Το περιστατικό καυτηρίασε έντονα η αντιπολιτευόμενη εφημερίδα Cumhuriyet, που δημοσιοποίησε και το προκλητικό βίντεο, με τίτλο: «Στο φως το βίντεο της “ορκωμοσίας” της TUGVA. Ενώ ήταν στο βήμα ο Μπιλάλ Ερντογάν ορκίστηκαν οι “στρατιώτες” της TUGVA».

Το Ίδρυμα Τουρκικής Νεολαίας έχει πρόεδρο τον Μπιλάλ Ερντογάν και αποτελείται από σπουδαστές μ΄ έδρα την Κωνσταντινούπολη. Για την ιστορία, από τους 571 νεολαίους-συνέδρους δεν συμμετείχε ούτε μία γυναίκα. Αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ μιλούν για «στρατευμένη» νεολαία, στο πλευρό του Ερντογάν και της κυβέρνησής του.

‘Ξέφυγε’ η «Τουρκική Νεολαία»: Συνθήματα για νησιά και… «Αρχιστράτηγο» Ερντογάν! Απίστευτος παροξυσμός για χώρες που έχουν στο ‘στόχο’ τα νεοοθωμανικά όνειρα του Σουλτάνου! (Βίντεο)

Η πρωτοβουλία μελών του Κογκρέσου να αποτρέψουν μεθόδευση του Τζο Μπάιντεν, ώστε να… προσπεραστούν οι κυρώσεις και μέσω τρίτων να γίνει πώληση Αμερικανικών μαχητικών F-16 στην Τουρκία, ήταν καλά οργανωμένη και ιδιαιτέρως ισχυρή.

«Ενδεχόμενη πώληση F-16 θα μπορούσε να γίνει μόνο μέσω της πλαγιάς οδού, κάτι που θα παρέκαμπτε το Κογκρέσο/αν συμβεί αυτό θα το σταματήσουμε μέσω νέας νομοθετικής πρωτοβουλίας … Δεν μπορούμε να θέσουμε σε κίνδυνο την εθνική μας ασφάλεια στέλνοντας αεροσκάφη αμερικανικής κατασκευής σε έναν σύμμαχο που συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν αντίπαλος…», έγραφαν μεταξύ άλλων στην επιστολή-προειδοποίηση οι βουλευτές.

Η κίνησή τους βρήκε μεγάλη υποστήριξη, τόσο εντός του Κογκρέσου, όσο και από καλά δικτυωμένες και με επιρροή οργανώσεις που βρήκαν την ευκαιρία να συσπειρωθούν κατά της Τουρκίας (π.χ. της αμερικανο-εβραϊκής επιτροπής, της αρμενικής εθνικής επιτροπής, του Ινδουιστικού Αμερικανικού Ιδρύματος, του think tank Middle East Forum, των Αμερικανών Φίλων του Κουρδιστάν και του ελληνοαμερικανικού λόμπι HALC).

Δύο εκ των Γερουσιαστών που υπέγραψαν την επιστολή προς τον Άντονι Μπλίνκεν, Υπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο Λου Ραπτάκης (Δημοκρατικός) και ο Στέφαν Πάππας (Ρεπουμπλικάνος), μίλησαν στον ΣΚΑΪ για την πρωτοβουλία αυτή και χρησιμοποιούν σκληρά λόγια για τη συμπεριφορά της Τουρκίας, χαρακτηρίζοντας μάλιστα τον Ταγίπ Ερντογάν «ανισόρροπο»!

Λου Ραπτάκης

Λου Ραπτάκης
Για το σκεπτικό της επιστολής: «Η Τουρκία έχει στόχο να επεκτείνει την δύναμη της με στρατιωτικά μέσα, κάνοντας παραβιάσεις, με τη “Γαλάζια Πατρίδα”, τις συμφωνίες οριοθέτησης ανάμεσα στη Λιβύη και την Τουρκία που με ακατανόητο τρόπο χωρίζει την Ανατολική Μεσόγειο στη μέση, και εξαπολύοντας απειλές σε όλους τους γείτονες της. Οπότε, δεν χρειαζόμαστε μια επιθετική στρατιωτική δύναμη όπως η Τουρκία».

Για την τουρκική απειλή να αποκτήσει ρωσικά μαχητικά: «Το σαφές μήνυμα είναι, όχι αμερικανικοί εξοπλισμοί για την Τουρκία μέχρι η Τουρκία να γίνει καλός γείτονας και αν η Τουρκία αποφασίσει να αγοράσει το Sukhoi 57, το αεροπλάνο, ας το κάνει. Αυτό σημαίνει ότι θα ρισκάρουν να μείνουν όλα τους τα F-16 χωρίς ανταλλακτικά και αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα όλος ο στόλος των F-16 να αχρηστευτεί. Οπότε, αν αποφασίσουν αν πάνε στη Ρωσία, θα πρέπει να υποστούν τις συνέπειες, όχι μόνο από το ΝΑΤΟ αλλά και από τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Για τις απειλές Ερντογάν να απελάσει 10 Πρέσβεις λόγω της υπόθεσης Καβαλά: «Αυτό που έκανε ο Ερντογάν ήταν μια μεγάλη γκάφα για την εξωτερική πολιτική. Ένα τεράστιο λάθος. Όχι μόνο στέλνει ένα λάθος μήνυμα στον κόσμο, επειδή απλώς και μόνο μιλήσαμε, αυτά τα κράτη μίλησαν εναντίον της Τουρκίας, της τουρκικής κυβέρνησης και της απολυταρχικής διακυβέρνησης του προέδρου Ερντογάν, αλλά είναι και μια ντροπή. Και επηρεάζει και την οικονομία. Η τουρκική λίρα έπεσε μετά τις δηλώσεις του προέδρου Ερντογάν για απέλαση, έτσι, πιστεύω ότι είναι η συνταγή της καταστροφής για τον πρόεδρο Ερντογάν και την τουρκική κυβέρνηση. Θα είναι καταστροφή και για τον τουρκικό λαό που θα υποφέρει από την υποτίμηση της λίρας και δείχνει ότι ο πρόεδρος Ερντογάν είναι ανισόρροπος».

Για τις επιθετικές αντιδράσεις της Άγκυρας στην ελληνο-αιγυπτιακή συμμαχία: «Δείχνει και πάλι την ιστορία της Τουρκίας. Πρώτα μπλέκεται στη Λιβύη, διεκδικώντας Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη γύρω από την Κύπρο και την Ελλάδα, χρησιμοποιώντας το αφήγημα της “Γαλάζιας Πατρίδας” ότι τα τουρκικά σύνορα φτάνουν μέχρι την Κρήτη και καταλαμβάνει το μισό Αιγαίο. Αυτό καταδεικνύει ότι η Τουρκία πρέπει να γίνει καλός γείτονας. Να δουλέψει με το Ισραήλ, με την Αίγυπτο, με την Ελλάδα, με την Κύπρο, να μην είναι επιθετική και οι αξιώσεις της δεν έχουν αντίκτυπο γιατί, όπως είπα πριν, πρέπει να σέβεσαι τα σύνορα κάθε χώρας».

Στέφαν Πάππας
Για το σκεπτικό της επιστολής: «Με το να αρνούμαστε την πώληση του F-35, να αρνούμαστε τα F-16, είναι ένα μήνυμα που τους στέλνουμε ότι κοιτάξτε, πρέπει να γίνετε καλύτεροι εταίροι με εμάς αν θέλετε να κάνουμε δουλειές, αν θέλετε να είμαστε σύμμαχοι. Οι σύμμαχοι δεν φέρονται κατ’ αυτόν τον τρόπο και έτσι, πιστεύω είναι ένα μήνυμα που θέλουμε να στείλουμε στην τουρκική κυβέρνηση και τον Ερντογάν συγκεκριμένα. Δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να δίνουμε εξοπλισμούς σε κάποιον που είναι εχθρικός με την Ελλάδα και την ΕΕ και τον αμερικανικό λαό. Οι S-400 κατασκευάστηκαν για να καταρρίπτουν τα δικά μας αεροπλάνα, έτσι τα έφτιαξαν οι Ρώσοι. Οπότε γιατί να δώσουμε στην Τουρκία την τεχνολογία που θα μοιραστούν με τους Ρώσους; Ειλικρινά, πιστεύω ότι ο κύριος Ερντογάν το καταλαβαίνει αλλά αυτό που θέλει να κάνει είναι να αυξήσει τη δύναμη του στην Ανατολική Μεσόγειο και να δει, ποιος ξέρει, τις φιλοδοξίες του να φέρει πίσω την Οθωμανική Αυτοκρατορία».

Για την τουρκική απειλή να αποκτήσει ρωσικά μαχητικά: «Σίγουρα ελπίζω να μην το τραβήξει τόσο διότι αυτό προκάλεσε όλα τα προβλήματα, όταν ζήτησαν το πυραυλικό σύστημα S-400. Και αν αρχίσουν να ζητούν ρωσικά αεροσκάφη, δεν ξέρω πως θα αντιδράσει το ΝΑΤΟ ή οι ΗΠΑ, αλλά δεν θα είναι καλή η αντίδραση».

Για τις απειλές Ερντογάν να απελάσει 10 Πρέσβεις λόγω της υπόθεσης Καβαλά: «Αυτός είναι ακόμη ένας λόγος για τον οποίο δεν μπορούμε να εμπιστευθούμε τον Ερντογάν και το καθεστώς του γιατί δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα, να απελάσει τους διπλωμάτες. Δεν είναι ο τρόπος να οικοδομήσεις εμπιστοσύνη ή να φέρεσαι στους εταίρους σου».

Για τις επιθετικές αντιδράσεις της Άγκυρας στην ελληνο-αιγυπτιακή συμμαχία: «Έχουμε μια τριμερή σχέση με την Ελλάδα, την Κύπρο και την Αίγυπτο και η συμφωνία για την ενέργεια είναι μόνο ένα βήμα για την ενοποίηση των οικονομιών μας και την δυνατότητα να εργαζόμαστε μαζί και να μοιραζόμαστε την ευημερία μας και δεν βλέπω καμία άλλη χώρα να αντιτίθεται σε αυτό, ειδικά στην ενέργεια. Δεν καταλαβαίνω τις αντιδράσεις, δεν βγάζουν κανένα νόημα για εμένα. Δυστυχώς, είναι ακόμη ένα δείγμα της παράλογης συμπεριφοράς της απέναντι στην Ελλάδα».

Αμερικανοί Γερουσιαστές: «Ο Πρόεδρος Ερντογάν είναι ανισόρροπος!»- Προσπάθούν να αποτρέψουν την πώληση Αμερικανικών μαχητικών F-16 στην Τουρκία κόντρα στον Τζο Μπάιντεν!

Ο νεοεκλεγείς 30χρονος Σοσιαλδημοκράτης μιλά στην DW για τις ρίζες του και την εμπειρία του κατά τον πρώτο του προεκλογικό αγώνα στις ομοσπονδιακές εκλογές του Σεπτεμβρίου.

Η συμβολή της Χαλάστρας στη διάβαση του Αξιού ποταμού από τον ελληνικό στρατό κατά τη διάρκεια του Α ́ Βαλκανικού πολέμου (1912)

Το 1962, ο Κώστας Βαφείδης δημοσίευσε στο περιοδικό «Μακεδονική Ζωή» ένα κείμενο με τίτλο: «Το πέρασμα του Αξιού το 1912». Το 1967, είδε το φως της δημοσιότητας ένα άλλο κείμενο του ιδίου, με τίτλο: «Η γέφυρα της Κουλιακιάς», όπου διασώζει πολύ παραστατικά τη μαρτυρία του Στέργιου Μαρκούδη, ενός από τους μάστορες που συμμετείχαν στη ζεύξη του Αξιού. Ο Μαρκούδης μάς εξιστορεί τις οδηγίες του Κουλιακιώτη εμπειροτεχνίτη Γεωργίου Νταλιγκάρη για την κατασκευή των δύο πλωτών γεφυρών του Αξιού ποταμού.

Γράφει σχετικά ο Κ. Βαφείδης: «Oι ανιχνευταί, τους ανακοίνωσαν, ότι οι Τούρκοι κατάστρεψαν υποχωρώντας τα πορθμεία από τους βραχίονες του Αξιού και δεν υπήρχε άλλη διάβαση. Πραγματικά μόνος τρόπος υπήρχε για τη διάβαση του στρατού και των μεταγωγικών, να κατασκευασθούν επειγόντως πλωτές γέφυρες. Ο λοχαγός του μηχανικού Βλάσιος Βλάσης έβλεπε τα πράγματα δύσκολα, μέσα δεν υπήρχαν και το ποτάμι ήταν φαρδύ. Μετρούσαν, ξαναμετρούσαν, συζητούσαν ψιθυριστά μεταξύ τους και λύση δεν βρισκόταν». (Βαφείδης, 1967, σελ. 28).

Για την κινητοποίηση των Κουλιακιωτών από τον μπάρμπα Γιώργη Νταλιγκάρη ( εικ. 7), ο Κ. Βαφείδης αναφέρει:

Την άλλη μέρα το πρωί στα μάτια όλου του στρατοπέδου παρουσιάσθηκε ένα αξιοθαύμαστο θέαμα. Όλοι έβλεπαν παρατεταγμένο στον Αξιό ποταμό το «στόλο» της Κουλιακιάς. Πλήθος από πλάβες και σε κάθε πλάβα από δύο λεβέντες μέσα, όρθιοι με τα πλατσίδια στα χέρια ακίνητοι χαιρετούσαν. Οι αξιωματικοί και οι φαντάροι δεν πίστευαν στα μάτια τους. Δεν πρόλαβαν όμως να συνέλθουν. Μεγάλη οχλαγωγή και θόρυβος έρχονταν από δυσμάς από το χωριό. Γύρισαν τα μάτια τους και βλέπουν μια απέραντη φάλαγγα από κάρα και βοϊδάμαξα να προχώρα προς το στρατόπεδο. Όλα ήταν κατάφορτα με ξυλεία και πλήθος κόσμου, με φτυάρια, γκασμάδες και ότι άλλο εργαλείο στα χέρια να τα συνοδεύει με τραγούδια πατριωτικά. Σε λίγο όλοι οι Κουλιακιώτες άρχισαν να εργάζονται πυρετωδώς. (Βαφείδης, 1967, σελ. 29).

Ιδιαίτερη αναφορά πρέπει να γίνει στις δυσκολίες γεφύρωσης του ανατολικού βραχίονα του Αξιού ποταμού, καθώς, εκτός από τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες που προαναφέραμε, δεν επαρκούσαν και οι πλάβες που ήταν απαραίτητες για τη ζεύξη (χρειάζονταν ακόμα είκοσι πλάβες), ενώ σημαντική ήταν και η έλλειψη υλικών (ξυλεία, σχοινιά, καρφιά κ.ά.).

Οι αναφορές στην Πολεμική Έκθεση της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού περί καιρικών δυσχερειών για τη γεφύρωση του ανατολικού βραχίονα του Αξιού δεν αποτελούν τη μόνη αντικειμενική δυσκολία που αντιμετώπισε το Μηχανικό του Στρατού, αλλά αναδεικνύει μέσα από τη μαρτυρία των αυτοπτών κατοίκων της Χαλάστρας την άκρως οριακή κατάσταση στην οποία περιήλθε το Μηχανικό του Στρατού, λόγω της έλλειψης των αναγκαίων υλικών για τη ζεύξη του Αξιού σ’ εκείνο το σημείο (Γ.Ε.Σ./Π.Ε., 1939).

Ο Γεώργιος Νταλιγκάρης μέσω του Στέργιου Μαρκούδη έδωσε τις οδηγίες του για να συγκεντρωθούν τα απαραίτητα υλικά:

Να παρθούν όλα τα βαρέλια που υπάρχουν στα παντοπωλεία του χωριού, εν ανάγκη να αδειαστούν απ’ αυτά τα κρασιά. Από τα σπίτια του χωριού να ξηλωθούν τα μεγάλα βαρέλια που είναι τοποθετημένα σε δίτροχα («Φτσιά») και χρησιμεύουν για μεταφορά νερού. Να πάνε στην αποθήκη του ξυλέμπορα Γράμπα και να παραλάβουν όλη την εναπομείνασα ξυλεία, να παρθούν και όλα τα σανίδια “ραμποτέ”. Να πάνε στις αχυρώνες του τάδε και του τάδε και να πάρουν όλη την ξυλεία που είναι εκεί φυλαγμένη για την κατασκευή νέων κατοικιών τους. Να κατάσχουν από τα παντοπωλεία όλες τις ποσότητες που υπάρχουν σε σχοινιά, καρφιά κ.λ.π. Να γυρίσουν στα σπίτια και να παραλάβουν όλα τα σχοινιά που έχουν και μεταχειρίζονται για το άπλωμα μπουγάδας, να κόψουν και να πάρουν όλα τα σχοινιά από τα πηγάδια που είναι κρεμασμένοι οι κουβάδες. Όλα μέχρι το βράδυ σήμερα (23/10/1912) να είναι στη θέση τους (δεύτερη κοίτη-ανατολικός βραχίονας). Αύριο πρέπει οπωσδήποτε να τελειώσει και η δεύτερη γέφυρα. Ο καιρός είναι “βρώμικος” και υπάρχει φόβος να “φουσκώσει” το ποτάμι. (Βαφείδης, 1967, σελ. 30).

Στις 24 Οκτωβρίου, διήλθε τον Αξιό ποταμό το σώμα Προσκόπων και κατέλαβε θέσεις στο Τεκελί (σημ. Σίνδος), έπειτα το απόσπασμα Ευζώνων Κωνσταντινοπούλου, το οποίο, στις 13:45, συγκεντρώθηκε στη Σίνδο, όπου κατέλαβε θέσεις για την προστασία της διαβάσεως της γέφυρας από την ταξιαρχία Ιππικού και της VII μεραρχίας.

Η VII μεραρχία, περί την 14:00η, άρχισε να διαβαίνει τους δύο βραχίονες του Αξιού μέχρι τη νύχτα της 24ης Οκτωβρίου 1912, χάρη στη φιλοπατρία των επώνυμων και ανώνυμων Κουλιακιωτών, που διέθεσαν τις πλάβες, το μόνο ίσως περιουσιακό τους στοιχείο, τα σχοινιά και ό,τι ξύλινο είχαν, κατασκευάζοντας ένα πλωτό ξύλινο διάδρομο που υποβασταζόταν από τις πλάβες που είχαν τοποθετηθεί πλάι-πλάι και στερεωθεί με σχοινιά.

Πολύ παραστατική είναι η περιγραφή του Κ. Βαφείδη: «Πρώτα-πρώτα δέθηκε, από στερεούς πασσάλους μπηγμένους στις όχθες του ποταμού, ένα πελώριο σε μήκος παλαμάρι και άρχισε με γοργό ρυθμό η εργασία. Μία-μία οι πλάβες (εικ. 8) πλησίασαν και δέθηκαν κάθετα με το παλαμάρι, στερεώθηκαν καλά με τις άγκυρες και άρχισαν να δέχονται τα μαδέρια που κουβαλούσαν οι φαντάροι με τους εθελοντές πολίτες. Τα σφυριά και οι βαριές δούλευαν ακατάπαυστα ξεσηκώνοντας μεγάλο θόρυβο. Θα νόμιζε κανείς ότι βρισκόταν σε μεγάλο ναυπηγείο». (Βαφείδης, 1967, σελ. 29).

ΜΙΑ ΑΓΝΩΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. (Αληθινή Ιστορία, της Δρ. Αγγελικής Νταλιγκάρου – Γιαλίδου)

Οκτώβρης του 1912

Ο Οκτώβρης εφέτος μπήκε με βροχές. Έβρεχε συνέχεια όλη την εβδομάδα. Ο ουρανός     γκρίζος και βαρύς, φορτωμένος σύννεφα από τους υδρατμούς που ανέβαιναν από το φουσκωμένο ποτάμι, κρεμόταν θαρρείς χαμηλά πάνω από το χωριό που ήταν βουτηγμένο στη λάσπη. Ο Αξιός, το μεγάλο ποτάμι, κατέβαζε ορμητικά τα νερά του προς τη θάλασσα μουγκρίζοντας αφρισμένος. Στο πέρασμά του παράσερνε ό τι έβρισκε      στο δρόμο του: κορμούς δέντρων, βαρέλια αφημένα στις όχθες, μικρές πλάβες, ξεριζωμένα βούρλα και καλαμιές.

Ήταν μερικές μέρες τώρα που είχε γκρεμίσει και το μικρό γεφύρι που ένωνε τις δυο πλευρές του δρόμου που πήγαινε προς τη Θεσσαλονίκη. Κι ήταν τούτο το μόνο που είχε απομείνει μετά την καταστροφή που έκαναν οι Τούρκοι, καθώς υποχωρούσαν προς τη Θεσσαλονίκη, μετά την ήττα τους στη μάχη των Γιαννιτσών.

Η Χαλάστρα, χτισμένη στον κάμπο δίπλα στη όχθη του ποταμού, λίγο πριν αυτός συναντήσει τη θάλασσα, υπέμενε αγόγγυστα κι αυτή την πλημμύρα, όπως τόσες και τόσες άλλες. Σφιχτοδεμένη ήταν η ζωή του Μακεδονικού αυτού χωριού με το ποτάμι. Αιώνες τώρα πορεύονταν  πλάι-πλάι με το θεριό, στην ευλογία μα και στο θυμό του.

Λίγο έξω από το χωριό άρχιζαν τα κανάλια, που τώρα ήταν ξεχειλισμένα και τα νερά τους απλώνονταν στα γύρω χωράφια και τα μετέτρεπαν σε μικρές λίμνες, όπου καθρεφτιζόταν ο γκρίζος ουρανός. Κι έβλεπες ένα ουρανό πάνω κι ένα κάτω, βουτηγμένο στα βαλτωμένα νερά. Ουρανός και βάλτος είχαν γίνει ένα, ενωμένα με το πυκνό υφάδι της ομίχλης που είχε καθίσει πάνω από το ποτάμι. Ο αέρας πηχτός, νοτισμένος από την υγρασία μα και από τον ίδρω των ανθρώπων, των αγαθών Χαλαστρινών, ταξίδευε πάνω από τις στέγες των πλίθινων σπιτιών.

Μια ζωή βασανισμένοι ετούτοι, ριζωμένοι σ΄ αυτή τη γη με τα βαριά μαύρα χώματα που αιώνες τώρα ποτίζονταν από το εχέδωρο ποτάμι, που άλλοτε κυλούσε τραγουδώντας τα νερά του ανάμεσα στις καλαμιές και τα βούρλα, κι άλλοτε πάλι θύμωνε, αγρίευε και κατέβαζε μουγκρίζοντας τα νερά του, ίδιο θεριό… Μα όπως κι αν ήταν, ήταν πάντα αυτό. Το ποτάμι τους. Αγαπούσαν το θυμό του, όπως και το τραγούδι ου.

Χαλάστρα είπαν το χωριό τους από τα αρχαία χρόνια ακόμα, γιατί αυτή ήταν η μοίρα του. Σα θύμωνε το ποτάμι, να τα χαλάει όλα, και άψυχα και ζωντανά και ανθρώπους. Είχε ψυχή το ποτάμι. Ήταν γίγαντας. Το αγαθό στοιχείο του τόπου, η ψυχή του. Οι δουλειές, οι κουβέντες τους, όλα είχαν κέντρο το ποτάμι. Το ποτάμι τους.

Εκείνο το πρωί, προχωρημένος Οκτώβρης ήταν, σηκώθηκε χαράματα ο μπάρμπα – Γιώργης ο Ταλίγκαρος, να πάει στο μαγαζί του, να πιάσει δουλειά. Είχε κάμποσες παραγγελιές να τελειώσει και ο χρόνος δεν τον έπαιρνε.

Ντύθηκε βιαστικά στο μισοσκόταδο της κάμαρας. Το κρύο τον περούνιαζε. Η υγρασία έκανε τα σκεπάσματα και τα σκουτιά να φαίνονται σαν βρεμένα. Μα συνηθισμένα σκαριά όλοι τους, αργασμένο το κορμί τους και από το κρύο και από τον σκληρό μόχθο, πόρευαν τη ζωή τους αντάμα με το μόχθο και τη δουλειά, που τη θεωρούσαν αγαθή συντρόφισσα του βίου τους. Σαν απόσωσε το ντύσιμο ο μπάρμπα – Γιώργης, έσκυψε στο κατώι, εκεί που άκουγε τη γριά του να νοικοκυρεύει στο τρεμό φως της γκαζόλαμπας, κι έβαλε φωνή:

-Ε, μπάμπω, έβαλες καφέ και ζάχαρη στο ζεμπίλι;

-Ναι, γέρο μ΄, έτοιμα είναι.

Κατέβηκε μ΄ αλαφρό βήμα την ξύλινη σκάλα που έτριζε απ’ την πολυκαιρία, και κατευθύνθηκε στο μαγερειό. Πήρε από το τραπέζι το ζεμπίλι, το ζύγιασε στο χέρι του, βαρύ του φάνηκε.

-Καφέ και ζάχαρη είπα, μπάμπω. Τι άλλο έβαλες μέσα;

-Λίγο ψωμί, γέρο μ΄, που ζύμωσα χθες και λίγο τουλουμίσιο.

-Δε σ΄ είπα; Δε θέλω προσφάγι. Δε μ΄ ακούς, μπάμπω μ΄.

Και μουρμουρίζοντας πήρε το ζεμπίλι και βγήκε απ’ το κατώι.

Ο αέρας ήταν βαρύς, φορτωμένος από τις μυρωδιές που έρχονταν από το ποτάμι, από τις καλαμιές και τα ασπρόφυτα που σέπονταν μες΄ στο νερό. Ο ουρανός μολυβής. Μα η βροχή  είχε σταματήσει. Ένα γκρίζο μεταλλικό φως είχε αρχίσει να αχνοφέγγει στην ανατολή.

Τράβηξε για το εργαστήρι του, βαδίζοντας με δυσκολία πάνω στον λασπωμένο δρόμο. Σαν έφτασε, στάθηκε για λίγο και κοίταξε ένα γύρω τα ξύλα που είχαν νοτίσει από τόσων μερών βροχή. Διπλή δουλειά ήθελαν τώρα στο κόψιμο, το πλάνισμα, ακόμα και στο κάρφωμα, έτσι μουσκεμένα που ήταν. Μα δεν έκανε  δεύτερη σκέψη ο Γιώργης. Τη δουλειά δεν τη φοβόταν. Ακούμπησε το ζεμπίλι στον πάγκο και βάλθηκε να κουβαλά τις σανίδες σε στεγνό μέρος. Κανά δυο πλάβες ήταν μισοτελειωμένες, μα είχε παραγγελίες που δεν τις είχε αρχίσει ακόμη. Ένα κάρο για τον Γκράβα. Το ήθελε μερακλήδικο, μεγάλο, γερό σκαρί ο γέρος. Είχε κάρα ο Γκράβας, μα τούτο το καινούργιο το ήθελε για το γάμο της κόρης του, να κουβαλήσει τα προικιά στου γαμπρού το σπίτι. Το ήθελε, λοιπόν, όμορφο, σενιαρισμένο, κεμπάρικη δουλειά.

Άναψε μια χαμηλή φωτιά, έβαλε το μπρίκι, έψησε καφέ μερακλήδικο, τράβηξε θορυβώδικα  μια γερή ρουφηξιά. Αναστέναξε βαθιά με  ευχαρίστηση: «Στην πέτρα να φυτρώνει». Αυτή ήταν η αδυναμία του Γιώργη. Ο καφές. Μόνη συντροφιά του στη δουλειά και ξεκούρασή του. «Στην πέτρα να φυτρώνει», τον άκουγαν να λέει συχνά. Κι ευθύς ρίχτηκε με τα μούτρα στη δουλειά. Άξιος τεχνίτης, γερό μάτι, σίγουρο χέρι, είχε όνομα ο Γιώργης στη Χαλάστρα και τα γύρω χωριά για τα κάρα που έφτιαχνε, τις νταλίγκες και τις πλάβες του, που ήταν σίγουρα σκαριά και όργωναν το ποτάμι χειμώνα-καλοκαίρι.

Δούλευε με μεράκι αμίλητος, με μόνη συντροφιά το μπρίκι και το καφεδάκι του. Μα εκείνη τη μέρα δεν πρόλαβε να στρωθεί καλά – καλά, όταν ένα ασυνήθιστο πηγαινέλα άρχισε να ακούγεται στους δρόμους του χωριού ως έξω απ’ το μαγαζί του. Σήκωσε κάνα δυο φορές τα μάτια του χωρίς να δώσει σημασία. Μα κάποια στιγμή είδε άντρες ντυμένους στρατιωτικά να περνούν βιαστικά, χειρονομώντας νευρικά και μιλώντας δυνατά με έξαψη.

Παράτησε το πλάνισμα και βγήκε έξω. Είδε κι άλλους χωριανούς που ξεμύτιζαν και πήγαιναν προς το ποτάμι. Τους ακολούθησε ώσπου, καθώς πλησίαζε, είδε κάτι που ποτέ δεν ματαείδε ως τώρα: στρατό – πολύ στρατό Ελληνικό, συγκεντρωμένο στις όχθες του ποταμού, εκεί που πριν από τις τελευταίες πλημμύρες βρισκόταν το γιοφύρι που παράσυρε το ποτάμι και το γκρέμισε.

Ο Ελληνικός στρατός, προχωρώντας νικηφόρα από τη Δυτική Ελλάδα όπου είχε απελευθερώσει τη μια μετά την άλλη τις πόλεις από τους Τούρκους, βάδιζε τώρα προς τη Θεσσαλονίκη, μα το ποτάμι τού έφραζε το δρόμο. Άλλος δρόμος για τη Θεσσαλονίκη δεν υπήρχε και το γιοφύρι ήταν κατεστραμμένο. Έπρεπε να στηθούν καινούργιες γέφυρες για να περάσει ο στρατός, μα αυτή η δουλειά ήθελε χρόνο και χρόνος δεν υπήρχε.

Οι Βούλγαροι βάδιζαν από ανατολικά προς τη Θεσσαλονίκη και ήδη ήταν κοντά. Μια – δυο μέρες δρόμο, έλεγαν οι πληροφορίες, απείχαν από την όμορφη πόλη, που ξύπναγε θαρρείς από το μακροχρόνιο ύπνο της κι ετοιμαζόταν να δεχτεί όποιον απ’ τους δυο συμμάχους έμπαινε πρώτος κι έπαιρνε το κλειδί της από τον Τούρκο διοικητή, τον Ταξίν Πασά.

Γι’ αυτό η αμηχανία και η νευρικότητα στους επιτελείς. Άλλος ένας εχθρός ήταν το ποτάμι, που έπρεπε να νικηθεί για να προχωρήσουν παραπέρα, Αλλά πώς;

Κατέστρωναν σχέδια που το ένα ήταν πιο χρονοβόρο από το άλλο. Το Μηχανικό σε αναβρασμό. Μπορούσε να κάνει γέφυρες. Μα έπρεπε να γίνουν σχέδια, να βρεθούν τα υλικά, να μαζευτούν  και να αρχίσει η εκτέλεση. Μα όλα αυτά ήθελαν χρόνο κι αλλοίμονο… χρόνος δεν υπήρχε. Τα λεπτά κυλούσαν βασανιστικά.

Έβλεπε ο Γιώργης την αμηχανία, άκουγε τις κουβέντες εκεί παράμερα που στεκόταν και σκεφτόταν: «Το ποτάμι δεν είναι εχθρός, φίλος είναι· θύμωσε λίγο, μα ημέρεψε. Δεν τους φράζει το δρόμο. Να, έτσι θα κάμει, θα σκύψει και θα γίνει δρόμος να περάσουν. Πως; Ε, δεν είναι και δύσκολο. Σε μια – δυο μέρες μπορεί να τους έχει αυτός το πέρασμα. Όχι ένα, και δυο ακόμη, για να περάσουν πιο γρήγορα».

Με την συνεισφορά των κατοίκων της Χαλάστρας γεφυρώθηκε ο ποταμός. Η προσφορά της περιοχής ήταν τεράστια και στον Μακεδονικό Αγώνα που προηγήθηκε. Αναφορές γίνονται στο βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα «Τα Μυστικά του Βάλτου»

Γέλασαν οι επιτελείς ένα πικρό γέλιο. Ποιος παλαβός είν’ αυτός και τι χαζοκουβέντες τους τσαμπουνάει; Δεν βλέπει πως δεν έχουν καιρό για χάσιμο;

Μα για σοβαρή δουλειά τους μιλάει κι αυτός. Να τους βοηθήσει θέλει. Θέλουν γέφυρα; Θα την έχουν. Μόνον να τον αφήσουν να κάνει αυτό που ξέρει και να τον βοηθήσουν μόνο εκεί που θα τους ζητήσει.

Κοιτάχτηκαν οι επιτελείς. Ο χρόνος κυλούσε…Έτσι κι έτσι χαμένοι ήταν. Τι παραπάνω είχαν να χάσουν; Τον φώναξαν λοιπόν, ανάμεσά τους, να τους πει καθαρά τι έχει στο νου του.

-Χρειαζόμαστε πλάβες, τους λέει, όσες πλάβες έχει το χωριό και όσες βρίσκονται ακόμα γύρω από το ποτάμι. Και κάρα· όλα τα κάρα του χωριού. Θα τα ζέψουμε πάνω από το ποτάμι, από τη μια όχθη στην άλλη και θα στρώσουμε από πάνω μαδέρια να γίνει γέφυρα να περάσει ο στρατός. Εγώ έχω ξυλεία. Μα θα χρειαστεί κι άλλη. Υπάρχουν πολλές αποθήκες στο χωριό. Θα ανοίξουν όλες, να στρωθεί ο δρόμος να περάσετε να πάτε στο καλό. Να μπείτε πρώτοι, να προλάβετε τους Βουλγάρους. Μια μέρα δουλειά είναι.

Τον άκουσαν σκεφτικοί. Δεν ήταν τρελές κουβέντες. Ήταν κουβέντες  μετρημένες. Είχαν λογική. Κι ο άνθρωπος φαινόταν να ξέρει τι κουβεντιάζει. Ρώτησαν κάνα δυο προεστούς: Τι σόι άνθρωπος είναι; Μπας και τους κοροϊδεύει; Η απάντηση τους καθησύχασε:

-Καλός τεχνίτης. Αφού το είπε θα το κάμει.

Αυτό ήταν. Δόθηκε διαταγή. Θα γίνει ό,τι είπε ο Γιώργης ο Ταλίγκαρος. Οι στρατιώτες πρέπει να κάνουν ό,τι τους ζητήσει. Στρώθηκαν όλοι στη δουλειά.

Μαζεύτηκε ό,τι  ξυλεία υπήρχε στο χωριό. Μαδέρια μεγάλα, μικρά, από αποθήκες, από σπίτια, από εργαστήρια. Άδειασαν οι αποθήκες και τα κατώγια του χωριού. Σωριάστηκαν όλα κοντά στο ποτάμι. Άρχισε ο Γιώργης τη δουλειά. Σιωπηλός, με σφιγμένα τα χείλια, όλο θέληση και πείσμα, έδενε το ένα κάρο με το άλλο, τη μια πλάβα με την άλλη και προχωρούσε.

Ο πλωτός δρόμος  μάκραινε και πριν καλά καλά φέξει η άλλη μέρα, η πρώτη γέφυρα ήταν έτοιμη. Αμέσως άρχισε τη δουλειά για να φτιάξει και δεύτερη με όση ξυλεία είχε απομείνει.

Δούλεψε όλη τη μέρα, ώσπου τα κάρα, οι νταλίγκες και οι πλάβες σώθηκαν. Τότε ζήτησε ο Γιώργης να φέρουν βαρέλια και σκάφες και πινακωτές από τα σπίτια.  Ό,τι ξύλινο είχε κάθε σπιτικό στα κατώγια. Μαζεύτηκαν τα βαρέλια και οι σκάφες. Μάκραινε κι ο δεύτερος δρόμος μέχρι που τέλεψε κι αυτός. Οι δυο γέφυρες ήταν έτοιμες πάνω από το ποτάμι. Μέχρι να σκοτεινιάσει κι η δεύτερη μέρα, όλος ο στρατός είχε περάσει στην αντίπερα όχθη και βάδιζε ολοταχώς τα δεκαοχτώ – είκοσι χιλιόμετρα που τον χώριζαν από την όμορφη πόλη. Από την άλλη μεριά, από τα ανατολικά, ένας άλλος στρατός βάδιζε με τη δική του ταχύτητα, με την ίδια λαχτάρα προς τη Θεσσαλονίκη. Ήταν κι εκείνη μια απ’ αυτές τις μοναδικές  μονομαχίες στην ιστορία, όπου μέσα σε λίγες ώρες ή και σε λεπτά της ώρας ακόμα, παίζεται η μοίρα ενός τόπου κι ενός λαού.

Ξημέρωμα της 26^ης Οκτωβρίου ήταν, η μέρα του Αγίου Δημητρίου, όταν ο Ελληνικός στρατός φάνηκε να πλημμυρίζει τον κάμπο βόρεια της Θεσσαλονίκης, στο Κλειδί, τη Γέφυρα, τον Άγιο Αθανάσιο.

Σε απόσταση αναπνοής από το Δερβένι και οι Βούλγαροι. Μα οι Έλληνες πάτησαν πρώτοι το πόδι τους στα ευλογημένα χώματα της Νύφης του Βορρά. Η Θεσσαλονίκη ήταν Ελληνική. Ανήμερα του Αγίου Δημητρίου, του Πολιούχου της. Το κλειδί της πόλης παραδόθηκε συμβολικά στους αξιωματικούς του Ελληνικού Γενικού Στρατηγείου Δούσμανη και Μεταξά από τον Ταξίν Πασά, στη βίλλα Τόψιν στα βόρεια της Θεσσαλονίκης.

Στον Γιώργο Ταλίγκαρο απονεμήθηκε μετάλλιο Εξαιρέτων Πράξεων. Μα ο αγαθός τεχνίτης δεν ήξερε από μετάλλια και παράσημα. Αυτός έκανε κείνο που τον πρόσταζαν ο νους και η καρδιά του.  Η Ελληνική καρδιά του. Τό ´κανε, πάει, τελείωσε. Το παράσημο ήταν ένα χαρτί που ούτε καλά καλά να το διαβάσει δεν ήξερε.

Η παράδοση λέει πως όταν ξανάπιασαν βροχές στο χωριό, κάπου σε ένα βάλτο μισοχωμένο στη λάσπη βρεχόταν ασταμάτητα ένα χαρτί με μεγάλα καλλιγραφικά γράμματα και πολλές σπουδαίες υπογραφές και σφραγίδες. Κι όσο βρεχόταν, ξέβαφε το μελάνι κι έσβηναν τα γράμματα. Και το χαρτί, χώθηκε ολόκληρο στη λάσπη κι εξαφανίσθηκε.

https://syndesmos1971.wordpress.com/2020/10/26/%CE%BC%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%B3%CE%BD%CF%89%CF%83%CF%84%CE%B7-%CF%83%CE%B5%CE%BB%CE%B9%CE%B4%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CF%80%CE%B5%CE%BB%CE%B5%CF%85%CE%B8%CE%B5%CF%81%CF%89/

=====================

Το έπος των κατοίκων στη Χαλάστρα

Οκτώβριος του 1912. Ο αγώνας του ελληνικού στρατού για την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης από τους Τούρκους βρίσκεται στο αποκορύφωμά του. Οι Έλληνες δίνουν μάχη με τον χρόνο για να προλάβουν τους Βούλγαρους, που κατευθύνονται κι αυτοί προς τη Θεσσαλονίκη. Οι ελληνικές δυνάμεις έχουν καταφέρει να ξεπεράσουν πολλά προβλήματα. Φτάνοντας όμως λίγο έξω από την πόλη, ένα φυσικό εμπόδιο τους κόβει το δρόμο. Ο αγριεμένος Αξιός ποταμός.

Οι Τούρκοι μετά την ήττα τους στην καθοριστική μάχη των Γιαννιτσών συμπτήχθηκε και κατέστρεψε τις γέφυρες τους Αξιού. Μία οδική ξύλινη και δύο σιδηροδρομικές. Εντωμεταξύ τα νερά του ποταμού είχαν διογκωθεί λόγω των συνεχών βροχοπτώσεων. Η 22α Οκτωβρίου έχει ιδιαίτερη σημασία για την περιοχή, καθώς εκείνη τη νύχτα του 1912 οι κάτοικοι της Χαλάστρας βοήθησαν με αυτοθυσία να στηθούν γέφυρες στον Αξιό για να περάσει ο ελληνικός στρατός και να απελευθερώσει τη Θεσσαλονίκη.

Αξιός. Το μεγάλο εμπόδιο

Ο ελληνικός στρατός ήταν κουρασμένος, αλλά και πολύ πεισμωμένος. Οι Βούλγαροι πλησίαζαν στη Θεσσαλονίκη με το ιππικό, ενώ οι Έλληνες προήλαυναν με το πεζικό. Έπρεπε πάση θυσία να φτάσουν πρώτοι. Η κούραση, η πείνα και οι άσχημες καιρικές συνθήκες δεν κατάφεραν να τους λυγίσουν. Ο ποταμός Αξιός ήταν αδιάβατος. Οι γέφυρες ήταν πεσμένες και ο ελληνικός στρατός ήταν αδύνατον να διασχίσει το «φουσκωμένο» από την κακοκαιρία ποτάμι. Οι σκαπανείς, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, βρίσκονταν στο Σαραντάπορο και χρειάζονταν πολύ χρόνο για να φτάσουν ως την επίμαχη περιοχή.

Ακόμα και οι πιο έμπειροι αξιωματικοί του στρατού σήκωσαν τα χέρια ψηλά και θεώρησαν πως όλα είχαν χαθεί. Η τύχη της Θεσσαλονίκης θα ήταν στα χέρια των Βουλγάρων, αν δεν υπήρχε λαϊκή αποφασιστικότητα. Μπροστά σε ένα, φαινομενικά άλυτο πρόβλημα, τη λύση έδωσε η αυταπάρνηση των κατοίκων του χωριού Χαλάστρα. Μέσα στη νύχτα, η ελληνική ψυχή αφυπνίστηκε. Κάτω από την καταρρακτώδη βροχή, που συνέχιζε ασταμάτητα, οι κάτοικοι με αυτοθυσία έπιασαν δουλειά.

Ξήλωσαν από τα σπίτια τους τις πόρτες και τα παράθυρα για να φτιάξουν γέφυρα. Γκρέμισαν τους φράχτες των σπιτιών τους για να χρησιμοποιήσουν τα ξύλα.

Με την συνεισφορά των κατοίκων της Χαλάστρας γεφυρώθηκε ο ποταμός. Η προσφορά της περιοχής ήταν τεράστια και στον Μακεδονικό Αγώνα που προηγήθηκε.

Διέλυσαν τα έπιπλά τους για να πατήσουν οι Έλληνες στρατιώτες. Κάποιοι έδωσαν ακόμα και τις βάρκες τους για να βοηθήσουν, που εκείνη την εποχή ήταν μια μικρή περιουσία. Άνοιξαν τις αποθήκες τους και πήραν οποιοδήποτε αντικείμενο θα μπορούσε να βοηθήσει στην ολοκλήρωση της αυτοσχέδιας κατασκευής.

Αναφορές γίνονται στο βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα «Τα Μυστικά του Βάλτου» Βαρέλια, σκοινιά, τραπέζια, κάδρα και άλλα αντικείμενα, έγιναν οι πρώτες ύλες στα χέρια ενός καροποιού, του Ντελικάρη, που τα ένωσε και έφτιαξε αυτοσχέδια, αλλά αποτελεσματική γέφυρα. Χάρη στην πολύτιμη βοήθεια των κατοίκων της Χαλάστρας, ο ελληνικός στρατός κατάφερε μέσα σε 48 ώρες να περάσει το μεγαλύτερο εμπόδιο και να φτάσει πρώτος στη Θεσσαλονίκη.

του Αλέξανδρου Ιτιμούδη*

Ο διπλωματικός πυρετός στον οποίο έχει επιδωθεί τελευταία η ελληνική πλευρά θα πρέπει να αρχίσει σιγά σιγά να επικεντρώνεται και στην περίπτωση του Λιβάνου. Ο Λίβανος παρότι ένα μικρό κρατίδιο της Μέσης Ανατολής, και εν πολλοίς χιλιοταλαιπωρημένο, αποτελεί ένα εξόχως στρατηγικό σημείο για την προβολή ισχύος στην περιοχή. Η Ελλάδα οφείλει και πρέπει να το λάβει σοβαρά υπόψην της αυτό.

Προ πέντε ημερών ο Α/ΓΕΕΘΑ είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Λιβανέζο ομόλογο του, ο οποίος ευχαρίστησε την Ελλάδα για την παροχή ανθρωπιστικής βοήθειας, ενώ παράλληλα ο Έλληνας στρατηγός τόνισε πως η χώρα μας θα συνεισφέρει στην ανασυγκρότηση των λιβανέζικων ενόπλων δυνάμεων.

Το γεγονός αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό καθώς ο Λίβανος, το τελευταίο διάστημα αντιμετωπίζει πολλά προβλήματα αστάθειας στο εσωτερικό του. Η Ελλάδα έχει μια χρυσή ευκαιρία, ειδικά αφότου υπέγραψε την στρατηγική συμφωνία με την Γαλλία, να κάνει ένα γερό διπλωματικό και όχι μόνο “μπάσιμο” στην συγκεκριμένη χώρα. Εδώ πρέπει να τονιστεί πως αυτό πρέπει να γίνει σε συννενόηση με την Γαλλία, η οποία έδειξε πως ενδιαφέρεται και αυτή για το μέλλον του Λιβάνου, ενώ και η ίδια από παλιά είχε πολιτικά και στρατηγικά ερείσματα.

Ο Λίβανος βρίσκεται σε ένα στρατηγικό όπως είπαμε σημείο από το οποίο μπορεί να υποστηριχτεί φυσικά η Κύπρος, ενώ γειτνιάζει και με το Ισραήλ με το οποίο βρίσκεται σε μια διαμάχη αναφορικά με τον καθορισμό της ΑΟΖ. Μια ενδεχόμενη διαμεσολάβηση της Ελλάδας σε συνδυασμό με την επικουρική επίβλεψη της Γαλλίας θα μπορούσε να βοηθήσει στην επίλυση του ζητήματος, σταθεροποιόντας ακόμα περισσότερο την περιοχή. Σε ένα δεύτερο επίπεδο η Ελλάδα θα προσέφερε την τεχνογνωσία της στον λιβανέζικο στρατό, ο οποίος ειδικά στην τωρινή συγκυρία πιθανώς να χρειαστεί να αναλάβει περισσότερες πρωτοβουλίες για την σταθεροποίηση της χώρας.

Το βασικό χαρακτηριστικό όμως που διαθέτει ο Λίβανος, και αφορά άμεσα την Ελλάδα είναι πολιτισμικό. Στα εδάφη του κράτους κατοικούν περί τις 300.000 ορθόδοξοι Ρωμιοί της Ανατολής, οι οποίοι εδώ και χρόνια ζουν σε ένα καθεστώς ασφυξίας, που προήλθε από την εκρηκτική αύξηση των μουσουλμάνων στην χώρα έπειτα από την εισροή Παλαιστινίων την δεκαετία του 80. Οι άνθρωποι αυτοί αποτελούν πολιτισμικό κεφάλαιο για την Ελλάδα, η οποία μέχρι στιγμής δεν έχει κατορθώσει να τους αξιοποιήσει. Να ειπωθεί εδώ πως μαζί με τους Μαρωνίτες, αποτελούν το πιο μορφωμένο τμήμα του πληθυσμού, και ήδη πολλοί επιδιώκουν να εγκαταλείψουν την χώρα. Η Γαλλία είναι μία από τις χώρες που βοηθούν προς αυτό το σκοπό.

Γίνεται κατανοητό πως μια πιθανή κατάρρευση του λιβανέζικου κράτους θα σηματοδοτήσει νέο γύρο αστάθειας στην περιοχή με ότι αυτό συνεπάγεται για τα συμφέροντα και των πληθυσμών εκεί, όπως και αυτά της Ελλάδας. Αντίθετα μια έξωθεν στήριξη του κράτους υπό την ελληνογαλλική εποπτεία, πιθανόν να μπορέσει να αλλάξει τις ισορροπίες και αυτό θα οδηγήσει σε πολλαπλά οφέλη και την ίδια την ελληνική πλευρά.

Ένας σταθερός Λίβανος εξυπηρετεί καταρχάς την ασφάλεια του Ισραήλ που ως γνωστόν συνορεύει με αυτόν, και δεν θα ήθελε σίγουρα μια ακόμα εστία αναταραχής στα βόρεια σύνορα του. Επίσης λόγω της γαλλικής πολιτισμικής επιρροής στην εκπαίδευση και την πολιτική, είναι σίγουρο πως θα ευνοήσει τις γαλλικές επιδιώξεις στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, καθώς θα προσθέσει ακόμα ένα «πονοκέφαλο» στους ιθύνοντες της Άγκυρας.

Επιπλέον, όμως, θα επιτρέψει την Ελλάδα να ασκήσει πολιτισμική επιρροή στην περίπτωση που θελήσει να οικειοποιηθεί τους ορθόδοξους πληθυσμούς, οι οποίοι λόγω μορφωτικού κεφαλαίου, θα μπορούσαν να αναλάβουν ηγετικούς και διοικητικούς ρόλους μέσα στο κράτος. Ο ίδιος ο Μακρόν να πούμε πως άσκησε δριμεία κριτική στην πολιτική ηγεσία του Λιβάνου, χαρακτηρίζοντας την «αποτυχημένη». Υπάρχει επομένως παράθυρο προώθησης προσώπων μέσα από την ρωμαΐικη ορθόδοξη κοινότητα, γεγονός που συμφέρει προφανώς την Ελλάδα.

Παράλληλα ένας φίλα προσκείμενος Λίβανος, θα συνέβαλλε και στην στρατηγική υποστήριξη της Κύπρου λόγω της μικρής απόστασης.

Εν κατακλείδι, θεωρώ πως η Ελλάδα έχει γεωστρατηγικό συμφέρον να υποστηρίξει την ανάταση του Λιβάνου, καθώς οι γεωπολιτικές καταστάσεις ειδικά μετά την υπογραφή της ελληνογαλλικής συμφωνίας και του ανοίγματος στις χώρες του Κόλπου, ευνοούν πλέον μια ακόμα πιο ενεργητική εξωτερική πολιτική. Σίγουρα ο Λίβανος αποτελεί κρίσιμο κομμάτι της σκακιέρας, και η ελληνική παρουσία εκεί,όπως και στην Λιβύη, καθίσταται αναγκαία.

*Ο Αλέξανδρος Ιτιμούδης, είναι μεταπτυχιακός φοιτητής Γεωπολιτικής Ανάλυσης, Γεωστρατηγικής Σύνθεσης και Σπουδών Άμυνας και Ασφάλειας.

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου*

Το γεγονός ότι η νοτιοκορεάτικη σειρά “Το παιχνίδι του καλαμαριού” (Squid Game) που σαρώνει στο Netflix, στην οποία εκατοντάδες άνθρωποι καταχρεωμένοι ή πάμπτωχοι, απόβλητοι χωρίς μέλλον, διαγωνίζονται με αλλόκοτα παιδικά “παιχνίδια” με έπαθλο εκατομμύρια δολάρια αλλά με ρίσκο να θανατωθούν με βάναυσο τρόπο, όπως τελικά συμβαίνει με τους χαμένους,  έχει προέλευση την Νότια Κορέα, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Έχουμε δει εξαιρετικές νοτιοκορεάτικες ταινίες αλλά δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάποια που να μην εστιάζεται στην υπέρμετρη βία (Το παιχνίδι με τη φωτιά – burning, Τα παράσιτα, Pieta, κοκ).

Γιατί όμως από τη Νότια Κορέα; Μας το εξηγεί ο Franco Berardi, ιταλός κοινωνιολόγος: «Στο τέλος του 20ου αιώνα, ύστερα από δεκαετίες πολέμων, ταπεινώσεων, λιμού και φρικτών  βομβαρδισμών, τόσο το φυσικό όσο και το ανθρωπολογικό τοπίο αυτής της χώρας μετατράπηκε σε ένα είδος κατεστραμμένης αφαίρεσης. Η ανθρώπινη ζωή και η πόλη υποτάχτηκαν πειθήνια στον μετασχηματισμό τον οποίο επέφερε η υψηλότερη μορφή σύγχρονου μηδενισμού. Η Νότια Κορέα είναι το επίπεδο μηδέν του κόσμου, προσχεδίασμα του μέλλοντος του πλανήτη….

Μετά την αποικιοκρατία και τους πολέμους, μετά τη δικτατορία και τον λιμό, ο νους του Νοτιοκορεάτη, απελευθερωμένος από το φορτίο του φυσικού σώματος, μπήκε εύκολα στην ψηφιακή σφαίρα έχοντας επίπεδο πολιτισμικής αντίστασης χαμηλότερο από εκείνο όλων σχεδόν των πληθυσμών στον κόσμο. Κατά τη γνώμη μου, συνεχίζει o Berardi, αυτός είναι ο λόγος για την απίστευτη οικονομική αποδοτικότητα που επέδειξε αυτή η χώρα τα χρόνια της ηλεκτρονικής επανάστασης. Στην κενή πολιτισμική σφαίρα ο ατομικισμός σε ακραίο βαθμό χαρακτηρίζει την κορεάτικη εμπειρία, η οποία οδηγεί ταυτοχρόνως στην τελική καλωδίωση του συλλογικού νου. Αυτές οι μοναχικές μονάδες περπατούν στο χώρο της πόλης σε συνεχή τρυφερή αλληλεπίδραση με τις εικόνες, τα tweets, τα παιχνίδια στη μικρή οθόνη τους, εντελώς απομονωμένες μεταξύ τους και πλήρως καλωδιωμένες στην ομαλή διασύνδεση της ροής.

Η Νότια Κορέα έχει το υψηλότερο ποσοστό αυτοκτονιών στον κόσμο. Η αυτοκτονία είναι η συνηθέστερη αιτία θανάτου για άτομα κάτω των 40 ετών. Είναι ενδιαφέρον ότι την τελευταία δεκαετία στη Νότια Κορέα οι αυτοκτονίες διπλασιάστηκαν…Στη διάρκεια δύο γενεών η κατάσταση βελτιώθηκε αναμφισβήτητα από την άποψη των εισοδημάτων, της διατροφής… αλλά το τίμημα αυτής της βελτίωσης ήταν η ερημοποίηση της καθημερινής ζωής και η επισφαλής απασχόληση, που σημαίνει επίσης αχαλίνωτο ανταγωνισμό…

Όμως η σημερινή αποξένωση είναι μια κόλαση άλλου είδους. Η εντατικοποίηση του ρυθμού εργασίας, η ερήμωση του τοπίου και η εικονική συναισθηματική ζωή συνδυάζονται μεταξύ τους  και δημιουργούν τόση μεγάλη μοναξιά και απόγνωση που είναι δύσκολο για τους ανθρώπους να αρνηθούν αυτή την κατάσταση και να αντιταχθούν…Η απομόνωση, ο ανταγωνισμός, η απουσία νοήματος, οι καταναγκαστικές εμμονές και η αποτυχία οδηγούν κάθε χρόνο 28 άτομα ανά 100.000 (14.000 στο σύνολο του πληθυσμού) να καταφέρνουν να αποδράσουν επιτυχώς από αυτή την κατάσταση και πολύ περισσότερα άτομα να το επιχειρούν ανεπιτυχώς…».

Τί μπορεί να σημαίνει η εισβολή και η ενθουσιώδης υποδοχή και αποδοχή της νοτιοκορεάτικης κουλτούρας στη Δύση, είτε αφορά τη μουσική, είτε τη μεγάλη οθόνη με τους κορεάτες κινηματογραφιστές να εμφανίζονται εδώ και χρόνια και να κερδίζουν βραβεία και να καθιερώνονται και τώρα την τηλεόραση με “το παιχνίδι του καλαμαριού” που όπως ομολογεί η Netflix είναι η πιο πετυχημένη σειρά στην ιστορία της; Σημαίνει ότι η Δύση μετά το 1989, στις συνθήκες του νεοφιλελευθερισμού, συναντά και ενσωματώνει βαθμιαία τα κοινωνικά χαρακτηριστικά της Κορέας. Διότι στις συνθήκες του νεοφιλελευθερισμού, η βεβαιότητα των συλλογικοτήτων και η αλληλεγγύη έχουν χαθεί και ο εργαζόμενος, με την αβεβαιότητα στην εργασία προκειμένου να διασφαλίσει την οικονομική του επιβίωση στα πλαίσια του ανταγωνισμού, αναδεικνύει τα πλέον αρνητικά χαρακτηριστικά του. Ο Κεν Λόουτς στον διάλογό του με τον Εντουάρ Λουί τονίζει «πως όταν συμμετέχει κανείς σε μια συλλογικότητα, σε μια κοινότητα, σε οποιαδήποτε οργάνωση μετέχουν πολλοί άνθρωποι, έρχεται στην επιφάνεια ο καλύτερος εαυτός του». Όμως όλα αυτά έχουν πλέον χαθεί, με την τηλεργασία η απομόνωση εντείνεται και ο καθένας πλέον θα είναι εντελώς μόνος να αντιπαλέψει όλους τους άλλους, αδύναμος να αναστρέψει την κατάσταση. Γιαυτό σε αυτές τις συνθήκες επιβίωσης προβάλλονται τα πλέον πρωτόγονα ένστικτά μας. Όπως σημειώνει ο Ένζο Τραβέρσο, «Αυτό οφείλεται στο ανθρωπολογικό μοντέλο του νεοφιλελευθερισμού, που διαπλάθει τους τρόπους της σκέψης μας και τις συμπεριφορές μας, επιβάλλοντας την ιδεολογία της αγοράς ως πολιτική θρησκεία του καιρού μας. Αυτή η νέα πολιτική θρησκεία βάζει το άτομο στο κέντρο των πάντων και του επιβάλλει να οργανώσει τη ζωή του σαν επιχειρηματική δραστηριότητα, φέρνοντάς το σε ανταγωνισμό με όλους τους άλλους. Αυτή η πολιτική θρησκεία αξιώνει μια απόλυτη “ελευθερία” του ατόμου, που στην πραγματικότητα είναι μια μορφή υποταγής και αλλοτρίωσης», ένας άκρατος ανταγωνισμός, και όντας πλέον ο καθένας ανυπεράσπιστος από συλλογική προστασία πρέπει μόνος να συγκρουστεί μέχρις εσχάτων για να επιβιώσει.

Η νέα πολιτική θρησκεία είναι ένας αλλοτριωτικός καταναλωτισμός,  ξένος προς την ικανοποίηση ανθρωπίνων ελλείψεων και αναγκών. Στη νοτιοκορεάτικη ταινία του Κιμ Κι Ντουκ “Το δίχτυ”, η βάρκα ενός Βορειοκορεάτη ψαρά παρασύρεται στα νερά της Νότιας Κορέας και ο ίδιος συλλαμβάνεται ως πιθανός κατάσκοπος. Αφήνεται ελεύθερος στη Σεούλ προκειμένου να διαπιστωθούν τυχόν διασυνδέσεις του και περιφερόμενος, χαμένος μέσα στην πόλη, γνωρίζει μια νέα γυναίκα που του εξομολογείται ότι κάνει το αρχαιότερο επάγγελμα για να επιβιώσει το παιδί της και η ίδια. Σαστισμένος από τον όγκο των αγαθών που είναι πεταμένα ως άχρηστα στα σκουπίδια εκρήγνυται: «Με τόσα αγαθά που περισσεύουν πεταμένα στα σκουπίδια, γιατί πρέπει να πουλάς το κορμί σου για να ζήσεις;”

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

24/10/2021

Η «αντάρα» στα ΜΜΕ για την επιστροφή του Γ. Παπανδρέου, θα καταγράψει το μέγεθός της, όταν κατακαθίσει η σκόνη και ο θόρυβος, θετικά ή αρνητικά Είναι σίγουρο όμως ότι το δίπολο ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ θα δοκιμασθεί στο άμεσο μέλλον με το μήνυμα της κάλπης στις 5 Δεκεμβρίου.

Συνέντευξη στην FAZ παραχώρησε ο ηγέτης των Τουρκοκυπρίων Ερσίν Τατάρ μιλώντας για το Κυπριακό  και τα Βαρώσια. Σχόλια για τη νέα διπλωματική κρίση μεταξύ Τουρκίας και Δύσης.