Αρχική Blog Σελίδα 2155

 ΚΩΣΤΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ-Τα τουρκικά σχέδια και η ελληνική… αφασία: Το 1963, το 1974, το 2021 και η επιβολή τετελεσμένων σε θάλασσα και έδαφος

0

Απόρρητα έγγραφα, μυστικοί σχεδιασμοί της τουρκικής πλευράς, επιβεβαιώνουν τους στρατηγικούς στόχους και επιδιώξεις της κατοχικής Τουρκίας. Έχουν οι Τούρκοι μεγάλα στρατηγικά μυαλά και καταστρώνουν σχέδια, τα οποία και υλοποιούν; Δεν είναι μεγάλα στρατηγικά μυαλά.

Έχουν, όμως, μια πολιτική, που είναι εθνική και προωθείται από όλες τις κυβερνήσεις. Είχαν έκπαλαι ξεκαθαρίσει τη σημασία της Κύπρου για τα συμφέροντά τους και διαμόρφωσαν τα βήματα που θα οδηγούσαν στον στρατηγικό έλεγχο του νησιού.

Κι αυτό πριν από το 1960. Και θεώρησαν την ανακήρυξη της Ανεξαρτησίας ως ένα μεταβατικό στάδιο προς την υλοποίηση των επιδιώξεών τους. Παλαιότερα με τη διχοτόμηση, αργότερα μετά την εισβολή του 1974, η επιδίωξη τέθηκε σε μια άλλη βάση, γιατί στο μεταξύ κατείχαν έδαφος, ενώ παράλληλα δεν υποτίμησαν στη διαμόρφωση της τακτικής τους και την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.

  • Το τουρκικό έγγραφο ημερομηνίας 14.9.1963, το οποίο φέρει την υπογραφή του δρα Φαζίλ Κουτσιούκ, αντιπροέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και του Ραούφ Ντενκτάς Προέδρου της Τουρκικής Κοινοτικής Συνέλευσης, σημείωνε πως «όταν αρχίσει ο αγώνας, η Τουρκική Κοινότης η οποία είναι διασπαρμένη εις όλην την Νήσο, να μαζευθεί εις μιαν ζώνη διά της βίας και να είναι υποχρεωμένη όπως κρατήσει εκείνην την ζώνη. Αυτό θα εξαρτηθεί από το στρατηγικόν σχέδιον το οποίον θα ετοιμάσουν οι ειδικοί…».

Αυτό έγινε με αποσχιστικές ενέργειες και προαγγέλλοντας μέσα από το μυστικό έγγραφο την αυτονόμηση των Τουρκοκυπρίων, τη συγκέντρωση τους σε μία ζώνη αλλά και την εισβολή. Το έγγραφο είχε «περάσει» τότε στα χέρια της ελληνικής πλευράς. Ποιος το μελέτησε και το αξιολόγησε; Ποιες αποτρεπτικές κινήσεις έγιναν; Με πολιτικές του μπαλκονιού και επιδερμικότητες δεν αντιμετωπίζονται στρατηγικές επιδιώξεις της επεκτατικής Τουρκίας.

Εκείνο, λοιπόν, το έγγραφο ήταν εν πολλοίς προάγγελος των όσων ακολούθησαν, τα οποία διευκολύνθηκαν και από τη διαχείριση (ή μη διαχείριση), που έκανε η ελληνική πλευρά. Άλλωστε, στην αρχή ούτε και οι Έλληνες της Κύπρου είχαν πιστέψει στο νέο κράτος. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Ήταν και η άγνοια κινδύνου, που χαρακτήριζε τη Λευκωσία, που γνώριζε τις τουρκικές επιδιώξεις και εκ του αποτελέσματος φαίνεται πως τις υποβάθμιζε. Δεν ήθελε να τις αντιμετωπίσει.

Το 1974 το… κόκκινο χαλί στρώθηκε και η Τουρκία εισέβαλε στην Κύπρο. Ήταν η ευκαιρία που ανέμενε για χρόνια η Άγκυρα. Της την πρόσφερε η χούντα των Αθηνών και οι εδώ άνθρωποί της, η ΕΟΚΑ Β.

Είναι πολύ σημαντικό να αναφερθεί πως μεταξύ του πρώτου γύρου της εισβολής και του δεύτερου, οι λεγόμενες εγγυήτριες δυνάμεις καθόρισαν το τοπίο, στη βάση των τετελεσμένων, που διαμορφώθηκαν επί του εδάφους. Και χωρίς ακόμη να ολοκληρωθούν τα σχέδια του Αττίλα με την προέλαση των κατοχικών δυνάμεων.

Την 30ή Ιουλίου 1974, στη Διάσκεψη της Γενεύης, οι εγγυήτριες δυνάμεις είχαν καταλήξει σε ένα κείμενο όπου μεταξύ άλλων αναφέρει πως «οι υπουργοί εσημείωσαν την ύπαρξιν εν τη πράξει δύο αυτόνομων διοικήσεων εις την Κύπρο, δηλών ότι εκείνη της ελληνοκυπριακής κοινότητος και εκείνη της τουρκοκυπριακής κοινότητος».

Προστίθεται, όμως, ότι «οι υπουργοί συνεφώνησαν να μελετήσουν κατά την προσεχή των συνάντηση τα ανακύπτοντα εκ της υπάρξεως των αυτονόμων διοικήσεων προβλήματα, χωρίς τούτο να προδικάζη τα μέλλοντα να εξαχθούν εκ της καταστάσεως ταύτης συμπεράσματα…»  (Αρχείο Κωνσταντίνου Καραμανλή, Γεγονότα και Κείμενα Όγδοος τόμος, σελ. 44).

  • Μια τέτοια αναφορά, όπως και οι συζητήσεις που έγιναν στη σύσκεψη των Αθηνών, τέλος Νοεμβρίου αρχές Δεκεμβρίου 1974, ενόψει της επιστροφής του Μακαρίου στην Κύπρο, προδίκαζαν τη συνέχεια. Ο Μακάριος τότε είχε αποφύγει να δεσμευθεί ενώπιον του Καραμανλή, ο οποίος κινείτο στο ίδιο μήκος κύματος με τον Κληρίδη.

Είναι πρόδηλο πως εκείνες οι αναφορές στη Γενεύη, όπως και οι μετέπειτα χειρισμοί, εξηγούν τις φόρμουλες για «συστατικά κράτη» και «συνιστώντα κρατίδια», που σήμερα θεωρούνται δεδομένα και μέρος του «διαπραγματευτικού κεκτημένου»!

Οι «εποικοδομητικές ασάφειες», η συστηματική υποβάθμιση των επιδιώξεων της άλλης πλευράς, που είναι απόρροια της αδυναμίας διαμόρφωσης πολιτικής, αποτέλεσμα φοβικού συνδρόμου, διευκολύνει την υλοποίηση των σχεδιασμών του εχθρού.

Όσο οι εξελίξεις τυγχάνουν μοιρολατρικής αντιμετώπισης, η πορεία είναι προδικασμένη. Και βαθμηδόν η κατοχική Τουρκία θα ολοκληρώνει τα σχέδια της για τον πλήρη έλεγχο του νησιού. Η κατοχική δύναμη επιβάλλει τετελεσμένα σε θάλασσα και έδαφος και επιδιώκει να καταστήσει την Κυπριακή Δημοκρατία σε προτεκτοράτο της.

Σε αυτούς τους επεκτατικούς σχεδιασμούς, που είναι διαχρονικοί, πρέπει να διαμορφωθούν αποτρεπτικές πολιτικές. Πολιτικές, που θα προσφέρουν διεξόδους για απαλλαγή της κατοχής, για απελευθέρωση. Καιρός είναι να κοιτάξει η ελληνική πλευρά πέραν από τη «σιγουριά» της διαχείρισης των τετελεσμένων της εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής.

File photo: Από την υπογραφή της Συνθήκης της Ζυρίχης με την οποία ιδρύθηκε η Κυπριακή Δημοκρατία Φωτογραφία μέσω ΚΥΠΕ

https://hellasjournal.com/2021/11/ta-tourkika-schedia-ke-i-elliniki-afasia-to-1963-to-1974-to-2021-ke-i-epivoli-tetelesmenon-se-thalassa-ke-edafos/

Γιώργος Μουρουζίδης: Ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα που ξεχάστηκε στο Νευροκόπι

0
του Γιώργου Μουρουζίδη*
Ο Δήμος Νευροκοπίου είχε αναλάβει τον Ιανουάριο του 2020 την πρωτοβουλία, στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Προγράμματος « Ευρώπη για τους Πολίτες, 2014¬ – 2020 », να δημιουργήσει ένα δίκτυο πόλεων, με την συμμετοχή:
– Όλων των Δήμων των βόρειων συνόρων της χώρας, από την Αδριατική μέχρι τον Έβρο ποταμό (Ορεστιάδας, Διδυμοτείχου, Σουφλίου, Αρριανών, Κομοτηνής, Ιάσμου, Μύκης, Ξάνθης, Παρανεστίου, Δράμας, Σιντικής, Κιλκίς, Παιονίας, Αλμωπίας, Φλώρινας, Πρεσπών, Καστοριάς,Νεστορίου, Κόνιτσας, Παγωνίου, Φιλιατών), και
– Όλων των όμορων Δήμων της άλλης πλευράς των συνόρων, δηλαδή της Αλβανίας, των Σκοπίων και της Βουλγαρίας.
Το προτεινόμενο πρόγραμμα περιελάμβανε :
Τη διεξαγωγή ενός διήμερου Forum, όπου επιγραμματικά θα διεξάγονταν :
– Συζητήσεις και ανταλλαγή απόψεων, για θέματα πολιτισμού, οικονομίας και των ευκαιριών που μπορεί να προκύψουν από τη συνεργασία των Δήμων του προτεινόμενου Δικτύου, μέσα από τις αρχές συνεργασίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
– Ενημερωτικές διαλέξεις από γνωστές πνευματικές και πολιτικές προσωπικότητες, για την ίδρυση, την εξέλιξη και τη συμβολή της Ενωμένης Ευρώπης στην πρόοδο και στην ειρήνη.
Επιπλέον στις προθέσεις του Δήμου Νευροκοπίου ήταν, να τεθούν στο τραπέζι της συνάντησης και ζητήματα ανάπτυξης και περιφερειακών ανισοτήτων.
Το κόστος του προγράμματος, το οποίο εκτιμήθηκε με τους πλέον συντηρητικούς υπολογισμούς, ανήλθε στις 65.000 ευρώ και θα ήταν χρηματοδοτούμενο κατά 75% από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σε παράλληλο πρόγραμμα συμπεριλαμβανόταν πρόταση για την ανέγερση μνημείου ευρωπαϊκού πολιτισμού, ώστε να αναδειχθεί περαιτέρω η ιστορική αξία και η εμβληματικότητα του τόπου. Το κόστος του μνημείου εκτιμήθηκε στις 45.000 Ευρώ και θα ήταν και αυτό χρηματοδοτούμενο κατά 75% από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η πρωτοβουλία του Δήμου με τις προαναφερόμενες προτάσεις, είχε εγκριθεί από το Υπουργείο Εσωτερικών, ανοίγοντας τον δρόμο να βρεθεί το Νευροκόπι στο επίκεντρο της δημοσιότητας, δεδομένου ότι το πρόγραμμα ενσωμάτωνε θέματα, οικονομίας, πολιτισμού και συνεργασίας, με εθνικό αλλά και ευρωπαϊκό ενδιαφέρον.
Δυστυχώς τα παραπάνω προγράμματα δεν υλοποιήθηκαν ποτέ, με ευθύνη του Δήμου.
Προσωπικά και χρόνο αφιέρωσα για την υποβολή της πρότασης και την έγκριση της, αλλά και είχα δεσμευτεί για την επιτυχή διεξαγωγή του forum.
Πότε άλλοτε θα δοθεί η ευκαιρία σε αυτόν τον ακριτικό τόπο, να υλοποιήσει ένα τόσο μεγαλόπνοο πρόγραμμα, με τόσο σημαντικά οφέλη και με ελάχιστο κόστος ;
Τέλος ως ιδέα, εάν η ελληνική περιφέρεια θέλει να ανατρέψει τον συγκεντρωτισμό θα πρέπει να ενεργήσει στην κατεύθυνση των περιφερειακών συνεργασιών.
*Ο Γιώργος Μουρουζίδης είναι Ανώτατος Στρατιωτικός ε.α.

Η Συμφωνία των Πρεσπών καταρρέει…

5

Θανάσης Κ.  

Η εκλογική συντριβή του Ζάεφ στις περιφερειακές εκλογές των Σκοπίων και η παραίτησή του – και από την πρωθυπουργία και από την αρχηγία του Κόμματός του – ήλθε σαν “σεισμός”. Αλλά μόνο για τις ανυποψίαστους…

Το πρώτο πράγμα που έκαναν οι νεοεκλεγέντες δημοτικοί σύμβουλοι ανά την επικράτεια των Σκοπών είναι να δηλώσουν την πίστη τους στη “Δημοκρατία της Μακεδονίας“ κι όχι στην “Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας” – όπως είναι, υποτίθεται το όνομα της χώρας μετά την Συμφωνία των Πρεσπών.

Κι όπως προκύπτει, τυπικά τουλάχιστον, είχαν δίκιο! Διότι βάσει του Συντάγματός τους οφείλουν πίστη στο Σύνταγμα της χώρας. Και σε ό,τι αφορά το όνομα της χώρας, το Σύνταγμα δεν έχει αλλάξει. Το όνομα που αναγράφεται σαφώς παραμένει: “Δημοκρατία της Μακεδονίας”! Και δεν έχει αλλάξει, διότι δεν μπόρεσε να βρεθεί η “πλειοψηφία των δύο τρίτων” στη Βουλή…

Άρα η Συμφωνία των Πρεσπών – που δεν προέβλεπε όνομα erga omnes (για όλες τις χρήσεις, εσωτερικά και εξωτερικά)  – είναι στον αέρα. Κάτι παραπάνω: δεν εφαρμόστηκε ποτέ από την άλλη πλευρά…

Για την ακρίβεια, προβλεπόταν οκταετής περίοδος για την πλήρη εφαρμογή της εσωτερικά, αλλά μετά την πάροδο δυόμιση ετών, αυτό δεν φαίνεται πια πιθανό, αφού όσοι την υπέγραψαν στα Σκόπια καταποντίστηκαν εκλογικά και οι αντίπαλοί τους δεν την αποδέχονται…

Πράγμα που λέει πολλά για τη…“διορατικότητα” όσων των υπέγραψαν από την Ελληνική πλευρά: Αναγνώρισαν εκ μέρους της Ελλάδας “μακεδονικό” όνομα για το κράτος αυτό και “μακεδονικό έθνος” και “μακεδονική γλώσσα” και “μακεδονική ταυτότητα”, και τι πήραν ως “αντάλλαγμα”; Μια συμφωνία που δεν αντέχει στην πρώτη εναλλαγή κυβέρνησης στα Σκόπια και ήδη καταρρέει…

* Μας έλεγαν ότι το έκαναν για να κλείσουν το μέτωπο προς Βορά, ώστε να μπορέσει η Ελλάδα να “αντιμετωπίσει” τον επόμενο κίνδυνο – από Ανατολάς: την Τουρκία!

Κι όταν λίγο αργότερα εμφανίστηκε ο κίνδυνος από Ανατολάς τι μας πρότειναν, οι ίδιοι; Να υποχωρήσουμε πλήρως και στις απαιτήσεις του τουρκικού αναθεωρητισμού (της “γαλάζιας Πατρίδας”), όπως ακριβώς υποχωρήσαμε πλήρως στις απαιτήσεις του Σκοπιανού αλυτρωτισμού.

Αλλά,”κλείνεις μέτωπα” απέναντι σε κάποιους αντίπαλους, όταν σκοπεύεις να αντισταθείς σε κάποιους άλλους. Αν επρόκειτο να συνθηκολογήσουμε με τη “δυνατότερη Τουρκία”, δεν υπήρχε λόγος να έχουμε ήδη υποχωρήσει προηγουμένως και προς τα “αδύναμα” Σκόπια…

* Μας έλεγαν ότι δημιουργούμε “πολιτικό-διπλωματικό κεφάλαιο” διεθνώς, για να βρούμε ευκολότερα “συμμάχους” στην διαμάχη μας με την Τουρκία…

Μ’ άλλα λόγια, έναντι των Σκοπίων να κάνουμε το χατίρι σε κάποιους ισχυρούς εταίρους μας – π.χ. τη Γερμανία που πίεζε ιδιαίτερα – ώστε να τους έχουμε δίπλα μας όταν θα ξεσπάσει η διαμάχη με την Τουρκία.

\ Έτσι μας έλεγαν. Και το έκαναν…

Κι όταν λίγο αργότερα χρειαστήκαμε τη Γερμανία έναντι της Τουρκίας – τη Γερμανία που τόσο την είχαμε “ευχαριστήσει” υπογράφοντας τη Συμφωνία των Πρεσπών – διαπιστώσαμε ότι η Γερμανία δεν μας συμπαραστεκόταν. Ουσιαστικά στήριζε την Τουρκία. Για την ακρίβεια, έπαιρνε “ίσες αποστάσεις”, ανάμεσα στην Ελλάδα (χώρα- μέλος της ΕΕ) και την Τουρκία (χώρα που δεν ανήκει στην ΕΕ και που τελευταία “πουλά” και το ΝΑΤΟ – στο οποίο τυπικά ανήκει). 

Ενώ στο μεταξύ η χώρα που πραγματικά μας στάθηκε από την ΕΕ, η Γαλλία, δεν είχε καμία πρεμούρα να βάλει τα Σκόπια στην ΕΕ!

Οι Γάλλοι έδειξαν στην αρχή διάθεση να βάλουν βέτο στην ευρωπαϊκή ένταξη των Σκοπίων, αλλά τελικά άφησαν αυτό το ρόλο στη Βουλγαρία!

Δηλαδή ευχαριστήσαμε αυτούς που δεν μας στάθηκαν όταν τους χρειαστήκαμε. Ενώ αυτοί που τελικά μας στάθηκαν – οι Γάλλοι – δεν ενθουσιάστηκαν με την προοπτική ένταξης των Σκοπίων στην Ευρώπη. Ευχαριστήσαμε με μεγάλο εσωτερικό κόστος του “επιτήδειους ουδέτερους”, ενώ τους αληθινούς συμμάχους μας μάλλον τους δυσαρεστήσαμε…

Με τρείς λέξεις: Τα κάναμε μαντάρα! (Σ’ αυτό, τουλάχιστον…)

* Μας έλεγαν ότι με την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, θα αυξηθεί το ελληνικό “ειδικό βάρος” στα Βαλκάνια και θα περιοριστεί η “διείσδυση της Τουρκίας”…

Και συνέβη το ακριβώς αντίθετο: Στα εικοσιπέντε περίπου χρόνια που προηγήθηκαν και που η Ελλάδα ΔΕΝ αναγνώριζε τα Σκόπια ως “Μακεδονία”, η θέση της Ελλάδας στην οικονομία των Σκοπίων ήταν “δεσπόζουσα”. Όπως και στα υπόλοιπα Βαλκάνια…

(Κι όταν άρχισε να μειώνεται, αυτό συνέβη λόγω της οικονομικής κρίσης μέσα στην Ελλάδα, όχι γιατί δεν… αναγνωρίζαμε το Σκοπιανό αλυτρωτισμό.)

Κι από τη στιγμή που η Ελλάδα υπέγραψε τη Συμφωνία των Πρεσπών, η τουρκική επιρροή γιγαντώθηκε στα Σκόπια…

Γιατί; Διότι απλούστατα, την Ελλάδα τη θεωρούν πλέον “δεδομένη”, αφού με τις Πρέσπες δεσμεύτηκε ότι θα στηρίζει οπωσδήποτε την ευρωπαϊκή ένταξη των Σκοπίων.

Την μεγάλη επιρροή στα Σκόπια την είχαμε όταν δεν αναγνωρίζαμε το ψευτομακεδονικό αλυτρωτισμό τους! Με το που τον αναγνωρίσαμε, οι μεν Σκοπιανοί μας θεωρούν “δεδομένους” κι όλοι οι υπόλοιποι απλώς…irrelevant. (Σ’ αυτό, τουλάχιστον).

* Μας έλεγαν ότι με την ένταξη των Σκοπίων στη ΝΑΤΟ θα “σταθεροποιήσουμε” τα Βαλκάνια!

Αλλά κανείς δεν μας είπε ποιός θα σταθεροποιήσει το… ΝΑΤΟ! Που ήδη από τότε παρέπαιε…

Όταν υπογράφαμε την Συμφωνία των Πρεσπών, ο Πρόεδρος της Γαλλίας (που ανήκει στην Ατλαντική Συμμαχία) είχε αποκαλέσει το ΝΑΤΟ… “κλινικά νεκρό”! 

Το κλινικά νεκρό ΝΑΤΟ θα “σταθεροποιούσε”, λέει, τα Βαλκάνια!

Τότε, λέει, έφταιγε ο “κακός Τράμπ”, που είχε τσακωθεί με όλους τους Ευρωπαίους. Κι ύστερα έφυγε ο “αναθεματισμένος” Τράμπ κι ήλθε ο “άριστος” Μπάίντεν, ο οποίος δεν τσακώνεται πια με τους Ευρωπαίους. Απλώς… εγκατέλειψε την Ευρώπη! Και αναδιατάσσει τις αμερικανοβρετανικές δυνάμεις εναντίον της Κίνας. Κι αναθέτει την “εργολαβία” της Ευρωπαϊκής Ασφάλειας, δηλαδή κυρίως της Ασφάλειας της Μεσογείου για τη Δύση, στην Γαλλία του Μακρόν. 

Η οποία δεν πολύ-ενδιαφέρεται για τα Σκόπια, τα οποία δεν τα θέλει και στην ΕΕ…

Και κατά τα άλλα, η ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ θα “σταθεροποιούσε” τα Βαλκάνια, μας έλεγαν. Τέτοια γεωπολιτική… “διορατικότητα”! Και ασυναρτησία…

* Κι ακόμα, η μεγάλη “αναδιάταξη δυνάμεων” των ΗΠΑ στον Ειρηνικό (και τον Ινδικό) με βασικό “αντίπαλο” αυτή τη φορά την Κίνα, απαιτεί υποχρεωτικά να τα βρουν οι Αμερικανοί με τους Ρώσους. Γιατί αλλιώς στέλνουν τη Ρωσία, κατευθείαν, στην “αγκαλιά” της Κίνας. Πράγμα ολέθριο…

Αλλά για να τα βρουν οι Ρώσοι με τους Αμερικανούς θα ζητήσουν “ανταλλάγματα”. Από τα λιγότερα οδυνηρά για τους Αμερικανούς “ανταλλάγματα” που θα ζητήσουν οι Ρώσοι, είναι στα Βαλκάνια. Ιδιαίτερα υπέρ της Σερβίας στο Κόσσοβο.   

Πράγμα που αποσταθεροποιεί ευθέως και τα γειτονικά Σκόπια!

Στο μεταξύ, ήδη έχει αρχίσει να κυκλοφορεί η φήμη (που αρχικά συνδέθηκε με non paper του Σλοβένου Πρωθυπουργού, που επισήμως “διαψεύστηκε” στη συνέχεια, αλλά ανεπισήμως παραμένει), ότι επίκειται αλλαγή συνόρων στα Βαλκάνια – ιδιαίτερα με διάσπαση της Βοσνίας Ερζεγοβίνης, και αλλαγή συνόρων σε “άλλες περιπτώσεις” των δυτικών Βαλκανίων. 

Ανεξαρτήτως των επισήμων “¨διαψεύσεων” για το non-paper, όλοι γνωρίζουν ότι το θέμα υπάρχει. Η Βοσνία-Ερζεγοβίνη είναι ουσιαστικά… δύο χώρες σε συσκευασία μίας! Όλοι γνωρίζουν ότι το Κόσσοβο όπως είναι δεν μπορεί να μπει στην ΕΕ (μεταξύ άλλων βάζει βέτο η Ισπανία – κι όχι μόνο). Όλοι γνωρίζουν πως αν ανοίξουν τα σύνορα Αλβανίας-Κοσσόβου, το βορειοανατολικό τμήμα όπου κατοικούν Σέρβοι θα αποσχιστεί με την στήριξη της Σερβίας (και την υποστήριξη της Ρωσίας). Όλοι γνωρίζουν πως αν de facto ενωθεί η Αλβανία με το Κόσσοβο (με “κατάργηση” των μεταξύ τους συνόρων), μετά θα ακολουθήσει το ίδιο ανάμεσα στους Αλβανούς των Σκοπίων – και προς το Κόσσοβο, αλλά και προς την Αλβανία. Όλοι γνωρίζουν ότι σε μια τέτοια περίπτωση οι Σλαβόφωνοι των Σκοπίων θα κάνουν τα ίδια με τη γειτονική Βουλγαρία. Τώρα με την οξεία πολιτική κρίση μέσα στα Σκόπια, όλα αυτά απλώς διευκολύνονται και επισπεύδονται…

Και τα “ανταλλάγματα” που ζητάει η Ρωσία από την πλευρά της, για να μη ταυτιστεί με την Κίνα, επιβάλλουν στους Αμερικανούς να μην “εναντιωθούν” σε όλα αυτά. Μη ξεχνάμε ότι οι Ρώσοι στηρίζουν τη Σερβία και είχαν εναντιωθεί και στη ένταξη των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ…

Γενικά όσοι περίμεναν από το… “κλινικά νεκρό” ΝΑΤΟ να σώσει τα διαλυμένα Δυτικά Βαλκάνια, ήταν μακριά νυχτωμένοι!

* Και μετά απ’ όλα αυτά, κάποιοι μας λένε σήμερα, ότι ο λόγος που καταποντίστηκε ο Ζάεφ στις περιφερειακές εκλογές της χώρας του, είναι γιατί η Ελλάδα, λέει, δεν έχει υπογράψει…τα τρία μνημόνια συνεργασίας με τα Σκόπια!

Τίποτε δεν έχουν καταλάβει. Ακόμα μια φορά…

Τα τρία αυτά μνημόνια από γεωπολιτική άποψη είναι εντελώς ασήμαντα. Αλλά το γεγονός ότι η Ελλάδα δεν τα υπέγραψε, σε συνθήκες που έτσι κι αλλιώς η Συμφωνία των Πρεσπών καταρρέει, απλώς υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα ΔΕΝ είναι “δεδομένη”. Πράγμα που αρχίζει κάπως να διορθώνει τα ολέθρια σφάλματα που έκανε προηγουμένως. 

Χώρια που έτσι κι αλλιώς τα Σκόπια σε πολλά σημεία δεν είχαν τηρήσει ούτε καν όσα είχαν υπογράψει στις Πρέσπες – οπότε η μη υπογραφή συμπληρωματικών μνημονίων συνεργασίας είναι απολύτως φυσιολογική…

[Τελικά με τα μνημόνια αυτά “άγιο είχαμε” που δεν τα ψηφίσαμε! Αν και ο “άγιος” αυτός έχει ονοματεπώνυμο. Είναι ο άγιος… Αντώνιος!]

* Μας έλεγαν ακόμα ότι… “συμφέρει την Ελλάδα” η ύπαρξη των Σκοπίων στην περιοχή αυτή! Και γιατί, τάχα, μας συμφέρει να υπάρχει ένα θνησιγενές κράτος, που επιδεικνύει αλυτρωτισμό προς την Ελλάδα (αλλά και προς τη Βουλγαρία), που καταπιέζει τις δικές του εθνότητες και υποκινεί γειτονικές “μειονότητες”, που έχει αντιθέσεις με όλους τους γείτονές του, που διεκδικεί τη “Μακεδονία του Αιγαίου” από μας, διεκδικεί τη “Μακεδονία του Πιρίν” από την Βουλγαρία, που δεν δέχεται τη βουλγαρική ταυτότητα της γλώσσας του και παριστάνει ότι είναι “έθνος Μακεδόνων”, ενώ έχει ήδη παραδεχθεί ότι έχει πολλαπλές εθνότητες στο εσωτερικό του;

Είναι αυτό “σταθεροποιητικός παράγοντας” για τα Βαλκάνια; 

Ή μήπως είναι μόνιμη “ωρολογιακή βόμβα” στην περιοχή;

* Η Συμφωνία των Πρεσπών ήδη καταρρέει. Κι όσοι την επέβαλαν, δηλαδή η Γερμανία κι ένα τμήμα του Ευρω-Ατλαντικού κατεστημένου έχουν αποδυναμωθεί όσο ποτέ στο παρελθόν. Η Μέρκελ έφυγε. Και κάποιοι άλλοι στο “κλινικό νεκρό” ΝΑΤΟ, αυτοί που δυσφόρησαν με την Ελληνογαλλική Συμφωνία Αμυντικής Συνδρομής, έχουν άλλα πράγματα να ανησυχούν. Τα Σκόπια πια είναι το τελευταίο…

Η αποσύνδεση της Ελλάδας από μια Συμφωνία που έτσι κι αλλιώς δεν τηρείται από την άλλη πλευρά είναι μια σύνθετη και λεπτή διπλωματική άσκηση – αλλά δεν είναι δύσκολη πλέον…

Όσοι υπολογίζουν στην Ελλάδα για την Ασφάλεια της Ανατολικής Μεσογείου, δεν πρόκειται να “στενοχωρηθούν” για τη Συμφωνία των Πρεσπών και την κατάρρευσή της. Κι όσοι βάζουν την Ελλάδα απέναντι, έτσι κι αλλιώς, είτε εγκαταλείψουμε τις Πρέσπες είτε όχι, πάλι απέναντι θα μας έχουν.

Εμείς απλώς θα βρούμε την ευκαιρία να γίνουμε ξανά “υπολογίσιμοι” στα Βαλκάνια, όπου ως τώρα μας θεωρούσαν “δεδομένους”, να συνεργαστούμε πιο στενά με τη Βουλγαρία (που ως τώρα σήκωνε μόνη της το βέτο την ένταξη των Σκοπίων στην ΕΕ) και το σπουδαιότερο: να ενώσουμε ξανά τον Ελληνικό λαό, που η Συμφωνία των Πρεσπών τον δίχασε, τον πόλωσε, τον προσέλαβε και τον ντρόπιασε.

Φανταστείτε: Οι εμπνευστές της Συμφωνίας των Πρεσπών κατάφεραν ταυτόχρονα να διχάσουν τον μεγαλύτερο λαό της περιοχής (τους Έλληνες), να προκαλέσουν την έντονη αντίδραση της δεύτερης μεγαλύτερης χώρας της περιοχής (της Βουλγαρίας), να ενθαρρύνουν περαιτέρω τους τυχοδιωκτισμούς της Αλβανίας και τελικά να προκαλέσουν ανασφάλεια και εσωτερική πόλωση στο εξαιρετικά ετερογενές πληθυσμιακό-εθνοτικό “κράμα” των Σκοπίων. 

Παγκόσμιο αρνητικό ρεκόρ, βλακώδους και μυωπικής διπλωματίας.

Αληθινό “Χρυσό Βατόμουρο” διπλωματίας..

ΥΓ.1 Σε όσους προβάλλουν το “φοβερό” επιχείρημα ότι μια Διεθνής Συμφωνία αφότου υπογράφεται ΔΕΝ μπορεί να αλλάξει έχουμε να επισημάνουμε το εξής:

Πρώτον, οι Διεθνείς Συμφωνίες αλλάζουν! Άλλοτε ανατρέπονται “εν τοις πράγμασι”, άλλοτε αντικαθίστανται από άλλες, άλλοτε απλώς ατονούν. Αυτός είναι ο κανόνας – με ελάχιστες εξαιρέσεις μάλιστα. Οι Διεθνείς Συμφωνίες αλλάζουν ιδιαίτερα σε εποχές μεγάλων ανακατατάξεων. Όπως αυτή που ζούμε σήμερα παγκοσμίως…

Δεύτερον, οι μεγάλοι ηγέτες συχνά αναδεικνύονται ως “μεγάλοι” ακριβώς γιατί αμφισβήτησαν Διεθνείς Συμφωνίες ή τις κατέκριναν και επιβεβαιώθηκαν. Παράδειγμα ο Κεμάλ (αμφισβήτησε ευθέως τη Συνθήκη των Σεβρών του 1919) και επίσης ο Ουίνστων Τσόρτσιλ (κατέκρινε την Συμφωνία του Μονάχου του 1938 και επιβεβαιώθηκε δραματικά λίγο αργότερα). Παραδείγματα “αθέτησης” Συμφωνιών και από την πλευρά της Ελλάδας υπάρχουν αρκετά. Μεταξύ άλλων, από τον Ελευθέριο Βενιζέλο και από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή ακόμα. Ειδικά στις περιπτώσεις αυτών των δύο ηγετών, η χώρα κέρδισε! Στην περίπτωση του Ε. Βενιζέλου, χρειάστηκε να μεσολαβήσει και διχασμός, για να παραβιάσει η Ελλάδα την “ουδετερότητα” που είχε συμφωνήσει προηγουμένως…

Τρίτον, ακόμα και χωρίς μεγάλες διεθνείς αναστατώσεις, το Δίκαιο των Συνθηκών προβλέπει τη δυνατότητα κατάργησης μιας Διεθνούς Συνθήκης πιο “ομαλά”. Σε αρκετές περιπτώσεις μάλιστα. Μια εκ των οποίων είναι η μη εφαρμογή της από τη μία πλευρά. Άλλη περίπτωση “νόμιμης κατάργησης” Συνθήκης είναι αν αποδειχθεί ότι ψηφίστηκε με εξαγορά βουλευτών, διαφθορά κλπ. 

Διαλέξτε…

ΥΓ.2 Αν το καλοσκεφτείτε, τα Σκόπια είναι ένα τεχνητό μόρφωμα που δύο τουλάχιστον από τους γείτονές του (Αλβανία και Βουλγαρία) θέλουν να το διαμελίσουν, πράγμα που θα συμβεί, έτσι κι αλλιώς, αφού και οι ίδιοι οι πληθυσμοί του “αλληθωρίζουν” είτε προς την μια είτε προς την άλλη κατεύθυνση. 

` Κι εμείς τους “χαρίσαμε” το όνομα της Μακεδονίας, την ώρα που εκείνοι εποφθαλμιούν ολόκληρη την Ελληνική Μακεδονία! 

Η Συμφωνία των Πρεσπών υπήρξε η χειρότερη ανοησία της Ελληνικής Εξωτερικής Πολιτικής. 

Ευτυχώς, το λάθος διορθώνεται. 

Αλλά το “Χρυσό Βατόμουρο” της διπλωματίας το κερδίζει επαξίως…

ΥΓ.3 “Χρυσό Βατόμουρο” είναι η “διάκριση” που δίνεται για τη χειρότερη ταινία της χρονιάς! Είναι, ας πούμε, το αντι-Οσκαρ. Για τη διπλωματία δεν δίνεται ακόμα τέτοιο “βραβείο”. Στην περίπτωση των Συμφωνίας των Πρεσπών μπορεί πλέον να θεσμοθετηθεί. Και θα το κερδίσουμε, αποσπώντας το βραβείο της χειρότερης – της πιο μυωπικής και πιο αυτό-υπονομευτικής –  Συμφωνίας όλων των εποχών. 

dailypost.gr

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στις “Ανχνεύσεις” δημοσιεύουμε άρθρα που εκφράζουν όλες τις απόψεις. Αυτό δεν σημαίνει πως συμφωνούμε με όλα.

 

Έλλειψη εξειδικευμένου προσωπικού και μετανάστευση

0

Στη Γερμανία παρατηρείται το εξής παράδοξο: Ενώ λείπουν εξειδικευμένα χέρια οι επιχειρηματίες διστάζουν να τα αναζητήσουν στο εξωτερικό. Μεγαλύτερο εμπόδιο η γλώσσα.

Σχεδόν 34 εκ. άνθρωποι βρίσκονται σε καθεστώς τακτικής απασχόλησης στη Γερμανία. Πρόκειται αναμφίβολα για ρεκόρ. Ταυτόχρονα όμως ο αριθμός των κενών θέσεων εργασίας εξακολουθεί να αυξάνεται. Οι εργαζόμενοι από χρονιές μεγάλης γεννητικότητας οδεύουν στη σύνταξη και λόγω της υπογεννητικότητας μειώνεται ο αριθμός των δυνητικών εργαζόμενων στις τυπικές ηλικίες απασχόλησης. Όλο και περισσότεροι επιχειρηματίες διαμαρτύρονται για έλλειψη ειδικευμένου εργατικού δυναμικού. Για τη γερμανική οικονομία έχει καταστεί ένας από τους μεγαλύτερους επιχειρηματικούς κινδύνους. Πρόσφατη  σφυγμομέτρηση του Ινστιτούτου Δημοσκοπήσεων Civey για λογαριασμό του Ιδρύματος Bertelsmann δείχνει το ρυθμό επιδείνωσης της κατάστασης. Από το σύνολο των 7500 εταιρειών, που συμμετείχαν στην έρευνα, το 66% ανέφερε ότι δεν βρίσκει αρκετούς εργαζόμενους. Πέρυσι το 55% των ερωτηθέντων υπολόγιζε ότι φέτος θα αντιμετώπιζε δυσκολίες.

Η γλώσσα, το μεγαλύτερο εμπόδιο

Ο Ομάρ Καμπίρ Αλιπούρ είναι από το ΑφγανιστάνΟ Ομάρ Καμπίρ Αλιπούρ είναι από το Αφγανιστάν

Η κατάσταση διαφέρει αναλόγως του τομέα, της περιοχής, της επαγγελματικής εικόνας και των προσόντων. Όταν ρωτά κανείς τους εργοδότες που πάσχουν από έλλειψη ειδικευμένου εργατικού, ποιον έχουν απόλυτη ανάγκη, δύο στους τρεις απαντούν ότι χρειάζονται άμεσα άτομα με πλήρη επαγγελματική κατάρτιση. Για τους έχοντες ακαδημαϊκή μόρφωση είναι μία στις 4 εταιρείες. Όσον αφορά τους κλάδους της οικονομίας, ιδιαίτερα μεγάλη έλλειψη σε ειδικευμένο προσωπικό καταγράφεται στον τομέα περίθαλψης και υγείας γενικότερα. «Γεγονός είναι ότι η Γερμανία έχει στερέψει από χέρια εργασίας» προειδοποιούσε τον Αύγουστο ο πρόεδρος του ΔΣ του Ομοσπονδιακού Οργανισμού Απασχόλησης Ντέτλεφ Σέελε. «Και μάλιστα παντού, από νοσηλευτές και τεχνικούς κλιματισμού μέχρι ακαδημαϊκούς και στελέχη τεχνικοοικονομικής υποστήριξης. Περίπου 400.000 μετανάστες θα χρειαστούν ετησίως για να καλύψουν κενά στην αγορά εργασίας».

Στην πράξη ωστόσο, η αναζήτηση εργατικού δυναμικού από το εξωτερικό παίζει δευτερεύοντα ρόλο. Μόνο το 16% των ερωτηθέντων για τους σκοπούς της έρευνας δήλωσε ότι ψάχνει στο εξωτερικό για να προσφέρει εργασία. Οι περισσότεροι προσπαθούν να προσελκύσουν εγχώριους εργαζόμενους μέσω ιδιαίτερα ελκυστικών προσφορών. Από την 1η Μαρτίου ισχύει στη Γερμανία νόμος, που διευκολύνει την είσοδο στη χώρα ειδικευμένων επαγγελματιών από τρίτες χώρες. Παρόλα αυτά πολλές εταιρείες διστάζουν να στρατολογήσουν ξένους εργαζόμενους. Οι λόγοι είναι πολυσχιδείς.Ως πρώτο λόγο αναφέρουν την ανησυχία τους για το επίπεδο κατανόησης της γλώσσας και τη δυσκολία αξιολόγησης των προσόντων των υποψηφίων. Ομοίως σε ορισμένους τομείς οι απαντήσεις των εταιρειών, που έχουν προσλάβει αλλοδαπούς, είναι εντελώς διαφορετικές. Από αυτό φαίνεται ότι ορισμένες από τις επιφυλάξεις έχουν βάση, για παράδειγμα σε ό,τι αφορά την προφορική επικοινωνία. Αντίθετα, τα γραφειοκρατικά εμπόδια αποδεικνύονται στην πράξη λιγότερο σημαντικά από ό,τι αρχικά εμφανίστηκαν.

Φραγμοί, και πώς θα γίνουν μικρότεροι

Υπηρεσία Μετανάστευσης του Βερολίνου. Πολύπλοκη η διαδικασία απόκτησης άδειας παραμονήςΥπηρεσία Μετανάστευσης του Βερολίνου. Πολύπλοκη η διαδικασία απόκτησης άδειας παραμονής

Το Ίδρυμα Bertelsmann εικάζει ότι οι προσπάθειες της πολιτικής για τη διευκόλυνση της εισόδου επαγγελματιών από το εξωτερικό έχει αποφέρει καρπούς. Για παράδειγμα, επιταχύνοντας τη διαδικασία απόκτησης δεξιοτήτων, ενισχύοντας την εκμάθηση της γλώσσας και προσφέροντας καλύτερες πληροφορίες σε σχέση με την αναγνώριση επαγγελματικών προσόντων που αποκτήθηκαν στο εξωτερικό. Ωστόσο, «οι φραγμοί στην προσέλκυση ξένων ειδικευμένων χεριών εργασίας εξακολουθούν να υφίστανται παρά την σημαντική πρόοδο» προειδοποιεί ο Ματίας Μάιερ, ειδικός σε θέματα μετανάστευσης του Ιδρύματος Bertelsmann.

Στην έρευνα το 67% των ερωτηθέντων αναμένει ότι του χρόνου θα διαθέτει λιγότερο εξειδικευμένο εργατικό προσωπικό από όσο χρειάζεται. «Οι ελλείψεις θα γίνουν πιο αισθητές χωρίς να είναι ορατό κάποιο τέλος. Εμείς ως κοινωνία χρειαζόμαστε βιώσιμες λύσεις για την αντιμετώπιση της δημογραφικής αλλαγής και του κοινωνικού και οικολογικού μετασχηματισμού» τονίζει ο Μάιερ. Όπως τονίζει, είναι αποφασιστικής σημασίας να εφαρμοστεί ο νόμος περί μετανάστευσης εργατικού δυναμικού με τρόπο συνεπή. Αυτό περιλαμβάνει διευκόλυνση της αναγνώρισης των προσόντων που αποκτήθηκαν στο εξωτερικό από τους εμπειρογνώμονες της μετανάστευσης.

Ζαμπίνε Κίνκαρτς

Επιμέλεια: Ειρήνη Αναστασοπούλου

DW

Henry Kissinger’s Last Crusade: Stopping Dangerous AI

1

At the age of 98, former Secretary of State Henry Kissinger has a whole new area of interest: artificial intelligence. He became intrigued after being persuaded by Eric Schmidt, who was then the executive chairman of Google, to attend a lecture on the topic while at the Bilderberg conference in 2016. The two have teamed up with the dean of the MIT Schwarzman College of Computing, Daniel Huttenlocher, to write a bracing new book, The Age of AI, about the implications of the rapid rise and deployment of artificial intelligence, which they say “augurs a revolution in human affairs.” The book argues that artificial intelligence processes have become so powerful, so seamlessly enmeshed in human affairs, and so unpredictable, that without some forethought and management, the kind of “epoch-making transformations” that they will deliver may send human history in a dangerous direction.WASHINGTON, DC - NOVEMBER 05: Former U.S. Secretary of State Henry Kissinger speaks during a National Security Commission on Artificial Intelligence (NSCAI) conference November 5, 2019 in Washington, DC.© Alex Wong/Getty Images WASHINGTON, DC – NOVEMBER 05: Former U.S. Secretary of State Henry Kissinger speaks during a National Security Commission on Artificial Intelligence (NSCAI) conference November 5, 2019 in Washington, DC.The Kissinger and Schmidt sat down with TIME to talk about the future they envision.

Dr. Kissinger, you’re an elder statesman. Why did you think AI was an important enough subject for you?

Kissinger: When I was an undergraduate, I wrote my undergraduate thesis of 300 pages—which was banned after that ever to be permitted—called “The Meaning of History.” The subject of the meaning of history and where we go has occupied my life. The technological miracle doesn’t fascinate me so much; what fascinates me is that we are moving into a new period of human consciousness which we don’t yet fully understand. When we say a new period of human consciousness, we mean that the perception of the world will be different, at least as different as between the age of enlightenment and the medieval period, when the Western world moved from a religious perception of the world to a perception of the world on the basis of reason, slowly. This will be faster.

There’s one important difference. In the Enlightenment, there was a conceptual world based on faith. And so Galileo and the late pioneers of the Enlightenment had a prevailing philosophy against which they had to test their thinking. You can trace the evolution of that thinking. We live in a world which, in effect, has no philosophy; there is no dominant philosophical view. So the technologists can run wild. They can develop world-changing things, but there’s nobody there to say, ‘We’ve got to integrate this into something.’

When you met Eric [Schmidt] and he invited you to speak at Google, you said that you considered it a threat to civilization. Why did you feel that way?

Kissinger: I did not want one organization to have a monopoly on supplying information. I thought it was extremely dangerous for one company to be able to supply information and be able to adjust what it supplied to its study of what the public wanted or found plausible. So the truth became relative. That was all I knew at the time. And the reason he invited me to meet his algorithmic group was to have me understand that this was not arbitrary, but the choice of what was presented had some thought and analysis behind it. It didn’t obviate my fear of one private organization having that power. But that’s how I got into it.

Schmidt: The visit to Google got him thinking. And when we started talking about this, Dr. Kissinger said that he is very worried that the impact that this collection of technologies will have on humans and their existence, and that the technologists are operating without the benefit of understanding their impact or history. And that, I think, is absolutely correct.

Given that many people feel the way that you do or did about technology companies—that they are not really to be trusted, that many of the manipulations that they have used to improve their business have not been necessarily great for society—what role do you see technology leaders playing in this new system?

Kissinger: I think the technology companies have led the way into a new period of human consciousness, like the Enlightenment generations did when they moved from religion to reason, and the technologists are showing us how to relate reason to artificial intelligence. It’s a different kind of knowledge in some respects, because with reason—the world in which I grew up—each evidence supports the other. With artificial intelligence, the astounding thing is, you come up with a conclusion which is correct. But you don’t know why. That’s a totally new challenge. And so in some ways, what they have invented is dangerous. But it advances our culture. Would we be better off if it had never been invented? I don’t know that. But now that it exists, we have to understand it. And it cannot be eliminated. Too much of our life is already consumed by it.

What do you think is the primary geopolitical implication of the growth of artificial intelligence?

Kissinger: I don’t think we have examined this thoughtfully yet. If you imagine a war between China and the United States, you have artificial intelligence weapons. Like every artificial intelligence, they are more effective at what you plan. But they might be also effective in what they think their objective is. And so if you say, ‘Target A is what I want,’ they might decide that something else meets these criteria even better. So you’re in a world of slight uncertainty. Secondly, since nobody has really tested these things on a broad scale operation, you can’t tell exactly what will happen when AI fighter planes on both sides interact. So you are then in a world of potentially total destructiveness and substantial uncertainty as to what you’re doing.

World War I was almost like that in the sense that everybody had planned very complicated scenarios of mobilization, and they were so finely geared that once this thing got going, they couldn’t stop it, because they would put themselves at a bad disadvantage.

So your concern is that the AIs are too effective? And we don’t exactly know why they’re doing what they’re doing?

Kissinger: I have studied what I’m talking about most of my life; this I’ve only studied for four years. The Deep Think computer was taught to play chess by playing against itself for four hours. And it played a game of chess no human being had ever seen before. Our best computers only beat it occasionally. If this happens in other fields, as it must and it is, that is something and our world is not at all prepared for it.

The book argues that because AI processes are so fast and satisfying, there’s some concern about whether humans will lose the capacity for thought, conceptualizing and reflection. How?

Schmidt: So, again, using Dr. Kissinger as our example, let’s think about how much time he had to do his work 50 years ago, in terms of conceptual time, the ability to think, to communicate and so forth. In 50 years, what is the big narrative? The compression of time. We’ve gone from the ability to read books to being described books, to neither having the time to read them, nor conceive of them nor to discuss them, because there’s another thing coming. So this acceleration of time and information, I think, really exceeds humans capacities. It’s overwhelming, and people complain about this; they’re addicted, they can’t think, they can’t have dinner by themselves. I don’t think humans were built for this. It sets off cortisone levels, and things like that. So in the extreme, the overload of information is likely to exceed our ability to process everything going on.

What I have said—and is in the book—is that you’re going to need an assistant. So in your case, you’re a reporter, you’ve got a zillion things going on, you’re going to need an assistant in the form of a computer that says, ‘These are the important things going on. These are the things to think about, search the records, that would make you even more effective.’ A physicist is the same, a chemist is the same, a writer is the same, a musician is the same. So the problem is now you’ve become very dependent upon this AI system. And in the book, we say, well, who controls what the AI system does? What about its prejudices? What regulates what happens? And especially with young people, this is a great concern.

One of the things you write about in the book is how AI has a kind of good and bad side. What do you mean?

Kissinger: Well, I inherently meant what I said at Google. Up to now humanity assumed that its technological progress was beneficial or manageable. We are saying that it can be hugely beneficial. It may be manageable, but there are aspects to the managing part of it that we haven’t studied at all or sufficiently. I remain worried. I’m opposed to saying we therefore have to eliminate it. It’s there now. One of the major points is that we think there should be created some philosophy to guide to the research.

Who would you suggest would make that philosophy? What’s the next step?

Kissinger: We need a number of little groups that ask questions. When I was a graduate student, nuclear weapons were new. And at that time, a number of concerned professors at Harvard, MIT and Caltech met most Saturday afternoons to ask what is the answer? How do we deal with it? And they came up with the arms control idea.

Schmidt: We need a similar process. It won’t be one place, it will be a set of such initiatives. One of my hopes is to help organize those post-book, if we get a good reception to the book.

I think that the first thing is that this stuff is too powerful to be done by tech alone. It’s also unlikely that it will just get regulated correctly. So you have to build a philosophy. I can’t say it as well as Dr. Kissinger, but you need a philosophical framework, a set of understandings of where the limits of this technology should go. In my experience in science, the only way that happens is when you get the scientists and the policy people together in some form. This is true in biology, is true in recombinant DNA and so forth.

These groups need to be international in scale? Under the aegis of the U.N., or whom?

Schmidt: The way these things typically work is there are relatively small, relatively elite groups that have been thinking about this, and they need to get stitched together. So for example, there is an Oxford AI and Ethics Strategy Group, which is quite good. There are little pockets around the world. There’s also a number that I’m aware of in China. But they’re not stitched together; it’s the beginning. So if you believe what we believe—which is that in a decade, this stuff will be enormously powerful—we’d better start now to think about the implications.

I’ll give you my favorite example, which is in military doctrine. Everything’s getting faster. The thing we don’t want is weapons that are automatically launched, based on their own analysis of the situation.

Kissinger: Because the attacker may be faster than the human brain can analyze, so it’s a vicious circle. You have an incentive to make it automatic, but you don’t want to make it so automatic that it can act on a judgment you might not make.

Schmidt: So there is not discussion today on this point between the different major countries. And yet, it’s the obvious problem. We have lots of discussions about things which are human speed. But what about when everything happens too fast for humans? We need to agree to some limits, mutual limits on how fast these systems run, because otherwise we could get into a very unstable situation.

You can understand how people might find that hard to swallow coming from you. Because the whole success of Google was based on how much information could be delivered, how quickly. A lot of people would say, Well, this is actually a problem that you helped bring in.

Schmidt: I did, I am guilty. Along with many other people, we have built platforms that are very, very fast. And sometimes they’re faster than what humans can understand. That’s a problem.

Have we ever gotten ahead of technology? Haven’t we always responded after it arrives? It’s true that we don’t understand what’s going on. But people initially didn’t understand why the light came on when they turned the switch. In the same way, a lot of people are not concerned about AI.

Schmidt: I am very concerned about the misuse of all of these technologies. I did not expect the Internet to be used by governments to interfere in elections. It just never occurred to me. I was wrong. I did not expect that the Internet would be used to power the anti-vax movement in such a terrible way. I was wrong. I missed that. We’re not going to miss the next one. We’re going to call it ahead of time.

Kissinger: If you had known, what would you have done?

Schmidt: I don’t know. I could have done something different. Had I known it 10 years ago, I could have built different products. I could have lobbied in a different way. I could have given speeches in a different way. I could have given people the alarm before it happened.

I don’t agree with the line of your argument that it’s fatalistic. We do roughly know what technology is going to deliver. We can typically predict technology pretty accurately within a 10 year horizon, certainly a five year horizon. So we tried in our book to write down what is going to happen. And we want people to deal with it. I have my own pet answers to how we would solve these problems. We have a minor reference in the book how you would solve misinformation, which is going to get much worse. And the way you solve that is by essentially knowing where the information came from cryptographically and then ranking so the best information is at the top.

Kissinger: I don’t know whether anyone could have foreseen how politics are changing as a result of it. It may be the nature of the human destiny and human tragedy that they have been given the gift to invent things. But the punishment may be that they have to find the solutions themselves. I had no incentive to get into any technological discussions. In my 90s, I started to work with Eric. He set up little seminars of four or five people every three or four weeks, which he joined. We were discussing these issues, and we were raising many of the questions you raised here to see what we could do. At that time, it was just argumentative, then, at the end of the period, we invited Dan Huttenlocher, because he’s technically so competent, to see how we would write it down. Then the three of us met for a year, every Sunday afternoon. So this not just popping off. It’s a serious set of concerns.

Schmidt: So what we hope we have done is we’ve laid out the problems for the groups to figure out how to solve them. And there’s a number of them: the impact on children, the impact on war, the impact on science, the impact on politics, the impact on humanity. But we want to say right now that those that initiatives need to start now.

Finally, I want to ask you each a question that sort of relates to each other. Dr. Kissinger, when, in 50 years, somebody Googles your name, what would you like the first fact about you to be?

Kissinger: That I made some contribution to the conception of peace. I’d like to be remembered for some things I actually did also. But if you ask me to sum it up in one sentence, I think if you look at what I’ve written, it all works back together toward that same theme.

And Mr. Schmidt, what would you like people to think of as your contribution to the conception of peace?

Well, the odds of Google being in existence in 50 years, given the history of American corporations, is not so high. I grew up in the tech industry, which is a simplified version of humanity. We’ve gotten rid of all the pesky hard problems, right? I hope I’ve bridged technology and humanity in a way that is more profound than any other person in my generation.

TIME

Tα κατοικίδια ως αναλώσιμα παιχνίδια

2

της Βασιλικής Στεργίου*

Έχει ειπωθεί ξανά και ξανά ότι τα ναρκωτικά ήταν η εμβληματική μοναξιά του 20ου αιώνα. Στα ναρκωτικά συμπληρώστε φυσικά και την εξάρτηση απ’ το αλκοόλ, τον τζόγο, το σεξ, το φαγητό, την υπερκατανάλωση, καθώς και το διαδίκτυο.

Όλα τα παραπάνω εξακολουθούν να ισχύουν για εκατομμύρια ανθρώπους, αλλά στην λίστα των εθισμών που ανοίγει και μεγαλώνει ολοένα σαν μια «μαύρη» βεντάλια στην εποχή μας, προσθέστε και την έξαρση υιοθεσίας κατοικιδίων όσο κι αν ακούγεται υπερβολικό αυτό.

Είναι άραγε τυχαία η εκρηκτική αύξηση απόκτησης σκύλων ή γάτων την τελευταία δεκαετία στη χώρας μας;

Από πού προκύπτει η ανάγκη ή η παρορμητική τάση καλύτερα ολοένα και περισσότερων ανθρώπων να συμβιώνουν με έναν «Ντόντο» ή με μια «Ρεμέδιος» με μάτια μαγευτικά και ουρά φουντωτή;

Κατά την γνώμη μου και το τονίζω αυτό, προέκυψε και θα προκύπτει στο διηνεκές εξαιτίας των χλιαρών, συχνά άρρωστων και κάποτε ακόμα και «κανιβαλικών» σχέσεων.

Ο καθένας μόνος του- καθώς έτσι αισθάνονται οι περισσότεροι- μέσα σε μια συμβίωση ή σε ένα γάμο, ενδύεται ένα προσχηματικό σχετίζεσθαι.

Σχέσεις που συντηρούνται όπως τα τρόφιμα στο ψυγείο από τον φόβο της ελευθερίας, από ανασφάλεια οικονομική, από το ταμπού του να ζει κανείς μόνος του ιδιαίτερα εδώ στην Ελλάδα όπου η οικογένεια εξακολουθεί να είναι δυνατή κοινωνική προτεραιότητα, άσχετα από το τι συμβαίνει στην πραγματικότητα μέσα σ’ αυτή τη συνθήκη.

Οι γυναικοκτονίες των τελευταίων χρόνων, η αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας, η κατάθλιψη, η αβέβαιη και εντελώς ρευστή καθημερινότητα που ξερνάει τους πολίτες σαν σκουπίδια σε μια θλιβερή παραμεθόριο του φόβου, επιβεβαιώνουν πως οι σχέσεις παραπαίουν.

Δεν παραπαίουν όμως οι σχέσεις από μόνες τους, αλλά η σχέση του ίδιου του ανθρώπου με τον εαυτό του.

Πολύ σπάνια σ’ αυτόν τον τόπο κοιτάζει κανείς ποιος ή ποια είναι πραγματικά, ελάχιστοι τολμούν να αναλάβουν την ευθύνη της ζωής τους, της συμπεριφοράς τους, οι περισσότεροι έχουν αφομοιώσει – και αφομοιωθεί-  από την παιδαριώδη λογική ότι για όλα φταίνε οι άλλοι.

Πολίτες εγκλωβισμένοι σε μια όντως τραγική κατάσταση από κάθε άποψη, άνθρωποι που δεν αντέχουν πια τον εαυτό τους, εκούσια ή ακούσια καταφεύγουν στην λήθη είτε με την χρήση ουσιών είτε με την απόκτηση ενός χειραγωγίσιμου πλάσματος.

Έτσι τα ζευγάρια αλλά και πολλά μοναχικά άτομα μη ζώντας σχέσεις αλληλοσεβασμού, τρυφερότητας, κατανόησης, διαλόγου, βουτάνε στο κενό της έλλειψης της αγάπης και της συνακόλουθης μοναξιάς.

Αυτό το κενό αντανακλάται διαρκώς μέσα στο κοινό σπίτι το γεμάτο λάπτοπ, κινητά, τάμπλετ και τότε ένα συμπαθητικό τετράποδο έρχεται να ξορκίσει την απουσία επαφής, χαράς, παιχνιδιού.

Το χαριτωμένο θηλαστικό λειτουργεί σαν σωσίβια λέμβος ακριβώς επειδή προσφέρει την ανακουφιστική σκευή ενός πλάσματος εύκολου στην προσέγγιση και στην εγγύτητα.

Προπάντων φέρει κάτι από την αρχέγονη επικράτεια ενός παράδεισου, παράδεισου που έχει χάσει ανεπιστρεπτί το αφεντικό του, το εκάστοτε αφεντικό ενός σκύλου ή μιας γάτας που ρουφάει με ανεπίγνωστη απελπισία από αυτά λίγη από την ανακούφιση της ιαματικής αθωότητάς τους.

Οι απανταχού Ντόντο και Ρεμέδιος είναι μια άπλετη αποδοχή για τους ιδιοκτήτες τους, μια κατάφαση διαρκείας. Δεν τους εγκαταλείπουν, δεν τους απορρίπτουν, δεν τους αμφισβητούν όπως οι άνθρωποι.

Δεν είναι ένα «ίσως», ένα «μπορεί» ή ένα απαξιωτικό «όχι» η παρουσία τους και η συμπεριφορά τους.

Εν κατακλείδι δεν έχουν τα χαρακτηριστικά μιας υποκριτικής ανθρώπινης σχέσης, όπου για παράδειγμα ένας άντρας και μια γυναίκα ενώ μισιούνται συνεχίζουν να πλαγιάζουν μαζί.

Η εμβληματική μοναξιά του 21ου αιώνα πλην των ουσιών και άλλων τινών εθισμών, είναι η έξαρση μιας φιλοζωίας που συχνά δεν έχει σχέση με την αληθινή αγάπη για τα ζώα, ακριβώς επειδή δεν υπάρχει πια αγάπη για τον άνθρωπο.

Και για του λόγου το αληθές πολλοί φιλόζωοι όταν αρχίζουν να βαριούνται το ζωντανό παιχνίδι τους το πετάνε στον δρόμο, εκεί που δεν έχει μάθει να επιβιώνει, το καταδικάζουν δηλαδή σε μια άθλια ζωή ή στον θάνατο.

Υ.Γ: Ότι γράφω εδώ δεν αφορά το σύνολο του πληθυσμού, αντίθετα υπάρχει μια κινητικότητα  αγάπης για τα αδέσποτα και νομοθεσίες που ευτυχώς τα προστατεύον ως ένα βαθμό από τους βασανιστές τους.

*Η Βασιλική Στεργίου είναι Συγγραφέας

 

Κωνστ. Κατσαρός: Για τι μας προετοιμάζει ο Τούρκος Πρέσβης στην Αθήνα;

0

Κων/νος Αποστόλου-Κατσαρός*

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν οι δηλώσεις του Πρέσβη της Τουρκίας στην Αθήνα Μπουράκ Οζουγκέργκιν, στο Thessaloniki Summit 2021. Εκεί μεταξύ άλλων διατύπωσε την άποψη ότι «δεν μπορούμε να μιλάμε για υφαλοκρηπίδες στο Αιγαίο χωρίς να ξέρουμε μέχρι πού φτάνουν τα χωρικά ύδατα. Το να πας στο Δικαστήριο για μια υφαλοκρηπίδα δεν έχει νόημα αν δεν ξέρουμε πού τελειώνουν τα χωρικά ύδατα». Μάλιστα επανέλαβε τους τουρκικούς ισχυρισμούς περί «διαφορών» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας διευκρινίζοντας ότι, «κατ’ αρχάς θα πρέπει να συμφωνήσουμε επί των προβλημάτων και στο βαθμό που είναι δυνατό να τα επιλύσουμε από κοινού ή αν όχι να τα παραπέμψουμε στο Δικαστήριο.»

Η δήλωση αυτή δεν είναι βέβαιο ότι καταδεικνύει ξεκάθαρα την πρόθεση της Τουρκίας για προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης (ΔΔΧ). Μια προσφυγή η οποία όμως σίγουρα εργαλειοποιείται ως διαπραγματευτικός μοχλός για να ανοίξει διάλογο για τα ζητήματα που η Ελλάδα αρνείται μέχρι τώρα να θέσει επί τάπητος.

Στην επιστολή του Μονίμου αντιπρόσωπου της Τουρκίας στον ΟΗΕ (21/06/2021 – A/75/929) επίσημα πλέον επιχειρήθηκε να γίνει συσχετισμός των τουρκικών διεκδικήσεων με την προσφυγή στο ΔΔΧ. Αυτό επιβεβαιώνει και προγενέστερο δημοσίευμα της εφημερίδας «Εστία» στις 2 Ιουνίου 2021, σύμφωνα με το οποίο, κατά τη διήμερη επίσκεψη του Μ. Τσαβούσογλου στην Αθήνα (30 – 31 Μαΐου 2021), παρατηρήθηκε αλλαγή στάσης από την Τουρκία η οποία συναινούσε με την προσφυγή, κάτι το οποίο μέχρι πρότινος δεν έκανε ανοικτά. Σύμφωνα με το ίδιο δημοσίευμα η Τουρκία έθεσε συγκεκριμένες προϋποθέσεις για την υπογραφή συνυποσχετικού, όπως το να γίνει αναφορά στην ύπαρξη «γκρίζων ζωνών», το να τεθεί το ζήτημα της «αποστρατιωτικοποιήσεως» ελληνικών νήσων, καθώς και άλλες διεκδικήσεις που εγείρει κατά καιρούς.

Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι ακόμη και στην περίπτωση όπου δεν υπογραφεί συνυποσχετικό, εάν η Ελλάδα εμπλακεί σε ένα διάλογο με διευρυμένη ατζέντα, εμμέσως αναγνωρίζει ως «διμερείς διαφορές» τον πυρήνα των μονομερών τουρκικών διεκδικήσεων, κάτι που συνιστά πάγιο στόχο της γείτονος.

Όσον αφορά στην άποψη του Τούρκου Πρέσβη ότι η προσφυγή σε Δικαστήριο για την χάραξη της υφαλοκρηπίδας πρέπει να γίνει αφού ξεκαθαριστούν τα χωρικά ύδατα, η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε για παράδειγμα στην υπόθεση «Somalia v Kenya» από το ΔΔΧ, έλαβε όντως υπόψη το εύρος των χωρικών υδάτων. Κατά πάγια τακτική η μέτρηση του εύρους της υφαλοκρηπίδας/ΑΟΖ ξεκινά από εκεί που τελειώνει το εύρος της χωρικής θάλασσας (ΧΘ). Το Δικαστήριο όμως υιοθετεί ως δεδομένο το εύρος της ΧΘ το οποίο το εκάστοτε κράτος έχει ήδη ανακηρύξει πριν την εκδίκαση. Έτσι το Δικαστήριο δεν επεμβαίνει/εμπλέκεται σε οτιδήποτε έχει σχέση με το πλάτος της ΧΘ εφόσον εμπίπτει εντός των 12νμ.

Άξιον απορίας βέβαια γιατί o Τούρκος Πρέσβης εγείρει αυτό το ζήτημα τη στιγμή που η Ελλάδα έχει επί του παρόντος 6νμ ΧΘ στην περιοχή ενδιαφέροντος της Τουρκίας (εκτός του Ιονίου Πελάγους μέχρι το Ακρωτήριο Ταίναρο όπου είναι 12νμ); Μήπως γιατί πρόκειται να θέσουν θέμα αποποίησης του καθ’ όλα νόμιμου δικαιώματος της Ελλάδας για ενιαία επέκταση στα 12νμ, ως προϋπόθεση για την προσφυγή στη Χάγη;

Ίσως γι’ αυτό με παλαιότερη δήλωσή του (12/01/2021) ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας στην επιτροπή Εξωτερικών Υποθέσεων και Εθνικής Άμυνας ξεκαθάριζε ότι:

«Το λέω για να καταγραφεί στα πρακτικά, να ακουστεί εντός της αιθούσης, αλλά κυρίως εκτός της αιθούσης, ότι η Ελλάδα επιφυλάσσεται απολύτως του δικαιώματος της να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα και να ασκήσει τα δικαιώματα της εθνικής κυριαρχίας. Δεν διανοείται ότι μπορεί να αποποιηθεί οιοδήποτε εξ αυτών».

Δήλωση η οποία βέβαια έρχεται σε αντίθεση με τις ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες του Γιάννη Βαληνάκη, καθηγητή διεθνών σχέσεων και πρώην υφυπουργό Εξωτερικών της κυβέρνησης Κων/νου Καραμανλή, ο οποίος ανέφερε (03/06/2021) ότι έχουμε δεσμευτεί στη Γερμανία να μην επεκτείνουμε στα 12νμ στην περιοχή της Κρήτης…

πηγή

 *Ειδικός τεχνικός σύμβουλος. Διετέλεσε λέκτορας και επιστημονικός συνεργάτης στο Πανεπιστήμιο του Μπράιτον της Βρετανίας, από το οποίο κατέχει διδακτορικό και μεταπτυχιακό τίτλο.

Να γιατί ενοχλείται ο Ερντογάν! «Δύναμη πυρός» στην Αλεξανδρούπολη! Η εντυπωσιακή «Tank Challenge» Leopard εναντίον Abrams

0

Συσσώρευση Αμερικανικών δυνάμεων στην Αλεξανδρούπολη. Εντυπωσιακές εικόνες από τη συνεκπαίδευση αμερικανικών Abrams με τα Ελληνικά Leopard. Ενοχλημένη η Τουρκία.

Νευρικό κλονισμό στην Άγκυρα έχουν προκαλέσει οι εικόνες που φτάνουν από τη Θράκη τα τελευταία 24ωρα και δείχνουν τα Αμερικανικά Abrams να εκπαιδεύονται μαζί με τα Ελληνικά Leopard. Την ώρα που στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης αποβιβάζονται δυνάμεις των Αμερικανών όχι απλά για να κατευθυνθούν προς άλλες βαλκανικές χώρες αλλά για μόνιμη παραμονή στη ακριτική πόλη.

Η εντυπωσιακή αλλά και ταυτόχρονα υψηλού συμβολισμού Tank Challenge η οποία βρίσκεται από τις αρχές της εβδομάδας σε εξέλιξη στο στρατόπεδο Τριανταφυλλίδη στην Ξάνθη πραγματοποιείται για δεύτερη συνεχή χρονιά στη Θράκη. Στις Ελληνο-Αμερικανικές αρματομαχίες συμμετέχει ουλαμός M1A2 Abrams της 1ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας. Απέναντί του έχει τρεις Ελληνικούς ουλαμούς αρμάτων Leo 2 HEL και Leo 2A4 από Μονάδες της Ξάνθης, της Αλεξανδρούπολης και της Ορεστιάδας. Οι διαγωνιζόμενοι δίνουν ‘’μάχη’’ σε όλα τα αντικείμενα που αφορούν επιχειρήσεις τεθωρακισμένων όπως μεταξύ άλλων βολές από στάση και κίνηση, συντήρηση άρματος, αντιμετώπιση βλαβών μέσα σε προκαθορισμένο χρόνο. Πέρυσι νικητής αναδείχθηκε Ελληνικός ουλαμός έτσι οι Αμερικανοί φέτος επιχειρούν να πάρουν μια άτυπη ρεβάνς και έστειλαν στην Ελλάδα κάποια από τα  καλύτερα πληρώματα που διαθέτουν.

Όμως πέρα από την άμιλλα η εικόνα των Ελληνικών και Αμερικανικών αρμάτων μαζί όπως  και οι σημαίες των δύο κρατών στα χέρια των ‘’μαυροσκούφηδων’’ φαίνεται ότι είναι αυτή που ενοχλεί την Άγκυρα. Άλλωστε τα τελευταία χρόνια οι Αμερικανοί είναι ξεκάθαρο ότι έχουν θέσει τη Τουρκία εκτός του σχεδιασμού τους για κοινές ασκήσεις όχι μόνο στην ξηρά αλλά σε αέρα και θάλασσα.

Ταυτόχρονα με τις αρματομαχίες στην Ξάνθη μια ακόμα εικόνα στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης με τα πλοία των ΗΠΑ να δένουν και να ξεφορτώνουν συνεχώς στρατιωτικό υλικό, από άρματα μάχης και τεθωρακισμένα οχήματα έως ελικόπτερα αλλά και δεκάδες κοντέινερ είναι για τους γείτονες ‘’κόκκινο πάνι’’. Το επόμενο διάστημα το στρατόπεδο ‘’Γιαννούλη’’ θα αποτελέσει σύμφωνα με την πρόσφατη Ελληνο-Αμερικανική αμυντική συμφωνία βάση των ΗΠΑ στον Έβρο μόλις μια ‘’ανάσα’’ από τα Ελληνο-Τουρκικά σύνορα. Με ότι μπορεί αυτό να συμβολίζει για την διάθεση των Αμερικανών να στείλουν το δικό τους μήνυμα στην Τουρκία.

Χαρακτηριστικά είναι τα δημοσιεύματα από το σύνολο του Τουρκικού τύπου και όχι μόνο από τα γνωστά εθνικιστικά μέσα.’’Τι ετοιμάζουν οι γείτονες 20 χιλιόμετρα από τα Τουρκικά σύνορα στον Έβρο’’ είναι το ερώτημα που κυριαρχεί με παραπομπές στην Ελληνο-Αμερικανική αμυντική συμφωνία. Για ‘’γιγαντιαίο στρατιωτικό εξοπλισμό των Αμερικανών στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης’’ κάνει λόγο η Hurriyet ενώ η Μilliyet τονίζει ότι ‘’οι ΗΠΑ θα παραχωρήσουν στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις οπλικά συστήματα’’ αναφέροντας χαρακτηριστικά ελικόπτερα Apache, τεθωρακισμένα και εκτοξευτές ρουκετών.

Εκτός όμως από την έντονη δραστηριότητα των Αμερικανών στη Θράκη ήδη φαίνεται ότι η συμφωνία έχει ήδη αρχίσει να ‘’τρέχει’’ συνολικά με τα πρώτα αποτελέσματα να είναι ορατά το επόμενο διάστημα. Μια σειρά από υποδομές έχουν σχεδιαστεί να πραγματοποιηθούν από τις ΗΠΑ σε Στεφανοβίκειο, Λιτόχωρο και Σούδα. Έργα τα οποία αποφασίστηκαν από κοινού μεταξύ του ΓΕΕΘΑ και του Αμερικανικού Επιτελείου. Ταυτόχρονα  σύμφωνα με τον σχεδιασμό η παρουσία Αμερικανικών δυνάμεων στην Ελλάδα για κοινές ασκήσεις τόσο σε διμερές επίπεδο όσο και πολυεθνικές αναμένεται να είναι ακόμη πιο έντονη μέσα στο 2022.

Περίεργη στάση από το προεδρείο της Ενώσεως Δικαστών και Εισαγγελέων! Ζητά να καταργηθεί η απαγόρευση για τους Τούρκους ψαράδες

1
Περίεργη στάση από το προεδρείο της Ενώσεως Δικαστών και Εισαγγελέων που ζητά να αποσυρθεί η διάταξη που απαγορεύει την αλιεία από αλλοδαπούς στα χωρικά μας ύδατα. Οργή στο νομικό κόσμο.

Τεράστια ερωτήματα γεννά η στάση της ηγεσίας της Ενώσεως Δικαστών και Εισαγγελέων – και όχι όλων των δικαστών – η οποία ζητεί να αποσυρθεί η διάταξη που απαγορεύει την αλιεία από αλλοδαπούς στα χωρικά μας ύδατα γιατί τους ενοχλεί, όπως αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους, ότι «στις πραγματικές προθέσεις του νομοθέτη είναι, η αντιμετώπιση του φαινομένου της παράνομης αλιείας, από τούρκους αλιείς, στην αιγιαλίτιδα ζώνη του Ελληνικού Κράτους…»

Σε μια στιγμή, που η χώρα μας, θωρακίζεται με όποιον τρόπο μπορεί απέναντι στην τουρκική απειλή, εξοπλιστικά αλλά και νομικά, η αδιανόητη αυτή στάση, του προεδρείου της Ένωσης που τίθεται ουσιαστικά υπέρ των Τούρκων, έρχεται και μας λέει, ούτε λίγο ούτε πολύ, να τους αφήσουμε ήσυχους να αλωνίζουν το Αιγαίο. Είναι προφανές ότι αυτή η δήλωση εγείρει πληθώρα ερωτημάτων για τη σκοπιμότητα, αλλά και την αναγκαιότητα μιας τόσο ανθελληνικής στάσης.

Και το πράγμα γίνεται ακόμη χειρότερο, αν σκεφθεί κανείς ότι το προεδρείο της Ένωσης Δικαστών αγνοεί τι προβλέπει η Ευρωπαϊκή νομοθεσία για ένα τόσο ευαίσθητο ζήτημα. Να επισημάνουμε λοιπόν ότι είμαστε υποχρεωμένοι ως Ευρωπαϊκή χώρα να προστατεύσουμε περιοχές NATURA του Αιγαίου, αλλά και να τηρηθεί η ποσόστωση αλιείας και η προστασία του περιβάλλοντος. Αν δεν το κάνουμε και συλληφθεί για παράδειγμα ένας Τούρκος αλιέας στο Αιγαίο, αφού δεν υπάρχει σχετικό άρθρο, θα αφεθεί ελεύθερος και μετά θα μας ζητάει και αποζημίωση για τη βλάβη που υπέστη. Παράλληλα θα μας ζητηθεί από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, αποζημίωση ως με τη μορφή προστίμου και καταδίκη, γιατί δεν τηρήσαμε τη νομοθεσία. Όταν όμως υπάρχει αυτή η πρόβλεψη στον Κώδικά μας, θα αποφύγουμε όλα τα παραπάνω και ο αλλοδαπός παράνομος αλιέας θα πάει φυλακή. Άραγε, τα παραπάνω δεν τα γνωρίζει η ηγεσία της Ένωσης Δικαστών Εισαγγελέων; Κι αν τα γνωρίζει για ποιο λόγο επιχειρεί να θολώσει τα νερά σε ένα τόσο κρίσιμο εθνικό ζήτημα;

Φτάνουν μάλιστα στο σημείο να επισημαίνουν ότι η επαναφορά του σχετικού άρθρου, (το οποίο προϋπήρχε, καταργήθηκε επί ΣΥΡΙΖΑ και επανέρχεται επί ΝΔ με πρόβλεψη αυστηρότερης ποινής), δεν μας χρειάστηκε πριν από 70 χρόνια και άρα γιατί να μας χρειαστεί τώρα;

Μεταφέρουμε αυτούσια την τοποθέτησή των μελών της πλειοψηφίας του Δ.Σ. της Ένωσης, όπως αυτή εκφράζεται μέσα από σχετική ανακοίνωση που φέρει την υπογραφή του προέδρου της, κ. Χριστόφορου Σεβαστίδη:

«Με το άρθρο 92 του Σχεδίου Νόμου, επαναφέρεται και μάλιστα ως βαρύτατο πλημμέλημα, το έγκλημα της αλιείας σε χωρικά ύδατα από αλλοδαπούς. Κατά την αιτιολογική έκθεση του νομοσχεδίου με τη διάταξη αυτή σκοπείτε η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, από την αλόγιστη και μη ελεγχόμενη αλιεία και ως εκ τούτου η προώθηση μέτρων αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγή, η οποία επιδρά και στον τομέα της αλιείας. Οι σκέψεις αυτές της αιτιολογικής έκθεσης, ελάχιστα πειστικές είναι. Στις πραγματικές προθέσεις του νομοθέτη, είναι η αντιμετώπιση του φαινομένου της παράνομης αλιείας από τούρκους αλιείς στην αιγιαλίτιδα ζώνη του Ελληνικού Κράτους. Ωστόσο, μια τέτοια συμπεριφορά, αντιμετωπίζεται και υπό το σημερινό καθεστώς, με κατάλληλη εφαρμογή της νομοθεσίας, με την παράνομη είσοδο των αλλοδαπών στη χώρα, χωρίς να χρειάζεται η προσφυγή, σε αμφιβόλου σκοπιμότητας και ορθότητας, νομοθετικές επιλογές. Εξάλλου, η αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 401,προϊσχύσαντος Π.Κ./1950, σε ελάχιστες περιπτώσεις εφαρμόστηκε, στα 70 χρόνια ισχύος του Π.Κ. 1950.Προτείνεται η απάλειψη της διάταξης αυτής».

Ο Χριστόφορος Σεβαστίδης.

Και το εύλογο ερώτημα προς τους υπογράφοντες αυτή την δήλωση είναι το ακόλουθο:

-Είναι αμφιβόλου σκοπιμότητας και ορθότητας νομοθετική επιλογή, μια διάταξη που σκοπό της έχει την προστασία των Εθνικών της συμφερόντων;

-Το μη σκόπιμο και ορθό νομοθετικά κατά την άποψη σας ποιο θα ήταν ακριβώς; Το αντίθετο;

-Να μην νομοθετούμε υπέρ των Εθνικών μας συμφερόντων;

Και τόσο πολύ σας ενοχλεί προστασία των νομίμων εθνικών μας συμφερόντων;

Στην ίδια σχεδόν γραμμή πλεύσης, κινείται βεβαίως και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, καθώς σε σχετική ανακοίνωση του τομεάρχη Δικαιοσύνης του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ξανθόπουλου, όλες οι διατάξεις του προωθούνται για τροποποίηση, χαρακτηρίζονται αναχρονιστικές και ζητούν την απόσυρσή τους.

Έγκριτοι νομικοί και διεθνολόγοι, εξηγούν γιατί η επαναφορά και εφαρμογή του επίμαχου άρθρου, είναι προς τη σωστή κατεύθυνση, υπεράσπισης των εθνικών μας δικαιωμάτων και υπεράσπισης των εθνικών μας συμφερόντων.

Δημήτρης Σταθακόπουλος- Δικηγόρος παρ΄Αρείω Πάγο, Διδάκτωρ του Παντείου Πανεπιστημίου και Οθωμανολόγος.

«Α) Σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία υπάρχει ποσόστωση αλιείας. Δηλαδή τα κράτη της Ε.Ε. ψαρεύουν συγκεκριμένη ποσότητα για προστασία των ειδών αλλά και του περιβάλλοντος.

Β) Την υποχρέωση επιτήρησης εφαρμογής της νομοθεσίας περί ποσόστωσης, έχει η κάθε χώρα για τα χωρικά της ύδατα αλλά η Ελλάδα είναι περαιτέρω υπεύθυνη για την προστασία ευαίσθητου θαλάσσιου περιβάλλοντος όπως περιοχές Natura του Αιγαίου.

Γ) Πρόβλημα γεννάται στις κλειστές θάλασσες της Μεσογείου και εν προκειμένω του Αιγαίου ,όπου αν δεν τηρηθούν, η ποσόστωση και η προστασία του περιβάλλοντος, τόσο η χώρα μας όσο και οι: Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία, επαπειλούνται με βαρύτατες ποινές. Κάτι που δεν ακουμπά τις βόρειο- αφρικανικές χώρες και την Τουρκία, οι οποίες ψαρεύουν σε αυτές τις θάλασσες αφού δεν διέπονται από την Ευρωπαϊκή νομοθεσία.

Λόγω δε της παραβίασης της ποσόστωσης προκαλείται καταστροφή του θαλάσσιου περιβάλλοντος, στις Ποσειδωνίες και σε όλα τα είδη ψαριών. Ως εκ τούτου και προς αποφυγή της ανισορροπίας στο περιβάλλον τόσο οι άλλες χώρες όσο και η Ελλάδα, είναι υποχρεωμένες όχι μόνο να εναρμονιστούν και να εφαρμόσουν την σχετική Ευρωπαϊκή νομοθεσία περί αλιείας , αλλά και να επιβάλλουν ποινές, όταν αυτή καταστρατηγείται ,από τρίτες μη ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Τουρκία.

Επισημαίνω, επουδενί η Ευρωπαϊκή νομοθεσία σχετικά με την αλιεία και η τήρησή της από την Ελλάδα, πρέπει να συγχέεται με την κείμενη νομοθεσία για τους πρόσφυγες».

dimitrisstathakopoylos.jpg
Ο Δημήτρης Σταθακόπουλος.

Την αναγκαιότητα διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας αλλά και την προάσπιση των χωρικών μας υδάτων, δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στην προστασία της Αλιείας στο Αιγαίο, έχει επισημάνει πολλές φορές, τόσο με συνεντεύξεις του, όσο και με αρθρογραφίες του, ο καθηγητής και πρώην υπουργός εξωτερικών κύριος Γιάννης Βαληνάκης, αναφέροντας μεταξύ άλλων:

«Από χρόνια υποστηρίζω το άνοιγμα του κεφαλαίου 13 περί Αλιείας. Μέρος αυτού του Ευρωπαϊκού κεκτημένου, που πρέπει να εφαρμόσει η Άγκυρα, είναι η αποδοχή της σύμβασης του ΟΗΕ για το δίκαιο της θάλασσας . Αυτό σημαίνει κάνω τα Ελληνοτουρκικά, Ευρωτουρκικά. Ό, τι επιτρέπει στην Ελλάδα το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και μέχρι σήμερα δεν απέκτησε, ό, τι επιτρέπεται επί δεκαετίες και μέχρι σήμερα δεν έχει απολαύσει τούς καρπούς του, έχει κάθε συμφέρον καi νόμιμο δικαίωμα να διεκδικήσει, και με την σωστή στρατηγική τελικά να κατοχυρώσει. Είναι εντυπωσιακή η αναντιστοιχία ανάμεσα στην ισχύουσα εθνική νομοθεσία και τις δυνατότητες πού το Δίκαιο της Θάλασσας παρέχει προς την Ελλάδα. Όπως μεταξύ άλλων, αποκλειστική ζώνη αλιείας στα Δωδεκάνησα, και, βεβαίως, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ για την χώρα μας. Με την κατάλληλη θεσμοθέτηση βάσει των προνοιών του Δικαίου της Θάλασσας και την δέουσα και στον κατάλληλο χρόνο εφαρμογή, τα δικαιώματα αυτά μπορούν να χαρίσουν στην χώρα μας μία τεράστια θαλάσσια έκταση».

Ο Γιάννης Βαληνάκης.newsbomb.gr

Πώς ο Δαρβίνος καθοδηγεί τους σημερινούς γεωπόνους 150 χρόνια μετά

0

Η φύτευση διαφορετικών ειδών φυτών μαζί ενισχύει την ανάπτυξη και την αποτελεσματικότητά τους

Πάνε περισσότερα από 150 χρόνια που ο Δαρβίνος έκανε μια πολύτιμη επισήμανση, την οποία πλέον επιστήμονες και γαιοκτήμονες αποφάσισαν να την εφαρμόσουν σε μόνιμη βάση: Ότι όταν φυτεύεις διαφορετικά φυτά μαζί μεγαλώνουν και αποδίδουν καλύτερα από ό,τι αν τα φυτέψεις ξεχωριστά.

Χρειάστηκε ενάμισης αιώνας και μια διογκούμενη κλιματική κρίση ώστε να σκύψει με ευλάβεια ο 21ος αιώνας να ακούσει τι του δίδαξε ο 19ος, με τον Βικτοριανό πρωτοπόρο επιστήμονα να τονίζει από τότε ότι ο συνδυασμός διαφορετικών δέντρων στον ίδιο χώρο ενισχύει και την ανάπτυξή τους και τα πλεονεκτήματα που προσφέρουν στη φύση και στον άνθρωπο.

Έτσι σε συνέδριο που διοργάνωσε ο βρετανικός Σύνδεσμος Επιστημόνων Εφηρμοσμένης Βιολογίας και το Πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ αυτή την εβδομάδα κατέληξε ότι η μεγαλύτερη ποικιλία δέντρων σε ένα συγκεκριμένο χώρο ενισχύει ουσιαστικά τα οφέλη τόσο για την χλωρίδα όσο και για τον άνθρωπο.

Παρουσία επιστημόνων και αξιωματούχων από τις ΗΠΑ, την Αυστραλία, τον Καναδά, τη Γερμανία, την Ιταλία, τη Σουηδία, την Ελβετία, τη Νιγηρία, το Πακιστάν και βεβαίως τη Μεγάλη Βρετανία, το συνέδριο ανέδειξε την αξία της βιοποικιλότητας και τη μεγαλύτερη απόδοση των μικτών δασών στην απορρόφηση και αποθήκευση του διοξειδίου του άνθρακα, και την απόδοση φρέσκου οξυγόνου στην ατμόσφαιρα.

Όπως επισημάνθηκε, δεν υπάρχει ανθρώπινη τεχνολογία που να επιτυγχάνει τα αποτελέσματα αυτά στους συγκεκριμένους τομείς, ειδικά στην απορρόφηση του διοξειδίου του άνθρακα.

Στόχος του Λονδίνου είναι η κάλυψη του 19% της επιφάνειας της χώρας από δέντρα ή δάση, με αξιωματούχους να επισημαίνουν ότι έχει μεγάλη σημασία όχι μόνο η δενδροφύτευση, αλλά και το πώς γίνεται αυτή. Η φύτευση μπορεί και να προκαλέσει οικολογικές βλάβες εάν λάβει χώρα προβληματικά, ιδίως εάν δεν λαμβάνεται υπόψιν η ανάγκη ποικιλίας των ειδών των φυτών που τοποθετούνται σε μια δεδομένη έκταση.

Ακολουθώντας τη λογική του Δαρβίνου, γνωστότερου για την ευρέως αποδεκτή πλέον θεωρία της εξέλιξης των ειδών, οι κρατικές και επιστημονικές αρχές της Βρετανίας συγκλίνουν στο ότι τα καλύτερα και υγιέστερα δάση είναι εκείνα με τη μεγαλύτερη ποικιλία δέντρων, αλλά και με ποικιλία ηλικιών των δέντρων αυτών.

Τα δάση που ακολουθούν αυτό το μοντέλο φύτευσης φαίνεται να αναπτύσσονται από δύο έως και τέσσερις φορές περισσότερο, μεγιστοποιώντας την απορρόφηση του CO2, αλλά και την αντοχή τους σε ακραία καιρικά φαινόμενα όπως πλημμύρες, αλλά και σε ασθένειες των φυτών.

Στα μικτά δάση, κάθε είδος απορροφά διαφορετικά θρεπτικά στοιχεία από το έδαφος, πολλαπλασιάζοντας το θετικό αποτέλεσμα, ενώ μεταβολίζουν καλύτερα τον άνθρακα που απορροφούν μετατρέποντάς τον σε μεγαλύτερα και υγιέστερα, κλαδιά και φύλλα και τελικά καρπούς.

Πηγή: The Conversation, AAB “Καθημερινή”

Επιχείρηση «Αρμαγεδδών» από τη NASA: Στόχος ο εκτροχιασμός αστεροειδή

0

Η αποστολή αυτή χαρακτηρίζεται «πλανητικής άμυνας»

Μέσα σε λίγο λιγότερο από ένα χρόνο, ένα διαστημικό σκάφος της NASA θα συντριβεί εσκεμμένα στην επιφάνεια ενός αστεροειδή. Ο στόχος; Να τον κάνει να παρεκκλίνει από την πορεία του. Η αποστολή αυτή, η οποία χαρακτηρίζεται αποστολή «πλανητικής άμυνας», αναμένεται ότι θα επιτρέψει στην ανθρωπότητα να είναι προετοιμασμένη για την περίπτωση απειλής πρόσκρουσης αστεροειδούς στο μέλλον.

Το σενάριο φέρνει στο νου εκείνο της ταινίας «Αρμαγεδδών», στην οποία ο Μπρους Γουίλις και ο Μπεν Άφλεκ σώζουν τον πλανήτη από έναν τεράστιο αστεροειδή που κατευθύνεται προς τη Γη.

Όμως η αμερικανική διαστημική υπηρεσία διεξάγει εδώ ένα πολύ πραγματικό πείραμα. Αν και κανένας γνωστός μεγάλος αστεροειδής δεν βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε πορεία σύγκρουσης, το θέμα είναι να προετοιμαστούμε γι’ αυτό το ενδεχόμενο.

«Δεν θέλουμε να βρεθούμε στη θέση όπου ένας αστεροειδής θα κατευθύνεται προς τη Γη και εμείς θα πρέπει να δοκιμάσουμε τότε αυτή την τεχνική» για πρώτη φορά, εξήγησε χθες, Πέμπτη, σε συνέντευξη Τύπου ο Λίντλεϊ Τζόνσον του τμήματος Πλανητικής Άμυνας της NASA.

Η αποστολή, που έχει ονομασθεί DART (βελάκι στα αγγλικά και ακρωνύμιο του Double Asteroid Redirection Test), θα απογειωθεί από την Καλιφόρνια με έναν πύραυλο Falcon 9 της SpaceX στις 22:20 (τοπική ώρα) της 23ης Νοεμβρίου.

Δέκα μήνες αργότερα, το σκάφος θα πλήξει το στόχο του, ο οποίος θα βρίσκεται τότε σε απόσταση ένδεκα εκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη – δηλαδή τη στιγμή που η απόστασή του από τη Γη θα είναι η μικρότερη.

«Ένα μικρό χτύπημα»

Στην πραγματικότητα, ο στόχος είναι διπλός: πρώτα ένας μεγάλος αστεροειδής, ο Δίδυμος, που έχει διάμετρο 780 μέτρα, δηλαδή δύο φορές το ύψος του Πύργου του Άιφελ.

Και σε τροχιά γύρω απ’ αυτόν, μια σελήνη, ο Δίμορφος, με διάμετρο 160 μέτρα – πιο ψηλός από το άγαλμα της Ελευθερίας.

Πάνω ακριβώς σ’ αυτή τη σελήνη είναι που το σκάφος, το οποίο είναι περίπου εκατό φορές μικρότερο σ’ αυτή, θα τελειώσει την κούρσα του, με μια ταχύτητα 24.000 χλμ./ώρα.

Η πρόσκρουση θα εκτοξεύσει τόνους υλικών στο διάστημα.

Όμως «δεν θα καταστρέψει τον αστεροειδή, θα του δώσει απλώς ένα μικρό χτύπημα», λέει η Νάνσι Τσάμποτ του εργαστηρίου εφαρμοσμένης φυσικής του πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς, που διευθύνει αυτή την αποστολή σε σύμπραξη με τη NASA.

Έτσι η τροχιά του μικρού αστεροειδή γύρω από τον μεγάλο θα μειωθεί μόνο κατά «περίπου 1%», εξηγεί.

Χάρη στις παρατηρήσεις που γίνονται εδώ και δεκατίες με τα τηλεσκόπια που βρίσκονται στη Γη, ξέρουμε ότι ο Δίμορφος κάνει αυτή τη στιγμή μια πλήρη περιοστροφή γύρω από τον Δίδυμο σε 11 ώρες και 55 λεπτά ακριβώς.

Με τη βοήθεια αυτών των ίδιων τηλεσκοπίων, αυτή η περίοδος θα μετρηθεί και πάλι μετά τη σύγκρουση. Θα είναι τότε ίσως «11 ώρες και 45 λεπτά ή κάτι τέτοιο», λέει η ερευνήτρια.

Πόσο ακριβώς; Οι επιστήμονες δεν το ξέρουν και αυτό ακριβώς είναι που θέλουν να ανακαλύψουν. Πολυάριθμοι παράγοντες μπαίνουν στην εξίσωση, μεταξύ των οποίων η γωνία πρόσκρουσης, η όψη της επιφάνειας του αστεροειδή, η σύθεσή του ή ακόμη η ακριβής μάζα του, στοιχεία άγνωστα μέχρι τώρα.

Μ’ αυτό τον τρόπο, «αν μια μέρα ένας αστεροειδής ανακαλυφθεί σε πορεία σύγκρουσης με τη Γη, (…) θα έχουμε μια ιδέα για την ισχύ την οποία θα έχουμε ανάγκη ώστε ο αστεροειδής αυτός να μην πετύχει τη Γη», εξήγησε ο Άντι Τσενγκ του πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς.

Η τροχιά του Διδύμου, του μεγάλου αστεροειδούς, γύρω από τον Ήλιο θα τροποποιηθεί επίσης ελαφρώς, λόγω της βαρυτικής σχέσης του με τη σελήνη του, διευκρίνισε ο Τσενγκ. Όμως η αλλαγή αυτή θα είναι «υπερβολικά μικρή για να μετρηθεί. Συνεπώς είναι ένα πολύ ασφαλές πείραμα», εξήγησε.

Εργαλειοθήκη

Ένας μικρός δορυφόρος θα κάνει επίσης αυτό το ταξίδι. Θα αποδεσμευθεί από το κύριο σκάφος δέκα ημέρες πριν από την πρόσκρουση και θα χρησιμοποιήσει το δικό του σύστημα προώθησης για να αποκλίνει ελαφρώς από την πορεία του.

Τρία λεπτά μετά τη σύγκρουση, θα πετάξει πάνω από τον Δίμορφο για να παρατηρήσει το αποτέλεσμά της και πιθανόν τον κρατήρα στην επιφάνεια.

Το συνολικό κόστος της αποστολής είναι 330 εκατ. δολάρια.

Αν το τεστ αυτό πραγματοποιηθεί με επιτυχία, «πιστεύουμε ότι αυτή η τεχνική θα μπορέσει να αποτελέσει μέρος μιας εργαλειοθήκης, την οποία αρχίζουμε να γεμίζουμε, ώστε να μπορούμε να κάνουμε έναν αστεροειδή να αποκλίνει από την πορεία του», εξήγησε ο Λίντλεϊ Τζόνσον. Ανέφερε για παράδειγμα μεθόδους, βάσει των οποίων θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η βαρυτική δύναμη ενός ιπτάμενου σκάφους κοντά σ’ έναν αστεροειδή στη διάρκεια μιας μακροχρόνιας περιόδου ή ακόμη η χρησιμοποίηση λέηζερ.

Όμως υπενθύμισε ότι το κλειδί είναι κατ’ αρχάς να εντοπισθούν οι εν δυνάμει απειλές. «Η στρατηγική είναι να βρούμε αυτά τα αντικείμενα όχι μόνο χρόνια, αλλά δεκαετίες πριν από οποιονδήποτε κίνδυνο σύγκρουσης με τη Γη», υπογράμμισε.

Αυτή τη στιγμή είναι γνωστοί περίπου 27.000 αστεροειδείς που βρίσκονται κοντά στον μπλε πλανήτη.

Ο αστεροειδής Bennu, με διάμετρο 500 μέτρα, είναι ένας από τους δύο αστεροειδείς που έχουν εντοπιστεί στο ηλιακό μας συστημα και δημιουργούν το μεγαλυτερο κίνδυνο για τη Γη, σύμφωνα με τη NASA.

Όμως από τώρα μέχρι το έτος 2300, ο κίνδυνος σύγκρουσης είναι μόλις 0,057%.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Ο Μπιλ Γκέιτς θέλει να σώσει τον πλανήτη από την Τουρκία

0

Γιατί αγοράζει εκατοντάδες στρέμματα γης στη γειτονική χώρα

Εκατοντάδες στρέμματα γης στην Τουρκία θέλει να αγοράσει ο Μπιλ Γκέιτς, προκειμένου να δημιουργήσει εκεί μία βιώσιμη φάρμα, που θα βοηθήσει να σώσει τον πλανήτη από την κλιματική αλλαγή. Η συγκεκριμένη επένδυση, που θα δίνει μέσω του φιλανθρωπικού ιδρύματος Bill & Melinda Gates Foundation, το οποίο έχει συστήσει μαζί με την πρώην σύζυγό του, εντάσσεται στο πλαίσιο της δέσμευσης του δισεκατομμυριούχου να βοηθήσει τους αγρότες να προσαρμοστούν στην κλιματική αλλαγή.

Μάλιστα, ο συνιδρυτής της Microsoft έκανε την έρευνα αγοράς τις προηγούμενες ημέρες, όταν βρέθηκε στην Τουρκία για να γιορτάσει τα 66α γενέθλιά του, όπως αποκάλυψε η New York Post.

Ήταν η δεύτερη φορά μέσα σε λίγους μήνες που ταξίδευε στην Τουρκία. Αυτή τη φορά, έκανε διακοπές για πάνω από μία εβδομάδα με το 107 μέτρων σκάφος  Lana, το οποίο νοικιάζεται αντί 1,8 εκατ. ευρώ την εβδομάδα. Μάλιστα, γιόρτασε τα γενέθλιά του σε παραλία κοντά στο Μπόντρουμ, με ένα πάρτι 50 καλεσμένων, μεταξύ αυτών και ο ιδρυτής της Amazon, Τζεφ Μπέζος.

Μετά τις διακοπές του στην Τουρκία, ο Μπιλ Γκέιτς βρέθηκε στη Γλασκώβη για τη διάσκεψη COP26 για το κλίμα, όπου υποσχέθηκε 315 εκατ. δολάρια για να βοηθήσει τους αγρότες να αναπτύξουν καλλιέργειες ανθεκτικές στην κλιματική αλλαγή.

Ο Γκέιτς είπε ότι τα χρήματα τα οποία υποσχέθηκε μέσω του Bill & Melinda Gates Foundation θα δοθούν σε ένα κονσόρτσιουμ σπόρων, που βοηθήσει τους αγρότες να προσαρμοστούν στην αλλαγή του κλίματος.

«Εκτός και εάν οι μικροκαλλιεργητές μπορέσουν να προσαρμοστούν στην κλιματική αλλαγή, θα χάσουμε την παγκόσμια μάχη μας απέναντι στην πείνα και τη φτώχεια», έγραψε στον λογαριασμό του στο Twitter.

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έσπευσαν να επισημάνουν ότι ο Μπιλ Γκέιτς ξεκίνησε αυτή την «σταυροφορία» του για το κλίμα πάνω σε ένα superyacht, το οποίο επιβαρύνει σημαντικά το περιβάλλον. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς περιβαλλοντικών οργανώσεων, ένα τέτοιο σκάφος με μόνιμο πλήρωμα, ελικοδρόμιο και πισίνες εκπέμπει περίπου 7.020 τόνους διοξειδίου του άνθρακα τον χρόνο, την ώρα που ο μέσος άνθρωπος ευθύνεται για εκπομπές 5-10 τόνων CO2 ετησίως.

Μάλιστα, όσο ο Γκέιτς έκανε τις διακοπές στην Τουρκία, ένα δεύτερο πολυτελές σκάφος, το Wayfinder,  ακολουθούσε το Lana. Σε αυτό επέβαιναν οι 30 σωματοφύλακές του.

Μετά τις διακοπές του στην Τουρκία, ο Γκέιτς ταξίδεψε με ιδιωτικό αεροπλάνο στην Γλασκώβη, όπου υποσχέθηκε 2 δισ. δολάρια για τη διατήρηση της φύσης και την αναμόρφωση των συστημάτων τροφίμων.

Τι ψάχνει στην Τουρκία

Αυτή η επίσκεψη ήταν η δεύτερη που πραγματοποιεί ο Μπιλ Γκέιτς στην Τουρκία σε διάστημα τεσσάρων μηνών, καθώς αναζητεί επιχειρηματικές και φιλανθρωπικές ευκαιρίες στη χώρα.

Σύμφωνα με τον τουρκικό Τύπο, φέρεται να έχει ήδη αγοράσει 90.000 στρέμματα στην Ευρωπαϊκή Τουρκία. Μάλιστα, η φημολογία γύρω από το ενδιαφέρον ενός εκ των πλουσιότερων ανθρώπων του κόσμου έχει ήδη οδηγήσει σε αύξηση των τιμών της γης στη γειτονική χώρα, καθώς ιδιοκτήτες ελπίζουν να εκμεταλλευτούν αυτή την ευκαιρία, ζητώντας εξωφρενικά ποσά για τα χωράφια τους.

Πάντως, ο Μπιλ Γκέιτς είναι ήδη ένας από τους μεγαλύτερους γαιοκτήμονες στις ΗΠΑ, αφού έχει στην κατοχή του σχεδόν 1 εκατ. στρέμματα.

moneyreview.gr