Το λιμάνι της Θεσσαλονίκης αποτελεί πλέον κρίσιμο κόμβο για την επιτυχή επανέναρξη της κρουαζιέρας σε Ελλάδα και Ανατολική Μεσόγειο.

Η στρατηγική της ΟΛΘ Α.Ε., ιδρυτικό μέλος του Οργανισμού Τουρισμού Θεσσαλονίκης, για την ανάπτυξη της κρουαζιέρας, ώστε να γίνει η Θεσσαλονίκη βάση homeporting, και ιδανικός προορισμός κρουαζιέρας αποδίδει καρπούς.

Η κοινή αντίληψη, οι κοινοί στόχοι στην προβολή και η καλή συνεργασία, επιβεβαιώνονται με τις αποφάσεις μεγάλων εταιρειών να συμπεριλάβουν τη Θεσσαλονίκη στα μελλοντικά τους ταξίδια.

Η απόφαση της Celestyal Cruises, της βραβευμένης εταιρείας ως η πρώτη επιλογή κρουαζιέρας στα ελληνικά νησιά και την Ανατολική Μεσόγειο να επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη με 30 προσεγγίσεις το 2022 και 40 προσεγγίσεις το 2023 είναι μόνο η αρχή. Η Celestyal Cruises ανακοίνωσε ότι στη γνωστή κρουαζιέρα επτά διανυκτερεύσεων «Ειδυλλιακό Αιγαίο», που ξεκινά τον Απρίλιο, θα επισκέπτεται και τη Θεσσαλονίκη. H εταιρεία θα προσεγγίζει σε σταθερή βάση την πόλη όπου οι επισκέπτες της θα ανακαλύψουν εκπληκτικά Παλαιοχριστιανικά και Βυζαντινά αξιοθέατα. Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, το άγαλμα του «Μεγάλου Αλεξάνδρου» καθώς και τη Βεργίνα, έναν από τους πιο σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας.

H Θεσσαλονίκη αποτελεί την πύλη για τη Βόρεια Ελλάδα αλλά και τις γειτονικές βαλκανικές αγορές καθώς συγκεντρώνει μεγάλο ποσοστό των αερομεταφορών στο πρόσφατα πλήρως ανακαινισμένο και σύγχρονο αεροδρόμιο που διαθέτει.

Η εταιρεία ανακοίνωσε επίσης, πως θα επισκέπτεται τη Θεσσαλονίκη στην κρουαζιέρα επτά διανυκτερεύσεων «Εκλεκτό Αιγαίο», που ξεκινά τον Οκτώβριο και επιπλέον θα επισκεφτεί τη Θεσσαλονίκη στην αποκλειστική εορταστική κρουαζιέρα δέκα διανυκτερεύσεων για τα Χριστούγεννα το Δεκέμβριο.

Μεγάλες εταιρείες κρουαζιέρας εμπιστεύονται πλέον το λιμάνι της Θεσσαλονίκης.

του Παντελή Οικονόμου*

Ανυπόκριτες ευχές και μόνο στην Φώφη Γεννηματά να είναι νικηφόρα και αυτή η αναμέτρησή της με την ασθένεια και γρήγορη η αποκατάσταση της υγείας της. Ασφαλώς τα στελέχη του ΚΙΝΑΛ έχουν τον «πονοκέφαλο» διευθετήσεων και την υποχρέωση να τις πραγματοποιήσουν με σεβασμό τόσο προς την αρχηγό τους που αποχωρεί όσο και προς τους εαυτούς τους.

Η πρώτη έγνοια βέβαια όσων δεν έχουμε τέτοιες αρμοδιότητες και ευθύνες είναι άλλη: θα μπορούσε άραγε το κόμμα αυτό να εισφέρει κάτι περισσότερο, μπας και επιστρέψουμε στην «κανονικότητα»;

Μόνο «κανονικότητα» δεν ζούμε

Μιας και, κακά τα ψέματα, μόνο «κανονικότητα» δεν το λες να παραμένουν ανεμβολίαστοι πάνω από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας άνω των 50 ετών, δεκάδες να πεθαίνουν σε καθημερινή βάση, να έχεις 10.000 από τους 15.000 θανάτους μέσα στο 2021 (1.137 μόνο τον Σεπτέμβριο) και η κυβέρνηση σου «να κάνει τα στραβά μάτια» στον ανεξέλεγκτο συνωστισμό.

Μόνο «κανονικότητα» δεν το λες οι λογαριασμοί της ενέργειας να ακριβαίνουν διαρκώς, οι διακοπές του ηλεκτρικού να γίνονται όλο και συχνότερες, τα μισά νοικοκυριά να παραμένουν «ενεργειακά φτωχά» και η κυβέρνησή σου να αποθαρρύνει τις ενεργειακές κοινότητες, να εκχωρεί σε λίγους και σε ξένους την ηλιακή και αιολική ενέργεια αντί να την παράγουμε και να την εξάγουμε εμείς οι ίδιοι και να επιδοτεί την αγορά εισαγόμενων ηλεκτρικών αυτοκινήτων.

Μόνο «κανονικότητα» δεν το λες το δημόσιο χρέος σου να είναι σχεδόν διπλάσιο από αυτό του 2008 (και μάλιστα μετά από «κούρεμα» δεκάδων δις ΕΥΡΩ), το εμπορικό σου ισοζύγιο να είναι επί δεκαετίες ελλειμματικό, ο τουρισμός σου να έχει αγγίξει τα όρια του σε πολλούς προορισμούς -ενώ άλλοι μαραζώνουν- και η κυβέρνησή σου να αποφεύγει ένα ρωμαλέο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων σε νέους κλάδους και να πανηγυρίζει για ανύπαρκτη «ανάπτυξη».

Μόνο «κανονικότητα» δεν το λες να έχεις ανεχθεί για χρόνια ως κράτος καταπάτηση δημόσιων συχνοτήτων από ιδιωτικά κανάλια, να έχεις «μαυρίσει» την ΕΡΤ, να έχεις προκηρύξει διαγωνισμό με συμμετοχή κατάλληλων και ακατάλληλων υποψηφίων, να επιδοτείς διαχρονικά ημέτερους και, μετά από όλα αυτά, τα κόμματά σου να περιορίζονται στην σύσταση εξεταστικής επιτροπής της Βουλής. Σε μια ακόμα παρτίδα μουντζούρη μεταξύ συνενόχων.

Μόνο «κανονικότητα» δεν το λες η κυβέρνησή σου να συνοδεύει την αγορά (απαραίτητων, πράγματι) πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών, με προπαγάνδα περί συμμαχικής σχέσης μας με την προμηθεύτρια χώρα η οποία θα εξαλείψει τις τουρκικές προκλήσεις.

Το εξουσιαστικό μας κατεστημένο και η αποκαθήλωση του

Μ΄ αυτά και μ’ αυτά, είναι επιβεβλημένη -και θα αποδειχθεί  αναπόφευκτη, κατά την γνώμη μου, η αφαίρεση του δικαιώματος διακυβέρνησης από το εξουσιαστικό μας κατεστημένο. Εξέλιξη η οποία περνάει, αναπόφευκτα, από την εκλογική ήττα του συστήματος Μητσοτάκη. Όχι ως τρέχον πολιτικό αίτημα αντιφρονούντων, πολύ περισσότερο εξουσιαστική λαγνεία ή ρεβανσιστική τους διαστροφή. Στην πραγματικότητα και στον βαθμό που αιτίες των δεινών που ζούμε είναι η «Γερμανική Προστασία» και η εγχώρια διαπλοκή, με κύριο σκοπό την αντικατάσταση των κυβερνητικών συμπαικτών τους από Αρχή στην υπηρεσία του ελληνικού λαού και κανενός άλλου. Χωρίς αυτή την δημοκρατική νίκη, άσπρη μέρα δεν βλέπουμε.

Αλλά μια τέτοια θετική εξέλιξη καθυστερεί, όσο ο ελληνικός λαός ψάχνει δυνάμεις διατεθειμένες και ικανές να εγκαταστήσουν μια τέτοια Αρχή, δεν τις βρίσκει και απελπίζεται. Πράγματι, η μόνη αυξητική εκλογική τάση που καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις είναι η αύξηση της αποχής. Και, δυστυχώς, η εκλογή επόμενου αρχηγού του ΚΙΝΑΛ μόνον σε αφύπνιση και  ενεργοποίηση του λαϊκού παράγοντα για να ξαναπάρει τις τύχες του στα χέρια του δεν παραπέμπει. Και, γι’ αυτό ακριβώς, προσλαμβάνεται ως θέμα παραπολιτικού ρεπορτάζ.

Γιατί η απόσυρση του Αλέξη τώρα

Αλλά αν η διαδοχή στο ΚΙΝΑΛ αδυνατεί να επηρεάσει θετικά τις κυρίαρχες πολιτικές μας αντιθέσεις, άλλο τόσο ξένη προς αυτές στέκεται και η αξιωματική αντιπολίτευση. Όσο άσχετη με το εθνικό και δημόσιο συμφέρον είναι η αντιπαράθεση υπέρ ή κατά της, αυτόχρημα ψευδώνυμης, «επιστροφής στο ΠΑΣΟΚ», άλλο τόσο άσχετη -και θλιβερή συνάμα- είναι η γελοία μεταμφίεση του ΣΥΡΙΖΑ σε ΠΑΣΟΚ.

Αυτά όλα είναι γνωστά στα ίδια τα στελέχη αυτών των κομμάτων της αντιπολίτευσης. Στην συντριπτική πλειοψηφία τους δεν πιστεύουν ότι τα κόμματά τους μπορούν να εκφράσουν μια λαϊκή πλειοψηφία. Ούτε από μόνα τους, ούτε συμπράττοντας. Και σωστά δεν το πιστεύουν, μιας και καταλαβαίνουν καλύτερα απ’ όλους ότι τα κόμματα τους δεν είναι διατεθειμένα και δεν μπορούν να ζητήσουν -πολύ περισσότερο να αναλάβουν- την ευθύνη μιας ανατροπής δημοκρατικού χαρακτήρα. Της μόνης που θα μπορούσε να μας ξεκολλήσει από τα δύσκολα.

Ένα παράθυρο ελπίδας θα άνοιγε αν ο Αλέξης Τσίπρας έκοβε ο ίδιος τον Γόρδιο Δεσμό για οπαδούς και στελέχη του κόμματός του. Απαντώντας στο δίλημμα τους «με τον Τσίπρα χάνουμε, χωρίς τον Τσίπρα διαλυόμαστε» με την απόσυρσή του από την αρχηγία. Διευκολύνοντας την συνάντηση πλειοψηφικών δυνάμεων σε ένα κοινό τόπο, εντελώς πέρα και πάνω από την έρημο χωρίς τέλος που  διασχίζουν, εδώ και καιρό, χωρίς ελπίδα. Θα ήταν μια ευκαιρία -ίσως η τελευταία- και για τον ίδιο, αντί χρέωσης για την επερχόμενη εκλογική ήττα, να πιστωθεί συμμετοχή σε μια νίκη με ουσιαστικό και ανατρεπτικό περιεχόμενο.

Βεβαίως, από την πλευρά μας οφείλουμε να ετοιμαζόμαστε να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας, όπως κι’ αν συμπεριφερθούν τελικά τα κομματικά ιερατεία. Έτσι κι΄ αλλιώς, δεν καλούμαστε να συνομιλήσουμε μ’ αυτά, αλλά με «έχοντες γνώσιν» φύλακες. Αν δεν θέλουμε να μείνουμε στα ίδια!

*Ο Παντελής Οικονόμου διετέλεσε στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και υπουργός.

Του ‘Αλκη Καλλιαντζίδη

[email protected] www.kalkis.eu

«Μη μας δείχνετε το στόχο, αν δεν μας πείτε και τον τρόπο. Γιατί οι στόχοι και οι τρόποι σ’αυτή τη γη είναι τόσο μπερδεμένοι, που αν τον τρόπο αλλάξεις, αλλάζεις και τον στόχο».

ARTHUR KOESTLER

Θα μπορούσε μια πραγματικά προοδευτική παράταξη, όπως θεωρούμε την κεντροαριστερά, να μην είναι ελκυστική ; Ασφαλώς και όχι. Να είναι δηλαδή αντίθετα μια πολιτική παράταξη μόνο απλής διαχείρισης της έστω ικανοποιητικής καθημερινότητας διακυβέρνησης της χώρας που έχει βέβαια τεράστια σημασία και είναι σήμερα το μεγάλο ζητούμενο ;

Είναι όμως δυνατόν να ξανακερδίσει ποτέ η κεντροαριστερά την εμπιστοσύνη κυβερνησημότητας, κι άρα την πλειοψηφία, του εκλογικού σώματος, ποντάροντας μόνο στο ασαφές όραμα μιας δημοκρατικής,  δίκαιης και μεταρρυθμισμένης κοινωνίας ; Δίχως δηλαδή να γίνει μια ελκυστική πολιτική δύναμη της πικρής διαχρονικής αλήθειας (η αλήθεια δεν δημιουργήθηκε το 2010, όπως και το ψέμα), του συγκεκριμένου, του χρηματοδοτημένου, των εργαλείων υλοποίησής της, του μετρήσιμου ποσοτικού και ποιοτικού αποτελέσματος, κι άρα του αξιολογημένου από την ίδια την κοινωνία αλλά και από ουδέτερους διεθνείς αξιολογητικούς μηχανισμούς των πολιτικών, κοινωνικών και οικονομικών παραδοτέων της ;

Η πρώτη αρνητική και διαχρονική διαπίστωση είναι ότι ακόμα και η κεντροαριστερά (δεν συμπεριλαμβάνω σε αυτήν φυσικά τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ) που κυβέρνησε επί μακρόν την Ελλάδα, πέρα από τα όποια πολλά θετικά της που δεν τα υποτιμώ καθόλου, παρασύρθηκε συχνά και εξακολουθεί να βολεύεταικαι αυτή (δεν εξαιρώ κανένα κόμμα) με τις εύκολες, ανέξοδες και αναποτελεσματικές γενικότητες του τύπου π.χ. για μια άλλη (ποια ;) διακυβέρνηση, για μια άλλη ανάπτυξη, για μια άλλη γεωργία, κτλ, κτλ, κτλ. Φυσικά πάντα ενδεδυμένες με τις καλύτερες των οραματικών προθέσεων. Γιατί άραγε ;

Η αβίαστη απάντηση είναι ότι η γενικότητα συνιστά τον εύκολο δρόμο. Είναι πολύ πιο εύπεπτη από τον «αλάνθαστο λαό» που πάντα και άστοχα έχει προεκλογική ανάγκη φρούδας ελπίδας, όπως π.χ το «λεφτά υπάρχουν» ή «κατάργηση του μνημονίου με έναν νόμο κι ένα άρθρο» ή το «σύμφωνο αλήθειας» ή «συγκέντρωση των μέσων παραγωγής στα χέρια του προλεταριάτου» ! Η γενικότητα δεν θέλει κόπο να την εκπονήσεις και να την εκφωνήσεις από το μπαλκόνι ή από το τηλε-παράθυρο, με εντυπωσιακές θεατρικές κινήσεις του σώματος και φωνητικά ανέβω-κατεβάσματα. Οι γνωστοί λογογράφοι της ατάκας και οι κυρίαρχοι επικοινωνιολόγοι των κομμάτων να είναι καλά για τους αρχηγούς, πλην κάποιων λαμπρών εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.

Η εξειδίκευση, δηλαδή το συγκεκριμένο συνιστά τον δύσβατο δρόμο. Αφού θέλει :

@ γνώσεις, εδραία τεκμηρίωση με παραπομπές σε υπαρκτά και αναγνωρισμένα διεθνώς παραδείγματα,

@ ευρηματικότητα και καινοτομία στην προσέγγιση και εφαρμογήτων προτεινομένων,

@ αναγκαίους οικονομικούς πόρους (και το πού θα βρεθούν) αλλά και τα αντίστοιχα τεχνικά εργαλεία υλοποίησης των προτεινόμενων δράσεων,

@το κατάλληλο πολιτικό και τεχνικό προσωπικό, εφοδιασμένο με πλούσιες δεξιότητες, με αδιαμφισβήτητη εμπειρία, με όρεξη για ακτιβισμό και με αξιοπιστία,

@ ακριβές χρονοδιάγραμμα, κι όχι «ώρα ΠΑΣΟΚ», και τήρησή του με θρησκευτική ευλάβεια,

@ την «καθοδόν» (on going) αυτό-αξιολόγηση των Δράσεων που είχαν τεθεί αλλά και των ορισθέντων φυσικών προσώπων να τις ενσαρκώσουν, ώστε να μπορούν ενδεχομένως να γίνουν οι αναγκαίες διορθωτικές κινήσεις πορείας, αν κάτι δεν πήγε καλά,

@θετική προδιάθεση από μέρους μας για την «εκ των υστέρων» (post) εξωτερική αξιολόγηση από αναγνωρισμένους ουδέτερους αξιολογητές των όποιων αναμενόμενων αποτελεσμάτων (ποσοτικών και ποιοτικών) και παραδοτέων αλλά και των θετικών ή αρνητικών επιπτώσεών τους σε στοχευμένους πληθυσμούς.

Μόνον έτσι χτίζεται διαχρονικά η περιζήτητη ελκυστικότητα και αξιοπιστία μας, γκρεμίζεται η εμπεδωμένη διεθνώς αφερεγγυότητά μας (που πλήττει βάναυσα την καλώς νοούμενη εθνική υπερηφάνεια των υπαρκτών έντιμων και άξιων νέο-ελλήνων, στην ημεδαπή και αλλοδαπή), ανοίγουν διάπλατα για την Ελλάδα οι αγορές φτηνού επενδυτικού χρήματος και τελειώνουν τα προσβλητικά Μνημόνια, τα οποία δεν είναι παρά εισαγόμενα από τους Δανειστές μας (ελλείψει των δικών μας) τεχνικά εργαλεία μακρο-οικονομικής εξυγίανσης και ανάπτυξης, όταν φυσικά εφαρμόζονται και δεν παρακάμπτονται τεχνηέντως.

Και καλά η ψευδό-αριστερά με τους ψεκασμένους δεν είχαν κυβερνήσει την Ελλάδα μέχρι πριν από 6 χρόνια αλλά ούτε και είχαν την ανάλογη πολιτική βούληση.Το γκουβέρνο έψαχναν και το κέρδισαν με την συνδρομή του εκλογέα οπορτουνιστή ή αφελή ή απελπισμένου. Τότε άρχισαν να μαθαίνουν στου κασίδη το κεφάλι με τεράστιο διαχρονικό οικονομικό και κοινωνικό τίμημα (100 δις κατά τον Ρέγκλιν). Και η ΝΔ ήταν πάντα υπέρ του ανεύθυνου, μη συγκεκριμένου κρατικίστικου(!) φιλελευθερισμού με τους Παυλόπουλους και Καραμανλήδες να έχουν διορίσει τα «παιδιά της» στο υπερτροφικό  δημόσιο κατά εκατοντάδες χιλιάδες και υπέρ των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών της.

Η υποτιθέμενη πεφωτισμένη όμως κεντροαριστερά δεν κατάλαβε τόσα χρόνια στην εξουσία εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι το κοινοτικό γίγνεσθαι αλλά και το αντίστοιχο των αποκαλούμενων διεθνών αγορών που κυριαρχούν, απεχθάνονται τις γενικότητες και τις αοριστίες ; Τις αέναες αναβολές υλοποίησης των υπεσχημένων (θεωρούν την μη τήρηση του συμφωνηθέντος χρονοδιαγράμματος στοιχείο αναξιοπιστίας); Των μη μετρήσιμων αποτελεσμάτων και των θετικών ή αρνητικών επιπτώσεών τους ;

Ο γράφων γνωρίζει τουλάχιστον έναν (πέραν των χιλιάδων άλλων που αγνοεί) διεθνή έλληνα εμπειρογνώμονα, που ασχολείται επί 35 χρόνια εξωστρεφώς με διεθνικά κοινοτικά έργα στα οποία παίζει μάλιστα ηγετικό ρόλο (γενικού συντονιστή ή γενικού διαχειριστή) διότι χαίρει του αντίστοιχου σεβασμού ο οποίος προέκυψε (δεν του χαρίστηκε) από την διαχρονική του ευρηματικότητα, αξιοπιστία και φερεγγυότητα, έναντι των ευρωπαίων εταίρων του. Κι ας είναι κάτοικος της απωθητικής και αναξιόπιστης από το 2010 και δώθε Ελλάδας. Κι ας ήταν (όχι πια) αποκλεισμένη η χώρα του από τις διεθνείς χρηματαγορές.

Η κεντροαριστερά λοιπόν, αν θέλει πραγματικά να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο εξουσίας, οφείλει να οικοδομήσει σταδιακά την Ελκυστικότητά της που συνιστά το μεγάλο της στοίχημα. Πρέπει να την καταστήσει έναν στρατηγικό της άξονα για να :

@ μικρύνει το αντιπαραγωγικό, γραφειοκρατικό και αντι-επιχειρηματικό Δημόσιο,

@ ποντάρει κυρίως στην εξοικονόμηση δαπανών (αν χρειαστεί να πει φωναχτά ΝΑΙ στις απολύσεις ανάξιων και ανήθικων δημοσίων υπαλλήλων) που συνιστά πηγή εξυγιαντικών πλεονασμάτων,

@ ελαφρύνει στη συνέχεια τους φορολογικούς συντελεστές σε όλους τους Έλληνες και κυρίως σε αυτούς που επενδύουν και παράγουν,

@ προσελκύσει νέους φίλους στο εσωτερικό, και κυρίως στο εξωτερικό, διαθέτοντας έτσι την έξωθεν καλή μαρτυρία,

@ εκπονήσει, με βάση αλλοδαπές Καλές Πρακτικές, υλοποιήσιμες προτάσεις ανάπτυξης, απασχόλησης, επαγγελματικής ένταξης, εισοδήματος και κοινωνικής ένταξης.

Η ελκυστικότητα όμως δεν νομοθετείται ούτε λόγο-γράφεται από γνωστούς Λογογράφους. Οικοδομείται σταδιακά με δουλειά μυρμηγκιού, οργανώνεται μαζί με την κοινωνία του εφικτού και συντηρείται ως κόρη οφθαλμού και ανανεώνεται διαρκώς. Έχω τη γνώμη, μπορεί να κάνω και λάθος, ότι οι επικοινωνιολόγοι είναι πάρα πολύ χρήσιμοι, αλλά έρχονται μετά για να την προβάλουν και να την εμφυσήσουν στην κοινή γνώμη με ένα έξυπνο σλόγκαν. Φτάνει πια το κυρίαρχο εργαλείο της αναγνωρισιμότητας που δεν παράγει παρά αιρετούς. Ναι στην προσοντούχα αναγνώριση της εντιμότητας που θα παράξει κυβερνητικό αποτέλεσμα.

Η κεντροαριστερά δεν μπορεί να χτιστεί μόνο πάνω στην ωφελιμιστική ιδιοτελώς επικοινωνία μικρο-ομάδων και μικρο-ομαδαρχών, όπως γίνεται τώρα με 6 και βάλε υποψηφίους για την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ-ΠΑΣΟΚ.

Διαφορετικά, ας περιμένουμε στωικά μέχρι την αναμενόμενη πολιτική χρεοκοπία του κ. Μητσοτάκη και την μεσοπρόθεσμη του κ. Τσίπρα και μετά βλέπουμε …Ψυχή βαθιά δηλαδή.

Και κάτι τελευταίο :

Επειδή δεν ζούμε σε αυτόν τον μάταιο κόσμο μόνοι μας, καλόν είναι να δουν οι ψηφοφόροι της ελληνικής κεντροαριστεράς (κι όχι μόνο) την εδραία άποψη έγκυρων Γάλλων πολιτικών αναλυτών, αναφορικά με τις διαλυτικές επιπτώσεις που επιφέρουν στα σημερινά κόμματα οι ενδοπαραταξιακές εκλογές, όπως στους Ρεπουμπλικάνους ή στο δικό μας ΚΙΝΑΛ. Τις αποκαλούν γαλλιστί «machines à perdre». Δηλαδή «μηχανές για να χάσεις» στο ευρύτερο εκλογικό σώμα της χώρας, είτε λέγεται Γαλλία είτε λέγεται Ελλάδα. Είναι τόσο αδυσώπητη η αντιπαλότητα μεταξύ των συνυποψηφίων-«συντρόφων» (5 και άνω υποψηφίων) που μετά τις εν λόγω εκλογές σκορπίζονται στους πέντε ανέμους οι μη εκλεγέντες, παρόλο ότι έδωσαν «όρκους ενότητας και αποδοχής του αποτελέσματος» !

 Υ.Γ. : Το εν λόγω άρθρο γράφτηκε και δημοσιεύθηκε για 1^η φορά στον παρακάτω ιστότοπο στις 23-06-2016. Αναδημοσιεύεται σήμερα στις ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ, λόγω επικαιρότητας, με ελάχιστες τροποποιήσεις ή προσθήκες.

http://www.salonicanews.com/2016/06/blog-post_167.html

του Δημήτρη Τσαϊλά

Μεταξύ των σημερινών μεγάλων ειρωνειών είναι ότι, παρά το γεγονός ότι ο Ελληνισμός βρίσκεται σε έναν ακήρυκτο πόλεμο με τη Τουρκία για το μεγαλύτερο μέρος των τελευταίων τεσσάρων δεκαετιών, σπάνια οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής μιλάνε με επάρκεια για τη χρήση της στρατιωτικής μας δύναμης με συνεκτικό τρόπο. Από τη μία πλευρά, οι πολιτικοί ηγέτες προσπαθούν να αποφύγουν να κατηγοριοποιήσουν τις καθημερινές παραβιάσεις του εθνικού χώρου ως ένα είδος αμφισβήτησης, ενώ από την άλλη συγχέουν τις εχθρικές τουρκικές προκλήσεις με κάποια μορφή “ενδιάμεσου πολέμου”.

Είναι ευκαιρία πλέον να ξεκαθαρίσουμε δύο προεξέχοντες θεωρητικούς όρους όπως, είναι η γκρίζα ζώνη πολέμου ή η σύγκρουση της γκρίζας ζώνης (που συνήθως περιγράφεται ως η περίοδος μεταξύ ειρήνης και πολέμου) και του υβριδικού πολέμου (που συχνά περιγράφεται ως η νέα μορφή πολέμου μικτών μεθόδων της Τουρκίας ως το παράδειγμα ελληνικής αποτυχίας να σκεφτούμε ξεκάθαρά για τα πολιτικά,  στρατιωτικά και στρατηγικά ζητήματα και τις ζωτικής σημασίας διασυνδέσεις τους.

Η Τουρκία έχει επιδοθεί σε συνεχιζόμενες ενέργειες “ενδιάμεσου πολέμου” στην περιφέρεια της και επιχειρεί με τα στρατιωτικά και μη στρατιωτικά εργαλεία κρατικής ισχύος να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο. Ο τουρκικός στρατός ορίζει τον ενδιάμεσο πόλεμο ως στρατηγική προσπάθεια κυβερνητικού και γεωστρατηγικού προσανατολισμού, με σκοπό, όλες οι δράσεις, μέχρι και τη χρήση συμβατικών στρατιωτικών δυνάμεων στις περιφερειακές συγκρούσεις, να υποτάσσονται σε μια εκστρατεία παραπλάνησης.

Η Τουρκία θεωρεί την συνεχιζόμενη αντιπαλότητα με το σύνολο του Ελληνισμού (Ελλάς-Κύπρος), ως παραδείγματα “υβριδικού πολέμου ή σύγκρουση της γκρίζας ζώνης”. Ο τουρκικός στρατός εστιάζει ενεργά στην προετοιμασία του για μελλοντικές συγκρούσεις σχετικά με την αύξηση των δυνατοτήτων του που αξιολογεί ότι είναι απαραίτητες για επιτυχείς πολέμους τέτοιου είδους.

Οι υβριδικός πόλεμος ή η σύγκρουση γκρίζας ζώνης, καθώς και οι έννοιες που απορρέουν από αυτούς του όρους, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν με πλήρη ταύτιση στη στρατηγική μας συνείδηση. Προκαλούν περισσότερο κακό παρά καλό, όταν δεν αντιμετωπίζονται, και συμβάλλουν σε μια ολοένα και πιο επικίνδυνη στρέβλωση των εννοιών του πολέμου, της ειρήνης και του γεωπολιτικού ανταγωνισμού ισχύος, με επακόλουθο αρνητικό αντίκτυπο στη χάραξη στρατηγικής ασφάλειας για τον Ελληνισμό και τους συμμάχους και εταίρους μας.

Εάν μια προσπάθεια αντιμετώπισης αυτών των δύο κοινώς αποδεκτών όρων και των θεωρητικών προσεγγίσεων που προκύπτουν από αυτούς φαίνεται μια σκληρή προσπάθεια να ανοίξει το κουτί της Πανδώρας, και είναι η απαλοιφή τους από την Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας μας και τη στρατιωτική στρατηγική, τότε μάλλον δεν δικαιούμαστε να λέμε πως εφαρμόζουμε μια σοβαρή πολιτική, ούτε εμείς αλλά ούτε οι σύμμαχοι και εταίροι μας. Αυτή η σκέψη προκύπτει καθώς δεν θα βρείτε κανέναν από τους δύο όρους στα επίσημα εθνικά και διεθνή έγγραφα, παρόλο που, και οι δύο έχουν εμφανιστεί τακτικά σε πολιτικές και στρατιωτικές συζητήσεις εδώ και χρόνια. Αυτό καταδεικνύει ότι είναι δυνατόν να συζητηθούν οι προκλήσεις ασφάλειας χωρίς να εξαρτώνται από προβληματικούς όρους που συγχέουν στρατηγικά ζητήματα αντί να τις αποσαφηνίζουμε.

Κατ’ αρχήν υπάρχουν τέσσερα βασικά προβλήματα όσον αφορά τη σύγκρουση γκρίζας ζώνης και τον υβριδικό πόλεμο και τις σχετικές παραλλαγές του καθενός:

1. Είναι παραδείγματα κακώς κατασκευασμένων νέων θεωριών που τις περισσότερες φορές θολώνουν τη πραγματική στρατηγική εικόνα παρά αποσαφηνίζουν.
2. Στρεβλώνουν ή αγνοούν την ιστορία και τις διεθνείς συνθήκες, μερικές φορές ισχυριζόμενοι ότι υπάρχουν νέες ερμηνείες ή δεδομένα όταν έχουμε δει παρόμοια σύγχυση και στο παρελθόν.
3. Τροφοδοτούν μια επικίνδυνη τάση να συγχέουν τον πόλεμο και την ειρήνη.
4. Υπονομεύουν τη στρατηγική σκέψη του Ελληνισμού μέσω της κατασκευής κρίσιμων πολιτικών και στρατηγικών εγγράφων με βάση λανθασμένες ιδέες, ακόμη και μερικές φορές με αποτέλεσμα στρατηγική καθοδήγηση που προέρχεται από την εστίαση σε τακτικά ζητήματα.

Κατ’ αυτό το τρόπο η τουρκική στρατηγική σκέψη προσδιορίζει όλα αυτά τα είδη ενδιάμεσου πολέμου ως τη κύρια γραμμή της μελλοντικής στρατιωτικής ανάπτυξης της, και όχι ως ένα προσωρινό φαινόμενο.

Ο τουρκικός στρατός διατηρεί θεωρητικό χώρο στην ιδέα ενός νέου παραδοσιακού συμβατικού πόλεμου  και όλες οι διενέξεις είναι πλέον εγγενώς “υβριδικές ή συγκρούσεις γκρίζας ζώνης”. Προς αυτή τη κατεύθυνση οδηγήθηκε η Άγκυρα, καθώς υποστηρίζεται ότι ο συμβατικός πόλεμος με το ισοδύναμο γειτονικό κράτος ενώ είναι ένα είδος κληρονομιάς της σύγκρουσης, ωστόσο είναι όλο και πιο απίθανο να υλοποιηθεί στον 21ο αιώνα λόγω τεχνολογικών αλλαγών και στρατηγικής ισχύος. Ισχυρίζεται επίσης ότι η Τουρκία θα πρέπει να διαμορφώσει τα στρατιωτικά και εθνικά εργαλεία ασφαλείας με σκοπό τη βελτιστοποίηση για υβριδικούς πολέμους όχι μόνο επειδή είναι ολοένα και πιο συχνοί, αλλά και επειδή πλέον είναι πιο πρακτικό και αποτελεσματικό από ό, τι οι παραδοσιακές μάχες στο συμβατικό πόλεμο.

Οπότε, αναμένεται, η Άγκυρα συνεχώς με εμπρηστικές δηλώσεις και με παραπλανητικές ειδήσεις  θα απορρίπτει τις όποιες πολιτικές ειρηνικής συνεργασίας και να προσπαθεί να αντιστρέφει τη πραγματικότητα με κλιμακούμενες προκλητικές ενέργειες. Υπ’ αυτή την έννοια αναμένονται διαφόρων ειδών επιθέσεις, με σύνθεση αυτού του είδους των συγκρούσεων στο πλαίσιο του μοναδικού οργάνου υβριδικών πολέμων ή συγκρούσεων της γκρίζας ζώνης. Το τουρκικό υβριδικό πολεμικό πλαίσιο στερείται τη χρήση στρατιωτικών επιχειρήσεων άμεσα και περιλαμβάνει “διαψεύσιμες” λειτουργίες μεσολάβησης και έντονη παραπληροφόρηση.

Με αυτές τις διαδικασίες οι τουρκικές αντιλήψεις του υβριδικού πολέμου είναι συμβατοί με την ιδέα της “γκρίζας ζώνης” πολέμου, που εξαρτάται από ένα σχετικά σαφές όριο πάνω από μια σύγκρουση που είναι ο πόλεμος, αλλά κάτω από την οποία υπάρχει αμφίθυμη κατάσταση ενδιάμεσου πολέμου ή ανταγωνισμού ισχύος. Από τουρκική προοπτική, ολόκληρη η “γκρίζα ζώνη” είναι στοιχείο του υβριδικού πολέμου, το οποίο περιλαμβάνει επιπλέον τη χρήση των στρατιωτικών δυνάμεων πάνω από το ανώτερο όριο της “γκρίζας ζώνης” αυτό που οι αντίπαλοι θα θεωρούσαν και οι δύο ως συμβατικό πόλεμο.

Συμπεράσματα

Τελικά είναι προβλέψιμο το πολιτικοστρατιωτικό προσωπικό της Άγκυρας, καθώς αυτό κάνουν ιστορικά όλες οι αναθεωρητικές δυνάμεις. Θολώνοντας τα εννοιολογικά όρια μεταξύ πολέμου και ειρήνης συχνά δημιουργούν μια στρατικοποίηση της πολιτικής με πολωμένο τρόπο και προκαθορισμένα πρότυπα πολιτικής δραστηριότητας, τα οποία διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν μέρος της ευρύτερης σύγκρουσης. Οπότε, μέρος της θεραπείας για την κακή κατανόηση ορισμένων από τα γεωπολιτικά μας προβλήματα δεν είναι να συγχέουμε τη γεωπολιτική, με τον ανταγωνισμό ισχύος μεταξύ των αντιπάλων ή τις προσπάθειες επιρροής στον πόλεμο, αλλά να τονίσουμε την τακτική στα προβλήματα και τον επιχειρησιακό σχεδιασμό πάνω από στρατηγικές.

Ο Ελληνισμός και οι Γάλλοι σύμμαχοι μας πρέπει να κατανοήσουμε τη σύλληψη της Άγκυρας των υβριδικών πολέμων για την επιτυχή αντιμετώπιση των μέσων που εμπλέκονται σε αυτούς τους πολέμους ειδάλλως η ελληνογαλλική συμμαχία κινδυνεύει να κερδίσει ατομικές μάχες, αλλά χάνοντας έναν πόλεμο που δεν γνωρίζει.

Επίλογος

Η παρούσα ανάλυση αποσκοπεί στον εντοπισμό της αλλαγής νοοτροπίας που είναι απαραίτητη για την αντιμετώπιση του τουρκικού υβριδικού πολέμου σε τρέχουσες και μελλοντικές συγκρούσεις. Η ρήτρα αμυντικής συνδρομής με τους Γάλλους έχει αναλύσει τα βασικά δομικά στοιχεία της τουρκικής στρατιωτικής απειλής, αλλά μέχρι στιγμής δεν έχει καταφέρει να συνθέσει αυτά τα δομικά στοιχεία με τις απόψεις του τουρκικού στρατού ενός μελλοντικού πολέμου. Δεν μπορούμε να επιτύχουμε αντιμετώπιση της τουρκικής  απειλής χωρίς κατανόηση της τουρκικής στρατιωτικής σκέψης ολιστικά.

*Ο Υποναύαρχος Δημήτριος Τσαϊλάς δίδαξε επί σειρά ετών στις έδρες Επιχειρησιακής Σχεδιάσεως καθώς και της Στρατηγικής και Ασφάλειας, σε ανώτερους Αξιωματικούς στην Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου, είναι μέλος και ερευνητής του Ινστιτούτου για την Εθνική και Διεθνή Ασφάλεια.

geopolitics.iisca.eu

                                        Του Δημήτρη Γαρούφα*

Η πρόσφατη  δήλωση του Αλβανού  πρωθυπουργού ΄Εντι Ράμα  ότι στόχος της πολιτικής του καριέρας είναι η ένωση της Αλβανίας και του Κοσόβου άναψε φωτιές στα Βαλκάνια και υπήρξαν, άμεσα, έντονες αντιδράσεις  από την Σερβία που κατήγγειλε  τις άλλες βαλκανικές χώρες και την Ε.Ε ότι σιωπούν η κρατούν αποστάσεις  και δεν αντιδρούν σε αυτή την πρόκληση.

Βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά που η Αλβανία εκφράζει μεγαλοιδεατισμό  γιατί κι΄αυτή, αντιγράφοντας την πολιτική του Ερντογάν, προαναγγέλει τα σχέδιά της κι΄ ονειρεύεται την μεγάλη Αλβανία με κάποιας μορφής ένωση Αλβανίας, Κοσόβου και των Αλβανών των Σκοπίων. Μέχρι τώρα ο Αλβανικός εθνικισμός εκπορευόταν κυρίως από το Κόσοβο ενώ η Αλβανία τηρούσε κάποια προσχήματα γι ΄αυτό κάνει εντύπωση η προκλητική δήλωση του Αλβανού πρωθυπουργού που αντιγράφει τον Ερντογάν με τον οποίο ο ίδιος διατηρεί στενή προσωπική σχέση.

Η δήλωση του Αλβανού πρωθυπουργού είναι ενδεικτική της ρευστότητας που επικρατεί στα Βαλκάνια μετά και το VETO της Βουλγαρίας που  από την αποκληθείσα με την συμφωνία των Πρεσπών «Βόρεια Μακεδονία» ζητά να δεχθούν ότι η γλώσσα τους είναι Βουλγαρική όπως και η καταγωγή των Σλάβων των Σκοπίων, για να μην εμποδίσουν την ενταξιακή της πορεία στην Ε.Ε.

Στα Σκόπια οι Αλβανοί  μέχρι πριν 20 περίπου χρόνια ζούσαν στο περιθώριο με ελάχιστη συμμετοχή στον κρατικό μηχανισμό. Αποτέλεσμα ήταν  «γκετοποίηση» και αυτονομιστικές κινήσεις που σταμάτησαν οι ΗΠΑ το 2001  με την συμφωνία της Αχρίδας  που επέβαλλε αναγνώριση ως επίσημης γλώσσας του κράτους και της Αλβανικής  και αναλογική συμμετοχή στον κρατικό μηχανισμό των Αλβανών…Θυμάμαι χαρακτηριστικά  ότι τον Νοέμβριο του 2003 βρισκόμουν στα Σκόπια επικεφαλής αντιπροσωπείας του ΔΣΘ (Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης) για σεμινάριο σε συναδέλφους των Σκοπίων για θέματα κοινοτικού  δικαίου .Την ημέρα εκείνη  γινόταν απομάκρυνση ενός σημαντικού αριθμού υπαλλήλων του Υπουργείου Οικονομικών για να διορισθεί στη θέση  τους ίσος αριθμός υπαλλήλων με Αλβανική καταγωγή για να υπάρχει αναλογική συμμετοχή όπως πρόβλεπε η συμφωνίας της Αχρίδα. Από περιέργεια ρώτησα πόσοι Αλβανοί Δικαστές υπάρχουν και πόσοι Αλβανοί δικηγόροι. Η απάντηση ήταν απογοητευτική.

Παράλληλα η Ε.Ε αρνήθηκε να δεσμευθεί ότι μέχρι το 2030 θα έχει γίνει η ένταξη στην Ε.Ε των λεγόμενων δυτικών Βαλκανίων με αποτέλεσμα η ρευστότητα να εντείνεται.΄Ηδη στις 17 Οκτωβρίου γίνονται τοπικές-δημοτικές εκλογές στα Σκόπια και σύμφωνα με πληροφορίες το κόμμα της αντιπολίτευσης VMRO ( που δεν δέχεται την συμφωνία των Πρεσπών) θα ενισχύσει την θέση του γιατί οι πολίτες των Σκοπίων βλέπουν ότι και μετά την συμφωνία των Πρεσπών η ένταξη στην Ε.Ε αργεί ,επενδύσεις δεν γίνονται και η ανεργία μεγαλώνει.

Ο πρόεδρος της «Βόρειας Μακεδονίας»  στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα σε συνέντευξή του δήλωσε αφενός μεν ότι  δήθεν έχουν εφαρμόσει κατά 99% την συμφωνία των Πρεσπών, πράγμα που δεν είναι αληθές διότι την παραβιάζουν συνεχώς, αλλά δήλωσε και κάτι που είναι αληθές ότι  η συμβολή της Ε.Ε για την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών ήταν μικρή κι΄ ότι σήμερα  δεν προσφέρει όσα μπορεί για τα Δυτικά Βαλκάνια.

Πρέπει να επισημάνουμε ότι στα Βαλκάνια εκδηλώνεται διαρκές ενδιαφέρον από την Τουρκία η οποία διατηρεί και σε κυβερνητικό επίπεδο καλές σχέσεις με τις κυβερνήσεις των χωρών αυτών αλλά προσπαθεί να εδραιώσει την επιρροή  της και  με στοχευμένες επενδύσεις εργαλειοποιώντας και τις μουσουλμανικές μειονότητες που υπάρχουν σε όλες τις βαλκανικές χώρες. Ενδεικτικά αναφέρω ότι όπως μου έλεγε πανεπιστημιακός από την Κορυτσά  που η κόρη της φοιτά στο Ελληνικό Λύκειο της Κορυτσάς η Τουρκία  σε αντιπερισπασμό προς την ύπαρξη του Ελληνικού Σχολείου ίδρυσε Τουρκικό σε πολύ καλό επίπεδο και μάλιστα δίνεται και κάποιο επιμίσθιο στους μαθητές που φοιτούν σε αυτό προωθώντας και την διδασκαλία της Τουρκικής γλώσσας.

Αντικειμενικά η Ε.Ε θα μπορούσε να συμβάλλει στην σταθερότητα της περιοχής βοηθώντας τις χώρες των δυτικών Βαλκανίων να αποκτήσουν σταθερούς δημοκρατικούς θεσμούς, ανεξάρτητη και αδιάφθορη  Δικαιοσύνη,  και παράλληλα με την προβολή  της Ευρωπαϊκής προοπτικής και την ομπρέλα της Ε.Ε να αμβλύνει τις διαφορές και να εξοστρακίσει τις αυτονομιστικές κινήσεις και τους μεγαλοιδεατισμούς περί μεγάλης Αλβανίας η Μεγάλης Βουλγαρίας .

Γεννάται βέβαια το ερώτημα: ποιος ο ρόλος της Ελλάδας στην περιοχή; Σαφώς ο ρόλος της Ελλάδας πρέπει να είναι σταθεροποιητικός με την έννοια ότι πρέπει προβάλλοντας την κοινή ευρωπαϊκή προοπτική   να βοηθήσει τις γειτονικές χώρες να έχουν θεσμούς ουσιαστικά δημοκρατικούς-προσαρμοσμένους   στα ευρωπαϊκά  δεδομένα. Ενδεικτικά και μόνο αναφέρω ότι θα μπορούσε π.χ. να αξιοποιήσει το  «Κέντρο Διεθνούς  και Ευρωπαϊκού Οικονομικού  Δικαίου» που εδρεύει στην Θεσσαλονίκη το οποίο παλιότερα σε συνεργασία με τον Δικηγορικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης διοργάνωσε  κατ΄ επανάληψη σεμινάρια κοινοτικού δικαίου σε νέους νομικούς από τις γειτονικές χώρες. Θα έπρεπε επίσης να βοηθήσει στην επαναδραστηριοποίηση των διαβαλκανικών ενώσεων που είχαν ιδρυθεί πριν 25 χρόνια με έδρα την Θεσσαλονίκη για να προβάλλουν με την δράση τους τις αρχές της ελευθερίας και δημοκρατίας αλλά και να συμβάλλουν στην γνωριμία των λαών, την ανοχή του διαφορετικού και την  άμβλυνση των διαφορών στην περιοχή.

• Δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης.
• Δημοκρατία