Αρχική Blog Σελίδα 2178

Ερίκ Ζεμούρ-Μαρίν Λε Πεν : Μάχη για τις ψήφους της άκρας δεξιάς στη Γαλλία

0
Του Μιχάλη Ψύλου
Παρασκευή, 15 Οκτ 2021 06:54UPD: 06:55

REUTERS / SARAH MEYSSONNIER
«Γάλλο Τραμπ», τον αποκαλούν οι συμπατριώτες του: Ο λόγος για τον εκατομμυριούχο δημοσιογράφο και συγγραφέα, Ερίκ Ζεμούρ που θεωρείται πλέον ως πιθανός αντίπαλος του Εμμανουέλ Μακρόν στις προεδρικές εκλογές του Απριλίου. Αν και δεν έχει ανακοινώσει ακόμη επισήμως την υποψηφιότητά του, ο 63χρονος Ζεμούρ βρίσκεται ήδη στη δεύτερη θέση στις δημοσκοπήσεις,ξεπερνώντας για πρώτη φορά την 53χρονη Μαρίν Λε Πεν . Η συνταγή του Ζεμούρ για την επιτυχία; Είναι πολύ πιο ακροδεξιός από την Μαρίν Λε Πεν.

Γιος  Αλγερινο-Εβραίων μεταναστών ο Ζεμούρ, σπούδασε στο φημισμένο Πανεπιστήμιο Sciences Po του Παρισιού και στη συνέχεια εργάστηκε ως δημοσιογράφος, διακρινόμενος για τις εξτρεμιστικές ,ρατσιστικές του θέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν να του επιβληθεί  αρκετές φορές πρόστιμο για υποκίνηση φυλετικού μίσους. Ο Ζεμούρ περιφρονεί –όπως λέει- όλους τους αδαείς, δεν θέλει να συζητιέται  η ομοφυλοφιλία στα σχολεία, ούτε θα πρέπει να επιτραπεί έστω και σε έναν πρόσφυγα να εισέλθει στη Γαλλία. «Οι άνδρες είναι κυνηγοί» γράφει στα βιβλία του και δεν διστάζει να λέει δημοσίως πόσο λυπάται ,που «δεν επιτρέπεται στον οδηγό ενός λεωφορείου να βάλει …χέρι σε μια όμορφη κοπέλα, όπως παλιά» .

 Ο Ζεμούρ δεν έχει ούτε πρόγραμμα ούτε κόμμα, αλλά θεωρείται ο πιο σημαντικός αμφισβητίας του προέδρου Μακρόν. Η ξαφνική άνοδός του στις δημοσκοπήσεις ,οφείλεται σίγουρα στην μακροχρόνια θητεία του ως τηλεοπτικός παρουσιαστής .Τα  Μέσα Ενημέρωσης καταγράφουν επίσης  υψηλά ποσοστά τηλεθέασης ,μαζί του. Η τηλεοπτική του συζήτηση με τον αριστερό υποψήφιο  Ζαν Λικ Μελανσόν, ήταν η δεύτερη πιο επιτυχημένη τηλεοπτική εκπομπή όλων των εποχών για τον τηλεοπτικό σταθμό BFMTV. «Λέω αυτά που κανείς δεν τολμά να πει, αλλά αυτά που όλοι περίμεναν να ακούσουν», υποστηρίζει ο Ζεμούρ σε συνέντευξή του στη γερμανική Die Welt.

Το ιδανικό του ,είναι «να αναστήσει το μεγάλο Γαλλικό έθνος, με βαριά βιομηχανία και πυρηνική ενέργεια». Ακολουθεί τα βήματα του Ντόναλντ Τραμπ , που κάποτε πυροδότησε τη λαχτάρα για επιστροφή στο εξιδανικευμένο παρελθόν της Αμερικής με το περίφημο σύνθημα «Make America Great Again».

Αντίπαλον δέος η Μαρίν Λε Πεν

Μπροστά στην απειλή του Ζεμούρ, η Μαρίν Λε Πεν  προσπαθεί να παίξει στο γήπεδο της …κεντροαριστεράς. Υπόσχεται στους Γάλλους  ένα «σοκ  αύξηση της αγοραστικής δύναμης» και κατηγορεί τον Ζεμούρ για «νεοφιλελεύθερες και συντηρητικές» θέσεις». Μιλώντας την περασμένη Κυριακή στο BFM ,η Λε Πεν κατηγόρησε τα ειδησεογραφικά κανάλια  ότι «προβάλουν υπερβολικά το φαινόμενο Ζεμούρ, ενώ τα προβλήματα των Γάλλων διογκώνονται». Η ακροδεξιά υποψήφια πρότεινε μάλιστα να μειωθεί στο 5,5% ο ΦΠΑ στη βενζίνη, το φυσικό αέριο και την ηλεκτρική ενέργεια. Δεσμεύεται ακόμη ,πώς αν εκλεγεί Πρόεδρος της Γαλλίας, θα δώσει δάνεια με μηδενικό επιτόκιο για νεαρά ζευγάρια και δωρεάν μετακίνηση με τα τρένα για φοιτητές και νέους εργαζόμενους εκτός ώρας αιχμής. «Θα κάνω άλλες προτάσεις …», διατείνεται μάλιστα  η Μαρίν Λε Πεν .Μόνο που ο Ζεμούρ ξεπερνά ακόμη και τη Λε Πεν με τις λαϊκιστικές ιδέες του. Μία από τις πρώτες ανακοινώσεις του ήταν η απαγόρευση των “μη γαλλικών ονομάτων”. Κατηγορεί ακόμη τον  Μακρόν ότι θέλει να «διαλύσει» τη Γαλλία μέσα στην Ευρώπη, ενώ κάποτε χαρακτήρισε τη Γερμανία ως τον «Γκάουλαϊτερ» που κυριαρχεί στην ΕΕ.

Το σίγουρο είναι ότι Ζεμούρ και Λε Πεν βρίσκονται στη δεύτερη και τρίτη θέση στις δημοσκοπήσεις, λίγες ποσοστιαίες μονάδες πίσω από τον Μακρόν . Φυσικά, ο Γάλλος Πρόεδρος μάλλον χαίρεται που έχει δύο ακροδεξιούς ,υποψήφιους αντιπάλους , οι οποίοι αποδυναμώνουν ο ένας τον άλλον.

Αντι-συστημική ψήφος

Η επιτυχία τους μέχρι τώρα όμως δείχνει,  ότι πολλοί Γάλλοι δεν εναποθέτουν πλέον τις ελπίδες τους στα παραδοσιακά πολιτικά κόμματα.  Τόσο ο Ζεμούρ , όσο και η Μαρίν Λε Πεν, εμφανίζονται ενάντια στο «σύστημα». Υπόσχονται ότι  θα φέρουν τη Γαλλία,  σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, σε μια εποχή που «τα χωριά ήταν ακόμα ζωντανά και υπήρχαν ταχυδρομεία και σιδηροδρομικοί σταθμοί παντού», όπως λέει η Λε Πεν . Όταν μάλιστα οι παραδοσιακοί πολιτικοί απαντούν σε κοινωνικά προβλήματα ,όπως η φτώχεια στα προάστια του Παρισιού, με προτάσεις κατά της μετανάστευσης, οι μόνοι που επωφελούνται , είναι ο Ζεμούρ και η Λε Πεν. Σύμφωνα με τον Ορελιάν Μοντόν, καθηγητή Πολιτικών Επιστημών στο πανεπιστήμιο του Μπαθ, στη Βρετανία, «ο Ζεμούρ δεν περιμένει να γίνει πρόεδρος, αυτό που θέλει είναι να μετακινήσει τον λόγο προς την άκρα δεξιά … Θέλει να κερδίσει τη μάχη των ιδεών».

naftemporiki.gr

Κυριάκος Κυριακόπουλος: Κατ’ ανάθεσην «πρωταγωνιστής» σε ένα περιβάλλον καινούριων ευκαιριών και ρόλων που αναδιανέμονται

0
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Πολωνίας το οποίο αποφαίνεται ότι οι Ευρωπαϊκές νομολογίες και εν γένει το Δίκαιο της ΕΕ, δεν μπορεί να υπερβαίνει ή να συγκρούεται με το Σύνταγμα της χώρας, δεν είναι μια τυχαία απόφαση και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να εκλαμβάνεται ως μια επιπόλαια επιλογή, από μια χώρα που υποτίθεται ότι επιλέγει να «αυθαδιάζει» συστηματικά και να αμφισβητεί στην πράξη την ορθότητα και το αδιαπραγμάτευτο των επιλογών που υπαγορεύουν οι θεσμοί του Ευρωπαϊκού Ιερατείου…

Μπροστά στις κυοφορούμενες εξελίξεις – και ανεξάρτητα από την όποια αμιγώς νομική προσέγγιση των Πολωνών Δικαστών – η συγκεκριμένη απόφαση συνιστά μεταξύ άλλων και ευθεία βολή απέναντι στις πολιτικές που επιδιώκουν την ενίσχυση της Ευρωπαϊκής αυτονομίας. Από την άποψη αυτή, η συγκεκριμένη εξέλιξη, δεν μπορεί να υποβαθμιστεί στο επίπεδο μιας απλής νομικής και ερμηνευτικής διαφωνίας – έστω και διακεκριμένης – μεταξύ του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου και του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Πολωνίας. Πολύ δε περισσότερο που η αντιπαράθεση επί αυτών των ζητημάτων, ενσωματώνεται και διευρύνει έτι περαιτέρω την εξελισσόμενη εσωτερική σύγκρουση μεταξύ του άτυπου μπλοκ των πρώην Ανατολικών χωρών από την μια (οι οποίες θεωρούν ότι τα ιδιαίτερα συμφέροντά τους εξυπηρετούνται πληρέστερα μέσα από τις Νατοϊκές δομές και με τον προσεταιρισμό των Αμερικανών) και των παραδοσιακών χωρών που συγκροτούν τον σκληρό πυρήνα της ΕΕ από την άλλη.

Με την Ευρωπαϊκή και την Νατοϊκή ηγεσία να βρίσκονται ήδη αντιμέτωπες με τα κρίσιμα στοιχήματα μιας εποχής κατά την διάρκεια της οποίας επαναπροσδιορίζονται οι όροι και η φυσιογνωμία που θα προσλάβει τελικά η νέα Αρχιτεκτονική ισχύος, είναι φανερό πως αυτό το συγκρουσιακό περιβάλλον δεν είναι μονάχα ένα περιβάλλον επιπρόσθετων δυσκολιών και νέων αντιπαραθέσεων μεταξύ των εμπλεκομένων «συμμάχων», όπου οι μεν εργαλειοποιούν ακόμη και την διαφορετικότητά τους ή την διαφωνία τους προκειμένου να αποσπάσουν ωφελήματα έναντι των υπολοίπων.

Είναι πρωτίστως ένα περιβάλλον καινούριων ευκαιριών και ρόλων που αναδιανέμονται και αυτό το στοιχείο οφείλει να το συνυπολογίσει πάρα πολύ σοβαρά και η δική μας η χώρα, η οποία θα πρέπει επιτέλους να σταματήσει να παραμυθιάζεται με κατ’ ανάθεσην δήθεν «πρωταγωνιστικούς» ρόλους και να αρχίσει να διεκδικεί τα αυτονόητα και κυρίως έναν πραγματικά πρωταγωνιστικό ρόλο, στο πλαίσιο μιας ολοκληρωμένης και πολυεπίπεδης – εθνικής εμπνεύσεως – περιφερειακής στρατηγικής.

Μέσα σε αυτό το συγκρουσιακό περιβάλλον στο οποίο οι πάντες θα κληθούν να επαναπροσδιορίσουν θέσφατα αλλά και ισχύοντα δεκαετιών, η Ελλάδα θα πρέπει να οριοθετήσει τον ρόλο της ως σοβαρός μικρομεσαίος περιφερειακός δρων, που συνειδητοποιεί ότι τα πολύτιμα γεωπολιτικά της standards, συνιστούν έναν ανυπέρβλητο πολλαπλασιαστή ισχύος, που ήρθε η ώρα να ενεργοποιηθεί.

Εγκαινιάζοντας αυτήν της απολύτως αναγκαία φυσιογνωμική της μεταστροφή… 

Το πρώτο πράγμα που οφείλει να κάνει η πατρίδα μας, είναι να μετατρέψει το πλαίσιο των δεσμεύσεών της απέναντι στην ΕΕ, τους Αμερικανούς και το ΝΑΤΟ, σε συγκριτικό πλεονέκτημα μιας χειραφετημένης χώρας, που είναι αποφασισμένη να σταματήσει να παραμυθιάζει τους πολίτες της και να παραδίδεται σούμπητη στο απατηλό παραμύθι του παρασιτικού προστατευτισμού. Και κυρίως να το μετατρέψει σε συγκριτικό πλεονέκτημα  μιας χειραφετημένης χώρας, που είναι αποφασισμένη να προωθήσει την πραγματική γεωπολιτική της ενδυνάμωση, μέσα από το ξεδίπλωμα μιας φιλόδοξης περιφερειακής ατζέντας, που θα εκτείνεται πέραν των Νατοϊκών και Ευρωενωσιακών ιεραρχήσεων, και θα αποτελεί την βάση πάνω στην οποία θα δομούνται παράπλευρα συμμαχικά σχήματα, μακράς πνοής και με πραγματικό στρατηγικό βάθος.

Στο περιθώριο αυτής της περιφερειακής ατζέντας, ο σκληρός πυρήνας της οποίας θα επικεντρώνεται στα ζητήματα που σχετίζονται με…

  • Την συλλογική ασφάλεια,
  • Την περιφερειακή σταθερότητα,
  • Τον σεβασμό της κυριαρχίας,
  • Την διασφάλιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων, και…
  • Την αποκατάσταση των Ιστορικών Δικαίων…

Θα μπορεί να χτίζεται και ένα ευρύ σύστημα στοχευμένων διμερών και πολυμερών αναπτυξιακών, οικονομικών, παραγωγικών, εμπορικών και άλλων συμφωνιών σε επιλεγμένους τομείς περιφερειακού αλλά και διεθνούς ενδιαφέροντος, η στρατηγική επιδίωξη του οποίου θα είναι, να επιβεβαιώνει την αδιαπραγμάτευτη αναγκαιότητά του για την εύρυθμη λειτουργία του νέου Διεθνούς συστήματος και παράλληλα με αυτό, να πείθει για την ικανότητά του να διαχειρίζεται επιτυχημένα τις νέες προκλήσεις ισχύος, σε ένα περιβάλλον εξισορροπητικής σταθερότητας, «αιχμαλωτίζοντας» έτσι τους ισχυρούς «συμμάχους», σε επιλογές που θα στηρίζουν και θα τριτεγγυώνται την επιτυχή έκβαση του εγχειρήματος.

Όλα τα παραπάνω προϋποθέτουν πως η πολιτική τάξη της χώρας αποφασίζει οριστικά και αμετάκλητα ότι σταματά πλέον να “αγοράζει” προστασία αμφιλεγόμενης αποτελεσματικότητας, προσφέροντας Γην και ύδωρ και εκποιώντας ουσιαστικά την χώρα στο παρασκήνιο και προσανατολίζεται δυναμικά στον προσεταιρισμό διορατικών συνεταίρων, που διακρίνουν το ευφυές, το αναγκαίο και φυσικά το αναντικατάστατο του στρατηγικού της αφηγήματος.

Προϋποθέτουν, πως η πατρίδα μας ανασχεδιάζει την Αμυντική της στρατηγική, συνειδητοποιώντας ότι η γραμμή της εν δυνάμει άμυνάς της, δεν ορίζεται από την δύναμη της συνήθειας, αλλά από το συνολικό εύρος του τόξου μέσω του οποίου κλιμακώνεται η πολυδιάστατη επίθεση σε βάρος της (συμπεριλαμβανομένης και της υβριδικής με όλη της την πολυμορφία). 

Και φυσικά στο πλαίσιο αυτού του ανασχεδιασμού, η πολιτική τάξη της χώρας μας οφείλει να συνειδητοποιήσει πως ένα σημαντικό κομμάτι του, θα πρέπει να αφορά και στην διασφάλιση της απαραίτητης επιθετικής της ετοιμότητας, με εργαλείο τον ρεαλισμό και την αντικειμενική αναγκαιότητα, αφήνοντας οριστικά πίσω της τις γνωστές αδιέξοδες, επικίνδυνες και αντιπαραγωγικές ιδεοληψίες.

Πρόκειται για ένα κρίσιμο κεφάλαιο το οποίο δεν μπορεί να υποτιμηθεί, διότι είναι απαραίτητο να βάλει την δική του ανεξίτηλη σφραγίδα στο νέο κυρίαρχο Εθνικό Αμυντικό Δόγμα.

Προϋποθέτουν πως τόσο η πολιτική τάξη του τόπου όσο και οι Έλληνες επιτελείς, συνειδητοποιούν επαρκώς πως η Αρχιτεκτονική ασφαλείας την οποία χτίζουν οι ΗΠΑ χρησιμοποιώντας την χώρα μας ως χώρο και ενίοτε ακόμη και ως αναλώσιμο, δεν ταυτίζεται με την Αρχιτεκτονική ασφαλείας την οποία οφείλει να χτίσει η χώρα, εργαλειοποιώντας την ανταποδοτική ανοχή των ΗΠΑ, σε ένα περιβάλλον διευρυμένων συμμαχιών και συγκεκριμένων περιφερειακών στοχεύσεων.

Σε κάθε περίπτωση, η γεωστρατηγική ανασυγκρότηση της πατρίδας μας, είναι μια διεργασία σύνθετη, εξαιρετικά επείγουσα και ιδιαιτέρως σοβαρή. Ως τέτοια, θα πρέπει να αποκλειστεί πλήρως ακόμη και η ελάχιστη πιθανότητα να επενεργήσει σε αυτήν το δηλητήριο της κυρίαρχης συστημικής στρατηγικής σκέψης που αναπαράγει την ηττοπάθεια, τα φοβικά σύνδρομα και τον συμβιβασμό. Είναι μια σκέψη εξ ορισμού ανίκανη να προσδιορίσει τα κρίσιμα ερωτήματα στα οποία θα πρέπει να απαντά η διαδικασία αυτής της γεωστρατηγικής ανασυγκρότησης, γι’ αυτό είναι και κατ’ εξοχήν ακατάλληλη να αναζητήσει και τις ενδεδειγμένες απαντήσεις. Θα επανέλθουμε…

ΣΑΧΕΛ: Η  Άλλη Όψη του Νομίσματος

2

Α! ΜΕΡΟΣ

Της  Μαρίας Ν. Παπαδοπούλου*

Μια σε βάθος ανάλυση ενός θέματος που θα απασχολήσει την κυβέρνηση, τις Ένοπλες Δυνάμεις και την ελληνική κοινωνία στο άμεσο μέλλον.

Το Μάλι και ο Νίγηρας, είναι από τις πάμφτωχες χώρες του Τρίτου Κόσμου. Στις 195 χώρες, που αριθμούσε το περασμένο έτος τούτος ο πλανήτης, οι δύο αυτές χώρες καταλάμβαναν τις τελευταίες θέσεις.

Αυτό είναι παράδοξο ! Πώς μπορεί να βρίσκονται, κυριολεκτικά σε πλήρη ένδεια,  χώρες πλούσιες σε Χρυσό και σε Ουράνιο, όπως ο Νίγηρας και το Μάλι ?

 

Ο ποταμός Νίγηρας

Όπως φαίνεται, η οικονομική ζωή και των δύο χωρών, εξαρτάται από την γεωργία στον εύφορο νότο. Δηλαδή από το τμήμα τους νότια του ποταμού Νίγηρα που διατρέχει και τις δύο αυτές χώρες. Ούτε όμως το υπόλοιπο  τμήμα τους προς το βορρά, που καταλήγει σε έρημο, μπορείς να το θεωρήσεις αξιοκαταφρόνητο, γιατί εκεί η γη τους είναι πλούσια σε  φυσικούς πόρους και πρώτες ύλες δυσεύρετων μεταλλευμάτων, που εντοπίζονται στις περιοχές ανάμεσα στα  μεταξύ τους  σύνορα. Εκεί, κυριαρχεί το Ουράνιο.

Το άλλο κοινό που έχουν και τα δύο αυτά κράτη είναι ότι,  υπήρξαν Γαλλικές Αποικίες.

Ειδικότερα, από το 1900 έως το 1960, το Μάλι ήταν ενταγμένο στο Γαλλικό Σουδάν.

Διαδρομή ποταμού Νίγηρα

Ο δε Νίγηρας από τα 1900 έως και τα 1958, αποτελούσε τον Γαλλικό Νίγηρα.

Εδώ και πολλά χρόνια. κοντά στα Δυτικά σύνορα του Νίγηρα και τα Ανατολικά σύνορα του Μάλι, είχε εγκατασταθεί η Γαλλική Εταιρεία Areva S.A., που ήταν ένας γαλλικός πολυεθνικός όμιλος-κολοσσός, που ειδικεύονταν στην πυρηνική και τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας κι είχε έδρα της το Παρίσι.

Κύριο αντικείμενο της εν λόγω εταιρείας, στις περιοχές Μάλι και Νίγηρα, ήταν η εξόρυξη μεταλλευμάτων πλούσιων σε Ουράνιο .

Μετά  την πετρελαϊκή κρίση του 1973, που εκτόξευσε την τιμή του πετρελαίου στα ύψη, η Γαλλία, έξυπνα σκεπτόμενη άρχισε να  προσανατολίζεται προς εναλλακτική λύση για την κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της. Η εναλλακτική λύση δεν άργησε να βρεθεί. Ήρθε με την κατασκευή έως το 1988,  των 56  αρχικά πυρηνικών αντιδραστήρων, που στην συνέχεια έγιναν 59. Όλοι τους χρησιμοποιούν ισότοπα του Ουρανίου για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, με την αντίδραση της πυρηνικής σχάσης.

Η παραγωγή καλύπτει  σχεδόν το 80% των αναγκών της χώρας για ηλεκτρική ενέργειας, ενώ έχει καταστήσει την Γαλλία τον μεγαλύτερο καθαρό εξαγωγέα ηλεκτρικής ενέργειας στον κόσμο. Για την παραγωγή αυτή, η Γαλλία χρησιμοποιεί περίπου 10.500 τόνους Ουρανίου κάθε χρόνο  Τουλάχιστον ένα ποσοστό της τάξης του  35%  με 40%  περίπου του αναγκαίου για την Γαλλία  Ουρανίου, προέρχεται από το ορυχεία του Νίγηρα, ο οποίος συγκριτικά με το Μάλι, αλλά και όλους τους υπόλοιπους , θεωρείται ως ο κύριος προμηθευτής σε Ουράνιο της Γαλλίας. Ωστόσο και στο Μάλι, που φημίζεται ιδίως για τα κοιτάσματα χρυσού που διαθέτει, η Areva S.A. εξερευνούσε το κοίτασμα Ουρανίου Saraya East, 80 χιλιόμετρα από τη Φαλέα κι ένα ακόμα στο Γκάο, όπου το δυναμικό της περιοχής σε Ουράνιο, εκτιμάται περίπου σε 5.200 τόνους.

Χάρτης των επαρχιών του Μάλι

Άλλοι προμηθευτές της Γαλλίας σε Ουράνιο είναι ο Καναδάς , η Αυστραλία, το Καζακστάν και η Ρωσία. Από αυτές τις χώρες, σε γενικές γραμμές, συγκεντρώνεται περίπου το 50%  του Ουρανίου που χρειάζεται στην Γαλλία για να λειτουργούν τα πυρηνικά της εργοστάσια και να παράγουν ηλεκτρική ενέργεια. Το άλλο περίπου 45-50% προέρχεται από το Σαχέλ και πρωτίστως από τον Νίγηρα.

Η Areva S.A ανήκε κατά πλειοψηφία στο γαλλικό κράτος, μέσω της Γαλλικής Επιτροπής Εναλλακτικών Πηγών Ενέργειας και Ατομικής Ενέργειας (54,37%), της Banque Publique d’Investissement (3,32%) και του Agence des Participations de l’État (28,83%) καθώς και της  Riclectricité de France , στην οποία η γαλλική κυβέρνηση έχει το πλειοψηφικό πακέτο ιδιοκτησίας, η οποία κατείχε το 2,24% της  Areva S.A.

Ο δεύτερος μεγάλος μέτοχος της Areva S.A., ήταν η Επενδυτική Αρχή του Κουβέιτ.  που κατείχε ένα ποσοστό 4,82% των μετοχών της. Η δε εταιρεία ήταν εισηγμένη στο ευρωπαϊκό χρηματιστήριο Euronext .

Το 2016 αποφασίστηκε η αναδιάρθρωση της Areva κι ύστερα από αυτήν προέκυψε το 2017 , η Orano S.A.

H διάδοχος της Areva S.A., δηλαδή η Orano S.A., ασχολείται με την εξόρυξη, την μετατροπή και τον εμπλουτισμό Ουρανίου, την ανακύκλωση αναλωμένων καυσίμων, την πυρηνική υλικοτεχνική υποστήριξη, τη διάλυση και τη μηχανική του πυρηνικού κύκλου. Είναι κι αυτή μια πολυεθνική εταιρεία. Συμμετοχή με ποσοστό της τάξης του 5%  η κάθε μία, στην νέα εταιρεία απέκτησαν  το 2018 οι Ιαπωνικές  Japan Nuclear Fuel Limited και  Mitsubishi Heavy Industries.

Από τον Αύγουστο του 2019, η Orano S.A. είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος παραγωγός Ουρανίου στον κόσμο με μερίδιο 11% στην παγκόσμια παραγωγή του. Αυτή η εταιρεία πλέον εκμεταλλεύεται τα κοιτάσματα Ουρανίου του Νίγηρα, του Μάλι, του Καναδά και του Καζακστάν.

Οι εργασίες μετατροπής κι εμπλουτισμού του Ουρανίου, που εξορύσσει η εταιρεία  πραγματοποιούνται στις περιοχές Malvési και Tricastin της Γαλλίας.

Είσοδος γραφείων Orano SA

Όπως αντιλαμβάνεται ο μέσος και κοινός νους, τα ορυχεία σε Μάλι και κυρίως στον Νίγηρα, από όπου προέρχεται η μεγάλη παραγωγή του Ουρανίου, είναι ζωτικής σημασίας για τα γαλλικά συμφέροντα, κάτι που όπως θα δούμε παρακάτω ομολογείται κι από την ίδια την Γαλλία.

*

Τουαρέγκ, η Φυλή της Ερήμου

Το κακό είναι ότι στις περιοχές που εντοπίζεται το Ουράνιο, κατοικεί μια φυλή που λέγεται Τουαρέγκ. Η φυλή αυτή είναι διαμοιρασμένη ανάμεσα στο Μάλι και στον Νίγηρα. Βασικά δεν γνωρίζει καν από σύνορα. Για τους Τουαρέγκ πατρίδα τους είναι η αχανής έρημος. Αλλά όχι μόνο αυτό , η φυλή, διεκδικεί και την αυτονομία της κι αυτή η αιτία τους έδωσε γρήγορα το προσωνύμιο «αντάρτες». Επιπλέον, οι πολίτες του Μάλι, πολλοί από αυτούς της φυλής των Τουαρέγκ, ίδρυσαν  ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 2000  κοινοτικές οργανώσεις στις περιοχές εξόρυξης Ουρανίου, όπως η Falea, διαμαρτυρόμενες για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος και την εκροή  των φυσικών πόρων των περιοχών τους στους ξένους.

 

Η Κοιλάδα Τίμια στα Όρη Ααΐρ

Σύμφωνα με τον Dr Jeremy Keenan, του SOAS, University of London: «Το 2004, ο Πρόεδρος Τάντζα του Μάλι, προσπάθησε να προκαλέσει τους Τουαρέγκ σε ενέργειες που θα μπορούσαν να  τους απεικονίσουν στους Αμερικανούς ως «πρώην αντάρτες, που στρέφονται στην τρομοκρατία».  Μάλιστα, σύμφωνα με τις περιγραφές του ίδιου, σε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια, συνελήφθη στην συνέχεια, με την κατηγορία της δολοφονίας, ο τότε αρχηγός των Τουαρέγκ, που είχε υπογράψει για λογαριασμό τους  το 1995 την Συμφωνία Ειρήνης κι υπήρξε κατόπιν υπουργός της κυβέρνησης του Μάλι. Όμως αργότερα, μετά από 13 μήνες από την σύλληψη του αυτή, αφέθηκε ελεύθερος χωρίς κατηγορία. Στο ενδιάμεσο διάστημα όμως, με το πρόσχημα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, το Μάλι έστειλε 150 στρατιώτες να λάβουν ειδική εκπαίδευση στις ΗΠΑ, ώστε να δραστηριοποιηθούν στην συνέχεια στα βουνά της περιοχής Aïr, που θεωρείται το προπύργιο των Τουαρέγκ.

Έκτοτε οι Τουαρέγκ, ζούσαν υπό καθεστώς καταπίεσης και διώξεων και γρήγορα κόλλησε δίπλα στο όνομά τους και η μομφή των «τρομοκρατών».

*

Στις 22 Μαρτίου του 2012 εκδηλώθηκε πραξικόπημα στο Μάλι. Οι πραξικοπηματίες διαμαρτύρονταν για τον  απαράδεκτο τρόπο που συμπεριφέρονταν η κυβέρνηση στους Τουαρέγκ. Όταν πια ανέλαβαν την εξουσία έκλεισαν τα σύνορα της χώρας, επιτρέποντας μόνον την είσοδο σε οργανώσεις ανθρωπιστικής βοήθειας.

Το πραξικόπημα αυτό έδωσε την ευκαιρία στους αντάρτες Τουαρέγκ να καταλάβουν τρεις πόλεις στο Βόρειο Μάλι, τις Κιντάλ, Γκάο και Τομπουκτού και να κηρύξουν την ανεξαρτησία του Αζαγουάντ, μίας περιοχής που περιλαμβάνει τις τρεις περιφέρειες του Βορείου Μάλι.  Αυτές  ακριβώς δηλαδή, που βρίσκονται τα κοιτάσματα Ουρανίου της χώρας κι οι οποίες συνορεύουν εξ ανατολών με τον Νίγηρα, όπου υπάρχουν τα ακόμα μεγαλύτερα κοιτάσματα Ουρανίου, που εκμεταλλευόταν η πρώην Areva SA,νυν Orano SA κι όπου επίσης κατοικούν Τουαρέγκ.

Βέβαια, πρέπει να σημειωθεί ότι, ύστερα από τις κινήσεις των Τουαρέγκ το 2004, που συμμετείχαν στις κοινωνικές ομάδες δράσης, που είχαν συγκροτηθεί, με σκοπό να εκδιώξουν τους ξένους, που εκμεταλλεύονται τον φυσικό πλούτο των περιοχών τους και καθώς οι περισσότεροι από αυτούς είναι μουσουλμάνοι, δόθηκε η ευκαιρία και τα κατάλληλα περιθώρια, ώστε ήδη στο μεσοδιάστημα  και μέχρι την εκδήλωση του πραξικοπήματος του 2012, να τρυπώσουν ανάμεσά τους και να αναπτύξουν, χαμηλού επιπέδου ως τότε , δράση μέλη της ισλαμικής οργάνωσης Άνσαρ Ντιν, οι οποίοι θεωρούνται προσκείμενοι και καθοδηγούμενοι από την  Αλ Κάιντα.

Αυτή ειδικά η συνθήκη με την εμπλοκή της Αλ Κάιντα, διευκόλυνε εξαιρετικά ορισμένους….

*

Έτσι η Γαλλία,  που το 2003 στο πλαίσιο του «Παγκόσμιου Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας», που είχαν ξεκινήσει οι ΗΠΑ, εμφανίστηκε εντελώς αδιάφορη για την τρομοκρατία κι αρνήθηκε κατηγορηματικά να συμμετάσχει στις επιχειρήσεις του Ιράκ, μόλις δέκα χρόνια αργότερα, τώρα,  που κηρύσσονταν η ανεξαρτησία του Αζαγουάντ,  ευαισθητοποιήθηκε κι αποφάσιζε πλέον να αλλάξει την στάση της απέναντι στην τρομοκρατία !

Στις 25.1.2013 Γαλλικά ΜΜΕ , όπως το France 24, βροντοφώναζαν στα άρθρα τους  και καθιστούσαν προς πάσα κατεύθυνση σαφές πως:  «Οι γαλλικές ειδικές δυνάμεις «προστατεύουν» τα ορυχεία ουρανίου του Νίγηρα»….

Για την ιστορία το εν λόγω άρθρο έγραφε : « Η Γαλλία θα στείλει ειδικές δυνάμεις για την προστασία των ορυχείων Ουρανίου του πυρηνικού κολοσσού Areva στο Νίγηρα, σύμφωνα και με άλλα δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης, εν μέσω αυξημένης απειλής ασφάλειας, μετά από επίθεση, τα στρατεύματα μας θα δράσουν υπό τη γαλλική καθοδήγηση για την απομάκρυνση των ισλαμιστών ανταρτών από το γειτονικό Μάλι……………………..…….Σύμφωνα με την εβδομαδιαία Le Point , ο Γάλλος υπουργός Άμυνας Ζαν-Ιβ Λε Ντριάν έδωσε το πράσινο φως για μια ελίτ ομάδα από τις ένοπλες δυνάμεις της Γαλλίας ώστε να ενισχύσει την τοπική ασφάλεια στους δύο χώρους της εταιρείας στο Νίγηρα, πρώην γαλλική αποικία.

Η κίνηση έρχεται εν μέσω αυξημένης απειλής ασφάλειας μετά από επίθεση της Γαλλίας, με σκοπό την απομάκρυνση των ισλαμιστών αυτονομιστών από το Βόρειο Μάλι και  μετά τη θανατηφόρα κρίση ομήρων στην εγκατάσταση αερίου στην Amenas της Αλγερίας, στην οποία οι μαχητές δήλωσαν πως προχώρησαν ως εκδίκηση για τη γαλλική στρατιωτική επέμβαση.

Η απόφαση για την ανάπτυξη στρατευμάτων, ωστόσο, ελήφθη νωρίτερα τον Ιανουάριο, μετά από μια κακή επιχείρηση διάσωσης ενός αιχμάλωτου πράκτορα των γαλλικών πληροφοριών Ντένις Αλέξ στη νότια Σομαλία , σύμφωνα με το Le Point. Ο Άλεξ κρατήθηκε όμηρος από μαχητές εκεί από το 2009.

Είναι η πρώτη φορά που αποστέλλονται κυβερνητικά στρατεύματα στο εξωτερικό για την προστασία μιας εγκατάστασης που ανήκει σε ιδιωτική γαλλική εταιρεία, σύμφωνα με το Le Point, αν και οι Γάλλοι πεζοναύτες έχουν ήδη αναπτυχθεί σε φορτηγά πλοία που ταξιδεύουν στα πειρατικά μολυσμένα νερά του Ινδικού Ωκεανού και του Κόλπου της Γουινέας.

Ουράνιο στην βασική του μορφή     9292 U

Το ουράνιο του Νίγηρα είναι ένα στρατηγικό γαλλικό περιουσιακό στοιχείο….».

Παρόλο όμως. που ο άτυχος Ντενίς Άλεξ, κρατούνταν αιχμάλωτος, από το 2009 μάλιστα, στην εκ διαμέτρου αντίθετη πλευρά της Αφρικής, από αυτήν που θα επιχειρούσαν τα γαλλικά στρατεύματα, δηλαδή την ανατολική της πλευρά, όπου βρίσκεται η Σομαλία, στην Γαλλία μόλις το 2013,  αποφάσισαν να κινητοποιηθούν  για να «σώσουν» τον όμηρο. Κι αυτό συνέβη όταν πια, μετά το πραξικόπημα που έλαβε χώρα το 2012 στην δυτική πλευρά της Αφρικής  δηλαδή στο Μάλι,  οι Τουαρέγκ κατέλαβαν τις βόρειες περιοχές της χώρας και κήρυξαν την ανεξαρτησία τους. Η ανεξαρτησία αυτή, κατά πως φαίνεται, ήταν που έδωσε την αναγκαία ώθηση σε κάποιους στην Γαλλία, που οσμισθέντες τον επερχόμενο κίνδυνο, άρχισαν για πρώτη φορά να ανησυχούν σοβαρά πώς  το αυτονομιστικό κίνημα των Τουαρέγκ, ύστερα από την αυτονόμηση των εδαφών του Βόρειου Μάλι που διακήρυξε, πιθανό στόχο του να είχε την συνέχιση της αυτονομιστικής του πορεία, προχωρώντας πλέον προς τον δυτικό Νίγηρα, όπου στο βόρειο τμήμα αυτής της χώρας, όπως ήδη είπαμε,  κατοικούν επίσης Τουαρέγκ κι όπου βρίσκονται τα πολύτιμα Γαλλικά ορυχεία εξόρυξης, σε μεγάλες ποσότητες, του εξίσου πολύτιμου για την οικονομία της Γαλλίας, Ουρανίου.

Έτσι καταλήξαμε τα Γαλλικά στρατεύματα να προετοιμάζονται να επιχειρήσουν στο Δυτικό Σαχέλ με την πρόφαση της γαλλικής ευαισθησίας για τον όμηρο που ωστόσο κρατούνταν αιχμάλωτος  στο Ανατολικό Σαχέλ.

Ο αρχηγός της στρατιωτικής χούντας του Μάλι,  Αμαντού Χαγιά Σανόγκο, ανακοινώνει τη συμφωνία αποχώρησης από την εξουσία

Όσο για τον δυστυχή Γάλλο όμηρο, Αλέξ Ντενίς, δεν πήγαν καλά τα πράγματα για αυτόν.  Μόλις ξεκίνησαν την εισβολή στο Μάλι τα Γαλλικά στρατεύματα, ήδη από την 17.1.2013  τον εκτέλεσε η σομαλική  τρομοκρατική ομάδα al Shabaab, που τον κρατούσε ως τότε για 4 χρόνια όμηρο. Τα ίδια τα γεγονότα απέδειξαν ότι η ζωή ενός ανθρώπου είναι πολύ λίγη για να συγκριθεί μπροστά σε κάποια γραμμάρια Ουρανίου…

*

Ας επανέλθουμε όμως στο Μάλι….

Λίγο πριν  τις πιο πάνω δημοσιεύσεις στο France24, τον Ιανουάριου του 2013, είχαν μεσολαβήσει κάποιες  άλλες εξελίξεις  στην χώρα… Αυτές, ως επί τω πλείστον, ακολούθησαν  χρονικά  κι έπονταν του πραξικοπήματος  της 22ας Μαρτίου 2012, που έδωσε τα περιθώρια στους Τουαρέγκ να κηρύξουν την ανεξαρτησία του Αζαγουάντ, δηλαδή όλου του Βόρειου Μάλι.

Ο Επικεφαλής του Πραξικοπήματος ονόματι Αμαντού Χαγιά Σανόγκο , υπέγραψε την συμφωνία ECOWAS.

Η συμφωνία υπογραφόταν την ίδια ακριβώς ημέρα, δηλαδή στις 6 Απριλίου 2012, που το Αζαγουάντ κήρυττε την ανεξαρτησία του.

Η συμφωνία προέβλεπε άρση του εμπάργκο κι αμνηστία στους πραξικοπηματίες εφόσον παρέδιδαν την εξουσία.

 

Ιμπραΐμ Μπουμπακάρ Κεϊτά-

Πρόεδρος Μάλι 9ος/2013- 8ος/2020

Ο Αμαντού Χαγιά Σανόγκο, ο αρχηγός δηλαδή του πραξικοπήματος, δύο ημέρες αργότερα στις 8 Απριλίου του 2019, παραιτούνταν από Πρόεδρος της χώρας και στις 19 Απριλίου 2012 αυτοεξορίστηκε. Εγκατέλειψε μόνος του κι οικειοθελώς το Μάλι περνώντας στην γειτονική Σενεγάλη.

Από ότι υποδηλώνουν βάσιμα τα ίδια τα γεγονότα, το πραξικόπημα, που στην ουσία διήρκησε λιγότερα από 1 μήνα, έγινε με σκοπό να δώσει στους καταπιεσμένους Τουαρέγκ την δυνατότητα να αυτονομηθούν, επικαλούμενοι πλέον ανεξαρτησία του Αζαγουάντ….

 Στις 20 Αυγούστου πια του 2012, σχηματίστηκε προσωρινή-μεταβατική κυβέρνηση, για  όσο από το Μάλι είχε απομείνει μέχρι τούδε ως επικράτεια. Μετά από μια αναγκαία προεκλογική περίοδο, τον Σεπτέμβριο του 2013 οι εκλογές που μεσολάβησαν ανέδειξαν ως νέο Πρόεδρο της Χώρας τον πρώην, από το 1994 έως το 2000, πρωθυπουργό της χώρας , Ιμπραΐμ   Μπουμπακάρ   Κεϊτά.

Ο τελευταίος στις 12 Αυγούστου 2018  επανεξελέγη στον δεύτερο γύρο των Προεδρικών εκλογών που διεξήχθηκαν στο Μάλι, με ποσοστό 67,17% έναντι 32,83% του αντιπάλου του.

Αλλά του Ιμπραΐμ  Μπουμπακάρ  Κεϊτά.  δεν του έμελλε να ολοκληρώσει την 2η θητεία του. Αυτό γιατί τον Αύγουστο του 2020 εκδηλώθηκε  εκ νέου πραξικόπημα στην χώρα, που τον εκδίωξε από την εξουσία . Στην συνέχεια δε, μέσα στους επόμενους εννέα μήνες, δηλαδή έως τον Μάϊο του 2021 εκδηλώθηκε και δεύτερο πραξικόπημα.

Ο Συντ/χης Ασιμί Γκοϊτά, ανέλαβε από τον Μάϊο 2021 μέχρι σήμερα τον έλεγχο του Μάλι

Συγκεκριμένα , ο συνταγματάρχης Ασιμί Γκοϊτά, που είχε οριστεί αντιπρόεδρος με το πρώτο πραξικόπημα του Αυγούστου 2020, στο δεύτερο πραξικόπημα του Μαϊου 2021 έριξε τον έως τότε χουντικό Πρόεδρο κι αυτοδιορίστηκε  πλέον ως Πρόεδρος του Μάλι.

Ο Ασιμί Γκοϊτά, μέσα σε μια χώρα που την μαστίζει πλέον η ένοπλη βία και το τζιχαντιστικό χάος, για το οποίο γίνεται αναφορά αργότερα, υπόσχεται να μεταρρυθμίσει το Μάλι και να το  οδηγήσει στα ασφαλή νερά μιας εκλογικής διαδικασίας. για την ανάδειξη του επόμενου νέου Προέδρου του.

Σύμφωνα με το  διεθνές think tank International Crisis Group, με έδρα τις Βρυξέλλες : «…Για να αξιοποιήσουν στο έπακρο αυτήν την μετάβαση, οι πολιτικές δυνάμεις μπορούν ακόμη να ξεκινήσουν εκλογικές μεταρρυθμίσεις, να ολοκληρώσουν αυτήν την περίοδο, με διαφανείς εκλογές, να φέρουν κοντά φορείς της πολιτικής και της κοινωνίας των πολιτών και να ξεκινήσουν εθνικές διαβουλεύσεις σχετικά με τον εντοπισμό και την υπέρβαση των παραγόντων μπλοκαρίσματος….» . Ωστόσο, πέρα από τα ευχολόγια, σύμφωνα με το ίδιο think tank : «…..οι διεθνείς εταίροι, που συνεχίζουν να προτιμούν την καταπολέμηση της τρομοκρατίας και όχι την υποστήριξη των μεταρρυθμίσεων στη διακυβέρνηση, έχουν δείξει τα όρια της δράσης τους.».

Από ότι ήδη διαφαίνεται. από το παραπάνω σχόλιο του International Crisis  Group,  από το μακρινό  εκείνο δημοσίευμα του France24 που προανήγγειλε τον Ιανουάριο του 2013 την προστασία, από τις Γαλλικές δυνάμεις, των ορυχείων Ουρανίου στον Νίγηρα και την σχεδιαζόμενη επέμβαση τους στο Μάλι μέχρι και τον φετινό Μάϊο, οπότε εξελίχθηκε το πρόσφατο στρατιωτικό πραξικόπημα, πολλά είχαν πλέον αλλάξει…

Αλλά καλύτερα ας δούμε τι έγινε  όταν τα στρατεύματα της Γαλλίας, στάλθηκαν να προστατεύσουν τα πολύτιμα ορυχεία  εξόρυξης Ουρανίου. που εκμεταλλευόταν η Γαλλική ιδιωτική εταιρεία Areva S.A.  και  τώρα πια η διάδοχος της  Orano S.A. Ειδικότερα, ας εξετάσουμε, στα βασικά τους σημεία, τα επιμέρους γεγονότα, που μεσολάβησαν από την χρονική στιγμή που τα Γαλλικά στρατεύματα έλαβαν την εντολή να επέμβουν στις περιοχές του Μάλι, όπου οι Τουαρέγκ είχαν διακηρύξει από τον Απρίλιο του 2012 την ανεξαρτησία του Αζαγουάντ, δηλαδή του Βόρειου τμήματος της χώρας…

Καταρχάς, η Γαλλική κυβέρνηση, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι εν λόγω  στρατιωτικές της επιχειρήσεις, απέσυρε ήδη από το 2012 τα Γαλλικά στρατεύματα που είχε στείλει στο Αφγανιστάν να συνδράμουν τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ,  μεταφέροντας πλέον τις στρατιωτικές της δυνάμεις στο Μάλι.

Γαλλικά στρατεύματα του Δυτικού Σαχέλ, ανέλαβαν υπό την αιγίδα του ΟΗΕ στρατιωτικές επιχειρήσεις στο Μάλι

Αυτές μόλις μετακόμισαν  στον Νίγηρα, όπως ήταν ήδη προγραμματισμένο,  πολύ σύντομα προχώρησαν κι εισήλθαν στο διπλανό Βόρειο Μάλι με τις ευλογίες  μάλιστα και την έγκριση του ΟΗΕ, που ύστερα από τις επιστάμενες προσπάθειες της,   έδωσε στην Γαλλία ήδη από τον Δεκέμβριο 2012   την σχετική έγκριση.

Η έγκριση αυτή δόθηκε από τον ΟΗΕ, ύστερα κι από σχετικό αίτημα της προηγούμενης και «φιλικής»  προς τα Γαλλικά συμφέροντα, κυβέρνησης της  Μπαμόκο, που έδρευε στην ομώνυμη πρωτεύουσα  του Μάλι. Την κυβέρνηση αυτή όμως,  κατόπιν πρόλαβε να την ανατρέψει το πραξικόπημα του Μαρτίου 2012 , με επικεφαλής του τον Αμαντού Χαγιά Σανόγκο, που στην συνέχεια, όπως ειπώθηκε παραπάνω, αυτοεξορίστηκε στην Σενεγάλη…

Μάλιστα, η εν λόγω κυβέρνηση, είχε ήδη πριν το πραξικόπημα του Απριλίου 2012, προλάβει να υπογράψει Συνθήκη Αμυντικής Συνεργασίας με την Γαλλία κι αυτό, σε κάθε περίπτωση έδινε στην Γαλλία το δικαίωμα να επέμβει με τις στρατιωτικές της δυνάμεις στο Μάλι. Ποιος ξέρει, ίσως αυτή η αμυντική συνθήκη και τα όσα προοιώνιζε για το Μάλι, να ήταν και η αιτία που οδήγησε στο πραξικόπημα του 2012…

Ωστόσο. η ύφεση στην οικονομία της, που αντιμετώπιζε η Γαλλία την συγκεκριμένη ειδικά χρονική περίοδο, ως συνέπεια της διεθνούς  οικονομικής κρίσης που είχε ξεσπάσει ήδη από το 2008, δεν της επέτρεπε να συντηρήσει μόνη της  πολυέξοδες και δαπανηρές στρατιωτικές επιχειρήσεις . Αυτός, ήταν ο βασικός λόγος, σύμφωνα με την Γερμανική εφημερίδα Deutsche Welle,, που οδήγησε την Γαλλία,  ήδη από τα τέλη του 2012, να προστρέξει σε βοήθεια του ΟΗΕ, ζητώντας να αποσταλούν ειρηνευτικές δυνάμεις του Οργανισμού  στο Μάλι.

*

 Σύμφωνα με την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (UNHCR) σε πρόσφατη Αναφορά της στις 21 Σεπτέμβριου 2021, περιγράφεται η κατάσταση που έχει πλέον σήμερα διαμορφωθεί, μετά από εκείνη την είσοδο του 2013 των Γαλλικών στρατευμάτων στο Μάλι, ως ακολούθως  :

«Οι περιοχές του Σαχέλ φιλοξενούν από το 2012 περίπου 61.348 πρόσφυγες από το Μάλι. Αυτοί, ζουν κυρίως, στις περιοχές Αγιόρου, Αμπάλα, Οουλάμ και σε αρκετά χωριά στην περιοχή Ταχούα, μετά το κλείσιμο της Δομής Φιλοξενίας Προσφύγων (Ιντικάνε) καθώς και στην πρωτεύουσα της Νιαμέι.

Το ραγδαία επιδεινούμενο πλαίσιο ασφάλειας έχει προκαλέσει αυξημένες εσωτερικές ροές εκτοπισμού με αυξανόμενο αριθμό κάθε μήνα. Μέχρι σήμερα, υπάρχουν περίπου 157.804 εκτοπισμένοι και στις δύο περιοχές.

Η παρουσία ένοπλων ομάδων πέρα ​​από τα σύνορα έχει προκαλέσει τον αναγκαστικό εκτοπισμό περισσότερων από 11.423 πολιτών από την Μπουρκίνα Φάσο προς τον Νίγηρα.»

*

Όλα αυτά συνέβησαν διότι, όπως αναφέρεται στο προαναφερθέν άρθρο της  DW, που δημοσιεύτηκε στις 16.1.2013, με τον τίτλο «Τα συμφέροντα πίσω από την παρέμβαση της Γαλλίας στο Μάλι» , ενώ η Εταιρεία Απειλούμενων Λαών (STP), επί ματαίω,  ήδη από το 2013 ,καλούσε την Γαλλία να παρουσιάσει ένα ρεαλιστικό σχέδιο για την επίτευξη των στόχων της, επιμένοντας ο εκπρόσωπός της Ulrich Delius πως: «Εξάλλου, οι Ισλαμιστές θα χρησιμοποιήσουν την παλιά τους στρατηγική και θα αποσυρθούν γρήγορα προκειμένου να ανασυνταχθούν με την προστασία των βουνών και των σπηλαίων», εντούτοις η κυβέρνηση του τότε Γάλλου Προέδρου Φρανσουά Ολάντ, αγνοούσε τις προτροπές κι αρνούνταν τις προειδοποιήσεις, επιμένοντας εμφατικά πως τα συμφέροντα ασφάλειας της Γαλλίας,  την επιτάσσουν στην  απόφασή της να επέμβει, ώστε το Παρίσι να δράσει νωρίς για να αποτρέψει τους αντάρτες στη Δυτική Αφρική να αποτελέσουν κίνδυνο για την Ευρώπη.

Τα ίδια τα γεγονότα απέδειξαν πέραν πάσης αμφιβολίας την αναποτελεσματικότητα της Γαλλίας να επιτύχει τους μεγαλεπήβολους στόχους που είχε θέσει.

Η επέμβαση των Γαλλικών στρατευμάτων στο Μάλι, με το πρόσχημα να μην τεθούν σε κίνδυνο τα Ευρωπαϊκά συμφέροντα,  ακροβατούσε απλώς στο λεπτό νήμα μιας αυτοεκπληρούμενης προφητείας  κι εντέλει έγινε η αιτία που προκάλεσε τα όσα δεινά η τότε Γαλλική κυβέρνηση θεωρητικώς ισχυρίζονταν πως προσπαθούσε να αποτρέψει.

Τ

Τζιχαντιστές του ISGS, που προσέλκυσε ο πόλεμος, που δρούν υπό το πρόσχημα της προστασίας των μουσουλμανικού θρησκεύματος πληθυσμών του Σαχέλ

Κατά πως εξελίχθηκαν έως πρότινως τα πράγματα, ύστερα από την είσοδο στο Μάλι των Γαλλικών στρατευμάτων και μαζί τους των ειρηνευτικών δυνάμεων, που η Γαλλία πέτυχε στα τέλη του 2012 να στείλει προς συνδρομή της ο ΟΗΕ, οι δράσεις των αντάρτικων ομάδων  όχι μόνον δεν αποτράπηκαν, αλλά αντιθέτως επιτάθηκαν, αποχαλινώθηκαν κι αιμοδότησαν το εγχώριο και το αλλοδαπό τζιχαντιστικό κίνημα, το οποίο, όπως γνωρίζουμε όλοι, ζητάει σάρκα για να τραφεί !

Τώρα πλέον ολόκληρη η Ευρώπη, βρίσκεται προ εκβιαστικών διλημμάτων και καλείται να υποστεί τις συνέπειες ενός πολέμου που ενέσκηψε κάποτε για να προστατευτούν τα ιδιωτικά γαλλικά συμφέροντα της Areva SA  και σήμερα της  Orano SA.

Και για να προστατευτούν αυτά ειδικά τα συμφέροντα, ολόκληρη η Ευρώπη τελεί υπό την σοβαρή πλέον σήμερα ανησυχία  πως  βρίσκεται, αυτήν την φορά από τον Νότο της, ενώπιον  ενός νέου κινδύνου προσφυγικών ροών, που προκάλεσε ο συγκεκριμένος πόλεμος .

Αν κι εδώ στην Ελλάδα, έχοντας να αντιμετωπίσουμε τις εξ ανατολών ροές, δύσκολα προβλέπετε να δούμε Malians στις περιοχές μας, εντούτοις κάποιες χώρες της κεντρικής και δυτικής Νότιας Ευρώπης, άρχισαν να βλέπουν δείγματα προσφύγων, που επιχειρούν να περάσουν τα σύνορα τους..

Μην ξεχνάμε ότι στο παρελθόν, η ανθρωπογεωγραφία της Ευρώπης άλλαξε πλείστες όσες φορές. εξαιτίας των μεταναστατευτικών μετακινήσεων διαφόρων λαών ( Μογγόλων, Ούνων, Αβάρων, Βίκινγκς κλπ), που  κατάφεραν εντέλει να ξεριζώσουν συθέμελα άλλοτε κραταιές αυτοκρατορίες.

Φράγκοι, Σάξονες και γενικά τα Γερμανικά φύλα, που κατέβαιναν σωρηδόν από τον Σκανδιναβικό βορρά προς την υπόλοιπη Ευρώπη , μεταξύ 1ου και 5ου αιώνα μ.Χ., οδηγώντας σχεδόν στα όρια του εκμηδενισμού λαούς όπως οι Κέλτες ,ισοπέδωσαν κυριολεκτικά στο πέρασμα τους ολόκληρη την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, διαιρώντας την κι εξαφανίζοντας κυριολεκτικά από τον χάρτη, όλο το Δυτικό τμήμα της. Οι σύγχρονοι απόγονοι τους έχουν επίγνωση του κινδύνου
που φέρνουν μαζί τους ανάλογες μετατοπίσεις πληθυσμών…

Πρόσφυγες από το Μάλι σε δομές φιλοξενίας του UNHCR στον Νίγηρα

Ας ληφθεί υπόψιν ότι, το Μάλι αριθμεί 20,25 εκατομμύρια πληθυσμού, ο Νίγηρας 21,24 εκατομμύρια πληθυσμού, το Τσάντ 14,63 εκατομμύρια , η Μπορκίνα Φάσο 20,9 εκατομμύρια ψυχές και η Μαυριτανία άλλες 4,65  ψυχές. Δηλαδή όλο το Δυτικό Σαχέλ αριθμεί συνολικά περίπου 81,67 εκατομμύρια πληθυσμό.

Επομένως, οι επιθετικές πολιτικές για την διαφύλαξη των πολύτιμων γαλλικών ιδιωτικών κοιτασμάτων Ουρανίου κι η είσοδος αυτή των Γαλλικών στρατευμάτων, σε Μάλι και Νίγηρα, έγιναν τελικά η αιτία που έθεσε κάτω από χαώδεις καταστάσεις, απίστευτης βίας, 88,67 εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές, γιατί προσέλκυσε, τρομοκρατικές ισλαμικές φονταμενταλιστικές ομάδες, που προσερχόμενες από όλες πλέον τις κατευθύνσεις, ξεκίνησαν να μπαίνουν στο Δυτικό Σαχέλ. Μπαίνοντας δε, και βρίσκοντας οργωμένο πλέον το έδαφος, συσπείρωσαν γύρω τους μεγάλο τμήμα των πάμφτωχων κι εξαθλιωμένων αφρικανικών λαών, ξεκινώντας κατόπιν  μια ανελέητη τζιχάντ που μετέτρεψε όλη την  ευρύτερη περιοχή κι ειδικά το Δυτικό Σαχέλ σε πραγματικό κολαστήριο, που εκτοπίζει συνεχώς κι εκδιώκει σταθερά  εκατοντάδες χιλιάδες απλών Μalians πολιτών, αλλά και Τουαρέγκ από τις εστίες τους, ενώ  τώρα πλέον οδηγεί σε μετακίνηση όλων των πληθυσμών της ευρύτερης περιοχής.

Χιλιάδες άμαχοι, έχουν πέσει σε μια απίστευτη δίνη ενός φαύλου κύκλου και θύματα ενός πολέμου από εκείνους που δεν τελειώνουν ποτέ , μόνον ζητούν αίμα, σάρκα και νέα θύματα για να ικανοποιήσουν την δίψα τους κι εξωθούνται μακριά από τις περιοχές τους, λόγω των μαχών που διεξάγονταν καθημερινά, μεταξύ Γαλλικού στρατού και τζιχαντιστικών τρομοκρατικών οργανώσεων, όπως ο ISGS -παρακλάδι του ISIS-  ή η Μπόκο Χαράμ ή η Αλ Νούρσα που καθοδηγείται από την Αλ Κάϊντα και  πολλών άλλων  μικρότερων σαλαφιστικών υποομάδων ή  μεμονωμένων μαχητών, που δρουν ανεξέλεγκτα στις περιοχές.

*Η Μαρία Ν. Παπαδοπούλου είναι Δικηγόρος

ΑΥΡΙΟ ΤΟ Β! ΜΕΡΟΣ

 

Διπλωματικές πηγές για την αμυντική συμφωνία: Οι ΗΠΑ καταδικάζουν το τουρκικό casus belli

0

Την ουσιαστική καταδίκη του casus belli εκ μέρους της Ουάσινγκτον και την περαιτέρω θωράκιση της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας προκρίνουν διπλωματικές πηγές διερμηνεύοντας το περιεχόμενο της νέας συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) που υπέγραψαν Ελλάδα και ΗΠΑ στην αμερικανική πρωτεύουσα.

Την ουσιαστική καταδίκη του casus belli εκ μέρους της Ουάσινγκτον και την περαιτέρω θωράκιση της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας προκρίνουν διπλωματικές πηγές διερμηνεύοντας το περιεχόμενο της νέας συμφωνίας Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) που υπέγραψαν Ελλάδα και ΗΠΑ στην αμερικανική πρωτεύουσα.

Διαβάστε ακόμη: Eπιστολή Μπλίνκεν προς Μητσοτάκη: Τα διπλωματικά κέρδη της Ελλάδας

Αναλυτικά, οι ίδιες πηγές σημειώνουν επτά σημεία που προωθούν, όπως αναφέρουν, τα ελληνικά συμφέροντα.

1. Επιβεβαιώνεται από τις ΗΠΑ ο στρατηγικός και σταθεροποιητικός ρόλος της Ελλάδας στην περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής.

Όπως είναι γνωστό και όπως αποδεικνύουν οι αναδυόμενες συμμαχίες (QUAD, AUKUS), οι ΗΠΑ αποδεσμεύονται από την Ευρώπη και  βασική προτεραιότητα είναι η περιοχή του Ινδό-Ειρηνικού.

Στο πλαίσιο αυτό, οι ΗΠΑ επιλέγουν την Ελλάδα, ως μια από τις ελάχιστες ευρωπαϊκές χώρες, στις οποίες επενδύουν για το μέλλον, ενισχύοντας το γεωπολιτικό και στρατηγικό τους αποτύπωμα, με συμβατική δέσμευση που θα ακολουθηθεί ανεξαρτήτως του ενοίκου του Λευκού Οίκου, καθώς είναι τουλάχιστον πενταετής η διάρκεια της συμφωνίας.

Η μεγαλύτερη διάρκεια είναι προφανές ότι επιτρέπει στη συμφωνία να μην εξαρτάται από τη συγκυρία της στιγμής στις σχέσεις των ΗΠΑ με άλλα κράτη της περιοχής και προσδίδει μακροπρόθεσμα χαρακτηριστικά στη δέσμευσή τους να επενδύσουν γεωπολιτικά και στρατηγικά στην Ελλάδα.

Επισημαίνεται ότι την ίδια ώρα  που οι ΗΠΑ επενδύουν στην Ελλάδα, σε αντιδιαστολή και σε αντίθεση με το παρελθόν, δεν υπάρχει αντίστοιχη κίνηση προς την Τουρκία.

Οι ΗΠΑ, για πρώτη φορά δεν μας βάζουν στο “ίδιο καλάθι”.

Αντιθέτως, οι ΗΠΑ δεν πτοούνται από την προκλητική συμπεριφορά της Τουρκίας και δε διστάζουν να αναπτύξουν τις δυνάμεις τους στην Ελλάδα.

Η επιλογή της Αλεξανδρούπολης υποδηλώνει μεταξύ άλλων την αμερικανική βούληση ενίσχυσης της ασφάλειας της Νοτιο-Ανατολικής Ευρώπης, αλλά με παράκαμψη των Στενών, με ό,τι οφέλη αυτό συνεπάγεται για τη περιοχή του Έβρου και ευρύτερα της Θράκης.

Η διμερής σχέση έχει περάσει σε επίπεδο χωρίς σύγκριση στην διακοσαετή ιστορία των δύο κρατών.

2. Η κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα της χώρας θωρακίζεται περαιτέρω, τόσο μέσω της ρητής αναφοράς στο κείμενο της συμφωνίας, αλλά και της παρουσίας αμερικανικών δυνάμεων σε περιοχές κλειδιά, όπως ο Έβρος ή η Κρήτη.

Η Αμερικανική πλευρά επιβεβαιώνει, τρεις δεκαετίες μετά την αρχική συμφωνία, σε ένα εντελώς διαφορετικό γεωπολιτικό περιβάλλον πλέον,  την προστασία της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας.

Στην επιστολή αναφέρεται επί λέξη ότι η νέα Συμφωνία “επεκτείνει την στρατηγική αμυντική μας εταιρική σχέση” και “έμπρακτα καταδεικνύει την σταθερή μας αποφασιστικότητα για προάσπιση κυριαρχίας εδαφικής ακεραιότητας  κατά απειλητικών δράσεων και ένοπλων επιθέσεων”.

3. Οι ΗΠΑ ουσιαστικά καταδικάζουν το casus belli για πρώτη φορά σε συμβατικό κείμενο.

Με την επιβεβαίωση της απόφασης για αμοιβαία προστασία της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας κατά ενεργειών που απειλούν την ειρήνη περιλαμβανομένης της ένοπλης επίθεσης, καθώς και με τη  δέσμευση των δυο πλευρών  να αποτρέψουν τέτοιες ενέργειες, αλλά  και να αντιταχθούν σε αυτές, είναι η πρώτη φορά που αποτυπώνεται σε συμβατικό κείμενο με τις ΗΠΑ η ουσιαστική απόρριψη της τουρκικής επεκτατικής πολιτικής (το casus belli είναι του 1995, άρα μετά την υπογραφή της MDCA).

4. Οι ΗΠΑ επενδύουν σε Ελληνικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις σε καίριες περιοχές στρατηγικής σημασίας, όπως ο Έβρος και η Κρήτη.

Η επιλογή στρατοπέδου πλησίον της Αλεξανδρούπολης και του Ναύσταθμου της Σούδας, στη συνέχεια των γεγονότων του Έβρου, του “τουρκο-λιβυκού μνημονίου” και των προκλήσεων της Τουρκίας στις περιοχές αυτές, ενισχύει το αμερικανικό αποτύπωμα σε περιοχές καίριας σημασίας για την χώρα μας.

Παράλληλα, όμως επιτρέπει την χρήση των εκσυγχρονισμένων  εγκαταστάσεων από τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις.

Βασικοί κανόνες για κάθε επένδυση είναι η σταθερότητα και η προοπτική ότι η επένδυση θα αποδώσει σε βάθος χρόνου.

Στην κατεύθυνση αυτή, η πενταετία θα επιτρέψει την έγκριση των κονδυλίων από το Αμερικανικό Κογκρέσο.

Εξάλλου, η αρχική συμφωνία του 1990 είχε οκταετή διάρκεια και προβλεπόταν περίοδος 17 μηνών για τον τερματισμό της, εφόσον καταγγέλλονταν από μία πλευρά.

Η συμφωνία είναι πενταετής, με περίοδο “χάριτος”, εφόσον μία από τις δύο πλευρές την καταγγείλει, δύο ετών.

5. Η συμφωνία με τις ΗΠΑ, λίγες ημέρες μετά την συμφωνία με τη Γαλλία, καθώς και τις συμφωνίες με τα ΗΑΕ, δημιουργούν μια ασπίδα προστασίας για την Ελλάδα, η οποία υπερβαίνει δεσμεύσεις σε πολυμερή σχήματα.

Στρατηγικοί σύμμαχοι της Ελλάδας επενδύουν διμερώς στην χώρα μας, ενισχύοντας υπάρχουσες δεσμεύσεις στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ,  υποδηλώνοντας έτσι την ιδιαίτερη σημασία που αποδίδουν στην προστασία και ευημερία της χώρας μας.

Παράλληλα στρατηγικοί σύμμαχοι, εκτός των πολυμερών σχημάτων, όπως τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα επενδύουν στην άμυνα της Ελλάδας, ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για ενίσχυση των δεσμών με άλλους εταίρους.

6. Η Ελλάδα καθίσταται κρίσιμος παράγοντας στον πυρήνα της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης, ενισχύει την Ευρωπαϊκή Άμυνα και παράλληλα ενδυναμώνει τον διατλαντικό δεσμό, τηρώντας στο ακέραιο τις συμμαχικές της δεσμεύσεις στο ΝΑΤΟ.

Η συμφωνία με την Γαλλία ενδυναμώνει την θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη.
Παράλληλα, η Ελλάδα, με την αγορά στρατιωτικού εξοπλισμού προηγμένης τεχνολογίας, συνεισφέρει στην κατανομή των βαρών μεταξύ Ευρωπαίων συμμάχων και των ΗΠΑ εντός του ΝΑΤΟ. Επίσης ενισχύονται οι αμυντικές δυνατότητες τόσο της ΕΕ, όσο και του ΝΑΤΟ.

Η συμφωνία με τις ΗΠΑ αποτελεί απόδειξη ότι η στρατηγική σχέση της Ελλάδας με τις ΗΠΑ παραμένει ακέραια και δυναμική.

Οι δύο συμφωνίες αλληλοσυμπληρώνονται και δεν είναι ανταγωνιστικές. Αποτελούν σημεία σταθμούς στις προσπάθειες που καταβάλλει η Ελλάδα για την Ευρωπαϊκή, καθώς και την Ευρω-Ατλαντική ασφάλεια.

Η Ελλάδα εργάζεται για την περαιτέρω ενδυνάμωση των σχέσεων ΕΕ-ΗΠΑ, σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένης της ασφάλειας, ενισχύοντας τον γεωστρατηγικό της ρόλο στη σταθερότητα της περιοχής.

7. Η συμφωνία επιτρέπει την επέκταση του Αμερικανικού αποτυπώματος, συμπεριλαμβανομένων άλλων νησιών, στο μέλλον.

Η συμφωνία δεν αποκλείει την μελλοντική αμερικανική παρουσία στα Ελληνικά νησιά, πέραν της Κρήτης.

Αντιθέτως, υπάρχει ρητή πρόβλεψη στη συμφωνία για επέκταση και σε άλλες εγκαταστάσεις.

Στην παρούσα συγκυρία, η Αμερικανική πλευρά, για λόγους στρατηγικούς που αφορούν τις αμερικανικές γεωγραφικές επιλογές γενικότερα, αλλά και  για οικονομικούς λόγους, δεν επιθυμούσε, στην παρούσα τουλάχιστον συγκυρία, να δεσμευτεί άμεσα για άλλες περιοχές.

Τίποτα δεν εμποδίζει την αναθεώρηση της συμφωνίας με την αύξηση των τοποθεσιών, εφόσον το επιβάλουν οι συνθήκες.

“Καθημερινή”

Αυτή είναι η επιστολή του Άντονι Μπλίνκεν στον Πρωθυπουργό της Ελλάδας: Δέσμευση για αμοιβαία προστασία (φωτοτυπία)

0

Oι υπουργοί Εξωτερικών ΗΠΑ και Ελλάδας, Άντονι Μπλίνκεν και Νίκος Δένδιας, συνυπογράφουν την αμυντική συμφωνία στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Department photo by Freddie Everett


Πιστεύουμε ακράδαντα στον σεβασμό της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας καθώς και των κυριαρχικών δικαιωμάτων και των δικαιοδοσιών σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας, η κυβέρνηση του Τζο Μπάιντεν δεσμεύεται να διασφαλίσει τη σταθερότητα και την ευημερία σε ολόκληρο την Ανατολική Μεσόγειο”.

Τα παραπάνω τονίζει ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, στην επιστολή που του έστειλε και η οποία συνοδεύει τη Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA).

Σημειώνει ο Αμερικανός υπουργός:

“Η πρόσφατα ενημερωμένη MDCA εμφανίζει προφανώς την απόλυτη αποφασιστικότητα μας για αμοιβαία διασφάλιση και προστασία της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας των χωρών μας από ενέργειες που απειλούν την ειρήνη, συμπεριλαμβανομένης της ένοπλης επίθεσης ή της απειλής”.

Γράφει: “Οι Ηνωμένες Πολιτείες βλέπουν την Ελλάδα ως σταθερό σύμμαχο και εταίρο του ΝΑΤΟ. Επικροτούμε τον ρόλο της Ελλάδας ως περιφερειακού ηγέτη και πυλώνα σταθερότητας. Οιι ΗΠΑ παραμένουν προσηλωμένες στην υποστήριξη της ευημερίας, της ασφάλειας και της δημοκρατίας της Ελλάδας”.

Σύμφωνα με τον Αμερικανό υπουργό: “Η αναθεώρηση της MDCA επιβεβαιώνει τη δέσμευση για επέκταση της στρατηγικής αμυντικής εταιρικής σχέσης για τη διατήρηση ισχυρών, ικανών και διαλειτουργικών στρατών με σκοπό τη συμβολή στην ασφάλεια και των δύο χωρών καθώς και τη σταθερότητα στην περιοχή”.

Στην επιστολή προς τον κ. Μητσοτάκη, ο κ. Μπλίνκεν χαρακτηρίζει τη χώρα μας «περιφερειακό ηγέτη» και «πυλώνα σταθερότητας», μια αναφορά που υποδηλώνει την πεποίθηση ότι η Ελλάδα μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο στην προώθηση της ευρωπαϊκής προοπτικής των Δυτικών Βαλκανίων, αλλά και να ενεργήσει ως παράγων σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής.

Παράλληλα, η επιστολή επιβεβαιώνει τις άριστες διμερείς σχέσεις, οι οποίες, όπως αναφέρει, «έχουν φτάνουν σε νέα ύψη».

Όλο το κείμενο της επιστολής ακολουθεί:

Αγαπητέ Πρωθυπουργέ

Οι ΗΠΑ βλέπουν την Ελλάδα ως σταθερό σύμμαχο και εταίρο του ΝΑΤΟ, ένα δεσμό με την Ελλάδα που ενισχύθηκε από τα 200 χρόνια φιλίας μεταξύ των εθνών μας και τις σχέσεις μεταξύ των λαών μας.

Επικροτούμε τον ρόλο της Ελλάδας ως περιφερειακό ηγέτη και πυλώνα σταθερότητας. Οι ΗΠΑ παραμένουν προσηλωμένες στην υποστήριξη της ευημερίας, της ασφάλειας και της δημοκρατίας της Ελλάδας.

Ο πρόεδρος Μπάιντεν δήλωσε με αφορμή τα 200 χρόνια της φετινής Ελλάδας ότι οι σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και

Οι Ηνωμένες Πολιτείες φτάνουν σε νέα ύψηλά επίπεδα.

Με μεγάλη μου χαρά διαπιστώνω την πρόοδο που έχουν σημειώσει οι δύο χώρες μας στην ενίσχυση της συνεργασίας μας. Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα θα βγουν ισχυρότερες από τις προκλήσεις της παγκόσμιας πανδημίας μαζί.

Θα συνεχίσουμε να χτίζουμε δεσμούς μεταξύ των κυβερνήσεών μας μέσω του Στρατηγικού Διαλόγου ΗΠΑ-Ελλάδας, τον οποίο έχουμε την τιμή να φιλοξενήσουμε φέτος στην Ουάσινγκτον για τον τρίτο γύρο.

Μέσα από την τελευταία αναθεώρηση της διμερούς αμοιβαίας αμυντικής μας συνεργασίας, οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ελλάδα επιβεβαιώνουν τη δέσμευσή μας και την αποφασιστικότητά μας για περαιτέρω εμβάθυνση και επέκταση της στρατηγικής μας αμυντικής εταιρικής σχέσης για τη διατήρηση ισχυρών, ικανών και διαλειτουργικών στρατιωτικών σχέσεων με σκοπό τη συμβολή στην ασφάλεια και των δύο χωρών, καθώς και τη σταθερότητα στην περιοχή.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν τον ζωτικό ρόλο της Ναυτικής Υποστήριξης (NSA) στη Σούδα και άλλων ελληνικών εγκαταστάσεων, στις οποίες μπορούν να εκπαιδεύσουν ή να λειτουργήσουν στην ηπειρωτική χώρα ή τα νησιά, για την εξασφάλιση των κοινών μας αμυντικών στόχων και ευχαριστούν την Ελλάδα για τη συνέχιση υποστήριξη για τον διευρυμένο στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών.

Από το 2015, οι Ηνωμένες Πολιτείες παρέχουν στην Ελλάδα σημαντική χρηματοδότηση βοήθειας για την ασφάλεια, αμοιβαία επωφελείς επενδύσεις σε υποδομές για να βοηθήσουν την Ελλάδα στην επίτευξη των στόχων εκσυγχρονισμού της άμυνας.

Ευελπιστούμε να συνεχίσουμε τη στενή μας συνεργασία στους προαναφερθέντες τομείς μέσω διαφόρων προγραμμάτων συνεργασίας για την ασφάλεια, όπως τα προγράμματα Foreign Foreign Sales and Excess Defense Articles, το πρόγραμμα International Military Education and Training και το Υπουργείο Άμυνας, καθώς και από κοινού στρατιωτικές ασκήσεις σε όλη την Ελλάδα, λαμβάνοντας υπόψη την επιθυμία της ελληνικής Δημοκρατίας για μια τέτοια βοήθεια με τους πιο ευνοϊκούς δυνατούς όρους.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες συνεχίζουν επίσης να υποστηρίζουν τον στόχο της Ελλάδας να γίνει περιφερειακός κόμβος συντήρησης, logistics και εκπαίδευσης.

Η απόφαση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ελλάδας να ενισχύσουν περαιτέρω τη διμερή αμυντική συμφωνία είναι ένα σημαντικό επίτευγμα που καταδεικνύει περαιτέρω τους ολοένα και στενότερους και διευρυνόμενους δεσμούς ασφαλείας μεταξύ των δύο χωρών μας. Η πρόσφατα ενημερωμένη συμφωνία αντανακλά την κοινή μας αφοσίωση στις αρχές της ελευθερίας, της δημοκρατίας, του κράτους δικαίου, ανθρώπινα δικαιώματα και κοινωνική πρόοδο.

Επεκτείνει τη στρατηγική μας αμυντική εταιρική σχέση και εμφανώς εμφανίζει τη σταθερή μας αποφασιστικότητα αμοιβαία να διαφυλάξουμε και να προστατεύσουμε την υπεροχή και την εδαφική ακεραιότητα των χωρών μας από ενέργειες που απειλούν την ειρήνη, συμπεριλαμβανομένης της ένοπλης επίθεσης ή της απειλής αυτής.

Θα κάνει και τις δύο χώρες μας ασφαλέστερες και θα υποστηρίξει την ειρήνη και τη σταθερότητα της Ανατολικής Μεσογείου και της Δυτικής, τα Βαλκάνια, καθώς και η Ευρώπη στο σύνολό της, μέσω της συμβολής της στις δυνατότητες και τη συνεργασία στον πυρήνα της ΝΑΤΟϊκής Συμμαχίας.

Εκτιμούμε ιδιαίτερα τη σταθερή δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης για διάλογο με τους γείτονές της και την προσήλωσή της στην επίλυση των διαφορών ειρηνικά μέσω διπλωματίας και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Είναι μακροχρόνια πεποίθησή μας ότι η ανάπτυξη των πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο θα πρέπει να προάγει τη συνεργασία και να παρέχει τα θεμέλια για διαρκή ενεργειακή ασφάλεια και οικονομική ευημερία σε ολόκληρη την περιοχή σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο.

Πιστεύουμε επίσης ακράδαντα στον σεβασμό της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας, καθώς και κυριαρχικά δικαιώματα και δικαιοδοσία σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο της θάλασσας. Η κυβέρνηση Μπάιντεν δεσμεύεται να διασφαλίσει τη σταθερότητα και την ευημερία σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο.

Μιχάλης Ιγνατίου: Το ερώτημα είναι αν η Ελλάδα “αγόρασε” προστασία με την υπογραφή της συμφωνίας με τις ΗΠΑ

0

Oι υπουργοί Εξωτερικών ΗΠΑ και Ελλάδας, Άντονι Μπλίνκεν και Νίκος Δένδιας, συνυπογράφουν την συμφωνία στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Photo State Department photo by Freddie Everett

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ελληνοαμερικανική αμυντική συμφωνία είναι μία καλή συμφωνία για την Ελλάδα. Από την αμερικανική πλευρά τονίστηκε ότι είναι μία ιστορική συμφωνία.

Στην Ελλάδα, βεβαίως, οπως συμβαίνει πάντα, πολιτικοί διαφωνούν. Και όταν γίνουν κυβέρνηση, θα συμφωνούν… Το είδαμε παλαιότερα με το ΠΑΣΟΚ και πρόσφατα με το ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει την ευθύνη για την “απόκτηση” της Αλεξανδρούπολης από τους Αμερικανούς. Όπως παλαιότερα είχε ευθύνη και ο Ανδρέας Παπανδρέου με εκείνο το φεύγουν οι βάσεις που μένουν, που σκαρφίστηκε ο σοφός λαός.

Σύμφωνα με τις πλευρές τα οφέλη για την Ουάσιγκτον και την Αθήνα είναι πολλά. Οι Ηνωμένες Πολιτείες εμβαθύνουν περαιτέρω τη στρατιωτική συνεργασία τους με την Ελλάδα σε αρκετές περιοχές, και πλέον η παρουσία τους θα είναι αισθητή στα ελληνικά νησιά, χωρίς να τα κατονομάζει.

Αλλά διευκρινίστηκε στην Hellas Journal και στο OPEN ότι πρόκειται και για τα νησιά του Αιγαίου.

  • Για τα θέματα αυτά, αναφέρθηκε ο δημοσιογράφος και αναλυτής Μιχάλης Ιγνατίου κατά την παρουσία του στο δελτίο ειδήσεων του καναλιού OPEN με την Πόπη Τσαπανίδου.

Σημείωσε σχετικά:

Όπως είναι γνωστό έγινε μεγάλη συζήτηση ειδικά για τη Σκύρο, και μερικοί διπλωμάτες και αναλυτές πιστεύουν ότι θα μπορούσε να κερδηθεί αυτό το στοίχημα, καθώς σημαντικοί φίλοι της Ελλάδας, όπως ο γερουσιαστής Μενέντεζ υποστήριξαν σθεναρά την ελληνική θέση. Η Αθήνα δεν επέμεινε επειδή ένοιωσε μία “πίεση” από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και το Πεντάγωνο, λόγω της αμυντικής συμφωνίας με τη Γαλλία.

Σύμφωνα με την ενημέρωση, γίνεται ρητή αναφορά στην δυνατότητα ανάπτυξης αμερικανικών δυνάμεων σε ελληνικά νησιά, εκτός της Κρήτης, όπου ήδη επιχειρούν οι Αμερικανοί. Η Κρήτη είναι το προπύργιο τους…

Όπως έγινε γνωστό οι αμερικανικές δυνάμεις θα μπορούν να επιχειρούν ή να πραγματοποιούν εκπαιδευτικές ασκήσεις τόσο στην ηπειρωτική Ελλάδα, όσο και σε νησιά.

Πέραν των παραπάνω, είναι σημαντικό ότι τονίζεται ο ρόλος του Διεθνούς Δικαίου και του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, που μονίμως καταπατεί η Τουρκία, αλλά και το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι ένας στρατηγικός σύμμαχος, που η Αμερική μπορεί να εμπιστευθεί.

Ο καθένας μπορεί να κάνει τις ερμηνείες του αλλά είναι σημαντικό σε αυτές τις περιπτώσεις να μένουμε στα κείμενα αλλά και στην ενημέρωση.

Σύμφωνα με την επιστολή του κ. Μπλίνκεν προς τον Έλληνα ομόλογό του, είναι αμοιβαία η δέσμευση για την προστασία της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας από απειλές ή ένοπλη επίθεση.

Επίσης, αναφέρεται με κατηγορηματικό τρόπο στην ανάγκη σεβασμού της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας, και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στη βάση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.

Η ελληνική πλευρά στέκεται σε σημεία της συμφωνίας και της επιστολής του κ. Μπλίνκεν για να υποστηρίξει ότι είναι εξαιρετικά σημαντικό και νέο στοιχείο η αναφορά σε κυριαρχικά δικαιώματα, διότι -όπως λένε- με τον τρόπο αυτό, η Ουάσιγκτον αναγνωρίζει και ζητά τον πλήρη σεβασμό των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στην Αποκλειστική Οικονομική της Ζώνη, καθώς και στην Υφαλοκρηπίδα της.

Αυτό θα φανεί στην πράξη, και ειδικά αν δεχθεί απειλές η χώρα από τον Ερντογάν. Θα διαφανεί επίσης αν απειλές του Τούρκου προέδρου είναι πραγματικές και όχι πυροτεχνήματα.

Η ελληνική πλευρά πιστεύει ακόμα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν ότι το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας αποτελεί μέρος του εθιμικού δικαίου, είναι δεσμευτικό για όλες τις χώρες και διέπει την οριοθέτηση των ζωνών αυτών.

Η ελληνική πλευρά δηλώνει ότι η συμφωνία είναι πενταετής και θα μπορεί να επεκταθεί επ’ αόριστον, εάν δεν καταγγελθεί σε πέντε χρόνια από την υπογραφή της. Οπότε και το θέμα αυτό ξεκαθαρίστηκε, αν και ο Αμερικανός υπουργός το τοποθέτησε διαφορετικά:

Ότι η συμφωνία θα επιτρέψει στις Ηνωμένες Πολιτείες να “παραμείνουν στρατιωτικά στην Ελλάδα επ’ αόριστον.

«Ενισχύουμε», είπε, “την αμυντική μας συνεργασία σήμερα. Αυτή η αναθεώρηση (εννοεί της συμφωνίας) θα επιτρέψει να παραμείνει επ’ αόριστο σε ισχύ η συμφωνία. Και επιτρέπει στις δυνάμεις μας στην Ελλάδα να εκπαιδεύονται και να επιχειρούν από περισσότερες τοποθεσίες, απ’ ότι στο παρελθόν”.

Το βίντεο της ανταπόκρισης του αναλυτή του OPEN και αρθρογράφου της Hellas Journal ακολουθεί:

Hellas Journal

Και Ρωσικό ‘χαστούκι’ στην Τουρκία: «Παράνομο κρατικό μόρφωμα στη Βόρεια Κύπρο»!

1

Απάντηση στα όσα κυκλοφορούν, ιδίως μετά τα όσα είχε πει ο Αλεξάντρ Ντούγκιν, περί δήθεν «παζαριού» της Ρωσίας με την Τουρκία για… αλληλοαναγνώριση Κριμαίας και ψευδοκράτους, έδωσε το ρωσικό ΥΠΕΞ, μέσω της εκπροσώπου του, Μαρίας Ζαχάροβα.

«Συμφωνία-μύθος και μυθεύματα» είναι τα περί δήθεν συζητήσεων μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας για μια υποτιθέμενη αμοιβαία αναγνώριση της Κριμαίας ως ρωσικού εδάφους και των Κατεχομένων στην Κύπρο, σύμφωνα με τη δήλωση της Ζαχάροβα.

Απαντώντας σε ερώτηση του ΑΠΕ-ΜΠΕ η Μ. Ζαχάροβα επαναβεβαίωσε επίσης τη θέση της Ρωσίας για το Κυπριακό: «Τασσόμαστε με συνέπεια υπέρ μιας λύσης εντός του διεθνούς δικαίου, η οποία βασίζεται στα ψηφίσματα του ΣΑ και προβλέπει τη δημιουργία στην Κύπρο μιας διζωνικής, δικοινοτικής Ομοσπονδίας με ενιαία διεθνή νομική υπόσταση, κυριαρχία, υπηκοότητα και υποστηρίζουμε τις προσπάθειες, που καταβάλλει ο Γ.Γ του ΟΗΕ, στο πλαίσιο της αποστολής καλών υπηρεσιών του, για την επανέναρξη της διαδικασίας των διακοινοτικών συνομιλιών».

Μάλιστα τάχθηκε κατά των προσπαθειών αναγνώρισης των Κατεχομένων, λέγοντας: «Το τελευταίο διάστημα παρατηρούμε μια αυξημένη δραστηριότητα, που στοχεύει στη διεθνή αναγνώριση του παράνομου κρατικού μορφώματος στη Βόρεια Κύπρο και καλούμε να αποφευχθούν βήματα, που είναι ικανά να προκαλέσουν αύξηση της έντασης μεταξύ των κοινοτήτων. Καλούμε να αποφευχθεί καθετί, που μπορεί να διαταράξει την ισορροπία της κατάστασης στη νήσο».

Η Ρωσίδα εκπρόσωπος είπε ότι είναι απαράδεκτη κάθε υπόνοια περί «παζαριών» και υποστήριξε ότι «η Δημοκρατία της Κριμαίας είναι αναπόσπαστο τμήμα και ένα από τα πλέον δυναμικά αναπτυσσόμενα μέλη της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Το έδαφος της χώρας μας δεν ήταν ποτέ και δεν θα είναι αντικείμενο παζαριού. Ισοδυναμεί με προβοκάτσια το ότι κάποια δημοσιεύματα διανοούνται για εμάς κάτι τέτοιο».

Μάλιστα χαρακτήρισε όχι μόνο «λανθασμένους», αλλά και «επικίνδυνους» τους παραλληλισμούς «μεταξύ της ρωσικής Κριμαίας και της λεγόμενης “ΤΔΒΚ”, γιατί παρόμοιες φαντασιώσεις αποπροσανατολίζουν τη διεθνή κοινή γνώμη, υπονομεύουν την εμπιστοσύνη και γεννούν αρνητικά συναισθήματα, μεταξύ άλλων και ως προς το θέμα της διευθέτησης του Κυπριακού».

Και Ρωσικό ‘χαστούκι’ στην Τουρκία: «Παράνομο κρατικό μόρφωμα στη Βόρεια Κύπρο»!

ΕΕ: Άλλο Γερμανία… και άλλο… Πολωνία!!!

1

του Max-Erwann Gastineau*

Το Συνταγματικό Δικαστήριο της Πολωνίας επανέλαβε αυτό που αποφάσισε το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας πριν λίγα χρόνια: το ευρωπαϊκό Δίκαιο δεν υπερισχύει του εθνικού…

Το 2005, η μορφή του «Πολωνού υδραυλικού», σύμβολο της οικονομικής και μεταναστευτικής απορρύθμισης, αποκρυστάλλωνε την αντίθεση του γαλλικού λαού στο σχέδιο Ευρωπαϊκού Συντάγματος. Μετά από δεκαπέντε χρόνια, μια άλλη μορφή, αυτή του Πολωνού δικαστή, αποκρυσταλλώνει τις εντάσεις.

Εν προκειμένω, η άρνηση της Πολωνίας να ανταποκριθεί στις διαταγές του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ), το οποίο απαιτούσε την απόσυρση μιας αμφιλεγόμενης μεταρρύθμισης του δικαστικού της συστήματος. Άρνηση σύμφωνα με  τους δικαστές του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Βαρσοβίας, οι οποίοι, με απόφαση στις 7 Οκτωβρίου, χαρακτήρισαν αυτές τις διαταγές ως παράνομες, το ζήτημα της οργάνωσης του δικαστικού συστήματος δεν μεταφέρθηκε ποτέ από τα κράτη στην Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) και, κατά συνέπεια, στη διακριτική ευχέρεια του Ευρωπαίου δικαστή.

Δεν υπάρχει ευρωπαϊκός λαός

Περισσότερο από ένα νομικό πρόβλημα, μια «σοβαρή» απόφαση , πιστεύει ο Clément Beaune, υπουργός Εξωτερικών για τις Ευρωπαϊκές Υποθέσεις, θέτοντας τα θεμέλια για ένα μελλοντικό polexit; Θα χρειαστεί να μας εξηγήσετε τι αντιδιαστέλλει ουσιαστικά την απόφαση του Πολωνού δικαστή από τη φιλοσοφία του Δικαστηρίου της Καρλσρούης, όπου εδρεύουν οι Γερμανοί συνταγματικοί δικαστές.

Στην περίφημη απόφασή της, στις 30 Ιουνίου 2009, η Καρλσρούη υπενθύμιζε ένα ουσιαστικό γεγονός: δεν υπάρχει «ευρωπαϊκός λαός», αλλά λαοί, και, από αυτήν την απόλυτα αδιαμφισβήτητη κατάσταση πραγμάτων, κατέληγε σε δύο όχι λιγότερο βασικά συμπεράσματα:

  • τα εθνικά κοινοβούλια, όπως η Bundestag, παραμένουν το νευραλγικό κέντρο της συλλογικής διαδικασίας καθορισμού προτύπων.
  • Οι συνταγματικοί δικαστές, θεματοφύλακες του κανόνα των κανόνων: το σύνταγμα, έχουν την εξουσία να αντιτίθενται στην εφαρμογή όλων των ευρωπαϊκών διατάξεων που υπερβαίνουν το πλαίσιο των συνθηκών. Εφόσον «κανένας ενοποιημένος ευρωπαϊκός λαός (…) δεν μπορεί να εκφράσει τη βούληση της πλειοψηφίας μέσω αποτελεσματικών πολιτικών διαύλων (…),συμπέρανε η Καρλσρούη το 2009, οι λαοί της Ένωσης, που συγκροτούνται στα κράτη μέλη, παραμένουν αποκλειστικοί κάτοχοι κρατικής εξουσίας » . Εξάλλου, δυνάμει αυτής της απόφασης, η Καρλσρούη αντιτάχθηκε, στις 9 Ιουνίου, σε αυτό που είχε επικυρώσει το ΔΕΕ: την πολιτική αγοράς τίτλων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ).

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, κανείς στις Βρυξέλλες δεν σκέφτεται να αναστείλει το γερμανικό πακέτο ανάκαμψης, καθώς μέσω αυτού θα ασκηθεί πίεση στην Πολωνία. Η απόφαση των Πολωνών δικαστών είναι ωστόσο σύμφωνη με το πνεύμα της Καρλσρούης**: υπενθυμίζει την υπεροχή των εθνών και της συνταγματικής τους ταυτότητας στην παράνομη επέκταση του πεδίου δράσης της ΕΕ.

Ας μάθουμε να βλέπουμε τη Βαρσοβία, όχι ως πρωτεύουσα μιας φθίνουσας Ευρώπης, αλλά με τα ίδια μάτια με τα οποία βλέπουμε την Καρλσρούη. Η Πολωνία είναι ένα κυρίαρχο κράτος και δεν μπήκε στην ΕΕ για να χάσει αυτή την κυριαρχία που έχει κερδίσει δύσκολα. Ας σταματήσουμε να προβάλουμε τον Ντε Γκολ ως λάβαρο και ας τον διαβάζουμε. Η Ευρώπη πρέπει να απομακρυνθεί από τις «χίμαιρες» και να βασιστεί στις «πραγματικότητες». Η Ευρώπη δεν είναι το σκηνικό σύγκρουσης μεταξύ καλού και κακού, μεταξύ του στρατοπέδου του ομοσπονδιακού «ναι» και του εθνικιστικού «όχι». Δεν είναι, όπως μπορούμε να διαβάζουμε εδώ και εκεί, ένα συνδικάτο συνιδιοκτητών του οποίου οι κανόνες είναι τόσο σαφείς όσο και αδιαμφισβήτητοι, αλλά κυρίως έκφραση αναπόφευκτων εντάσεων, όσο τα σύνορα υποτίθεται ότι οριοθετούν τα «φρούρια» των κρατών τόσο και οι Αρμοδιότητες της Ένωσης αποδεικνύονται πάντοτε περισσότερο διάτρητες.

Το είδαμε στη Γαλλία τον περασμένο Ιούλιο, με αφορμή την απόφαση του ΔΕΕ που αποφάνθηκε για τον χρόνο εργασίας των στρατιωτών μας. Η ελεύθερη οργάνωση των στρατευμάτων μας δεν αφορά την « εθνική μας ασφάλεια » και επομένως ένα χώρο που εμπίπτει, σύμφωνα με το άρθρο 4 της Συνθήκης ΕΕ (ΣΕΕ), στην «αυστηρή αρμοδιότητα του κράτους»; 

Το βλέπουμε επίσης στον κοινωνικό τομέα, ο οποίος δεν υπάγεται στην ευρωπαϊκή αρμοδιότητα, όπου η Επιτροπή της Von der Leyen δεν διστάζει πλέον να εισέλθει για να προωθήσει τα “δικαιώματα των ΛΟΑΤ”.

Το τελευταίο παράδειγμα μέχρι σήμερα, ελάχιστα σχολιάστηκε: η ευρωπαϊκή στρατηγική για τα «δικαιώματα του παιδιού», τα συμπεράσματα της οποίας, μακριά από το να εστιάζουν μόνο στο παιδί, «δεν υπάρχει συναίνεση εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης όσον αφορά το όραμα της οικογένειας και του γάμου, υπενθύμισε πρόσφατα ο Πολωνός υφυπουργός Δικαιοσύνης, Marcin Romanowski . Για άλλη μια φορά, η Ευρωπαϊκή Ένωση αγνοεί τα όρια των εξουσιών της που ορίζει η Συνθήκη».

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπό την κα Von der Leyen «απαλλοτριώνει» διαρκώς κρατικές αρμοδιότητες τουλάχιστο στους τομείς των δικαιωμάτων του παιδιού για να προωθήσει τις θέσεις  των ΛΟΑΤΚ, και της παράνομης μετανάστευσης.

 

Τέλος, το βλέπουμε στο μεταναστευτικό πεδίο, όπου και πάλι θεωρητικά τα κράτη παραμένουν αποκλειστικοί κυρίαρχοι του παιχνιδιού. Ποιος μπορεί σήμερα να θέλει σοβαρά να μειώσει τις μεταναστευτικές ροές χωρίς, ταυτόχρονα, να αμφισβητήσει τον χαλκά της ευρωπαϊκής νομολογίας; Ας θυμηθούμε, για παράδειγμα, ότι μετά από αρκετές αποφάσεις της ευρωπαϊκής δικαιοσύνης, ένας παράνομος μετανάστης δεν μπορεί πλέον να τεθεί υπό κράτηση από την αστυνομία μόνο λόγω της παράνομης παρουσίας του στο γαλλικό έδαφος.

 Η Ευρώπη δεν είναι το σκηνικό μιας πολωτικής αντιπαράθεσης, αλλά η έκφραση μόνιμων αγώνων εξουσίας μεταξύ εθνών, εθνικών και ευρωπαίων δικαστών, υπερεθνικών παρορμήσεων και τοπικών δικαιωμάτων. Για να ηρεμήσει το σύνολο, μια «εθνική θεωρία για το περιθώριο δράσης» απομένει να δημιουργηθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο, εκτιμά ο Jean-Marc Sauvé, πρώην αντιπρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας. Θεωρία που θα επέτρεπε τον (επανα) καθορισμό του τι υπάγεται στην κοινή ευρωπαϊκή δέσμευση και τι υπόκειται στις εθνικές ταυτότητες. Θεωρία που, στην Πολιτική Επιστήμη, θα επέτρεπε την επέκταση της έννοιας των «αντιεξουσιών», που αποσκοπεί σήμερα στην αντιπαράθεση πολιτών – κράτους, στις σχέσεις κρατών – Ευρώπης, με σκοπό τη διατήρηση των δικαιωμάτων των πρώτων [πολιτών] και τη συνεχή επέκταση των καταπατήσεων του δεύτερου [κράτους].

Η αρχή της « επικουρικότητας », αγαπητή στη Συνθήκη της Λισαβόνας και στους Χριστιανοδημοκράτες ιδρυτές της Ευρώπης, προσφέρεται στη θέσπιση τέτοιων εθνικών αντισταθμίσεων (δικαστικών και κοινοβουλευτικών). Στη Γαλλία, οι συνταγματικοί δικαστές θα μπορούσαν να ελέγχουν συστηματικότερα τις « παράγωγες πράξεις» στηριζόμενοι σε υπερεθνικά όργανα (αποφάσεις και κρίσεις του ΔΕΕ, κανονισμοί και οδηγίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής), να είναι εξουσιοδοτημένοι ρητά να υπερασπίζονται τη « συνταγματική ταυτότητα» της Γαλλίας, η οποία πρέπει επίσης να αποσαφηνίσει, μετά από μια μεγάλη εθνική συζήτηση (και δημοψήφισμα ;), το περιεχόμενο («κυριαρχία», «αδιαίρετο», «κοσμικότητα», «χριστιανικές ρίζες» …). Ένα δημοκρατικό έθνος προστατεύει τα δικαιώματα των πολιτών του ως άτομα. Πρέπει επίσης να τους υπερασπιστεί ως μέλη μιας κοινότητας, ένα ιστορικό υποκείμενο προικισμένο με αναφαίρετα δικαιώματα και ικανότητες δράσης. Η έννοια της «συνταγματικής ταυτότητας», που έχει ήδη ξεκινήσει στη Γαλλία από το Συνταγματικό Συμβούλιο το 2006, πρέπει περισσότερο από ποτέ να εισαχθεί στη νομικοπολιτική κουλτούρα μας και έτσι να συμβάλει στη διατήρηση της Eυρώπης από τον πειρασμό της αυτοκρατορίας.

Επειδή η τελευταία διένεξη μεταξύ Πολωνών και Ευρωπαίων δικαστών εγείρει, στην ουσία της, το ζήτημα της έννοιας του ευρωπαϊκού σχεδίου. Βασικά, πρόκειται για την οικοδόμηση μιας «ολοένα στενότερης ένωσης μεταξύ των λαών της Ευρώπης» (άρθρο 1 της Συνθήκης ΕΕ), δικαιολογώντας πραιτώρια προοδευτικής εξομοίωσης της παλιάς ηπείρου; Ή μάλλον πρόκειται για συνεργασία εντός των ορίων που αναφέρονται στο άρθρο 4 της Συνθήκης ΕΕ, το οποίο υπενθυμίζει ότι «”Η Ένωση σέβεται την ισότητα των κρατών μελών έναντι των Συνθηκών καθώς και την εθνική τους ταυτότητα, εγγενή στις θεμελιώδεις πολιτικές και συνταγματικές δομές τους”» ; Είναι η Ευρώπη μια παγιωμένη διαδικασία, ένα βαθύτερο κίνημα που καλείται να θέσει, στο έλεος των κρίσεων, τα θεμέλια ενός διακρατικού υπερ-κράτους, που αναπαράγει την καντιανή ουτοπία της αιώνιας ειρήνης; Ή είναι – και αυτό θα ήταν πολύ! – μια θεσμική δομή, που δεν αφήνει τον εαυτό της να καθοδηγείται από μια άγνωστη «αίσθηση της Ιστορίας», και εξ αυτού απόλυτα τροποποιήσιμη;

Το ζήτημα των ορίων που πρέπει να τεθούν στον Ευρωπαίο δικαστή μας αφορά όλους, Γάλλους και Πολωνούς. Πέντε χρόνια μετά το Brexit, και την επιθυμία των Βρετανών να ανακτήσουν τον έλεγχο μιας ευρωπαϊκής διαδικασίας που χαρακτηρίζεται από το πρωτείον του δικαίου – που προέρχεται από τη νομολογία των υπερεθνικών δικαστηρίων – έναντι του νόμου – που προέρχεται από τα εθνικά κοινοβούλια -, την ουτοπία του τέλους των συνόρων και την περιφρόνηση των εθνικών συναισθημάτων, ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Γιατί να μην επωφεληθούμε από τη γαλλική προεδρία της ΕΕ για να οργανώσουμε, όπως τη συζήτηση για την εθνική ταυτότητα που ξεκίνησε ο Νικολά Σαρκοζί στη Γαλλία το 2009, μια σημαντική διαβούλευση μεταξύ κυβερνήσεων για τις «ευρωπαϊκές αξίες»; Το 2005, το σχέδιο ευρωπαϊκού συντάγματος προέβλεπε την αναφορά των «χριστιανικών μας ριζών». Τι γίνεται σήμερα; Οι χριστιανικές αξίες εξακολουθούν να αποτελούν τον κοινό μας  πυρήνα;

Τα έθνη της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης δεν προσχώρησαν το 2004 για να “εκμεταλλευτούν τα ευρωπαϊκά κεφάλαια”, αν και επωφελούνται πολύ από αυτά, αλλά για να ενταχθούν στο “παλιό σπίτι” για το οποίο, υπό το άγρυπνο μάτι της Μόσχας, είχαν τόσο πολεμήσει: την Ευρώπη. Την Ευρώπη και τα έθιμά της, την Ευρώπη και τις αξίες της, τόσο εγκόσμιες όσο και πνευματικές.

Εάν η γηραιά ήπειρος, όπως έγραψε ο Μίλαν Κούντερα, αντιπροσωπεύει “μια μέγιστη ποικιλομορφία σε ελάχιστο χώρο”, ας ορίσουμε αυτή τη διαφορετικότητα ως κάτι άλλο εκτός από την έκφραση μιας ξεπερασμένης, αν όχι επικίνδυνης, λαογραφίας. Ας ξαναγράψουμε το άρθρο 1 της ΣΕΕ, το οποίο ορίζει ότι το ευρωπαϊκό σχέδιο αποβλέπει σε «μια όλο και πιο στενή ένωση μεταξύ των λαών της Ευρώπης» . Ας δώσουμε στο τελευταίο ένα πιο σοφό αλλά όχι λιγότερο φιλόδοξο περιεχόμενο, αυτό της προώθησης μιας «στενής ένωσης γύρω από μια κοινή ιστορική κληρονομιά, της οποίας οι λαοί και τα κράτη, σε συνεργασία με τους κοινοτικούς θεσμούς, αποτελούν τα διάφορα μέσα έκφρασης» .

*Απόφοιτος ιστορίας και πολιτικής επιστήμης, ο Μαξ-Έρβαν Γκαστινό είναι δοκιμιογράφος. Είναι ο συγγραφέας ενός αξιόλογου δοκιμίου, Le Nouveau procès de l’Est (Éditions du Cerf, 2019).

**Υπάρχει και μία πιο πρόσφατη απόφασή του με επίσης εθνικό πρόσημο. Με μία απόφαση 94 σελίδων και 237 παραγράφων, το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο έδωσε την 5η Μαΐου 2020 νομική υπόσταση στα όνειρα των ανά την Ευρώπη αντιευρωπαϊστών. Επί της ουσίας, απαγόρευσε στην Τράπεζα της Γερμανίας να αγοράσει ομόλογα από το δάνειο των 750 δις ευρώ που θα συνήπτε η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα για την μετά κορωνοϊό ανάκαμψη εξαιτίας του φόβου ότι, αν οι φτωχές χώρες της ΕΕ αδυνατούσαν να εξοφλήσουν τα δάνεια, θα υποχρεώνονταν οι πλουσιότερες (π.χ. Γερμανία) να το πράξουν…

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://www.lefigaro.fr/vox/monde/pologne-le-droit-europeen-doit-il-prevaloir-sur-la-souverainete-et-l-identite-de-ses-membres-20211012

 

 

 

 

 

 

 

«Δεχτήκαμε τη θεωρία της Αθήνας, χάνουμε τη Γαλάζια Πατρίδα»- τούρκικο δημοσίευμα

0

Οκτώβριος 11, 2021. Ελλάδα.

Το τουρκικό ερευνητικό σκάφος Oruç Reis ξεκίνησε πάλι γεωτρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία ανακοίνωσε σχετικό Navtex την προηγούμενη μέρα, γράφει  η τουρκική Sözcü.

Ωστόσο, τα όρια της περιοχής που αναφέρθηκαν στο Navtex δημιούργησαν αντιπαραθέσεις.

Ο βουλευτής της CHP στην Κωνσταντινούπολη, Ακίφ Χαμζατσεμπί, υποστήριξε ότι η Τουρκία αποδέχθηκε τις θέσεις της Ελλάδας και της Κυπριακή Δημοκρατίας (στο κείμενο : «Ελληνοκυπριακής Διοίκησης») με αυτό το «Navtex» και είπε, «Χάνουμε τη ‘Γαλάζια Πατρίδα’. Το τελευταίο Navtex στη Μεσόγειο έχει ξεπεράσει τα όρια της αίρεσης. Όσοι το εκπόνησαν αυτό θα λογοδοτήσουν ενώπιον του νόμου», είπε.

Ο Χαμζατσεμπί έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«Η Γαλάζια Πατρίδα είναι η άσκηση του δικαιώματος που παρέχεται στην Τουρκία από τα Ηνωμένα Έθνη (…).

Η συμφωνία ΑΟΖ Τουρκίας-Λιβύης (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη) ήταν η επιτυχία της χώρας μας. Σύμφωνα με τη συμφωνία, το πλοίο Oruç Reis ξεκίνησε δραστηριότητες γεώτρησης. Αναρτήσεις Navtex, ανακοινώσεις, προκλήσεις. Τώρα τίποτα από αυτά δεν υπάρχει. Η Τουρκία δεν στέκεται πλέον πίσω από τη συμφωνία της Λιβύης. Η έννοια της Γαλάζιας Πατρίδας επίσης δεν χρησιμοποιείται.  Το Navtex ανακοινώθηκε από την Τουρκία. Είναι ο ίδιος χάρτης της Σεβίλλης που απορρίπτει η Τουρκία, ο οποίος επικαλύπτεται με τις ελληνικές θέσεις. Με αυτό, αποδεχτήκαμε τις ελληνικές θεωρίες. Έτσι το ήθελαν η Ελλάδα και η Κύπρος», είπε.

Η περιοχή NAVTEX είναι ίδια με το χάρτη της Σεβίλλης. Η Τουρκία έχει απορρίψει τον χάρτη της Σεβίλλης.

Η ελληνική υφαλοκρηπίδα, η οποία ξεκινά από το Καστελόριζο, κατεβαίνει στη μέση της Μεσογείου και δεν δίνει την ευκαιρία στην Τουρκία να βγει εκτός από τον κόλπο της Αττάλειας.

«Θα χάσουμε τα …δικαιώματά μας»

Ο Χαμζατσεμπί συνέχισε:

«Παρόλο που η διαδικασία του διαγωνισμού έχει ολοκληρωθεί στους τομείς θαλάσσιας δικαιοδοσίας που προέκυψαν με τη συμφωνία της Λιβύης, η TPAO δεν έχει λάβει άδεια για 9 μήνες.

Εάν δεν πραγματοποιήσουμε καμία δραστηριότητα σε αυτόν τον τομέα, η συμφωνία της Λιβύης θα είναι άκυρη.

Η Τουρκία μπορεί να κάνει τη συμφωνία της Λιβύης παρόμοια με την Παλαιστίνη, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τον Λίβανο και τη Συρία. Εάν αυτή δεν είναι η στρατηγική μας, θα χάσουμε τα δικαιώματα που μας παρέχει το διεθνές δίκαιο στη Μεσόγειο. Χωρίς τις ενεργειακές μας δραστηριότητες, οι λόγοι μας είναι άχρηστοι. Το σημαντικό εδώ είναι η διεξαγωγή σεισμικής έρευνας και γεώτρησης. Ντροπή σε όσους το θεωρούν κακό για τη χώρα μας. Η Τουρκία πρέπει να λάβει άμεσα μέτρα για να κηρύξει ΑΟΖ στη Μεσόγειο», είπε.

 © Βαλκανικό Περισκόπιο

Δημήτρης Μάρδας: Δάση-πυρκαγιές: O απόηχος ενός δράματος, αιτίες και λύσεις.

2

 

Του Δημήτρη Μάρδα

Καθηγητή Α.Π.Θ., π. Αν. Υπουργού Οικονομικών και Υφ/γού Εξωτερικών

Φέτος ζήσαμε μια από τις χειρότερες χρονιές καταστροφής της φύσης από πυρκαγιές κατά την τελευταία εικοσαετία. Πλην των προβλημάτων που προκαλεί η κλιματική αλλαγή, κάθε χώρα όμως βιώνει τις δικές της αιτίες ερμηνείας του φαινομένου των δασικών πυρκαγιών.

Στη χώρα μας οι εδώ και δεκαετίες ρυθμίσεις για τα δάση, τους βοσκότοπους και τα αυθαίρετα, έχουν δημιουργήσει, ένα ιδιότυπο πλέγμα σχέσεων κράτους-πολίτη, εις βάρος της φύσης. Ενδεικτικά σημειώνονται τα ακόλουθα.

Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων με θέμα την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος, μια αναφορά στο Άρθρο 24 (Προστασία φυσικού πολιτισμού) είχε ως επίκεντρο τον αποχαρακτηρισμό κάποιων καμμένων δασών και δασικών εκτάσεων. Αυτή η σκέψη ερχόταν όμως από πολύ μακριά…

Αναλυτικότερα, με τον Νόμο 998/1979 της τότε κυβέρνησης της ΝΔ, έγινε μια πρώτη προσπάθεια κατά τη μεταπολίτευση με στόχο την χωρίς όρους και προϋποθέσεις πραγματοποίηση δικαιοπραξιών σε καμμένα δάση ή περιοχές που δεν αναδασώθηκαν πριν τις 11 Ιουνίου του 1975. Μια τέτοια ρύθμιση, εύλογα ευνοούσε την οικοπεδοποίηση καμμένων περιοχών προκαλώντας δασοκτόνο κλίμα για το μέλλον.

Τα προαναφερθέντα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν μέσω των ρυθμίσεων, που εισήγαγε το άρθρο 35 του εν λόγω Νόμου κατά τον οποίον «Ιδιωτικά δάση… που καταστράφηκαν από την 11η Ιουνίου 1975 και μετά λόγω πυρκαγιάς δεν μπορούν να μεταβιβαστούν». Το συγκεκριμένο όμως άρθρο, όπως κι όλος ο Νόμος, δεν πρόβλεπε κάτι σαφές για τα ιδιωτικά δάση που κάηκαν πριν τον Ιούνιο του 1975 (βλ. αναλυτικότερα σχετικά άρθρα 34, 35, 38 και 50 του Νόμου 998/79).

Με τη ρύθμιση αυτή, που τελικά δεν ευοδώθηκε, η τότε κυβέρνηση επιδίωξε να δώσει ένα γενναίο συγχωροχάρτι σε πολλές περιπτώσεις των 1,8 εκατομμυρίων στρεμμάτων δασών που κάηκαν από το 1960 ως το 1975 και κατόπιν οικοπεδοποιήθηκαν ή υπήρχε η πρόθεση για οικοπεδοποίηση.

Κατά την συζήτηση περί της πρόσφατης αναθεώρησης του Συντάγματος,  η ΝΔ πρότεινε μια προσθήκη, σε ερμηνευτική δήλωση για τον ορισμό του δάσους επί του Άρθρου 24, που είναι η ακόλουθη: «Δάσος λογίζεται η έκταση, που σύμφωνα με τον ορισμό της επιστήμης(!!!), φέρει τα οικία χαρακτηριστικά κατά την 11η Ιουνίου 1975».

Επί της ουσίας επαναλάμβανε τις προβλέψεις του άρθρου 35 του Νόμου 998/79, αλλά με πιο κομψό και καλυμμένο τρόπο. Από την άλλη βέβαια η σκέψη αυτή προκαλούσε κλίμα υπέρ του αποχαρακτηρισμού (ή άλλως υπέρ της οικοπεδοποίησης) των δασών μέσω των «εμπρηστικών προσδοκιών» που εισάγουν τέτοιες προσπάθειες. (Βλ. αναλυτικότερα σχετική παρέμβαση στη Βουλή https://www.youtube.com/watch?v=1VuGvun7sUI).

Στο πλαίσιο της ισόρροπης ανάπτυξης της οικονομίας, πόλεων, οικισμών και της προστασίας του περιβάλλοντος και έχοντας υπόψη βέλτιστες διεθνείς πρακτικές, που «παντρεύουν» τα δυο ανωτέρω, είναι εφικτή η ειρηνική συνύπαρξή τους υπό αυστηρές προϋποθέσεις φυσικά και χωρίς να μοιράζονται απαλλαγές ευθυνών σε φυσικούς ή/και ηθικούς αυτουργούς εμπρησμών.

Αναλυτικότερα, αντιγράφοντας πρότυπα άλλων χωρών θα μπορούσαμε να αντιστρέψουμε την υπάρχουσα λογική.  Έτσι λοιπόν, σε ιδιωτικές δασικές περιοχές ή καμμένες ή αποψιλωμένες που ήδη υπάρχει κτίσμα, το οποίο δεν γκρεμίζεται βάσει των ήδη υφιστάμενων ρυθμίσεων ή δικαστικών αποφάσεων, θα μπορούσε λοιπόν να εισαχθεί η υποχρέωση της επέκτασης της δάσωσης στο 85-90% των χώρων που καλύπτουν.

Το κόστος  της δάσωσης των εν λόγω εκτάσεων, όπως και της προστασίας τους (με δεξαμενές νερού και συστήματα πυρόσβεσης) θα το επωμισθούν οι ωφελούμενοι ιδιώτες. Δεν αναφερόμαστε φυσικά σε περιπτώσεις όπου πυρκαγιές σε δάση έκαψαν σπίτια.

Αυτή είναι μια ρεαλιστική προσέγγιση, που ερμηνεύεται από την υφιστάμενη κατάσταση και την αδυναμία ή την απροθυμία της πολιτείας να υιοθετήσει μη δασοκτόνους νόμους από την μεταπολίτευση και μετά.

Η εν λόγω πρόταση οδηγεί σε τριπλό όφελος. Πρώτον, θα υπάρχει αύξηση της αναδάσωσης καμμένων-αποψιλωμένων ιδιωτικών εκτάσεων με την επέκταση της δάσωσης στο 85-90% στις εν λόγω περιοχές που έχουν ήδη κτισθεί με οποιοδήποτε τρόπο μετά την πυρκαγιά, παράνομα ή νόμιμα και δεν προβλέπεται η κατεδάφιση των εκεί σπιτιών λόγω πολυπλοκότητας των σχετικών ρυθμίσεων. Δεύτερον, ο πολίτης θα αναλάβει με τον τρόπο αυτόν το κόστος της δάσωσης-προστασίας της φύσης του κτήματός του. Τρίτον, μπορούν να εξασφαλισθούν έσοδα μέσω ενός «φόρου υπέρ της φύσης» που θα τον επωμισθούν όσοι εκμεταλλεύθηκαν καμμένα δάση και δασικές περιοχές. Τα έσοδα του εν λόγω φόρου θα διατεθούν για περεταίρω έργα δάσωσης των δημοσίων δασών που καταστράφηκαν. (βλ. αναλυτικότερα, σχετικές με τα ανωτέρω προτάσεις-λύσεις στο: http://mardas.eu/2018/12/06/δάση-πυρκαγιές-ο-φάκελος-της-υποκρισί/ ).

Τέλος, πολλή συζήτηση γίνεται για την τοποθέτηση των ανεμογεννητριών στα βουνά της χώρας και τη σύνδεση των πυρκαγιών με αυτές. Πέρα από τα βουνά όμως, υπάρχουν και οι θάλασσες όπου οι άνεμοι εκεί δεν είναι ευκαταφρόνητοι. Στην Κοπεγχάγη το δεύτερο αξιοθέατο της πόλης μετά τη μικρή Γοργόνα, είναι οι δεκάδες ανεμογεννήτριες που τοποθετήθηκαν στη θάλασσα μη προκαλώντας, εκτός των άλλων, και την οπτική ρύπανση από την τοποθέτησή τους στα δάση.

 

Οι εμφύλιοι πόλεμοι

1
ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ*

Οι εμφύλιοι πόλεμοι (Α΄)

Οι εμφύλιοι πόλεμοι είναι τα οδυνηρότερα κεφάλαια του αγώνα για την απελευθέρωση. Πίσω από τα γεγονότα βρίσκονται συναισθηματικές σταθερές, οι οποίες επηρέασαν τόσο την πορεία της επαναστάσεως όσο και τη μετέπειτα διαδρομή του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους. Η σύγκρουση με τον Οθωμανό κατακτητή εξελίχθηκε σε αναμέτρηση με μακραίωνες ισορροπίες που εκ των πραγμάτων ετίθεντο υπό αμφισβήτηση. Η νέα όμως ιστορική προοπτική είχε μεν στόχο τη δημιουργία εθνικού κράτους, αλλά οι φορείς της ήταν προνεωτερικά υποκείμενα και οι πράξεις τους έφεραν το αποτύπωμα του ψυχισμού τους, αναντίστοιχο προς τους δεδηλωμένους σκοπούς των.

Οι επιδιώξεις και οι επιθυμίες δεν ομοφωνούν υποχρεωτικά. Το εθνικό κράτος στρέφεται προς το όλον και το μέλλον, την ιδέα του ωστόσο έπρεπε να υλοποιήσει ο άνθρωπος της εθνοτικής κοινότητος. Θεωρητικά ετίθετο ζήτημα αναθεωρήσεως των παραδοσίμων θεσμών στην ελεύθερη Ελλάδα, αλλά μόνος βιωμένος χρόνος ήταν η οιονεί φυσική των πάντων επανάληψη, ξένη προς τη συνείδηση της ιστορίας. Eτσι εξ αρχής το νεοελληνικό κράτος περιελάμβανε ήθη, έθιμα, νοοτροπίες, συμπεριφορές ριζωμένα στη διαγωγή περασμένων καιρών. Oμως αφ’ ης στιγμής το πολιτικό πλαίσιο είναι ασύμβατο με τον τρόπο υπάρξεως των ανθρώπων, το αίσθημα της ενότητος κλονίζεται εύκολα και το δέλεαρ της εξουσίας ενθαρρύνει τις διχοστασίες.

Η ανάγκη του επαναστατημένου έθνους να συγκροτηθεί πολιτικά και να αποκτήσει κεντρική κυβέρνηση, όσο ήταν ρεαλιστική άλλο τόσο διαμόρφωνε τις συνθήκες της διαμάχης για την εξουσία. Προύχοντες και οπλαρχηγοί διεκδικούσαν, καθείς για λογαριασμό του, την αρχή, ενώ στο νεότερο κράτος η λαϊκή ψήφος παραδίδει για ορισμένο διάστημα σε κάποιον από τους διεκδικητές την άσκηση της εξουσίας χωρίς να μηδενίζει τον αντίπαλο. Δεν είναι το ίδιο να κυβερνάς ένα κράτος ιδρυμένο σε θεσμούς, με το να σου ανήκει μια επαρχία πάππου προς πάππου. Και οι δύο παρατάξεις πολεμούσαν για την απελευθέρωση χωρίς σχέδιο για την κοινωνία της επομένης ημέρας, με νοοτροπίες εγκλωβισμένες στο παρελθόν, αντικείμενο διαφοράς την εξουσία και διάθεση να ταπεινώσουν έως να καταστρέψουν τον αντίπαλο. Από την εχθρότητα διαμόρφωναν ταυτότητα και περίμεναν επιβεβαίωση.

Η διχόνοια κάνει την εμφάνισή της το καλοκαίρι του 1821, με αφορμή την ηγεσία του επαναστατικού αγώνα. Eπρεπε να κυβερνούν οι προεστοί με τους πολιτικούς ή οι στρατιωτικοί; Στην εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου επικράτησαν πλήρως οι πρώτοι και δημιουργήθηκε στα χαρτιά ένα «κράτος» με αυτόνομες περιφερειακές αρχές που αναπαρήγαν διευρυμένα τα προεπαναστατικά κοινοτικά σχήματα: η πελοποννησιακή Γερουσία, ο Οργανισμός Δυτικής Χέρσου Ελλάδος και η Νομική Διάταξη της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος. Την κεντρική κυβέρνηση θα αποτελούσαν μια νομοθετική επιτροπή, το Βουλευτικό, και ένα πενταμελές διευθυντήριο, το Εκτελεστικό. Οι αρμοδιότητες του ενός σώματος ακύρωναν εκείνες του άλλου και δεν υπήρχε η παραμικρή αναφορά στη Φιλική Εταιρεία. Πρόεδρος του Εκτελεστικού ορίσθηκε ο Αλ. Μαυροκορδάτος και του Βουλευτικού «τιμής ένεκεν» ο απών Δημ. Υψηλάντης. Γενικώς ψηφίσθηκε ένα Σύνταγμα ερήμην των κοινωνικών συνθηκών του τόπου και της νοοτροπίας των κατοίκων του. Οι εισηγητές των διατάξεών του έβαλαν την ευρωπαϊκή τους μόρφωση και πολιτική αντίληψη πάνω από την ελληνική πραγματικότητα, με αποτέλεσμα ένα κείμενο ανεφάρμοστων προβλέψεων που άφηνε να πρωταγωνιστούν αντί των θεσμών τα πρόσωπα και ευνοούσε τη ρήξη με την οραματική μνήμη που κυβερνούσε τις ψυχές. Η απουσία καθαρής προοπτικής ωθούσε προς την αρχομανία, η οποία υπηρετούσε με τη σειρά της την αυτοβεβαίωση. Η διακήρυξη της ελληνικής ανεξαρτησίας, πανηγυρική εισαγωγή στο δράμα που ακολούθησε.

Το 1822 η ένταση μεταξύ πελοποννησίων προκρίτων και οπλαρχηγών έγινε διένεξη, η οποία έλαβε δημόσιο χαρακτήρα στη Β’ Εθνοσυνέλευση του Αστρους (29-3 έως 13-4, 1823). Τότε Υδραίοι και Ρουμελιώτες, που ένιωθαν αδικημένοι επειδή στο Εκτελεστικό εξελέγησαν τέσσερις Πελοποννήσιοι, ένας Κεφαλλονίτης και κανένας δικός τους, προσπάθησαν να επιβληθούν στους προεστούς του Μωριά, οι οποίοι όμως αντέδρασαν συμπράττοντας με τους καπεταναίους και τον Κολοκοτρώνη, οπότε το Βουλευτικό αφαίρεσε το συνταγματικό προνόμιο του Εκτελεστικού να διορίζει χωρίς την έγκρισή της κυβερνήτες στις εξήντα επαρχίες που αντικατέστησαν τις παραδοσιακές περιφερειακές αρχές και υπάγονταν πλέον στην κεντρική διοίκηση όπως και το δικαίωμα να λαμβάνει έκτακτα μέτρα. Ετσι, το καλοκαίρι του 1823 υπήρχαν στην επαναστατημένη Ελλάδα δύο κέντρα εξουσίας και στα τέλη του ίδιου χρόνου μία κυβέρνηση του Εκτελεστικού στην Τρίπολη, ελεγχόμενη από τον συνασπισμό των πελοποννησίων προυχόντων και των οπλαρχηγών, η οποία εν συνεχεία μετεφέρθη στο Ναύπλιο, και μία του Βουλευτικού στο Κρανίδι. Κεντρικά πρόσωπα της πρώτης ήταν ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης, ο Κανέλλος Δεληγιάννης και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης· της δεύτερης ο Γεώργιος Κουντουριώτης, ο Ιωάννης Κωλέττης, ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος και οι πρόκριτοι της Αχαΐας Ανδρέας Ζαΐμης και Ανδρέας Λόντος. Με δύο εχθρικές ανάμεσά τους κυβερνήσεις, η επανάσταση οδηγήθηκε στον πρώτο εμφύλιο πόλεμο, ο οποίος αρχίζει τον Νοέμβριο 1823, για να κορυφωθεί στην περίοδο Ιανουαρίου – Ιουνίου 1824. Επικράτησε η κυβέρνηση του Κρανιδίου, ενισχυμένη εν τω μεταξύ με τα χρήματα του αγγλικού δανείου.

Η καθοριστική τροπή των πραγμάτων (βλ. Απ. Βακαλόπουλου, «Ιστορία του νέου Ελληνισμού», τ. ΣΤ΄, σελ. 458 επ.) αρχίζει τον Μάρτιο του 1824, όταν η κυβέρνηση Κουντουριώτη διέταξε τον φρούραρχο του Ναυπλίου Πάνο Κολοκοτρώνη να της ετοιμάσει καταλύματα. Εκείνος δεν την αναγνωρίζει και η κυβέρνηση τον κηρύσσει «αποστάτην και εχθρόν του ελληνικού έθνους» αποκλείοντας ταυτόχρονα την πόλη από ξηρά και θάλασσα. Οι συγκρούσεις που ακολουθούν μετέτρεψαν τη διένεξη σε εμφύλιο πόλεμο. Ο Λόρδος Βύρων προκαταβάλλει έναντι του δανείου, η δε κυβέρνηση υπόσχεται μισθούς και βαθμούς και κατορθώνει να προσεταιρισθεί στρατιωτικούς του παλαιού Εκτελεστικού ώστε πολύ σύντομα ο Π. Κολοκοτρώνης από 1.100 πολεμιστές που διέθετε, να μείνει με 500. Ηδη το 1823 ο Μαυροκορδάτος είχε μοιράσει 14.000 διπλώματα προβιβασμών και 40.000 μισθών, ώστε διά των όπλων και του δανείου η κυβέρνηση του Κρανιδίου σταδιακά να νομιμοποιηθεί και στα μέσα του 1824 να εδραιωθεί. Εν τω μεταξύ, ενώ ο Κολοκοτρώνης είχε παραδώσει συμβιβαστικά στον Λόντο τον Απρίλιο την Τριπολιτσά, τώρα επανέρχεται και την πολιορκεί επειδή αντί να μείνει ελεύθερη, όπως είχε συμφωνηθεί, κατελήφθη από την κυβέρνηση του Κρανιδίου. Η ατελέσφορη τούτη πολιορκία είχε καθημερινώς νεκρούς και τραυματίες από τα δύο μέρη, όπως θύματα είχαν ταραχές και συγκρούσεις που ξεσπούσαν σε άλλα σημεία της Πελοποννήσου.

Προς τα τέλη Μαΐου η κυβέρνηση προσέφερε 25.000 γρόσια στον Π. Κολοκοτρώνη για να παραδώσει το Ναύπλιο, το οποίο συνέβη τον Ιούνιο. Ο Θ. Κολοκοτρώνης τότε παραδέχθηκε την ήττα του και ο πρώτος εμφύλιος έληξε με γενική αμνηστία. Το τέλος του πρώτου εμφυλίου πολέμου δεν ηρέμησε τα πνεύματα. Η εκλογή του Γ. Κουντουριώτη στην προεδρία του Εκτελεστικού με την παράλληλη προσχώρηση του Κωλέττη και των Ρουμελιωτών στο στρατόπεδο των Νησιωτών και του Μαυροκορδάτου, η παραλαβή του δευτέρου αγγλικού δανείου και ο παραγκωνισμός των πελοποννησίων συμμάχων Λόντου και Ζαΐμη, έκαναν τους αντιπάλους του πρώτου εμφυλίου να προχωρήσουν στην άγρια σύγκρουση του δευτέρου. Η κυβέρνηση θέλησε να ταπεινώσει τους προκρίτους της Αχαΐας για τον συμβιβασμό της Τριπολιτσάς, τους επέπληξε και τους έδωσε πολύ λιγότερα χρήματα από όσα είχαν ζητήσει. Εκείνοι, που διατηρούσαν όμως τη μωραΐτική τους συνείδηση και δεν ήθελαν να εκμηδενισθούν οι συμπατριώτες τους, άρχισαν αλληλογραφία μαζί τους, συμμάχησαν και προσπάθησαν από κοινού να ξεσηκώσουν τους Πελοποννησίους κατά της κυβερνήσεως. Διαδίδουν ότι τα χρήματα του δανείου σπαταλώνται και δικαιολογούν την πολιτική τους μετατόπιση διακηρύσσοντας πως οι πράξεις τους ταυτίζονται με τα συμφέροντα του έθνους. Ανδρούτσος, Γκούρας, Καραϊσκάκης, Τζαβέλλας συμπράττουν με την κυβέρνηση και όλα δείχνουν προς νέα σύγκρουση, η οποία πράγματι δεν θ’ αργήσει.

Ο δεύτερος εμφύλιος πόλεμος αρχίζει τον Οκτώβριο – Νοέμβριο 1824 και τελειώνει τον Μάιο του 1825. Εν ονόματι της «αποκαταστάσεως των δικαίων του έθνους», η κυβέρνηση προχώρησε αδίστακτα στην αδελφοκτόνο σύρραξη. Το εξωτερικό συμβάν είναι ότι σε δύο μήνες οι Ρουμελιώτες και Σουλιώτες σύμμαχοι – μισθοφόροι της κυβερνήσεως θα γείρουν την πλάστιγγα αποφασιστικά υπέρ της. Το εσωτερικό, πολύ πιο κρίσιμο, είναι ότι αντιμετώπισαν την Πελοπόννησο σαν εχθρική χώρα, τη λυμαίνονταν, σκότωναν αδιακρίτως ενόπλους και αόπλους, λεηλατούσαν περιουσίες και σοδειές. Τέλη Δεκεμβρίου ο Κολοκοτρώνης και ο Δεληγιάννης, μαζί με άλλους προύχοντες, παραδίδονται και τους κλείνουν στη Μονή Προφήτου Ηλιού της Υδρας. Θα απελευθερωθούν στις 19 Μαΐου υπό την πίεση των καταστροφικών εξελίξεων στα πεδία των μαχών: Ο εχθρός είχε περιορίσει την ελληνική διοίκηση στην Αργολίδα και σε μία μικρή της Μεγαρίδος. Ως αρχιστράτηγος πλέον, ο Κολοκοτρώνης με τακτική ανταρτοπολέμου, καμένης γης και σκληρότητος απέναντι στους προσκυνημένους, επέτυχε να κρατήσει κάπως την επανάσταση στη ζωή· οι επιτυχίες του Καραϊσκάκη της έδωσαν μια πνοή, η οποία όμως έγινε ηττοπάθεια με τον αιφνιδιαστικό του θάνατο, ενώ η πτώση του Μεσολογγίου υπήρξε μεγάλη απώλεια και συγχρόνως τεράστια ηθική νίκη, που έφερε κοντά τη λύτρωση του Ναυαρίνου. Ο δεύτερος εμφύλιος ήταν αναμέτρηση εκμηδενισμού του αδελφού αντιζήλου, με παραδειγματική αδιαφορία για τις επιτυχίες του Ιμπραήμ αλλά και για το αδιέξοδο της επαναστάσεως. Η εμπάθεια των δύο ανταγωνιστών προδιέγραφε τον έσχατο κίνδυνο που διέτρεχε το έθνος. Οι Ρουμελιώτες επεδίωκαν να καταστρέψουν ολοσχερώς την Πελοπόννησο και ο στόχος της εισβολής τους είχε σαφηνισθεί εκ των άνω απερίφραστα με μέτρα μίσους χωρίς όρια. Ο Κωλέττης θα εκλογικεύσει και θα εξωραΐσει την αγριότητα, όταν απευθυνόμενος στους οπλαρχηγούς του θα γράψει: «Αδελφοί, οι Μωραΐτες ελύσσαξαν από τα πολλά τους πλούτη, τα οποία ήρπασαν από τους Τούρκους της Τριπολιτσάς (…) και προσπαθούν να αντικαταστήσουν τον Κιαμήλμπεην και τους λοιπούς μπέηδες και αγάδες. Και σεις τρέχετε αυτού χωρίς ψωμί, τσαρούχι, χωρίς φορέματα, με μίαν παλαιόκαπαν, καταβασανίζεσθε. Τι λοιπόν περιμένετε; Αλλην αρμοδιωτέραν και ευτυχεστέραν διά σας περίστασιν δεν θέλει εύρετε ποτέ, διά να πλουτίσετε μεγάλοι και μικροί. Τώρα άνοιξαν διά σας δύο πηγαί πλούτου, οι λίρες του δανείου και τα πλούσια λάφυρα του Μορέως. Τι άλλο πλέον επιθυμείτε;» (Καν. Δεληγιάννη, «Απομνημονεύματα», τ. Β΄, σελ. 319, εκδ. Πελεκάνος).

Τα πράγματα είναι τώρα πολύ χειρότερα από τον πρώτο εμφύλιο. Ξετυλίγονται σκηνές φρίκης με λεηλασίες, εμπρησμούς, εξευτελισμούς, βασανιστήρια, φόνους. Τα συνοψίζει στα «Ενθυμήματά» του ο Κασομούλης, με λιτότητα που λέει πολλά (τ. 2, σελ. 10): «Εις όλα τα χωρία εβλέπαμεν τον τρόμον ζωγραφισμένον εις το πρόσωπον των πολιτών από τα βάρη όπου υπόφεραν με την διάβασιν των στρατευμάτων· άκρα σιωπή, παράπονον καθόλου αλλά ούτε ευχαρίστησιν, απ’ όπου και αν επεράσαμεν (…) το κερδησμένον κόμμα ελύσσαζεν κατά των εναντίον». Επίσης ο Φωτάκος («Απομνημονεύματα», τ. 2, σελ. 345) μαρτυρεί πως οι Ρουμελιώτες και οι Σουλιώτες εισβολείς «όθεν επέρνον κατέστρεφον και ελαφυραγώγουν τα χωρία (…) δεν αφήκαν καμμιάς γυναικός σκουλαρίκια (ενώτια), ούτε κασέλα κλειδωμένην. Οι στρατιώται δε ούτοι ήσαν κακοήθεις και βλάσφημοι εις τον θεόν και αυτοί και οι καπεταναίοι των, διά τούτο όχι μόνον τους ανθρώπους αλλά και τας εκκλησίας εγύμνωσαν, διότι πολλοί από αυτούς ήσαν μαζώματα, αλλόφυλοι και αλλόθρησκοι, δεν ήσαν μέλη ελληνικά, αλλά μάλλον θηρία». Από την πλευρά του ο Δεληγιάννης γράφει (ο.π. τ. Β’, σελ. 333-4): «Το να εξιστορήσει δε κάλαμος ανθρώπινος τας αρπαγάς, τας κακώσεις, τας βιαιοπραγίας, τας παραβιάσεις υπάνδρων και παρθένων γυναικών, τας οποίας έπραξαν ο Γκούρας, ο Τσιαβέλλας, ο Καραϊσκάκης και συντροφία εις τας επαρχίας εκείνας, όθεν διέβησαν, είναι αδύνατον, καθότι μήτε και αυτοί οι Τούρκοι επί της επαναστάσεώς μας έπραξαν τοιαύτας αθεμιτουργίας, αλλ’ ουδ’ οι Aραβες επί Ιμπραήμ πασιά, τα οποία αυτά εφόβισαν τους δυστυχείς κατοίκους των επαρχιών όλων της Πελοποννήσου, όθεν διέβαινον τα Κωλεττικά στρατεύματα, και έφευγον με τας οικογένειάς των εις τα όρη, εις τα δάση και εις τα σπήλαια εν καιρώ χειμώνος διά να σωθώσιν από τας ανουσιουργίας αυτών των ανθρωπομόρφων θηρίων».

Πώς να χειριστούμε το θέμα; Οι μελετητές του αγώνα για την ανεξαρτησία γνωρίζουν αλλά συνήθως αποφεύγουν τα καθέκαστα των εμφυλίων του. Είναι κάτι πολύ δυσάρεστο που αμαυρώνει τη δόξα του. Είτε καταγράφουν χονδρικά τα συμβάντα σαν περιστατικά χωρίς ανθρωπολογικό βάθος είτε αρκούνται σε αντιθετικά σχήματα ιδιοτελών και ανιδιοτελών προυχόντων και πολεμιστών, προοδευτικών και συντηρητικών, γηγενών και ξενοτρόπων κ.ο.κ. Αυτοπεριορίζονται ίσως από φόβο μήπως υποτιμήσουν το μεγαλείο του Εικοσιένα ή δημιουργήσουν την εντύπωση ότι όντως το πράττουν. Στα σχολεία πάλι τους προσπερνούν βιαστικά σαν απλά επεισόδια της μεγάλης ιστορίας. Το αποτέλεσμα είναι να απωθείται ένα κομβικό ζήτημα της Εθνεγερσίας, αποκαλυπτικό της ψυχολογίας και της νοοτροπίας των Ελλήνων, και να μένουν σκοτεινός γρίφος οι πολλαπλές επανεμφανίσεις του αργότερα, εις βάρος της αυτογνωσίας μας και της προκοπής του τόπου. Εννοείται ο ερευνητής του κρίσιμου αυτού κεφαλαίου των γενεθλίων της Νεωτέρας Ελλάδος, όχι μόνο δεν υποβαθμίζει τίποτε αλλά αντιθέτως βοηθά να αναδειχθούν εσωτερικά κέντρα ιδιαίτερης σημασίας, για όσα επακολούθησαν στα επόμενα διακόσια χρόνια της τρικυμιώδους ιστορίας μας. Το παρελθόν δείχνει επίμονα προς μία καταστατική εθνική μας αντίφαση, κάτι το οποίο κάνει συχνά άτομα και κοινωνικές ομάδες να είναι «πότε διάβολοι και πότε άγγελοι» κατά το πρότυπο του Καραϊσκάκη, και που ο ποιητής ανάγει σε «αγγελικό και μαύρο φως» της ζωής και της ψυχής μας.

Προσωπικά τιμώ βαθιά το Εικοσιένα και κρατώ ότι το εναρκτήριο αφυπνιστικό δίλημμα «ελευθερία ή θάνατος», που έγινε η θρυαλλίδα του ξεσηκωμού, εξέφραζε μια νέα συλλογική αυτοσυνείδηση η οποία καθιστούσε σαφές πως χωρίς ελευθερία η ζωή δεν έχει αξία και νόημα. Μ’ αυτή τη βεβαιότητα και θυσιαστική επιλογή, ο Ρωμιός προχώρησε στην υπέρβαση της επιβιώσεως, που τον κρατούσε ως τότε υποταγμένη οντότητα. Αλλά σε τέτοια μεγάλα πετάγματα πρέπει κανείς να γνωρίζει πού κρύβεται και καιροφυλακτεί η μικρότης και να επαγρυπνεί, πράγμα το οποίο ισχύει εξ ίσου για το παρελθόν όπως και για το μέλλον. Ως μέρος του ιδρυτικού γεγονότος της νεότερης ιστορίας μας, οι εμφύλιοι του Εικοσιένα δεν υπήρξαν μόνο πικρά γεγονότα για όσους τα έζησαν, ήταν και προειδοποίηση στις επερχόμενες γενεές να μην αποκτήσει ο διχασμός για το έθνος μας δύναμη πεπρωμένου.

Οι εμφύλιοι πόλεμοι (Β΄)

oi-emfylioi-polemoi-v-561534337
ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ*

Πολλοί μελετητές αρκούνται στη διαπίστωση πως οι εμφύλιοι πόλεμοι της επαναστάσεως του 1821 υπήρξαν συγκρούσεις φατριών με σκοπό την ανάδειξη ή τη συμμετοχή των αρχηγών τους στην εξουσία. Παραδείγματος χάριν ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος («Ιστορία του ελληνικού έθνους», τ. ΣΤ΄), ο Τζων Πετρόπουλος («Πολιτική και συγκρότηση κράτους στο ελληνικό βασίλειο», 1968 και ΜΙΕΤ 1997), ο Στέφανος Παπαγεωργίου («Από το Γένος στο Εθνος», 2003), οι Θάνος Βερέμης, Γιάννης Κολιόπουλος, Ιάκωβος Μιχαηλίδης («1821. Η δημιουργία ενός έθνους-κράτους»). Γι’ αυτό ίσως οι αντίπαλοι ήταν τυφλά ιδιωφελείς. Ως συνομαδώσεις με κέντρο ένα πρόσωπο και συνεκτική δύναμη την αφοσίωση των υποστηρικτών του, επικουρούμενη από το αίσθημα της συντοπιότητος και της συγγενείας, οι φατρίες διέθεταν ένα ψυχικό εκτόπισμα πολύ ισχυρότερο από οποιαδήποτε ταξική συνθήκη. Το συμφέρον του αρχηγού της φατρίας, του Κολοκοτρώνη, ας πούμε, ή των Δεληγιανναίων, του Μαυροκορδάτου, του Κωλέττη ή των Κουντουριωτών, του Καραϊσκάκη ή των Μαυρομιχαλαίων, αποτελούσε και συμφέρον των ακολούθων τους, που δεν έδινε χώρο σε ιδεολογικές αρχές, σαν εκείνες που χαρακτηρίζουν τα κόμματα. Αντιθέτως, στην Ελλάδα εξελίχθηκαν σε κόμματα οι φατρίες με πλατύτερο, «εθνικό» ακροατήριο εξαιτίας του φιλοαγγλικού, φιλογαλλικού ή φιλορωσικού προσανατολισμού τους. Στοιχεία της φατριαστικής καταβολής επιβιώνουν στον πολιτικό μας βίο ακόμη και σήμερα, όπως οι εξουσίες του αρχηγού.

Αλλοι ερευνητές αναζητούν περαιτέρω κάποια πολιτικότερη διάσταση που αγγίζει ενδεχομένως τις προθέσεις των ανταγωνιστών, μία παράμετρο την οποία ανάγουν σε τόπο ερμηνευτικής προσεγγίσεως των εμφυλίων συγκρούσεων. Αίφνης ο Γιάννης Κορδάτος («Η κοινωνική σημασία της ελληνικής επαναστάσεως του 1821», 1924) και ο Τάκης Σταματόπουλος («Ο εσωτερικός αγώνας πριν και κατά την επανάσταση του 1821») επιμένουν στα ταξικά αίτια των εμφυλίων πολέμων· ο Απόστολος Βακαλόπουλος («Ιστορία του Νέου Ελληνισμού», τ. ΣΤ΄, 1982) μιλεί για αντίθεση μεταξύ φιλελευθέρων αστών και συντηρητικών δυνάμεων που ταυτίζουν το τοπικό τους συμφέρον με το εθνικό. Κατά τον Νικηφόρο Διαμαντούρο («Οι απαρχές της συγκρότησης συγχρόνου κράτους στην Ελλάδα, 1821-1828», 1972 και ΜΙΕΤ 2002) πρόκειται για σύγκρουση εκσυγχρονιστικών και παραδοσιακών δυνάμεων, ενώ ο Νικόλαος Ροτζώκος («Επανάσταση και εμφύλιος πόλεμος στο Εικοσιένα», 1997 και 2016 βελτιωμένη έκδοση) σε συγγενές πνεύμα αλλά διεξοδικά και με κοινωνιολογικά ανοίγματα, θεωρεί τους εμφυλίους αντικειμενικό προϊόν της ανάγκης για δημιουργία του κράτους και των θεσμών του στην πορεία της εθνικής ολοκληρώσεως. Η διεργασία τούτη θέτει υπό δοκιμασία πατροπαράδοτες μορφές αλληλεγγύης και συνοχής των κατά τόπους κοινοτήτων, με αναφορά τα ατομικά και τα συλλογικά βιώματα που νοηματοδοτούσαν την ύπαρξη των ανθρώπων τους.

Μολονότι κάπου διασταυρώνονται, η ερμηνευτική αυτή εν προκειμένω δεν συμπίπτει με τη συζήτηση για την αναγκαιότητα του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας μας, την αναντιστοιχία του παραδόσιμου πολιτισμού με τους εισαγόμενους νεωτερικούς θεσμούς, προσφιλές θέμα του όψιμου Κωστή Παπαγιώργη, και τις υγιείς ή τις παθογόνες αντιστάσεις των νοοτροπιών και των ψυχισμών στην πίεσή τους, οπότε δεν θα παρεκκλίνω. Αναφέρεται σε αντικειμενικής φύσεως πολιτικοκοινωνικές αντιπαραθέσεις, δίνει προτεραιότητα στην εικόνα των γεγονότων και τα αντιμετωπίζει σαν αυτοκαθοριζόμενα δρώμενα με τα υποκείμενα ενεργούμενά τους. Μ’ ένα λόγο αντιπαρέρχεται τα συναισθήματα που αγγίζουν βαθύτερες προθέσεις και τις φωτίζουν από μέσα.

Την προσέγγιση αυτή ενδιαφέρουν κυρίως οι περιστάσεις και οι λογικές της συγκρούσεως των φατριών για τη χείρωση της εξουσίας, με ιδιαίτερη έμφαση στην αντίθεση μεταξύ εμμονής στην παράδοση ή στην επιταγή της αλλαγής. Στην πρώτη περίπτωση ο αγώνας για την ανεξαρτησία συνδέεται με όρους ηθοεθιμικών σταθερών ενός συστήματος το οποίο ακολουθεί προνεωτερικούς αξιακούς κανόνες και αρχές· στη δεύτερη, προέχει η ιδέα της οικοδομήσεως εθνικού κράτους. Οι μεν επιμένουν στη συνεκτική δύναμη της εντοπιότητος και της συγγενείας· οι άλλοι προκρίνουν το σχήμα της ενιαίας επικρατείας, όπου η περιφερειακή εξουσία υπάγεται στην κεντρική και η ορθολογική συγκρότηση του νεωτερικού μορφώματος αντικαθιστά θεωρητικά τις προσωποπαγείς δομές της παραδοσιακής κοινότητος. Στη μία εκδοχή το κράτος είναι πατρίδα και ιδιοκτησία των κατοίκων του· στην άλλη είναι πατρίδα εξίσου των κατοίκων του και των Ρουμελιωτών ή των νησιωτών, κάτι που νομιμοποιεί την εισβολή τους στην Πελοπόννησο κατ’ εντολήν της Διοικήσεως.

Λέω «θεωρητικά» διότι εάν οι Ρουμελιώτες εισβολείς είχαν όντως συνείδηση του ενιαίου κράτους, δεν θα συμπεριφέρονταν σαν σε κατακτημένη χώρα, ούτε με τη διαπεραίωση των δυνάμεων του Ιμπραήμ στη Μεθώνη θα εγκατέλειπαν τον Μωριά στο μένος των Αιγυπτίων.

Το επιρρωνύει επίσημη αναφορά των Καραϊσκάκη, Κ. Μπότσαρη και Τζαβέλλα, οι οποίοι διαμηνύουν στην κυβέρνηση ότι «κανένας δεν στέκεται εις την Πελοπόννησον εις το εξής, μήτε μίαν ημέραν και όχι δεκαπέντε, όχι διά κανένα άλλο, παρά αι φαμίλιαις μας κινδυνεύουν εις την Στερεάν Ελλάδα από τον εχθρόν». Προφανώς ένιωθαν πατρίδα τον τόπο που ζούσαν οι οικογένειές τους και ανέλαβαν την εισβολή επειδή εχθρεύονταν τους Μωραΐτες και το «έργο» είχε παχυλό μισθοφορικό και αρπακτικό αντίκρισμα. Η ερμηνεία που θέλει τους εμφυλίους του Εικοσιένα προϊόν αντιδράσεως του κοινοτικού πνεύματος στη δημιουργία εθνικού κράτους δύσκολα μπορεί να επικαλεσθεί το στερεοελλαδιτικό παράδειγμα υπέρ της. Το επιβεβαιώνει γλαφυρά από την πλευρά του επίσης ο Κανέλλος Δεληγιάννης (Καν. Δεληγιάννη «Απομνημονεύματα», σελ. 353, εκδ. Πελεκάνος) με τα εξής: «Αφού λοιπόν και οι Ρουμελιώται και οι Σουλιώται (…) ήρπασαν τας λίρας του Αγγλικού δανείου, τόσα εκατομμύρια διά εικονικούς μισθούς, ανεχώρησαν άπαντες και απήλθον εις την Ρούμελην, οι περισσότεροι εξ αυτών εις τα αρματολίκια τους, συνοδευθέντες με τας κατάρας και τα αναθέματα όλου του Πελοποννησιακού λαού, τον οποίον αφού κατεβασάνισαν σκληρώς και απανθρώπως εξ σχεδόν μήνας τον άφησαν και εις τη διάκρισιν του εχθρού, εις την εσχάτην απελπισίαν».

Αντιθέτως το θηριώδες των τρόπων μαρτυρεί άχτι μνησίκακο, το οποίο «τα δίκαια του έθνους» δεν εξηγούν παρά ως προσχηματικός νομιμοποιητικός λόγος για να ελευθερωθούν σκοτάδια ενδότερης προελεύσεως, να προβληθούν στον αντίπαλο, ώστε οι εισβολείς να τον κατασπαράξουν με ήσυχη τη συνείδηση. Η μόνιμη υπεροχή των Μωραϊτών απέναντι στους Ρουμελιώτες και το υψηλότερο επίπεδο της ζωής τους, όπως και το γεγονός ότι οι Πελοποννήσιοι προύχοντες χρησιμοποιούσαν συχνά ρουμελιώτες μισθοφόρους σαν χωροφύλακες για να τηρούν την τάξη στις επαρχίες τους, πυροδοτούσε τώρα την εκδικητική μανία των πρώην υποτακτικών απέναντι στους άλλοτε κυρίους, η οποία πλέον διέθετε ηθικοπολιτική κάλυψη. Οι εμφύλιοι πόλεμοι θεσμοποιούν πρωτίστως τον φθόνο.

Δεν ενδιέφερε προφανώς τους εισβολείς να προασπισθούν την καθολικότητα του εθνικού κράτους εναντίον της χωρικής κοινότητος και της μερικότητός της – ήταν πολύ αφηρημένα πράγματα για να τα καταλάβουν. Φυσικός τρόπος να «καταλαβαίνουν» ήταν ο πόλεμος: έπρεπε να επιβληθούν και να εξουθενώσουν. Ετσι έβρισκαν το δίκιο τους και την αφεντιά τους. Τη βία νομιμοποιούσε η αντιπαλότης των εικόνων για τον εαυτό τους και για τον εχθρό, ο σκοπός να τον ταπεινώσουν και να τον καταστρέψουν. Ομως το αναρχούμενο πάθος της αυτοκαταφάσεως γυρνά την ανελαστικότητα του προνεωτερικού απέναντι στην ετερότητα, σε ρατσισμό των ταυτοτήτων. Ο εχθρός προσωποποιείται και η εναντίωση μεταξύ κυβερνήσεως και «ανταρτών» ενεργοποιείται ως αναμέτρηση αντιμάχων ατόμων, ας πούμε του Γκούρα και των Δεληγιανναίων. Τώρα ο «παράνομος» αντίπαλος εκπροσωπεί το απόλυτο κακό, επιτρέποντας στον «νομίμως» επιτιθέμενο να εκφράσει ανενδοίαστα και ζωώδη του ένστικτα.
Τα συμφέροντα των εμπλεκομένων διέφεραν, όχι όμως και ο συναισθηματικός τους κόσμος, καθώς οι αξιακές και πολιτισμικές τους καταβολές ήταν κοινές. Τα ψυχικά τους ριζώματα βυθίζονταν στη μακραίωνα αμυντική παράδοση της κοινότητος είτε επρόκειτο για πελοποννησίους προύχοντες και στρατιωτικούς είτε για νησιώτες, Ρουμελιώτες ή Φαναριώτες. Μιλούσαν, όπως μιλούσαν, ελληνικά, είχαν την ίδια θρησκεία, τα ίδια τραγούδια, παραμύθια, παρόμοια ήθη και έθιμα, την ίδια ονειροκριτική παράδοση, την ίδια μυθολογία. Το δείχνουν οι εργασίες του Νικολάου Πολίτου, του Φαίδωνος Κουκουλέ, του Γεωργίου Μέγα. Μπορεί οι μεν να μιμούνταν τους τρόπους των Οθωμανών αγάδων ή να ήταν άξεστοι πολεμιστές που καταλάβαιναν μόνο από επιβολή και υποταγή, όμως κατά βάθος δεν διέφεραν από τους μορφωμένους Φαναριώτες και τους δυτικοτραφείς πολιτικούς, Φράγκους στα φερσίματα και στα φορέματα, αλλά δολοπλόκους διψασμένους για εξουσία και αριστοτέχνες των πλαγιασμών της υπακοής.

Αλλιώς οι πρώτοι δεν θα ήταν έτοιμοι να κάνουν «καπάκια» με τους Τούρκους την ώρα που τους πολεμούσαν και οι δεύτεροι να προστρέχουν σε δανεισμούς προκειμένου να αφανίσουν τους μωραΐτες αντιπάλους τους, αδιαφορώντας για την τύχη της επαναστάσεως.

Και όμως δεν συμφώνησαν. Η αδυναμία των δύο στρατοπέδων να συναιρέσουν τις διαφορές τους, βοήθησε κατ’ εξοχήν τον Ιμπραήμ και οδήγησε στο διαβόητο «αίτημα προστασίας» του Ιουλίου 1825, διά του οποίου οι Ελληνες έθεταν την ανεξαρτησία και την πολιτική ύπαρξη του έθνους «υπό την απόλυτον υπεράσπισιν της Μεγάλης Βρετανίας». Με την αίτηση αυτή, η ιδέα της οποίας ανήκε στον Μαυροκορδάτο, με τον Κολοκοτρώνη να βάζει πρώτος την υπογραφή του, η επανάσταση που ξεκίνησε με πίστη των ξεσηκωμένων Ρωμιών στις δυνάμεις τους, παραδίδεται στην καλή θέληση της Αγγλίας. Η παρανοϊκή αφροσύνη των εμφυλίων μετέτρεψε την υπερβατική τρέλα της εκρήξεως σε ζητιανιά ελεημοσύνης. Με μακροχρόνιες συνέπειες, καθώς η κίνηση προς την Αγγλία προκάλεσε αντίστοιχη αλλά περιορισμένη κίνηση προς τη Γαλλία και ακόμη μικρότερη προς τη Ρωσία. Ετσι οι φατρίες Μαυροκορδάτου, Κωλέττη, Κολοκοτρώνη επηρεάστηκαν να μετεξελιχθούν σταδιακά στο «αγγλικό», το «γαλλικό» και το «ρωσικό» κόμμα. Εκτοτε οι ξένες δυνάμεις ασκούσαν επί μακρόν, με διαφορετικούς τρόπους, καθοριστική επίδραση στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Η ανεξαρτησία συμβιβαζόταν με την εξάρτηση.

Οσο εδραιωνόταν η επανάσταση, η λογική της νέας συνθήκης έθετε επί τάπητος απρόβλεπτα ζητήματα που έπρεπε κατεπειγόντως να αντιμετωπισθούν, όπως την ανάγκη ενός κεντρικού επιχειρησιακού σχεδιασμού ή την αποδοχή της σε διεθνές επίπεδο. Κυρίως έπρεπε να εναρμονισθεί το νεωτερικό σχήμα της κρατικής νομιμότητος, με τους βιωμένους προνεωτερικούς τρόπους κοινωνικής συνοχής και τα υποκείμενά τους. Στο Αστρος είχε ήδη γίνει ένα πρώτο βήμα, καθώς «ομογνωμόνως» καταργήθηκαν οι επαρχιακές διοικήσεις, κάτι το οποίο βοηθούσε την κυβέρνηση να διαχειρίζεται ανεμπόδιστα την εξουσία της, αλλά προϋπέθετε συνταγματικά κατοχυρωμένη κρατική υπόσταση. Ομως οι «πολίτες» αυτού του κράτους, οι πραγματικοί άνθρωποι, δεν είχαν ψυχικώς καμία σχέση μαζί του. Οσο και αν η κυβέρνηση σχεδίαζε την πολιτική της με όρους κεντρικής εξουσίας, το υποκείμενο στο οποίο υπολόγιζε ήταν το άτομο της κοινότητος. Εκείνου η πραγματικότης την στερέωνε. Αλλο η λογική ενός γενικού ερμηνευτικού σχήματος και άλλο οι χειροπιαστοί άνθρωποι. Η αδυναμία των ιστορικών προσεγγίσεων της επαναστάσεως του 1821 έγκειται στην προτεραιότητα των γεγονότων και των θεωρητικών σχημάτων επί των ανθρώπων. Εξ ου και η ακανθώδης διαφορά μεταξύ δανείων, πλην ιστορικά κραταιών, κατευθυντηρίων ιδεών και αυτοφυών αλλά προνεωτερικών συνθηκών ζωής και αντιλήψεων. Χωρίς τη σύνθεση των δύο στοιχείων, η εξωτερική συνδρομή θα υπηρετούσε αντί της ενότητος τον διχασμό του τόπου, όπως και έγινε, με τίμημα τη διαχρονική ασυμφωνία κράτους και κοινωνίας.

Η δύναμη της κοινότητος προερχόταν από την πολιτική της συνοχή και η συνοχή διασφαλιζόταν κυρίως με τον ψυχικό δεσμό της ανταποδόσεως, εν είδει προσωπικής υποχρεώσεως του υποτακτικού κολλήγου στον προύχοντα, για την προστασία που του παρείχε, δεσμό ηθικό εν ισχύι, παρά τις διαφορετικές συνθήκες, ακόμη και σήμερα.
«Εχομε υποχρέωση» σε όποιον μας στήριξε στα δύσκολα, χωρίς να μας περνά από το μυαλό το χρέος ως ανταπόδοτη συμπαράσταση προς τον συνάνθρωπο. Η ευθύνη έναντι πάντων είναι κάτι έξω από τη λογική της κοινότητος, ενώ στην υποχρέωση ενυπάρχει μια προνομιακή «εύνοια» που δεσμεύει εσωτερικά σαν συναλλακτικό ήθος.

Με τον χρόνο η ανταποδοτική αφοσίωση εξελίχθηκε σε σημείο αναφοράς του κομματικού πελατειασμού και τη θέση του προστάτη κατέλαβε ο πολιτευτής, με ηθική βάση πάντοτε την υποχρέωση και ψυχολογική τους προέκταση τις σχέσεις πατρωνείας. Οι σχέσεις τούτες συγκροτούν τους πόλους της ευγνωμοσύνης και της αχαριστίας και μαζί το ενδεχόμενο αποδόσεως τιμών προς τον ευεργέτη είτε υποτιμήσεώς του, αποσταθεροποιώντας κάθε έννοια εμπιστοσύνης. Διαμορφώνεται έτσι, ως αντίδραση, μια συμπεριφορά βάσει στερεοτύπων εικόνων και ρόλων, κωδίκων πίστεως και τιμής, όπως η «μπέσα», που δημιουργεί συγκολλητικά η κοινότης και υιοθετεί με τη σειρά της η κοινωνία.

Για τους Πελοποννησίους, όπως και για τους Ρουμελιώτες, ο γενέθλιος τόπος είναι και επικράτεια, το Γένος είναι συνώνυμο του Εθνους, οπότε τα συμφέροντα της ιδιαίτερης πατρίδος και οι συγγενικοί δεσμοί θέτουν στις επιλογές τους τη σφραγίδα της μερικότητος. Γι’ αυτό ενώ ο κοινός σκοπός και χρόνος του εθνικού κράτους συνενώνουν, έστω μηχανικά, ο κοινός τόπος και το αίμα διαιρούν. Ετσι και οι δύο επιμένουν στο ξεχωριστό συμφέρον τους, αλλά αντιπαρέρχονται τις αμοιβαίες υποχωρήσεις, τρόπο τον οποίο κληροδοτούν και στα μεταγενέστερά τους πολιτικά κόμματα, που λειτουργούν με τοπικές και οικογενειακές πελατείες. Η ειρήνη θέλει μετριοπάθεια κι εδώ κυριαρχεί απεριόριστος μαξιμαλισμός. Το γεγονός είναι πως οι αντίπαλοι διαμορφώνονται στις πολιτισμικές συνθήκες της χωρικής κοινότητος, κάτι που κάνει αναχρονιστική τη διάκρισή τους σε εκσυγχρονιστές και συντηρητικούς. Διαφέρουν οι ρόλοι τους, όχι οι ταυτότητες. Εάν υπήρχε χώρος για ιδεολογικοπολιτική αντίθεση, θα υπήρχε και για συναίνεση, την ώρα μάλιστα που όλα διακυβεύονταν.

Κυριαρχούσε στα πνεύματα η προνεωτερική ορμή της επιβολής, το εγωπαθές «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;» ενός παρατεταμένου παιδισμού αμφοτέρων των εμπλεκομένων. Τα ακραία διλήμματα εξάπτουν τα πάθη, ενώ οι πολιτισμικοί ψυχαναγκασμοί που τα αιμοδοτούν διαπερνούν την εθνική μας ιστορία εν είδει ανάγκης ατόμων και ομάδων για εξωτερική αναγνώριση. Ομως η αυθεντική επιβεβαίωση πηγάζει από μέσα ως δικαίωση απέναντι στον εαυτό μας, η αυτοκατάφαση προϋποθέτει αυτογνωρισμό. Εν προκειμένω οι διοικητικοί έφεραν την κυβερνώσα έπαρση σαν λάβαρο, ενώ οι αντάρτες υπερασπίζονταν το δικαίωμα να αντιστέκονται για το συμφέρον της πατρίδος, όπως εκείνοι την καταλάβαιναν. Κατά βάθος και οι δύο πολεμούσαν για τη διχόνοια γενικεύοντάς την πολωτικά. Η πόλωση έχει ισχυρό ψυχικό αντίκτυπο γιατί εγγυάται τη βασιλεία της διαιρέσεως και κατ’ επέκτασιν της μερικότητος.

Υπό τέτοιους όρους και οι δεσμοί συγγενείς γίνονται σχέσεις αμοιβαιότητος στην υπηρεσία ποικίλων στρατηγικών. Το αίμα λειτουργεί σαν φυσικό περίγραμμα με καθοριστική επίδραση στις νοοτροπίες. Οι συγγενείς ταυτίζονται χωρίς να υπολογίζουν αιτιότητες ούτε να ακολουθούν κριτήρια. Οι καθιερωμένες πρακτικές ισχύουν σαν τύποι με δύναμη ουσίας. Στις μεγάλες αποστάσεις και διάρκειες το αιτιατό περικλείει απροσδόκητα που εντείνουν ανεξέλεγκτα τα συναισθήματα. Ολα παίζονται κυριότατα σε λογικές συγγενικού και τοπικού επιπέδου, για να υπηρετήσουν με τον χρόνο, αν χρειασθεί, αντίμαχα κομματικά συμφέροντα.

* Ο κ. Στέλιος Ράμφος είναι συγγραφέας.

“Καθημερινή”

Επιμένει η Αγκυρα για τα Βαρώσια

0

Παρά τις διεθνείς αντιδράσεις και τις υποδείξεις προς την Αγκυρα για να μην ανοίξουν τα Βαρώσια, από το πρωί της Τετάρτης οι αρχές της αυτοαποκαλούμενης «ΤΔΒΚ» υλοποιούν τις εξαγγελίες Ερντογάν – Τατάρ για άνοιγμα τμήματος της περιοχής, η οποία αντιστοιχεί στο 3,5% της έκτασης της πόλης.

Σύμφωνα με τα ΜΜΕ της Κύπρου, από το πρωί της Τετάρτης εκσκαφείς και φορτηγά επιστρατεύτηκαν και κάνουν εργασίες καθαριότητας, αναστήλωσης, χωματουργικές και διόρθωσης δρόμων και πεζοδρομίων. Εν τω μεταξύ, με μεγάλο ενδιαφέρον παρακολουθούν στην Αγκυρα την επίσκεψη του Νίκου Δένδια στην Ουάσιγκτον για την υπογραφή της συμφωνίας αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας – HΠΑ.

Σε αυτό το πλαίσιο η τουρκική εφημερίδα Hurriyet αναφέρει πως αυτές τις ημέρες δεν είναι τυχαίο ότι οι ΗΠΑ έστειλαν στη Λάρισα 15 μαχητικά F-15 με σκοπό την πραγματοποίηση ασκήσεων με τα ελληνικά μαχητικά. Η εφημερίδα δίνει έμφαση και στην παρουσία των αμερικανικών μαχητικών αλλά και στην επικείμενη παρουσία των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ στην Αλεξανδρούπολη λόγω της συμφωνίας που θα υπογράψουν ο Νίκος Δένδιας με τον Αντονι Μπλίνκεν.

“Καθημερινή”