Αρχική Blog Σελίδα 2167

Γαλλία: Πράσινη ανάπτυξη με …πυρηνικούς αντιδραστήρες

Από
anixneuseis
-
0

Ο πρόεδρος Μακρόν θέλει και επενδύσεις στην πράσινη ανάπτυξη και να μην “ακουμπήσει” τα πυρηνικά εργοστάσια. Περιβαλλοντικές ακροβασίες ενόψει των προεδρικών εκλογών.

    Το πυρηνικό εργοστάσιο στο Φεσενχάιμ στις όχθες του Ρήνου είναι το παλαιότερο αυτού του τύπου

Η Γαλλία βρίσκεται σε οιονεί προεκλογική εκστρατεία. Το κόμματα αναζητούν υποψήφιους, ορισμένα έχουν ήδη ανακοινώσει ονόματα. Ο πρόεδρος Μακρόν δεν έχει αποκαλύψει τις προθέσεις του.  Αλλά όλοι θεωρούν βέβαιο ότι του χρόνου θα διεκδικήσει άλλη μια πενταετία. Αυτό φαίνεται και από τις δημόσιες παρεμβάσεις του. Πρόσφατα, ενώπιον φοιτητών και ερευνητών που προσκάλεσε στο Μέγαρο των Ηλυσίων, ξεδίπλωσε το όραμά του για το πού θα πρέπει να βρίσκεται η Γαλλία σε 8 χρόνια και πώς θα αντιμετωπίσει τις μεγάλες οικονομικές προκλήσεις. Σε αυτήν την πορεία επενδύσεις στην πράσινη ανάπτυξη αποτελούν μονόδρομο, όπως είπε.

Πισωγύρισμα στην πυρηνική ενέργεια 

Ομιλία Μακρόν για τα πυρηνικά εργοστάσιαΟμιλία Μακρόν για τα πυρηνικά εργοστάσια

«Κανείς σήμερα δεν μπορεί αρνηθεί ότι εκείνο που ο κόσμος μας χρειάζεται είναι λιγότερες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, είναι η προστασία της βιοποικιλότητας» τόνισε ο Γάλλος πρόεδρος. «Πρέπει να επιτύχουμε ουδέτερο αποτύπωμα άνθρακα. Αυτός είναι ο μεγάλος στόχος, με τον οποίο πρέπει να καταπιαστούμε. Με μια σειρά από επαναστάσεις». Βέβαια, αυτό που εξαγγέλλει ο ίδιος ως επανάσταση είναι επενδύσεις στην πυρηνική ενέργεια. Στόχος που έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με την περιβαλλοντική πολιτική της εκκολαπτόμενης νέας γερμανικής κυβέρνησης συνασπισμού, αλλά και της ΕΕ. «Στην παραγωγή ενέργειας έχουμε μια ευκαιρία και ένα μοντέλο ιστορικής σημασίας» είπε ο Μακρόν. «Διότι διαθέτουμε από καιρό πυρηνικά εργοστάσια. Οι 200.000 απασχολούμενοι σε αυτά είναι μια ευκαιρία. Μέσω αυτών είμαστε η χώρα στην Ευρώπη με τις μικρότερες παραγόμενες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα».

Αυτό οφείλεται στους 56 πυρηνικούς αντιδραστήρες ηλικίας άνω των 40 χρόνων που διαθέτει η Γαλλία, χάρη στους οποίους το αποτύπωμα σε άνθρακα είναι μεν χαμηλό αλλά παραμένει άλυτο το πρόβλημα των πυρηνικών αποβλήτων. Το 78% του ηλεκτρικού στη Γαλλία καλύπτεται από πυρηνική ενέργεια.

Και οι Πράσινοι κάνουν προεκλογική εκστρατεία

Στο τελευταίο Συμβούλιο Κορυφής η πλειοψηφία των χωρών-μελών τάχθηκε υπέρ της αναγνώρισης της πυρηνικής ενέργειας για βιώσιμες επενδύσειςΣτο τελευταίο Συμβούλιο Κορυφής η πλειοψηφία των χωρών-μελών τάχθηκε υπέρ της αναγνώρισης της πυρηνικής ενέργειας για βιώσιμες επενδύσεις

Μετά την ανάληψη των καθηκόντων του ο Μακρόν είχε υποσχεθεί ότι μέχρι το 2035 θα μειώσει σταδιακά την παραγωγή ηλεκτρικού από πυρηνική ενέργεια. Βέβαια τώρα οι τιμές ενέργειας αυξάνονται, η κλιματική αλλαγή προχωρά πιο γρήγορα από τους υπολογισμούς του Μακρόν και o Γάλλος πρόεδρος διεκδικεί προσεχώς άλλη μια πενταετία.  «Όσα λέγονται, ακούγονται σαν να ήρθαν από το 1970, από το στόμα του Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν», διαμαρτύρεται ο Γιανίκ Ζαντό, υποψήφιος πρόεδρος από τους Γάλλους Πράσινους. «Έχουμε ένα φάντασμα ηλεκτρικής ενέργειας, φθηνής και εν αφθονία, που επιβαρύνει το περιβάλλον μας. Ωστόσο, η πραγματικότητα σήμερα είναι άλλη».

Παρά τις επικρίσεις οι Πράσινοι υποστηρίζουν ότι σε περίπτωση που ανέλθουν στην εξουσία, η χώρα δεν θα καταργήσει αμέσως την πυρηνική ενέργεια και τα εργοστάσια που χρειάστηκε μια εικοσαετία για να λειτουργήσουν, αλλά ότι θα χρειαστούν άλλα 20 χρονια μέχρις ότου τεθούν εκτός λειτουργίας. Φαίνεται λοιπόν ότι και οι Γάλλοι Πράσινοι βρίσκονται σε προεκλογική φάση και δεν μπορούν να αγνοήσουν την κοινή γνώμη.  Διότι σε πρόσφατη δημοσκόπηση το 59% των Γάλλων υποστηρίζει την πυρηνική ενέργεια.

Ζαμπίνε Βακς/SR

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Ανακαλύφθηκε πιθανώς ο πρώτος εξωπλανήτης έξω από τον γαλαξία μας

Από
anixneuseis
-
0

Μια γενναία γυναίκα

Από
anixneuseis
-
3

Είναι εντυπωσιακό πώς η Γεννηματά δεν άφησε να την ετεροκαθορίσει η πολυετής μάχη της με τον καρκίνο. Τέσσερις φορές, αυτή η «βασική νόσος» ήρθε, έφυγε και με ανελέητο πείσμα ήρθε ξανά. Αμέτρητες μέρες και ταξίδια στις Βρυξέλλες για θεραπεία. Μάχη αυστηρά ιδιωτική, που γινόταν δημόσια μόνο για να σπάσει ταμπού, για να δώσει κουράγιο.

25 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2021, 17:16

«Για αρκετά χρόνια ζούσα με το σκεπτικό ότι κάποια στιγμή ο καρκίνος θα χτυπήσει και τη δική μου πόρτα. Μετά η καθημερινότητα μας ξεπέρασε, αρχίσαμε να ζούμε φυσιολογικά και το ξεχάσαμε, το βγάλαμε από τη ζωή μας. Αλλά επανήλθε και αφού επανήλθε, μάθαμε να ζούμε με αυτό. Το Σάββατο το διαπίστωσα, τη Δευτέρα χειρουργήθηκα και το επόμενο Σάββατο ήμουν σε ένα συνέδριο και μιλούσα από το βήμα». Αυτή ήταν Φώφη Γεννηματά και αυτή ήταν η αρρώστια με την οποία πολέμησε σχεδόν σε όλη της τη ζωή. Ολη της τη ζωή. Διότι η νόσος –η «βασική νόσος» όπως έλεγε εκείνο το ανησυχητικό ανακοινωθέν του «Ευαγγελισμού» πριν από 13 μέρες– δεν ήρθε στη ζωή της Γεννηματά το 2008, όταν η πρώτη διάγνωση έδειξε καρκίνο του μαστού. Ο καρκίνος ήταν πάντα στην οικογένειά της.

Η μητέρα της, η Κάκια, έφυγε από τη ζωή στα 54 της –η Φώφη ήταν τότε 29 ετών. Η Κάκια είχε προσβληθεί από καρκίνο του μαστού το 1984 –το πάλεψε 10 χρόνια. Επτά μήνες μετά πέθανε και ο πατέρας της, ο αείμνηστος Γιώργος Γεννηματάς, και αυτός χτυπημένος από τον καρκίνο, λίγο προτού κλείσει τα 55 του χρόνια. Η Φώφη «έφυγε» στα 56 της.

«Το θέμα είναι να μπορείς να ζεις, να μη ζεις συνέχεια κάτω από τη σκιά και την αγωνία και τον φόβο. Αν ζεις με τον φόβο, αυτή δεν είναι ζωή, έχεις νικηθεί στην πραγματικότητα, στην καθημερινότητά σου. Εγώ δεν έζησα ποτέ έτσι», έλεγε η Φώφη.

Και είναι εντυπωσιακό πώς όλα αυτά –τη σκληρή γονιδιακή κληρονομιά, τις βασανιστικές εμπειρίες στην Εντατική με τους δύο γονείς της, τον καρκίνο που ερχόταν, έφευγε και επανερχόταν με ανελέητο πείσμα, την αγωνία αν θα μπορέσει να κάνει παιδιά– η Φώφη Γεννηματά όχι μόνο τα αντιμετώπισε, αλλά δεν τα άφησε και να την ετεροκαθορίσουν. Ούτε οίκτος ούτε αυτολύπηση, μόνο μάχη.

Είναι εντυπωσιακό πώς σε αυτό το παζάρι της πολιτικής, όπου όλα φαίνονται να είναι προς πώληση, η Γεννηματά προτίμησε να μην πουλήσει το δράμα της, να εκβιάσει το συναίσθημα. Αλλά ούτε και το έκρυψε. Οταν έπρεπε να το πει, το έλεγε, σπάζοντας ταμπού, δίνοντάς του την υπόσταση και το όνομα που πρέπει να έχει –ούτε «επάρατη νόσος» ούτε «η “κακιά” αρρώστια», σκέτο καρκίνος.

«Το 1984, όταν αρρώστησε η μητέρα μου, πολύ δύσκολα μπορούσε να πει κανείς τη λέξη “καρκίνος”. Είχε καρκίνο στον μαστό. Ήταν περίπου ένα στίγμα για όλη την οικογένεια. Το έκρυβαν οι γυναίκες, δεν μιλούσαν. Ενας από τους λόγους που επέλεξα να μιλήσω στη συνέχεια εγώ, ήταν γιατί έπρεπε αυτό το πράγμα να το σπάσουμε. Μπορούμε να συνεχίσουμε να ζούμε, να συνεχίσουμε με αγώνα, με προσπάθεια, γιατί ποτέ δεν ξεφεύγεις πράγματι από αυτήν την ιστορία, αλλά δεν τελειώνει η ζωή», είχε πει. Και όταν έπρεπε να το κρατήσει με καρτερία δικό της, το κρατούσε έτσι.

Η Φώφη χτυπήθηκε από τον καρκίνο περισσότερες φορές από όσες θα μπορούσε κανείς να αντέξει. Το 2008 ήταν στον μαστό, μετά στα οστά, μετά στο συκώτι, μετά η κοιλιά. Τα τελευταία χρόνια πήγαινε τακτικά και για λίγες ημέρες στις Βρυξέλλες, όπου υποβαλλόταν σε ειδική θεραπευτική αγωγή. Ελάχιστοι το γνώριζαν και αυτοί δεν έλεγαν τίποτα. Ηταν η δική της ιδιωτική μάχη και μετά επέστρεφε για να δώσει τις δημόσιες πολιτικές μάχες. Την τελευταία μάχη την έχασε. Τη μία μέρα έδινε ομιλίες και έσφιγγε χέρια, την άλλη ήταν στον 10ο όροφο του «Ευαγγελισμού» να χαροπαλεύει, νέα γυναίκα.

Η Γεννηματά «έφυγε». Αλλά αυτό το κουράγιο της, το χαμόγελο, ακόμα και απέναντι στον θάνατο, θα μείνει για καιρό μαζί μας, μια ζεστασιά, μια αγκαλιά, μια παρηγοριά.

Πηγή: Protagon.gr

Φώφη Γεννηματά: 21 χρόνια στην «καρδιά» της πολιτικής ζωής

Από
anixneuseis
-
0

H Φώφη Γεννηματά το 2015 ©Εurokinissi
Το 2015 εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ

Η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ Φώφη Γεννηματά έχασε τη μάχη με τον καρκίνο στα 56 της χρόνια.
Σε πένθος βύθισε τον πολιτικό κόσμο της χώρας, η είδηση του θανάτου της Φώφης Γεννηματά σήμερα, λίγο μετά το μεσημέρι, νικημένη από τον καρκίνο. Κόρη του πρώην υπουργού και βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γεωργίου Γεννηματά, η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ, έφυγε σήμερα από τη ζωή, στα 56 της χρόνια. Είχε γεννηθεί στην Αθήνα στις 17 Νοεμβρίου του 1964 και ήταν μητέρα τριών παιδιών.

Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής (Α’ Αθήνας) με το ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ τον Απρίλιο του 2000 και στις 21 του ίδιου μήνα εξελέγη γραμματέας της Βουλής των Ελλήνων. Στις 3 Οκτωβρίου του 2001, επανεξελέγη γραμματέας του προεδρείου της Βουλής.


Η Φώφη Γεννηματά ήταν βουλευτής του ΠΑΣΟΚ από το 2001 ©ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το 2001 μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ

Το Μάιο του 2000, εξελέγη γραμματέας της διαρκούς κοινοβουλευτικής Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής. Τον Οκτώβριο του 2001, στο 6ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, εξελέγη για πρώτη φορά μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και το Νοέμβριο του ίδιου χρόνου, εξελέγη από την ΚΕ γραμματέας του Τομέα Παιδείας και Εκπαίδευσης του κόμματος. Τον ίδιο μήνα, εξελέγη γραμματέας της Διαρκούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής.

Η Φώφη Γεννηματά με τον Κώστα Σημίτη το 2003 ©AΠΕ-ΜΠΕ

Υπερνομάρχης Αθηνών-Πειραιώς το 2002 και το 2006

Στις νομαρχιακές εκλογές του Οκτωβρίου του 2002, εξελέγη υπερνομάρχης Αθήνας-Πειραιά στο Β’ γύρο με ποσοστό 56,3%, υποστηριζόμενη από το ΠΑΣΟΚ.

Στις 3 Ιουλίου του 2003, επανεξελέγη από την Κεντρική Επιτροπή μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του κόμματος.

Τον Αύγουστο του 2003, ορίστηκε μέλος της 12μελούς Ελληνικής Αντιπροσωπείας στην Επιτροπή των Περιφερειών της ΕΕ.

Το Μάρτιο του 2005, εξελέγη μέλος του νεοσύστατου Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ και επανεξελέγη το Δεκέμβριο του 2006.

Τον Οκτώβριο του 2006, με την υποστήριξη του ΠΑΣΟΚ, επανεξελέγη υπερνομάρχης Αθήνας-Πειραιά από τον Α’ γύρο με ποσοστό 43,4%.

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΤΗΣ ΥΠΟΨΗΦΙΑΣ ΥΠΕΡΝΟΜΑΡΧΗ ΦΩΦΗΣ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΤΟ 2006 ©Eurokinissi
Λίγες ημέρες πριν τις βουλευτικές εκλογές της 16ης Σεπτεμβρίου του 2007, παραιτήθηκε από υπερνομάρχης Αθηνών-Πειραιώς, προκειμένου να είναι επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ και στη συνέχεια ο Άρειος Πάγος δεν έκανε δεκτή την υποψηφιότητά της, λόγω συνταγματικού κωλύματος που δεν επιτρέπει σε αιρετό δημοτικό άρχοντα δευτέρου βαθμού να είναι υποψήφιος στις βουλευτικές εκλογές κατά τη διάρκεια της θητείας του, ακόμα και αν έχει παραιτηθεί.

Το Μάρτιο του 2008, στο 8ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, εξελέγη μέλος του Εθνικού Συμβουλίου του κόμματος και στη συνέχεια εξελέγη από το Εθνικό Συμβούλιο, μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου.

Το πρώτο κυβερνητικό αξίωμα

Τον Οκτώβριο του 2009, ανέλαβε για πρώτη φορά κυβερνητικό αξίωμα ως υφυπουργός Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην πρώτη κυβέρνηση του Γιώργου Α. Παπανδρέου.

Στις 26 Μαρτίου 2012, ύστερα από απόφαση του νέου αρχηγού του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου, ανέλαβε εκπρόσωπος Τύπου του Κινήματος, θέση που διατήρησε έως και τις 26 Ιουνίου του 2013, οπότε ορίστηκε αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας.

EΠΙΣΚΕΨΗ ΦΩΦΗΣ ΓΕΝΝΗΜΑΤΑ ΣΕ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΜΟΝΑΔΕΣ ©Eurokinissi
Το Μάρτιο του 2013, επανεξελέγη μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου του κινήματος.

Η Φώφη Γεννηματά με τον Γιώργο Παπανδρέου ©ΑΠΕ-ΜΠΕ

Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από το 2015

Στις 15 Ιουνίου του 2015, εξελέγη νέα πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Στις 30 Αυγούστου της ίδιας χρονιάς σε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον πρόεδρο της ΔΗΜΑΡ, Θανάση Θεοχαρόπουλο και ενόψει των εκλογών της 20ης Σεπτεμβρίου ανακοίνωσαν τον εκλογικό συνδυασμό των δύο κομμάτων υπό τον τίτλο “Δημοκρατική Συμπαράταξη”. Στις εκλογές του Σεπτεμβρίου η Δημοκρατική Συμπαράταξη έλαβε ποσοστό 6,28% και εξέλεξε 17 βουλευτές.

Ως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ το 2015 ©ΑΠΕ-ΜΠΕ

Η δημιουργία του ΚΙΝΑΛ

Τον Ιούλιο του 2017, από το βήμα του συνεδρίου της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε την δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα και κάλεσε να συμμετάσχουν σε αυτό κόμματα και πολιτικές κινήσεις που θα ήθελαν να εκφράσουν τον χώρο της Κεντροαριστεράς στην Ελλάδα. Επίσης δήλωσε ότι μέχρι το τέλος του έτους θα διεξαχθούν εκλογές για την ανάδειξη, από τα μέλη και ψηφοφόρους των κομμάτων που θα ενταχθούν στο εγχείρημα, του ηγέτη του νέου πολιτικού φορέα.

Εκτός από το ΠΑΣΟΚ, την συμμετοχή στην πολιτική κίνηση ανακοίνωσαν: Το Ποτάμι, η Δημοκρατική Αριστερά, το Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών, η Ανανέωση, οι Μεταρρυθμιστές της Αριστεράς οι Κινήσεις Πολιτών για τη Σοσιαλδημοκρατία, η Ένωση Δημοκρατικής Εθνικής Μεταρρύθμισης και η Φωνή Δημοκρατίας.

Στις 12 Νοεμβρίου του 2017, πραγματοποιήθηκε ο πρώτος γύρος των εκλογών για την ανάδειξη του επικεφαλής του νέου πολιτικού φορέα της Κεντροαριστεράς, στο οποίο έλαβαν μέρος εννέα υποψήφιοι.

Κατά τη διάρκεια του ντιμπέιτ για την κεντροαριστερά το 2017 ©ΑΠΕ-ΜΠΕ
Ψήφισαν 211.191 άτομα και έλαβαν: η Φώφη Γεννηματά 73.939 ψήφοι (42,50%), ο Νίκος Ανδρουλάκης 43.735 ψήφοι (25,14%), ο Γιώργος Καμίνης 23.520 ψήφοι (13,52%), ο Σταύρος Θεοδωράκης 17.062 ψήφοι (9,81%), ο Γιάννης Μανιάτης 7.417 ψήφοι (4,26%), ο Γιάννης Ραγκούσης 4.162 ψήφοι (2,39%), ο Κωνσταντίνος Γάτσιος 2.877 ψήφοι (1,65%), ο Απόστολος Πόντας 924 ψήφοι (0,53%) και ο Δημήτρης Τζιώτης 343 ψήφοι (0,20%).

Επειδή κανένας από τους υποψηφίους δεν κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία, στις 19 Νοεμβρίου του 2017 διεξήχθη και δεύτερος γύρος μεταξύ των δύο πρώτων στο οποίο συμμετείχαν 156.103 άτομα με την Φώφη Γεννηματά, να αναδεικνύεται επικεφαλής του νέου σχηματισμού με με το 56,75% των ψήφων.

Μετά τη νίκη της στις εκλογές του 2017 ©ΑΠΕ-ΜΠΕ
Στις 28 Νοεμβρίου 2017, ανακοίνωσε το όνομα του νέου κόμματος: ΚΙΝΗΜΑ ΑΛΛΑΓΗΣ και στις 2 Δεκεμβρίου συγκροτήθηκε το εξαμελές Πολιτικό Συμβούλιο, αποτελούμενο από τους: Φώφη Γεννηματά, Σταύρο Θεοδωράκη, Νίκο Ανδρουλάκη, Γιώργο Καμίνη, Θανάση Θεοχαρόπουλο και τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου.

Η Φώφη Γεννηματά με τον Ευάγγελο Βενιζέλο ©ΑΠΕ-ΜΠΕ
Τα πρώτα χρόνια 

Η Φώφη Γεννηματά κατά τη διάρκεια των σπουδών της ασχολήθηκε με το φοιτητικό συνδικαλισμό και εντάχθηκε στην προσκείμενη στο ΠΑΣΟΚ φοιτητική παράταξη ΠΑΣΠ.

Το 1986, έγινε μέλος της Ένωσης Γυναικών Ελλάδας.

Το 1987, άρχισε να εργάζεται στην Εθνική Τράπεζα και παράλληλα στο πολιτικό γραφείο του πατέρα της μέχρι το 1989. Την περίοδο της οικουμενικής κυβέρνησης Ζολώτα (1989), ανέλαβε καθήκοντα στο ιδιαίτερο γραφείο του τότε ΥΠΕΘΟ Γεννηματά.

Την περίοδο 1990-1993, επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, ανέλαβε το συντονισμό των δραστηριοτήτων του Γεννηματά, που τότε ήταν κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ.

Το 1993, όταν ο Γεννηματάς ανέλαβε τα υπουργεία ΥΠΕΘΟ και Οικονομικών, έγινε συντονίστρια του ιδιαίτερου γραφείου του.

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΙΠΡΑΣ «Ο διχαστικός λόγος ενός πρώην ΑΓΕΕΘΑ -Οφειλόμενη απάντηση στον κ. Μ. Κωσταράκο»-Γ.Τσίπρας

Από
pcuser
-
2
 –

Αναπληρωτής Τομεάρχης Άμυνας ΣΥΡΙΖΑ Π-Σ

Σε άρθρο του με τίτλο «Η ασφάλεια της χώρας είναι σημαντικότερη από τα πολιτικά παιχνίδια», ο Επίτιμος Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, χωρίς να ονοματίζει, επιτίθεται με σφοδρότητα στον ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία επειδή διαφωνεί με την κυβέρνηση Μητσοτάκη στη διαχείριση εθνικών θεμάτων. Ισχυρίζεται ότι «κάποιες πολιτικές δυνάμεις δεν συμφωνούν με αυτό τον τρόπο εθνικής δράσεως, δεν συμφωνούν με τους εξοπλισμούς, δεν συμφωνούν με την (ελληνογαλλική) Συμφωνία και τα απορρίπτουν όλα αυτά με αστήρικτες δικαιολογίες χωρίς να αντιπροτείνουν κάτι που να αντισταθμίζει τη αρνητική τους στάση… Από την απέναντι πλευρά του Αιγαίου… θα εκμεταλλευτούν τη ρωγμή, όποιο κι αν είναι το μέγεθος της, για να μεγιστοποιήσουν το κτύπημα και στη Εθνική Ομοψυχία και στην Εθνική Ισχύ… Θα πρέπει να γίνει από όλους κατανοητό, ότι δεν υπάρχουν περιθώρια για πολιτική εκμετάλλευση, μικροπολιτικές αψιμαχίες, έωλες και απίστευτες δικαιολογίες και αποκατάσταση ενδοκομματικών ισορροπιών».

Ο Μ.Κ. αλληθωρίζει αδικαιολόγητα αναφορικά με το ποιος καθορίζει πολιτικές με κριτήριο ενδοκομματικές ισορροπίες, ποιος πρόσφατα εκμεταλλεύτηκε πολιτικά μείζονα εθνικά ζητήματα, και ποιος λειτουργεί στα εθνικά ζητήματα με καθαρά μικροπολιτικά κριτήρια. Και συκοφαντεί εν γνώσει του τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ ότι δήθεν εν γένει «δεν συμφωνεί με τους εξοπλισμούς», όταν γνωρίζει (δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν γνωρίζει) ότι γνωμοδοτήσαμε θετικά στη συντριπτική πλειοψηφία των προγραμμάτων του ΥΕΘΑ τα τελευταία δυο χρόνια, παρότι ορισμένα ήταν προβληματικά ως διαδικασία, κόστος και αναπάντητα ερωτήματα.

Κρίνοντας από τον μονόπλευρο τρόπο που αντιμετωπίζει ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Κωσταράκος, η κατηγορία ότι κάποιος παίζει πολιτικά παιχνίδια επιστρέφεται ευθέως στον ίδιο. Έχει δίκιο μόνο σε ένα πράγμα: ότι «δεν συμφωνούμε με αυτό τον τρόπο εθνικής δράσεως» της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Υποθέτω ότι ο Μ.Κ. αναγνωρίζει το δικαίωμα της αντιπολίτευσης να έχει άλλη γνώμη για τόσο σοβαρά ζητήματα. Ερχόμαστε λοιπόν στην ουσία.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη σήμερα «τιμά» την Συμφωνία των Πρεσπών και ρητά επιδιώκει την ένταξη της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ. Πριν τρία μόλις χρόνια το κόμμα του συμμετείχε σε συλλαλητήρια που κατά 99% το θέμα τους δεν ήταν η συμφωνία για τη γλώσσα ή την αναγραφόμενη ιθαγένεια στα διαβατήρια, αλλά η ίδια η σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό, στην οποία η ΝΔ ρητά συμφωνούσε. Οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ γνωρίζουν πολύ καλά ότι ειδικά ο κ. Μητσοτάκης δεν ήταν αντίθετος με τη συμφωνία, και όλα έγιναν  για προεκλογική εκμετάλλευση. Έχουν άλλωστε διαρρεύσει σχετικές μυστικές συναντήσεις διαβεβαίωσης του κ. Ζάεφ από αποσταλμένους του κ. Μητσοτάκη. Θυμίζουν όλα αυτά κάτι από άθλια «πολιτική εκμετάλλευση» και «μικροπολιτικές αψιμαχίες»; Σε ποια πλευρά εντοπίζονται πολιτικές με κριτήριο τις «ενδοκομματικές ισορροπίες»; 

Προσωπικά σέβομαι τη διαφορετική άποψη και τις ενστάσεις για το συμβιβασμό στη γλώσσα ή την ιθαγένεια. Αλλά τρία χρόνια μετά δεν μπορεί να αρνείται κανείς ότι παρ’ όλα αυτά η συμφωνία με τη Βόρεια Μακεδονία  δυναμώνει την «Εθνική Ισχύ» σε σύγκριση με μια φιλοτουρκική ΠΓΔΜ, αν δεν είχαμε προχωρήσει στη συμφωνία, ιδιαίτερα υπό το φως των πρόσφατων εξελίξεων στα ελληνοτουρκικά. Και μήπως δεν θα ενίσχυε την Εθνική Ομοψυχία, για την οποία κόπτεται ο  Μ.Κ., αν ο κ. Μητσοτάκης αναγνώριζε έστω αυτό το πασιφανές γεγονός; Σε αυτή την περίπτωση υπάρχει ζήτημα Εθνικής Ισχύος και Ομοψυχίας κατά τον κ. Κωσταράκο ή όχι; Δεν θυμάμαι να έγραψε ποτέ κάτι σχετικό. Ισχύει ότι και τότε «η απέναντι πλευρά του Αιγαίου διαπίστωνε την ρωγμή και εκθείαζε τις αντιρρήσεις» επιθυμώντας να μην υπάρξει συμφωνία Αθήνας-Σκοπίων; Γιατί δεν συγκινήθηκε τότε ο Επίτιμος ΑΓΕΕΘΑ; 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη υποβιβάζει όλα όσα αφορούν την εξωτερική πολιτική και άμυνα της χώρας στα μίζερα μέτρα των μικροκομματικών συμφερόντων της κυβέρνησης και του Μαξίμου. Και αυτός είναι ο βασικός λόγος που «δεν συμφωνούμε με αυτό τον τρόπο εθνικής δράσεως» που προφανώς ενθουσιάζει τον κ. Κωσταράκο.

Όσο ήταν αντιπολίτευση η ΝΔ κατακεραύνωνε τη μερική επέκταση των  χωρικών μας υδάτων στο Ιόνιο. Το έπραξε όταν έγινε κυβέρνηση με όρους που δεν ήταν οι καλύτεροι για την ελληνική πλευρά, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ συναίνεσε. Σε ποια πλευρά εντοπίζονται κι εδώ τα «καθαρά μικροπολιτικά κριτήρια»;

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ κράτησε μετρημένη στάση και για τη συμφωνία οριοθέτησης με την Αίγυπτο παρά το γεγονός ότι δεν ήταν μια καλή συμφωνία. Περιττό να επισημάνουμε τι θα είχε γίνει αν ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ έφερνε μια τέτοια συμφωνία, χωρίς προηγούμενο κλείσιμο των γραμμών βάσης, χωρίς προηγούμενη επέκταση των χωρικών μας υδάτων νοτίως της Κρήτης, με την μειωμένη επήρεια που δόθηκε τελικά στην Κρήτη και κυρίως με τον περιορισμό της συμφωνίας δυτικά του 28ου μεσημβρινού, αφήνοντας εκτός την πιο κρίσιμη περιοχή. Για πόσα χρόνια μετά θα κατήγγειλαν οι γνωστοί κύκλοι και ΜΜΕ την προχειρότητα, βιασύνη, ενδοτικότητα κλπ του ΣΥΡΙΖΑ αν είχε τολμήσει να υπογράψει μια τέτοια συμφωνία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ; Ή κάνουμε λάθος;

Ερχόμαστε στα σημαντικά. Το σουλατσάρισμα του Ορούτς Ρέις επί μήνες για έρευνες στην υφαλοκρηπίδα μας έως και τα 6 ναυτικά μίλια συνιστά αύξηση της Εθνικής Ισχύος; Οι αστείες δηλώσεις του τύπου «ο άνεμος ώθησε το Ορούτς Ρέις προς τα ελληνικά ύδατα»; Η δημόσια δήλωση κορυφαίου υπουργού ότι κόκκινη γραμμή μας είναι τα 6 ναυτικά μίλια συνιστά αύξηση της Εθνικής Ισχύος; Η απομάκρυνση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας του ίδιου του Πρωθυπουργού επειδή διαπίστωνε το αυτονόητο ότι έχουμε παραβίαση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων; Η εγκατάλειψη από το Μαξίμου του αιτήματος Ελλάδας και Κύπρου για ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία; Η απροθυμία ταυτόχρονα, για λόγους «ενδοκομματικών ισορροπιών», να πιεστεί η Τουρκία για επίλυση της υφαλοκρηπίδας σε Διεθνές Δικαστήριο;

Η ελληνοαμερικανική συμφωνία  κατέβηκε και αυτή στα μίζερα μέτρα του Μαξίμου. Δεν αποτελεί μια αμοιβαία επωφελή συμφωνία στο πλαίσιο μιας προνομιακής σχέσης με τις ΗΠΑ, προνομιακής και για τις δύο πλευρές. Ήταν ένα «ναι σε όλα» χωρίς ανταλλάγματα για την ελληνική πλευρά. Το μόνο αντάλλαγμα που ενδιέφερε το Μαξίμου ήταν να γίνουν αρεστοί στις ΗΠΑ χωρίς να θέσουν όρους επωφελείς για την Ελλάδα μακροπρόθεσμα. Αν ίσχυε ακόμη και το ένα τρίτο από τις ανακρίβειες και τα ψεύδη που διαδίδονται για τα δήθεν οφέλη για την ελληνική πλευρά, γιατί δεν ζητούσαμε εμείς οι ίδιοι τόσα χρόνια μια τέτοια συμφωνία; Γιατί δεν το τόλμησαν ούτε οι δεξιές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης;

Η Ελλάδα δεν είναι μια μικρή νησίδα γης στην Αραβική Χερσόνησο που μπορεί να εναποθέτει την ασφάλειά της στην ύπαρξη μιας αμερικανικής στρατιωτικής βάσης που δεν θα τολμήσουν να θίξουν οι γεωπολιτικοί φίλοι της υπερδύναμης και θα το σκεφτούν πολύ οι αντίπαλοι. Η Ελλάδα όχι μόνο διαθέτει ισχυρές αμυντικές δυνατότητες υπεράσπισης της ηπειρωτικής χώρας και ταυτόχρονα μεγάλες αμυντικές ανάγκες υπεράσπισης των θαλάσσιων ζωνών, αλλά και σε καμιά περίπτωση, για λόγους εθνικής αξιοπρέπειας και κυριαρχίας, δεν μπορεί να μετατρέπει την επικράτειά της σε πλατφόρμα στρατιωτικών βάσεων μιας ξένης δύναμης, χωρίς κανένα άλλο αντάλλαγμα πλην της παρουσίας τους. Αν έτσι αντιλαμβάνεται ο Μ.Κ. τη χώρα μας είναι λυπηρό. Όταν ακόμη και έγκριτοι και διόλου προσκείμενοι στον ΣΥΡΙΖΑ δημοσιογράφοι όπως ο κ. Κοττάκης κάνουν λόγο για «φτωχή σοδειά» από την ελληνοαμερικανική συμφωνία, οι επιθέσεις του Μ.Κ. στο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ με χονδροειδείς χαρακτηρισμούς για τη διαφωνία του, απλώς εκθέτει τον ίδιο και επιβεβαιώνει το δικό του «πολιτικό παιχνίδι», όχι του ΣΥΡΙΖΑ.

Τόσο η ελληνογαλλική όσο και η ελληνοαμερικανική συμφωνία έχουν τις ρίζες τους σε πρωτοβουλίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά η στόχευση σε ότι αφορά την ωφέλεια της ελληνικής πλευράς δεν ήταν ούτε το μίνιμουμ, στη περίπτωση της ελληνογαλλικής συμφωνίας, ούτε το απόλυτο μηδέν, στην περίπτωση της ελληνοαμερικάνικης, με μόνη έγνοια το άμεσο μικροκομματικό όφελος του Μαξίμου. Το ποιος θέτει ψηλότερα τον πήχη της Εθνικής Ισχύος θα το κρίνει ελληνικός λαός και η ιστορία.

Η διαβόητη δήλωση του κ. Μητσοτάκη στη συνάντηση με τον Αμερικανό πρόεδρο Τραμπ στο Λευκό Οίκο ότι «η Ελλάδα είναι ένας προβλέψιμος σύμμαχος», μπορεί να ερμηνευτεί μόνο σαν προσπάθεια να γίνει ο ίδιος και η κυβέρνησή του αρεστοί στην υπερδύναμη, σε βάρος της χώρας. Κανείς Πρωθυπουργός που ιεραρχεί τα μακροπρόθεσμα συμφέροντα της χώρας δεν θα έκανε μια τέτοια δήλωση, και κανείς Έλληνας Πρωθυπουργός δεν είχε κάνει πριν τον κ. Μητσοτάκη. Στο ίδιο ακριβώς πνεύμα κινείται και η ακραία ετεροβαρής συμφωνία με τις ΗΠΑ. Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, που μάλιστα ο ίδιος ο Πρωθυπουργός χαρακτηρίζει «μεγάλη χώρα», είναι αδιανόητη η σύναψη συμφωνιών στις οποίες η απαίτηση να είναι ισοβαρείς απουσιάζει εντελώς από τον πνεύμα τους και τη διαπραγμάτευση. Αλλιώς δεν είμαστε ούτε καν μια μικρή πλην αξιοπρεπής και κυρίαρχη χώρα. Αυτός «ο τρόπος εθνικής δράσεως» της κυβέρνησης Μητσοτάκη που εμπνέει τον Μ.Κ. χαρακτηρίστηκε πολύ εύστοχα σχοινοβασία ανάμεσα στη δουλοπρέπεια και τον μικρομεγαλισμό.

Υπάρχουν πολλά άλλα που ο Μ.Κ. παραβλέπει σκόπιμα. Ενώ ο ίδιος αναγνωρίζει την «οικονομία και σωστή διαχείριση των Εθνικών Πόρων» ως έναν από τους παράγοντες Εθνικής Ισχύος, αδιαφορεί για την κακή διαχείριση των στρατιωτικών δαπανών. Αλήθεια, όλα γίνονται σωστά; Τα σχεδόν δυο δις για το Αεροπορικό Κέντρο της Καλαμάτας συνιστούν «σωστή διαχείριση», όταν μάλιστα δηλώνουν πως δεν έχουν να δώσουν ούτε ευρώ για τα νυχτερινά επιδόματα των στρατιωτικών; Μια οικονομία που, λόγω και των αλόγιστων δαπανών, πιθανόν να ξανατεθεί σε καθεστώς επιτήρησης και οικονομικής αποικίας συνιστά παράγοντα Εθνικής Ισχύος, όσο εξοπλισμένη κι αν είναι; Η διάλυση της αμυντικής βιομηχανίας και απουσία της από όλες τις μέχρι τώρα συμβάσεις πολλών δις συνιστά σοβαρό σχεδιασμό αμυντικής θωράκισης;

Ο Επίτιμος ΑΓΕΕΘΑ έχει το δικαίωμα να παραβλέπει όλα τα παραπάνω και να υιοθετεί απλοϊκά επιχειρήματα λόγω προφανών κομματικών προτιμήσεων. Δεν έχει όμως το δικαίωμα – και όχι μόνο λόγω της θέσης του – να αναπαράγει ένα διχαστικό λόγο ενάντια στην προοδευτική παράταξη. Από την άποψη της Εθνικής Ομοψυχίας που επικαλείται είναι η χειρότερη υπηρεσία που μπορεί να προσφέρει. Το ανέκδοτο οι μεν προσπάθειες για το καλύτερο από τις κυβερνήσεις της προοδευτικής παράταξης να βαφτίζονται μονίμως «προχειρότητες» ή και ενδοτισμός οι δε προφανείς προχειρότητες ή και δουλοπρέπεια των συντηρητικών κυβερνήσεων να  βαφτίζονται μονίμως «εθνικές επιτυχίες», πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει. Είναι οδηγός διχασμού και καμιάς ομοψυχίας.

Ο Μ.Κ. υπηρέτησε ως Αρχηγός ΓΕΕΘΑ σε μια περίοδο που οι περικοπές στα αμυντικά προγράμματα ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο στη μεταπολίτευση. Συμφώνησε, αν όχι παρότρυνε, στο πετσόκομμα μισθών και συντάξεων των στρατιωτικών, δυσανάλογα με άλλους εργαζόμενους, επειδή δεν μπορούσαν να αντισταθούν συνδικαλιστικά. Δεν τεκμαίρεται καμιά πίεση προς την άνωθεν πολιτική ηγεσία για στοιχειώδεις έστω δαπάνες συντήρησης των οπλικών συστημάτων που επί ημερών του έφτασαν στα τάρταρα. Το ηθικό του Στρατού και η Εθνική Ισχύς βοηθήθηκε με όλα αυτά; Ή μήπως από τη θέση του Προέδρου της Στρατιωτικής Επιτροπής της ΕΕ, την οποία επεδίωξε, έχει βοηθήσει σε κάτι τη χώρα πέρα από τη συγγραφή διχαστικών άρθρων;

«Σ’ αυτή τη βάρκα είμαστε όλοι μαζί, και πρέπει να είμαστε συνέχεια μαζί, χωρίς αντιρρήσεις και δεύτερες σκέψεις», καταλήγει ο Επίτιμος ΑΓΕΕΘΑ. Το αν είμαστε στην ίδια βάρκα με εκείνους, τα συμφέροντα των οποίων εξυπηρετεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη, σηκώνει πολλή συζήτηση. Γιατί εκείνοι είναι οι πρώτοι που εγκαταλείπουν τη βάρκα στη δύσκολη στιγμή, και τα ιστορικά παραδείγματα είναι πολλά. 

Ωστόσο, επειδή οι υπόλοιποι είμαστε πράγματι στην ίδια βάρκα όλοι μαζί, η χάραξη μιας νέας εθνικής στρατηγικής, που σήμερα απουσιάζει, είναι τόσο αναγκαία και σοβαρή υπόθεση, που οι υπεραπλουστεύσεις και ο διχαστικός λόγος μόνο ζημιά κάνουν. Τις δε αστείες προτροπές του Μ.Κ. να συντασσόμαστε όλοι σε κάθε απόφαση της κυβέρνησης Μητσοτάκη «χωρίς αντιρρήσεις και δεύτερες σκέψεις», όπως ίσως έκανε ο ίδιος επί θητείας του, ας τις κρατήσει για τον εαυτό του. Δεν χτίζεται εθνική στρατηγική χωρίς διάλογο, λογοδοσία, αλλά και αντιπαράθεση όταν απαιτείται.

https://www.militaire.gr/o-dichastikos-logos-enos-proin-ageetha-ofeilomeni-apantisi-ston-k-m-kostarako-g-tsipras/

Διάστημα: Ανακαλύφθηκε εξωπλανήτης «νεογνό» στο Νέφος του Ταύρου

Από
anixneuseis
-
0

Η ανακάλυψη έγινε με το τηλεσκόπιο του Αστεροσκοπείου Κεκ στη Χαβάη.

Μια διεθνής ομάδα αστρονόμων ανακάλυψε έναν από τους μικρότερης σε ηλικία εξωπλανήτες που έχουν βρεθεί ποτέ. Το πλανητικό «νεογνό» κινείται γύρω από ένα μακρινό άστρο στο Νέφος του Ταύρου και η ανακάλυψη έγινε με το τηλεσκόπιο του Αστεροσκοπείου Κεκ στη Χαβάη.

Οι επιστήμονες, με επικεφαλής τον καθηγητή Έρικ Γκάιντος του Πανεπιστημίου της Χαβάης, έκαναν τη σχετική προδημοσίευση στο arXiv.org και θα κάνουν στη συνέχεια κανονική δημοσίευση στο περιοδικό «Monthly Notices» της βρετανικής Βασιλικής Αστρονομικής Εταιρείας.

diastima-anakalyfthike-exoplanitis-neogno-sto-nefos-toy-tayroy0

Χιλιάδες εξωπλανήτες έχουν ανακαλυφθεί μέχρι σήμερα, αλλά αυτό που διακρίνει το νέο πλανήτη, με την ονομασία 2M0437b, είναι ότι είναι πολύ νεαρός και επιπλέον μπορεί να παρατηρηθεί άμεσα από τη Γη. Οι αστρονόμοι κατάφεραν να τον φωτογραφήσουν με το Τηλεσκόπιο Σουμπαρού στο όρος Μαουνακέα της Χαβάης.

Εκτιμάται ότι ο εξωπλανήτης έχει μάζα μερικές φορές μεγαλύτερη του Δία και δημιουργήθηκε, μαζί με το μητρικό άστρο του, πριν μερικά εκατομμύρια χρόνια, περίπου την εποχή που τα κυριότερα νησιά της Χαβάης αναδύθηκαν από τον ωκεανό.

Ο πλανήτης είναι τόσο νέος που είναι ακόμη καυτός από την ενέργεια που απελευθερώθηκε κατά τη δημιουργία του, έχοντας θερμοκρασία παρόμοια με τη λάβα που χύνεται από το ηφαίστειο Κιλαουέα της Χαβάης. Η απόστασή του από το άστρο του είναι περίπου 100 φορές η απόσταση Γης-Ήλιου.

Μελλοντικές παρατηρήσεις με το υπό εκτόξευση μεγάλο αμερικανικό διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb, τον διάδοχο του Hubble, θα ρίξουν περισσότερο φως στο κατά πόσο ο πλανήτης έχει ατμόσφαιρα και τι είδους.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Σουδάν: Χάος εν μέσω αναφορών για πραξικόπημα – Διαδηλωτές κατευθύνονται προς το αρχηγείο του στρατού

Από
anixneuseis
-
0

Ο στρατός στο Σουδάν συνέλαβε τους πολιτικούς ηγέτες της χώρας, ανάμεσά τους και τον πρωθυπουργό

soydan-chaos-en-meso-anaforon-gia-praxikopima-diadilotes-kateythynontai-pros-to-archigeio-toy-stratoy-561555985
RASD SUDAN NETWORK via REUTERS

Ο στρατός στο Σουδάν συνέλαβε τους πολιτικούς ηγέτες της χώρας, ανάμεσά τους και τον πρωθυπουργό, διότι αρνήθηκαν να υποστηρίξουν «ένα πραξικόπημα», ανακοίνωσε το υπουργείο Ενημέρωσης έπειτα από εβδομάδες έντασης μεταξύ στρατιωτικών και πολιτικών που μοιράζονται την εξουσία από το 2019.

Πρόκειται για «στρατιωτικό πραξικόπημα», κατήγγειλε η Ένωση Επαγγελματιών, που ηγήθηκε της εξέγερσης του 2019 με την οποία τερματίστηκε η δικτατορία του Όμαρ αλ Μπασίρ έπειτα από 30 χρόνια. Μαζί με το συνδικάτο των γιατρών και των τραπεζοϋπαλλήλων, κάλεσε σε πολιτική ανυπακοή.

Aνησυχία από Ε.Ε., ΗΠΑ

Οι ΗΠΑ, ο απεσταλμένος των οποίων Τζέφρι Φέλντμαν βρισκόταν χθες στο γραφείο του πρωθυπουργού Αμπντάλα Χάμντοκ, που σήμερα συνελήφθη, δήλωσαν «βαθιά ανήσυχες» και προειδοποίησαν ότι «οποιαδήποτε αλλαγή στη μεταβατική κυβέρνηση θα θέσει σε κίνδυνο την αμερικανική βοήθεια».

Από την πλευρά του ο επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας Ζοζέπ Μπορέλ κάλεσε, μέσω ανάρτησής του στο Twitter, τη διεθνή κοινότητα «να βάλει ξανά στις ράγες τη διαδικασία πολιτικής μετάβασης».

Σε μια χώρα όπου οι τηλεπικοινωνίες είναι ολοένα και περισσότερο προβληματικές, σήμερα διακόπηκε και η πρόσβαση στο Διαδίκτυο, ενώ στρατιώτες εισέβαλαν στα γραφεία της κρατικής τηλεόρασης και ραδιοφωνίας. Μόνο ένας δίαυλος επικοινωνίας παραμένει ανοικτός: το Facebook του υπουργείου Ενημέρωσης.

«Οι περισσότεροι υπουργοί και τα πολιτικά μέλη του Συμβουλίου Εθνικής Κυριαρχίας (σ.σ. που κυβερνά της χώρα) έχουν συλληφθεί (…) από τις στρατιωτικές δυνάμεις», είχε ανακοινώσει αρχικά.

Στη συνέχεια πρόσθεσε: «Αφού αρνήθηκε να στηρίξει το πραξικόπημα, οι ένοπλες δυνάμεις συνέλαβαν τον πρωθυπουργό Αμπντάλα Χάμντοκ και τον οδήγησαν σε άγνωστη τοποθεσία».

Διαδηλωτές κατευθύνονται προς το αρχηγείο του στρατού

Στο Χαρτούμ, πολλοί Σουδανοί είχαν βγει στους δρόμους και φώναζαν συνθήματα κατά του στρατηγού Άμπντελ Φάταχ αλ Μπουρχάν, επικεφαλής του Συμβουλίου Εθνικής Κυριαρχίας. Πολλοί από τους διαδηλωτές πέρασαν τα οδοφράγματα και κατευθύνθηκαν προς το αρχηγείο του στρατού.

Την Πέμπτη στην ίδια κεντρική λεωφόρο του Χαρτούμ διαδηλωτές υπέρ της πολιτικής κυβέρνησης είχαν πραγματοποιήσει πορεία φωνάζοντας «επανάσταση». «Δεν θα δεχθούμε το στρατιωτικό καθεστώς και είμαστε έτοιμοι να δώσουμε τις ζωές μας για τη δημοκρατική μετάβαση», δήλωσε ένας εξ αυτών, ο Χαϊτάμ Μοχάμεντ. «Δεν θα φύγουμε από τον δρόμο μέχρι να επιστρέψει η πολιτική κυβέρνηση και συνεχιστεί η μετάβαση», επεσήμανε από την πλευρά της η Σαουσάν Μπασίρ.

Συγκρούσεις για την εξουσία

Στο Σουδάν βρίσκεται σε εξέλιξη μια ευαίσθητη μετάβαση, που έχει στιγματιστεί από πολιτικές διαφωνίες και συγκρούσεις για την εξουσία από τον Απρίλιο του 2019 όταν ο στρατός ώθησε τον πρώην πρόεδρο Όμαρ αλ Μπασίρ να αποχωρήσει από την εξουσία έπειτα από τρεις δεκαετίες, μετά την ισχυρή πίεση των διαδηλωτών στον δρόμο.

Από τον Αύγουστο του ίδιου έτους το Σουδάν κυβερνά το Συμβούλιο Εθνικής Κυριαρχίας, τα μισά μέλη του οποίου ήταν πολιτικοί και τα άλλα μισά στρατιωτικοί.

Τις τελευταίες ημέρες η ένταση μεταξύ των δύο αυτών πλευρών οξύνθηκε. Στις 16 Οκτωβρίου διαδηλωτές υπέρ του στρατού έστησαν σκηνές μπροστά από το προεδρικό μέγαρο, όπου έχουν την έδρα τους οι μεταβατικές αρχές.

Σε απάντηση, στις 21 Οκτωβρίου, οι υποστηρικτές της πολιτικής πτέρυγας της κυβέρνησης βγήκαν κατά δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους πολλών πόλεων του Σουδάν για «να σώσουν» «την επανάστασή τους», όπως δήλωναν.

Έκτοτε η διαμαρτυρία υπέρ του στρατού εξαπλώθηκε και αλλού στο Χαρτούμ. Χθες Κυριακή το πρωί διαδηλωτές έκλεισαν μια από τις βασικές γέφυρες της πόλης δημιουργώντας τεράστια μποτιλιαρίσματα και το βράδυ βγήκαν ξανά στους δρόμους καίγοντας λάστιχα αυτοκινήτων.

Απέναντί τους η Ένωση Επαγγελματιών και το συνδικάτο των γιατρών, και οι δύο ιδιαίτερα ενεργές στη διάρκεια της εξέγερσης του 2019, κάλεσαν σε ένα κίνημα «πολιτικής ανυπακοής».

Πριν δύο ημέρες το στρατόπεδο όσων στηρίζουν τους πολιτικούς προειδοποίησε κατά «ενός πραξικοπήματος» στη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, την οποία προσπάθησε να σταματήσει μια μικρή ομάδα.

Η διακυβέρνηση της χώρας ήταν προγραμματισμένο να παραδοθεί στους πολιτικούς στα τέλη του 2023, έπειτα από τη διεξαγωγή των πρώτων ελεύθερων εκλογών εδώ και 30 χρόνια.

«Ο στρατός εκμεταλλεύθηκε την κρίση»

Ο διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού δήλωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο Al Arabiya ότι ο στρατός του Σουδάν υποκίνησε ταραχές στο ανατολικό τμήμα της χώρας και εκμεταλλεύθηκε την κρίση για να επιβάλει σήμερα πραξικόπημα κατά της κυβέρνησης.

 

 

 

 

Δυνάμεις του στρατού έχουν αποκλείσει τις εισόδους στο Χαρτούμ και αρκετές γέφυρες. Μέχρι στιγμής, το επιτελείο δεν έχει κάνει κανένα σχόλιο για τις εξελίξεις.

 

Έκλεισε το αεροδρόμιο του Χαρτούμ

Το διεθνές αεροδρόμιο του Χαρτούμ έκλεισε και οι διεθνείς πτήσεις ανεστάλησαν, μεταδίδει το τηλεοπτικό δίκτυο Αλ Αραμπίγια του Ντουμπάι, την ώρα που δεν υπάρχει καμιά ανακοίνωση από τις αρχές του Σουδάν.

Διακόπηκε η πρόσβαση στο Διαδίκτυο

Σημειώνεται επίσης ότι η πρόσβαση στο Διαδίκτυο έχει διακοπεί στο Χαρτούμ, όπως διαπίστωσε δημοσιογράφος του Reuters.

Μέσα ενημέρωσης της αφρικανικής χώρας μετέδωσαν επίσης πως η πρόσβαση στο Διαδίκτυο έχει κοπεί.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ, AFP, Reuters, TASS, Καθημερινή

Το «μαύρο κουτί» της Δικαιοσύνης

Από
anixneuseis
-
1

Τα αθεράπευτα προβλήματα και οι εξωφρενικές καθυστερήσεις που επηρεάζουν την πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή

Η πολύκροτη δίκη της Χρυσής Αυγής ξεκίνησε το 2015 στη δικαστική αίθουσα των γυναικείων φυλακών Κορυδαλλού (φωτ.), η οποία δεν ήταν δυνατό να ανταποκριθεί στις αυξημένες ανάγκες της διαδικασίας. Τελικώς η δίκη ολοκληρώθηκε ύστερα από 5,5 χρόνια στην αίθουσα τελετών του Εφετείου Αθηνών. (SOOC / ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΜΥΡΙΛΛΑΣ)

Ηταν πολλά και χρονίζοντα τα προβλήματα της Δικαιοσύνης, ήρθε και το κλείσιμο των δικαστηρίων λόγω πανδημίας, για να επιβεβαιωθεί ώς έναν βαθμό η σοφή λαϊκή ρήση «ήταν στραβό το κλήμα…».

Η κατάσταση στα δικαστήρια, κυρίως τα ποινικά και τα διοικητικά, μηδέ του Συμβουλίου της Επικρατείας και του Αρείου Πάγου εξαιρουμένων, εμφανίζει εικόνα πολυπαραγοντικής νόσου. Η εκδίκαση, τελευταία, δύο ποινικών υποθέσεων που έχουν προκαλέσει έντονο κοινωνικό ενδιαφέρον, για την επίθεση με το βιτριόλι και για τον θάνατο του ακτιβιστή Ζακ Κωστόπουλου, αποτελούν ενδεικτικές περιπτώσεις για τα προβλήματα που εμφανίζει η λειτουργία, κυρίως της ποινικής Δικαιοσύνης.

Οι αίθουσες όπου εκδικάζονται οι υποθέσεις αυτές, όπου συνεδριάζει το Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο (γνωστό ως Κακουργιοδικείο), δηλαδή δικαστήριο που δικάζει πολύ σοβαρές υποθέσεις, είναι «δικαστικές γκαρσονιέρες». Οι ένορκοι, απλοί πολίτες, μέλη του δικαστηρίου, δεν χωράνε στην έδρα και κάθονται στα έδρανα των δικηγόρων! Η κατηγορουμένη στη δίκη για το βιτριόλι κάθεται στις θέσεις που φιλοξενούν τους πολίτες που παρακολουθούν τη δίκη, διότι το εδώλιο δεν επαρκεί για να εξασφαλιστεί η στοιχειώδης απόσταση μεταξύ κατηγορουμένου και θύματος. Τα ίδια και στη δίκη για τον θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου.

Το πρόβλημα υποδομών στα ποινικά δικαστήρια της πρωτεύουσας είναι υπαρκτό, όπως και σε άλλα μεγάλα δικαστήρια, για παράδειγμα στον Πειραιά, όπου θα μπορούσε κανείς να γράψει βιβλίο για τις επί χρόνια αντιδράσεις των δικηγόρων –και όχι μόνον– που έχουν ματαιώσει την εξεύρεση οποιασδήποτε λύσης. Δυστυχώς και τώρα τα ίδια γίνονται.

Δεν είναι τυχαίο, πως ακόμα και δίκες με πολιτικό πρόσημο δεν ξεφεύγουν του «κανόνα», όπως εκείνη της Χρυσής Αυγής, που έκανε 5,5 χρόνια να τελειώσει διότι κατά καιρούς δεν υπήρχε αίθουσα για να εκδικαστεί η υπόθεση. Μάλιστα, η δίκη είχε γίνει για μεγάλο χρονικό διάστημα «περιοδεύουσα», μεταφερόμενη μια στις φυλακές Κορυδαλλού και μια στο Εφετείο της Αθήνας. Τελικώς ολοκληρώθηκε, αφού επιστρατεύθηκε η αίθουσα τελετών του Εφετείου Αθηνών, η οποία πλέον έχει γίνει δικαστική αίθουσα, καθώς μετά τη Χ.Α. εκεί δικάζεται η υπόθεση για τη φονική πλημμύρα της Μάνδρας, ενώ κατά καιρούς έχουν φιλοξενηθεί και άλλες δίκες.

H έλλειψη κατάλληλων κτιριακών υποδομών και οι αναβολές δίχως… όριο ανά διάδικο και δίκη συχνά προκαλούν «έμφραγμα» στα δικαστήρια.

Η έλλειψη αιθουσών και οι πατέντες που βρίσκονται κάθε φορά από τους διοικούντες τα δικαστήρια, έχουν ως αποτέλεσμα μια δίκη να κρατάει καιρό διότι διεξάγεται όταν και όποτε υπάρχει αίθουσα. Παράδειγμα η δίκη για την υπόθεση Ζακ Κωστόπουλου. Ξεκίνησε στις 20 Οκτωβρίου, δεν υπάρχει αίθουσα να συνεχιστεί τις επόμενες ημέρες και προσδιορίστηκε να επαναληφθεί η διαδικασία στις 9 Νοεμβρίου. Με άλλα λόγια, η δίκη πρόκειται να κρατήσει δύο ή τρεις μήνες!

Η διεξαγωγή των δικών με διακοπές, που φθάνουν έως τρία ή και πέντε χρόνια, είναι αυτονόητο ότι δημιουργεί προβλήματα, όχι μόνον στην έγκαιρη εκδίκασή τους, αλλά και στους δικαστές που διακόπτουν την ενασχόλησή τους με μια υπόθεση και την ξαναπιάνουν έπειτα από καιρό, με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται για την ουσιαστική και συστηματική εκδίκαση των υποθέσεων.

Οι ρυθμοί απονομής της ποινικής κυρίως δικαιοσύνης είναι τέτοιοι που ακόμα και δίκες που απασχόλησαν την πολιτική επικαιρότητα για χρόνια, όπως εκείνη της Siemens, ακόμα δεν έχουν τελειώσει! Η δίκη αυτή με πολλούς κατηγορουμένους στελέχη της γερμανικής εταιρείας και του πάλαι ποτέ ΟΤΕ, με αδικήματα που τελέστηκαν από το 1998(!), τις επόμενες ημέρες θα εκδικαστεί σε δεύτερο βαθμό, στο Εφετείο δηλαδή. Οι περισσότεροι κατηγορούμενοι είναι πλέον μεγάλης ηλικίας, ενώ άλλοι έχουν φύγει από τη ζωή.

Και η δίκη της Siemens δεν αποτελεί εξαίρεση. Παρόμοιες δίκες για οικονομικά αδικήματα, όπως εκείνη του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου και άλλες, σέρνονται για δεκαετίες στα δικαστήρια. Ενδεικτικό παράδειγμα πως η υπόθεση για τη «φούσκα» του Χρηματιστηρίου, αρχές του 2000, εκκαθαρίστηκε δικαστικά ύστερα από 20 χρόνια, ενώ για την πολυσυζητημένη υπόθεση της Novartis, που υπήρξε για καιρό στο επίκεντρο του πολιτικού ενδιαφέροντος, ακόμα η προκαταρκτική έρευνα της Εισαγγελίας δεν έχει τελειώσει για δύο πολιτικά πρόσωπα, αν και έχουν περάσει –για την προκαταρκτική έρευνα– 5,5 χρόνια!

Το πρόβλημα των υποδομών, υπαρκτό ειδικά στα δικαστήρια ουσίας της Αθήνας, επιβαρύνεται κατά πολύ από δεκάδες άλλους παράγοντες που επαυξάνουν τις δυσλειτουργίες της Δικαιοσύνης. Το πρόβλημα των αναβολών, για παράδειγμα, είναι τεράστιο. Δεν υπάρχει πολίτης που για οποιονδήποτε λόγο να έχει προσφύγει στη Δικαιοσύνη και να μην έχει αγανακτήσει από τις πολλές αναβολές στην εκδίκαση της υπόθεσής του. Οι όποιες προσπάθειες, κυρίως νομοθετικής φύσεως, για να συμμαζευτεί η κατάσταση με τις αναβολές δεν έχουν αποδώσει. Τα πράγματα επιδεινώθηκαν ακόμα περισσότερο, όταν με τις αλλαγές στους Κώδικες το 2019 καταργήθηκε και το όριο που υπήρχε για δύο αναβολές για κάθε διάδικο σε μια δίκη. Τώρα, και ώσπου να ψηφιστεί από την παρούσα κυβέρνηση η τροποποίηση των Κωδίκων, δεν υπάρχει όριο στις αναβολές. Εναπόκειται στην κρίση του δικαστηρίου και βέβαια στην ευχέρεια των δικηγόρων, οι οποίοι συχνά πυκνά –ειδικά οι μεγαλοδικηγόροι με τις πολλές υποθέσεις– δηλώνουν ότι έχουν άλλη επείγοντος χαρακτήρα δίκη και δεν μπορούν να παρασταθούν.

Η ευχέρεια που παρέχεται στους δικηγόρους είναι αυτονόητη, διότι δίκη χωρίς δικηγόρο δεν γίνεται –γίνεται βέβαια χωρίς κατηγορούμενο, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης–, έχει όμως κατρακυλήσει σε καταχρηστικές πρακτικές, που επαυξάνουν τις αναβολές και το «στοκ» των αδίκαστων υποθέσεων. Οι αναβολές φθάνουν πολλές φορές τις επτά ή οκτώ, ενώ το συνηθισμένο είναι τρεις.

Ομηροι του τρίπτυχου «πολυνομία, κακονομία, ανομία»

to-mayro-koyti-tis-dikaiosynis0
Από το 2001 έως το 2016 ψηφίστηκαν 1.569 νόμοι με αντικείμενα που κρίνονται από τη Δικαιοσύνη, ενώ έχουν δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως 3.500 Προεδρικά Διατάγματα! Φωτ. SOOC / ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΙΤΣΑΡΑΣ

Δεν υπάρχει υπουργός που ανέλαβε το χαρτοφυλάκιο της Δικαιοσύνης τα τελευταία 20 και πλέον χρόνια που να μην έχει ψηφίσει επί των ημερών του και έναν νόμο για την επιτάχυνση απονομής της δικαιοσύνης και έναν νόμο που να παραγράφει εκ των υστέρων χιλιάδες υποθέσεις, διότι δεν μπορούν να δικαστούν.

Από το 2000 και μετά έχουν ψηφιστεί 43 νόμοι για την επιτάχυνση της δικαιοσύνης(!), χωρίς ωστόσο να επιλύσουν το πρόβλημα, που είναι σοβαρό, υπαρκτό και έχει οδηγήσει πολλές φορές τη χώρα μας σε καταδίκες για καθυστέρηση στην απονομή της δικαιοσύνης από το Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Οι νόμοι για ταχύτερη δικαιοσύνη, που αποτελούν φιλότιμες προσπάθειες των εκάστοτε υπουργών, δεν έχουν επιφέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα, γιατί δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα στις πραγματικές του διαστάσεις. Αποτελούν νομοθετικά «μπαλώματα», που δίνουν μια ανάσα στο «μπουκωμένο» από αδίκαστες υποθέσεις σύστημα, αλλά δεν εξαλείφουν τις αιτίες και την ουσία των προβλημάτων.

Εκτός όμως από τους νόμους για ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης, που αποτελεί ζητούμενο όλων και μόνιμη απαίτηση παραγωγικών φορέων (ο ΣΕΒ έχει κάνει ειδική μελέτη, όπως και η διαΝΕΟσις), αλλά και των πολιτών, δεν υπάρχει υπουργός Δικαιοσύνης που να μην παραγράφει με νόμο εκκρεμείς υποθέσεις.

Οι νόμοι αυτοί παραγράφουν συνήθως χαμηλής ποινικής απαξίας αδικήματα, που έχουν όμως τελεστεί και οι μηνυτές έχουν προσφύγει ζητώντας την τιμωρία των δραστών. Τώρα, πόσο το αίσθημα δικαιοσύνης πλήττεται από τέτοιου είδους νομοθετικές παρεμβάσεις και πόσο το αντίστοιχο της ατιμωρησίας διογκώνεται, είναι κάτι που έχει λεχθεί κατά κόρον από ειδικούς και μη.

Και ενώ τα δικαστήρια διαθέτουν «στοκ» αδίκαστων υποθέσεων, ειδικά η διοικητική Δικαιοσύνη υποφέρει από τη νομοθετική φρενίτιδα που καταλαμβάνει τις κυβερνήσεις και μάλιστα σε τέτοιο σημείο, που υπουργός της ίδιας κυβέρνησης να αλλάζει νόμους του προκατόχου του!

Η πολυνομία είναι τέτοια, που μέσα σε 15 χρόνια, από το 2001 έως το 2016, έχουν ψηφιστεί 1.569 νόμοι με αντικείμενα που κρίνονται από τη Δικαιοσύνη, ενώ έχουν δημοσιευθεί στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως 3.500 Προεδρικά Διατάγματα και περί τις 43.000 ατομικές διοικητικές πράξεις! Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο ψηφίζονται περί τους 100 νόμους που απασχολούν τη Δικαιοσύνη.

Η νομοθετική υπερπαραγωγή φθάνει στα διοικητικά δικαστήρια με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ενώ το Συμβούλιο της Επικρατείας δεν προλαβαίνει να κρίνει ένα νόμο για ένα θέμα, αν είναι συνταγματικός ή μη και αρχίζει την εκδίκαση για τον αμέσως επόμενο. Πολύ συνηθισμένο το φαινόμενο να εκκρεμούν προς εκδίκαση δύο ή τρεις, καμιά φορά και περισσότεροι, νόμοι που έχουν ψηφιστεί για το ίδιο θέμα –για παράδειγμα θέματα παιδείας– την ίδια χρονική περίοδο στο ανώτατο δικαστήριο.

Το «πολυνομία, κακονομία, ανομία» έχει γίνει από χρόνια σλόγκαν που περιγράφει το τρίπτυχο που ταλανίζει την απόδοση της δικαιοσύνης, φρενάροντας επενδύσεις και αναπτυξιακά έργα.

Προτάσεις για τον περιορισμό της νομοθετικής φρενίτιδας και άλλες για την ταχεία εκκαθάριση των δικαστικών κρίσεων για τη συνταγματικότητα ή μη των νόμων έχουν γίνει πολλές. Τα τελευταία χρόνια η λεγόμενη «πιλοτική» εκδίκαση από την Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας υποθέσεων ευρύτερου ενδιαφέροντος «μια και έξω», όπως οι συνταξιοδοτικές, έχουν επιφέρει θετικά αποτελέσματα, αλλά το πρόβλημα δυστυχώς παραμένει, επηρεάζοντας αρνητικά το επενδυτικό κλίμα και τα όποια αναπτυξιακά προγράμματα, αναγκαία και απαραίτητα για την οικονομική ανάπτυξη και την ευημερία των πολιτών.

Τα «ρεκόρ»

Ο πρώην πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Αθανάσιος Ράντος, πριν από λίγους μήνες έφθασε στο σημείο να θέσει στη Διοικητική Ολομέλεια του Δικαστηρίου το θέμα των αλλεπάλληλων αναβολών στην εκδίκαση των υποθέσεων, προτείνοντας να αποφασίσουν οι δικαστές να αυτοδεσμευθούν ώστε οι αναβολές να είναι μόνον έξι.
Το αίτημά του απορρίφθηκε και το Συμβούλιο της Επικρατείας παραμένει ένα ανώτατο δικαστήριο που σπανιότατα μια υπόθεση δικάζεται με τη μία. Το δικαστήριο έχει σημειώσει πραγματικά παγκόσμια ρεκόρ, καθώς έχουν καταγραφεί περιπτώσεις αναβολών σε διψήφια νούμερα, ενώ όσο κι αν φαίνεται απίστευτο, στο παρελθόν μία υπόθεση είχε αναβληθεί μέσα στα χρόνια 48 φορές! Υπάρχουν περιπτώσεις, όπου μία υπόθεση έκανε να δικαστεί 20 ολόκληρα χρόνια, ενώ περί τις 5.000 υποθέσεις μετά το 2000 έχουν αναβληθεί έως και 24 φορές.

Πολλοί ανώτατοι δικαστικοί σημειώνουν ρεκόρ αναβολών σε υποθέσεις που χειρίζονται, ενώ τα στατιστικά των τελευταίων ετών δείχνουν σαφή προσπάθεια μείωσης των αδίκαστων υποθέσεων που είχαν φθάσει στα μέσα της δεκαετίας του 2000 σε 38.000 και τώρα πλησιάζουν τις 12.000. Πάντως, η κατάσταση γενικότερα στη διοικητική Δικαιοσύνη, παρά τις προσπάθειες μείωσης των χιλιάδων υποθέσεων παραμένει ακόμα δύσκολη και θέλει δρόμο για να εξομαλυνθεί.

Ωράριο και διακοπές

Το ωράριο λειτουργίας των δικαστηρίων είναι ένα ακόμα πρόβλημα. Τα δικαστήρια ξεκινούν στις 9 π.μ. να δικάζουν, κάνουν μια διακοπή το μεσημέρι, αρχίζουν γύρω στη 1 μ.μ. συνήθως και στις 3 μ.μ. ολοκληρώνουν. Τι να πρωτοδικαστεί μέσα σε αυτές τις πέντε ώρες; Δεν υπάρχει υψηλόβαθμος παράγοντας στην ποινική Δικαιοσύνη, εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ή πρόεδρος που να μην έχει θέσει κατά καιρούς το θέμα παράτασης του ωραρίου, έστω για μία ή δύο ώρες. Η άρνηση κυρίως των δικηγόρων αλλά και των δικαστικών υπαλλήλων, και λιγότερο των δικαστών, έως σήμερα έχει εμποδίσει τη λήψη κάποιων μέτρων, ενώ οι εκάστοτε υπουργοί Δικαιοσύνης, μηδέ και του σημερινού εξαιρουμένου, μόλις θέτουν προς συζήτηση το θέμα, υποχωρούν υπό τον φόβο των αντιδράσεων και του λεγόμενου πολιτικού κόστους. Και σε όλα αυτά να προστεθούν οι δικαστικές διακοπές, δηλαδή ο χρόνος που τα δικαστήρια, πλην εξαιρετικών περιπτώσεων κατεπειγουσών υποθέσεων, παραμένουν κλειστά κάθε χρόνο από την 1η Ιουλίου, με επανεκκίνηση την 1η Σεπτεμβρίου, ενώ κλειστά παραμένουν κάποιες ημέρες Πάσχα και Χριστούγεννα, σαν τα σχολεία δηλαδή. Η αναγκαιότητα που προέκυψε για πρόσθετο χρόνο εκδίκασης και περιορισμό των δικαστικών διακοπών λόγω πανδημίας, που πρόσθεσε στην ποινική Δικαιοσύνη 40.000 υποθέσεις, είχε ως αποτέλεσμα ο υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Τσιάρας να κατορθώσει να περιορίσει τις δικαστικές διακοπές για 15 ημέρες. Αντί δηλαδή να ανοίξουν τα δικαστήρια, όπως άλλες χρονιές, στις 15 Σεπτεμβρίου, δηλαδή μετά δυόμισι μήνες, φέτος επαναλειτούργησαν την 1η Σεπτεμβρίου…

“Καθημερινή”

Δημογραφικές τάσεις και οικονομικές προοπτικές

Από
anixneuseis
-
0

Στη χώρα μας, το αυξανόμενο ποσοστό των ηλικιωμένων θα ασκήσει σημαντική αυξητική πίεση τόσο στο κόστος της κοινωνικής ασφάλισης όσο και στο σύστημα υγείας, που θα επιβαρυνθεί αναλόγως. (ΑΠΕ)

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΟΥΜΠΟΣ

Ο Thomas Robert Malthus (1766-1834) ήταν ο πρώτος οικονομολόγος που επεξεργάστηκε εκτενώς την αλληλεπίδραση και τις συνέπειες των διακυμάνσεων μεταξύ των πληθυσμιακών τάσεων και της οικονομικής ανάπτυξης («Δοκίμιο για τις Αρχές του Πληθυσμού», 1826). Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών έχουμε συνειδητοποιήσει πλήρως ότι αυτή η αλληλεπίδραση δεν επηρεάζει μόνο κυκλικές πτυχές της οικονομίας, αλλά και δομικές. Σε πρώτο επίπεδο, οι ρυθμοί ανάπτυξης, η αύξηση της παραγωγικότητας, το βιοτικό επίπεδο, τα ποσοστά αποταμίευσης, η κατανάλωση, οι επενδύσεις και η ανεργία επηρεάζονται άμεσα. Σε δεύτερο επίπεδο, οι τιμές των περιουσιακών στοιχείων και των κατοικιών, καθώς και οι συναλλαγματικές ισοτιμίες και η νομισματική πολιτική, επηρεάζονται επίσης από τις δημογραφικές τάσεις.

Η πιο κοινή εκδήλωση μιας δημογραφικής κρίσης προϋποθέτει να συντρέχουν δύο συνθήκες: γήρανση του πληθυσμού και χαμηλά ποσοστά γονιμότητας. Αυτές οι συνθήκες εντοπίζονται συχνότερα στις ανεπτυγμένες οικονομίες. Κοινωνίες με τέτοιο δυσμενές ηλικιακό προφίλ είναι κατά κανόνα πιο συντηρητικές, ενάντια σε καινοτομίες και αλλαγές. Επιπλέον επηρεάζονται καθοριστικά ο ρυθμός αποταμίευσης, οι δαπάνες και κατά συνέπεια η νομισματική πολιτική. Κλασική η περίπτωση της Ιαπωνίας, που για δεκαετίες εφαρμόζει μια χαλαρή δημοσιονομική και νομισματική πολιτική χωρίς το προσδοκώμενο αναπτυξιακό αποτέλεσμα.  Η Ελλάδα παρουσιάζει παρόμοιες τάσεις χωρίς το επίπεδο ευμάρειας της Ιαπωνίας. Η χώρα μας φιλοδοξεί να είναι μια εύπορη κοινωνία χωρίς να είναι μια εύπορη οικονομία.

Το ποσοστό γονιμότητας στην Ελλάδα βρίσκεται σήμερα κάτω από 1,3 γεννήσεις ανά γυναίκα, σχεδόν πανομοιότυπο με τις πιο προηγμένες οικονομίες. Το ποσοστό αυτό ήταν πάνω από 2,2 από το 1950 έως το 1980. Η οικονομική επέκταση που ακολούθησε οδήγησε σε δραματική και ταχεία πτώση, σε 1,5 έως το 1990 και κάτω από 1,3 το 2020. Τα Ηνωμένα Εθνη προτείνουν 2,1 γεννήσεις ανά γυναίκα ως την επιθυμητή αναλογία προκειμένου ένας πληθυσμός να παραμένει σταθερός. Αυτή η τάση είναι πλήρως εξηγήσιμη για την Ελλάδα – όπως και για τις άλλες ανεπτυγμένες χώρες. Η μεταβολή των προτιμήσεων προς την κατεύθυνση οικογενειών μικρότερου μεγέθους προέκυψε λόγω του αυξανόμενου κόστους στέγασης και διαβίωσης, του υψηλού κόστους ανατροφής και εκπαίδευσης των παιδιών και της τάσης αστικοποίησης μετά τη δεκαετία του 1950.

Το γεγονός ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας έχει παραμείνει σταθερός, μεταξύ 10 και 11 εκατ., τις τελευταίες δύο δεκαετίες οφείλεται στους μετανάστες. Πρόσφατα, όμως, και ως συνέπεια της παρατεταμένης δημοσιονομικής κρίσης, οι ίδιοι οι Ελληνες μεταναστεύουν σε άλλους, ευρωπαϊκούς κυρίως προορισμούς. Αυτό μπορεί να αποβεί καθοριστικό για το μέλλον του τόπου, επειδή αυτοί που φεύγουν είναι συνήθως μεταξύ 25 και 40 ετών, που χαρακτηρίζονται ως η πιο ελπιδοφόρα, υποσχόμενη και δημιουργική πληθυσμιακή κατηγορία. Εδώ έχουμε μια επανάληψη ενός παλιού μοτίβου. Οπως και στις προηγούμενες μεταναστεύσεις κατά τη διάρκεια του 20ού αιώνα στην Αμερική, στον Καναδά, στην Ευρώπη και στην Αυστραλία, αυτοί που φεύγουν είναι εκείνοι που έχουν τις καλύτερες πιθανότητες επιτυχίας σε μια «ξένη χώρα».

Αυτό που είναι αδιαμφισβήτητο είναι ότι η Ελλάδα θα βρεθεί πολύ σύντομα αντιμέτωπη με μια μεγάλη δημογραφική ανισορροπία. Προβλέψεις δείχνουν ότι ο πληθυσμός της δεν θα υπερβαίνει τα 7 εκατομμύρια το 2050. Αυτή η πληθυσμιακή τάση θα έχει σοβαρές συνέπειες σε εθνικό, δημοσιονομικό και αναπτυξιακό επίπεδο. Αυτό θα συμβεί ενώ ο παγκόσμιος πληθυσμός προβλέπεται να αυξηθεί από 7,7 δισ. το 2020 σε πάνω από 9 δισ. το 2037, σύμφωνα με τα Ηνωμένα Εθνη. Ο πληθυσμός της Τουρκίας –για να αναφέρω τυχαία μια χώρα για λόγους σύγκρισης– σύμφωνα με ορισμένες εκτιμήσεις αναμένεται να ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια έως το 2040.

Η χώρα μας φιλοδοξεί να είναι μια εύπορη κοινωνία χωρίς να είναι μια εύπορη οικονομία.

Στη χώρα μας, το αυξανόμενο ποσοστό των ηλικιωμένων θα ασκήσει σημαντική αυξητική πίεση στο κόστος της κοινωνικής ασφάλισης. Το σύστημα είναι διανεμητικό, δηλαδή οι σημερινοί εργαζόμενοι αναμένεται να καλύπτουν τις απαιτούμενες δαπάνες για τους σημερινούς συνταξιούχους. Το σύστημα υγείας θα επιβαρυνθεί αναλόγως. Παρά τη σημαντική δημοσιονομική περιστολή κατά τη διάρκεια της κρίσης την περασμένη δεκαετία, οι συνταξιοδοτικές δαπάνες και το κόστος υγειονομικής περίθαλψης θα αυξάνονται συνεχώς στο μέλλον, με αποτέλεσμα μια δημοσιονομική «μαύρη τρύπα» που θα απορροφά όλο και περισσότερα κεφάλαια, τα οποία θα υπερβαίνουν το 20% και το 10% αντίστοιχα του ΑΕΠ, κάτι που είναι ΜΗ βιώσιμο. Μια πρώτη επιλογή είναι ένας νέος κύκλος περικοπής παροχών και δαπανών για συντάξεις και υγειονομική περίθαλψη. Κάτι τέτοιο στη μετά μνημονίων εποχή είναι αδύνατον να συμβεί για κοινωνικούς και πολιτικούς λόγους. Αλλωστε δεν είναι ούτε επιθυμητό, ούτε αναγκαία εναλλακτική πρόταση είναι η αύξηση του δανεισμού και της φορολογίας, που τελικά να βλάψει τις μακροπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξης της οικονομίας και τις προοπτικές δημοσιονομικής βελτίωσης. Και οι δύο επιλογές πρέπει να αποκλειστούν ως επιβλαβείς για την επιβίωση του έθνους και της οικονομίας, μακροπρόθεσμα.

Υπό αυτές τις συνθήκες, τι πρέπει να γίνει; Η Κίνα δείχνει τον δρόμο, κηρύττοντας δημογραφικό συναγερμό. Η χώρα του 1,41 δισ. κατοίκων διαπίστωσε ότι ο αριθμός των πολιτών παραγωγικής ηλικίας (15 έως 59) υποχώρησε το 2020 στα 894 εκατ., δηλ. κατά 5% συγκριτικά με το 2011. Η μείωση γεννήσεων μεταξύ 2020 και 2019 ήταν της τάξεως του 18%. Αυτό ήταν αρκετό για να ηχήσει ο κώδων του κινδύνου. Η Κίνα ανακοίνωσε άμεσα νέα μέτρα. Από τον Ιούνιο (2021) κάθε ζευγάρι θα μπορεί στο εξής να έχει μέχρι τρία παιδιά, αντί για δύο όπως ίσχυε από το 2015. Να θυμηθούμε ότι μέχρι τότε ίσχυε η πολιτική τού ενός παιδιού για δεκαετίες (από το 1978).

Μια ανάλογη αλλαγή πολιτικής στην Ελλάδα πρέπει να συνοδευθεί από υποστηρικτικά μέτρα που θα οδηγήσουν στη βελτίωση της πληθυσμιακής δομής, εισάγοντας για πολύτεκνες οικογένειες μια συνεκτική πολιτική επιδοτήσεων του κόστους στέγης και ενοικίων, των εκπαιδευτικών δαπανών, την επέκταση των παιδικών σταθμών, καθώς και την εισαγωγή φορολογικών κίνητρων και την ενίσχυση των εργασιακών δικαιωμάτων των μητέρων. Επιπρόσθετα, πρέπει να ληφθούν μέτρα που θα αποσκοπούν στην ενίσχυση της παραγωγής μέσω της τεχνολογικής προόδου, που αποφέρει υψηλότερη προστιθέμενη αξία απαιτώντας λιγότερο προσωπικό, ακόμη και μειωμένο ωράριο εργασίας για μητέρες.

Πρέπει, επίσης, να περιλαμβάνει μεταρρυθμίσεις στην ατζέντα κοινωνικής πολιτικής στον τομέα της υγείας για την αντιμετώπιση της γήρανσης του πληθυσμού και των συνεπειών της. Πρέπει να δοθεί έμφαση στις στρατηγικές πρόληψης και στην ψηφιακή βοηθητική τεχνολογία για την αυτοεξυπηρέτηση ατόμων τρίτης ηλικίας, παρέχοντάς τους ταυτόχρονα μεγαλύτερη ανεξαρτησία. Εξίσου σημαντική είναι η εισαγωγή πολιτικών ένταξης νέων μεταναστών ως δίχτυ ασφαλείας για δημογραφική σταθερότητα.

Το πακέτο από το Ευρωπαϊκό Ταμείο Ανασυγκρότησης παρέχει τους πόρους. Υπολείπεται η κυβερνητική βούληση για ουσιαστική αντιμετώπιση του δημογραφικού μας προβλήματος. Αξίζει αυτή η χώρα να γιορτάσει το 2121 τα 300 χρόνια ανεξαρτησίας με πραγματικές προοπτικές επιβίωσης, αποφεύγοντας τη μοίρα της Καρχηδόνας όπως την περιέγραψε ο Μπρεχτ: «Η πόλη αυτή ξεκίνησε τρεις πολέμους. Μετά τον πρώτο ήταν ακόμη ισχυρή, μετά τον δεύτερο ήταν ακόμη κατοικήσιμη, μετά τον τρίτο ήταν αδύνατον να την εντοπίσεις». Η Ελλάδα επιβίωσε από περισσότερους από δύο πολέμους τους τελευταίους δύο αιώνες. Το δημογραφικό είναι άλλος ένας πόλεμος που δεν πρέπει να χαθεί.

* Ο κ. Γιώργος Στούμπος διετέλεσε καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο York στο Τορόντο του Καναδά μέχρι το 1998. Την περίοδο 1998-2016 ήταν στέλεχος της Τράπεζας της Ελλάδος με τον βαθμό του οικονομικού συμβούλου.

kathimerini.gr

Οι γαλαξίες είναι τα γράμματα στο βιβλίο του σύμπαντος

Από
anixneuseis
-
0

Η φαντασμαγορία του έναστρου ουρανού. Δεν θα διαρκέσει για πάντα, δυστυχώς. Αλλά εμείς δεν θα είμαστε εδώ για να το ζήσουμε αυτό… (SHUTTERSTOCK)

Ο νυχτερινός ουρανός δεν έχει κανένα δικαίωμα να είναι σκοτεινός. Θα έπρεπε να είναι διαρκώς τόσο λαμπρός, ώστε να μην έχει σημασία εάν ο Ηλιος έχει ανατείλει ή όχι. Αλλά το σύμπαν δεν υπήρχε ανέκαθεν, και έτσι το φως από τους πολύ απομακρυσμένους γαλαξίες δεν είχε αρκετό διαθέσιμο χρόνο για να φτάσει σε εμάς. Αν η Μεγάλη Εκρηξη συνέβη πριν από 15 δισεκατομμύρια χρόνια, οι γαλαξίες που βρίσκονται σε απόσταση μεγαλύτερη από 15 δισεκατομμύρια έτη φωτός είναι αόρατοι σε εμάς, διότι το φως τους ακόμη ταξιδεύει και δεν μας έχει φτάσει. Από αυτή τη σκοπιά, μπορούμε να πούμε ότι η πραγματική απόδειξη ότι συνέβη η Μεγάλη Εκρηξη είναι ότι υπάρχει η νύχτα.

Η νύχτα έχει τα άστρα, το φεγγάρι, τις φωτεινές κουκκίδες που είναι οι γαλαξίες. Αλλά και αυτά κάποτε θα σβήσουν. Ετσι όπως διαστέλλεται το σύμπαν, οι γαλαξίες απομακρύνονται ο ένας από τον άλλο. Είμαστε σαν μυρμήγκια πάνω σε ένα μπαλόνι που διαρκώς φουσκώνει. Δεν απομακρυνόμαστε το ένα από το άλλο – ο χώρος μεγαλώνει και μας χωρίζει. Επιπλέον, τα άστρα θα καταναλώσουν τα καύσιμά τους και θα σβήσουν. Το σύμπαν θα βυθιστεί σε ένα παγερό σκοτάδι. Θα κοιτάζουμε με το τηλεσκόπιο τον ουρανό και δεν θα βλέπουμε τίποτα.

Ο νυχτερινός ουρανός δεν έχει κανένα δικαίωμα να είναι σκοτεινός.

«Μάλλον όχι εμείς, διότι στο μεταξύ το δικό μας άστρο θα έχει διογκωθεί καταπίνοντας και τη Γη, σε 4-5 δισεκατομμύρια χρόνια», με διορθώνει ο Γάλλος αστροφυσικός Νταβίντ Ελμπάζ (συνέντευξή του στη σελ. 14). «Αλλά ίσως κάποια άλλα νοήμονα όντα σε έναν εξωπλανήτη άλλου αστρικού συστήματος να έχουν μια τέτοια αποκαρδιωτική εμπειρία του νυχτερινού ουρανού».

Υπάρχει ένας κοσμολογικός ορίζοντας που περικλείει το παρατηρήσιμο σύμπαν. «Είναι σαν να βρισκόμαστε στην επιφάνεια μιας σφαίρας. Η επιφάνεια αυτή ονομάζεται κοσμολογικός ορίζοντας: δεν μπορούμε να δούμε πέρα από αυτό τον ορίζοντα που χρονολογείται 380.000 έτη μετά τη Μεγάλη Εκρηξη. Καθώς κυλάει ο χρόνος, αυτός ο κοσμολογικός ορίζοντας στενεύει. Oταν δεν θα μπορούμε να δούμε άλλους γαλαξίες», λέει ο Ελμπάζ, «θα χαθεί κάτι ζωτικής σημασίας. Οι γαλαξίες είναι τα γράμματα στο βιβλίο του σύμπαντος. Αν αφαιρέσεις τα γράμματα, δεν έχεις βιβλίο. Δεν μπορείς πλέον να διαβάσεις την ιστορία του σύμπαντος. Καθώς αυτός ο κοσμολογικός ορίζοντας στενεύει, διαγράφει και το παρελθόν μας».

Αλλά αυτή η μοίρα είναι τόσο μακρινή που σχεδόν δεν μας αφορά. Γυρίζω στο ωραίο βιβλίο του Ελμπάζ, «Αναζητώντας το αόρατο σύμπαν». Αναφερόμενος στη θεωρία του πληθωριστικού σύμπαντος του Αλαν Γκουθ, ο Ελμπάζ μιλάει ποιητικά για την κοσμογονία της σύγχρονης επιστήμης. «Το δάσος του Αμαζονίου, ο Παρθενώνας, οι πυραμίδες της Αιγύπτου, η Γη, η Σελήνη, ο γαλαξίας, το σμήνος γαλαξιών της Κόμης της Βερενίκης», ακόμη και εσείς που διαβάζετε τώρα αυτές τις γραμμές, όλα «προέκυψαν από μια κρίση λόξιγκα του κοσμικού κενού» – τη Μεγάλη Εκρηξη. Κάπως έτσι, η αιώνια νύχτα δίνει τη θέση της στο φως…

“Καθημερινή”

Πώς η Τουρκία χώθηκε στο βάλτο της Συρίας και πώς θα βγει από κεί;

Από
anixneuseis
-
0
Ο Ερντογάν πίστευε ότι θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια σουνιτική κυβέρνηση στη Συρία, που θα ήταν υπό τις εντολές της Άγκυρας και του ιδίου.  Υπάρχει ακόμα διέξοδος, αλλά θα χρειαστεί χρόνος για να χτιστεί εμπιστοσύνη με τη Συρία. Στη φωτογραφία φαίνονται στρατιωτικά οχήματα να περνούν από το τμήμα του τείχους που έχει τοποθετηθεί κατά μήκος των συνόρων, το οποίο άνοιξε για επιχειρησιακούς σκοπούς. (Φωτογραφία: twitter/MSB)

Η Τουρκία, ακολουθώντας την προσωποπαγή πολιτική του Ερντογάν στο θέμα της Συρίας και των σχέσεων με τη Δύση, έχει χωθεί στο συριακό βάλτο και είναι δύσκολο να ξεκολλήσει από κει

Γράφει ο Namik Tan, συνταξιούχος πρέσβης

Ενώ δίνονται τα σημάδια μιας νέας επιχείρησης των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στο συριακό έδαφος, το κόστος της βαθύτερης κρίσης στη Συρία αυξάνεται μέρα με τη μέρα για την Τουρκία. Δεν υπάρχει καμία ελπίδα στον ορίζοντα για τη λύση του προβλήματος.

Σε μια έκθεση του ΟΗΕ που διάβασα πριν από μερικά χρόνια, αναφέρθηκε ότι θα χρειαστούν 30 χρόνια μετά την αποκατάσταση της ειρήνης στη χώρα για να φτάσει η Συρία στο επίπεδο του κατά κεφαλήν εισοδήματος πριν από τον εμφύλιο πόλεμο. Αυτή η εκτίμηση, βασισμένη στα συγκεκριμένα δεδομένα της έκθεσης, με τρόμαξε. Διότι, τα στοιχεία αποκάλυψαν ότι θα κουβαλάμε το βάρος του συριακού ζητήματος στις πλάτες μας για πολλά χρόνια. Η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα, δυστυχώς, περιέχει σημάδια ενός ανησυχητικού μέλλοντος, ακόμη περισσότερο από αυτό που γράφεται στην έκθεση.

Λοιπόν, πώς και γιατί γίναμε εχθρικοί γείτονες σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, όταν δεν είχαμε προβλήματα με τη Συρία; Είχαμε συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο, πρόγραμμα και στρατηγική εξόδου για το πώς θα διαχειριζόμασταν το ζήτημα όταν ξεσπούσε η κρίση; Θεωρήθηκε ποτέ ότι το θέμα υπήρχε κίνδυνος να πάρει σοβαρές διαστάσεις διαχρονικά, ειδικά για την Τουρκία; Το πιο σημαντικό, άξιζε τον κόπο να απομακρυνθούμε από την ορθολογική και ρεαλιστική εξωτερική πολιτική που προσπαθούσαμε να διατηρήσουμε σε όλη την ιστορία της Δημοκρατίας για χάρη της εμπλοκής μας στο συριακό ζήτημα;

Η αρχή και η εξέλιξη της συριακής κρίσης

Οι αντικαθεστωτικές διαδηλώσεις στη Συρία ξεκίνησαν στις 15 Μαρτίου 2011, όταν μια ομάδα μαθητών στην επαρχία Deraa στα νότια της χώρας έγραψε το σύνθημα «Γιατρέ (αναφέρεται στον Πρόεδρο Μπασάρ Άσαντ) τώρα είναι η σειρά σου» στον τοίχο του σχολείου. Οι μαθητές εννοούσαν ότι μετά τον Μπουμπάρακ και τον Καντάφι, ήλθε η σειρά του Άσαντ να ανατραπεί. Η κατάσταση μετατράπηκε σε εξέγερση και μετά από λίγο σε εμφύλιο πόλεμο.

Εκείνη την εποχή, εκπροσωπούσα τη χώρα μας στην Ουάσινγκτον. Μέχρι τον Μάρτιο του 2014, όταν έληξε το καθήκον μου ως πρέσβης, ήμουν παρών σε πολλές τις κρίσιμες συναντήσεις που είχε η κυβέρνησή μας με τις αρχές των ΗΠΑ για τη Συρία.

Τους ανοιξιάτικους μήνες του 2012, όταν ο εμφύλιος ήταν ακόμη έντονος, φάνηκε ξεκάθαρα ότι το συριακό ζήτημα θα δημιουργούσε μεγάλο κόστος στην Τουρκία. Θυμάμαι πολύ καλά ότι στείλαμε στο ΥΠΕΞ εκθέσεις για τις εκτιμήσεις και τις προειδοποιήσεις της πρεσβείας μας προς αυτήν την κατεύθυνση και στο πλαίσιο αυτό τονίσαμε ότι οι περιοχές της Συρίας που γειτνιάζουν με την Τουρκία «υπάρχει κίνδυνος να μετατραπούν σε Αφγανιστάν».

Ωστόσο, υπήρχαν πολύ διαφορετικές προσδοκίες στην Τουρκία εκείνη την εποχή. Παρόμοιες προειδοποιήσεις όχι μόνο από την Ουάσιγκτον, αλλά και από πολλές σημαντικές ξένες αποστολές μας αγνοήθηκαν. Διότι η κυβέρνηση σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να δημιουργήσει μια σουνιτική κυβέρνηση στη Συρία, την οποία έβλεπε ως τον ακάλυπτο χώρο της. Όσο και αν η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η πολιτκή της καθορίστηκε με βάση το θέμα της ασφάλειας στο πλαίσιο της τρομοκρατίας, στην πραγματικότητα, στις πολιτικές της κυβέρνησης κυριαρχούσε μια ιδεολογική προοπτική.

Ευκαιρία επιρροής στη σουνιτική γεωγραφία

Η Τουρκία θεώρησε την εξέγερση στη Συρία ως ευκαιρία για τον εαυτό της. Πίστευε ότι αυτό θα δημιουργούσε την ευκαιρία για ηγεμονία στη σουνιτική αραβική γεωγραφία που εκτείνεται κατά μήκος της Μέσης Ανατολής και της ακτής της Βόρειας Αφρικής, ειδικά στη Συρία.

Επιπλέον, μια τέτοια προσέγγιση έδωσε έδαφος στις εθνικιστικές και λαϊκιστικές πολιτικές της και εξασφάλισε τη συμπύκνωση της πολιτικής μάζας που την ευνοούσε εντός της χώρας με ρατσιστική ρητορική. Η κυβέρνηση, που ονειρεύεται να ηγηθεί του σουνιτικού κόσμου, δεν είδε κανένα κακό να ελλοχεύει σε μια περιοχή γεμάτη εθνοτικές και θρησκευτικές ρήξεις, που στην πραγματικότητα δεν γνώριζε. Με άλλα λόγια, η Τουρκία μπήκε στην περιοχή σχεδόν σαν ελέφαντας εν υαλοπωλείο.

Στην πραγματικότητα, λόγω αυτής της λανθασμένης πολιτικής, η Τουρκία, από τις πρώτες μέρες του εμφυλίου, ακολούθησε μια κομματική στάση στη Συρία, παρά μια ειρηνευτική και εξισορροπητική πολιτική. Εκτός αυτού, δεν τήρησε την ίδια στάση απέναντι σε όλες τις τρομοκραιτκές οργανώσεις. Δεν δίστασε να κατατάξει ένοπλους αγωνιστές στις δυνάμεις που υπηρετούν τα συμφέροντα της Τουρκίας. Μάλιστα, εκπαίδευσε, εξόπλισε και άνοιξε τα σύνορά της στις ομάδες της αντιπολίτευσης που έκρινε ότι ήταν στο πλευρό της.

Το πιο σημαντικό, η κυβέρνηση στην Τουρκία έχει σχεδόν σκόπιμα μπει σε αδιέξοδο στο συριακό ζήτημα. Δεν εισακούστηκαν οι δίκαιες προειδοποιήσεις και υποδείξεις κρατικών φορέων όπως το Υπουργείο Εξωτερικών, το ΓΕΣ και η ΜΙΤ. Οι κίνδυνοι και τα μειονεκτήματα της στρατιωτικής επέμβασης στη Συρία χωρίς καμία στρατηγική εξόδου είχαν αναφερθεί στην κυβέρνηση από τα προαναφερθέντα κρατικά όργανα.

Ήταν ξεκάθαρο από το 2014 που συνταξιοδοτήθηκα ότι η Συρία είχε μετατραπεί σε βάλτο για την Τουρκία. Όλοι, φίλοι ή εχθροί, γνώριζαν ότι το θέμα είχε πάρει διαστάσεις που η Τουρκία δεν μπορούσε να διαχειριστεί μόνη της. Ωστόσο, η κυβέρνηση επέμεινε να κυνηγά τα όνειρα. Γιατί δεν ήθελε να αποδεχτεί ότι είχαν κλείσει όλοι δρόμοι για την έξοδο από αυτόν τον βάλτο.

Όταν οι ΗΠΑ και η Ρωσία ενεπλάκησαν στην κρίση

Τον Ιούνιο του 2014, το ISIS κατέλαβε τη Μοσούλη, μία από τις μεγαλύτερες πόλεις στο Ιράκ, και πολιόρκησε μερικές από τις περιοχές του PYD/YPG στα τουρκικά σύνορα, καθώς και την πόλη Κομπάνι.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα τηλεφώνησε στον Πρωθυπουργό Ταγίπ Ερντογάν στις 19 Οκτωβρίου και είπε ότι θα παράσχει άμεση βοήθεια με όπλα και πυρομαχικά στο YPG (κουρδκή πολιτοφυλακή) και η βοήθεια ξεκίνησε. Κατά τη γνώμη μου, το πιο σημαντικό λάθος της Τουρκίας στην πολιτική της για τη Συρία είναι η αμφίθυμη στάση της κατά τη διάρκεια της πολιορκίας του Κομπάνι, λόγω του φόβου δημιουργία ενός νέου κουρδικού κράτους υπό τον έλεγχο του PKK στη Συρία. Ως εκ τούτου, η Τουρκία έχει σπρώξει τους Κούρδους της Συρίας στην αγκαλιά των ΗΠΑ.

Στη συνέχεια, ως αποτέλεσμα της ενεργού εμπλοκής της Ρωσίας στον πόλεμο στα τέλη Σεπτεμβρίου 2015, η πορεία του εμφυλίου πολέμου στράφηκε υπέρ του καθεστώτος, με αποτέλεσμα η πολιτική μας για τη Συρία να φτάσει κυριολεκτικά σε αδιέξοδο. Διότι, μετά τη σοβαρή αστάθεια που δημιουργήθηκε στην εσωτερική πολιτική στις εκλογές του Ιουνίου, η αυτοπεποίθηση που δημιουργήθηκε με τη νίκη στις πρόωρες εκλογές της 1ης Νοεμβρίου 2015 ώθησε την Κυβέρνηση σε ένα είδος υπερενθουσιασμού. Όταν το αεροσκάφος τύπου Su-24 της Ρωσικής Πολεμικής Αεροπορίας καταρρίφθηκε από τουρκικά F-16 λόγω παραβίασης των συνόρων στις 24 Νοεμβρίου 2015, κάτι που προκάλεσε μεγάλη αντίδραση από τη Ρωσία, η Τουρκία αναγκάστηκε να ζητήσει άμεσα διαβεβαιώσεις από το ΝΑΤΟ, φοβούμενη ρωσικά αντίποινα. Σε αυτό το σημείο, με τη θέση των ΗΠΑ υπέρ της Τουρκίας, δόθηκε η απαραίτητη διαβεβαίωση της συμμαχίας.

Ωστόσο, η ένταση μεταξύ Τουρκίας και Ρωσίας έληξε σύντομα με μια επιστολή συγγνώμης που έστειλε ο Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν στον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στα τέλη Ιουνίου 2016. Αμέσως μετά την απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, ο Ερντογάν έκανε το πρώτο του ταξίδι στο εξωτερικό στη Ρωσία και συναντήθηκε με τον Πούτιν στην Αγία Πετρούπολη. Τώρα, δεν υπήρχε πλέον κανένα πρόβλημα μεταξύ Ερντογάν και Πούτιν. Οι δύο ηγέτες πραγματοποίησαν συναντήσεις  tête à tête όποτε ήταν δυνατόν και συντόνισαν τις πολιτικές τους ειδικότερα στη Συρία .

Ως αποτέλεσμα των εκλογών που διεξήχθησαν το 2018, της μετάβασης της Τουρκίας στο «Προεδρικό Σύστημα Διακυβέρνησης», όλες οι αποφάσεις άρχισαν να λαμβάνονται από ένα μόνο πρόσωπο. Η λειτουργία των θεσμών στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική μειώθηκε σταδιακά. Η Τουρκία γίνεται όλο πιο μοναχική κάθε μέρα που περνά. Γείτονες, φίλοι και σύμμαχοι απομακρύνθηκαν από την Τουρκία.

Σύστημα Προεδρικής Κυβέρνησης, S-400 και F-35

Αυτή ακριβώς τη στιγμή, η Τουρκία άρχισε να παίζει μεταξύ της Ρωσίας και των ΗΠΑ. Έκλεινε το μάτι στις Ηνωμένες Πολιτείες όταν ήταν κολλημένες στο Ιντλίμπ στο δυτικό άκρο της Συρίας και στη Ρωσία όταν αντιμετώπιζε το ζήτημα των YPG/PKK. Από εκείνο το σημείο και μετά παρατηρήθηκε μια άνευ προηγουμένου κατάρρευση της εξωτερικής πολιτικής της Τουρκίας αλλά και της λειτουργίας του κράτους. Οι σχέσεις τόσο με τις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και με τη Ρωσία υπέστησαν σοβαρή βλάβη.

Για παράδειγμα, χρειάστηκε να πληρώσει αντίτιμο του ρωσικού αεροπλάνου, το οποίο κατέρριψε με ακαριαία αντίδραση, αγοράζοντας πυραύλους S-400 από τη Ρωσία. Ως εκ τούτου, αποβλήθηκε από τις ΗΠΑ από το πρόγραμμα παραγωγής αεροσκαφών πέμπτης γενιάς F-35 του οποίου ήταν συμπαραγωγός χώρα. Επιπλέον, υπέστη σοβαρές απώλειες στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας, καθώς εκτέθηκε σε πρόσθετες κυρώσεις των ΗΠΑ βάσει του νόμου CAATSA. Προκάλεσε επίσης μια περιττή απώλεια εμπιστοσύνης στους συμμάχους-μέλη του ΝΑΤΟ. Αναμφίβολα θα χρειαστούν πολλά χρόνια για να διορθωθούν όλα αυτά.

Όχι μόνο στο συριακό ζήτημα, αλλά και σε άλλα εξωτερικά ζητήματα, οι σύμμαχοι δεν καταλαβαίνουν πλέον τι θέλει να κάνει η Τουρκία. Η Τουρκία δεν θεωρείται μια χώρα με ξεκάθαρο όραμα. Έχει κολλήσει και οικονομικά. Οι αναμενόμενες επενδύσεις από έξω δεν έρχονται. Δεν μπορούμε να έχουμε κανένα αποτέλεσμα από τις προσπάθειές μας να βελτιώσουμε τις σχέσεις μας με χώρες με τις οποίες έχουμε κακές σχέσεις, ιδιαίτερα με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Στο πλαίσιο αυτό, η κυβέρνηση επιδίωξε να εγκαταλείψει τις πολεμικές και συγκρουσιακές πολιτικές με μια σειρά από χώρες από τις αρχές του τρέχοντος έτους. Οι δηλώσεις αμβλύνθηκαν, η γλώσσα του σώματος άλλαξε, αλλά το επιθυμητό αποτέλεσμα δεν μπόρεσε να επιτευχθεί. Διότι, από τη στιγμή που χαθεί το αίσθημα εμπιστοσύνης στις διεθνείς σχέσεις, δυστυχώς χρειάζεται πολύς χρόνος για να αποκατασταθεί.

Εάν γίνεται διαπραγμάτευση με τους Ταλιμπάν, μπορεί να γίνει διαπραγμάτευση με τον Άσαντ

Μπορεί η Τουρκία να βγει από το βάλτο που βρίσκεται; Δεν είναι εύκολο να απαντήσει κανείς θετικά σ’ αυτό το ερώτημα. Με την πρώτη ματιά, η διέξοδος φαίνεται να είναι η απ’ ευθείας επαφή με το συριακό καθεστώς. Ωστόσο, η Κυβέρνηση δεν τολμά να επωμιστεί το βαρύ κόστος μιας τέτοιας κίνησης στην εσωτερική πολιτική. Αντίθετα, επιδιώκει να χρησιμοποιήσει το συριακό ζήτημα για να εδραιώσει τη βάση της, απειλώντας να ξεκινήσει μια νέα στρατιωτική επιχείρηση.

Σε μια εποχή που ακόμη και ο αραβικός κόσμος έχει αμβλύνει σε μεγάλο βαθμό τις πολιτικές του απέναντι στη Συρία και οι ΗΠΑ δείχνουν σημάδια άμβλυνσης, οι ξένοι δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί η Τουρκία δείχνει αποφασισμένη να συνεχίσει την αυστηρή της στάση απέναντι στη Συρία.

Είναι αδύνατο να αγνοηθεί το γεγονός ότι ο Άσαντ έσυρε τη χώρα του σε μια μεγάλη καταστροφή και προκάλεσε τον θάνατο χιλιάδων αθώων ανθρώπων. Ωστόσο, πρέπει επίσης να αποδεχτούμε ότι τα συμφέροντα της Τουρκίας προηγούνται κάθε πολιτικής αξιολόγησης.

Στην πραγματικότητα, εάν κανείς δεν διστάσει να καθίσει στο τραπέζι με τους Ταλιμπάν, οι οποίοι, όπως ο Άσαντ, είναι υπεύθυνοι για τους θανάτους χιλιάδων αθώων ανθρώπων, είναι πολύ λογικό να διαπραγματευτείτε και με το συριακό καθεστώς.

Τόσο πολύ που η κυβέρνηση δεν δίστασε να φιλοξενήσει την αντιπροσωπεία των Ταλιμπάν στην Άγκυρα, με επίσημο πρωτόκολλο, , η οποία βρίσκεται στη λίστα κυρώσεων του ΟΗΕ με το σκεπτικό ότι υποστηρίζουν την τρομοκρατία, με το σκεπτικό ότι αυτό απαιτούν τα συμφέροντα της Τουρκίας. Μάλιστα, η αντιπροσωπεία μας, που συναντήθηκε με τους Ταλιμπάν, είχε επικεφαλής τον ίδιο τον Υπουργό Εξωτερικών.

Εν ολίγοις, θα μπορούσαμε να συμβιβαζόμαστε και να είμαστε λογικοί και προβλέψιμοι στην εξωτερική μας πολιτική, επειδή το απαιτούσαν τα συμφέροντά μας.

Τι να κάνετε, πώς να βγείτε από το βάλτο;

Είναι πολύ δύσκολο για την Τουρκία να ξεφύγει από τη μέγγενη που βρίσκεται αν δεν μπορεί να οικοδομήσει εμπιστοσύνη στο εσωτερικό, με τους δικούς της ανθρώπους, αλλά και τους συνομιλητές της στο εξωτερικό. Είναι απαραίτητο η Τουρκία να επικεντρωθεί στη διασφάλιση της ευημερίας και της ευτυχίας του λαού της το συντομότερο δυνατό, να εγκαταλείψει τις πολεμικές και συγκρουσιακές πολιτικές και να επιστρέψει σε μια πολιτική που δίνει προτεραιότητα στην ήπια ισχύ, όπως ήταν πριν από δέκα χρόνια.

Η Τουρκία πρέπει να ενεργήσει ορθολογικά και σύμφωνα με το διεθνές σύστημα. Η διεθνής κοινότητα, ιδιαίτερα οι φίλοι και σύμμαχοί της, αναμένουν από την Τουρκία να καθορίσει τη θέση της χωρίς να ΜΗΝ αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Η θέση της Τουρκίας είναι στη Δύση. Σε μια εποχή που οι ΗΠΑ έχουν αναγνωρίσει ξεκάθαρα τη Ρωσία και την Κίνα ως εχθρούς και ακούγονται τα βήματα του ψυχρού πολέμου νέας γενιάς, η εμπιστοσύνη της Τουρκίας στους συνομιλητές της προς αυτή την κατεύθυνση θα τους επιτρέψει επίσης να ανακτήσουν την εμπιστοσύνη που έχασαν απέναντι στη φίλη Τουρκία.

Μετάφραση: Σάββας Καλεντερίδης

Πηγή: yetkinreport.com

infognomonpolitics.gr

Η αγέραστη Ελλάδα του 1940 και η παρανοϊκή χώρα του 2021.

Από
anixneuseis
-
0

 

του Δημήτρη Νατσιού

Στον πανηγυρικό λόγο που εκφώνησε ο Στρατής Μυριβήλης αναφέρει και ένα ωραίο επεισόδιο. Ο σπουδαίος λογοτέχνης μας είχε εξασφαλίσει άδεια από το Γενικό Επιτελείο για να ανεβεί τις παγωμένες αετοράχες της Πίνδου και να παρευρεθεί θεατής στον πανεθνικό συναγερμό του Σαράντα. Είδε πολλά και θαυμαστά. Διαβάζω: «Ένας φαντάρος έπιασε αιχμάλωτο έναν Ιταλό λοχία, την ώρα που ο λόχος του δέχτηκε στα σκοτεινά την αιφνιδιαστική επίθεση. Ο Ιταλός ετοιμαζόταν να τον μαχαιρώσει στα μουλωχτά με την ξιφολόγχη του. Έπιασε το χέρι του, το δάγκωσε και τον αφόπλισε.

-“Πώς σου ήρθε και δεν τον σκότωσες μες στην νύχτα;”, τον ρώτησα.

-“Να σας πω” μου είπε. “Εκείνη την ώρα, έτσι που με ξάφνιασε, ετοιμαζόμουν να του την φέρω. Οι σύντροφοί του, που μας είχαν κάνει τον αιφνιδιασμό, το ‘βαλαν στα πόδια και τον άφησαν. Όπου τόνε κοίταξα στη φέξη της φωτιστικής ρουκέτας. Ήταν όμορφο παλληκάρι. Λυπήθηκα να τον χαλάσω”. Και γέλασε σαν παιδί για την αδυναμία του. Φαντάζομαι πως μόνο ένας Έλληνας πολεμιστής, ανάμεσα σε όλους τους πολεμιστές του κόσμου, μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο. Και η φράση που μεταχειρίστηκε ήταν τόσο ωραία. Είπε “λυπήθηκα να τον χαλάσω”. Υπάρχουν ευτυχισμένες στιγμές , που ένα άτομο, ξαφνικά συγκεντρώνει και εκφράζει την ευγένεια ενός λαού, μιας ολάκερης φυλής». (Ακαδημία Αθηνών, «Πανηγυρικοί λόγοι ακαδημαϊκών», σελ. 319).

Αυτά τω καιρώ εκείνω, την 28η Οκτωβρίου του 1940, που «κοιμηθήκαμε άνθρωποι και ξυπνήσαμε έθνος». Όταν ήμασταν αληθινοί Έλληνες και όχι ασκέρι αδέσποτο.

Διαβάζω για τις σημερινές προκοπές της «άλκιμης» νεολαίας μας. 23 Οκτωβρίου 2021. «Λίγο μετά τα μεσάνυχτα ομάδα 100 περίπου κουκουλοφόρων βγήκε από το ΑΠΘ και επιτέθηκε με βόμβες μολότοφ σε διμοιρία των ΜΑΤ. Οι αστυνομία απώθησε τους νεαρούς, οι οποίοι επέστρεψαν στο ΑΠΘ, για να επιτεθούν εκ νέου λίγα λεπτά αργότερα… Να σημειωθεί ότι εντός του πανεπιστημιακού χώρου, βρισκόταν σε εξέλιξη πάρτυ οικονομικής ενίσχυσης φυλακισμένων και διωκομένων αντεξουσιαστών». (Από τον ιστότοπο «εφημερίδα»).

Μάλιστα. Στο πρώτο κείμενο αναπνέεις. Ανάσες λευτεριάς, ηρωισμού και ευγένειας. Στο δεύτερο πιάνεις την μύτη σου από τις αναθυμιάσεις. Δυσωδία, παρακμή και μίσος. Η αγέραστη Ελλάδα του ’40 και η ετοιμοθάνατη Ελλάδα του 2021.

Στο προλογικό κείμενο, ένα νέο παιδί, στρατιώτης στο μέτωπο, από κάποιο χωριό της πατρίδας, με λίγα ή καθόλου γράμματα, που πριν ανέβει στα διάσελα της ιστορίας, πάλευε με τη γη των προγόνων του, την καλλιεργούσε. Δεν ήταν χώμα απλό, ήταν αγκαλιά γι’ αυτόν. Έπαιρνα τον ιδρώτα του και του έδινε καρπούς. Έπαιρνε την ζωή του και του έδινε μνήμη, ευλάβεια, σέβας στα χώματα που ήταν θαμμένοι οι γεννήτορες. Ήταν η πατρίδα του έννοια και αξία σεπτή, αγία. Και άγια έπραξε και δεν χάλασε τον αιχμάλωτο εχθρό. Έρρεε η ιστορία του Γένους στις αρτηρίες του.

Κάποτε τα παλληκάρια του αετού της Ρούμελης, του Καραϊσκάκη, συνέλαβαν ένα δειλό, έναν κιοτή, σαπιοκοιλιά που έλεγε ο στρατηγός. Τον έφεραν μπροστά του. Η ποινή γι’ αυτόν ήταν ο θάνατος. Τον ρώτησαν τι να τον κάνουν, αρπάζοντας τα γιαταγάνια. «Αν τον σκοτώσετε θα πράξετε δίκαια», τους λέει. «Αν του χαρίσετε την ζωή, θα πράξετε άγια». Και του χάρισαν την ζωή, γιατί και αυτός είχε το «φύσημα του Θεού» μέσα του που θα έλεγε και ο Μακρυγιάννης.

Έξω από το πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Ελληνόπουλα κι αυτά. Με μόρφωση και ξένες γλώσσες. Μπουκωμένα από μεταπτυχιακά και διδακτορικά χαρτιά. Μεγαλωμένα με χειρότερη τιμωρία που καταδικάσαμε τα παιδιά μας. Να μην τους λείπει τίποτε. Με τα θαυμάσια παιδικά δωμάτια, σκαρφαλωμένα σε κάποιον όροφο πολυκατοικίας. Μοσχοαναθρεμμένες μοναχοκόρες και μοναχογιοί οι περισσότεροι. Με την, καταπώς λένε τα τελευταία χρόνια, «κλασσική Ελληνίδα μαμά», δούλα του και υπηρέτρια.

Παρένθεση. Όχι, δεν είναι αυτή η κλασσική Ελληνίδα μητέρα. Αυτή είναι το κακέκτυπό της. Διαβάζω στην τότε, του 1940, εφ. «Πρωία», μια επιστολή μιας μάνας, χήρας από το Μέγαρα, που μόλις είχε λάβει τον πολεμικό σταυρό ανδρείας του σκοτωμένου γιου της. «Ο Δημητρός μου, ο μοναχογιός μου, ο προστάτης των τριών κοριτσιών μου, έπεσε υπέρ πίστεως και πατρίδος. Χαλάλι της πατρίδας ο Δημητρός μου. Ας ήτανε να πέθαινα κι εγώ πολεμώντας μαζί του. Ζήτω η Ελλάς». (Από τον τόμο «ο τύπος στον αγώνα»). Αυτή είναι Ελληνίδα μάνα και όχι κάποια  «κλασσική» μαμά του σήμερα, που, με το κινητό στο χέρι, ανατρέφει τον αυριανό «ανδρείο» κουκουλοφόρο γιο της.

Έβγαιναν οι λόχοι των… κουκουλοφλώρων από τα απόρθητα και άσυλα ορμητήριά τους στο ΑΠΘ. Και ποιους στόχευαν με τις βόμβες τους; Την αστυνομία. Πώς λέγεται αυτό, χωρίς να τα μπογιατίζουμε με αριστερόμυαλες ανοησίες και ιδεοληψίες; Εμφύλιες διαμάχες. Ποιος τρίβει τα χέρια του; Ο λύκος απέναντι. Ποιος λάκκο σκάβουμε; Τον δικό μας. Ποιος φταίει; Ας γράψει ο καθένας μας την απάντηση. Μόνο να σκεφτούμε πολύ προς τα πού θα στρέψουμε τον δείκτη του χεριού μας.  (Η παράνοια είναι χωρίς όρια. Ενώθηκαν ορδές κουκουλοφόρων με ρομάδες, απειλώντας για αντίποινα. Όταν έπεφτε νεκρό ένα παιδάκι στην αυλή του σχολείου του, στην Αθήνα, από αεροντουφεκιές των ρομάδων, πού ήταν οι κουκουλοφόροι να διαμαρτυρηθούν; Και το έγκλημα παραμένει ανεξιχνίαστο. Τι να πει κανείς;).

Πίσω πάλι στα «μεγάλα χρόνια», στην Ελλάδα που ήξερε να αντιστέκεται, στην τρανή πατρίδα που είχε τα μάτια της στραμμένα στον ουρανό. Ο συγγραφέας Χρ. Ζαλοκώστας στο βιβλίο του «Το περιβόλι των θεών», (σελ. 135), περιγράφει την επίσκεψη του πρωθυπουργού Μεταξά στο στρατιωτικό νοσοκομείο «Ευαγγελισμός» και την στιχομυθία με πληγωμένο στρατιώτη:
«-Πού πληγώθηκες εσύ, παιδί μου;
-Στο Ιβάν!
-Ε, το Ιβάν το τιμωρήσαμε! Έπεσε χθες το βράδυ.
-Ναι, έπεσε κ. Πρόεδρε. Θα μπορούσε όμως να είχε πέσει εδώ και πέντε μέρες. Όταν βρήκαμε την πρώτη αντίσταση, έπρεπε να μας θυσιάσει ο συνταγματάρχης μας. Θα το παίρναμε από τότε».

Ας τιμήσουμε μεθαύριο κατά την επέτειο του ΟΧΙ, κάποιους  «κλασσικούς Έλληνες» που ήξεραν να πουν γιατί, εδώ και εικοσιπέντε αιώνες, ο Αισχύλος, θέλησε να του γράψουν στον τάφο του επιτύμβιο, όχι πως στάθηκε ο ποιητής της «Ορέστειας», αλλά ότι πολέμησε στον Μαραθώνα.

Δημήτρης Νατσιός δάσκαλος-Κιλκίς

1...2,1662,1672,168...3,039Σελίδα 2,167 από 3,039