του Παναγιώτη Μυργιώτη, Μαθηματικού

Στην παλιγγενεσία του 1821 έντονη ήταν η παρουσία της γυναίκας. Γαλουχημένη και αυτή όπως και οι άνδρες στο όνειρο της Λευτεριάς δεν θα μπορούσε να είναι απούσα από το υπέρ πίστεως και πατρίδος κάλεσμα. Έδωσε έντονο το παρόν στον αγώνα, όπως και σε όλους τους εθνικούς αγώνες. Γενναία η  ελληνόψυχη  γυναίκα. Μάχεται και αγωνίζεται ισάξια θα λέγαμε  με τους άνδρες. Γεννά και γαλουχεί τα παιδιά της με υψηλά και αιώνια ιδανικά Χριστό και Ελλάδα ζυμωμένα με ελευθερία και αυταπάρνηση. Δονείται και σκιρτά η καρδιά της από την εθνική παράδοση και πόθο : « ..πάλι με χρόνους και καιρούς, πάλι  δικά μας θαναι..»

Η συμμετοχή γυναικών στην Φιλική Εταιρεία κατ αρχήν δεν επετρέπετο. Στην πορεία όμως αρκετές γυναίκες έδωσαν όρκο σε αυτή και βοήθησαν σημαντικά στον ελληνικό αγώνα. Μεταξύ των γυναικών μελών της Φιλικής Εταιρείας η Ιστορία έχει καταγράψει : Την Ελισάβετ Υψηλάντη, η μητέρα των Δημητρίου και Αλέξανδρου Υψηλάντη. Η Ελισάβετ Υψηλάντη κατά την προετοιμασία της επανάστασης με το πρόσχημα φιλολογικών συναντήσεων προσεταίριζε και μυούσε προσωπικότητες στην Φιλική Εταιρεία. Μαντώ Μαυρογένους ,ακόμη ένα μέλος της Φιλικής Εταιρείας. Ήταν και αυτή εξέχουσα μορφή της Ελληνικής Επανάστασης. Η συνδρομή στον αγώνα δεν είχε μόνο οικονομική υπόσταση αλλά και τη συμμετοχή της σε μάχες. Ενήργησε για εξασφάλιση ευρωπαϊκής βοήθειας με επιστολές προς τις γυναίκες της  Γαλλίας. Αφιέρωσε όλη την περιουσία της στον Ελληνικό Αγώνα και πρωτοστάτησε σε πολλές πολεμικές επιχειρήσεις εναντίον των Τούρκων. Η δράση της αναγνωρίστηκε και τιμήθηκε από τον Ιωάννη Καποδίστρια ο οποίος της απένειμε τον βαθμό της επίτιμης αντιστρατήγου.

Άλλη σπουδαία γυναικεία παρουσία με δράση στην Φιλική Εταιρεία ήταν  και η Δόμνα Βισβίζη σύζυγος καπετάνιου, η οποία  καταγράφτηκε ως «η Κυρά των θαλασσών». Δικαιολογημένος ο τίτλος γιατί μετά τον θάνατο του καπετάνιου συζύγου της ανέλαβε αυτή ως καπετάνιος του πλοίου τους Καλομοίρα. Αφιέρωσε την ζωή της στον αγώνα και έλαβε μέρος σε πολλές θαλάσσιες μάχες. Σημαντική ήταν και η δράση της Μαριγώς Ζαραφοπούλα, που έδρασε ως κατάσκοπος. Οι γνωριμίες που είχε και οι πληροφορίες που συγκέντρωνε την είχαν καταστήσει σημαντικό κρίκο της Φιλικής Εταιρείας με τον ετοιμαζόμενο για αγώνα Ελληνικό Λαό. Με δικές της πληροφορίες κατόρθωσαν τα παιδιά του Μαυρομιχάλη να δραπετεύσουν από τις οθωμανικές φυλακές. Κάποια στιγμή η δράση της αποκαλύφθηκε, συνελήφθη, φυλακίστηκε , εξορίστηκε αλλά  και από εκεί συνέχισε τον αγώνα.

Από όλες τις γυναίκες μέλη της Φιλικής ξεχωρίζει η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, ως η μοναδική γυναίκα που μυήθηκε κανονικά ως μέλος της Εταιρείας. Αγόρασε μυστικά όπλα και πολεμοφόδια και άρχισε την ναυπήγηση του πολεμικού πλοίου «Αγαμέμνων», προετοιμαζόμενη για την μεγάλη στιγμή του αγώνα.  Συμμετείχε με το πλοίο της «Αγαμέμνων» στον αποκλεισμό του Ναυπλίου . ΄Eλαβε μέρος στον αποκλεισμό της Μονεμβασίας, στην πολιορκία και την άλωση του Ναυπλίου και της Τριπόλεως.  Μεταθανάτια έλαβε τον τίτλο του ναυάρχου από τη Ρωσία, πρωτοφανής τιμή για γυναίκα. Το 2018, ήταν η σειρά της πατρίδας της να τήν τιμήσει. Με απόφαση του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας (ΦΕΚ 373, Τεύχος Γ, της 11 Απριλίου), της απονεμήθηκε ο βαθμός του υποναυάρχου επί τιμή, ο Πολεμικός Σταυρός Α ‘ Τάξεως και το Μετάλλιο Εξαίρετων Πράξεων, για « τον απαράμιλλο ηρωισμό της, την αυτοθυσία και την αφοσίωση που επέδειξε προς το Ελληνικό Έθνος, τα οποία την κατέστησαν στη μνήμη όλων των Ελλήνων και Ελληνίδων ως Εθνικό ιδεώδες», σύμφωνα με το αιτιολογικό της απόφασης.

Η φιλόλογος –ερευνήτρια Βασιλεία Γιασιράνη-Κυρίτση στην εργασία της με τίτλο ¨Ονόματα γυναικών της Ιωνίας¨  αναφέρεται σε 12 γυναίκες με προσφορά στην Επανάσταση του 1821. Για τεκμηρίωση παραθέτει 79 υποσημειώσεις. Καταγράφει τις ηρωίδες Δασκαλογιάννη Μαρία: Ήταν κόρη του επαναστάτη της Κρήτης Δασκαλογιάννη, που θανατώθηκε οικτρά στο Ηράκλειο το 1771. Μαυρογένους-Νέγρη Ευφροσύνη: Κόρη του ηγεμόνα της Βλαχίας Νικόλαου Μαυρογένη, παντρεύτηκε τον Κων/νο Νέγρη. Στο σαλόνι της έκανε μυστικές συναθροίσεις των μυημένων στη Φιλική Εταιρεία. Μαυροκορδάτου-Μουρούζη Ραλλού: Κόρη του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Παντρεύτηκε το 1802 τον γιο του ηγεμόνα της Μολδαβίας, τον Κωνσταντίνο Μουρούζη, που χρημάτισε «Μέγας Διερμηνέας της Πύλης», τον οποίο οι Τούρκοι αποκεφάλισαν μόλις κηρύχτηκε η Ελληνική Επανάσταση. Μουρούζη-Σούτσου Ζωή: Κόρη του Κων/νου Μουρούζη. Το 1821 η οικογένειά της κατέφυγε στη Ρωσία και παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Σούτσο, που ήταν μυημένος στη Φιλική Εταιρεία. Η Ζωή διετέλεσε πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του «Αμαλίειου Ορφανοτροφείου» από το 1862 έως το 1878, που πέθανε. Στην κηδεία της τιμητική ακολουθία αποτελούσαν 120 ορφανά.

Ξάνθου Κρουστάλα Σεβαστή: Σύζυγος του Εμμανουήλ Ξάνθου, ενός εκ των ιδρυτών της Φιλικής Εταιρείας με καταγωγή από το Αρβανιτοχώρι της Πόλης. Βοήθησε ποικιλοτρόπως τον σύζυγό της στη Φιλική Εταιρεία και στον μετέπειτα βίο του που είχε δυσκολίες.

Μουρούζη-Σούτσου Ζωή: Κόρη του Κων/νου Μουρούζη. Το 1821 η οικογένειά της κατέφυγε στη Ρωσία και παντρεύτηκε τον Αλέξανδρο Σούτσο, που ήταν μυημένος στη Φιλική Εταιρεία.

Μουρούζη-Υψηλάντου Μαρία: Κόρη του Κωνσταντίνου Μουρούζη, του Μεγάλου Διερμηνέα της Πύλης, που μετά την Επανάσταση του Αλέξανδρου Υψηλάντη στο Ιάσιο το 1821 αποκεφαλίστηκε. Σύζυγος του Εμμανουήλ Ξάνθου, ενός εκ των ιδρυτών της Φιλικής Εταιρείας με καταγωγή από το Αρβανιτοχώρι της Πόλης.

Σκαναβή-Μαυρογένους Μαργιώρα: Καταγόταν από τα Μουδανιά. Σκαρλάτου-Καλλιμάχη Σμαράγδα: Κόρη του Νικόλαου Μαυρογένη. Το 1806 παντρεύτηκε τον γιατρό και φιλόσοφο Σκαρλάτο Καλλιμάχη, ηγεμόνα της Μολδαβίας που το 1821 θανατώθηκε. Στούρτζα Έντλινγκ Ρωξάνδρα: Κόρη του Σκαρλάτου Στούρτζα, που καταγόταν από επώνυμη οικογένεια της Μολδαβίας. Χατζηκώστα Πανωραία: Ήταν πανέμορφη αρχόντισσα από το Αϊβαλί με πάμπλουτο σύζυγο. Όταν οι Τούρκοι πυρπόλησαν το Αϊβαλί, στις 2 Ιουνίου 1821, είδε να σφάζουν τον άνδρα της και τα παιδιά της. Μαζί με άλλους βρέθηκε ταλαιπωρημένη στα Ψαρά ως  Ψωροκώσταινα….(πριν)… Χρύσα η αρχικεντήστρα της Σμύρνης: Αυτή κέντησε το λάβαρο της Επανάστασης του 1821, που ύψωσε ο Παλαιών Πατρών Γερμανός στην Αγία Λαύρα.

Αν ανοίξουμε ένα βιβλίο Ιστορίας θα διαπιστώσουμε ότι εξ ίσου ηρωίδα υπήρξε η Μαργαρίτα Μπασδέκη, η 20χρονη που το 1878 έλαβε μέρος  στη μάχη της Μακρυνίτσας. Επιπλέον άξιες αναφοράς ι γυναίκες ηρωίδες είναι και οι Μόσχω Τζαβέλλα, Χάϊδω Σέχου,Λένα Μπότσαρη, Αλεφάντω, Παπαδιά Κουρκουμέλη, Χαρίκλεια Δασκάλακη, Παντελιά Κωνσταντάκη, Κωνστάντια Ζαχαριά, Σάββαινα, Ζαμπέτα Κολοκοτρώνη, Ασήμω Γκούρα και πάρα πολλές άλλες.

Κρίνεται σκόπιμο να υπάρξει και άλλο ή και άλλα άρθρα αφιερωμένα στον αγώνα της ελληνίδας γυναίκας στην παλιγγενεσία του 1821.

Ευάγγελος Αθανασιάδης  Συνταγματάρχης ε.α.

Α. Πολύ συζήτηση γίνεται για το ενδεχόμενο η Τουρκία να επιταχύνει κάποιο εκτεταμένο Ελληνοτουρκικό επεισόδιο ιδίως έως το 2023.

Πράγματι, “μέχρι το 2023, θα αυξάνεται το ρίσκο”. Ασφαλώς και το ρίσκο θα υπάρχει πάντα. Αν δοθεί η ευκαιρία οι Τούρκοι θα ήθελαν να κάνουν κάτι.

Β. Βέβαια γενικευμένος Ελληνοτουρκικός Πόλεμος δεν είναι έντονα πιθανόν να συμβεί.

Πιθανό είναι να έχουμε κάποιο “συμβάν”, ένα “περιστατικό“, κάποιο “επεισόδιο”, μία “πρόκληση” ή κάποια “αντιπαράθεση Τμημάτων”, μεμονωμένων ή και σε διατάξεις σχηματισμών, κυρίως πλοίων ή και τμημάτων. Ακόμη μια “Περίοδο Εντάσεως” ή και μία σημαντικότερη “Κρίση”. Όλα αυτά είναι στο πλαίσιο του “Ψυχρού Πολέμου”. Δηλαδή “Επιχειρήσεις Επίδειξης”. Επιδείξεις Σημαίας, Απειλής και Ισχύος.

Ένα ατύχημα αεροσκαφών είναι πιθανό να συμβεί.

Εξ΄άλλου, οι Τούρκοι πάντα θα κάνουν και “Ενέργειες Υψηλού Συμβολισμού και Χαμηλής Απειλής”, στα πλαίσια Ψυχολογικών Επιχειρήσεων, στις οποίες αυτοί φάνηκαν ικανότατοι και εμείς ευάλωτοι και φερέφωνα τους, που τα αναπαράγουμε.

Έτσι θα εξακολουθήσουμε να έχουμε κινήσεις ερευνητικών σκαφών για επιστημονικές έρευνες, που είναι επιτρεπτές από το διεθνές δίκαιο.

Ομοίως θα έχουμε επιτρεπτές αβλαβείς διελεύσεις μέχρι και πολεμικών σκαφών τους, έστω και έξω από το Σούνιο.

Οι Τούρκοι θα εκμεταλλεύονται αυτές τις πρόνοιες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς ιδιαίτερο λόγο, στα πλαίσια ψυχολογικών επιχειρήσεων και όχλησης.

Μίζεροι, μικρόνοες, μικρόψυχοι και αιωνίως ηττοπαθείς δημοσιογράφοι θα κλαψουρίζουν και θα μιξοκλαίνε  με τα άρθρα τους.

Παράλληλα ο “πόλεμος των ψαράδων” θα έχει πάντα την αξία του. Ας θυμηθούμε την ανάλογη πρόβλεψη στην συμφωνία κήρυξης ΑΟΖ με την Ιταλία.

Γ. “Θερμό επεισόδιο”, δηλαδή ενέργεια που να συνδέεται με χρήση όπλων (στοχευμένων πυρών) ή στρατιωτικών μέσων, είναι κάτι για το οποίο πρέπει να ετοιμαζόμαστε, αλλά ας μην χρησιμοποιούμε τον όρο “θερμό επεισόδιο”, ευκαίρως – ακαίρως, αδόκιμα και εύκολα. Μόνο κακό κάνει!!

Αλλά τι πράγματι είναι το θερμό επεισόδιο:

Ως θερμό επεισόδιο θα μπορούσαμε να ορίσουμε μια μικρής κλίμακας, σκόπιμη, προκλητική και βίαιη αντιπαράθεση, στρατιωτικών (κυρίως) τμημάτων, που ή:

1ον. απειλεί εμφανώς και άμεσα την ζωή στρατιωτικών ή άλλων, με την χρήση όπλων ή στρατιωτικών μέσων, ή

2ον. προκαλεί άμεσα τον αντίπαλο στη άσκηση του δικαιώματος της ενόπλου άμυνάς του.

Διευκρινιστικά:

– Στον όρο “στρατιωτικών”, περιλαμβάνονται και Σώματα Ασφαλείας, επιφορτισμένα με την εξωτερική ασφάλεια (σύνορα) της χώρας έναντι γειτονικών κρατών. Οι ενέργειες των Σωμάτων Ασφαλείας για την  εφαρμογή της νομοθεσίας στο εσωτερικό της, δεν υπάγονται στα θερμά επεισόδια.

– Αν η αντιπαράθεση είναι μεγάλης κλίμακας, τότε έχουμε σύρραξη. Αν είναι γενικευμένη, έχουμε πόλεμο.

– Αν δεν υπάρχει “απειλή της ζωής”, τότε έχουμε “συμβάν” ή “επεισόδιο”, όπως έχουμε τα “μεθοριακά επεισόδια”.

– Ως άμεση πρόκληση (άτυπη κήρυξη πολέμου) στην άσκηση του δικαιώματος άμυνας, θεωρούνται οι περιπτώσεις:

α. Εκτέλεση πυρών στο έδαφος του αντιπάλου κράτους, όπως και κατά τμημάτων και μέσων του και

β. Διάβαση των συνόρων με στρατιωτικά τμήματα σε διάταξη επιθετικών σχηματισμών και με σκοπό την κατοχή εδάφους του αντιπάλου κράτους.

Δ. Απαραίτητες προϋποθέσεις για να κάνουν οι Τούρκοι πολεμική ενέργεια:

– Να υπάρξει κάποια δική μας σοβαρή εσωτερική αστάθεια. (Μήπως και οι δικές μας εκλογές με απλή αναλογική?? Μια περίοδος ακυβερνησίας, μια υπηρεσιακή ή μια ανίσχυρη κυβέρνηση??)

– Να έχουν απόλυτη βεβαιότητα επιτυχίας. Μια αποτυχία θα κλονίσει βαριά το γόητρο του Σουλτάνου.

Η ιδέα της Μη πλήρους επιτυχίας, είναι πολύ αποτρεπτική παράμετρος για αυτούς.

– Ίσως να το συνδυάσουν και με δράση λαθρομεταναστών.

– Το ενδεχόμενο του “Μη σημειακού επεισοδίου” και η περίπτωση στρατηγικών ανταποδοτικών κτυπημάτων σε όλο το εύρος, τους φοβίζει.

Ε. Πλεονεκτήματα δικά μας:

– Η ασθένεια του Ερντογάν. Συνήθως η ασθένεια κάμπτει την ορμή. Μπορεί όμως και να λειτουργήσει αντίστροφα.

– Άδειασαν τα νησιά από τις δομές. Πού τους εξαφάνισαν δεν έγινε αντιληπτό. Αθόρυβα και αποτελεσματικά. (Ίσως να είναι και μια επιτυχία του Στεφανή. Τόσο η απομάκρυνση ή έστω και το αθόρυβο).

Ποιανού απερισκεψία ήταν το να δεχθεί ως προϋπόθεση επιστροφής των “λαθροεισερχομένων”, να είναι η παραμονή στα εμπρός νησιά…

Ζ. Δική μας υποχρέωση:

– Υψηλά επίπεδα Αποτροπής και ετοιμότητα. Πάντα και κάτι θα γίνεται.

– Παντού παρουσία και επίδειξη Σημαίας.

– Εξοικείωση με επιχειρήσεις Ψυχρού Πολέμου και επίδειξης Ισχύος.

– Οι ενέργειες του ερευνητικού “Νautical Geo” είναι καλές στην σύλληψη και τον σχεδιασμό. Θέλει πολύ προσοχή να μη πάει κάτι στραβά. Ανακτήσαμε πολύ χαμένο έδαφος!!!

– Ηθικό και εκπαίδευση.

– Καλοί και οι εξοπλισμοί και οι συμμαχίες.

– Κύρια όμως προοπτική: “θα πρέπει να αντεπεξέλθουμε μόνοι”.

– Απαραίτητη “η προς Πόλεμον προπαρασκευή”.

– Βούληση Πολιτικών και Πολιτών. Να έχουμε δεδομένο ότι θα συμβεί, για να μην συμβεί.

– Καταστολή της “5ης φάλαγγας” και της Εθνικής μιζέριας. Ένα “σπορ” που ευδοκιμεί πολύ τελευταία στην Ελλάδα. Έχουμε καταντήσει οι καλύτεροι προπαγανδιστές των Τουρκικών θέσεων. Παντού μιζέρια και καταστροφή.

– Η Ελληνογαλλική συμφωνία ήταν μια εξαιρετική συγκυρία προβολής ενότητος προς τον Εθνικό μας Εχθρό.

Οι ανούσιες και άνευ νοήματος μικροκομματικές αντιπαραθέσεις, στέρησαν το Έθνος από ένα βροντερό μήνυμα προς τα Έξω. Σε Εχθρούς και φίλους. Ότι στα εθνικά είμαστε μονοιασμένοι. Ψήφισαν και οι 300 βουλευτές. Χωρίστηκαν όμως τα κόμματα στην μέση. Δεν τιμά κανέναν μας..!!

Η. Το γενικό κλίμα.

Η γενική γεωπολιτική κατάσταση στην περιοχή δεν είναι και η καλύτερη για τους Τούρκους.

Οι Γάλλοι στέκονται απέναντί τους και φαίνονται να έχουν “λόγο στην περιοχή”.

Οι Αμερικάνοι τους πιέζουν και προκλητικά γέρνουν προς τον Ελληνικό χώρο.

Το Ισραήλ τους έχει “φυλαγμένα”.

Οι Ρώσοι τους αμφισβητούν στην Συρία και τους κοντράρουν στους εξοπλισμούς.

Το Ιράν δεν τους συμπαρίσταται, όπως και ο λοιπός Αραβικός κόσμος τους αντιμετωπίζει με επιφύλαξη.

Η Λιβύη δεν τους πάει καλά.

Για την Αρμενία έχουν διεθνείς αντιδράσεις.

Το Αφγανιστάν δεν ήταν τόσο φιλικό που φαινόταν.

Μια Μεγάλης Κλίμακος Επιχείρηση Ειδικών Τουρκικών Δυνάμεων, πολλά υποσχόμενη, κατά των Κούρδων στο Ιράκ, απέτυχε οικτρά, παταγωδώς και με απώλειες. Αυτό τους κόστισε πολύ. Στραπατσάρισε το γόητρό τους. Κλόνισε την μεταξύ τους εμπιστοσύνη, αλλά και την αξιοπιστία των βασικών τους υπουργών Αμύνης και Εσωτερικών, αλλά και των Επιτελείων, όπως και την Ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων τους.

Για πρώτη φορά έχει διατυπωθεί διεθνής απαρέσκεια για τις Τουρκικές αυθαιρεσίες.

Η τουρκική οικονομία είναι σε κακή κατάσταση και ευάλωτη σε κατάρρευση.

Το γενικό κλίμα δεν τους είναι ευνοϊκό.

Θ. Κατακλείδα.

Βέβαια ποτέ τα πράγματα δεν θα είναι εύκολα για εμάς.

Όποια κάμψη της Ετοιμότητας και της εμφανούς Αποτρεπτικής ισχύος και παρουσίας μας, θα μας κοστίσει.

Γράφει ο Θεόδωρος Νικολοβγένης *

Η παρούσα τοποθέτηση είχε ετοιμαστεί το ίδιο βράδυ που εγκρίθηκαν οι αγορές των ισραηλινών όπλων για την Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) και αναμέναμε να την ολοκληρώσουμε με τα νέα που θα δημοσιεύονταν από την ανανέωση της MDCA.

Όμως απ’ ότι φαίνεται η Κυβέρνηση και οι ΗΠΑ αποφάσισαν να μην ανακοινώσουν τα όποια ανταλλάγματα υπήρξαν για την νέα συμφωνία (αν υπήρξαν) σε στρατιωτικό υλικό.

Έτσι λοιπόν, ο αρχικός τίτλος και το περιεχόμενο του άρθρου παραμένει το ίδιο.

ΜΑΤ σε τρείς κινήσεις και ας ελπίσουμε πως τα καλύτερα έρχονται…..

Θεωρούμε πως τα πιο σημαντικά εξοπλιστικά προγράμματα που ανακοινώθηκαν είναι τρία:

1. Η απόκτηση του team Rafale – RBE – Spectra – Meteor – Belhara – Sea Fire – Aster 30
2. Η απόκτηση του Spike NLOS από το Στρατό Ξηράς (ΣΞ) και το ΠΝ
3. Η απόκτηση των Rampage, Spice και των Sea Hake Mod 4

Και επιχειρηματολογούμε:

1. Τα γαλλικά συστήματα

Όπως είχαμε επισημάνει στο διπλό αφιέρωμα (διαβάστε  ΕΔΩ  και ΕΔΩ) στο οποίο προσπαθήσαμε να αποτυπώσουμε την κατάσταση των δύο στόλων μέχρι το 2030, το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν η τεχνολογική υπεροχή που θα παρουσίαζε το τουρκικό ναυτικό (TDK), σε σχέση με το ΠΝ, εφόσον το ναυπηγικό του πρόγραμμα υλοποιούνταν.

Η επιλογή όμως του ΠΝ για τις γαλλικές φρεγάτες και κατά πάσα πιθανότητα και τις γαλλικές κορβέτες, ανατρέπει ουσιαστικά όλο το σχεδιασμό των γειτόνων. Κι αυτό γιατί, ακόμη και οι νέες φρεγάτες I-Class που θα πέφτουν στο νερό μέχρι το 2028 είναι μικρότερης επιχειρησιακής αξίας ακόμη και από τις φημολογούμενες Gowind. Καθώς, αν επιλεχθούν τα κατάλληλα συστήματα για τις κορβέτες, αυτές θα υπερέχουν και στο ραντάρ, και στο σόναρ, και στα Α/Α βλήματα από τις I-Class.

Εδώ, να υπενθυμίσουμε ότι ο τύπος του κάθετου εκτοξευτή (VLS), των A/A βλημάτων, αλλά και του συστήματος εγγύς προστασίας είναι οι μεγάλοι άγνωστοι Χ οι οποίοι οδήγησαν τον Ισμαήλ Ντεμίρ να ανακοινώσει την καθυστέρηση της ναυπήγησης των τριών από τις τέσσερις I-Class, ως το 2028 αντί του 2025. Ακόμη και η F-515 που ήδη έπεσε στο νερό και θα έπρεπε να ξεκινήσει τις εν πλω δοκιμές, χωρίς VLS και A/A τι ακριβώς θα δοκιμάσει;

Σχετικά με το τουρκικό ναυπηγικό πρόγραμμα διαβάστε  : ΕΔΩ

Μην ξεχνάμε επίσης, ότι οι φρεγάτες I- Class είναι της κατηγορίας των 3.000 τόνων, ενώ οι Gowind (;) προσφέρονται και στους 3.100 τ.

Τέλος, η είσοδος του Aster 30, στο πεδίο αντιπαράθεσης από το 2025 και μετά, σημαίνει ότι το ΠΝ θα έχει το πάνω χέρι στον τομέα των A/A βλημάτων ακόμη και όταν οι TF-2000 αρχίζουν να πέφτουν στη θάλασσα το 2028. Ενώ το Sea Fire θα είναι το πρώτο AESA ραντάρ στα δύο ναυτικά.

Το πρόβλημα που δημιούργησε στο TDK η επιλογή των γαλλικών πλοίων δεν είναι μικρό κι αυτό, διότι ο σκοπός ενός ναυπηγικού προγράμματος είναι τα πλοία που θα πέφτουν στη θάλασσα να έχουν έναν «αέρα» δεκαπενταετίας, ενώ πλέον οι I-Class υστερούν πριν πέσουν στο νερό.

Από την άλλη, η είσοδος του Rafale – RBE – Spectra – Meteor από τις αρχές του 2022, φέρνει τα πάνω κάτω. Η Πολεμική Αεροπορία (ΠΑ) για άλλη μια φορά πρωτοτυπεί και είναι η πρώτη που εισάγει AESA ραντάρ και βλήματα BVR με βεληνεκες άνω των 100χλμ στην Ελληνοτουρκική αρένα.

Είναι εντυπωσιακό, πως αν οι γείτονες δεν είχαν προχωρήσει στην αγορά των S-400, αυτή τη στιγμή στο Αιγαίο θα πετούσαν περί τα 12 F-35 και τα προβλήματα με τις νέες μονάδες του TDK που περιγράψαμε ποιο πριν δεν θα υπήρχαν.  Και μάλλον νότια της Κρήτης θα έπλεε το Anadolu με τα 6 F-35 του !!!! Όμως έχει ο καιρός γυρίσματα. Οι S-400 αφ’ ενός και ο Έβρος αφ’ ετέρου οδήγησαν τις εξελίξεις σε εντελώς αντίθετες ρότες. Καθώς, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι η ίδια κυβέρνηση που σε δύο χρόνια έτρεξε εξοπλιστικά αξίας 10 δις €, στις προγραμματικές της δηλώσεις (προ Έβρου), είχε εξαγγείλει μείωση των αμυντικών δαπανών.

2. Το Spike NLOS σε Σ.Ξ και ΠΝ (!!!)

Στην ανάλυση περί Ulaq και ναυτικού ανταρτοπολέμου (διαβάστε σχετικά : ΕΔΩ

είχαμε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου για την ασφάλεια των μονάδων επιφανείας του ΠΝ τα οποία από το 2022 θα απειλούνται από τους UMTAS και Cirit των δεκάδων Ulaqs που οι γείτονες θα ρίξουν στο Αιγαίο και την Αν.Μεσόγειο.Και ήταν πολύ στενάχωρο πως οι γείτονες, είχαν αποφασίσει να μας πληρώσουν με το ίδιο νόμισμα που τους πλήρωσε πριν 200 χρόνια ο Κανάρης και οι φίλοι του.

Αυτό ως προχθές. Γιατί προχθές, ανακοινώθηκε η προμήθεια του Spike NLOS από τον ΣΞ (επίγειοι εκτοξευτές και επί των εκσυγχρονισμένων με ισραηλινά συστήματα AH-64+), αλλά και από το ΠΝ (!!!)

Πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για το σύστημα, διαβάστε ΕΔΩ:

Το Spike, είχε υποπέσει στην αντίληψη του γράφοντα από μια διάλεξη του καθηγητού της Σχολής των Ευελπίδων Δρ. Κων/νου Γρίβα, πριν πολλά χρόνια κι από τότε υπήρξε  διακαής πόθος.

Η απόκτηση του είναι μεγέθους στρατηγικού. Στα ΜΚΔ δεχθήκαμε αντιρρήσεις περί αυτού. Μας αποκάλεσαν υπερβολικούς. Εμείς όμως σχετικά με το Spike δεν πρόκειται ποτέ να πούμε το MEA CULPA. Κι αυτό γιατί τα Spike NLOS ακυρώνουν τα Altay και τα ULAQ. Θα το ξαναπούμε. Ακυρώνουν τα Altay και τα ULAQ, πολύ πριν αυτά εισέλθουν σε υπηρεσία.

Οι μόνοι οι οποίοι κατέχουν βλήμα με μεγαλύτερο βεληνεκές είναι οι Ρώσοι και φαντάζει δύσκολο να το δούμε σε τουρκική υπηρεσία.

Οι Ισραηλινοί, που χαρακτηρίζονται από την ευελιξία και την αποτελεσματικότητα, έχουν τοποθετήσει το συγκεκριμένο σύστημα σε περισσότερους από 40 φορείς. Μόνο σε ημίονους σαν αυτούς του Δαβάκη δεν το έχουν τοποθετήσει ακόμη.

Το Spike NLOS φερόμενο από τις κανονιοφόρους του ΠΝ, δημιουργεί μια ζώνη ασφαλείας πλάτους 30 χλμ στην οποία ότι κινείται θα πυροβολείται. Οι Umtas και Cirit των Ulaq, παρουσιάζουν δραστικό βεληνεκές 8 χλμ με περιορισμούς στην κατάσταση θαλάσσης μέχρι 6 bf. Αλλά γιατί να μείνουμε μόνο στις κανονιοφόρους; Και στις κορβέτες θα πρέπει να τοποθετηθεί και σε οποιοδήποτε νέο σκάφος του ΠΝ και στα αρματαγωγά και στα Zubr και στα ΠΓΥ και στους ναυστάθμους και στα ναυτικά παρατηρητήρια και παντού. Το λιμενικό ακούει;

Επίσης, προσδίδει στη ΜΥΚ, αλλά γιατί όχι και στους Αμφίβιους Καταδρομείς, νέες αποστολές αυτές των κυνηγών μονάδων επιφανείας του TDK. Αποστολές που ταιριάζουν γάντι στο επιθετικό πνεύμα των μονάδων αυτών.

Σε παράλληλη χρήση από εκτοξευτές ξηράς, τσιμεντώνει το θαλασσοχερσαίο (Κ. Γρίβας) θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου και σε συνεργασία με μελλοντική απόκτηση και γιατί όχι και παραγωγή κατευθυνομένων βλημάτων πυροβολικού μεγάλου βεληνεκούς, δημιουργούν το πολυπόθητο πλέγμα άρνησης πρόσβασης.

Τέλος, από έγκυρες πηγές, χωρίς βέβαια να υπάρχει η δυνατότητα να εξακριβώσουμε την πληροφορία, οι Spike Nlos που εκτοξεύονται από τα Apache των IDF, επιτυγχάνουν βεληνεκές 50χλμ !!! (η ΕΦ ακούει;)

Στο Θέατρο Επιχειρήσεων του Έβρου, τα πλεονεκτήματα είναι πολλαπλάσια, καθώς ευέλικτοι εκτοξευτές όπως αυτός της πιο πάνω φωτογραφίας θα μπορούν να χρησιμοποιούν πολιτικές εγκαταστάσεις από μπετόν (δλδ οχυρωμένες) που βρίσκονται σε ασφαλείς αποστάσεις από την ά γραμμή και να καλύπτουν περιμετρικά, αφού για έναν περίεργο λόγο, άπαντες πιστεύουμε ότι η πρώτη κίνηση του εχθρού θα γίνει με τεθωρακισμένες δυνάμεις και πλωτές γέφυρες, ξεχνώντας τη δυνατότητα αεροκίνησης με τα πάρα πολλά Blackhawks και T129 και υπερκέρασης της αμυντικής μας διάταξης.

3. Οι Rampage, οι Spice και οι Sea Hake Mod 4

Η τρίτη κίνηση για ΜΑΤ, είναι κατά την άποψή μας η απόκτηση των ισραηλινών Spice και Rampage. Δεν είναι δυνατόν το μακρύ πλήγμα της ΠΑ να εξαρτάται αποκλειστικά από τη Γαλλία. To workhorse της ΠΑ είναι το F-16 (Επσγός Καραβίδας στο Podcast του DefenceRdeifined = https://www.youtube.com/watch?v=Sxhzs7ArAfg&feature=youtu.be)  και αυτό το αεροσκάφος θα πρέπει να αποκτήσει δυνατότητες μακρού πλήγματος.

Με βεληνεκές 300 χλμ και υπερηχητικές ταχύτητες, ο Rampage θα κάνει τη διαφορά και θα πρέπει ίσως το ΓΕΣ να σκεφτεί και τη «μαμά» έκδοση εδάφους – εδάφους. Τέσσερις πύραυλοι ανά ΑΦ. Όγκος πυρός, πολύ εκτός του βεληνεκούς των τουρκικών Α/Α (S-400, S-125, Hawk, Hisar).

Για τις συλλογές Spice, δεν θα επεκταθούμε. Αποτελούν το benchmark της κατηγορίας και εξασφαλίζουν ότι και οι νέες τορπίλες για τους Παπανικολήδες.

Βολές εκτός βεληνεκούς του αντιπάλου.

Επίλογος

Tα οπλικά συστήματα που προαναφέρθηκαν έχουν τρία κοινά χαρακτηριστικά.

Πρώτον, αποτελούν τις σύγχρονες σάρισες (έκφρασή που πρώτος ο Επσγός Καραβίδας χρησιμοποίησε) οι οποίες εκτοπίζουν τον αντίπαλο πολύ πιο ανατολικά στη Μ. Ασία. Φανταζόμαστε ότι πλέον με τους Meteors – RBE 2 σε υπηρεσία, τα High Value Assets της ΤΗΚ (Ιπτ. Ραντάρ, ΑΦ Ηλεκ. Πολέμου, Ιπτ. Τάνκερς, ΑΦ Ναυτικών Επιχειρήσεων) δεν θα κινούνται τόσο άνετα. 18 Rafale εντός του 2022 σημαίνει 36 – 72 Meteors….

Δεύτερον, αποτελούν όλα τους όπλα που μπορούν να λειτουργήσουν δικτυοκεντρικά και εδώ έρχεται να κουμπώσει η ΔΕΠ. Η ΔΕΠ που πρίν ακόμη δημιουργηθεί πολεμήθηκε, αλλά που σιγά σιγά δείχνει την αξία και τη σημασία της. Διαβάστε σχετικά  : ΕΔΩ

Θα θέλαμε να δούμε περισσότερους καταδείκτες laser να καθοδηγούν αυτά τα ωραία συστηματάκια εκεί που πρέπει.

Τρίτον, όλα τους είναι από τα καλύτερα στην κατηγορία τους, γιατί

για τους καλύτερους, μόνο τα καλύτερα……

* Ο Θεόδωρος Νικολοβγένης είναι απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων και του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και υποψήφιος διδάκτορας του Τμήματος Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του ΕΚΠΑ

του Χρήστου Καπούτση

Η νέα ελληνοαμερικανική αμυντική συμφωνία, δεν διαφέρει ουσιωδώς από τις παλαιότερες , πέραν της χρονικής διάρκειας… Απλά επικυρώθηκε μέσω πανηγυρισμών και ύμνων της γνωστής κουστωδίας, η βεβαιωμένη σχέση εξάρτησης της χώρας μας από τις ΗΠΑ. Στα καθ’ ημάς, ως ιδιαιτέρως θετική και στο σύνολό της, εκτιμούν, ότι είναι η υπογραφείσα ελληνοαμερικανική αμυντική συμφωνία, αρμόδιοι υπηρεσιακοί παράγοντες στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας, καθώς επίσης η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του ΥΠ.ΕΘ.Α. Ανάλογο πανηγυρικό είναι και το κλίμα στο υπουργείο Εξωτερικών. Διπλωμάτες και στρατιωτικοί, συγχαίρουν εαυτούς και αλλήλους για την επιτυχία της ελληνοαμερικανικής αμυντικής συμφωνίας. Και από κοντά, οι κατά περίσταση κυβερνητικοί μαϊντανοί, Καθηγητές, αναλυτές, απόστρατοι, πρέσβεις ε.τ., δημοσιογράφοι και αδολέσχες δημοσιολόγοι , υμνολογούν την Κυβέρνηση για την άνευ προηγουμένου επιτυχία της και δεν παραλείπουν να ελεεινολογούν όλους εκείνους, ειδικούς και μη, που τολμούν να έχουν και κάποιες επιφυλάξεις, να μελετούν ιστορικά παραδείγματα (Κύπρος 1974, Ίμια 1996) ή να θέτουν ενοχλητικά ερωτήματα και πάντως, να μην μετέχουν στην κυβερνητική ευωχία. Στον αμιγώς στρατιωτικό τομέα, η θεσμοθετημένη πλέον στενή συνεργασία των Ενόπλων Δυνάμεων των δύο κρατών (ΗΠΑ- Ελλάδα) επί ελληνικού εδάφους, παρέχει, κατά την ελληνική στρατιωτική εκδοχή, ένα ισχυρό πλέγμα προστασίας των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας. Ενισχύεται, κατά την εκτίμηση επιτελών του ΓΕΕΘΑ, η αποτρεπτική ικανότητα των ελληνικών Ε.Δ.. Και η παρουσία ισχυρών αμερικανικών στρατιωτικών δυνάμεων σε στρατηγικής σημασίας περιοχές της Ελληνικής επικράτειας, λειτουργούν ή έτσι αναμένεται, ανασχετικά της τουρκικής επιθετικής και επεκτατικής πολιτικής, ειδικά μάλιστα στην περίπτωση που αυτή εκδηλωθεί με στρατιωτικά μέσα. Αν είναι κάτι προς προβληματισμό ή και εύλογη ανησυχία, είναι ότι στρατιωτικοί και διπλωμάτες που κατέχουν καίριες θέσεις στον διπλωματικό και αμυντικό μηχανισμό της χώρας, θεωρούν σχεδόν δεδομένη, την ενίσχυση των αμερικανών με στρατιωτικά μέσα των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, οψέποτε η χώρα μας υποχρεωθεί να εμπλακεί σε πολεμική αναμέτρηση με την Τουρκία! Σίγουρα ξέρουν και καλύτερα και περισσότερα από τον γράφοντα, αλλά συνειρμικά και χωρίς προσωπικές αιχμές, αλλά καλοπροαίρετα, παραθέτω μια φράση του Θουκυδίδη «Μακαρίσαντες υμών το απειρόκακον ού ζηλούμεν το άφρον..» Βέβαια, με την εκχώρηση πολυάριθμων στρατιωτικών βάσεων από Αλεξανδρούπολη, Ξάνθη, Λάρισα, Βόλο, Άραξο, Ανδραβίδα, Σαλαμίνα , Καλαμάτα, νησί στο Βόρειο Αιγαίο και Κρήτη, ουσιαστικά η ελληνική επικράτεια λογίζεται και ως μια μεγάλη αμερικανική στρατιωτική βάση, για χρήση και επιχειρησιακή αξιοποίηση από τις αμερικανικές Ε.Δ.. Αυτή η εξέλιξη, απόρροια της ελληνοαμερικανικής αμυντικής συμφωνίας, διαμορφώνει εκ των πραγμάτων νέα γεωπολιτικά, στρατιωτικά και ευρύτερα συμμαχικά δεδομένα, σε μια ιδιαιτέρως κρίσιμη και ασταθή γεωγραφική περιοχή από τα Βαλκάνια, τη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο, την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, όπου η πολιτικο-διπλωματική θέση της Ελλάδας είναι απολύτως δεδομένη, ταυτισμένη με τις Στρατηγικές επιλογές των ΗΠΑ. Συνεπώς, οι επιλογές της ελληνικής διπλωματίας, είναι περιορισμένες, όπως και ευέλικτες διπλωματικές πρωτοβουλίες, που θα στοχεύουν στην προώθηση, όχι των συμμαχικών, αλλά των Εθνικών συμφερόντων. Γιατί άραγε οι «υμνωδοί» της ελληνοαμερικανικής αμυντικής συμφωνίας, δεν υποψιάζονται καν, ότι σε μια εύφλεκτη και ασταθή γεωγραφική περιοχή, όπου συγκρούονται Στρατηγικά, γεωπολιτικά, γεωοικονομικά , στρατιωτικά και γεωενεργειακά συμφέροντα, ότι είναι δυνατόν να υπάρξει και περίπτωση, όπου τα αμερικανικά συμφέροντα να μην ταυτίζονται με τα ελληνικά; Μήπως προτιθέμεθα χάριν της ελληνοαμερικανικής φιλίας και στρατιωτικής συνεργασίας, που εκ φύσεως είναι ανισότιμη, να απεμπολήσουμε εθνικά συμφέροντα και ποιά είναι αυτά; Ασφαλώς, οι ψύχραιμοι και σοβαροί αναλυτές, δεν θεωρούν δεδομένο, ότι οι ΗΠΑ θα προβούν σε ρήξη με την Τουρκία, για οποιοδήποτε θέμα ελληνικού ενδιαφέροντας, πάρα τους όρκους αιώνιας πίστης και αφοσίωσης που αντήλλαξαν στην Ουάσιγκτον οι περιχαρείς υπουργοί εξωτερικών Ν. Δένδιας και Α. Μπλίνκεν. Ενδεχομένως, να συμβεί το αντίθετο και να εκπλαγούν οι έλληνες «πανηγυρτζήδες»… Οι ΗΠΑ, για πασιφανείς λόγους, που σχετίζονται με ζωτικά αμερικανικά Στρατηγικά συμφέροντα στην περιοχή μας και προκειμένου να κρατήσουν την Τουρκία στη Δυτική Συμμαχία, όπως σφόδρα επιθυμούν, να ικανοποιήσουν και κάποιες από τις «παραξενιές» του Τ. Ερντογάν, που θα είναι βλαπτικές για τα συμφέροντα της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, όχι όμως για τα αμερικανικά.

του Παντελή Σαββίδη

Σε γενικές γραμμές η κριτική που γίνεται στην Ελληνοαμερικανική Συμφωνία έχει τρία σημεία. Μειώνει την ανεξαρτησία της χώρας, φέρει σε μεγαλύτερο κίνδυνο τη χώρα από τη δραστηριότητα των ΗΠΑ, θα μπορούσε να είναι ικανοποιητικότερη.

1.-Σε ό,τι αφορά την ανεξαρτησία και την κυριαρχία. Δεν χάνεις κάτι που δεν το έχεις και δεν μπορείς να το αποκτήσεις. Σήμερα, μεγάλες και ισχυρές χώρες δεν μπορούν να ισχυριστούν ότι είναι ανεξάρτητες. Όλες οι χώρες αλληλοεξαρτώνται. Και σε έναν βαθμό κάνουν διαφορετικά πράγματα από όσα θα επιθυμούσαν λόγω των διεθνών αλληλεξαρτήσεων και των ορίων τους. Η Ελλάδα στο θέμα αυτό είναι δεδομένη, χωρίς να μπορεί να κάνει τίποτε. Και από τις δυνατότητες ισχύος που μπορεί να προβάλλει και από τα μνημόνια που υπέγραψε. Η ανεξαρτησία είναι κάτι που απωλέσθηκε για τη χώρα.

2.-Ο κίνδυνος για την χώρα, και μιλάμε για τον κίνδυνο από τη Ρωσία, κυρίως, δεν μεγαλώνει σε σχέση με το παρελθόν. Αν υπάρχει κίνδυνος σήμερα, υπήρχε και χθες. Στην Ελλάδα υπήρχε και πριν τη Συμφωνία και ΝΑΤΟϊκή παρουσία και Αμερικανική. Αν συνέβαινε κάτι με τη Ρωσία υπήρχαν δυνάμεις που θα ενεργούσαν από την Ελλάδα. Άρα, επί της ουσίας, τίποτε δεν άλλαξε από αυτής της πλευράς. Το ότι προστέθηκε και η Αλεξανδρούπολη στις πόλεις με αμερικανική παρουσία, διεύρυνε, απλώς, τον αριθμό των πόλεων που θα είναι στοχευμένες.  Έχει καμιά σημασία για την Ελλάδα, ως χώρα, το ποιες πόλεις και περιοχές θα βρίσκονται στο στρατιωτικό ενδιαφέρον άλλης δύναμης;

Ο ρόλος της Κρήτης και της Λάρισας είναι γνωστός. Το καινούριο είναι η αμερικανική παρουσία στην Αλεξανδρούπολη. Και η παρουσία αυτή, φαίνεται, να έχει να κάνει με την άμεση αμερικανική παρέμβαση σε περιοχές των βόρειων παραλίων του Ευξείνου, της Ανατολικής Ευρώπης και των Βαλτικών χωρών. Με την παράκαμψη των Στενών. Οι περιοχές αυτές είναι άμεσου ρωσικού ενδιαφέροντος και αναμένουμε να δούμε την αντίδραση της Μόσχας. Η αμερικανική παρουσία υπήρχε και το προηγούμενο διάστημα. Με τη συμφωνία επεκτάθηκε για 5+ 2  χρόνια, κατά την ελληνική εκδοχή, επ αόριστον κατά την αμερικανική.

3.-Πάμε στο 3 που είναι και το πιο ενδιαφέρον.

-Η συμφωνία πράγματι κάνει αναφορά στην κυριαρχία και εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας την οποία οι ΗΠΑ εγγυώνται αλλά αυτή η εγγύηση υπήρχε και με παλαιότερες επιστολές. Ακόμη και του Κίσινγκερ.

-Επεκτείνει το ενδιαφέρον των ΗΠΑ για τα κυριαρχικά δικαιώματα και τις περιοχές δικαιοδοσίας της Ελλάδας. Τέτοιο ενδιαφέρον των ΗΠΑ μπορεί να μην υπήρχε ρητά καταγεγραμμένο σε προηγούμενες συμφωνίες αλλά κατά την τελευταία κρίση με την Τουρκία υπήρχαν συνεχείς παρεμβάσεις του αμερικανού πρέσβη στην Αθήνα με τις οποίες καλούσε την γειτονική χώρα να σεβαστεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.

–Το σημαντικό είναι τι εννοεί η Ουάσιγκτον όταν αναφέρεται σε κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας;  Η παράγραφος της επιστολής Μπλίνκεν στον πρωθυπουργό «εκτιμούμε ιδιαίτερα τη σταθερή δέσμευση της ελληνικής κυβέρνησης για διάλογο με τους γείτονές της και την προσήλωσή της στην επίλυση των διαφορών ειρηνικά μέσω διπλωματίας και σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο» προδικάζει, κατά την άποψή μου, την αμερικανική θέση στο θέμα «ναι, έχετε δίκαιο, σας το αναγνωρίζουμε αλλά πάρτε υπόψη τις ευαισθησίες των γειτόνων σας (Τουρκία) και τις ιδιαίτερες συνθήκες στην περιοχή (έκταση τουρκικής ακτογραμμής) και ελάτε σε διάλογο».

Κατά την έγκυρη «Καθημερινή» οι ΗΠΑ αντιτίθενται, εμμέσως, στο “casus belli”, φαντάζομαι με την δέσμευσή τους να προασπίσουν την ακεραιότητα της Ελλάδας αν ασκήσει την κυριαρχία της όπου της δίνει δικαίωμα το Δ.Δ. Δεν υπάρχει καμιά ένδειξη ότι οι ΗΠΑ έχουν αλλάξει την θέση τους η Ελλάδα να μην επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 μίλια. Βεβαίως, αυτό δεν λέγεται δημοσίως, αλλά από το 1995 υπάρχουν παρασκηνιακές πιέσεις να μην συμβεί αυτό.

-Θα είχε ενδιαφέρον να διευκρινιστεί από την Ουάσιγκτον, με βάση τη Συμφωνία, κατά πόσο  θα υπάρξει αμερικανική υποστήριξη σε περίπτωση έμπρακτης παρέμασης, εκ μέρους της Ελλάδας, για την ακύρωση του τουρκολιβυκού συμφώνου.

– Μια κρίσιμη παράγραφος της επιστολής Μπλίνκεν είναι:  «η πρόσφατα ενημερωμένη MDCA εμφανίζει προφανώς την απόλυτη αποφασιστικότητα μας για αμοιβαία διασφάλιση και προστασία της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας των χωρών μας από ενέργειες που απειλούν την ειρήνη, συμπεριλαμβανομένης της ένοπλης επίθεσης ή της απειλής”. Προκύπτει από αυτήν ότι θα υπάρξει στρατιωτική συνδρομή των ΗΠΑ στην Ελλάδα ή, η όποια υποστήριξη θα είναι διπλωματική;

-Παρόλο που η ελληνική πλευρά επεδίωξε να διασφαλίσει στην Συμφωνία την στρατιωτική παρουσία των ΗΠΑ σε νησιά, όπως η Σκύρος δεν γίνεται καμιά συγκεκριμένη αναφορά. Απλώς, επισημαίνεται δημσιογραφικά,  ότι «η συμφωνία δεν αποκλείει την μελλοντική αμερικανική παρουσία στα Ελληνικά νησιά, πέραν της Κρήτης… Υπάρχει ρητή πρόβλεψη στη συμφωνία για επέκταση και σε άλλες εγκαταστάσεις… Στην παρούσα συγκυρία, η Αμερικανική πλευρά, για λόγους στρατηγικούς που αφορούν τις αμερικανικές γεωγραφικές επιλογές γενικότερα, αλλά και  για οικονομικούς λόγους, δεν επιθυμούσε, στην παρούσα τουλάχιστον συγκυρία, να δεσμευτεί άμεσα για άλλες περιοχές». Δεν θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι ικανοποιητική η αναφορά.

-Η περαιτέρω προσέγγιση Ελλάδας-ΗΠΑ στον στρατιωτικό τομέα και στην αμερικανική παρουσία στη χώρα πρέπει να έχει και αφανείς διαστάσεις απαγορευτικές για κοινοποίηση που έχουν να κάνουν με τις αμερικανικές βάσεις στο Ιντσιρλίκ και την Κρήτη.

Εν κατακλείδι, η ελληνοαμερικανική προσέγγιση γίνεται μεγαλύτερη. Η αντίστοιχη αμερικανοτουρκική χαλαρώνει περισσότερο.

Η αμερικανική παρουσία προσθέτει στις δυνατότητες εκπαίδευσης και αποτελεσματικότητας των Ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, δεν θα έλεγα ότι δένει περισσότερο την Ελλάδα με τις ΗΠΑ, το δέσιμο αυτό έχει συμβεί εδώ και μερικά χρόνια και το έφθασε στο αποκορύφωμά του η αριστερή κυβέρνηση Συριζα.

Είναι μια αναγκαστική επιλογή με βάση τις απειλές που αντιμετωπίζει η χώρα που την εντάσσει στην ομάδα δυνάμεων που αφήνουν στην περιοχή οι ΗΠΑ καθώς μειώνουν την παρουσία τους. Μια επιλογή που θα περιλάβει την Ελλάδα στο ενδιαφέρον των ευρωπαϊκών χωρών  να ανασυγκροτήσουν την ευρωπαϊκή άμυνα.

Ο υπουργός Οικονομικών της Μάλτας Κλάιντ Καρουάνα ζήτησε να επιλυθεί το ζήτημα της οριοθέτησης της υφαλοκρηπίδας με τη Λιβύη

Ο υπουργός Οικονομικών της Μάλτας Κλάιντ Καρουάνα τόνισε ότι η Μάλτα θα πρέπει να επιλύσει ορισμένα περιφερειακά ζητήματα με τη Λιβύη, πριν δημιουργήσει μια υπηρεσία που θα επικεντρώνεται στις λιβυκές έρευνες πετρελαίου, γράφει λιβυκό δημοσίευμα.

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη Τύπου, ο Καρουάνα τόνισε ότι δεν υπάρχουν ακριβείς πληροφορίες για το τι βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της γης στις περιοχές εξερεύνησης, αλλά ορισμένες μελέτες δείχνουν την πιθανότητα πετρελαίου σε ορισμένες περιοχές.

Ο Καρουάνα πρόσθεσε ότι υπάρχουν σχέδια για την ίδρυση μιας Υπηρεσίας πετρελαίου στη Λιβύη, αλλά η ιδέα αναβλήθηκε μέχρι να συζητηθούν τα θέματα με τη Λιβύη.

Θα ήταν άσκοπο να συσταθεί αυτή η εταιρεία έως ότου επιλυθούν ορισμένα ζητήματα που σχετίζονται με την υφαλοκρηπίδα μεταξύ των δύο χωρών, είπε χαρακτηριστικά.

Libya Akhbar. Net

https://www.echedoros-a.gr

Ο τίτλος από το δημοσίευμα

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών αντέδρασε εξαιρετικά έντονα στο γεγονός ότι ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα σε μια από τις τηλεοπτικές εκπομπές χαρακτήρισε την ένωση με το Κοσσυφοπέδιο κύριο στόχο της καριέρας του.

Το πρόβλημα, φυσικά,  δεν είναι ότι το Κοσσυφοπέδιο, σύμφωνα με το Βελιγράδι και τη Μόσχα, είναι μέρος της Σερβίας.

Και το γεγονός είναι ότι η παν-αλβανική ιδέα είναι η πιο επικίνδυνη από όλα αυτά που υπάρχουν τώρα στα Βαλκάνια. Ο αλβανικός εθνικισμός θεωρείται ιδιαίτερα καταστρεπτικός ακόμη και στις χώρες του ΝΑΤΟ.

Οι Σέρβοι έχουν τη δική τους διέξοδο – το Κίνημα των Αδεσμεύτων, άλλοτε ένα φιλόδοξο γεωπολιτικό έργο του Βελιγραδίου, του Καΐρου και του Δελχί, αλλά τώρα απλώς ένας σύνδεσμός που δεν αποφασίζει τίποτα και δεν επηρεάζει τις αποφάσεις κανενός.

Αλλά η κληρονομιά του Κροάτη Τίτο επιτρέπει στους Σέρβους να αγγίξουν τον μισό κόσμο, οπότε η 60η επέτειος κορυφής διοργανώθηκε στο Βελιγράδι (όπως, στην πραγματικότητα, η πρώτη – το 1961) με λαμπρότητα και με καλεσμένους από 116 κράτη.

Η Ρωσία (έχει μόνο το καθεστώς παρατηρητή) εκπροσωπήθηκε από τον υπουργό Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ. Ο οικοδεσπότης, εκπροσωπούμενος από τον Σέρβο πρόεδρο Αλεξάνταρ Βούτσιτς, έκανε τα πάντα για να τονίσει: πρόκειται για μια συνάντηση με έναν σύμμαχο.

Οι Σέρβοι ενδιαφέρονται για παραλαβές των απότομα αυξημένων τιμών φυσικού αερίου με «αδελφική» έκπτωση, τα νεότερα ρωσικά όπλα για τον στρατό και την αστυνομία, καθώς και πολιτική υποστήριξη.

Η ρωσική πλευρά τους είπε να ελπίζουν σε έκπτωση, υποσχέθηκε να πουλήσει όπλα  και αμέσως παρείχε πολιτική υποστήριξη.

Ο Λαβρόφ   μίλησε αρκετά σκληρά για την  κατάσταση στο Κοσσυφοπέδιο και η εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα  κάλεσε τη Δύση  να απαντήσει επειγόντως στο γεγονός ότι οι κατηγορίες του στα Βαλκάνια αναβιώνουν την ιδέα της Μεγάλης Αλβανίας.

Αυτή είναι μια ανοιχτά επικίνδυνη ιδέα. Και στη Δύση το γνωρίζουν.

Οι Βαλκάνιοι Μεγαλοιδεατισμοί

Κάθε βαλκανικός λαός που σέβεται τον εαυτό του έχει τη δική του αντίληψη για τη Μεγάλη Πατρίδα, η οποία περιλαμβάνει σημαντικά εδάφη των γειτόνων του.

Μεγάλη Ελλάδα, Μεγάλη Κροατία, Μεγάλη Σερβία. Οι ειδικοί γνωρίζουν ακόμη και την ιδέα της  Μεγάλης Μακεδονίας , και αυτό δεν αφορά σε καμία περίπτωση τη δύναμη του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά έναν μικρό αλλά περήφανο σλαβικό λαό, στον οποίο οι Βούλγαροι αρνούνται  το δικαίωμα ύπαρξης  και θεωρούν απαραίτητο να ενταχθούν στη Μεγάλη Βουλγαρία.

Η Μεγάλη Αλβανία

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για αστεία σε όλα αυτά, αλλά συνηθίζεται να αντιμετωπίζουμε δύο έννοιες του βαλκανικού μεγαλείου ως μια πολύ σοβαρή απειλή – τη Μεγάλη Σερβία και τη Μεγάλη Αλβανία.

Όσον αφορά τους Σέρβους, οι εξηγήσεις είναι περιττές:

το ΝΑΤΟ πολέμησε δύο φορές εναντίον αυτού του λαού, πρώτα στη Βοσνία και στη συνέχεια στη Γιουγκοσλαβία. Στη δεύτερη περίπτωση, ήταν ένας πόλεμος στο πλευρό των Αλβανών, ο οποίος έληξε με την αποκοπή του Κοσσυφοπεδίου και την απομάκρυνση του σλαβικού πληθυσμού. Και εδώ είναι απαραίτητο να καταλάβουμε ότι οι ίδιοι οι Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου πολέμησαν όχι για την ανεξαρτησία της Πρίστινας, αλλά για τη Μεγάλη Αλβανία – και δεν το έκρυψαν.

Αυτό έκανε εντύπωση στο ΝΑΤΟ. Η απόσχιση του Κοσσυφοπεδίου ήταν ένα αποφασισμένο ζήτημα γι ‘αυτούς, αλλά η “νέα ευρωπαϊκή δημοκρατία” έγραψε ένα τέτοιο σύνταγμα, το οποίο, πρώτον, είναι δύσκολο να αλλάξει, και δεύτερον, δεν μπορεί να ερμηνευτεί με δύο τρόπους.

Απαγορεύει κατηγορηματικά το «ανεξάρτητο Κοσσυφοπέδιο» να ενταχθεί σε οποιοδήποτε άλλο κράτος και να χρησιμοποιήσει επίσημα οποιαδήποτε αλβανικά εθνικά σύμβολα, συμπεριλαμβανομένου του κύριου – ένα μαύρο «αετό» σε κόκκινο φόντο.

Με άλλα λόγια, απαγορευόταν ακόμη και να ονειρεύονται τη Μεγάλη Αλβανία.

Σύμφωνα με τους ιδεολόγους του αλβανικού εθνικισμού,  η Μεγάλη Αλβανία περιλαμβάνει το Κοσσυφοπέδιο, καθώς και περισσότερο από τη μισή Βόρεια Μακεδονία, δύο κομμάτια της Νότιας Σερβίας, ανατολικά του Μαυροβουνίου και ένα κομμάτι δυτικά της Ελλάδας.

Ο αλβανικός εθνικισμός έγινε ιδιαίτερα απαράδεκτος ακόμη και στα μάτια των χωρών του ΝΑΤΟ από δύο περιστάσεις.

Πρώτον, ήταν άτυχος με την εικόνα του, αφού κατάφερε να περάσει τη Μεγάλη Αλβανία στη μνήμη αυτών που ζουν σήμερα – με τα χέρια των φασιστών και των ναζιστικών μεθόδων.

Αυτή δεν είναι μια συναισθηματικά φορτισμένη προσβολή, είναι κυριολεκτική:

τα αλβανικά εδάφη ενώθηκαν κάτω από το στέμμα του Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ ‘από τον φασίστα Ντούτσε – Μπενίτο Μουσολίνι.

Μετά από αυτό – και μέχρι το τέλος του πολέμου – οι Αλβανοί εθνικιστές, συμπεριλαμβανομένων των λεγεωνάριων του αλβανικού τμήματος SS, πραγματοποίησαν εθνοκάθαρση του σλαβικού πληθυσμού, κυρίως του Σερβικού.

Η Μεγάλη Αλβανία είναι η γεωπολιτική κατασκευή του Χίτλερ και του Μουσολίνι. Οι Γερμανοί, που έχουν καθοριστική επιρροή στα Βαλκάνια  , το θυμούνται αυτό, οπότε το κατασκεύασμα απορρίπτεται από αυτούς από την πόρτα, παρά τις συμμαχικές σχέσεις με τα Τίρανα.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι διπλωμάτες και στρατιωτικό προσωπικό από το Βερολίνο σοκαρίστηκαν ειλικρινά όταν είδαν τον χαιρετισμό από Κοσοβάρους μαχητές. Συνδεόμενοι με τα φασιστικά αποσπάσματα του παρελθόντος – τους προηγούμενους κατασκευαστές της Μεγάλης Αλβανίας, ζιγκάρουν ανοιχτά. Έπρεπε να το απαγορεύσουν κατηγορηματικά.

Δεύτερον και, ίσως, το πιο σημαντικό, οι Αλβανοί έχουν πραγματικά πολύ έντονα αναπτυγμένο εθνικό αίσθημα. Είναι καθοριστικό για αυτό το έθνος, αφήνοντας πολύ πίσω κάθε θρησκευτική και πολιτική διαφορά.

Αλβανοί όλων των θρησκειών – μουσουλμάνοι, καθολικοί, ορθόδοξοι χριστιανοί – συνυπάρχουν πολύ ειρηνικά μεταξύ τους. Και όλοι αυτοί, συμπεριλαμβανομένων των πεπεισμένων άθεων, πιστεύουν στη Μεγάλη Αλβανία.

Η ανοχή είναι φυσική για τους ανθρώπους, των οποίων ο κύριος εθνικός ήρωας είναι ο Σκεντέρμπεης που δεν πίστευε αυτό που πιστεύει η πλειονότητα των Αλβανών. Αλλά οι Αλβανοί εθνικιστές, οι Αλβανοί κομμουνιστές, ακόμη και η Αλβανική φιλελεύθερη νεολαία, που γεμίζουν τα «χίπστερ» διαμερίσματα των Τιράνων τα βράδια, έχουν ίση πίστη στη Μεγάλη Αλβανία.

Ο σημερινός πρωθυπουργός της Αλβανίας, Έντι Ράμα, ο οποίος είπε ότι η ένωση με το Κοσσυφοπέδιο είναι ο στόχος ολόκληρης της καριέρας του (ήταν αυτή η παρατήρηση στην οποία αντέδρασε η Ζαχάροβα), δεν μπορεί να είναι ύποπτος για φασισμό.

Είναι καθηγητής ιστορίας της τέχνης με σοσιαλιστικές και πολύ προοδευτικές απόψεις. Ως δήμαρχος των Τιράνων, τακτοποίησε εκείνα τα πολύ «χίπστερ» και έδωσε στην αλβανική πρωτεύουσα μια κανονική εμφάνιση –  ενώ πριν από τον Ράμα ήταν τρομακτικό να την κοιτάζεις.

Για εμάς, ο Ράμα δεν είναι σε καμία περίπτωση φίλος ή σύμμαχος, αλλά αυτό είναι γεγονός: απέχει πολύ από τους κακοποιούς που ηγούνται του αλβανικού Κοσσυφοπεδίου.

Τους έχει ένα πραγματικό ταξικό συναίσθημα, το οποίο έσπασε σε μάλλον σκληρές παρατηρήσεις. Συζητά βραχνά μαζί τους λόγω του σχεδίου για τα Ανοιχτά Βαλκάνια: αυτό είναι κάτι σαν τη δική μας ‘κοινοπολιτεία’, αλλά αυτό είναι  για την Αλβανία, τη Σερβία, τη Μακεδονία, μόνο το Κοσσυφοπέδιο, δεν θέλει να ενωθεί με τη Σερβία σε καμία συμμαχία.

Ο Ράμα, ίσως, μισεί τους «Κοσοβάρους αδελφούς» του με όλη του την καρδιά – αλλά για αυτό το έξυπνο άτομο, η ένωση με το Σερβικό Κοσσυφοπέδιο είναι το κύριο όνειρό του.

Στην Αλβανία, αυτό το όνειρο εξακολουθεί να ενώνει έναν αστυνομικό και έναν ληστή, έναν σταλινικό και έναν ζυγαμέτ, έναν ταγματάρχη και έναν ζητιάνο, πατέρα και γιο.

Οι Αλβανοί δεν πρέπει ποτέ να δαιμονοποιούνται παρουσιάζοντάς τους ως έθνος φασιστών ή εξισώνοντάς τους με την ξένη διασπορά.

Ιταλοί λαθρέμποροι, ελληνικές οργανωμένες εγκληματικές ομάδες, πανευρωπαϊκοί έμποροι όπλων, Κοσοβάροι μαχητές και Ισλαμιστές της Βόρειας Μακεδονίας – όλα αυτά ήταν, είναι και θα είναι, αλλά οι Αλβανοί της Αλβανίας είναι ένας ευχάριστος λαός, απαλλαγμένος από την ανάγκη να αποδείξουν την ταυτότητά τους στους γείτονες, χτίζοντας ένα τζαμί σε κάθε στροφή (όπως στη Βόρεια Μακεδονία) ή κρεμώντας έναν μαύρο αετό (όπως στο Κοσσυφοπέδιο και το Μαυροβούνιο).

Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, είχαν μια μακρά και ποικίλη περίοδο εθνικής κακής τύχης – στην αρχή η βάναυση και ταυτόχρονα οικονομικά αναποτελεσματική δικτατορία του Χότζα, στη συνέχεια πλήρης κατάρρευση, εμφύλιος πόλεμος, αχαλίνωτη ληστεία, πλήρης φτώχεια – όπως στη δική μας «ταχεία»  του ενενήντα», αλλά δέκα φορές χειρότερη …

Και τότε φάνηκε ότι κατάφεραν να πιάσουν το πουλί της ευτυχίας από την ουρά – η οικονομία αναπτύσσεται σταθερά, η χώρα εκσυγχρονίζεται μπροστά στα μάτια μας, η επιρροή της μαφίας των ναρκωτικών πέφτει στην πολιτική.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, συνέβη το γεγονός ότι οι Αλβανοί άρχισαν να ζουν καλύτερα από τη μεγάλη διασπορά στο εξωτερικό – είτε στο Κοσσυφοπέδιο, στις γωνιές της πανώλης της Βόρειας Μακεδονίας, είτε ακόμη και στο Μαυροβούνιο.

Αυτή η επιτυχημένη ιστορία τροφοδοτεί τώρα περαιτέρω τους irredenta – οι Κοσοβάροι, οι Σλαβομακεδόνες και άλλοι Αλβανοί είναι ακόμη πιο πρόθυμοι να ενωθούν με την πλούσια πατρίδα τους.

Σε αυτή την περίπτωση, δεν μιλάμε για τόσο ευχάριστους ανθρώπους όπως ο Έντι Ράμα, τον οποίο, για όλα του τα όνειρα, είναι δύσκολο να φανταστούμε επικεφαλής μιας ένοπλης παρέμβασης, αλλά για πολιτικούς ριζοσπάστες, πρώην μαχητές και ενεργούς ληστές – λαθρέμπορους, ναρκωτικά μαφία, έμποροι όπλων.

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν ήδη κερδίσει στο Κοσσυφοπέδιο και τη Βόρεια Μακεδονία. Θέλουν να κερδίσουν ξανά, και ήθελαν να φτύσουν τόσο στο μπλοκ του ΝΑΤΟ, το οποίο εδώ και  πολύ καιρό ήταν αντίθετο , όσο και στο σύνταγμα του Κοσσυφοπεδίου γραμμένο από τους Ευρωπαίους – την κομματική ιδεολογία του σημερινού πρωθυπουργού της περιοχής, Αλμπίν Κούρτι,  που επιμένει άμεσα στην ενοποίηση με την Αλβανία.

Η ελπίδα των Ευρωπαίων ότι οι Κοσοβάροι θα μπορέσουν να επιβιώσουν ως ξεχωριστή κοινότητα και να μην πιστέψουν στη μεγάλη Αλβανική ιδέα καταρρέει μπροστά στα μάτια μας.

Μειωμένη στις μειονεκτικές περιοχές των Βαλκανίων, αυτή η ιδέα έχει επεκταθεί σε πολέμους τρεις φορές σε τριάντα χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του εμφυλίου στην ίδια την Αλβανία, και θα εκραγεί ξανά όταν οι επαγγελματίες τυχοδιώκτες το κρίνουν σκόπιμο.

Οι Σέρβοι πρέπει να ανησυχούν πολύ περισσότερο για αυτό από τους Ρώσους, αλλά η Ζαχάροβα ανησυχεί επίσης για την υπόθεση.

Το αλβανικό εθνικό συναίσθημα είναι μια τέτοια περίπτωση όταν είναι προτιμότερο να το προλάβεις παρά να σε προσπεράσει.

Взгляд  (vzglyad)

https://www.echedoros-a.gr