Αρχική Blog Σελίδα 2154

Τι σημαίνει το ταξίδι Μητσοτάκη στη Ρωσία

Από
anixneuseis
-
0

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη Ρωσία για συνάντηση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν – Ένα ταξίδι με… ουρά

Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος

Η ανακοίνωση ότι ο πρωθυπουργός θα επισκεφθεί, σύντομα, τη Μόσχα ήταν έκπληξη. Το αναφερόμενο μακρύ διπλωματικό ιστορικό της προετοιμασίας του ταξιδιού δεν ήρε τον αιφνιδιασμό.

Οι Ρώσοι δεν είχαν κανένα προφανή λόγο να προσδώσουν στο ταξίδι μυστήριο ως συνέπεια της μυστικότητας.

Την έκπληξη προκάλεσε ότι τηρήθηκε απολύτως σιωπή από την ελληνική πλευρά, επειδή στην Ελλάδα όλοι τα ξέρουν όλα και τα διαλαλούν.

Ήδη έγινε γνωστό ότι ΗΠΑ και Γαλλία συμφωνούν με την επίσκεψη. Η λογική λέει ότι οι ΗΠΑ είναι απίθανο να περίμεναν τον Μητσοτάκη να τους ενημερώσει περί του ταξιδιού.

Το κοινό πρόβλημα Πούτιν-Μπάϊντεν, στην περιοχή μας, δεν είναι η Αθήνα αλλά ο Ερντογάν και οι συνεχείς απειλές του προς τους πάντες.

Η Αθήνα γίνεται αντικειμενικά ο ιδανικός δίαυλος επικοινωνίας ώστε η «εξημέρωση του (τουρκικού) θηρίου» να καταλήξει χωρίς κινδύνους για την ηρεμία στην περιοχή.

Αρκεί να θυμίζουμε σε φίλους και συμμάχους ότι το θηρίο δεν είναι η Ελλάδα και ότι επομένως δεν έχει τίποτα να θυσιάσει στο βωμό της ειρήνης.

infognomonpolitics.gr

Μιχάλης Ψύλος: Μια «δεύτερη ζωή», μετά το Σύμπαν;

Από
anixneuseis
-
0
Του Μιχάλη Ψύλου

[email protected]

Κυριακή, 07 Νοε 2021 07:50UPD: 08:05

REUTERS / DADO RUVIC
Εχετε σκεφτεί ότι θα μπορούσατε να χορέψετε σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης με ανθρώπους που βρίσκονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά; Να εργάζεστε στο ίδιο γραφείο, εσείς από την Ελλάδα,δίπλα δίπλα, με συναδέλφους σας στην  Αμερική,την Αυστραλία ή τη Γη του Πυρός; `Η να πίνετε καφέ στο ίδιο δωμάτιο με φίλους και φίλες σας που είναι στο Παρίσι;

Με απλά λόγια, αυτό υπόσχεται το αφεντικό του Facebook,Μαρκ Ζάκερμπεργκ, βάζοντας μπροστά τη δημιουργία του “Metaverse”: Μια «δεύτερη ζωή, «πέρα από το Σύμπαν», σε ελεύθερη μετάφραση. Μια ψηφιακή κοινωνική ζωή, πολύ πιο καθηλωτική και περιεκτική – σε σύγκριση με αυτό που κάνει ο καθένας μας αυτή τη στιγμή, πίσω από την οθόνη του υπολογιστή του ή στο smartphone του.

Στο «μετασύμπαν» ,όπως το φαντάστηκε ο Ζάκερμπεργκ, ο  καθένας θα μπορούσε  να ζήσει μέρος της ζωής του εκεί, με τη μορφή ενός avatar ή ενός ολογράμματος. «Η βασική ιδιότητα του Metaverse (Μετα-σύμπαν) θα είναι η παρουσία – η αίσθηση του να βρίσκεσαι πραγματικά εκεί με τους ανθρώπους», έγραψε Ζάκερμπεργκ τον Ιούλιο στο προφίλ του στο Facebook.  «Σταδιακά, οι οθόνες, τα ολογράμματα, τα ακουστικά VR και τα γυαλιά επαυξημένης πραγματικότητας, θα επιτρέπουν…τηλεμεταφορές», προσθέτει.

Για το αφεντικό του Facebook, το metaverse αντιπροσωπεύει το μέλλον του Διαδικτύου,αλλά κυρίως των κοινωνικών μας σχέσεων σε πολύ μεγάλη κλίμακα.Tο πιστεύει τόσο πολύ που μετονόμασε την εταιρεία Facebook  Meta και σκοπεύει να επενδύσει 50 δισεκατομμύρια δολάρια σε αυτό το νέο μοντέλο. Σχεδιάζει μάλιστα να προσλάβει 10.000 μηχανικούς μόνο στην Ευρώπη.

EPA / CLEMENS BILAN

«Δανεικός» ο όρος

Η προέλευση του όρου Metaverse είναι κλεμμένη από το μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας “Snow Crash” του Νιλ Στίβενσον από το 1992. Εκεί αναφέρεται για πρώτη φορά ο όρος «μετασύμπαν»- ένας εικονικός κόσμος στον οποίο οι πρωταγωνιστές φεύγουν ξανά και ξανά από έναν μάλλον παράλογο πραγματικό κόσμο που χαρακτηρίζεται από καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Υπάρχουν όμως και χρήστες σε αυτόν τον κόσμο – οι λεγόμενοι «Γκαργκόιλς» – που επιλέγουν να παραμείνουν συνδεδεμένοι με το Metaverse για πάντα. Μπαίνουν σε αυτό μέσα από ένα είδος γυαλιών επαυξημένης πραγματικότητας με τα οποία μπορούν να βρίσκονται ταυτόχρονα στην υλική τους ζωή και στο μετασύμπαν. Στο μυθιστόρημά του, ο Στίβενσον δείχνει φυσικά τις συνέπειες όταν ζεις «σε δύο κόσμους ταυτόχρονα»: Συχνά δεν είναι ξεκάθαρο σε ποιον κόσμο επικοινωνείς  με το άτομο στο οποίο μιλάς.

Δυσπιστούν οι ειδικοί

Πολλά βιντεοπαιχνίδια προσφέρουν διαδικτυακά σύμπαντα, όπως το  Fortnite, για παράδειγμα. Ένα  διαδικτυακό παιχνίδι για πολλούς παίκτες στο οποίο οι χρήστες μπορούν να αλληλεπιδράσουν μεταξύ τους και να δημιουργήσουν τους δικούς τους κόσμους. Και εκεί γίνονται οι ποπ συναυλίες με εκατομμύρια τηλεθεατές.Το Metaverse , σύμφωνα με τον Ζάκερμπεργκ είναι κάτι πολύ δαφορετικό από ένα βιντεοπαιγνίδι με πολλούς παίκτες.

Η Γερμανίδα δημοσιογράφος Ευα Βόλφανγκελ ,που είναι ειδική σε θέματα τεχνολογίας του μέλλοντος, είναι πολύ δύσπιστη. Όπως λέει, «ο Ζάκερμπεγκ μπερδεύει  κάθε λογής πράγματα: Από τεχνολογίες που κυκλοφορούν ήδη στην αγορά και λειτουργούν σε μεγάλο βαθμό -όπως η εικονική πραγματικότητα- μέχρι  μεγαλοπρεπή οράματα.  Η Γερμανίδα δημοσιογράφος σχολιάζει το βίντεο που έδειξε ο Ζακερμπεργκ για να πείσει για το σχέδιό του:

REUTERS / TIM BARSOE

Ενας άνδρας κάθεται στο γραφείο του και πίνει μια γουλιά από ένα φλιτζάνι καφέ. Στα δεξιά του, μόλις λίγα μέτρα μακριά, μια εικονική γυναίκα περνάει δίπλα του και τον χαιρετά με μια κίνηση του χεριού της. Η γυναίκα υποτίθεται ότι εργάζεται κάπου αλλού και δεν είναι μια τυχαία «διακοσμητική» φιγούρα ,ένα avatar, κατασκευασμένο από ένα λογισμικό. «Αυτό είναι αδύνατο αυτή τη στιγμή», λέει η Ευα Βόλφανγκελ , «και είναι αμφίβολο αν αυτό είναι ποτέ ρεαλιστικό». Για ένα τέτοιο σενάριο, θα πρέπει να πληρούνται πολλές προϋποθέσεις:

-Η εικονική εμφάνιση της γυναίκας στο οπτικό πεδίο του άνδρα θα έπρεπε να δημιουργηθεί από γυαλιά επαυξημένης πραγματικότητας, ώστε το ανθρώπινο μάτι και ο εγκέφαλος να αντιλαμβάνονται τη γυναίκα με τρισδιάστατα σχήμα, ρεαλιστική εμφάνιση, σε κάθε κατεύθυνση και σε κάθε απόσταση.

– Η εικονική γυναίκα δεν δημιουργείται καθόλου από τα γυαλιά, αλλά ως ολόγραμμα στο δωμάτιο, το οποίο με τη σειρά του, θα πρέπει να εξοπλιστεί με κατάλληλες συσκευές, κάτι παρόμοιο με έναν 3D προβολέα. Το σενάριο Metaverse που προτείνει ο Ζάκερμπεργκ θα λειτουργούσε μόνο σε ορισμένα, ειδικά προετοιμασμένα δωμάτια. Αλλά ακόμη και έτσι -λέει η Γερμανίδα δημοσιογράφος, «είναι αμφίβολο εάν κάθε πραγματικός χώρος που πρόκειται να γίνει μέρος του Metaverse μπορεί και πρέπει να δημιουργηθεί εκ των προτέρων με τόσο πολύπλοκο τρόπο. Για να πραγματοποιηθεί μια αληθινή συνάντηση μεταξύ δύο ανθρώπων, το σύστημα πρέπει να γνωρίζει πού βρίσκονται τα δύο άτομα. Έτσι, για παράδειγμα, όλα τα δωμάτια θα έπρεπε να παρακολουθούνται μόνιμα με κατάλληλες κάμερες ή να είναι εξοπλισμένα με κατάλληλη τεχνολογία πλοήγησης εσωτερικού χώρου, ένα είδος GPS για εσωτερικούς χώρους.

Η Ευα Βόλφανγκελ υποστηρίζει ότι τίποτα από αυτά δεν θα λειτουργήσει ή τουλάχιστον θα πάρει πάρα πολύ χρόνο. Πιστεύει ότι είναι πολύ πιο πιθανό το μετασύμπαν να γίνει πρωτίστως ένας καθαρά εικονικός χώρος χωρίς στοιχεία του υλικού κόσμου.

Shutterstock

«Επανάσταση» ή πλήρης αποξένωση;

Αναμφίβολα, για πολλούς -και ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους- το όραμα του Ζάκερμπεργκ αντιπροσωπεύει μια απόλυτη επανάσταση , που πολλοί δεν πιστεύουν πώς θα μπορούσε σύντομα να γίνει πραγματικότητα.

Αλλά ας υποθέσουμε ότι η επιστήμη θα κατακτήσει και αυτό το βάθρο. Ποιες θα ήταν άραγε οι κοινωνικές συνέπειες; Φανταστείτε τον εαυτό σας σε αυτόν τον κόσμο: θα είμαστε ένα avatar,μια μάσκα που θα κρύβει το ότι είμαστε ζωντανοί και ανθρώπινοι. Με τα ελαττώματα, τα δυνατά μας σημεία, αλλά και τις αδυναμίες μας. Δεν θα ξέρουμε πια ποιοι είμαστε και ποιον θα βρούμε στο Μέτα για δουλειά, αναψυχή, σπουδές. Δεν θα ξέρουμε ποιον αντιμετωπίζουμε και τι νιώθουν οι άλλοι εκείνη τη στιγμή.

Η ζωή μας θα αδειάσει από τις σχέσεις που έχουν σημασία. Φυσικά ,θα υπάρχουν εκπληκτικά εφέ που θα εκτοξεύουν τον χρήστη σε έναν κόσμο του κυβερνοχώρου πιο κοντά σε ένα βιντεοπαιχνίδι παρά στην εικονική πραγματικότητα. Αλλά όλα θα είναι ένα avatar;  Οι αποστάσεις θα χαθούν, αλλά οι πραγματικοί άνθρωποι θα απομακρυνθούν. Θα λείψουν οι μικρές απολαύσεις της ζωής, ένα ταξίδι, ένας περίπατος; Ακόμη και το καθημερινό χάος στην κυκλοφορία, για να φτάσουμε στο γραφείο

Ίσως να ακούγονται ακραία όλα αυτά, αλλά μήπως καταλήξουμε σε αυτόν τον κόσμο του κυβερνοχώρου;  Αυτόν τον κόσμο θέλουμε; Και για τα παιδιά μας;

naftemporiki.gr

ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ: ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΑΝΑΖΗΤΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Από
anixneuseis
-
0
 Του Χρήστου Κατρούτσου
 

Κάποτε, όχι σαν αρχή παραμυθιού αλλά ως βιωματική εμπειρία, ακούγονταν το παιδικό χαμόγελο ακόμη και στα στενά του αστικού ιστού που φιμώνουν τον ήχο. Κατόπιν, αποδίδοντας χαρακτήρα πρωτογονισμού στα παιδιά όπως αναφέρει και η Ελληνική Σημειωτική Εταιρία, τα εξοβέλισαν στις παιδικές χαρές όπου η φύση, υποβαθμισμένη στο σύγχρονο κόσμο, χάριζε βλάστηση σ’ εκείνα τα χαμόγελα πριν μεταφερθούν οβιδιακά σε μικροσυσκευές. Παιδικές χαρές απερημώθηκαν καθώς χαμόγελα παιδιών δεν έβρισκαν πρόσωπα να ξεκουράσουν το φτερούγισμά τους, δεν έβρισκαν το πρόσωπό τους! Παιδιά πια, υπήρχαν στο φθινόπωρο ενός πολιτισμού…

Γραμμένο σε φθινόπωρο το παρόν, βίαιο καιρικά σε αρκετές χώρες, αναφέρεται στο νεφελώδες ερώτημα για το δημογραφικό πρόβλημα. Ζήτημα που διατυπώνεται πλέον συχνότερα στο δημόσιο λόγο, επιδερμικά κυρίως, ειδικά σε χώρες όπως η Ελλάδα που ακολουθούν το δυτικό κοσμοείδωλο όπου και εντοπίζεται κατά κανόνα. Κατ’ αρχάς αναγνωρίζεται ως πρόβλημα, από ευρύτερες ομάδες συνεπώς, δεν πρόκειται για εικοτολογία. Όμως, στον τρόπο και το πλαίσιο που τίθεται προεξοφλείται ήδη και απάντηση με κριτήρια μόνον αριθμητικά, με κριτική ραστώνη, πυρήνας που εκρήγνυται αποδομώντας το ερώτημα. Κι αν, έτι περαιτέρω, τίθεται μονομερώς, από ομάδες με συγκεκριμένα κοινωνιολογικά στοιχεία αποδομείται και η αναγνώρισή του ως συλλογικό και το δημογραφικό, νοούμενο στον ευρύτερο πληθυσμό, φύσει, ως σημαίνον και σημαινόμενο αναφύεται στο συλλογικό. Όμως, όχι σπάνια, το δημογραφικό, ως πρόβλημα, απασχολεί συλλογικότητες είτε φύσει συντηρητικές είτε με απόδοση συντηρητικών στοιχείων ερήμην τους. Κατανοείται μεν το σημαίνον «δημογραφικό» δίχως να σηματοδοτούνται σχέσεις με την αντι-κείμενη πραγματικότητα και από τις δυο στάσεις ως προς αυτό μιας και οι μεν αρνούνται να κατανοήσουν όσους έχουν διαφορετική οπτική. Συμπερασματικά, το δημογραφικό κατανοείται όπως μεν αναγνωρίσιμο σημαίνον δίχως να πιστοποιούνται σχέσεις μέθεξης σε αυτό όπως για παράδειγμα θα διαπιστώναμε στη λέξη «κένταυρος»…

Δεδομένο είναι πως στο δυτικό κόσμο οι επιμέρους νοηματοδοτήσεις, όσο κι αν παρουσιάζονται αντιδιαμετρικές, συγκλίνουν πως δεν είναι επιθυμητή η δημιουργία οικογένειας κατά κανόνα. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει αλυσοδεθεί σ’ ένα κοσμοείδωλο που φαινομενικά τον εξυπηρετεί με απολαύσεις και προσδοκίες ενεστωτικής απόλαυσης, θα εξετασθεί παρακάτω. Το παρόν δοκίμιο ενοφθαλμίζει τη διερεύνηση του φαινομένου με κάποιες προτάσεις για την αναθεώρηση στάσης. Δεν θα λειτουργήσει διχαστικά και προς επίρρωση αυτού επισημαίνει ο Κωστής Παπαγιώργης: «Πρώτος ο Λεβινάς αμφιβάλλει για το αν ο άνθρωπος της ανάγκης και της στέρησης (ο πένης, ο προλετάριος, ο εργάτης, ο άνθρωπος του μόχθου, ο αγρότης, ο βιοπαλαιστής) έχει τρόπο να επιτελέσει την αποκάλυψη του Είναι. Πώς να κρατήσει την οντικότητα ( πρόσληψη νοητική και χρησιμοθηρική, σ.σ.) σε απόσταση όταν από αυτήν εξαρτάται η επιβίωσή του; Είναι κωμικό και δραματικά πλανημένο να μιλάμε για την αναυθεντικότητα ενός ανθρακωρύχου ή ενός φορτοεκφορτωτή. H αποκάλυψη δεν μπορεί παρά να είναι προνόμιο μιας ελάχιστης μειονότητας» (1) Θα διαπιστωθεί πως πλέον, η ανωτέρω συνθήκη διέπει όλα τα στρώματα ως στάση ανεξαρτήτως οικονομικών απολαβών όμως, η επιβίωση εμπεριέχοντας εξάρτηση επαληθεύεται. Επίσης, αναφερόμενοι σε ανθρώπινα σύνολα είναι δυσδιάκριτο ίσως και άστοχο, να προσλαμβάνονται ως υποσύνολο τα μέρη του, εν προκειμένω καθένας ξεχωριστά. Ο κατηγορηματικός αυτός δυισμός θα στρέβλωνε την ετερότητα καθενός, αφαιρώντας το εξαιρετικό γνώρισμα του ανθρώπου να υπερβαίνει ένα σύνολο. Συνάμα, καθένας είναι μέρος, όλον και κάτι ευρύτερο εφόσον υπάρχει η κοινή παραδοχή ότι οι αντιληπτικές μας ικανότητες για την οριοθέτηση στο όλον είναι πεπερασμένες με τα παρόντα μεθοδολογικά όργανα συνάμα κι απροσμέτρητες αν δεν προσκολληθούμε σε ερευνητικά εργαλεία, ακόμη και τα θεωρούμενα ως πλέον αυστηρά όταν η ίδια η Επιστήμη αναθεωρεί σε θεμελιώδη ζητήματα! Συνεπώς όταν γίνεται αναφορά σε συλλογικότητες εξυπηρετούνται μεθοδολογικές προσεγγίσεις.

Στην έμφυτη και ιστορικά πιστοποιήσιμη υπέρβαση ακόμη και από το «όλον», ακόμη και στον καθένα όταν για παράδειγμα υπερνικά κάποιο ανήκεστο πρόβλημα υγείας, όχι με όρους ατομοκεντρικής διασφάλισης, αρχίζει να διακρίνεται το ομιχλώδες τοπίο όπου ο διερωτώμενος σαγηνεύεται με απαντήσεις άκριτα, χάριν απαλλαγής από τον πόνο που φέρει κάθε ερώτημα, καθώς το ερώτημα συνιστά υπέρβαση. Στην αχλή λοιπόν ενός παρόμοιου ζητήματος, διακρίνονται σηματοδότες που λειτουργούν ως Σειρήνες με τυπολογικά κριτήρια που συνήθως, επικεντρώνονται στο ατομικό παραθεωρώντας το συλλογικό και αντίστροφα! Το ερώτημα όμως είναι τοκετός, δεν εξυπηρετεί σε τίποτα να μην το ζήσεις, κυοφορώντας το δίχως έξωθεν πειθαναγκασμούς, πολλάκις υιοθετούμενους ως αδήριτη πραγματικότητα. Για παράδειγμα: συχνά η υπογεννητικότητα αναφέρεται σε γυναίκες. Θεμελιώδες, βάσει και των παραπάνω, σφάλμα! Πρόκειται για ζήτημα που αφορά και τα δυο φύλα. Συχνά δε, και όχι άδικα, συνακόλουθα προκαλείται μια αντανακλαστική αντίδραση. Να λοιπόν, η …ενάργεια της αχλής με αξιωματικές αντιλήψεις και πως το ζήτημα διαμορφώνεται σε ταμπού!

Ξεκαθαρίζοντας θέση και στάση πως δεν πρόκειται να αναλωθώ σε σχήματα που εκκολάπτουν φαύλο κύκλο, με διαπιστώσεις επαληθεύσιμες, ήδη συναντήσαμε στοιχεία γιατί το δημογραφικό αφορά έντονα την Ελλάδα καθώς πρόκειται για χώρα με κομβικό ρολό διαχρονικά ανάμεσα σε πληθυσμούς με ήθη, έθιμα, στάση ζωής που είναι εναργής η φθίνουσα πορεία τους αριθμητικά και σε πληθυσμούς όπου δεν διαπιστώνεται.

 

Ας αναφέρουμε κάποια καθολικά γνωρίσματα για την πληθυσμιακή γονιμότητα ή καλύτερα, πορεία μιας και ο όρος γονιμότητα λειτουργεί διασπαστικά, και πόσο αυτά ισχύουν και στον τόπο μας.

Ο δείκτης γεννητικότητας στην Ελλάδα κυμαίνεται κοντά στο ένα παιδί/ανά οικογένεια. Σε χώρες με υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα συναντάμε τον δείκτη απ΄ το 1.7 και πάνω :στη Νορβηγία 1,9 με κατά κεφαλήν εισόδημα 43 χιλ-55 χιλ. $, στην Αυστραλία 1,8 με 37-50 χιλ $ (ανάλογα με τον οργανισμό που υπολογίζει), στην Ιρλανδία 1,7 με 50 χιλ, στη Γαλλία 2 με κοντά στα 45 χιλ, σε διάφορες Σκανδιναβικές χώρες 1,7 με εισόδημα άνω των 45 χιλ., ενώ σε χώρες στη Μέση Ανατολή και την υποσαχάρια Αφρική με πενιχρό εισόδημα εντοπίζεται υψηλός δείκτης γεννητικότητας. Γεγονός είναι πως εν γένει, στις λεγόμενες ανεπτυγμένες χώρες, ο μέσος αριθμός γεννήσεων ανά οικογένεια έχει πέσει κάτω από το 2,1 το οποίο είναι ποσοστό αντικατάστασης του πληθυσμού (Fortunegreece.com). Στην Ελλάδα ο δείκτης τείνει προς το 1 με στοιχεία του ΟΗΕ να καταγράφουν μείωση 50.401 ατόμων στο 2020 (σε συνθήκες εγκλεισμού που θα προσδοκούσε κάποιος αύξηση γονιμότητας)… Ενώ, για μην αναφερθούμε μόνον στο έτος που παρουσιάστηκε ο κορωνοϊός, στην τελευταία δεκαετία υπήρξε μείωση 464.584 ατόμων με στοιχεία του ΟΗΕ. Ο δε μέσος όρος ηλικίας ανέβηκε στα 45,6 έτη. Ήδη από το 2040 θα υπάρχει απώλεια 2,4 εκατομμυρίων ( κοντά στο ¼ του σημερινού πληθυσμού) ενώ οι άνω των 60 ετών θα υπερβούν το 40% του πληθυσμού επιβάλλοντας ακούσια και μη τις ιδεολογικές επιταγές τους στη νεολαία κατανοώντας τί συνεπιφέρει αυτό στην όσμωση ιδεών πέραν άλλων συνεπειών όπως η εκπτώχευση! Άλλες μαθηματικά επιπτώσεις; Κατόπιν οι γενιές στην αναπαραγωγική ηλικία θα είναι ολιγάριθμες και ο πληθυσμός θα μειωθεί κατά 55% στα επόμενα 40 χρόνια προκαλώντας ανεπανόρθωτη βλάβη. Στο δε κλείσιμο του αιώνα ο πληθυσμός ελληνικής καταγωγής στη χώρα μας θα είναι κάτω από 2,5 εκατομμύρια στην καλύτερη περίπτωση… Οι άμεσες επιπτώσεις, για όποιον έχει μόνον οικονομικά κριτήρια, γνωστές: πώς θα καταστούν βιώσιμα συστήματα πρόνοιας; Και αφορούν όλους εκτός από εύρωστες οικονομικά ελίτ.

Πώς μεταπλάστηκε η πληθυσμιακή ευρωστία της Ευρώπης στους νεότερους χρόνους συνακόλουθα και στην Ελλάδα σε απροθυμία γεννήσεων; Στο σύνθημα του Μάη του ’68 “make love, not babes” εκρήγνυται η καταπίεση από παλαιότερες κοσμοθεωρίες εδραιωμένες κυρίως στη δυτική Ευρώπη. Θρησκευτικές, κανονιστικού και μάλλον προτεσταντικού τύπου επιταγές, πολεμικές συρράξεις, κάθε λογής διχασμός εδραιωμένος στον κομφορμισμό, ταξικές ανισότητες με συνθήκες εξαθλίωσης στα φτωχότερα στρώματα προσλαμβάνονταν απερινόητη αδικία για τα παιδιά εντασσόμενα πρώιμα στον εργασιακό στίβο. Η εργασιακή απασχόληση σε αυτά τα στρώματα ήταν χειρονακτική και η έλευση ενός αγοριού συνεπώς ήταν το επιποθούμενο. Έτσι, για ένα κορίτσι υπήρχε το πρόταγμα να γαλουχηθεί με τη δημιουργία οικογένειας ως αυτοσκοπός από τη στιγμή μάλιστα που η ένταξή του σε κοινωνικές δραστηριότητες ήταν περιορισμένη. Η χρησιμοθηρία επικρατεί και το παιδικό όνειρο και στα δυο φύλα τυλίγεται με αέναο φθινόπωρο. Αγορίστικα χεράκια ένιωσαν νωρίς την επίθεση της χαρακιάς στα χέρια, δάκτυλα χάθηκαν και αναλήφθηκαν σ’ έναν παράδεισο αγγιγμάτων. Κοριτσίστικα χεράκια μούλιασαν με κύκλους να σχηματίζονται σε κάθε λεκέ που τάραζε τη γαλήνια λίμνη τους. Ανάγνωση, γραφή δεν γνώρισαν μήτε στρωμνή δίχως πληγές… Έραβαν μια μέρα ρηχή δίχως βαθύ ύπνο, έραβαν ξηλώνοντας τη μοίρα τους…

Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ( ΒΠΠ) η πυξίδα της μοίρας έμελε ν’ αλλάξει με τη διάνοιξη περισσοτέρων ευκαιριών ένταξης και των δυο φύλων στον κοινωνικό ιστό, ακόμη όμως, το πατριαρχικό πρότυπο ήταν σε εγρήγορση ευνοώντας περισσότερο την προοπτική ενός αγοριού για οικονομική και μορφωτική ανέλιξη.

Ομοίως και στην Ελλάδα ένας γιος είχε την οικογενειακή και κοινωνική εύνοια να σταδιοδρομήσει, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα μιας και, είναι σημαντικό να αναφερθεί, η εμπιστοσύνη του Έλληνα ως προς το κράτος ήταν θεμελιωδώς κλονισμένη από τη σύστασή του λόγω επιλογών στην εξουσία, δυσαρμονικών με τις μακραίωνες λαϊκές παραδόσεις, κατάσταση που διατηρείται και ως σήμερα επηρεάζοντας το εξεταζόμενο ζήτημα. Εν πάση περιπτώσει, το 1960 η πορεία στο δείκτη γονιμότητας (χρησιμοποιώντας τον όρο αυτόν αναφέρομαι στη διαμόρφωσή του και από τα δυο φύλα) ήταν 2,23 παιδιά ανά οικογένεια (Σήμερα, κάτω από 1,35).

Στη δεκαετία του ’60 και λίγο πριν, στις Η.Π.Α., η νεολαία αντιτίθεται. Όπως συνέβη με πληθώρα κινημάτων, εναργέστερα πλέον το «παλαιό» έπρεπε να γκρεμιστεί συθέμελα. Άλλωστε, οι πληγές του ΒΠΠ ήταν ακόμη νωπές και άρρηκτα συνδεδεμένες με παλαιότερες αντιλήψεις. Η διαφθορά συνεχιζόμενη στη δεκαετία του ’70, διεθνείς οικονομικές κρίσεις και κατά μια τάξη μεγέθους ισχυρότερο στην Ελλάδα το πατριαρχικό πρότυπο, οδήγησαν στη δεκαετία του ’80, πάλι τη νεολαία στο αίτημα διαμόρφωσης αθρόων επίλογων για να «γίνεις αυτό που πράγματι θέλεις» στην πραγμάτωσή του. Και όπως κάθε νέο που συμπλέει με όραμα, αμφότερες οι στάσεις υπήρξαν κατ’ αρχάς γόνιμες, απλώνοντας τη γλυκιά αφέλεια αλλά και τη ζέση των νιάτων και σε αλλά ηλικιακά στρώματα ανεξαρτήτως οικονομικής ισχύος ( ιδιαίτερα στο ’80 όπου όμως, ήδη απ’ το ’81 στην Ελλάδα ο δείκτης πέφτει κάτω από το 2,1) γεγονός που δεν μπορεί να μη συσχετισθεί με την «αποτίναξη» του συντηρητισμού όπως τον συνέλαβε μεγάλη μερίδα του εκλογικού σώματος, δικαίως τε και αδίκως, ιδεολογικά και πολιτικά ( Το 1985 μάλιστα ο δείκτης αγγίζει το 1,68. ). Κύτταρο του παλαιού θεωρήθηκε η οικογένεια συνεπώς η αξιακή υποβάθμισή της ήταν συνειδητή. Στην Ελλάδα όπως αναφέρει η δημογράφος και Καθηγήτρια του Χαροκόπειου Πανεπιστημίου Αλεξάνδρα Τραγάκη «τα πολλά παιδιά έπαψαν να θωρούνται οικογενειακός πλούτος τουλάχιστον για τα παιδιά της μεσαίας τάξης». Καλύτερες συνθήκες στη μεσαία τάξη κόμιζαν μια ανεμελιά που, μεταξύ άλλων, γκρέμιζε τον μονομερώς χαρακτήρα του χρόνου ως γραμμικό μέγεθος, στην ευρύτερη αντίληψη ως μέγεθος για συμμόρφωση και κερδοφορία με ανεξίτηλο ενθαδικό αποτύπωμα.

 

Αγγίζοντας το παλαιότερο κοσμοείδωλο τόσο στον ευρύτερο δυτικό κόσμο όσο και σε κυρίαρχους πολιτισμούς «στην Ελλάδα όσο και στη Ρώμη, η καθημερινή ζωή ξέφευγε απ’ την ακρίβεια των ρολογιών. Η καθημερινή ζωή κινούνταν μέσα στο « περίπου» του βιωμένου χρόνου» (2). Η παραπάνω στάση συνάδει με την εύρεση χρόνου για πληθώρα επιλογών μες στις οποίες παρουσιάζεται, όχι εμφατικά, και η σεξουαλική απελευθέρωση.

Ας εξετασθούν όμως, διακόπτοντας προς ώρας, την ανεμελιά του ΄80 με όσα υπέρ και κατά, μερικά συνεπακόλουθα του γραμμικού χρόνου.

Η γραμμική αντίληψη χρόνου με συνέπεια την ατομοκεντρική θεώρηση, την εξάλειψη του προσώπου χαρακτηρίζει και φαινομενικά αντιστρατευμένα κοσμοσυστήματα όπως το Δυτικό και το ακραίο Μουσουλμανικό. Η διαφοροποίηση έγκειται στο μεν πρώτο στην ενθαδική απόλαυση ατομικών δικαιωμάτων στο δε δεύτερο, στη μεταφυσική δικαίωση του ατόμου. Η γραμμική αντίληψη του χρόνου σχετίζεται άρρηκτα με τη στρέβλωσή του ως απόλυτο μέγεθος και τη φετιχιστική «λατρεία» τεχνολογικών επιτευγμάτων εν είδει ειδώλων. Άλλοτε, ξύλινα τα είδωλα και τώρα, καμωμένα από τεχνολογικά υλικά δεν παύουν να παράγουν έναν ξύλινο λόγο.

Τόσες προσπάθειες διαχρονικές να απαλλαγούμε από φαντάσματα, ιδεοληψίες που στοίχειωναν άλλοτε, τη ζωή μας κι όμως, συνεχίζουμε να «λατρεύουμε» είδωλα, νοητικά υποκατάστατα από ψυχολογικές προβολές προσδίδοντάς τους αυθεντία όταν οριοθετούμε άπαντα στην αυτοτέλεια της «προνομιακής» μας οπτικής. (3)

Επιστρέφοντας στη δεκαετία του ’80 υπήρχε ακόμη πληθώρα επιλογών σε διάφορες κατευθύνσεις για την έκφραση ετερότητας έχοντας ισόρροπους ερμηνευτικούς πόλους τη λογική μα και το μη λογικό είτε παρουσιαζόταν ως μεταφυσικό αντίκρισμα είτε ως πρόληψη, συχνά δε και ως δεισιδαιμονία (μια όσμωση του μυθικού και μη νοησιαρχικής αντίληψης). Πλέον, στις διαθέσιμες επιλογές κυριαρχεί η απερήμωση της φυσικής επαφής με μικροσυσκευές και καθολικές επιταγές στις οποίες εξαίρεται η ατομική ευθύνη για ένα ατομοκεντρικό πολιτισμικό παράδειγμα ως και ο εγκλεισμός! Πλέον το ελάχιστο (ως συστατικό μέγεθος στην αντίληψη) διαιρείται όλο και περισσότερο σε ποικίλες εκφάνσεις ελέγχοντας το όλον, και ο ραγδαία αυξανόμενος σε επιρροή ψηφιακός κόσμος, με όρους αμεσότητας που υπηρετούν τον συλλογικό έλεγχο και την έλλειψη φυσικής παρουσίας όπως ηλεκτρονικές συναλλαγές με απρόσωπα σχήματα, καταδεικνύει πόσο το αναλογικό υποσυνείδητα απαιτούσε προσπάθεια, περιπετειώδη αναζήτηση. Η κατίσχυση του ελάχιστου με ποικίλες εκφάνσεις (από την Τεχνολογία ως την εύρεση χρόνου), η απομύζηση όποιου ελεύθερου χρόνου από τεχνολογικές συσκευές (όταν απαντούνται σύνδρομα προσκόλλησης και υποχρεωτική οδηγία) που με τη σειρά τους ανατροφοδοτούν υποχρέωση εικονικής παρουσίας ψυχαναγκαστικά κι όχι φυσικής αβίαστα, συνδράμουν το μειωμένο ενδιαφέρον για δημιουργία οικογένειας.

Ο χρόνος απέκτησε απόλυτη ισχύ με τεχνολογικές συσκευές ξεφλουδίζοντας το χώρο. Στις προβιομηχανικές πόλεις ο χώρος όπως αναφέρει ο Λεφέβρ δεν είχε ανταλλακτική αξία. Πριν το δέλεαρ και την έπαρση της αντιπαροχής υπήρχε άρωμα της γειτονιάς, διάφορες ζυμώσεις και συζητήσεις να εκρήγνυνται σαν κόκκινο μιας μπουκαμβίλιας. Η κοινωνική αυτορρύθμιση ορίζονταν από ανθρώπινα πρότυπα δια ζώσης και ο δημόσιος χώρος δεν είχε συσκοτιστεί από την ασφυκτική δόμηση προσφέροντας και ευκαιρίες για απόδραση μέσα στον αστικό ιστό από μιαν άτεγκτη καθημερινότητα. Άλλωστε, για τον κατακερματισμένο χωροχρόνο στη σύγχρονη αντίληψη, βίαιη απόσχιση που υποδουλώνει τον άνθρωπο στο τυπολογικό κριτήριο του χρόνου διαγουμίζοντας τον πλούτο του χώρου, ο Σεφέρης, με την ευαισθησία του ποιητή δίχως ατομοκεντρική κατοχύρωση, αντιλαμβάνεται το χώρο χρονικά και το χρόνο χωρικά:

Τρεις βράχοι λίγα καμμένα πεύκα και ένα ρημοκλήσι

Και παραπέρα

Το ίδιο τοπίο αντιγραμμένο ξαναρχίζει

(…)

Ο βραβευμένος ποιητής μας με Νόμπελ, στα Τρία κρυφά ποιήματα, αποκαλύπτει με ενάργεια σπαρακτική αλήθεια βιωματικής εμπειρίας όσων σεβάστηκαν το χώρο, την αλληλεπίδρασή του στα τρίσβαθα της ψυχής μας. Συνακόλουθα, ανακαλούνται αντιλήψεις που διαμορφώνουν το χώρο επί τα βελτίω ή μη:

Εγώ είμαι ο τόπος σου

Ίσως να μην είμαι κανείς

Αλλά μπορώ να γίνω αυτό που θέλεις

Ο Σεφέρης εκριζώθηκε από τον τόπο καταγωγής του φέροντας την τραυματική εμπειρία στο έργο του συχνά και ο χώρος μεταπλάστηκε σε χρόνο αναμονής. Και δη χώρος αναμονής βαθμών ελευθερίας. Όπως αναφέρει ο Φουκώ (4), σε έναν ζωντανό οργανισμό όπως η πόλη, ο χώρος εν γένει, «οι μεταβλητές (του εδάφους, της επικοινωνίας, της ταχύτητας) ξεφεύγουν από τη δικαιοδοσία των αρχιτεκτόνων». Πλέον συνυπεύθυνοι, ακόμη και στην ιδιωτική ασυδοσία, είναι πολιτικοί και νομοθέτες οι οποίοι λειτουργούν κατά κοινή αίσθηση, απογαλακτισμένοι από χώρους όπου σφύζει η ζωή, τεχνοκρατικά, ρασιοναλιστικά.

Στις πόλεις πια δεν υπάρχει ουτοπία μήτε στις ιδέες. Άπαντα προκατασκευασμένα. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι με την ουτοπία μεταφέρεται ένα «μεταφυσικό» αντίκρισμα που ικανοποιεί τους περισσότερους ένθεους και μη. Και το λέω μεταφυσικό γιατί ακριβώς, υπερβαίνει το παρόν, διανοίγει το μέλλον σε ενεστωτική εμπειρία χωρίς να αποκλείει τις κατοπινές αντιλήψεις οι οποίες μπορεί να ελέγχουν την κυρίαρχη σημερινή το ίδιο σκωπτικά όπως η θεοποίηση των φυσικών φαινομένων σε αρχαίες κοινωνίες. Και η ενεστωτική εμπειρία σε μέθεξη με το κατοπινό προκαλεί και προσκαλεί σε οικογένεια με τους απόγονους να ενσαρκώνουν ουτοπία.

Στη δεκαετία όμως του ’90 η γλυκόπικρη αφέλεια της προηγούμενης υποτάσσεται στην αδήριτη κοινωνική επιταγή για αυξημένη κατάρτιση, κυρίως στον τριτογενή τομέα, με φόρτο υποχρεώσεων από τρυφερή ηλικία. Ο δημόσιος χώρος όπου εντοπίζεται κυρίως η μεσαία τάξη και αδύναμα οικονομικά στρώματα υποβαθμίζεται, συχνά δε βεβηλώνεται. Και πάλι τα παιδιά στερούνται το παιδικό όνειρο. Μπαίνουν νωρίς στην άγρα της κατάρτισης, όχι τόσο με ρόζους στα δάκτυλα όσο με λαβυρινθώδεις εγκεφαλικές απολήξεις δίχως μίτο Αριάδνης. Αυτή ακριβώς η απώλεια μαζί με εκείνην του μύθου, θεωρούμενη ως μη χρηστική και αντιμετωπιζόμενη σκωπτικά οδηγούν στην απομάγευση. Οι τότε νέοι δεν ζήσανε ως παιδιά συνεπώς υποσυνείδητα, ως πανδημία εξαπλώνεται κατά μια « τάξη μεγέθους» η υποβάθμιση de facto, του παιδιού πέραν της οικογενείας. Οι τότε νέοι θα ζήσουν τη χαμένη τους νεότητα όταν ωριμάσουν οι συνθήκες κυρίως οικονομικά, ενώ, δεν θα θελήσουν να μεταφέρουν καταπίεση σε μια νέα ζωή, αναγνωρίζοντας έμμεσα το ασφυκτικό κοσμοείδωλο στο οποίο παραχωρούνται και περισσότεροι τρόποι ποδηγέτησης στην προσωπική ζωή. De jure η Πολιτεία δεν συμβάλλει παρά με πενιχρά επιδόματα. Μαζί με την απώλεια του οράματος συνοδευομένη από την άμβλυνση φορέων στην κοινή συνείδηση όπου ενυπήρχε, όπως παραδοσιακοί θεσμοί και αίσθηση ιστορικού αποτυπώματος, εξηγείται σε ικανοποιητικό βαθμό το πως δεν υπήρξε συνειδητή ανάγκη η δημιουργία οικογένειας.

 
 

Ο σύγχρονος άνθρωπος, στο δυτικό κυρίως κοσμοείδωλο (σε αυτό εντάσσονται όπως αναφέρθηκε και χώρες που ακολουθούν τις «αξιολογικές του κρίσεις» χώρου- χρόνου) δεν θέλει να κάνει παιδιά! Επιθυμεί να ζήσει τη χαμένη του νεότητα ενώ δεν βλέπει μέσα στο σώμα ενός παιδιού πως κυοφορείται το μέλλον. Αναζητά τρόπους να ξεφύγει από μια δυσβάστακτη καθημερινότητα που συνδιαμορφώνουμε, από βοή που φιμώνει κάθε ηδύ ήχο με ταξίδια, ποικίλες απολαύσεις, συχνά δίχως όρους γνήσιας διαφυγής αλλά προς άγρα εντυπώσεων, ποικίλες επιλογές που θα του στερούσε η δημιουργία οικογένειας και μάλιστα, η αναφερόμενη στάση συναντάται σε πρόσωπα με υψηλή εργασιακή κατάρτιση, στις κορυφές επαγγελματικής ιεραρχίας, συνεπώς δεν είναι τροχοπέδη στο εξεταζόμενο ζήτημα αποκλειστικά εισοδηματικά κριτήρια. Ως οξύμωρο, απαντάται η επίκληση εισοδηματικής αδυναμίας, ακόμη κι από εύπορα στρώματα, επιδίωξη εύρεσης συντρόφου με υψηλό κοινωνικό status από πρόσωπα ακολουθούντα θεσμούς που υποστηρίζουν τη δημιουργία οικογένειας όπως χριστιανικές ομολογίες στην νοτιοανατολική Ευρώπη ακόμη και προ χρηματοπιστωτικής κρίσεως όπως διαπιστώθηκε. Και εδώ, έστω με διαφορετικά «άμφια» υιοθετούνται προτεσταντικές επιταγές. Μεταξύ άλλων και εξόχως σημαντικό, προβολές επιθυμίας των γονέων, τυχόν τραυματικές εμπειρίες στο οικογενειακό και συγγενικό περιβάλλον, σε ερωτικές σχέσεις, οδηγούν στην αναζήτηση ασφάλειας και αφοσίωσης στην εργασιακή «θαλπωρή» καταχρηστικά και απεμπολούν την εύρεση συντρόφου ή με στρεβλά, τοξικά κριτήρια ερωτικές επιλογές.

Αν και τα παραπάνω απαντώνται και στην Ελλάδα είναι σημαντικό όπως τέθηκε το ζήτημα με όρους προσωπικής ετερότητας, να αναφερθεί η σύγκρουση του με το αδιάλειπτο αίσθημα μειονεξίας. «Το αίσθημα εθνικής μειονεξίας γίνεται αισθητό ακόμη και από τα πρωτοσχηματιζόμενα κόμματα με τίτλους όπως «ρωσσικό», «γαλλικό», «αγγλικό» με πρόδηλα τα υπηρετούμενα συμφέροντα, το γκρέμισμα βυζαντινών ναών μοναδικού κάλλους (με ελάχιστους διασωθέντες κι από ατομικές υποδείξεις όπως ο ναός της Καπνικαρέας), το μιμητισμό σε στολές στρατιωτικών σωμάτων (χαρακτηριστική η γαλλικού τύπου στολή στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων). Τα μόνα φώτα που ήσαν αποδεκτά και περιβεβλημένα με κύρος ήταν τα προερχόμενα από την Εσπερία»(5). Εξόχως σημαντικό, να απενοχοποιηθεί η ταυτότητα του «να ‘σαι Έλληνας», στάση έμμονα συντηρούμενη από ομάδες που εναντιώνονται ορθά σε πατριδοκάπηλους, άκριτα σε όσους διαπιστωμένα υπηρετούν τον ελληνικό πολιτισμό. Ομάδες με νοοτροπία εκούσια και μη νεοφιλελευθερισμού τρεφόμενες με δίπολα συντηρώντας υψηλή ποσοστά στο νεανικό τους ακροατήριο και με αρκετά πιθανή ένεκεν της ιδεολογικής τους εμμονής να συνεχίζουν την αντιμετώπιση του ζητήματος ως συντηρητικού λόγω της ηλικιακής τους επικράτησης κατοπινά.

Να γίνει συνείδηση στο σύγχρονο Έλληνα πως συνεχίζει τη σκυταλοδρομία σε πολιτισμό που πρόσφερε πανανθρώπινες αξίες και τρόπο ζωής με όραμα ελέγχοντας κριτικά όποια εξουσία προς συλλογικό όφελος με συμμετοχή πολιτών, όχι ιδιοτελών αντιπροσώπων. Αγαπώντας και διερευνώντας κριτικά το παρελθόν θα γεμίσουμε μέλλον.

 

Συμπερασματικά, μιας και το φαινόμενο είναι καθολικό θα ήταν σφαλερό να επιτιμήσουμε με άτεγκτη στάση τον σύγχρονο άνθρωπο. Στον τελευταίο χρειάζεται η προσφορά οράματος και κινήτρου πρωτίστως, επιδιώκοντας την υπαρκτική περιπέτεια, αλλάζοντας τις αρχικές συνθήκες της βιωτής του: να μάθει να ζήσει ως παιδί για να θελήσει ν’ αποκτήσει μέλλον, ν’ αποκτήσει παιδί. Να θυμηθεί πάλι πως θα ήταν η παιδική και εφηβική αθωότητα.

Είναι εφικτό να υπερβούμε το παρόν κοσμοσύστημα που εξαντλεί τον άνθρωπο στην εργασία και μέσα από αυτήν. Ρωτούμε σαν γνωρίζουμε κάποιον τί δουλειά κάνει, ακολούθως, αβίαστα, σα λαθεμένη πυξίδα, οδηγούμαστε σε συμπερασμούς για το αν μπορούν να ικανοποιηθούν ατομικές επιδιώξεις. Δεν αναζητούμε τη θαλπωρή που φέρει τ’ όνομα αλλά την ταξινόμηση σε οικονομική ευρωστία αριθμοποιώντας τον άνθρωπο. Αν μπορούσαμε να επαναφέρουμε ως πεδίο αναφοράς τον Δήμο, ως ελεγκτικό και με καθολικό ενδιαφέρον τον θεσμό της αρχαίας τραγωδίας θα αποφεύγαμε το οιδιπόδειο πεπρωμένο. Όταν παρακμάζει η δημοκρατία στερεύει και η αίσθηση του τραγικού, η φλέβα πάλλεται σφριγηλή στην τραγωδία με ηθοποιούς και χορό κληρωτούς, όχι άτομα να επιδιώκουν παντί τρόπω ατομοκεντρική αναγνώριση… Η Jaqueline de Romilly γράφει επ ̓ αυτού: «Ἡ τραγωδία, ἀπ ̓ὅλα τά λογοτεχνικά εἴδη πού ἐμφανίστηκαν τότε, συνδέεται στενότερα μέ τήν ἀνάπτυξη τῆς Ἀθήνας καί τῆς δημοκρατίας της… Ἡ τραγωδία γεννιέται καί πεθαίνει τή μεγάλη ὥρα τῆς ἀθηναϊκῆς δημοκρατίας: συμπίπτουν ἡ μιά μέ τήν ἄλλη» (6). Να αναλογιστούμε ότι υπήρξε μια προσπάθεια, ειδικά σ’ αυτόν τον τόπο να κερδίσουμε τον οικουμενικό θαυμασμό όχι ατομικά αλλά ως τρόπος συνύπαρξης και θα ήταν ολέθριο για τον πανανθρώπινο πολιτισμό να τον οδηγήσουμε στον μαρασμό, στην παράδοσή του σε απρόσωπα σχήματα και εφαρμογές δικτύωσης όσο εύσχημα κι αν παρουσιάζονται δίχως συλλογικό έλεγχο. Υπήρξαν θαυμαστοί πολιτισμοί- τρόποι ύπαρξης- που εξαφανίστηκαν στον ιστορικό ορίζοντα. Η υιοθέτηση του χρόνου γραμμικά εξαλείφει την ιστορία με άκρατη, άκριτη προσκόλληση σε ενεστωτική εξάρτηση. Θα υπάρχει άραγε, σπινθήρας ζώσης δημοκρατίας στο μέλλον;.

«Σέ μιά δημοκρατία ὁ λαός μπορεῖ νά κάνει ὁτιδήποτε – καί ὀφείλει νά ξέρει ὅτι δέν πρέπει νά κάνει ὁτιδήποτε. Ἡ δημοκρατία εἶναι τό καθεστώς τοῦ αὐτοπεριορισμοῦ εἶναι συνεπῶς ἐπίσης τό καθεστώς τοῦ ἱστορικοῦ ρίσκου – ἄλλος τρόπος νά ποῦμε ὅτι εἶναι τό καθεστώς τῆς ἐλευθερίας – καί ἕνα καθεστώς τραγικό»(7). Aναλογιστείτε, όχι πολύ αργότερα απ’ όσο μεσουρανούσαν ο Μίκης Θεοδωράκης, στην ευρύτερη κουλτούρα οι Rolling Stones και πόσα ακόμη είδωλα, αυτός ο πολιτισμός με το 80% να είναι πάνω από 60 ετών σε πληθυσμό 2 εκατομμυρίων ότι θα έχει εξαλειφθεί… Ας μην έχουν όσοι πολιτισμοί απέμειναν, από τον Αμαζόνιο ως την υποσαχάρια Αφρική και την Άπω Ανατολή καθώς και ο δικός μας τον κλήρο της εξάλειψης. Ας συλλάβουμε έναν τρόπο ζωής όπου δεν θα είμαστε σημεία εφαρμογής κάθε εξουσίας. Ας ξαναπιάσουμε ζωή για να γεννήσουμε ζωή!

  • 1-Κ. Παπαγιώργης, H οντολογία του Μάρτιν Χάιντεγγερ, εκδ. Νεφέλη, 1983, σελ. 177
  • 2-Αλεξάντρ Κοϋρέ, δυτικός πολιτισμός, μτφρ: Β. Κάλφας- Ζ. Σαρίκας, εκδ. ύψιλον, Αθήνα 1991, σελ. 113
  • 3-Χρήστος Κατρούτσος, Η γλώσσα του χρόνου μας, Αντίφωνο (antifono.gr)
  • 4-Μισέλ Φουκώ, εξουσία, γνώση, ηθική, μτφρ: Ζήσης Σαρίκας , ύψιλον/ βιβλία, Αθήνα 1987, σελ 57
  • 5-Χρήστος Κατρούτσος, Η άπνοια στους καιρούς μας, περ. Το κοράλλι, τεύχος 9
  • 6-Jaqueline de Romilly, Γιατί ἡ Ἑλλάδα;, μετάφραση Ἀθηνᾶ-Μπάμπη Ἀθανασίου-Κατερίνα Μηλιαρέση, ἐκδ. Τό Ἄστυ, Ἀθήνα 1996, σελ. 183
  • 7-Κορνηλίου Καστοριάδη, Χῶροι τοῦ ἀνθρώπου, μετάφραση Ζήση Σαρίκα, εκδ. Ὕψιλον, Ἀθήνα 1995, σελ. 198-199
  • culturebook.gr

Στράτος Σιμιτζής: “Ο Απόλλων περιέχει δηλητήριον φοβερό”

Από
anixneuseis
-
2

του Στράτου Σιμιτζή*

Ήταν το σύνθημα που δονούσε στην Καλαμαριά μερικές δεκαετίες πριν, όταν ο “Απόλλων” ήταν αξιόλογη, δυναμική ποδοσφαιρική ομάδα. Ο Απόλλων ήταν το καμάρι ολόκληρου του τότε συνοικισμού και αργότερα μεγάλου Δήμου στο Πολεοδομικό Συγκρότημα Θεσσαλονίκης. Ανέδειξε σπουδαίους ποδοσφαιριστές και πολλοί απ’ αυτούς έκαναν μεγάλη καριέρα σε ομάδες του Κέντρου.

Ο τότε δήμαρχος Καλαμαριάς ζητούσε νίκες και διακρίσεις από την ομάδα, γιατί σε αντίθετη περίπτωση απειλούσε να βυθίσει την περιοχή στο σκοτάδι κατεβάζοντας τους διακόπτες.

Ήταν η εποχή που ο Απόλλων Καλαμαριάς συμπλήρωνε το κουαρτέτο των μεγάλων της Θεσσαλονίκης. ΠΑΟΚ – ΑΡΗΣ – ΗΡΑΚΛΗΣ – ΑΠΟΛΛΩΝ και ενίοτε ο ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ.

Σπουδαίοι ποδοσφαιριστές που έγραψαν ιστορία του Απόλλων και διακρίθηκαν στο ελληνικό ποδόσφαιρο ήταν μεταξύ άλλων:

Αυγητίδης, Σφαιρόπουλος, Νιφαδόπουλος, Μεντεκίδης, Σαμλίδης, Μηταριώτης, Μαυρόπουλος, Κυπριανίδης, Χρυσανίδης, Παχατουρίδης, Παπαδόπουλος.

Και το σύνθημα των Καλαμαριωτών “ο Απόλλων περιέχει δηλητήριον φοβερόν” καλά κρατούσε μια και η μεγάλη ομάδα τους έκανε υπερήφανους.

Μυθοπλασία ή μούσι και παραμύθι;

Ο μεγάλος σατιρικός μας Γεώργιος Σουρής (1853-1919) που εξέδιδε και την σατιρική εφημερίδα της εποχής “Ο ραμπαγάς” και σατίριζε τους πάντες και τα πάντα,  έγραψε:

“Τι παράξενο κοινό, σάμπως ξέρουνε τι θένε, γράφεις δράματα γελούν, γράφεις κωμωδίες κλαίνε.”

Άραγε παρά το διαχρονικό “Τα πάντα ρει” του Ηράκλειτου, έχει κάτι διαφοροποιηθεί σημαντικά;

Δώσε στο τηλεοπτικό “μούσι και παραμύθι” και πάρε τους με το μέρος σου.

Αλλιώς πώς θα σημειώνονταν αυτά τα ιλιγγιώδη νούμερα της τηλεθέασης ένα εκατομμύριο, ενάμιση εκατομμύριο και βάλε; Βέβαια, με την προϋπόθεση πώς τα στοιχεία για τα ποσοστά της τηλεθέασης μπορεί να θεωρηθούν ακριβή και πραγματικά.

Κάποτε θα έρθει η ώρα που το κοινό θα λέει ότι το παραμύθι και τα μεγάλα λόγια δεν είναι μόνον ίδιον των πολιτικών, αλλά στο παιχνίδι έχει μπει και η τηλεόραση με την λεγόμενη μυθοπλασία. Όμως, όμορφα και εντυπωσιακά δοσμένη, για να μην αδικούμε τους ηθοποιούς και τους σεναριογράφους.

Άρτον και θεάματα με όποιον τρόπο κι αν προσφέρονται.

Αθάνατε Γεώργιε Σουρή.

Η ανεγκεφαλίτις

Η πανδημία Covid 19 επέφερε πολλά δεινά.

Ανέδειξε όμως και την ανεγκεφαλίτιδα, μια τρομερή νόσο, που χτυπάει κατευθείαν στον εγκέφαλο. Και αυτό είναι το πολύ άσχημο.

Τα συμπτώματά της πολλά και διάφορα. Ένα από τα πιο σοβαρά είναι ότι ο πάσχων από εγκεφαλίτιδα έχει την ψευδαίσθηση πως είναι άτρωτος, ένας μικρός σούπερμαν και ουδείς κίνδυνος για εκείνον.

Ένα δεύτερο σύμπτωμα είναι πως γνωρίζει τα πάντα και πως μπορεί να υποκαταστήσει τους ειδήμονες και επαΐοντες ή εν πάση περιπτώσει τις απόψεις τους να τις γράψει στα παλαιότερα των υποδημάτων του.

Εξειδικεύοντας το ζήτημα ο πάσχων από ανεγκεφαλίτιδα εν μέσω μιας τρομερής κρίσης, μιας πανδημίας ας πούμε μπορεί να κάνει τον τρελό και να κάνει ότι του κατέβει.

Ακόμη και τώρα που όλοι οι δείκτες έχουν ξεπεράσει το “κόκκινο”, τα κρούσματα του Covid 19 κάνουν πάρτι, οι ΜΕΘ έχουν φουλάρει, οι θάνατοι αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο και το σύστημα υγείας κλονίζεται, οι πάσχοντες από ανεγκεφαλίτιδα ζουν στον κόσμου τους. Τον κόσμο της χοντροκεφαλιάς και της ισχυρογνωμοσύνης.

“Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι” όμως όταν πρόκειται για τόσους πολλούς μωρούς τι να σου κάνει και ο Κύριος.

Ανεγκεφαλίτις, μία νέα βαριά νόσος που ίσως δεν αναφέρεται ακόμη στα χρονικά ιατρικά, επειδή εκδηλώθηκε έντονα μόνον στη χώρα μας.

*Ο Στράτος Σιμιτζής είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Από τα βιβλιοπωλεία διατίθεται η νέα συλλογή διηγημάτων του με τίτλο: “Η αρχόντισσα του κάμπου”. Εκδόσεις “Μέθεξις”.

 

Δεν είναι αυτοκτονία… Είναι δολοφονία και παραμένει ατιμώρητη… Γιατί;;;

Από
anixneuseis
-
0
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Η μακάβρια λίστα των νεκρών εξ αιτίας της πανδημίας μεγαλώνει σταθερά και επικίνδυνα. Δυστυχώς, δεν απέχουμε πολύ από την ημέρα που θα χαθεί κάθε έλεγχος, αναφορικά ΚΑΙ με τον αριθμό των διασωληνωμένων…

Την ίδια στιγμή, ανησυχητικές διαστάσεις προσλαμβάνει το φαινόμενο συμπολιτών μας οι οποίοι, χτυπημένοι σοβαρά από την νόσο covid, πεθαίνουν αβοήθητοι, είτε επειδή αρνούνται να νοσηλευτούν, είτε γιατί, ακόμη και όταν οδηγηθούν στο νοσοκομείο με μέριμνα των συγγενών τους και μετά από την ραγδαία επιδείνωση της κατάστασης της υγείας τους, οι ίδιοι αρνούνται την ενδεδειγμένη ιατρική υποστήριξη και παραδίδονται αμαχητί στο μοιραίο…

Με αφορμή τα συγκεκριμένα περιστατικά και φυσικά μέσα στο περιβάλλον του νοσηρού δικαιωματισμού που κυριαρχεί στον σύγχρονο κόσμο (και στο οποίο περιβάλλον, οι ανθρώπινες αξίες αλλά και ο οφειλόμενος σεβασμός σε αυτές, αφυδατώνονται συστηματικά από το ουσιαστικό περιεχόμενό τους), ευδοκιμεί με έναν τρόπο στρεβλό και ενίοτε προκλητικό, μια συζήτηση περί του «δικαιώματος των ανθρώπων στον θάνατο»… Περί του θεσμικού πλαισίου με το οποίο θα πρέπει να «οχυρώνεται» αυτό το «δικαίωμα» ως επιλογή. Και… Περί της δεσμευτικής υποχρέωσης του γιατρού να παραιτείται ουσιαστικά από τον ρόλο του, διευκολύνοντας έτσι με την απραξία του την επιλογή του θανάτου, χωρίς συνέπειες για τον ίδιον.

Φυσικά δεν είναι της παρούσης η ενασχόληση με την ουσία μιας κατάφωρα αντιφατικής προσέγγισης, σε έναν κόσμο που θεσμοθετούνται και καθαγιάζονται τα προσχήματα και η υποκρισία, ενώ οι πάντες αποφεύγουν να ισχυροποιήσουν στοιχειωδώς τις απαραίτητες ασφαλιστικές δικλείδες που θα μπορούν να εγγυηθούν ότι οι κοινωνίες δια των θεσμικών τους οργάνων, παραμένουν αδιαπραγμάτευτα προσηλωμένες σε ένα σύστημα αξιών και προτεραιοτήτων που αντιμετωπίζει θετικά και εποικοδομητικά την ανθρώπινη υπόσταση και το σύνολο των παραμέτρων που την αφορούν.

Χαρακτηριστική άλλωστε, τόσο της αντιφατικότητας όσο και των κινήτρων τα οποία αξιολογούνται ως πρωτεύοντα στην διαδικασία της θεσμοθέτησης, είναι και η σχετική διευκρινιστική δήλωση την οποία έκανε ο διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και επιστημονικός συνεργάτης της Εθνικής Σχολής Βιοηθικής κ. Τάκης Βιδάλης, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε πως: «Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Στρασβούργο δεν δέχεται το “δικαίωμα στον θάνατο”, παρότι η σύμβαση των δικαιωμάτων του ανθρώπου δέχεται το θεμελιώδες δικαίωμα στη ζωή. Κάποιος μπορεί να πει ότι “επειδή έχω δικαίωμα στη ζωή, πρέπει να έχω και στον θάνατο, διαφορετικά δεν έχω δικαίωμα στη ζωή, αλλά υποχρέωση”. Ωστόσο το Δικαστήριο δεν απέκλεισε κάποιες χώρες, στο πλαίσιο της εθνικής τους νομοθεσίας να καθιερώσουν ένα τέτοιο δικαίωμα. Το έχουν κάνει αρκετές στην Ευρώπη, εμείς δεν το έχουμε κάνει ακόμα. Ασφαλώς θα έπρεπε να το κάνουμε, είμαι απολύτως υπέρ του δικαιώματος αυτού, αλλά όσο δεν το κάνουμε ο νόμος μας το αποκλείει. Από ηθική άποψη, θα έπρεπε και η χώρα μας να έχει προβλέψει ειδική νομοθεσία που και αυτά τα έγγραφα να είναι νομικά ισχυρά –οι λεγόμενες προγενέστερες επιθυμίες του ασθενούς– και επιπλέον να μην ασκείται δίωξη στον γιατρό σε περίπτωση που συμμορφώνεται με τη βούληση του ασθενούς. Μέχρι να γίνει αυτό να είμαστε προσεκτικοί».

Όπως αντιλαμβάνεστε, το όλον ζήτημα πρωτίστως επικεντρώνεται στον εάν θα ασκείται ή όχι δίωξη στον γιατρό που «συμμορφώνεται με την βούληση του ασθενούς» και ΟΧΙ στην ουσία και κυρίως τα πραγματικά κίνητρα που συμβάλουν στην διαμόρφωση της συγκεκριμένης «βούλησης».

Το τραγικό περιστατικό στον Βόλο…

Με τον θάνατο του 55χρονου επιχειρηματία που πέθανε, στο Αχιλλοπούλειο νοσοκομείο χτυπημένος από τον κορωνοϊό, επειδή καθυστέρησε να νοσηλευτεί και επειδή μετά την εισαγωγή του αρνήθηκε να διασωληνωθεί, δεν είναι μονάχα ενδεικτικό του επιφανειακού τρόπου με τον οποίο προσεγγίζονται ακόμη και τα ζητήματα της Βιοηθικής σε συνθήκες νοσηρού Δικαιωματισμού, η κυριαρχία του οποίου υπαγορεύει κατά κανόνα στρεβλές και απαράδεκτες αποφάσεις…

Είναι πρωτίστως αποκαλυπτικό μιας επικίνδυνης πραγματικότητας που δυστυχώς επιτρέψαμε να εδραιωθεί ΚΑΙ στην χώρα μας, στην οποία πρωταγωνιστούν διάφοροι περιφερόμενοι επικίνδυνοι αγύρτες, που παρασύρουν αφελείς και ευκολόπιστους, σε αποφάσεις ολέθριες ΚΑΙ για την κοινωνία αλλά ΚΑΙ για την ίδια τους την ζωή.

Ο άτυχος αυτός συμπολίτης μας, που μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο του Βόλου καθυστερημένα και σε ημιλιπόθυμη κατάσταση λόγω της υποξυγοναιμίας, αρνήθηκε επίμονα να διασωληνωθεί, επιδεικνύοντας και σχετικό έγγραφο υπογεγραμμένο από τον ίδιο, που αφαιρούσε από τους γιατρούς κάθε δυνατότητα παρέμβασης, αφού είχε συνταχθεί πριν την υποξυγοναιμία. Οι συγγενείς του μιλούν για έναν υγιέστατο άνθρωπο, ο οποίος δεν κάπνιζε, πρόσεχε την διατροφή του, δεν είχε υποκείμενα νοσήματα και ΔΕΝ είχε εμβολιαστεί ΕΠΕΙΔΗ ΦΟΒΟΤΑΝ ΤΙΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ του εμβολίου.

Τα ερωτήματα είναι κρίσιμα…

Αλλά και οι ευθύνες που ανακύπτουν, είναι σοβαρότατες και πολλαπλές. Σχετίζονται ουσιαστικά με την δολοφονία ενός ανθρώπου και ως εκ τούτου είναι απαράγραπτες εις το διηνεκές. Η σοβαρότητα αυτών των ευθυνών, οι οποίες θα πρέπει πλέον να αρχίσουν να αποδίδονται με ονοματεπώνυμο εκεί που ανήκουν πραγματικά…

  • ΔΕΝ περιορίζονταιστον θάνατο μόνο του άτυχου 55χρονου αφού…
  • ΔΕΝ είναι ο μοναδικόςάνθρωπος που αρνήθηκε να νοσηλευτεί ενώ έπρεπε…
  • ΔΕΝ είναι ο μοναδικόςπου αρνήθηκε να διασωληνωθεί και κατέληξε…

Το μέγεθος των ευθυνών αλλά και η αγυρτεία των αδίστακτων υπανθρώπων που πρωταγωνιστούν στην δημιουργία και στην συντήρηση αυτού του νοσηρού κλίματος που εγκλωβίζει τους αφελείς στο επικίνδυνο σπιράλ μιας αυτοκτονικής απερισκεψίας, ενσωματώνονται σε μια επιχείρηση διαρκούς εξαπάτησης των πολιτών, που όσο της επιτρέπεται να λειτουργεί ανεξέλεγκτα και κυρίως να κλιμακώνεται  ατιμώρητα, τόσο το αποτέλεσμα της δράσης της θα ισοδυναμεί με μαζική δολοφονία. Ας αφήσουμε λοιπόν κατά μέρος την φλυαρία περί Βιοηθικής και ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους…

Το «δικαίωμα στον θάνατο», ακόμη και ο προσχηματικός Ευρωπαϊκός νομοθέτης, το αναγνωρίζει ως επιλογή από άνθρωπο που έχει σώας τας φρένας, άρα και την ικανότητα να αποφασίσει νηφάλια για την ζωή ή τον θάνατό του. Η νηφαλιότητα όμως μιας απόφασης, προφανώς συναρτάται και από την βασιμότητα των λόγων που επέβαλαν να είναι η απόφαση τέτοια ή διαφορετική. Μπορεί επομένως ένας πολίτης να πάρει για τον εαυτό του μια απόφαση στο πλαίσιο του «δικαιώματος του στον θάνατο», εάν πάσχει για παράδειγμα από μια σοβαρή και ανίατη νόσο που τον έχει καθηλώσει σε συνθήκες μιας δραματικής καθημερινότητας που ισοδυναμεί με αργό βασανιστικό θάνατο και δεν θέλει πλέον να συνεχίσει να βασανίζεται ή να ταλαιπωρεί τους αγαπημένους του ανθρώπους. Μπορεί να πάρει αυτήν την απόφαση μετά από ένα σοβαρότατο ατύχημα με συνέπειες μόνιμες και μη αναστρέψιμες που τον εμποδίζουν ας πούμε να διαχειριστεί στοιχειωδώς την ζωή του κλπ κλπ κλπ…

Μπορεί όμως να πάρει μια τέτοια απόφαση ένας πολίτης επειδή κάποιοι αδίστακτοι αγύρτες τον έπεισαν χασκογελώντας ότι στις ΜΕΘ οι γιατροί δολοφονούν ασθενείς;;;

Μπορεί να γίνει αποδεκτή η άσκηση του «δικαιώματος στον θάνατο» από έναν πολίτη που αγαπά την ζωή;;;

  • Από έναν πολίτη που επιλέγει να μην κάνει το εμβόλιο γιατί φοβάται τις παρενέργειες;;;
  • Από έναν πολίτη που κάποιοι ασυνείδητοι αγύρτες τον έπεισαν ότι η ζωή του κινδυνεύει από τις παρενέργειες του εμβολίου;;; 
  • Από έναν πολίτη που η ευκολοπιστία που επέδειξε σε λόγια αγυρτών, τον οδήγησε στο να αποφύγει να νοσηλευτείκαι – ακόμη χειρότερα – να συντάξει και να υπογράψει ένα παλιόχαρτο αυτοκτονίας ενώ ήταν (και φρόντιζε με τον τρόπο της ζωής του να παραμένει) υγιέστατος, αρνούμενος να του παρασχεθεί η ενδεδειγμένη υποστήριξη αν νοσήσει από κορωνοϊό;;;

Όχι κύριοι…

Αυτή η υπεραπλουστευμένη και επικίνδυνη προσέγγιση, ΔΕΝ μπορεί να γίνει αποδεκτή και κυρίως ΔΕΝ εντάσσεται με κανέναν τρόπο και σε κανενός είδους σοβαρή συζήτηση που να σχετίζεται με την Βιοηθική και τους στοιχειώδεις κανόνες που θα πρέπει να την διέπουν…

Αυτός ο άνθρωπος ΔΕΝ πέθανε επειδή συνειδητά επέλεξε να αυτοκτονήσει. Αυτός ο άνθρωπος ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΕ επειδή κάποιοι αγύρτες εγκληματίες τον έπεισαν ότι θα υπερασπιστεί την ζωή του καλύτερα αν παραδώσει την λογική του στον παραλογισμό, αρνούμενος να εμπιστευτεί την υγεία του στους γιατρούς και την Επιστήμη…

Αυτός ο άνθρωπος και εκατοντάδες άλλοι σαν αυτόν, ΔΕΝ βρίσκεται σήμερα ανάμεσά μας, επειδή κάποιοι ατιμώρητοι αγύρτες, συνεχίζουν την δολοφονική δράση τους, εξαπατώντας αφελείς που αποδέχονται τους νοσηρούς και ανυπόστατους ισχυρισμούς τους.

Αυτός ο άνθρωπος θυματοποιήθηκε και εκατοντάδες άλλοι σαν αυτόν θυματοποιούνται καθημερινά, από τις επιλογές μιας κυβέρνησης που αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες της και να τιμωρήσει παραδειγματικά τους πρωταγωνιστές της επικίνδυνης παραπληροφόρησης που συνεχίζουν αδίστακτα να στέλνουν μαζικά τους αφελείς στις εντατικές και στα νεκροταφεία.

Ας σταματήσει λοιπόν το παραμύθι περί του δήθεν ανθρώπινου «δικαιώματος στον θάνατο», όλων αυτών που επιλέγουν να αρνηθούν την νοσηλεία και ενδεχομένως την επιβεβλημένη για την σωτηρία τους διασωλήνωση. Αν αυτοί οι άνθρωποι ήθελαν συνειδητά να αυτοκτονήσουν, θα είχαν παραιτηθεί ήδη από σοβαρές επαγγελματικές και άλλες προκλήσεις ζωής. Δεν θα ανησυχούσαν… Δεν θα δημιουργούσαν… Δεν θα σχεδίαζαν…

Όλοι αυτοί, είχαν δεκάδες δυνατότητες και ευκαιρίες να αυτοκτονήσουν και δεν χρειαζόταν να περιμένουν το ενδεχόμενα θανατηφόρο χτύπημα του κορωνοϊού. Δεν χρειαζόταν να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους αρνούμενοι τον «επικίνδυνο» εμβολιασμό και αποδεχόμενοι την λογική της ακίνδυνης «ιωσούλας» και την ίδια στιγμή να συντάσσουν και να υπογράφουν το μανιφέστο της αυτοκτονίας τους στην περίπτωση που προσβληθούν από την «ακίνδυνη ιωσούλα».

Κανένα δημοκρατικό – ανθρώπινο δικαίωμα δεν άσκησαν και δεν ασκούν όλοι αυτοί. Ανεύθυνοι… Ανόητοι… Αφελείς… Ευκολόπιστοι… Ότι και να ήταν απ’ όλα αυτά, σημασία έχει ότι αφέθηκαν από την υπεύθυνη κυβέρνηση του τόπου, να πέσουν θύματα του νοσηρού αφηγήματος των επιτήδειων και χρησιμοποιούνται σε τελευταία ανάλυση ως φτηνό και μακάβριο άλλοθι της δικής της πολιτικής αποτυχίας.

Εγκαταλείφθηκαν στην μοίρα τους να συμπεριφέρονται και να λειτουργούν αντικοινωνικά και τελικά πληρώνουν το τίμημα της ανοησίας τους – ακόμη και με την ίδια την ζωή τους – αφού ενέδωσαν και υιοθέτησαν προτροπές και οδηγίες ανεύθυνων και αγυρτών…

Η καταστροφική «πράσινη μετάβαση»

Από
anixneuseis
-
5

Του Ανδρέα Κλαυδιανού 

 Η ανθρωπότητα βιώνει τη πιο καλοστημένη επιστημονική απάτη όλων των εποχών. Σε παγκόσμιο επίπεδο βρίσκεται στην κορύφωσή της μια γιγαντιαία προπαγανδιστική εκστρατεία περί κλιματικής αλλαγής, λόγω «υπερθέρμανσης του πλανήτη» από τις ανθρώπινες δραστηριότητες.

Η θεωρία της «υπερθέρμανσης» εξαιτίας του CO2 (διοξείδιο του άνθρακα), που πρώτος την διατύπωσε ο φυσικός  Μπερ Μπόλιγκ, πολιτικοποιήθηκε για πρώτη φορά από την Θάτσερ για να υποστηρίξει το πυρηνικό πρόγραμμά της. Το έδαφος προετοιμάζεται συστηματικά εδώ και 30 χρόνια από την πρώτη Σύνοδο Κορυφής για το Κλίμα που έγινε το 1992 στο Ρίο ντε Τζανέϊρο, μέχρι την τωρινή Σύνοδο της Γλασκώβης (COP 26).

Τελευταία, υπό το φόβο να σκάσει η «επιστημονική» φούσκα της «υπερθέρμανσης», στην οποία παίζονται τρισεκατομμύρια δολάρια για επενδύσεις ΑΠΕ, αντικαταστάθηκε ο όρος «κλιματική αλλαγή» με τον ευρύτερο όρο «κλιματική κρίση» που υπονοεί ακόμα και ψύξη του πλανήτη. Πράγματι πολλοί επιστήμονες, για επερχόμενη μείωση θερμοκρασίας μιλάνε.

Στην «κλιματική κρίση» αποδίδονται πλέον όλα τα φυσικά φαινόμενα και ειδικά τα έντονα καιρικά, τα οποία επίμονα προαναγγέλλουν, και τα βαφτίζουν με διάφορα ονόματα για να προκαλούν μεγαλύτερο δέος. Στη «κλιματική κρίση» οφείλονται, κατά τον πρωθυπουργό, οι καταστροφικές φωτιές του καλοκαιριού υπό συνθήκες άπνοιας. Στην «κλιματική κρίση» οφείλονται τα προβλήματα των δικτύων (ΔΕΗ, ΟΤΕ, ύδρευσης, αποχέτευσης κλπ) που προκαλούν οι νεροποντές και όχι στην ανύπαρκτη συντήρησή τους, μια και οι φόροι ταξιδεύουν στην Εσπερία για τα δάνεια. Η «κλιματική κρίση» φταίει που οι δρόμοι έγιναν ποτάμια γιατί, προηγουμένως, τα ποτάμια έγιναν δρόμοι. Η «κλιματική κρίση» φταίει για τις ορδές των λαθρομεταναστών που εισβάλλουν στη χώρα.

Η «υπερθέρμανση» εξ’ αιτίας της «κλιματικής αλλαγής» αποδίδεται στο CO2. Ένα αέριο ζωτικής σημασίας, που χωρίς αυτό δε θα υπήρχε ίχνος φυτού πάνω στη γη και κατά συνέπεια ζωής, κατάφεραν να το νοηματοδοτήσουν ως το αέριο του θανάτου. Επιπρόσθετα, όλο και ενισχύεται η επιστημονική άποψη, ότι η αύξηση του CO2 έπεται και δεν προηγείται της αύξησης της θερμοκρασίας.

Θεωρείται τεράστια απειλή για το μέλλον του πλανήτη μια συγκέντρωση διοξειδίου του άνθρακα της τάξης των 400 ppm, όταν η ελάχιστη συγκέντρωση που απαιτείται για την φωτοσύνθεση είναι της τάξης των 200 ppm. Ενοχοποιείται κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα, παραγωγών και καταναλωτών ενέργειας, ως μολύνουσα άμεσα ή έμμεσα τον πλανήτη με CO2, όταν παρόμοιες ή και μεγαλύτερες συγκεντρώσεις είχαμε στην προβιομηχανική εποχή.  Όταν τα κτήρια σχεδιάζονται για συγκεντρώσεις των 1.000 ppm και ακόμα μεγαλύτερες συγκεντρώσεις κρίνονται ασφαλείς για κλειστούς χώρους όπως υποβρύχια κλπ.

Δαιμονοποιείται το CO2, ανθρωπογενούς, προέλευσης ως το βασικότερο αέριο του θερμοκηπίου. Πέραν του γεγονότος ότι το φαινόμενο του θερμοκηπίου παρουσιάζεται ως μεγάλο κακό, ενώ χωρίς αυτό η γη θα είχε θερμοκρασία κατάψυξης, αποκρύπτεται συστηματικά το γεγονός ότι το κατ’ εξοχήν αέριο του θερμοκηπίου είναι οι υδρατμοί. Βλέπετε είναι λίγο δύσκολο η παγκόσμια οικονομική μαφία να ενοχοποιήσει και φορολογήσει τους ωκεανούς ως κύριους «παραγωγούς» υδρατμών.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, την, με διάρκεια αιώνων, εγγενή μεταβλητότητα του παγκόσμιου κλίματος, οφειλόμενη στις μεταβολές της ηλιακής ακτινοβολίας, την βάφτισαν «ανθρωπογενή». Κι’ ας κατοικούταν η Γροιλανδία, κι’ ας καλλιεργούσαν αμπέλια πολύ πιο βόρεια από ότι σήμερα σε παλαιότερες εποχές.

Τα μεγάλα ψέματα γύρω από τις εγγενείς κλιματικές μεταβολές έναν και μόνο στόχο εξυπηρετούν, να πείσουν τους ανθρώπους για την αλλαγή του τρόπου παραγωγής ενέργειας. Αυτό είναι μια συνειδητή στρατηγική επιλογή αποεπένδυσης και επανεπένδυσης των γκλομπαλιστών, στο πνεύμα της καπιταλιστικής θεωρίας μεγιστοποίησης του πλούτου και οφείλεται στο γεγονός ότι τα κέρδη από την παραγωγή αγαθών περιορίζονται εξαιτίας της μειωμένης αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών παγκοσμίως. Μόνο που ο στρατηγικός αυτός επαναπροσανατολισμός δεν χρηματοδοτείται από την εκποίηση των πρότερων (θερμικών) μονάδων παραγωγής ενέργειας, αλλά από τους λαούς. Με αυτόν τον τρόπο η διεθνής οικονομική μαφία, μέσω των φόρων για τους ρύπους, έχει καταφέρει να βάλει το χέρι βαθειά στη τσέπη και του τελευταίου καταναλωτή.

Μαριονέτες της παγκοσμιοποίησης οι εκάστοτε κυβερνώντες τη χώρα μας, έτρεξαν από τους πρώτους να εφαρμόσουν τη στρατηγική της «πράσινης μετάβασης». Η εκτόξευση της τιμής του ρεύματος σήμερα είναι η προβολή του ενεργειακού σχεδιασμού του 2010, που καμία ενδιάμεση κυβέρνηση δεν απέτρεψε και πολύ περισσότερο η σημερινή που έχει βάλει ως πρώτη προτεραιότητα την απολιγνιτοποίηση. Από εξαγωγέας ρεύματος (δηλαδή το ενεργειακό ισοζύγιο ήταν υπέρ των εξαγωγών) προ 20ετίας, κατάντησαν την Ελλάδα εισαγωγέα κατά το 1/3 των αναγκών της, το άλλο 1/3 το παράγει με εισαγόμενο φυσικό αέριο, ενώ έχουμε αυτάρκεια μόνο κατά το υπόλοιπο 1/3. Η Ελλάδα εισάγει ρεύμα από την Βουλγαρία, Ιταλία, Αλβανία, Σκόπια και Τουρκία. Παράλληλα μπορεί και να εξάγει, αλλά το ενεργειακό ισοζύγιο τα τελευταία χρόνια είναι μονίμως αρνητικό.

Η υποτέλεια του πολιτικού συστήματος αφενός και αφετέρου ο πειθαναγκασμός που υφίσταται λόγω του δυσθεώρητου δημόσιου χρέους που πλησιάζει τα 400 δις, οδήγησαν στην πολιτική απόφαση της συρρίκνωσης (αποεπένδυσης) των λιγνιτικών μονάδων παραγωγής ρεύματος. Όντας υπό γερμανική οικονομική κατοχή η χώρα, πρέπει να γίνει η ουρά της αναπτυξιακής στρατηγικής της Γερμανίας αγοράζοντας «μηχανές» ΑΠΕ, ηλεκτρικά αυτοκίνητα κλπ. Μόνο έτσι μπορεί να αιτιολογηθεί η απόφαση απολιγνιτοποίησης μέχρι το 2028. Οι εθελόδουλες κυβερνήσεις από το 2010 μιλάνε για εθνικό ενεργειακό σχεδιασμό που όχι μόνο εθνικός δεν είναι αλλά στρέφεται κατά του εθνικού συμφέροντος.

Το 70% του φυσικού αερίου (ΦΑ) που εισάγεται στη χώρα μας μεταφέρεται με αγωγούς που διέρχονται από  τουρκικό έδαφος και ο νοών νοείτω! Ακόμα και με την αγορά δικαιωμάτων ρύπων, το κόστος του λιγνιτικού ρεύματος θα ήταν μικρότερο από αυτό του ΦΑ λόγω της εκτόξευσης της τιμής του τελευταίου, που εκτιμάται ότι δεν είναι συγκυριακή. Επιπλέον, η χώρα μας θα μπορούσε να έχει απαλλαγεί από την υποχρέωση αγοράς δικαιωμάτων λόγω των τεράστιων αποθεμάτων λιγνίτη όπως έκαναν χώρες της βαλκανικής και η Πολωνία. Εκτός από λιγνίτη, η Ελλάδα διαθέτει και τεράστιες ποσότητες ΦΑ. Αφού ο «εθνικός σχεδιασμός» προέβλεπε την αντικατάσταση του λιγνίτη από το ΦΑ, γιατί τόσα χρόνια δεν δρομολογήθηκε η εξόρυξη του ΦΑ; Απλά γιατί ο σχεδιασμός δεν είναι εθνικός, είναι γερμανικός σε εθνικό έδαφος. Θα μπορούσαν να αναφερθούν πολλά ακόμα για τον αντεθνικό, αντιοικονομικό, και αντικοινωνικό ενεργειακό σχεδιασμό των κατοχικών κυβερνήσεων.

Η αύξηση της τιμής του ρεύματος, σε συνδυασμό με τις αυξήσεις των καυσίμων, εκτός από τις συνεπαγόμενες, προφανείς αυξήσεις όλων των αγαθών και υπηρεσιών, θα οδηγήσει πολλές παραγωγικές επιχειρήσεις σε περιορισμό δραστηριοτήτων ώστε να επιβιώσουν, μετεγκατάσταση στο εξωτερικό, κλείσιμο θυγατρικών μονάδων, πωλήσεις σε πολυεθνικές, πτωχεύσεις κλπ. επιφέροντας ακόμα ένα πλήγμα στη παραγωγική υπόσταση της χώρας, ενώ η κυβέρνηση θα επιδοτεί τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα να καίνε το ακριβό ρεύμα που δεν έχουμε. Είμαστε πρωτοπόροι όμως στη προστασία του πλανήτη, τον οποίο ρυπαίνουμε σε ποσοστό 0,19%, όταν τα ποσοστά Κίνας και ΕΕ είναι 29% και 10% αντίστοιχα!

Υ.Γ. Μπροστά στο κίνδυνο έλλειψης ρεύματος το χειμώνα, η κυβέρνηση πανικόβλητη επανενεργοποιεί το Λιγνιτικό Κέντρο Δυτικής Μακεδονίας (ΛΚΔΜ) της ΔΕΗ, επιβεβαιώνοντας, η ίδια, το αδιέξοδο που οδηγεί η στρατηγική της απολιγνιτοποίησης στην οποία πεισματικά επιμένει.

www.ellinikiantistasi.gr

Σάββας Καλεντερίδης: Το αυτογκόλ του Ερντογάν

Από
anixneuseis
-
0

Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης
5/11/2021 – 5:32μμ

(Φωτ.: TRT World and Agencies)

Έντονος προβληματισμός έχει αναπτυχθεί το τελευταίο διάστημα στην τουρκική πολεμική αεροπορία, στις ένοπλες δυνάμεις αλλά και στον πολιτικό κόσμο. Ο προβληματισμός αφορά το θέμα της προμήθειας νέων αεροσκαφών για την τουρκική αεροπορία, η οποία προβλέπεται να χάσει το τρένο των εξελίξεων, αφενός μεν λόγω του αποκλεισμού της Τουρκίας από το πρόγραμμα παραγωγής των F-35, αφετέρου δε λόγω του εκσυγχρονισμού των ελληνικών F-16 σε VIPER, της προμήθειας των Rafale και της πιθανής προμήθειας των F-35 από τις ΗΠΑ.

Ο προβληματισμός αυτός έχει αντικατοπτριστεί και στα ΜΜΕ, κυρίως στις τηλεοράσεις, όπου απόστρατοι πτέραρχοι αλλά και έμπειροι αμυντικοί αναλυτές, εκφράζουν τις ανησυχίες τους για τις εξελίξεις.

Σημαντική μερίδα αυτών μιλάνε για αυτογκόλ της Τουρκίας και επιρρίπτουν τις ευθύνες για την κατάσταση αυτή στον ίδιο τον Ερντογάν, ο οποίος με μια κίνηση, κατάφερε να αποκλείσει την Τουρκία από την συμπαραγωγή των F-35 και να θέσει σε κίνδυνο τον εκσυγχρονισμό των υφισταμένων F-16, ακόμα και μελλοντικές παραγγελίες από τη Δύση.

Η κίνηση αυτή ήταν η παραγγελία στη Ρωσία του αντιαεροπορικού-αντιπυραυλικού συστήματος S-400, μια παραγγελία που έγινε χωρίς να τηρηθούν οι διαδικασίες αξιολόγησης από τη Διοίκηση Αεροπορίας, το Γενικό Επιτελείο και του υπουργείο Εξωτερικών. Ήταν μια προσωπική επιλογή του Ερντογάν, που την έλαβε με πολιτικά κριτήρια, για να «εκδικηθεί» τις ΗΠΑ, που στηρίζουν τους Κούρδους στη Συρία, με αποτέλεσμα να ενεργοποιηθεί ο νόμος CAATSA, με βάση τον οποίο εκδιώχθηκε η Τουρκία από το πρόγραμμα των F-35, ενώ ο νόμος αυτός αποκλείει την Τουρκία και από άλλες αγορές πολεμικού υλικού.

Το θέμα όμως είναι ότι η τουρκική πολεμική αεροπορία έμεινε χωρίς αεροσκάφος τέταρτης ή πέμπτης γενιάς, για να αντιμετωπίσει τα αντίστοιχα αεροσκάφη που παραλαμβάνει πλέον η ελληνική Πολεμική Αεροπορία.

Σύμφωνα με Τούρκους πτεράρχους εν αποστρατεία αλλά και αμυντικούς αναλυτές με γνώση στα θέματα αυτά, ο προβληματισμός στην τουρκική αεροπορία, το Γενικό Επιτελείο αλλά και στο τουρκικό ΥΠΕΞ είναι μεγάλος, αφού, με βάση τα υφιστάμενα δεδομένα, η ελληνική αεροπορία προβλέπεται να κυριαρχήσει στους αιθέρες του Αιγαίου και της Αν.  Μεσογείου για τα επόμενα είκοσι χρόνια.

Αυτό το αδιέξοδο ώθησε τον Ερντογάν να «καταθέσει» τα όπλα έναντι του Μπάιντεν και να φθάσει στο σημείο να τον εκλιπαρεί την πώληση στην Τουρκία 40 καινούριων F-16 VIPER και τον εκσυγχρονισμό άλλων 80, ένα ελκυστικό πακέτο η αξία του οποίου φθάνει τα 7 δισεκατομμύρια δολάρια.

Όμως, σύμφωνα με τους Τούρκους ειδήμονες και αναλυτές, ακόμα και στην περίπτωση που ξεπεραστούν τα προβλήματα στο αμερικανικό Κογκρέσο, βοηθούσης και της Lockheed Martin, και πάλι το πρόβλημα της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας δεν θα έχει επιλυθεί. Κι αυτό γιατί τα ελληνικά Rafale θα εντοπίζουν τα τουρκικά F-16 VIPER πρώτα και με τα βλήματα Meteor θα έχουν τη δυνατότητα να τα πλήξουν, χωρίς να έχουν την ίδια δυνατότητα τα τουρκικά.

Με άλλα λόγια, τα τουρκικά αεροσκάφη «θα τρώνε το βλήμα» χωρίς στην κυριολεξία να ξέρουν από πού τους έρχεται. Αυτό δήλωσε ο απόστρατος Abdullah Ağar, ο οποίος θεωρείται έγκριτος αμυντικός αναλυτής, σε τηλεοπτική εκπομπή του Habertürk TV, στην οποία συμμετείχε και ο αντιπτέραρχος ε.α. Erdoğan Karakuş.

Στην ίδια εκπομπή εκφράστηκαν οι φόβοι ότι η Τουρκία είναι παγιδευμένη στο θέμα του αεροσκάφους 4ης-5ης γενιάς, αφού να στραφεί στο Ρωσία, για τα SU-35 ή τα SU-57, θα αποκοπεί πλέον εντελώς από τη Δύση, κάτι που δεν συμφέρει τη χώρα, ενώ το τουρκικό αεροσκάφος 5ης γενιάς, αν τελικά κατασκευαστεί, αυτό θα γίνει μετά από είκοσι χρόνια.

Αυτό το διάστημα, σύμφωνα με την εκτίμησή τους, η Ελλάδα θα εκμεταλλευθεί το γεγονός της αεροπορικής υπεροχής στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο και θα προβεί στην επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 μίλια, ενώ θα εκδιώξει τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής από την Κύπρο.

Οι εκτιμήσεις αυτές, που δημοσιοποιούνται στην τουρκική τηλεόραση, δεν είναι των ανωτέρω αναλυτών. Είναι η εκτίμηση του τουρκικού κράτους και δημοσιοποιούνται για να συμβάλουν στον εθνικό προβληματισμό, με στόχο την εξεύρεση λύσης.

Αν κάποιος αναγνώστης αναρωτηθεί γιατί παραθέτουμε τα στοιχεία αυτά σε ένα ελληνικό άρθρο, έχουμε να πούμε ότι ο πιο ασφαλής τρόπος να διαγνώσεις και να εντοπίσεις τις αδυναμίες του αντιπάλου, είναι η ανάλυση της εκτίμησης του ιδίου, για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει και τις αδυναμίες που έχει.

Κατά την άποψή μας η υπεροπλία και η υπεροχή στον αέρα και στη θάλασσα, ακόμα και συμφωνίες όπως αυτές με τη Γαλλία και τις ΗΠΑ, μπορεί να αποδειχτεί ότι δεν σημαίνουν τίποτα, αν δεν έχει ορισθεί με ακρίβεια ποιοι είναι οι εθνικοί στόχοι της Ελλάδας.

Και στη Μικρά Ασία είχαμε υπεροπλία, νικήσαμε σχεδόν σε όλες τις μάχες, αλλά χάσαμε τον πόλεμο γιατί στην ουσία δεν ξέραμε τι θέλαμε εκεί, στις στέπες της Ανατολίας.

Τώρα διάχυτη είναι η εντύπωση στην ελληνική κοινωνία ότι δεν ξέρουμε για ποιο ακριβώς λόγο εξοπλιζόμαστε και συνάπτουμε συμφωνίες.

Ιδού λοιπόν πεδίον δόξης λαμπρόν για το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Αντί να αναλίσκεται στα τετριμμένα, ας ασχοληθεί με τα σοβαρά, που είναι η απελευθέρωση της Κύπρου, δηλαδή των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων από την κατοχή και η επιβίωση της Ελλάδας και του Ελληνικού έθνους.

pontosnews.gr

Κωνσταντίνος Φωτιάδης – Παναγιώτης Τσατσανίδης: Στο φως σοκαριστικά στοιχεία έρευνας 30 ετών για τη ρωσική κατοχή στον Πόντο (photos)

Από
anixneuseis
-
0

Άνοιξαν φακέλους του ρωσικού ΥΠΕΞ στους οποίους κανένας Έλληνας δεν είχε πρόσβαση! Γράφει ο Ρωμανός Κοντογιαννίδης

6/11/2021 – 9:17πμ
Ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος και μέλη της δημογεροντίας μεΡώσους αξιωματικούς (πηγή: «Η Ρωσοκρατία στον Πόντο (1916-1918)», εκδ. Κ. & Μ. ΣΤΑΜΟΥΛΗ)

Ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος και μέλη της δημογεροντίας με Ρώσους αξιωματικούς (πηγή: «Η Ρωσοκρατία στον Πόντο (1916-1918)», εκδ. Κ. & Μ. ΣΤΑΜΟΥΛΗ)

Επί τριάντα ολόκληρα χρόνια, από το καλοκαίρι του 1991 ακόμα, δύο Έλληνες επιστήμονες, ο ομότιμος καθηγητής Ιστορίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης και ο διδάκτωρ Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Κράσνονταρ της Ρωσίας Παναγιώτης Τσατσανίδης, ερεύνησαν σχεδόν κάθε σπιθαμή του αρχείου του υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας αλλά και των τελευταίων ημερών της Σοβιετικής Ένωσης.

Άνοιξαν φακέλους, στους οποίους κανένας Έλληνας δεν είχε πρόσβαση μέχρι τότε και μελέτησαν χιλιάδες έγγραφα, θέλοντας να διαπιστώσουν τη συμπεριφορά του ρωσικού στρατού, όταν κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο κατέλαβε τον Ανατολικό Πόντο, αλλά και τις σχέσεις των Ελλήνων κατοίκων του μαζί τους.

Απότοκος της μακροχρόνιας προσπάθειάς τους είναι το βιβλίο Ρωσοκρατία στον Πόντο 1916-1918 – Πόντος και Καύκασος στην Αντιπαράθεση των Μεγάλων Δυνάμεων κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το οποίο θα κυκλοφορήσει και θα βρίσκεται στα χέρια του κάθε ενδιαφερόμενου το αργότερο στις αρχές του φετινού Δεκεμβρίου.

 

EXOFYLLO VIVLIOU FOTIADIS TSATSANIDIS
Το εξώφυλλο του βιβλίου

«Έπρεπε να απαντήσω σε κάποιες ερωτήσεις, για να δω φακέλους από το αρχείο και μία από αυτές ρωτούσε “Ποιο κομμουνιστικό κόμμα σας στέλνει”. Η διευθύντρια του αρχείου μου είπε να μη δώσω σημασία σε αυτήν την ερώτηση. Και αυτή η λεπτομέρεια υποδηλώνει ότι κανένας άλλος Έλληνας δεν είχε πρόσβαση τόσο βαθιά στα συγκεκριμένα αρχεία», αποκάλυψε ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης στο pontosnews.gr.

 

konstantinos fotiadis
Ο ομότιμος καθηγητής Ιστορίας Κωνσταντίνος Φωτιάδης

 

Τεράστιας αξίας φωτογραφίες τεκμηριώνουν άγνωστα γεγονότα

Πρόκειται για ένα βιβλίο-ντοκουμέντο, το οποίο εκτός από σημαντικότατες πληροφορίες θα περιέχει και πολλές τεράστιας αξίας φωτογραφίες και ακουαρέλες της εποχής, αρκετές από τις οποίες θα δουν για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας.

Φωτογραφίες που σώθηκαν χάρη στον πολύ γνωστό Ρώσο αρχαιολόγο Θόδωρο Ουσπένσκι και την ομάδα του, οι οποίοι ερευνούσαν τις βυζαντινές εκκλησιές του Πόντου.

Να σημειωθεί ότι στο βιβλίο των δύο Ελλήνων επιστημόνων υπάρχει κεφάλαιο για τη δράση και το έργο του Θόδωρου Ουσπένσκι. Αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι τόσο ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος όσο και οι Έλληνες κάτοικοι του Ανατολικού Πόντου δεν είδαν με καλό μάτι την παρουσία της ρωσικής αρχαιολογικής ομάδας, πιστεύοντας ότι θα πάρουν μαζί τους και τους αρχαιολογικούς θησαυρούς.

Ανατροπή πάγιας άποψης

Για ανατροπή μέσα από τις σελίδες του βιβλίου της άποψης που επικρατεί και η οποία θέλει το ρωσικό στρατό να είχε πολύ καλές σχέσεις με τους Έλληνες του Πόντου μέχρι την Επανάσταση των Μπολσεβίκων και αυτές οι σχέσεις να χαλάνε μετά τον Οκτώβριο του 1917, κάνει λόγο στο pontosnews.gr ο Παναγιώτης Τσατσανίδης.

 

Panagiotis Tsatsanidis
Ο δρ Ιστορίας Παναγιώτης Τσατσανίδης (φωτ.: Αρχείο Π. Τσατσανίδη)

 

«Κυρίως θέμα του βιβλίου είναι η παρουσία των Ρώσων στον Ανατολικό Πόντο, τον οποίο είχαν καταλάβει κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και πιο συγκεκριμένα στην Τραπεζούντα και στην ευρύτερη περιοχή. Δε μας ενδιέφερε πολύ να παρουσιάσουμε τις στρατιωτικές πτυχές και τα πολεμικά γεγονότα. Μας ενδιέφερε να παρουσιάσουμε το πώς διοίκησαν οι Ρώσοι και πώς τους δέχθηκαν οι Έλληνες του Πόντου. Μέσα από το βιβλίο μας ανατρέπουμε την άποψη που υπάρχει παραδοσιακά ότι μέχρι τον Οκτώβριο του 1917 τα πράγματα ήταν καλά και ότι οι αρνητικές συνέπειες για τους Έλληνες παρουσιάστηκαν μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Τα πράγματα δεν ήταν καλά από την αρχή της ρωσικής κατοχής, αν και τους πρώτους μήνες οι Ρώσοι είχαν καλή διάθεση», τονίζει ο Παναγιώτης Τσατσανίδης.

Όπως υποστηρίζει ο ίδιος, οι δυσκολίες ανεφοδιασμού που αντιμετώπιζαν οι ρωσικές δυνάμεις, αλλά και το γεγονός ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν πολύ καλά ούτε στο πεδίο των μαχών, είχαν ως συνέπεια να μην ήταν τόσο καλή η συμπεριφορά των Ρώσων και πριν την Οκτωβριανή Επανάσταση.

Ωστόσο, η συμπεριφορά του ρωσικού στρατού μετά τον Οκτώβριο του 1917 και μέχρι τον Φεβρουάριο του 1918 που εγκατέλειψαν τον Πόντο, ήταν σαφώς χειρότερη από πριν.

Πρωτεύουσα των Ρώσων η Κωνσταντινούπολη

Για τα σχέδια των Ρώσων που ήθελαν να κατακτήσουν την Κωνσταντινούπολη και να την καταστήσουν πρωτεύουσα του αχανούς κράτους τους, κάνουν λόγο στο pontosnews.gr οι δύο επιστήμονες. Για να το πετύχουν αυτό, χρησιμοποίησαν τον Πόντο ως περιοχή εδραίωσης της δύναμής τους.

 

Rossoi stin Trapezounta Rosiki
Εξώφυλλο του Excelsior για την είσοδο των Ρώσων στην Τραπεζούντα (πηγή: «Η Ρωσοκρατία στον Πόντο (1916-1918)», εκδ. Κ. & Μ. ΣΤΑΜΟΥΛΗ)

 

«Οι Έλληνες του Πόντου υποδέχθηκαν το ρωσικό στρατό ως απελευθερωτές, όταν μπήκαν στην Τραπεζούντα. Στο να μην πάρουν αρνητική τροπή οι σχέσεις του ρωσικού στρατού με τους Έλληνες κατοίκους του Πόντου, ήταν μεγάλη η συμβολή του μητροπολίτη Τραπεζούντας Χρύσανθου καθώς και του γιατρού Θεοφύλακτου Θεοφυλάκτου, ο οποίος προσέφερε τις υπηρεσίες του στο νοσοκομείο. Όπως προκύπτει από την έρευνά μας, τα σχέδια των Ρώσων ήταν να γίνει πρωτεύουσα της Ρωσικής Αυτοκρατορίας η Κωνσταντινούπολη. Από το 1914 υπάρχουν αρχεία που ονομάζουν την Κωνσταντινούπολη ως Τσάριγκραντ», λέει ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης.

«Τα αρχεία του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών κάνουν λόγο για σχεδόν διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Οι Ρώσοι ήθελαν να καταλάβουν τη Σαμψούντα και τη Σινώπη και να μετατρέψουν την τελευταία σε μεγάλη ναυτική βάση, επειδή ήταν το πιο κοντινό λιμάνι στην Κριμαία. Βέβαια, βασικός τους στόχος ήταν η Κωνσταντινούπολη και η ευρύτερη περιοχή του Εύξεινου Πόντου, αφού οι Ρώσοι είχαν ήδη παραιτηθεί από την εγγύς Ανατολή», συμπληρώνει από την πλευρά του ο Παναγιώτης Τσατσανίδης.

Οι Έλληνες δήμαρχοι της Τραπεζούντας και η δημιουργική περίοδος

Όπως υποστηρίζουν οι δύο επιστήμονες, από τον Απρίλιο του 1916, όταν κατέλαβαν οι Ρώσοι την Τραπεζούντα και έως τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους δήμαρχοι στην πόλη ήταν δύο Έλληνες. Για περίπου τέσσερις μήνες ο τραπεζίτης Κωνσταντίνος Θεοφύλακτος και για περίπου ένα μήνα ο Γιώργος Φωστηρόπουλος. Αυτή η περίοδος ήταν πολύ καλή για τους Έλληνες της Τραπεζούντας, ωστόσο, όταν οι Ρώσοι κατάλαβαν ότι οι δύο Έλληνες δήμαρχοι ουσιαστικά στήριζαν τα συμφέροντα των συμπατριωτών τους, ζήτησαν την παραίτησή τους. Τοποθετήθηκε Ρώσος δήμαρχος και από τότε τα πράγματα άρχισαν να γίνονται πιο δύσκολα για τους Έλληνες του Πόντου.

ANAMNISTIKI FOTOGRAFIA STO DIMARHEIO TRAPEZOUNTAS FOTIADIS TSATSANIDIS
Υποδοχή του ρωσικού στρατού στο δημαρχείο Τραπεζούντας

«Όταν μπήκαν οι Ρώσοι στην Τραπεζούντα, οι στρατιώτες και οι ναύτες προχώρησαν σε κάποιες λεηλασίες, όμως γρήγορα μπήκε μία τάξη. Από τον Απρίλιο του 1916 έως τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους ήταν μία δημιουργική περίοδος για τους Έλληνες του Πόντου. Στην πρώτη φάση οι Ρώσοι ήθελαν μία συνεργασία με τους Έλληνες», λέει ο Παναγιώτης Τσατσανίδης.

«Τα πράγματα έγιναν πολύ δύσκολα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ο πόλεμος πλέον δεν ήταν δημοφιλής για τους Σοβιετικούς και τον Στάλιν, αφού πίστευαν ότι γινόταν για ιμπεριαλιστικούς λόγους. Ο στρατός άρχισε να μην υπακούει στους αξιωματικούς, με αποτέλεσμα να υπάρξει μία αναρχία και ληστείες», αναφέρει από την πλευρά του ο Κωνσταντίνος Φωτιάδης.

 

Fotiadis Tsatsanidis Vivlio Stratigos Swarch Trapezounta 1916
Ο στρατηγός Α. B. Σβαρτς με τους αξιωματικούς του ρωσικού στρατού, το 1916, στην Τραπεζούντα

Μάλιστα, μετά την αλλαγή του καθεστώτος πολλοί Ρώσοι στρατιώτες έφευγαν από το μέτωπο και έφταναν στο λιμάνι της Τραπεζούντας, προκειμένου να μεταβούν στη χώρα τους. Στην πόλη μπορεί να παρέμεναν ακόμα και για μήνες και πολλοί επιδίδονταν σε κάποιας μορφής πλιάτσικο.

Να σημειωθεί ακόμα, όπως αναφέρεται στο βιβλίο, ότι την περίοδο της ρωσικής κατοχής γκρεμίστηκε κι ένας μεγάλος αριθμός σπιτιών στην Τραπεζούντα, προκειμένου να δημιουργηθεί πλατεία για παρελάσεις. Επίσης, την ίδια περίοδο έγινε και το τοπογραφικό της Τραπεζούντας από τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Φυλίζη.

 

Opisthofyllo Vivliou Fotiadis Tsatsanidis
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Ντοκιμαντέρ

Εκτός από το βιβλίο οι δύο επιστήμονες ετοιμάζουν κι ένα ντοκιμαντέρ, στο οποίο θα παρουσιάζεται επιγραμματικά το περιεχόμενο του βιβλίου αλλά θα υπάρχουν και κινηματογραφικά πλάνα από εκείνη την εποχή.

Τα πλάνα προέρχονται από ειδική υπηρεσία του ρωσικού στρατού, η οποία είχε την ευθύνη να κινηματογραφεί την προέλασή του και τα διάφορα γεγονότα.

Για παράδειγμα, υπάρχουν πλάνα από την υποδοχή του ρωσικού στρατού από τις τοπικές Αρχές της Τραπεζούντας και τον μητροπολίτη, ο οποίος στη συνέχεια έκανε λιτανεία σε εκκλησία της πόλης, καθώς και από την υποδοχή έξω από την Τραπεζούντα του ρωσικού στρατού από τον Αμερικανό πρόξενο και δημογεροντία Ποντίων.

Ρωμανός Κοντογιαννίδης

  • Όλες οι φωτογραφίες παραχωρήθηκαν στο pontosnews.gr για τις ανάγκες της δημοσίευσης από τον Κωνσταντίνο Φωτιάδη και τον Παναγιώτη Τσατσανίδη.
pontosnews.gr

Γεώργιος Δουδούμης: Πολιτική και Οικονομία. Έγκλημα και Τιμωρία

Από
anixneuseis
-
0

του Γεώργιου Δουδούμη*

Η μεταπολεμική πορεία της χώρας μας χαρακτηρίστηκε από τις αντιπαραθέσεις εμβληματικών κομματικών αρχηγών, στα άρματα των οποίων είχαν προσδεθεί τοπικοί αρχηγίσκοι, καπάτσοι να ρυθμίζουν ρουσφέτια που τους εξασφάλιζαν τον απαραίτητο αριθμό ψήφων για την επανεκλογή τους. Επί δεκαετίες κυβέρνησαν πολιτικοί με συγκεκριμένους προσωπικούς στόχους, αλλά κυβερνητική πολιτική με συγκεκριμένους εθνικούς στόχους δεν υπήρξε. Η Ελλάς, ενταγμένη στο κοπάδι της δυτικής συμμαχίας, ευνοήθηκε λίγα χρόνια από τις διεθνείς οικονομικές συγκυρίες που ακολούθησαν την εθνική αιμορραγία στη διάρκεια ολόκληρης της δεκαετίας του 1940 και κρίνοντας, λανθασμένα, τον εαυτόν της ώριμο έπεσε στην παγίδα επιδιώκοντας να ενταχθεί ως ισότιμο μέλος σε μια ομάδα πλούσιων και βιομηχανικά ανεπτυγμένων χωρών, θεωρώντας ότι η συμμετοχή αυτή από μόνη της θα της εξασφάλιζε την ευημερία που απολάμβαναν οι πλούσιοι μελλοντικοί εταίροι της.

Ο προσανατολισμός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας ήταν σαφής και αφορούσε τη δημιουργία μιας ισχυρής οικονομικής και πολιτικής δύναμης στον παγκόσμιο στίβο. Ιδιαίτερο βάρος δόθηκε στον σχηματισμό μιας μεγάλης ενιαίας αγοράς χωρίς εμπορικούς περιορισμούς, που ευνόησε τα οικονομικώς ανεπτυγμένα κράτη με γερή παραγωγική βάση, κάτι που δεν ίσχυε για την φτωχή Ελλάδα. Η κατάργηση των εμπορικών περιορισμών προώθησε το ενδοκοινοτικό εμπόριο, η ανάπτυξη του οποίου επιταχύνθηκε στην πορεία με αποτέλεσμα μεταξύ των ετών 1958 και 1970 το ποσοστό αύξησης των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ των έξι ιδρυτικών μελών της ΕΟΚ να ξεπεράσει το 500%, ενώ και η αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής αυξήθηκε εντυπωσιακά 108% με συνέπεια το 1970 η ΕΟΚ των έξι χωρών-μελών να καταστεί κορυφαία εμπορική δύναμη στον κόσμο συγκρινόμενη με τις τότε μεγάλες οικονομικές δυνάμεις. Π.χ., οι ετήσιες εισαγωγές της με 46 δισ. δολ. υπερτερούσαν των εισαγωγών των ΗΠΑ (40 δισ. δολ.) όπως οι εξαγωγές της με 45 δισ. δολ. υπερτερούσαν επίσης των εξαγωγών των ΗΠΑ (43 δισ. δολ.), ενώ η παραγωγή χάλυβα της ΕΟΚ βρισκόταν με 109 εκ. τ. κοντά στα μεγέθη των πρώτων στον κόσμο ΗΠΑ (122 εκ. τ.) και Σοβιετικής Ένωσης (116 εκ. τ.).

Τον Ιούλιο του 1961 υπογράφηκε η Συμφωνία των Αθηνών που τέθηκε σε ισχύ την 1η Νοεμβρίου 1962 και απέβλεπε η ολοκλήρωση του ειδυλλίου μεταξύ ΕΟΚ και Ελλάδος να ολοκληρωνόταν εντός 22 ετών από την ημερομηνία έναρξης ισχύος της Συμφωνίας. Οι πολιτικές εξελίξεις άλλαξαν όμως το πρόγραμμα και η Ελλάς έχοντας υποβάλει αίτηση τον Ιούνιο του 1975 εντάχθηκε στην ΕΟΚ την 1η Ιανουαρίου 1981 ως δέκατο μέλος της. Περιστασιακοί πολιτικοί, χωρίς να ενδιαφερθούν για τις διαφαινόμενες οικονομικές συνέπειες των πολιτικών τους αποφάσεων οδήγησαν την Ελλάδα στο σημερινό οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο με βασικά χαρακτηριστικά τη φτώχεια, τη μαζική ανεργία, τη μετανάστευση, τις αυτοκτονίες και την εγκληματικότητα.

Οι ρίζες του σημερινού δράματος βρίσκονται στην τότε ασύνετη πολιτική απόφαση να γίνει η Ελλάς μέλος μιας οικονομικής κοινότητας με υποχρεώσεις ασύμφορες για το οικονομικό της μέλλον. Μια χώρα χωρίς εδαφική σύνδεση με τα υπόλοιπα μέλη, με πληθυσμό μικρό και απασχολούμενο κυρίως στη γεωργία, όπου η οικονομική απόδοση είναι πολύ μικρότερη απ’ ότι στη βιομηχανία και στις υπηρεσίες όπως συνέβαινε με τους εταίρους της, με τεχνολογική καθυστέρηση, με πολύ περιορισμένο ειδικευμένο εργατικό δυναμικό, με έλλειψη δυνατότητας μετασχηματισμού παραγωγής, με έλλειψη ιδίων κεφαλαίων αλλά και πολιτικού βάρους διεθνώς, με παραγωγικές αδυναμίες που είχαν οδηγήσει σε μετανάστευση ένα υγιές, δυναμικό τμήμα του ελληνικού πληθυσμού και με εμφανείς από τότε δημοσιονομικές αδυναμίες, βιάστηκε να γίνει, χωρίς προσόντα, μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας. Οι πολυδιαφημισμένες επενδύσεις δεν ήρθαν ποτέ και η ελληνική αγορά υιοθετώντας το «κοινοτικό κεκτημένο» παραδόθηκε σαν καταναλωτικό κελεπούρι σε ξένα οικονομικά συμφέροντα.

Υπήρχαν τότε άνθρωποι με γνώσεις που είχαν κτυπήσει το καμπανάκι, αλλά επεκράτησε η θεωρία του «ρίξε τον στη θάλασσα και θα μάθει να κολυμπάει». Πέσαμε στη θάλασσα και τώρα πνιγόμαστε.

Η Ελλάς αποτελεί όχι μόνο παράδειγμα προς αποφυγήν, αλλά και κλασσικό δείγμα χώρας με επί δεκαετίες ανεύθυνες πολιτικές ηγεσίες δεδομένου ότι κατά τη διάρκεια του δεύτερου μισού του περασμένου αιώνα και της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα εμφάνιζε σταθερά ανισορροπία στις εμπορικές της ανταλλαγές, με την αξία των ετησίων εισαγωγών της να υπερτερεί τρεις έως τέσσερις φορές της αξίας των εξαγωγών της. Δυστυχώς, οι εισαγωγές αφορούσαν κυρίως καταναλωτικά προϊόντα και όχι κεφαλαιουχικό εξοπλισμό, που θα μπορούσε να συμβάλλει στην αύξηση των ελληνικών εξαγωγών. Φυσική συνέπεια ήταν να δανειστούμε υπέρμετρα, χωρίς όμως να είμαστε παραγωγικοί τόσο, ώστε να μπορούμε να πληρώνουμε χωρίς πρόβλημα τόκους και κεφάλαια στους δανειστές μας. Επί τόσες δεκαετίες οι εκάστοτε φαύλες πολιτικές ηγεσίες δεν έδωσαν δείγματα ανησυχίας για την οικονομική πορεία της χώρας και αντί να φροντίσουν να κτίσουν το μέλλον με σοβαρές παραγωγικές επενδύσεις διαγκωνιζόντουσαν για τη διανομή των «πακέτων» από τις Βρυξέλλες μεταξύ των «ημετέρων».

Τα ετήσια δημοσιονομικά ελλείμματα, δηλαδή οι ετήσιες υπερβάσεις των προϋπολογισμών, είχαν αποτέλεσμα να κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά περισσότερο χρήμα απ’ όσο άντεχε η «εθνική μας τσέπη». Μόνο στην τελευταία πενταετία (2009-2013) και παρά τη μεγάλη μείωσή του το δημόσιο έλλειμμα ήταν ύψους 120,5 δισ. ευρώ. Τα ελλείμματα καλύπτονταν από το εξωτερικό με δανεικά που κατέληγαν στους πολίτες, οι οποίοι μέσω της υπερκαταναλωτικής τους συμπεριφοράς συντηρούσαν υπεράριθμα καταστήματα στην ελληνική αγορά. Τα μέτρα που περιόριζαν το έλλειμμα από τα 36,1 δισ. € στα 24,1 δισ. €, στα 20 δισ. €, στα 17,2 δισ. € και 23,1 δισ. € (διαδοχικά από το 2009 στο 2010, στο 2011, στο 2012 και στο 2013) αφαιρούσαν χρήμα από την αγορά, δηλαδή αφαιρούσαν αγοραστική δύναμη από τους καταναλωτές, οι δαπάνες των οποίων συντηρούσαν επί δεκαετίες αυτά τα υπεράριθμα καταστήματα, πέραν αυτών που ήταν αναγκαία για την κάλυψη των εντός των ορίων των κανονικών (χωρίς τα δανεικά) καταναλωτικών αναγκών των οικογενειακών προϋπολογισμών. Συνέπεια της μειωμένης αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών ήταν το κλείσιμο όσων καταστημάτων επιβίωναν οριακά, δηλαδή αυτών που είχαν πολύ περιορισμένο κέρδος, ενώ αυτοί που είχαν μεγάλα περιθώρια κέρδους δεν έκλειναν διότι άντεχαν.

Έτσι βλέπουμε τον αριθμό των ανέργων να συνεχίζει να αυξάνεται, διότι οι απολυόμενοι από τις επιχειρήσεις που κλείνουν ή από αυτές που δεν κλείνουν αλλά έχουν μικρότερο κύκλο εργασιών, δεν είναι δυνατόν να διοχετευθούν σε άλλες θέσεις εργασίας, εφόσον τέτοιες δεν υπάρχουν. Θα υπήρχαν αν γίνονταν επενδύσεις και δημιουργούνταν νέες θέσεις εργασίας. Αυτό σημαίνει ανάπτυξη, που είναι όμως ανύπαρκτη στην Ελλάδα και όσοι χάνουν τη δουλειά τους δεν έχουν πού να πάνε παρά μόνο σπίτι τους και δυστυχώς δεν είναι λίγοι αυτοί που έχασαν και το σπίτι τους, ενώ πολλοί περισσότεροι είναι αυτοί που κινδυνεύουν σήμερα να το χάσουν. Άλλοι έγιναν μετανάστες, αν και δεν το επιθυμούσαν.

Όμως, η ύπαρξη και σήμερα δημοσιονομικού ελλείμματος σημαίνει ότι υπάρχουν ακόμη στην αγορά καταστήματα που ικανοποιούν ουσιαστικά μεγαλύτερη καταναλωτική δαπάνη από αυτή που προβλέπεται από τις υγιείς οικονομικές δυνατότητες των πολιτών. Άρα, λόγω του ακόμη πιο μεγάλου περιορισμού της καταναλωτικής δαπάνης κλείνουν και άλλα καταστήματα, τα λιγότερο ανταγωνιστικά από όσα έχουν εναπομείνει, με προοπτική να καταλήξουμε (μετά από νέα κλεισίματα στο άμεσο μέλλον) σε ένα κατώτατο σημείο καταναλωτικής δαπάνης, πολύ χαμηλότερο από το επίπεδο που είχαμε συνηθίσει επί δεκαετίες. Αυτό είναι άγνωστο πότε θα συμβεί, εκτιμάται όμως (και ελπίζεται) ότι θα έχει συμβεί μέχρι το τέλος του 2015. Η περαιτέρω μείωση του ελλείμματος στο άμεσο μέλλον θα επιτευχθεί από περικοπές δαπανών και λιγότερο από αύξηση φορολογικών εσόδων. Τα αυξημένα έσοδα και η αυξημένη περικοπή δαπανών προβλέπεται να προέλθουν από τις φορολογικές μεταρρυθμίσεις που έγιναν πρόσφατα, από την εφαρμογή του νέου ενιαίου μισθολογίου στον δημόσιο τομέα, από αυξήσεις τιμολογίων στις ΔΕΚΟ με παράλληλες περικοπές μισθών και επιδομάτων σε αυτές, από καταργήσεις φορέων στον δημόσιο τομέα και δυστυχώς από περιορισμό του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων.

Το ποτήρι με τα δανεικά της Ελλάδος ξεχείλισε όταν η παγκόσμια κρίση, που είχε ξεκινήσει στις ΗΠΑ, ταρακουνούσε την παγκόσμια οικονομία συμπεριλαμβανομένης της ευρωζώνης. Με τη συνδρομή των λίαν ακατάλληλων πολιτικών ηγεσιών, με επικεφαλής «διαδόχους» πολιτικών φυλάρχων, η Ελλάς οδηγήθηκε μέσα από σειρά σφαλμάτων σε ένα άνευ προηγουμένου κατήφορο.

Αρχής γενομένης το 2008 η ελληνική οικονομία, λόγω της ιδιάζουσας παθογένειας της (υπερκατανάλωση, ανεπαρκή φορολογικά έσοδα, μικρές εξαγωγικές επιδόσεις), είχε μέχρι και το 2013 έξι συνεχόμενα έτη ύφεσης (2008: -0,2%, 2009: -3,1%, 2010: -4,9%, 2011: -7,1%, 2012: -7%, 2013: -3,9%) με συνέπεια το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν, σε τρέχουσες τιμές, από τα 233,2 δισ. ευρώ (2008) να μειωθεί στα 182 δισ. ευρώ (2013). Αντίθετα, ο μέσος όρος της εξέλιξης των ΑΕΠ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπήρξε αρνητικός μόνο στα έτη 2009 (-4,5%) και 2012 (-04%).

Εκτός από το δημοσιονομικό έλλειμμα χρειάζεται αντίστοιχο φρένο στο δημόσιο χρέος. Σύμφωνα με στοιχεία του ΔΝΤ το 2013 η Ελλάς είχε παγκοσμίως το μεγαλύτερο δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ. Στα χρέη που πρέπει να εξυπηρετήσουμε ετησίως έχουμε δυστυχώς να προσθέτουμε τα νέα ετήσια δημοσιονομικά ελλείμματα που καλύπτονται βέβαια με νέο δανεισμό. Γι’ αυτό έχει τόση σημασία να μην υπάρχουν νέα δημοσιονομικά ελλείμματα.

Η ελληνική κρίση χρέους φάνηκε ότι λειτούργησε ως αφορμή για να επικρατήσει γενική ανησυχία για την ευρωζώνη, εφόσον είχαν διαπιστωθεί από πολλούς οι ποικίλες αδυναμίες αρκετών άλλων χωρών-μελών της, κυρίως μεσογειακών, αλλά και της ίδιας της ευρωζώνης συνολικά ως λειτουργικού μηχανισμού στο κατασκεύασμα που επιγράφεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρά τις συνεχείς συσκέψεις κορυφής και τα ποικίλα «γιατροσόφια» που προτάθηκαν και εφαρμόστηκαν στους ασθενείς του συστήματος, η κρίση προχώρησε με ρυθμό πιο ισοπεδωτικό από αυτόν που επιθυμούν να εμφανίσουν προς τα έξω οι ηγεσίες των κρατών της ευρωζώνης. Τα κριτήρια του Μάαστριχτ έχουν στην ουσία καταργηθεί δεδομένου ότι δύο από τα βασικότερα εξ αυτών (δημοσιονομικό έλλειμμα ως ποσοστό του ΑΕΠ όχι μεγαλύτερο του 3% και δημόσιο χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ όχι μεγαλύτερο του 60%) δεν είναι δυνατόν να τηρηθούν από πολλές χώρες-μέλη και όχι μόνο από τις μεσογειακές. Πρόσθετα, η εκτίναξη (σε όχι λίγες χώρες της ευρωζώνης) της ανεργίας σε πρωτοφανή ύψη, σε συνδυασμό με την έλλειψη ρευστότητας, που δεν επιτρέπει την προσέλκυση σε επιθυμητό βαθμό επενδύσεων, έχει ως συνέπεια τη μη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας γεγονός που ανατρέπει το ευρύτερο πολιτικό σκηνικό στην Ευρώπη με μετακινήσεις ψηφοφόρων στα άκρα.

Το ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση με δεδομένη μια ευνοϊκή παγκόσμια οικονομική συγκυρία είχε μείνει από το 1990 και χωρίς αντίπαλο στον γεωγραφικό της περίγυρο, την οδήγησε προφανώς σε πολλαπλές αυθαιρεσίες με πιο πρόσφατη και πιο καταστροφική την επιθετική της συμπεριφορά στην Ουκρανία σε βάρος της Ρωσσίας, από την οποία όμως εξαρτάται ενεργειακά. Η καθ΄ υπόδειξη των ΗΠΑ αλυσίδα λανθασμένων πολιτικών επιλογών της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρέσυρε και τους μικρούς υποτακτικούς συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδος, παρά το γεγονός ότι η ελληνική οικονομία παρουσιάζει συνδυασμό βασικών λειτουργικών ανεπαρκειών και θα έπρεπε να ήταν πιο προσεκτική αντί να συμφωνεί σε όλα. Και ενώ για τους Έλληνες το καθημερινό αγωνιώδες ερώτημα για το αν μπορεί η χώρα να ξεπληρώσει το χρέος της και να εξασφαλίσει ικανοποιητικό ρυθμό ανάπτυξης στα επόμενα χρόνια γίνεται πιο ασφυκτικό, η Ελλάς βρίσκεται εγκλωβισμένη σε λανθασμένες πολιτικές τρίτων που δείχνουν να οδηγούν σε οικονομική καταστροφή τόσο την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και τις ΗΠΑ, οι οποίες ώθησαν ουσιαστικά τη Ρωσσία σε μια ευεργετική για την ίδια συμμαχία με την Κίνα και ενδεχομένως με την Ινδία, που πιθανότατα θα γείρει την πλάστιγγα υπέρ του νέου ασιατικού συνασπισμού. Πολύ σοφά ο Ρώσσος συγγραφέας Ιβάν Τουργκιένεφ είπε, ότι «μας ορίζουν οι περιστάσεις. Μας σπρώχνουν προς τον έναν ή τον άλλον δρόμο και μετά μας τιμωρούν γι’ αυτό».

Το δυσάρεστο είναι, ότι οι πολλοί πληρώνουν τα λάθη των λίγων, οι οποίοι συνήθως δεν πληρώνουν τα λάθη, ούτε των άλλων ούτε τα δικά τους.

 Ο Γεώργιος Ε. Δουδούμης είναι Οικονομολόγος

[email protected]

Κωνστ. Χολέβας: ο Ζάεφ βουλιάζει στις Πρέσπες. Εμείς τι κάνουμε;

Από
anixneuseis
-
1

του Κωνσταντινου Χολέβα

Ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του. Η Συμφωνία των Πρεσπών τρώει… τους γονείς της, δηλαδή τους σχεδιαστές της. Μετά τον κ. Τσίπρα και την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στην Ελλάδα, ο Ζόραν Ζάεφ αποδοκιμάσθηκε στα Σκόπια. Η παταγώδης αποτυχία της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης στις δημοτικές εκλογές της γειτονικής χώρας αλλάζει το πολιτικό σκηνικό και αναδεικνύει θριαμβευτή και πρωταγωνιστή το εθνικιστικό VMRO-DPMNE.

Αν γίνουν βουλευτικές εκλογές και εκλεγεί κυβέρνηση του VMRO, τι θα σημαίνει αυτό για την Ελλάδα; Πιστεύω ότι μας συμφέρει μία τέτοια εξέλιξη. Το κόμμα του Χρίστο Μίτσκοσκι, που βρίσκεται σήμερα στην αντιπολίτευση, έχει πάρει σαφή θέση κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Αν μεν την καταγγείλουν εκείνοι, τότε απαλλασσόμαστε από μία κακή συμφωνία χωρίς να χρεωθούμε την ευθύνη. Αν πάλι δεν την καταγγείλουν, τότε είναι βέβαιο ότι θα κάνουν τα πάντα για να μην την εφαρμόσουν. Θα κωλυσιεργούν και θα την παραβιάζουν συνεχώς. Άρα θα είναι πιο εύκολο για την ελληνική πλευρά να χρησιμοποιήσει την οδό της Διεθνούς Δικαιοσύνης.

Ο Ζάεφ παραβιάζει τη Συμφωνία, αλλά στα λόγια δηλώνει ότι την σέβεται. Τηρεί διπρόσωπη στάση για να μην χαλάσει την καλή εικόνα που έχει δώσει στις ΗΠΑ και στην Ευρ. Ένωση. Με τη διγλωσσία του Ζάεφ – άλλοτε τηρεί και άλλοτε παραβιάζει τη Συμφωνία – δεν ήταν τόσο πειστικές οι διαμαρτυρίες μας. Με μία κυβέρνηση του VMRO-DPMNE θα έχουμε συνεχώς επιχειρήματα για να προβούμε σε διεθνή καταγγελία με τη δικαστική οδό. Και όταν συγκεντρώσουμε τα απαραίτητα στοιχεία και από τις δύο διακυβερνήσεις (Ζάεφ και Μίτσκοσκι) έχουμε το δικαίωμα να καταγγείλουμε τα Σκόπια ενώπιον του Δικαστηρίου Διεθνούς Δικαίου της Χάγης για συνεχείς παραβιάσεις.

Για όσους θεωρούμε εθνικώς επιζήμια τη Συμφωνία των Πρεσπών η ανάληψη της εξουσίας από το VMRO θα δώσει την ευκαιρία να πέσουν οι μάσκες. Για εκείνους που επιμένουν να μην  βλέπουν τα πολλά τρωτά της Συμφωνίας η αποχώρηση του Ζάεφ θα προκαλέσει θλίψη. Για τον ελληνικό λαό αυτό που μετρά είναι το εθνικό συμφέρον και ο σεβασμός προς την Ιστορία μας και προς την ελληνική κληρονομιά της Μακεδονίας.

Τρία χρόνια συμπληρώνονται τον προσεχή Ιανουάριο από την κύρωση της Συμφωνίας στο Ελληνικό Κοινοβούλιο με 153 ψήφους. Από τότε μέχρι σήμερα είδαμε τη σκοπιανή πλευρά να εμμένει στο όνομα Μακεδονία χωρίς τον προσδιορισμό Βόρεια, την είδαμε να κωλυσιεργεί στις Επιτροπές για τα σχολικά βιβλία και για τα εμπορικά σήματα, είδαμε τους Έλληνες ιεραποστόλους του 9ου αιώνα, τους Αγίους Κύριλλο και Μεθόδιο να γίνονται αντικείμενο διαμάχης μεταξύ Σκοπίων και Βουλγαρίας. Είδαμε επίσης να ενισχύονται οι στρατιωτικοί δεσμοί μεταξύ Τουρκίας και Σκοπίων, παρά τις περί του αντιθέτου προσδοκίες των υποστηρικτών της Συμφωνίας.

Διερωτώνται ορισμένοι ποια στάση θα κρατήσουν η Βουλγαρία και η Αλβανία απέναντι σε μία πιθανή πολιτική αλλαγή στα Σκόπια. Είμαι βέβαιος ότι θα παραμείνουν σταθερές στις επιδιώξεις τους. Η Σόφια θα επιμείνει στην αναγνώριση ως Βουλγάρων των αρχηγών του παλαιού ΒΜΡΟ του 1893. Τα Τίρανα θα ενισχύουν τις αυτονομιστικές τάσεις της αλβανικής κοινότητας στα Σκόπια.

Ο Ζάεφ βουλιάζει στις Πρέσπες. Ας αξιοποιήσουμε την ευκαιρία για να αποκομίσουμε εθνικό όφελος.

ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 6.11.2021

Εξελίξεις στη Βόρεια Μακεδονία: Το VMRO με αλβανικά κόμματα ρίχνουν την κυβέρνηση Ζάεφ

Από
pcuser
-
0

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης στη Βόρεια Μακεδονία, μαζί με ένα μικρό αλβανικό κόμμα που μέχρι σήμερα συμμετέχει στην κυβέρνηση, συμφώνησαν στην πτώση της κυβέρνησης της χώρας, την οποία απαρτίζουν κυρίως το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SDSM) του Ζόραν Ζάεφ και το αλβανικό DUI του Αλί Αχμέτι.

Ο αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης, VMRO-DPMNE, Χρίστιαν Μίτσκοσκι δήλωσε σήμερα ότι το κόμμα του, μαζί με το κόμμα “Levica” (Αριστερά) και τα αλβανικά κόμματα “Συμμαχία για τους Αλβανούς” και “BESA” εξασφάλισε κοινοβουλευτική πλειοψηφία 61 βουλευτών η οποία, όπως είπε «εγγυάται πως αυτή η κυβέρνηση υπό το SDSM ανήκει στο παρελθόν».

Η νέα κοινοβουλευτική πλειοψηφία

Η Βουλή της Βόρειας Μακεδονίας αριθμεί στο σύνολό της 120 έδρες. Η δημιουργία νέας κοινοβολευτικής πλειοψηφίας κατέστη δυνατή με την, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, αποχώρηση από την κυβέρνηση του μικρού αλβανικού κόμματος “BESA” που έχει τέσσερις βουλευτές.

Ο Χρίστιαν Μίτσκοσκι είπε ακόμη ότι το προσεχές διάστημα θα προσπαθήσει να σχηματίσει νέα κυβέρνηση, εφόσον, όπως είπε «δημιουργηθούν οι συνθήκες και υπάρξουν εγγυήσεις για μία σταθερή και μεταρρυθμιστική κυβέρνηση». Σε διαφορετική περίπτωση, όπως είπε, η μόνη λύση για τη χώρα είναι η διεξαγωγή πρόωρων βουλευτικών εκλογών το συντομότερο δυνατό.

Ο αρχηγός του VMRO-DPMNE δήλωσε ακόμη ότι τη Δευτέρα αναμένεται η παραίτηση του Ζόραν Ζάεφ και της κυβέρνησής του.

Οι εξελίξεις αυτές συμβαίνουν μετά τη βαριά ήττα του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος στις δημοτικές εκλογές της περασμένης Κυριακής και τη δήλωση του Ζόραν Ζάεφ ότι θα παραιτηθεί από πρωθυπουργός της χώρας.

https://www.militaire.gr/exelixeis-sti-voreia-makedonia-to-vmro-me-alvanika-kommata-richnoyn-tin-kyvernisi-zaef/

Η Γαλλία εξοστρακίζει την Τουρκία από την Λιβύη με «τρικλοποδιά» Μακρόν σε Ερντογάν

Από
pcuser
-
0

Η διάσκεψη πραγματοποιείται ενόψει των γενικών εκλογών στη Λιβύη

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν προσπάθησε να κρύψει τη μη συμμετοχή του στη Διάσκεψη του Παρισιού για τη Λιβύη,  ωστόσο μέσα από την πρόσκληση που απηύθυνε ο Εμανουέλ Μακρόν προς τους ξένους ηγέτες φαίνεται να έβαλε μία “τρικλοποδιά” στον Τούρκο.

Ένας από τους βασικούς στόχους που έχει θέση η Γαλλία είναι από τη μια η Λιβύη να προχωρήσει μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες στην ανάδειξη μιας νέας κυβέρνησης και βουλής και από την άλλη να ανοίξει ο δρόμος για την απομάκρυνση ξένων δυνάμεων και μισθοφόρων που βρίσκονται στο λιβυκό έδαφος, εκμεταλλευόμενοι τις εμφύλιες συγκρούσεις των προηγούμενων ετών. Παράλληλα η Γαλλία θέλει μέσα από τη σύνοδο να επέλθει μεγαλύτερη σταθερότητα στην ευρύτερη περιοχή. Και οι γαλλικοί σχεδιασμοί φαίνεται να βγάζουν εκτός την Τουρκία και τον ρόλο που επιδιώκει να παίξει ο Ερντογάν.

Η Διάσκεψη του Παρισιού θα πραγματοποιηθεί στις 12 Νοεμβρίου και σ’ αυτήν θα συμπροεδρεύουν η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία και τα ΗΕ. Η διάσκεψη πραγματοποιείται ενόψει των γενικών εκλογών (προεδρικές και βουλευτικές) που θα διεξαχθούν στη Λιβύη στις 24 Δεκεμβρίου 2021, σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα που έχουν συμφωνήσει οι ίδιοι οι Λίβυοι.

Η Διάσκεψη του Παρισιού θα συγκληθεί σε επίπεδο αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων. Οι χώρες που προσκλήθηκαν είναι οι συμμετέχοντες στη διαδικασία του Βερολίνου, οι νότιοι γείτονες της Λιβύης (Τσαντ, Νίγηρας και Σουδάν), καθώς και η Κύπρος, η Ελλάδα, η Ιορδανία, η Μάλτα, το Κατάρ και η Ισπανία. Θα προσκληθούν επίσης βασικοί παράγοντες της Λιβύης, συμπεριλαμβανομένων των εκπροσώπων της προσωρινής εκτελεστικής εξουσίας. Τέλος, η Διάσκεψη θα διασφαλίσει ότι θα δοθεί φωνή στους εκπροσώπους της κοινωνίας των πολιτών από τη Λιβύη και σε όλους τους φορείς του πολιτικού χώρου.

Στην πρόσκληση του Γάλλου Προέδρου Εμανουέλ Μακρόν προς ξένους ηγέτες (αντίγραφο της οποίας έχει δει ο «Φ») σημειώνεται μεταξύ άλλων πως στο επίκεντρο της διάσκεψης θα βρεθούν, η πλήρης εφαρμογή της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός της 23ης Οκτωβρίου 2020, η εφαρμογή του εμπάργκο όπλων των Ηνωμένων Εθνών και θα εξεταστούν ζητήματα που σχετίζονται με την ασφάλεια και τη σταθερότητα της Λιβύης, εντάσσοντάς τα στο περιφερειακό περιβάλλον της χώρας. Στην επιστολή του ο Γάλλος Πρόεδρος τονίζει ακόμα πως στη διάσκεψη θα εργαστούν για δίκαιη και διαφανή διαχείριση των πόρων σε ολόκληρη τη χώρα, ενώ θα ενισχυθεί και η δράση όλων κατά της εμπορίας ανθρώπων και μεταναστών.

Σε ανακοινωθέν που ετοίμασε η Γαλλία αναφέρονται μεταξύ άλλων:

  • Βασιζόμενη σε θετικές εξελίξεις, όπως η επαναλειτουργία του δρόμου Σύρτης-Μισράτα, η Διάσκεψη του Παρισιού θα έχει ως στόχο να προχωρήσει προς την αποχώρηση όλων των ξένων δυνάμεων και στρατιωτών.
  • Οι συμμετέχοντες θα επαναλάβουν την υποστήριξή τους σε όλες τις προσπάθειες της Λιβύης με στόχο τη σταθεροποίηση της χώρας, συμπεριλαμβανομένης της μεταρρύθμισης του τομέα της ασφάλειας και της ενοποίησης των στρατιωτικών.
  • Ο στενός συντονισμός μεταξύ των λιβυκών Αρχών, των γειτονικών χωρών της Λιβύης και της διεθνούς κοινότητας, θα είναι κρίσιμος για την επίτευξη αυτών των στόχων. Η Διάσκεψη του Παρισιού στοχεύει να δώσει στην περιφερειακή διάσταση της κρίσης στη Λιβύη όλη την προσοχή που της αξίζει.
  • Η διασφάλιση μιας δίκαιης και διαφανούς διαχείρισης των πόρων σε ολόκληρη τη Λιβύη είναι το κλειδί για την αντιμετώπιση των άλλων αιτιών της κρίσης στη χώρα. Η Διάσκεψη θα πιέσει προς ανανέωση των δεσμεύσεων για διαφανή, δίκαιη και ίση κατανομή των πόρων της Λιβύης, προς τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για ενοποίηση της Κεντρικής Τράπεζας της Λιβύης, και για βελτίωση της παροχής βασικών υπηρεσιών προς τους πληθυσμούς στον λιβυκό νότο.

Είναι εμφανές τόσο μέσα από την επιστολή Μακρόν όσο και μέσα από το ανακοινωθέν που ετοίμασε η γαλλική κυβέρνηση, πως οι στόχοι που έχουν τεθεί μέσα από τη συγκεκριμένη διάσκεψη έρχονται να ξηλώσουν τα σχέδια του Ερντογάν και της Άγκυρας, τόσο εντός της Λιβύης όσο και σ’ ό,τι αφορά τη γύρω περιοχή. Η συμμετοχή στη διάσκεψη τόσο της Κύπρου όσο και της Ελλάδας, ως γειτονικές χώρες ή ως χώρες που επηρεάζονται από την κρίση, αποτελούν πλήγμα για τη λιβυκή ατζέντα της Τουρκίας.

Ακολουθεί τετραμερής ΥΠΕΞ στην Αθήνα 

Η Γαλλία είναι αποφασισμένη να παίξει ηγετικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου και αυτό φαίνεται τόσο μέσα από τη Διάσκεψη του Παρισιού αλλά και την ευρύτερη της συμπεριφορά.

Ευθύς μετά τη Διάσκεψη ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Λε Ντριάν θα βρεθεί στην Αθήνα όπου στις 18 Νοεμβρίου θα έχει συνομιλίες με τον Έλληνα ομόλογό του Νίκο Δένδια. Στην ελληνική πρωτεύουσα θα βρεθούν μια μέρα μετά, Παρασκευή 19 Νοεμβρίου, όπου θα πραγματοποιηθεί τετραμερής υπουργική συνάντηση μεταξύ Ελλάδας, Γαλλίας, Κύπρου και Αιγύπτου.

Μέσα από τη συνάντηση της Αθήνας θα στείλει το μήνυμα ότι οι τέσσερις χώρες επιμένουν στην εμβάθυνση της συνεργασίας σε όλα τα επίπεδα, τη στήριξη των ενεργειακών σχεδίων της Ανατολικής Μεσογείου και κυρίως στην εμπέδωση ασφάλειας και σταθερότητας στην κρίσιμη αυτή περιοχή.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/toyrkia/1031640_i-gallia-exostrakizei-tin-toyrkia-apo-tin-livyi-me-triklopodia-makron

1...2,1532,1542,155...3,039Σελίδα 2,154 από 3,039