί και υφυπουργοί της κυβέρνησης, οι βουλευτές και ευρωβουλευτές της ΝΔ, καθώς και στελέχη του κυβερνώντος κόμματος.

Να σημειωθεί ότι στην εκδήλωση θα παρευρίσκονται τέσσερις εν ζωή υπουργοί από την τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή: Οι Αχ. Καραμανλής (ο οποίος έχει και την ευθύνη της αυριανής εκδήλωσης), Γιάννης Βαρβιτσιώτης, Αλέξανδρος Παπαδόγγονας και ο εκ Καβάλας Γ. Παναγιωτόπουλος (θείος του σημερινού υπουργού Άμυνας, που τότε ήταν υπουργός Μεταφορών). Σε αυτούς θα πρέπει να προστεθεί και ο Πέτρος Μολυβιάτης, που ήταν διευθυντής του γραφείου του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Ηχηρή παρέμβαση Καραμανλή σήμερα, σε μια έντονου συμβολισμού εκδήλωση, του «Ιδρύματος Καραμανλή»! Παρόντες Μητσοτάκης και Σαμαράς!

Αποκαλύψεις που θα προκαλέσουν σεισμό από τον Αντώνη Σαμαρά: Τα μνημόνια, οι εκλογές, το απόρρητο σχέδιο για να κλείσουν οι τράπεζες και τα οικονομικά ανταλλάγματα από την Μέρκελ για να βγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη (Grexit)!

Από
pcuser
-
0

Βιβλίο για την ζωή του και την πολιτική του διαδρομή γράφει ο πρώην πρωθυπουργός Α. Σαμαράς και προβαίνει σε αποκαλύψεις για τα παρασκήνια της εποχής των μνημονίων.

Για την Γερμανίδα Καγκελάριο και την συνεργασία που είχε μαζί της κατά την διάρκεια της πρωθυπουργίας του, ο πρώην πρωθυπουργός αφιερώνει ξεχωριστό κεφάλαιο.

Σε αυτό αναφέρει πως η Α. Μέρκελ ζήτησε να τον συναντήσει και στην συνάντηση του πρότεινα Grexit με οικονομικά ανταλλάγματα. Ο ίδιος λέει πως απέρριψε την ατιμωτική αυτή πρόταση κατηγορηματικά.

Τα όσα φέρεται πως γράφει στο βιβλίο του ο Αντώνης Σαμαράς συμπίπτουν και με όσα παλαιότερα είχε αναφέρει ο Ευάγγελος Βενιζέλος λέγοντας πως είχε δεχθεί και ο ίδιος ανάλογη πρόταση από τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε.

Επίσης πριν λίγο καιρό ο Παναγιώτης Πικραμένος, πρώην υπηρεσιακός πρωθυπουργός και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μητσοτάκη, είχε αποκαλύψει πως το καλοκαίρι του 2012 η κατάσταση ήταν οριακή και πως είχαμε φτάσει πολύ κοντά στο Grexit.

«Εάν οι εκλογές δεν έβγαζαν καθαρό αποτέλεσμα, θα κλείναμε τις τράπεζες. Οι αναλήψεις ήταν δυσθεώρητες και χρήματα δεν υπήρχαν. Εσωτερικά το είχαμε συζητήσει, όχι με τους ξένους. Είχαμε καταρτίσει σχέδιο να κλείσουν οι τράπεζες. Το οποίο υπάρχει ακόμη στην Τράπεζα της Ελλάδος. Αν παρετείνετο η αβεβαιότητα για κάποιο μεγάλο διάστημα θα έκλειναν. Τότε ζητούσαμε συνέχεια τον έκτακτο δανεισμό, που τον παίρνουμε δίνοντας περιουσιακά στοιχεία ως ενέχυρα», είχε πει ο κος Πικραμένος.

Φαίνεται λοιπόν πως όντως υπήρχε ένα σχέδιο εξόδου μας από την Ευρωζώνη, πριν ακόμα από την ανάληψη διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ, ενώ υπήρχε και ένα σχέδιο κλεισίματος των τραπεζών πολύ πριν το υλοποιήσει ο Γ. Βαρουφάκης.

Έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε για εκείνη την περίοδο…

Αποκαλύψεις που θα προκαλέσουν σεισμό από τον Αντώνη Σαμαρά: Τα μνημόνια, οι εκλογές, το απόρρητο σχέδιο για να κλείσουν οι τράπεζες και τα οικονομικά ανταλλάγματα από την Μέρκελ για να βγει η Ελλάδα από την Ευρωζώνη (Grexit)!

Δημοσίευμα της εφημερίδας “Nova Makedonija” περί καταγγελίας της Συμφωνίας των Πρεσπών

Από
anixneuseis
-
2

 

Βόρεια Μακεδονία –  Σε σημερινό πρωτοσέλιδο δημοσίευμα του δημοσιογράφου, Sasho Tanevski, στην προσκείμενη στο VMRO-DPMNE εφημερίδα “Nova Makedonija” με τίτλο «Η Μακεδονία (sic) έχει στη διάθεσή της διπλωματική νότα “τορπίλη” για τη Συμφωνία των Πρεσπών» και υπότιτλο «Εάν η διεθνής κοινότητα συνεχίσει να είναι “τυφλή και κουφή” ως προς τις υποχρεώσεις της Ελλάδας που προκύπτουν από τη Συμφωνία του “Nivici” (σ.σ. Ψαράδες)», αναφέρεται ότι κατά την πρόσφατη επίσκεψη του Προέδρου, Stevo Pendarovski, στην Ελλάδα «υπήρξαν ενδείξεις, οι οποίες επιβεβαίωσαν ότι η ελληνική πλευρά δεν σκοπεύει να εφαρμόσει τη Συμφωνία των Πρεσπών με συνέπεια και τη χρησιμοποιεί, για να εκβιάσει τη χώρα και να εξαλείψει εντελώς τον μακεδονισμό (sic) από την περιοχή.

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του, ο μακεδόνας (sic) Πρόεδρος, ειρηνικά, με αξιοπρέπεια και στωικότητα, υπέστη αρκετές σχεδιασμένες προκλήσεις από την ελληνική πλευρά, οι οποίες ήταν τουλάχιστον αναξιοπρεπείς και προκλητικές τόσο για το μακεδονικό (sic) έθνος όσο και για το θεσμό του Προέδρου».

Η συνεχής επιμονή της ελληνικής πλευράς και της διεθνούς κοινότητας στην πλήρη εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών, όπως αναφέρεται στο δημοσίευμα, προφανώς υπονοεί υποχρέωση μόνο για τη Μακεδονία (sic). Η Ελλάδα αρνείται πεισματικά να αλλάξει τις πινακίδες που αναφέρονται στα «Σκόπια» και μετακυλίει τις υποχρεώσεις που προκύπτουν από τη διεθνή συμφωνία στους ελληνικούς φορείς τοπικής αυτοδιοίκησης, οι οποίοι «απολαύουν ανεξαρτησίας στις αποφάσεις τους (;!)», προβάλλοντας, επίσης, τη δικαιολογία ότι οι πολίτες του βόρειου τμήματος της χώρας «είναι ευαίσθητοι ως προς το όνομα της γειτονικής χώρας (;!)».

Ακολούθως στο άρθρο της εφημερίδας αναφέρεται ότι «εάν οι Έλληνες που ζουν στη Μακεδονία (sic) του Αιγαίου είναι “ευαίσθητοι” στον όρο Μακεδονία, ακόμη και με τον γεωγραφικό προσδιορισμό μπροστά του, τότε γιατί οι Μακεδόνες (sic) που ζουν στη Μακεδονία (sic) να μην είναι ακόμη πιο ευαίσθητοι όταν τους απαγορεύεται να χρησιμοποιούν τον όρο “μακεδονικός” (sic) στο σπίτι, στη χώρα τους, και όταν αλλάζει εντελώς η εθνική τους ταυτότητα;

Με τη συμπεριφορά της Ελλάδας και τις ανοιχτές δηλώσεις των τοπικών (σ.σ. ελλήνων) πολιτικών ότι δεν είναι ικανοποιημένοι με τη Συμφωνία των Πρεσπών, αν και (σ.σ. η Ελλάδα) ελέγχει άγρυπνα κάθε σημείο του εγγράφου που αφορά στις υποχρεώσεις της Μακεδονίας (sic), ανοίγει ξανά το θέμα εάν η χώρα μας θα πρέπει να καταγγείλει μονομερώς τη συμφωνία με το νότιο γείτονα, δεδομένου ότι δεν έχουν εκπληρωθεί οι υποχρεώσεις για τις οποίες υπεγράφη (σ.σ. η Συμφωνία)».

Στο δημοσίευμα παρατίθενται, στη συνέχεια, δηλώσεις του καθηγητή διεθνούς δικαίου στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου, Igor Janev, ο οποίος τόνισε ότι υποστηρίζει «τη μονομερή καταγγελία της επιβλαβούς και παράνομης Συμφωνίας των Πρεσπών μέσω διπλωματικής νότας προς την άλλη πλευρά, δηλαδή την Ελλάδα, βάσει του άρθρου 53 της Σύμβασης της Βιέννης για το δίκαιο των Συνθηκών του 1969 (σχετικά με την καταγγελία βάσει του jus cogens)».

Αυτή η νότα, όπως ανέφερε, «θα εκφράσει τη βούληση του κράτους να καταγγείλει τη Συμφωνία των Πρεσπών λόγω παραβίασης θεμελιωδών κανόνων του διεθνούς δικαίου με αναγκαστικό χαρακτήρα (…)».

Ο καθηγητής, Igor Janev, διευκρίνισε, περαιτέρω, τη σχετική νομική διαδικασία, η οποία στο τέλος θα οδηγήσει στην αναγνώριση του συνταγματικού ονόματος «Δημοκρατία της Μακεδονίας» (sic) από τα ΗΕ.

«Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν είναι μόνο “επιβλαβής”, όπως χαρακτηρίζεται συχνά, αλλά είναι, επίσης, παράνομη συμφωνία, τόσο σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο όσο και εξ αιτίας του γεγονότος ότι η κύρωσή της υπεγράφη από μη εξουσιοδοτημένο άτομο», τόνισε ο καθηγητής Janev, προσθέτοντας ότι «σύμφωνα με τη Συμφωνία των Πρεσπών, κάθε επίσημη επικοινωνία ή εκπροσώπηση στον ΟΗΕ, καθώς και στους εξειδικευμένους οργανισμούς του ΟΗΕ, πρέπει να γίνεται με τη χρήση του όρου “Βόρεια”, αλλιώς εκπροσωπούμαστε εσφαλμένως. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, είναι απαράδεκτο και μη νόμιμο να τεθεί υπό απαγόρευση η ταυτότητα μιας χώρας στον ΟΗΕ για αόριστο χρονικό διάστημα», επισήμανε ο καθηγητής, Igor Janev και πρόσθεσε ότι «η Μακεδονία (sic) πρέπει να απαλλαγεί από αυτή την απαγόρευση, ώστε να μην παραμείνει για πάντα στιγματισμένη με την ονομασία με τον όρο “Βόρεια”».

«Η Μακεδονία (sic) δεν είναι ίση με άλλα κράτη μέλη του ΟΗΕ και υφίσταται νομική διάκριση. Ωστόσο, μετά την καταγγελία της Συμφωνίας των Πρεσπών με νότα (ως μονομερή νομική πράξη), η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στην (επόμενη) σύνοδο θα πρέπει να εξετάσει το αίτημα της χώρας να συνεχίσει την ιδιότητα μέλους της στον οργανισμό με την (προηγούμενη) συνταγματική ονομασία, “Δημοκρατία της Μακεδονίας” (sic)», ανέφερε ο κ. Janev, ο οποίος θεωρεί ότι είναι ώρα να αξιοποιηθεί ως μέσο στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ η διπλωματική νότα, καθ’ όσον «δεν πρόκειται για τον “μακεδονισμό” (sic), αλλά για την υπεράσπιση των βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αφορούν στην εθνικότητα και στον αυτοπροσδιορισμό. Οποιαδήποτε συμφωνία για την ταυτότητα είναι παράνομη βάσει του διεθνούς δικαίου». Όπως συμπλήρωσε ο ίδιος, «στο παρελθόν έχουν υπογραφεί μόνο δύο τέτοια έγγραφα και τα δύο έχουν υπογραφεί από τη Μακεδονία (sic)», ενώ με τη σύναψη της «παράνομης» Συμφωνίας των Πρεσπών διαπράχθηκε εθνοκάθαρση και πολιτιστική εξόντωση με μοναδικό σκοπό να μην υπάρχουν “Μακεδόνες” (sic) (…)».

Εφιαλτικές εικόνες από το μέλλον του πλανήτη – Πώς θα είναι η Θεσσαλονίκη και ο Πειραιάς

Από
anixneuseis
-
0

Και τις ελληνικές πόλεις απειλεί η άνοδος της στάθμης της θάλασσας

Εφιαλτικές εικόνες από το μέλλον του πλανήτη – Πώς θα είναι η Θεσσαλονίκη και ο Πειραιάς

Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι η θερμοκρασία του πλανήτη αυξάνεται, με αποτέλεσμα πολλά σημεία της γης να απειλούνται από πρωτοφανείς ξηρασίες και θανατηφόρες πλημμύρες.

Η στάθμη της θάλασσας ανεβαίνει σταθερά, κάτι που εκτιμάται ότι θα συνεχιστεί για δεκαετίες.

Δείτε πόσο απειλούνται ελληνικές παραθαλάσσιες πόλεις, όπως ο Πειραιάς και η Θεσσαλονίκη, από την κλιματική αλλαγή.

Η πλατεία Αριστοτέλους στην Θεσσαλονίκη σήμερα και στο μέλλον:

* Πατήστε πάνω στην εικόνα και σύρετε το βελάκι δεξιά-αριστερά. Το ένα σενάριο είναι με άνοδο της θερμοκρασίας του πλανήτη κατά 1,5 βαθμό Κελσίου και το άλλο κατά 3 βαθμούς Κελσίου.

Ενώ οι καταστροφικές πυρκαγιές των προηγουμένων μηνών και οι πλημμύρες που ακολούθησαν δείχνουν ότι οι επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής είναι πιο κοντά από ό,τι πιστεύουμε, ο μη κερδοσκοπικός οργανισμός Climate Central δημιουργεί εικόνες από το μέλλον, θέλοντας να δείξει πώς θα μοιάζουν οι μεγάλες πόλεις εάν η θερμοκρασία του πλανήτη ανέβει κατά 3 βαθμούς Κελσίου σε σχέση με τα προ-βιομηχανοποίησης επίπεδα.

Οι παραθαλάσσιες πόλεις θα χρειαστεί να υιοθετήσουν πρωτοφανή μέτρα, για να αποτρέψουν τα νερά της θάλασσας από το να «καταπιούν» τις πιο κατοικημένες περιοχές τους, τονίζει η έρευνα, που έγινε σε συνεργασία με επιστήμονες από το Princeton University και το Potsdam Institute for Climate Impact Research.

Η εκκλησία του Αγίου Νικολάου στον Πειραιά:

Οι επιστήμονες του κλίματος ανακοίνωσαν τον Αύγουστο ότι ο πλανήτης είναι ήδη κατά 1,2 βαθμούς Κελσίου πιο ζεστός από ό,τι ήταν πριν από τη βιομηχανική εποχή. Σύμφωνα με τις έρευνες, η θέρμανση του πλανήτη πρέπει να περιοριστεί κάτω από τον 1,5 βαθμό Κελσίου, ώστε να μη βιώσουμε τις πιο σοβαρές επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Ακόμα και στο πιο αισιόδοξο σενάριο, όμως, δηλαδή εάν οι εκπομπές ρύπων αρχίσουν να μειώνονται σήμερα και μειωθούν στο μηδέν έως το 2050, η θερμοκρασία του πλανήτη θα αγγίξει το όριο επιφυλακής των +1,5 μονάδων, πριν να αρχίσει να υποχωρεί.

Αντίθετα, εάν οι εκπομπές ρύπων συνεχίσουν να αυξάνονται και πέραν του 2050, ο πλανήτης θα μπορούσε να θερμανθεί κατά 3 βαθμούς Κελσίου από τη δεκαετία του 2060 ή του 2070, ενώ η στάθμη των ωκεανών θα συνεχίσει να ανεβαίνει τις επόμενες δεκαετίες.

«Οι σημερινές επιλογές θα ορίσουν το μονοπάτι στο οποίο θα κινηθούμε», λέει ο Μπέντζαμιν Στράους, επικεφαλής επιστήμονας του Climate Central και βασικός συντάκτης της μελέτης.

Από την έρευνα του Climate Central, επίσης, προκύπτει ότι μικρά νησιωτικά κράτη θα χάσουν σχεδόν όλη τη γη τους, ενώ 8 στις 10 περιοχές που κινδυνεύουν περισσότερο από την αύξηση της στάθμης της θάλασσας βρίσκονται στην Ασία.

Στο σενάριο της αύξησης της θερμοκρασίας κατά 3 βαθμούς Κελσίου, οι πλημμύρες θα επηρεάσουν περίπου 600 εκατομμύρια ανθρώπους.

Οι πιο ευάλωτες χώρες είναι η Κίνα, η Ινδία, το Βιετνάμ και η Ινδονησία.

Ντράγκι, Σολτς ή Μακρόν για την ηγεσία της Ε.Ε.;

Από
anixneuseis
-
0

Φωτ. REUTERS

REUTERS

Το τιμόνι της Ευρώπης διεκδικούν τρεις υποψήφιοι, μετά την αποστρατεία της de facto ηγέτη της ηπείρου, Αγκελα Μέρκελ. Πρόκειται για τον Ιταλό πρωθυπουργό Μάριο Ντράγκι, τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν και τον νικητή των γερμανικών εκλογών, Ολαφ Σολτς. Για 16 χρόνια η Μέρκελ αξιοποίησε τον συνετό ρεαλισμό της για να διαχειρισθεί την άνοδο της άκρας Δεξιάς, την προσφυγική κρίση και το Brexit, όπως επισημαίνει σε άρθρο της η εφημερίδα The Guardian. Το τέλος της «εποχής Μέρκελ» ανοίγει τον δρόμο της διαδοχής για την ηγεσία και την εκπόνηση νέου οράματος ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Ο Γάλλος πρόεδρος θεωρείται «φαβορί» της κούρσας, εποφθαλμιώντας τον ρόλο από τα πρώτα κιόλας χρόνια της προεδρίας του. Την ικανότητά του έχει αποδείξει και ο Ιταλός πρωθυπουργός ως επικεφαλής της ΕΚΤ κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης. Αναλυτές, πολιτικά στελέχη και διπλωμάτες συμφωνούν, όμως, πως η προσέγγιση πρέπει να είναι συλλογική και ότι μόνο ομάδα Ευρωπαίων ηγετών είναι ικανή να αντικαταστήσει τη Μέρκελ. «Η έξοδος της Μέρκελ από τη σκηνή δημιουργεί κενό εξουσίας στην καρδιά της Ευρώπης. Αν ο νέος καγκελάριος δεν είναι ικανός να εκπληρώσει την αποστολή αυτή, θα πρέπει η Ευρώπη να στραφεί σε συλλογικές λύσεις», λέει στη Washington Post ο πολιτικός επιστήμονας Τζιοβάνι Ορσίνα.

Το κύρος του Ντράγκι και την επιρροή που ασκεί στην ευρωπαϊκή σκηνή επιβεβαίωσε πρόσφατα ο Ισπανός πρωθυπουργός Πέδρο Σάντσεθ, κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στη Ρώμη. Αναφερόμενος στον Ιταλό ομόλογό του με τον όρο «μαέστρο», ο Σάντσεθ είπε: «Κάθε φορά που ο Ντράγκι μιλάει στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, όλοι σωπαίνουν και ακούνε. Αυτό δεν είναι κάτι που γίνεται συχνά». Ο Ντράγκι, που διορίστηκε πρωθυπουργός τον Φεβρουάριο, έχει πετύχει ακριβώς αυτό με την ευρεία συμμαχία κομμάτων που αποτελούν την κυβέρνησή του, με τον πρωθυπουργό να έχει συσπειρώσει φαινομενικά αντίπαλες ιδεολογικές τάσεις πίσω από αμφιλεγόμενες πρωτοβουλίες του, όπως το «εμβολιαστικό πάσο». Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις τον εμφανίζουν ως τον πλέον δημοφιλή πολιτικό της χώρας του.

Ο εν αναμονή καγκελάριος της Γερμανίας, Ολαφ Σολτς, αποτελεί εγγύηση διατήρησης της ευρωκεντρικής κατεύθυνσης στη γερμανική πολιτική. Ο ρόλος του Σολτς ως υπουργός Οικονομικών στη μεγάλη συμμαχία της Μέρκελ και η καθοριστική του συμβολή στη θεσμοθέτηση του Ταμείου Ανάκαμψης από την πανδημία, ύψους 750 δισ. ευρώ, ενίσχυσε την πεποίθησή του για την αξία της Ενωσης, αλλά και την εικόνα του ως καλού επιτελικού σχεδιαστή και δυνητικού ηγέτη της Ευρώπης. Εάν αναλάβει τον ρόλο της Μέρκελ, ο Σολτς θα αντιμετωπίσει ισχυρές πιέσεις από το κόμμα του, αλλά και από σημαντική μερίδα της γερμανικής κοινωνίας, προκειμένου να ηγηθεί στην εκπόνηση προσφυγικής πολιτικής βασισμένης στην αλληλεγγύη, κάτι το οποίο η Μέρκελ ουδέποτε κατάφερε. Σημαντικές προκλήσεις για τον Σολτς αποτελούν η διαχείριση της κλιματικής κρίσης μέσω ριζικών μεταρρυθμίσεων και η σύνδεση των μεταρρυθμίσεων αυτών με την οικονομική ανάπτυξη. Ο επικεφαλής των Σοσιαλδημοκρατών είναι περισσότερο ρεαλιστής παρά ιδεολόγος, κάτι που τον καθιστά ευπρόσδεκτο στην πολιτικά τεταμένη ευρωπαϊκή αρένα.

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν έχει εκθέσει ήδη από το 2017, στην ομιλία του στη Σορβόννη, το ευρωπαϊκό του όραμα, ενώ επαναλαμβάνει έκτοτε συχνά ότι η Ε.Ε. είναι «υπερβολικά αδύναμη, αργή και αναποτελεσματική». Οι προτάσεις του, που περιλαμβάνουν τη δημιουργία αυτόνομου αμυντικού μηχανισμού, τη μεταρρύθμιση της Ευρωζώνης, την ενιαία προσφυγική πολιτική και την επιβολή φόρου στις ψηφιακές επιχειρήσεις, δεν έχουν εξασφαλίσει τη στήριξη που ο ίδιος θα ήθελε. Αυτό οφείλεται στην πολιτική παράλυση του μεγάλου συνασπισμού της Γερμανίας και το επιφυλακτικό ένστικτο της Μέρκελ. Ελάχιστοι είναι, όμως, οι παρατηρητές που πιστεύουν ότι η αποχώρηση της καγκελαρίου θα ανοίξει τον δρόμο στον φιλόδοξο, ανυπόμονο και ενίοτε αλαζόνα Γάλλο πρόεδρο. Στον απόηχο της κρίσης μεταξύ Γαλλίας, ΗΠΑ, Αυστραλίας και Βρετανίας, με αφορμή τα υποβρύχια και κόστος πολλών δισ. ευρώ για τη γαλλική αμυντική βιομηχανία, ο Μακρόν κάλεσε πάλι σε μεγαλύτερη αμυντική αυτονομία απέναντι στην εξάπλωση της κινεζικής επιρροής και τη μετατόπιση του διεθνούς στρατηγικού κέντρου βάρους στην περιοχή Ασίας και Ειρηνικού.

Η ικανότητά του να προωθήσει το όραμά του θα εξαρτηθεί τώρα από την επιτυχία της εξάμηνης προεδρίας της Γαλλίας στην Ε.Ε., η οποία αρχίζει τον Ιανουάριο, αλλά και από τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές στη Γαλλία την άνοιξη. Η αποδεδειγμένη δυσκολία του Μακρόν στη σύναψη συμμαχιών μεταξύ ίσων και η διατήρηση ζωνών αποκλειστικής επιρροής της Γαλλίας, κυρίως σε πρώην αποικίες της στην Αφρική, δεν προμηνύουν καλό για την προσπάθειά του να ηγηθεί άτυπης ευρωπαϊκής τριαρχίας με τον Ντράγκι και τον Σολτς.

“Καθημερινή”

1...2,1792,1802,181...3,039Σελίδα 2,180 από 3,039