Αρχική Blog Σελίδα 2122

Νίκος Κανέλλος: Να διεκδικηθούν τα δικαιώματα της μειονότητας

Από
anixneuseis
-
0

του Γιώργου Κυριακού

ΟΝίκος Κανέλλος γεννήθηκε στη Λάρισα και σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα. Ως φοιτητής συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα και στην κατάληψη της Νομικής, ενώ αργότερα εκλέχθηκε μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΦΕΕ. Οι μεταπτυχιακές σπουδές του στη γαλλική Νις αφορούσαν το Διεθνές Δίκαιο, τις Διεθνείς Σχέσεις και τις Ευρωπαϊκές Σχέσεις. Εισήλθε στο Διπλωματικό Σώμα του Υπουργείου Εξωτερικών το 1981 και το 1986 μετατέθηκε στο Στρασβούργο (Μόνιμη Αντιπροσωπεία στο Συμβούλιο της Ευρώπης). Από το 1990 τοποθετήθηκε σε διπλωματικές αποστολές στην Αλβανία, στο Τέξας, στην Ουάσιγκτον, στη Νέα Υόρκη, στη Βαρκελώνη, στη Χάγη, στο Κόσοβο, στη Σλοβακία, στο Βιετνάμ και στο Αζερμπαϊτζάν. Σήμερα είναι Α΄ Πληρεξούσιος Υπουργός επί τιμή. Μιλάει πέντε γλώσσες και έχει πολλές τιμητικές αναγνωρίσεις διεθνώς. Ασχολείται με τη συγγραφή βιβλίων, τη μουσική, τη ζωγραφική, και συμμετέχει σε εκδηλώσεις δημόσιας ενημέρωσης.

Ο Δρόμος  συνομίλησε μαζί του για την πλούσια διπλωματική εμπειρία του στην Αλβανία, αρχικά ως Α΄ Γραμματέα της ελληνικής πρεσβείας στα Τίρανα, και έπειτα ως επιτετραμμένου (1990-93). Τον Ιούλιο του 1996 τοποθετήθηκε Γενικός Πρόξενος στο Αργυρόκαστρο, μέχρι και τον Ιούνιο του 1997, οπότε κλήθηκε να ανοίξει το Γενικό Προξενείο της Ελλάδας στη Βαρκελώνη. Υπενθυμίζουμε ότι το 1997 (κρίση των «πυραμίδων») απειλήθηκε η ύπαρξη της Μειονότητας: δολοφονίες, απαγωγές, καταστροφές υποδομών και αποκλεισμοί από το παρακράτος και τις ανεξέλεγκτες συμμορίες ήταν στην ημερήσια διάταξη.

Κύριε Κανέλλο, υπηρετήσατε στην κρίσιμη εποχή μετάβασης της Αλβανίας. Ποιο είναι στοιχείο που τη χαρακτηρίζει;
Παρά τις ανυπέρβλητες δυσκολίες, το πρωτεύον σε μια βίαιη περίοδο ήταν το εθνικό συμφέρον και η προστασία της Εθνικής μας Μειονότητας, αλλά και της προοπτικής της στο άμεσο μέλλον. Σε κάθε κρίσιμη αποστολή η συνεννόηση των διπλωματών με το Κέντρο βασίζεται στην ανάγκη να μην διασπαστεί η συνοχή και η συμπαγής ενότητα της πολιτικής που έχει αποφασιστεί.

Ποιες ήταν οι δυσκολίες για τη Μειονότητα και οι λεπτές ισορροπίες;
Οι δυσκολίες αναφέρονταν κυρίως στην ανάγκη να αναπτυχθεί χωρίς προβλήματα και κινδύνους η πολιτική μας, για την παραμονή της Μειονότητας στην Αλβανία και για την ενδυνάμωση της. Οι λεπτές ισορροπίες ήταν όχι μόνο με το κράτος στο οποίο ήμουν διαπιστευμένος, αλλά και στα μεγάλα πολιτικά θέματα που ανέκυπταν μαζί με όλες τις εξελίξεις στον Νότο.

Ποιες ήταν οι προτεραιότητές σας για τη Μειονότητα;
Η εκπαίδευση, η Παιδεία ευρύτερα, και τα συνταξιοδοτικά δικαιώματα της Μειονότητας ήταν κυρίαρχα στο πρόγραμμά μου. Εκτός από τα καθήκοντά μου, αξιολογούσα την Παιδεία ως εξόχως σημαντική, όπως και την τεράστια σημασία της ιστορίας του βορειοηπειρωτικού ελληνισμού και της φαρέτρας των εθνικών του συνεισφορών. Για την Πολένα και την Μοσχόπολη(1) γνώριζα πολύ πριν αναλάβω. Η εκπαίδευση θα βοηθούσε αποφασιστικά. Αλλά τα βίαια γεγονότα του ’97, που «έτρεξαν» ταχύτατα, όπως και οι βίαιες ξένες επιρροές, ήταν τροχοπέδη. Δεν μπόρεσα να προωθήσω στην πραγματικότητα το έργο μου, αφού σε εννιά περίπου μήνες, μετά από επιθέσεις και απόπειρες εναντίον μου(2), κρίθηκε ότι έπρεπε να ολοκληρώσω την αποστολή μου. Διευκρινίζω μόνο ότι δεν ζήτησα εγώ να φύγω…

Η Μειονότητα, στην περίοδο του ’97, που ακόμα αποκαλούν «πόλεμο», δέχτηκε καταγεγραμμένες επιθέσεις. Δυο λόγια για την εποχή εκείνη;
Στο Αργυρόκαστρο δεν σημειώθηκε μόνο αυτό που αποκαλούν «αναταραχή» αλλά μια μορφή εκβιασμών και βίαιων παρεκτροπών, όπως και άμεσων επιρροών ώστε να αλλοιωθεί ο χαρακτήρας των θετικών παρεμβάσεων και πολιτικών της Ελλάδος. Εν τέλει δε να μειωθεί η σημασία και ο ρόλος της Μειονότητας.

Αναφέρεστε σε πολλαπλές τρομοκρατικές ενέργειες αποτροπής του έργου σας, πυροβολισμούς, απειλές κ.λπ. Πώς εκτιμάτε την απόφαση για τη «μετάθεσή» σας και τι ρόλο έπαιξαν οι εν λόγω «επιρροές»;
Είχα άμεση επικοινωνία με τον υφυπουργό κ. Κρανιδιώτη. Ως προς την απόφαση για τη μετάθεσή μου δεν είμαι αρμόδιος, ο ίδιος ο υπουργός ξέρει. Οι επιρροές στο έργο της διπλωματίας εξυφαίνονταν σε όλα τα επίπεδα. Στο Αργυρόκαστρο είναι ηλίου φαεινότερο ότι είχαν ένα σκοπό: τη μείωση του κύρους της ελληνικής διπλωματικής αποστολής, που ήταν και η μοναδική στον Νότο.

«Φωτογραφία εποχής»: Ο Νίκος Κανέλλος υποδέχεται στελέχη του μειονοτικού κόμματος ΚΕΑΔ (Θωμάς Μήτσου, Βαγγέλης Ντούλες –σημερινός βουλευτής του ΚΕΑΔ– και Γιάννης Γιάννης).

Ποια ήταν τα εσωτερικά προβλήματα στη Μειονότητα που δυσχέραιναν το έργο σας;
Έναν ξεχωριστό ρόλο στη γενικότερη αντίληψη περί «επιτυχούς διπλωματίας» διαμορφώνουν οι αρτηριοσκληρωτικές αντιλήψεις, οι προσωπικές αντιπάθειες και οι εχθρικοί ανταγωνισμοί. Αναφέρομαι στις ευθύνες της τοπικής κοινωνίας, που έκανα τα αδύνατα δυνατά ώστε να ξεπεραστούν. Αυτό που ως «διπλωματική γεύση» δεν θα ξεχάσω είναι ότι ανεβαίνοντας για προσκύνημα σε ένα εκκλησάκι της Δρόπολης –τρεις με συνόδευαν– στο τέλος της διαδρομής ο ένας μίλαγε εναντίον του αλλού. Όσοι με γνωρίζουν καλά, ξέρουν ότι το αντιμετώπισα με απόλυτη ψυχραιμία και ηρεμία.

Ποια άλλη «γεύση» σάς έχει αφήσει εκείνη η εποχή;
Ο ηρωισμός και η αυτοθυσία Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου. Η θυσία των τεσσάρων νέων του Αλύκου(3), πρόσωπα όπως ο προσφάτως αποθανών Ξενοφών Κουντούρης(4), ο Κώστας Λιούλιος, τότε πρόεδρος των Ελληνοδασκάλων, καθώς και άλλοι που δεν χρειάζεται να αναφερθώ ονομαστικά. Επίσης, θέλω να εξάρω τον ρόλο του αρχιεπισκόπου Αναστασίου, αλλά και πολλών προσωπικοτήτων που τον βοηθούσαν, σε μια προσπάθεια σταθερής συνοχής και υποστήριξης του έργου μου για την Εθνική Μειονότητα.

Ποιες κατά τη γνώμη σας είναι οι αιτίες της αποτυχίας μιας εθνικής πολιτικής για την Ελληνική Μειονότητα;
Όλοι οι παράγοντες που εμπλέκονται στην πολιτική εικόνα της εποχής αυτής είχαν βαρύνουσα σημασία στη διαμόρφωση του τελικού αποτελέσματος. Η εχθρική προπαγάνδα που υιοθετήθηκε από πολλούς, και η έλλειψη συνεκτικής εθνικής πολιτικής μπροστά σε ένα τόσο σοβαρό εθνικό θέμα, έγιναν τροχοπέδη.

Ποια πρέπει να είναι η πολιτική της Ελλάδας για την Ελληνική Μειονότητα;
Πρέπει να είναι διεκδικητική των κυριαρχικών δικαιωμάτων της, να τα αναδείξει διεθνώς και να κάνει έξυπνες διπλωματικές κινήσεις ώστε να ενθαρρυνθεί το φρόνημά της. Θλιβερό το γεγονός της ορφάνιας, αλλά δεν το καταλαβαίνεις παρά μόνο όταν ο ίδιος μένεις ορφανός. Δυστυχώς, από το 1949 οι Έλληνες της Αλβανίας ένοιωσαν τον σκληρό πόνο της εγκατάλειψης. Άλλες φορές λιγότερο και άλλες περισσότερο. Με γεύση πικρή και απαισιόδοξη, που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να διαμορφωθεί σε δύναμη αιχμής…

(1) Ιστορικές κοιτίδες του ελληνισμού της Κορυτσάς.

(2) Η εφημερίδα του Δημοκρατικού Κόμματος «Rilindja Demokratike», μετά τη μετάθεση του πρέσβη στη Βαρκελώνη το καλοκαίρι του 1997, δημοσίευσε το ψευδέστατο και προβοκατόρικο ότι ο Ν. Κανέλλος «δεν ήταν διπλωμάτης καριέρας αλλά ανώτατο στέλεχος των ενόπλων δυνάμεων» που «είχε στόχο να προκαλέσει εμφύλιο και αναταραχή». Τέτοια δημοσιεύματα συντελούσαν στις απειλές κατά του προσώπου του και των προσπαθειών για την προστασία των δικαιωμάτων της Μειονότητας.

(3) Στις 12 Δεκεμβρίου 1990 συγκροτήθηκε η πρώτη μαζική διαδήλωση στην Αλβανία με τα φέρετρα του Αηδόνη Ράφτη, του Θανάση Κώτση, του Θύμιου Μάσσιου και του Βαγγέλη Μήτρου από το χωριό Αλύκο, οι οποίοι δολοφονήθηκαν στην προσπάθειά τους να διαφύγουν στην Ελλάδα.

(4) Πρόεδρος του Ιδρύματος Βορειοηπειρωτικών Μελετών και ιδρυτικό μέλος του ΚΕΑΔ (Κόμμα Ένωση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα).

edromos.gr

Νίκος Ιγγλέσης: Οι ευρω-αλυσίδες της ανάπτυξης

Από
anixneuseis
-
0
Του Νίκου Ιγγλέση 

Η κυβέρνηση και τα μέσα ενημέρωσης που προωθούν την προπαγάνδα της πανηγύρισαν την αύξηση του ΑΕΠ κατά 14,5% το 3ο Τρίμηνο του 2021, σε σχέση με το ίδιο τρίμηνο του 2020, που ανακοίνωσε η Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ). Η Ελλάδα αναπτύσσεται με γρήγορους ρυθμούς είναι το αφήγημα που θέλουν να εμπεδωθεί στη συνείδηση των πολιτών ώστε να μπορούν να τους χειραγωγούν στις κυβερνητικές πολιτικές επιλογές. Η πραγματικότητα όμως που βιώνει στην καθημερινότητά του ο ελληνικός λαός είναι τελείως διαφορετική.

Η προσεκτική ανάλυση των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ οδηγεί στα εξής συμπεράσματα:

  1. Η σύγκριση γίνεται με τα στοιχεία του 2020 που, λόγω της πανδημίας, καταγράφηκε μια τεράστια ετήσια ύφεση του ΑΕΠ κατά 9,2% (-16,8 δις). Τα εντυπωσιακά, δηλαδή, ποσοστά του 2021 οφείλονται στην πολύ χαμηλή βάση σύγκρισης.
  2. Για το διάστημα Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου 2021 το ΑΕΠ αυξήθηκε κατά 11,2 δις (9%), ενώ το ίδιο διάστημα του 2020 είχε μειωθεί κατά 13 δις (9,5%). Τα ποσοστά είναι παραπλήσια, αλλά αυτό είναι παραπλανητικό γιατί υπολογίζονται σε διαφορετική βάση σύγκρισης. Η ουσία είναι ότι παρά την αύξηση του ΑΕΠ τους πρώτους εννέα μήνες του 2021 αυτό παραμένει σε επίπεδο χαμηλότερο από το ίδιο χρονικό διάστημα του 2019 (πριν την πανδημία). Αυτό το αποκαλούν ανάπτυξη και πανηγυρίζουν.
  3. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ είναι προσωρινά και αναθεωρούνται κάθε τρίμηνο είτε προς τα πάνω είτε προς τα κάτω, ακόμη και περισσότερο από 2 μονάδες του ΑΕΠ.
  4. Σύμφωνα με την Εισηγητική Έκθεση του Προϋπολογισμού για το 2022 το ΑΕΠ προβλέπεται να επανέλθει στα επίπεδα του 2019 το τελευταίο τρίμηνο του 2022. Θα απαιτηθούν, δηλαδή, περίπου δύο χρόνια για να καλυφθούν οι απώλειες του 2020, με την προϋπόθεση βέβαια ότι θα αρθούν οι περιορισμοί που έχουν επιβληθεί για την ανάσχεση της πανδημίας (τώρα στην ΕΕ αυξάνονται), θα μειωθεί το κόστος της ενέργειας και θα τιθασευθεί ο Δείκτης Τιμών Καταναλωτή (+4,8% το Νοέμβριο). Η ελπίδα πάντα πεθαίνει τελευταία.

Το κόστος για όλα αυτά, δηλαδή, για να περιοριστεί η συνολική ύφεση της διετίας 2020-21, ήταν η αύξηση του δανεισμού κατά 30 δις που προστέθηκαν στο δημόσιο χρέος (386,8 δις ή 218% του ΑΕΠ – Σεπτέμβριος 2021). Η αύξηση του δανεισμού με χαμηλά επιτόκια έγινε εφικτή λόγω της απόφασης της ΕΕ, το Μάρτιο του 2020, να ενεργοποιήσει τη γενική ρήτρα διαφυγής από το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης που επιτρέπει στα κράτη – μέλη να εκδίδουν αφειδώς ομόλογα σύμφωνα με τις ανάγκες τους. Παράλληλα η ΕΚΤ καθιέρωσε, λόγω της πανδημίας, το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων PEPP (Pandemic Emergency PurchaseProgramme) στο πλαίσιο του οποίου κατέστησαν επιλέξιμοι για αγορά οι τίτλοι του Ελληνικού Δημοσίου που δεν έχουν την ελάχιστη απαιτούμενη πιστοληπτική διαβάθμιση.

Μόνο που η αναστολή του Συμφώνου Σταθερότητας προβλέπεται να τερματιστεί στο τέλος του 2022 και το πρόγραμμα PEPPτον προσεχή Μάρτιο, αν και η ΕΚΤ θα εξακολουθήσει να επανεπενδύει το κεφάλαιο των ομολόγων που λήγουν. Σημειώνεται ότι η ΕΚΤ, με το πρόγραμμα PEPP αγοράζει ομόλογα των κρατών – μελών μέχρι το 50% κάθε έκδοσης και με βάση την «κλείδα» κάθε χώρας (euro system key) που για την Ελλάδα είναι 2,47%. Από το κανονικό διευρυμένο πρόγραμμα APP (Asset PurchaseProgramme) της ΕΚΤ δεν αγοράζονται ελληνικοί τίτλοι γιατί αξιολογούνται, μέχρι σήμερα, ως junk.

Από το συνολικό ελληνικό χρέος των 386,8 δις τα 94,4 δις είναι σε ομόλογα του Δημοσίου. Από αυτά τα 34,9 δις ή το 36,9% του συνόλου των ομολόγων έχουν αγοραστεί (στη δευτερογενή αγορά) από την ΕΚΤ. Σημειώνεται ότι το 62,9% (243,2 δις) του συνολικού χρέους κατέχεται από τον Μηχανισμό Στήριξης της Ευρωζώνης (GLF, EFSM, ESM). Πρόκειται για τα δάνεια των τριών μνημονίων. Η χώρα μας μετά τη λήξη του τελευταίου μνημονίου το 2018, βρίσκεται υπό αυξημένη εποπτεία και θα βρίσκεται μέχρι να αποπληρώσει, δανειζόμενη από τις αγορές (ανακύκλωση), το 75% του χρέους προς το Μηχανισμό Στήριξης της Ευρωζώνης. Αυτό, αν όλα πάνε καλά, θα συμβεί μετά 40 χρόνια, το 2060.

Χαρακτηριστικό είναι ότι υπό το καθεστώς αυξημένης εποπτείας η Ελλάδα χρειάζεται έγκριση του Eurogroup για να διατηρήσει το μειωμένο ΦΠΑ στα νησιά του Α. Αιγαίου ή άδεια του ίδιου άτυπου οργάνου εάν θελήσει να μειώσει τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης Καυσίμων λόγω της ενεργειακής κρίσης. Παράλληλα συνεχίζονται οι πωλήσεις σε ιδιώτες των υπόλοιπων στρατηγικών υποδομών της χώρας. Μετά τη ΔΕΗ, πρόσφατα πουλήθηκε και η ΔΕΠΑ-Υποδομών. Οι εκποιήσεις αυτές επιβάλλονται στα πλαίσια της αυξημένης εποπτείας από τους δανειστές.

Τι θα συμβεί στην ελληνική οικονομία όταν επανέλθει το Σύμφωνο Σταθερότητας και θα απαιτείται κάθε χρόνο, για την πληρωμή των τόκων του χρέους, πρωτογενές αποτέλεσμα (πλεόνασμα); Τι θα συμβεί όταν λήξει το πρόγραμμα αγοράς ομολόγων PEPP και τα επιτόκια των ομολόγων αυξηθούν; «Θα έχουμε ανάπτυξη» απαντούν οι κάθε είδους απολογητές του Ευρωσυστήματος. Αλλά, πραγματική ανάπτυξη με ένα δυσθεώρητο συναλλαγματικό χρέος και χωρίς μεγάλη χρηματοδότηση της εγχώριας παραγωγής δεν μπορεί να υπάρξει. Αυτές οι «ευρω-αλυσίδες» είναι πολύ γερές και δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας.

Το 2002 η Ελλάδα παραχώρησε τη νομισματική της κυριαρχία στην Φρανκφούρτη (ΕΚΤ) και μετέτρεψε το τότε δραχμικό χρέος της (το 75% του συνόλου) σε συνάλλαγμα. Οκτώ χρόνια μετά χρεοκόπησε και το Eurogroup έχει καταστεί η ουσιαστική κυβέρνηση της χώρας. Όλες οι σημαντικές αποφάσεις πρέπει να έχουν την έγκριση του. Ακόμη και που θα διατεθούν τα νέα δάνεια ( π.χ. Ταμείο Ανάκαμψης) αποφασίζεται από τους δανειστές.

Η απώλεια της εθνικής κυριαρχίας που έχει επέλθει δεν αφορά μόνο τη δημοσιονομική πολιτική αλλά και την  παραγωγική ανασυγκρότηση, την αμυντική βιομηχανία, τη δημογραφική συρρίκνωση, την κοινωνική συνοχή, τη διαχείριση των μεταναστευτικών ροών, την αποτροπή των εθνικών απειλών και γενικά όλες τις εκφάνσεις του ελληνικού έθνους.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

Απόστολος Δοξιάδης: Ο Μητσοτάκης και οι κεντρώοι

Από
anixneuseis
-
2

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΔΟΞΙΑΔΗΣ*

Η δημοσκοπική άνοδος του ΚΙΝΑΛ αναζωογόνησε το ζήτημα του κεντρώου χώρου στη δημόσια συζήτηση.

Βέβαια, ο όρος «Κέντρο» χρειάζεται ορισμό για να προχωρήσει η συζήτηση. Βασικό πρόβλημα στον ορισμό αποτελεί το ότι το «κεντρώος» σήμερα σπανίζει ως αυτοχαρακτηρισμός ψηφοφόρων, αφού κάποιοι επιλέγουν το συγγενικό αλλά όχι ταυτόσημο «κεντροαριστερός», ενώ το ιστορικά καταλληλότερο «φιλελεύθερος» έχει πέσει θύμα της λαϊκίστικης προπαγάνδας. Παρά ταύτα, το Κέντρο περιγράφει μια διακριτή πολιτική νοοτροπία, που χαρακτηρίζει στην Ελλάδα ένα μεγάλο σώμα ψηφοφόρων.

Από τον Ελευθέριο Βενιζέλο έως τη δικτατορία, το Κέντρο οριζόταν κυρίως από αντιθέσεις: αρχικά στην ανάμειξη του βασιλιά στην πολιτική και αργότερα και στον κομμουνισμό. Μέσα στην πολύπαθη ιστορία του τόπου, οι αντιθέσεις απέκτησαν ταυτοτική σημασία, ουσιαστικά ορίζοντας το Κέντρο ως πολέμιο των εχθρών της δημοκρατίας. Αυτός ήταν και ο λόγος που το Κέντρο ατόνησε μεταδικτατορικά, όταν αποκτήσαμε μια πρωτόγνωρη για τα μέτρα μας δημοκρατική πολιτεία. Οι προδικτατορικοί ψηφοφόροι του Κέντρου απορροφήθηκαν εξίσου από τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, αλλά με μεγάλο κόστος: οι παλαιοκομματικές και πελατειακές πολιτικές αυτών των κομμάτων, όπως και η κομματικοποίηση του κράτους και η διαπλοκή που άνθησαν μεταδικτατορικά, έμειναν χωρίς ουσιαστικό αντίπαλο.

Το Κέντρο αναστήθηκε στην κρίση, με τα τεράστια προβλήματα των μεγάλων κομμάτων που ανέδειξε, όπως και την άνοδο του λαϊκισμού και των τερατογενέσεων που προκάλεσε. Ομως οι άνθρωποι που άναψαν ξανά τη φλόγα που μας επιτρέπει σήμερα να μιλάμε για κεντρώο χώρο δεν ήταν αυτή τη φορά πολιτικοί, αλλά κάποιοι σχολιαστές των κοινών, είτε επαγγελματίες δημοσιογράφοι είτε διανοούμενοι, είτε ενεργοί πολίτες από άλλους χώρους, που ένιωσαν την ανάγκη να υποστηρίξουν δημόσια τις απόψεις τους. Εκατό μη πολιτικοί, ίσως λίγο περισσότεροι, έδωσαν το οξυγόνο ώστε να υπάρχει σήμερα ξανά πολιτικό Κέντρο.

Στην τωρινή μορφή, το Κέντρο ορίζεται από την αντίθεση στον παλαιοκομματισμό, τον πελατειασμό, τον φανατισμό και τον λαϊκισμό, ενώ απορρίπτει τους παλιούς χαρακτηρισμούς «αριστερός» και «δεξιός», που έχουν καταντήσει σήμερα σκέτες ταμπέλες. Ως θετικό πολιτικό όραμα, υποστηρίζει τη δημοκρατία δυτικού τύπου και το κράτος δικαίου, ως κύριο εργαλείο ανάλυσης δέχεται τον ορθό λόγο, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του ρεαλισμού, ενώ κύριο κριτήριο επιλογής των πολιτικών θεωρεί την αξιοσύνη.

Σε μια χώρα με χρονίζουσες πολιτικές παθολογίες, το Κέντρο είναι από τη φύση του μεταρρυθμιστικό. Αρα, ως βασική πολιτική αρετή –εφ’ όσον τηρούνται οι υπόλοιπες προϋποθέσεις– ορίζεται το θάρρος. Και εδώ ακριβώς μπαίνει στη συζήτηση ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Γιατί οι λιγοστοί πολιτικοί που αξιολογούνταν θετικά από τους κεντρώους στο διάστημα 2015-2019 κρίνονταν από πράξεις προγενέστερες, πριν πάρουν την εξουσία οι ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Ο Μητσοτάκης, αντίθετα, ξεχώρισε για μια πράξη του στην αρχή της ζοφερής αυτής εποχής: την απόφασή του να παρακούσει στο κόμμα του και να μην ψηφίσει τον Προκόπη Παυλόπουλο ως Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ηταν πράξη θαρραλέα, δυνητικά με μεγάλο πολιτικό κόστος, και άρα εντελώς ασυνήθιστη για φιλόδοξο πολιτικό. Με αυτήν, ο Μητσοτάκης μπήκε για πρώτη φορά στο περισκόπιο των κεντρώων.

Η νίκη του στις εσωκομματικές εκλογές ήταν αναπάντεχη –θυμίζω ότι οι δημοσκοπήσεις τον έφερναν αρχικά τελευταίο– αλλά εκ των υστέρων εξηγήσιμη. Ο βασικός λόγος της ήταν η συμπάθεια των κεντρώων, που έστειλε στις κάλπες πολλούς ανθρώπους που δεν είχαν έως τότε καν ψηφίσει Νέα Δημοκρατία. Και τους έστειλε ξανά στις εθνικές εκλογές του 2019, καθώς είδαν στο αναγεννημένο κόμμα του Μητσοτάκη χώρο για μια νοοτροπία διαφορετική και από τη λεγόμενη «λαϊκή Δεξιά» αλλά και από το παλαιοκομματικό μόρφωμα που όριζαν τα έως τότε πρώτα ονόματα της Νέας Δημοκρατίας. Δεν είναι υπερβολικός ο ισχυρισμός ότι οι κεντρώοι έκαναν τον Μητσοτάκη πρωθυπουργό.

H κυβέρνηση παρασκεύασε έως τώρα πολλά καλά πολιτικά εδέσματα. Αλλά, εάν δεν σπάσει αυγά, οι μεγάλες αλλαγές στις οποίες ήλπισε ο κεντρώος χώρος δεν θα γίνουν.

Υστερα από δυόμισι χρόνια διακυβέρνησης αναρωτιόμαστε: σε ποιο βαθμό ο Μητσοτάκης ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες του κεντρώου χώρου, και άρα αν και σε τι ποσοστό ο χώρος θα τον στηρίξει στις επόμενες εκλογές;

Δίνω τη δική μου απάντηση, που αν και εμπεριέχει πολλές απόψεις που διαπιστώνω από διαβάσματα και συζητήσεις με ομόφρονες, παραμένει αυστηρά προσωπική.

Ο κεντρώος χώρος συνολικά αποτιμά θετικά έως πολύ θετικά την κυβέρνηση Μητσοτάκη, σε τρεις τομείς: στην αντιμετώπιση των πολλών και σοβαρών αναπάντεχων κρίσεων που αντιμετώπισε, στη διεύρυνση και ενδυνάμωση των διεθνών συμμαχιών της χώρας, αλλά και στην ενίσχυση όψεων της οικονομίας που είχαν πληγεί σοβαρά την τελευταία δεκαετία, αλλά και νωρίτερα, ως θύματα της διαπλοκής και του παλαιοκομματισμού.

Ταυτόχρονα, υπάρχουν συγκεκριμένες πολιτικές υπουργών του Μητσοτάκη που έχουν την πλήρη αποδοχή του μεταρρυθμιστικού κέντρου. Αναφέρω τρεις από τις σημαντικότερες: το έργο του Πιερρακάκη στην ψηφιακή μεταρρύθμιση, του Χρυσοχοΐδη στη διάλυση απαράδεκτων νησίδων ανομίας αλλά και στον νόμο που –αν και εφ’ όσον εφαρμοστεί όπως σχεδιάστηκε, που παραμένει αμφίβολο– θα προστατεύσει επιτέλους τα πανεπιστήμιά μας από την τυραννία της βίας, όπως και της Κεραμέως με τις ήδη υπαρκτές και εφαρμοσμένες μεταρρυθμίσεις στην παιδεία. Η τελευταία, σημειωτέον, είναι από τα πιο επιτυχημένα στην πράξη και ταυτόχρονα το λιγότερο επιτυχημένο στην επικοινωνία στέλεχος της κυβέρνησης – αλλά οι κεντρώοι προτιμούν την πράξη από την επικοινωνία.

Βέβαια, για το άριστο έργο κάποιων υπουργών του, τους επαίνους δικαιούται να διεκδικεί ο ίδιος ο πρωθυπουργός. Αλλά εφ’ όσον το κάνει, πρέπει αναγκαστικά να χρεωθεί τις ελλείψεις και τις αποτυχίες των υπολοίπων – και υπάρχουν δυστυχώς πολλές. Εδώ εντοπίζεται η κύρια κριτική των κεντρώων στη μέχρι τώρα διακυβέρνηση. Πολλά κυβερνητικά στελέχη είναι από μέτρια έως άθλια, παλαιοκομματικοί πολιτικάντες, ανίκανοι, φαύλοι, με αρκετούς και αρκετές να βάζουν συστηματικά τρικλοποδιές στα άξια στελέχη, εμποδίζοντας το έργο τους. Με τέτοιο πολιτικό υλικό, όμως, πώς θα γίνουν οι βαθιές αλλαγές που πρέπει να γίνουν, στην υγεία, στη Δικαιοσύνη, στα πανεπιστήμια, και σε άλλους ζωτικούς χώρους;

Το λεγόμενο «επιτελικό κράτος» δεν αποτελεί πανάκεια. Αν συντονίζει το έργο άξιων στελεχών, τους οποίους ο πρωθυπουργός επιλέγει αξιοκρατικά και αφήνει να λειτουργούν με πρωτοβουλία –γιατί ποιος άξιος άνθρωπος θα δεχθεί να γίνει μαριονέτα;– μπορεί να κάνει χρήσιμο έργο. Αλλιώς είναι δώρον άδωρον. Με σκάρτους αξιωματικούς, τι να σου κάνει το επιτελείο; Η αξιοκρατία που σωστά κηρύσσει ο Μητσοτάκης πρέπει να αρχίσει από την κυβέρνησή του.

Οταν ο συγγραφέας Παναΐτ Ιστράτι γύρισε από επίσκεψη στη Σοβιετική Ενωση το 1927, ενώ ήταν έως τότε κομμουνιστής, αλλαξοπίστησε, με την υπέροχη διαπίστωση: «Είδα πολλά σπασμένα αυγά, σύντροφοι. Ομελέτα δεν είδα». Κατ’ αντιστροφή, η κυβέρνηση Μητσοτάκη παρασκεύασε έως τώρα πολλά καλά πολιτικά εδέσματα. Αλλά, εάν δεν σπάσει αυγά, οι μεγάλες αλλαγές στις οποίες ήλπισε ο κεντρώος χώρος δεν θα γίνουν. Η τόλμη του Μητσοτάκη, με την οποία γοήτευσε αρχικά το Κέντρο, πρέπει να αναδειχθεί πάλι ως κυρίαρχη πολιτική αρετή του. Αυτό μόνο κέρδος θα φέρει και στον ίδιο και στον τόπο.

* Ο κ. Απόστολος Δοξιάδης είναι συγγραφέας.

“Καθημερινή”

ΕΥΡΩΠΗ ΧΩΡΙΣ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ, ΧΩΡΙΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ, ΧΩΡΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ;

Από
anixneuseis
-
2

KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ 

Η Μαλτέζα Επίτροπος Ισότητας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Έλενα Ντάλλι προκάλεσε έντονες αντιδράσεις με ένα έγγραφο, με το οποίο πρότεινε μία Ευρώπη χωρίς Χριστούγεννα, χωρίς Χριστιανικές ρίζες, χωρίς ταυτότητα. Ευτυχώς η Πρόεδρος της Ευρ. Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν προέβη σε απόσυρση του εγγράφου, το οποίο εξέφραζε προσωπικές απόψεις της Επιτρόπου από τη Μάλτα. Το κείμενο εκφράζει μία τάση μειοψηφική μεν, αλλά ανησυχητική. Διότι, αν η Ευρώπη παύσει να αναγνωρίζει τις Χριστιανικές ρίζες της, δεν θα είναι Ευρώπη. Θα είναι ένας άμορφος χυλός χωρίς ταυτότητα και πιθανόν χωρίς δημοκρατικές αξίες.

Τα θεμέλια του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι η Αρχαία Ελληνική Γραμματεία (φιλοσοφία, ιστορία, ρητορική, τραγωδία), το ρωμαϊκό (ή ορθότερα βυζαντινο-ρωμαϊκό δίκαιο και η Χριστιανική διδασκαλία. Αυτή είναι η ουσία του κλασικού ορισμού της Ευρώπης, τον οποίο έδωσε ο σπουδαίος Γάλλος ποιητής του 20ού αιώνος Πωλ Βαλερύ. Θυμίζω τα λόγια του:

«Παντού όπου τα ονόματα του Καίσαρος, του Γαΐου και του Βιργιλίου, παντού όπου τα ονόματα του Μωυσή και του Αποστόλου Παύλου, παντού όπου τα ονόματα του Αριστοτέλη, του Πλάτωνα και του Ευκλείδη είχαν συγχρόνως έννοια και κύρος, εκεί είναι Ευρώπη. Κάθε φυλή και κάθε χώρα που εκρωμαΐσθηκε, εκχριστιανίσθηκε και υποβλήθηκε ως προς το πνεύμα στην πειθαρχία των Ελλήνων, είναι απόλυτα ευρωπαϊκή».

Η άρνηση της χριστιανικής ταυτότητας οδηγεί σε επικίνδυνα και αντιδημοκρατικά μονοπάτια. Ο Γάλλος σύγχρονος  διανοητής Φιλίπ Νεμό στο βιβλίο του «Τι είναι η Δύση» υπογραμμίζει χαρακτηριστικά: «Οι πολιτικοί φιλόσοφοι που τήρησαν εχθρική στάση απέναντι στη βιβλική κληρονομιά, όλοι, σαν από σύμπτωση, υπήρξαν κήρυκες ενός μη δημοκρατικού κρατισμού, δηλαδή της επαν-ιεροποίησης του κράτους, είτε υπό αυταρχική ή απολυταρχική μορφή (Μακιαβέλλι, Χομπς, Ρουσσώ, Χέγκελ, Μωρράς κ.α.) είτε υπό ολοκληρωτική μορφή (Μάρξ, Λένιν, οι νεοπαγανιστές Ναζί)» .

Η άρνηση των χριστιανικών ριζών της Ευρώπης δεν οδηγεί σε μεγαλύτερη ανεκτικότητα, αλλά σε κατάργηση της ανεκτικότητας. Αυτό επισημαίνει και ο διακεκριμένος Έλληνας φιλόσοφος και πολιτικός του προηγουμένου αιώνος, ο συγγραφεύς της Ιστορίας του Ευρωπαϊκού Πνεύματος, ο αείμνηστος Παναγιώτης Κανελλόπουλος. Μας θυμίζει ότι:

«Η πιο προγραμματισμένη και τραγικότερη άρνηση της ανεκτικότητας σημειώθηκε στις ώρες εκείνες της Ιστορίας του κόσμου που έκαναν τον άνθρωπο να αγνοήσει ή και να αρνηθεί, να χλευάσει και να κατατρέξει τη θρησκεία (κάθε μεταφυσική νοσταλγία), αντικαθιστώντας την είτε με την υπερφυσική δική του Λογική στη μεγάλη Γαλλική Επανάσταση, είτε με την υπερφυσική δική του Διαλεκτική, όπως στα κομμουνιστικά καθεστώτα, είτε με το υπερφυσικό εγκόσμιο Εγώ ενός λαού, όπως στη Γερμανία του Χίτλερ».

Στην Ορθόδοξη Χριστιανική παράδοση η διαφύλαξη της Χριστιανικής ταυτότητας συνυπάρχει άριστα με τον σεβασμό στην κοινωνική δικαιοσύνη και στα δικαιώματα των μειονοτήτων. Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός ζητούσε από τους υπόδουλους Έλληνες να μην αλλάξουν την πίστη τους, να μην τουρκέψουν, και να ανοίξουν σχολεία για τη διδασκαλία της  ενιαίας και διαχρονικής ελληνικής γλώσσας.  Ταυτοχρόνως τους καλούσε να βοηθούν ειλικρινά τους φτωχότερους και να θεωρούν ισότιμα πλάσματα του Θεού τους αθιγγάνους.

Ας βοηθήσουμε την Ευρώπη να αξιοποιήσει τη χριστιανική και δημοκρατική κληρονομιά της. Μία Ευρώπη που αγνοεί το παρελθόν της θα είναι μία Ευρώπη χωρίς μέλλον.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 11.12.2021

πηγή φωτογραφίας: INTIME/ΤΖΑΜΑΡΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ

Αποκάλυψη ΝΥΤ: Το Ισραήλ επιτέθηκε κρυφά στο Ιράν δύο φορές το 2021

Από
anixneuseis
-
0

Ιδιαίτερα τεταμένες οι σχέσεις των δύο παραδοσιακών συμμάχων (ΗΠΑ – Ισραήλ) για το θέμα του Ιράν – Οι κρυφές επιθέσεις του 2021

Ισραηλινοί αξιωματούχοι διαβουλεύτηκαν με τις ΗΠΑ σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις προτού εξαπολύσουν μυστικά πλήγματα εναντίον ιρανικών εγκαταστάσεων, αποκαλύπτουν οι New York Times (ΝΥΤ).

Τα πλήγματα έγιναν τον Ιούνιο εναντίον ενός ιρανικού εργοστασίου που χρησιμοποιείται για την κατασκευή πυρηνικών φυγοκεντρητών και τον Σεπτέμβριο 2021 εναντίον μιας βάσης πυραύλων, σύμφωνα με αξιωματούχους, που μιλούν υπό το καθεστώς της ανωνυμίας.
Ωστόσο, παρά το γεγονός αυτό, οι σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και ΗΠΑ γίνονται ολοένα και πιο τεταμένες για το ζήτημα του Ιράν.

Διαφορετικές στρατηγικές

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Joe Biden ζήτησε πρόσφατα από τον Σύμβουλο Εθνικής Ασφάλειας Jake Sullivan να επανεξετάσει το αναθεωρημένο σχέδιο του Πενταγώνου για ανάληψη στρατιωτικής δράσης κατά του Ιράν εάν χρειαστεί σε περίπτωση διπλωματικής αποτυχίας.
Ο λόγος για τον οποίο το έκανε ήταν διπλός, σύμφωνα με τους NYT.
Πρώτον, η κίνηση είχε σκοπό να δώσει σήμα στην Τεχεράνη ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν εξαντλήσει την υπομονή τους για τις καθυστερήσεις του Ιράν στις διαπραγματεύσεις για τα πυρηνικά της Βιέννης.
Δεύτερον, είχε σκοπό να κατευνάσει Ισραηλινούς αξιωματούχους που πιστεύουν ότι οι ΗΠΑ δεν κάνουν αρκετά για να σταματήσουν το Ιράν και ότι ως αποτέλεσμα, η Τεχεράνη είναι σε θέση να αναβαθμίζει συνεχώς τη πυρηνική του προοπτική.

Το έντονο τηλεφώνημα και η επίσκεψη στις ΗΠΑ

Ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Benny Gantz επισκέφθηκε πρόσφατα τις ΗΠΑ με τον νέο επικεφαλής της Μοσάντ , David Barnea προκειμένου να μοιραστεί νέες πληροφορίες με αξιωματούχους της Ουάσιγκτον μετά από τεταμένη τηλεφωνική επικοινωνία του Ισραηλινού πρωθυπουργού Naftali Bennett και του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Antony Blinken.
Και οι δύο πλευρές φέρονται να διαφώνησαν πολύ έντονα λόγω των πολύ διαφορετικών απόψεων και στρατηγικών τους όσον αφορά στο Ιράν και την αξία μιας ανανεωμένης συμφωνίας, εάν αυτή επιτευχθεί.
Κατά τη διάρκεια της συνομιλίας, αναφέρουν οι NYT, ο Bennett είπε ότι το Ιράν προσπαθεί να εκβιάσει τις ΗΠΑ αυξάνοντας το ποσοστό εμπλουτισμού.
Επιπλέον, σημείωσε ότι οι φόβοι για ένα Ιράν με πυρηνικά όπλα δεν πρέπει να οδηγήσουν στην υποχώρηση στις απαιτήσεις τους ή στην υπογραφή μιας κακής συμφωνίας.
Ωστόσο, Αμερικανοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι οι ανησυχίες του Bennett είναι άστοχες, λέγοντας ότι οι καταγγελίες του Ισραήλ πως οι ΗΠΑ υποτίθεται ότι σκέφτονταν να προσφέρουν μια ενδιάμεση συμφωνία που θα ανακαλούσε ορισμένες κυρώσεις σε αντάλλαγμα για το πάγωμα ορισμένων από τις πυρηνικές του δραστηριότητες είναι αβάσιμες.

Βασική διαφωνία

«Δεν εξετάζεται μια προσφορά, τουλάχιστον προς το παρόν, λόγω της απροθυμίας του Ιράν να εμπλακεί», ανέφεραν αμερικανικές πηγές στην εφημερίδα.
Ισραηλινοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι δεν έχουν καθησυχαστεί και ανησυχούν ολοένα και περισσότερο ότι οι ΗΠΑ θα καταλήξουν τελικά σε μια συμφωνία και στη συνέχεια θα εργαστούν για να εμποδίσουν το Ισραήλ να πραγματοποιήσει κρυφές επιθέσεις κατά της Τεχεράνης.
Οι δύο χώρες διαφωνούν όχι μόνο για τις μεθόδους που είναι απαραίτητες για να κρατηθεί υπό έλεγχο το Ιράν αλλά και για τον επείγοντα χαρακτήρα της χρήσης των εν λόγω μεθόδων.
Η Αμερική πιστεύει ότι το Ιράν δεν έχει προχωρήσει στην ανάπτυξη βόμβας από τότε που ανέστειλε το πυρηνικό του στρατιωτικό πρόγραμμα το 2003.
Το Ισραήλ, ωστόσο, πιστεύει ότι οι προσπάθειες συνεχίστηκαν πιο κρυφά από τότε.
Σε μια προσπάθεια να εξομαλυνθούν οι διαφορές μεταξύ των δύο χωρών, ο Ισραηλινός υπουργός Άμυνας Benny Gantz και ο Barnea έφτασαν στην Ουάσιγκτον νωρίτερα αυτή την εβδομάδα για να μοιραστούν νέες πληροφορίες με Αμερικανούς αξιωματούχους και να βρουν κοινό έδαφος.

Η προειδοποίηση του Ιράν

Στη συνάντηση, οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι προσπάθησαν να πείσουν την Ουάσιγκτον να αυστηροποιήσει τις κυρώσεις στο Ιράν αντί να εργαστεί για μια πυρηνική συμφωνία.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης, ο Gantz προειδοποίησε τους Αμερικανούς ότι οι προόδους του Ιράν το φέρνουν στις χώρες με πυρηνικά όπλα και ο μόνος τρόπος για να επιτευχθεί μια καλύτερη συμφωνία είναι να ασκηθεί όσο το δυνατόν μεγαλύτερη πίεση στο καθεστώς.
Μετά τη συνάντηση, οι Ισραηλινοί και Αμερικανοί αξιωματούχοι συζήτησαν πιθανές στρατιωτικές ασκήσεις που θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν από τις δύο χώρες προκειμένου να προετοιμαστούν για το χειρότερο σενάριο.
Λεπτομέρειες για τις πιθανές ασκήσεις δεν έχουν δημοσιοποιηθεί, με τις ΗΠΑ να αρνούνται να κοινοποιήσουν οποιεσδήποτε λεπτομέρειες, σύμφωνα με το Reuters.
Μετά την ανακοίνωση αυτών των συζητήσεων, το Ιράν απάντησε, προειδοποιώντας για «βαρύ τίμημα στους επιτιθέμενους», ανέφερε το Reuters μέσω ιρανικών ΜΜΕ το απόγευμα του Σαββάτου (11/12/2021).
Πριν από το ταξίδι του, ο Gantz είπε ότι το Ισραήλ πρέπει να «κάνει ό,τι μπορεί» προκειμένου να αποτρέψει το Ιράν να αποκτήσει πυρηνική ικανότητα.
«Πρέπει να προετοιμαστούμε για κάθε πιθανότητα προκειμένου να υπερασπιστούμε το κράτος του Ισραήλ.
Αναπτύσσουμε ικανότητες και πρέπει να συνεχίσουμε να τις ενισχύουμε», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Οι κρυφές επιθέσεις

Ιρανοί αξιωματούχοι διερευνούν εάν οι κάμερες πυρηνικής παρακολούθησης που δημιουργήθηκαν από τη Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (ΔΟΑΕ) σε ευαίσθητες εγκαταστάσεις υπονομεύτηκαν και χειραγωγήθηκαν από τις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών για να πραγματοποιήσουν κατασκοπεία και πλήγματα στις εν λόγω εγκαταστάσεις.
Ο απεσταλμένος του Ιράν στον ΟΗΕ, Mohsen Baharvand, επανέλαβε τους ισχυρισμούς την Παρασκευή (10/12) και ζήτησε για να ερευνήσει το θέμα.
«Υπήρξε μια δολιοφθορά εκεί από το Ισραήλ και κάποιες κάμερες υπέστησαν ζημιές και υπάρχει έρευνα σε εξέλιξη», είπε ο πρεσβευτής σύμφωνα με το Bloomberg.
Ωστόσο, η υπηρεσία παρακολούθησης των πυρηνικών όπλων του ΟΗΕ αρνείται σταθερά και «κατηγορηματικά» ότι οι κάμερές της χρησιμοποιήθηκαν για να βοηθήσουν στις ισραηλινές επιθέσεις.
Οι Ιρανοί πιστεύουν ότι αυτό μπορεί να συνέβη σε μια ισραηλινή επίθεση με drone τον Ιούνιο που κατέστρεψε τις εγκαταστάσεις του Iran Centrifuge Technology Company στην πόλη Karaj, η οποία βρίσκεται βορειοδυτικά της Τεχεράνης.
Προηγουμένως, οι Ιρανοί ενημέρωσαν τον ΟΗΕ και τον ΔΟΑΕ ότι οι αρχές του ερευνούν εάν οι τρομοκράτες χρησιμοποίησαν τις κάμερες του Οργανισμού για να εξαπολύσουν επίθεση στο συγκρότημα» – σε σχέση με τα υποτιθέμενα ισραηλινά πλήγματα.

iran_2.JPG

www.bankingnews.gr

Καράισα Αμπντούλ Καρίμ: Ο ιός μαθαίνει να ζει μαζί μας

Από
anixneuseis
-
0

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΕΚΔΙΔΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΣΠΟΥΔΑΣΟΥΝ

Από
anixneuseis
-
0

 Για να πληρώσουν τα δίδακτρα αλλά και υπέρογκα ενοίκια πολλοί φοιτητές εκδίδονται ή γδύνονται στις κάμερες. Τα ΑΕΙ παίρνουν μέτρα για τη στήριξη των φοιτητών τους.

    Πολλοί προσφέρουν το σώμα τους για να διασφαλίσουν τα προς το ζην

Η Λούσι δεν έβλεπε άλλη δυνατότητα. Είχε χάσει την προσωρινή δουλειά της σε μπαρ λόγω πανδημίας και δεν μπορούσε να βρει άλλη. Και επειδή τα χρήματα για τα δίδακτρα και το κόστος ζωής δεν έφθαναν στράφηκε στην πορνεία, αποκαλύπτει η ίδια στο πανεπιστημιακό πορτάλ The Tab: «Πάντα μου άρεσε το σεξ και ήταν ο μόνος τρόπος να συνδυάσω εργασία και σπουδές». Η Λούσι ξεκίνησε στέλνοντας φωτογραφίες στην ερωτική ιστοσελίδα OnlyFans και λίγο αργότερα άρχισε να συναντά «πελάτες».

Οι σπουδές στην Βρετανία είναι ακριβή υπόθεση. Πολίτες του Ηνωμένου Βασιλείου πληρώνουν δίδακτρα μέχρι και 11.000 ευρώ το χρόνο, ενώ για ξένους τα δίδακτρα είναι παραπάνω από διπλάσια. Σε αυτά προστίθεται το συχνά υψηλό κόστος ζωής. Πάνω από το 65% των φοιτητών εργάζεται παράλληλα με τις σπουδές, και επειδή το φοιτητικό δάνειο του δημοσίου είναι κατά μέσο όρο 223 βρετανικές λίρες χαμηλότερο από το κόστος ζωής.

Σφυγμομέτρηση της οικονομικής ιστοσελίδας “Save the Student” δείχνει ότι το 3% των φοιτητών χρηματοδοτεί τις σπουδές του εργαζόμενο στην ερωτική βιομηχανία και ότι επιπλέον 9% των ερωτηθέντων σκέπτονται να το πράξουν. Οι εκπρόσωποι των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Κίνγκστον υπολογίζουν ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο περίπου 70.000 φοιτητές, οι περισσότεροι γυναίκες, αντλούν εισοδήματα από το εμπόριο του έρωτα.

Πολλά ΑΕΙ αγνοούν συνειδητά το ευαίσθητο ζήτημα

ιστοσελίδα, OnlyFans, ερωτικό περιεχόμενο, Η ιστοσελίδα ερωτικού περιεχομένου OnlyFans

Κι όμως: στη δημόσια σφαίρα το ζήτημα φοιτητών που εκπορνεύονται ή κερδίζουν τα προς το ζην εργαζόμενοι για ερωτικές ιστοσελίδες δεν παίζει σχεδόν κανένα ρόλο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το δεδομένο αυτό άρχισε να αλλάζει από τότε που η συντηρητική κυβέρνηση του Μπόρις Τζόνσον χαρακτήρισε σκάνδαλο την πρωτοβουλία εκπροσώπων των φοιτητών στο Πανεπιστήμιο Ντέρχαμ να βοηθούν, να στηρίζουν και να ενημερώνουν φοιτητές απασχολούμενους στο αγοραίο σεξ. Είχε προηγηθεί η διαβεβαίωση του Πανεπιστημίου Λέστερ στους φοιτητές του ότι είναι νόμιμο να γδύνονται μπροστά σε κάμερες ή να συντηρούνται από πλούσιους άνδρες, τους αποκαλούμενους Sugar Daddies.

Η συντηρητική πολιτικός Μισέλ Ντόνλαν, αρμόδια για ζητήματα ΑΕΙ, εμφανίστηκε σοκαρισμένη από τις επίσημες ανακοινώσεις των Πανεπιστημίων κάνοντας λόγο για «νομιμοποίηση ενός επικίνδυνου οικονομικού τομέα». Η απάντηση του Πανεπιστημίου Ντέρχαμ ήταν σαφής: «Δεν ζητούμε συγγνώμη για τις προσπάθειες να κάνουμε πιο ασφαλή τη ζωή στους χώρους του Πανεπιστημίου, τόσο για τους φοιητές όσο και για τους εργαζόμενους».

Οι εκπρόσωποι των φοιτητών απαντούν επίσης ότι απαιτείται μια εποικοδομητική προσέγγιση στο ζήτημα, μιας και πρόκειται για «πραγματικότητα της σύγχρονης ζωής». Το να αγνοείς αυτήν την πραγματικότητα είναι τραγικό λάθος και έχει επιπτώσεις στην καθημερινότητα των φοιτητών, τονίζει ο Τζόνα Γκράχαμ από την φοιτητική οργάνωση του Πανεπιστημίου Ντέρχαμ. Συχνά γίνεται λόγος για φοιτητές, οι οποίοι ακόμα και μετά το πτυχίο δεν καταφέρνουν να ξεφύγουν από την ερωτική βιομηχανία ή για άλλους με μετατραυματικές διαταραχές. Πολλά ΑΕΙ ωστόσο αγνοούν συνειδητά το ευαίσθητο ζήτημα.

Δεκάδες χιλιάδες φοιτητές ζουν στη Γερμανία από το αγοραίο σεξ

Πανεπιστήμιο Χούμπολντ, Βερολίνο, To Πανεπιστήμιο Χούμπολντ στο Βερολίνο

Και στη Γερμανία ωστόσο η εκπόρνευση αποτελεί για πολλούς φοιτητές επιλογή για να καλύψουν τα έξοδά τους. Η κοινή γνώμη το συνειδητοποίησε το αργότερο με το βιβλίο της Σόνια Ρόσι “Fucking Berlin” (2008). Δημοσκοπήσεις και στη Γερμανία δείχνουν ότι δεκάδες χιλιάδες φοιτητές χρηματοδοτούν τις σπουδές τους με γυμνές φωτογραφίες, βίντεο, την πώληση χρησιμοποιημένων εσωρούχων, τηλεφωνικό σεξ ή την εκπόρνευση.

Το ζητούμενο είναι να υπάρχει σωστή ενημέρωση: «Έχει σημασία όλα τα πανεπιστήμια να ορίσουν συγκεκριμένο πλαίσιο κανόνων για όσους φοιτητές εργάζονται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στην βιομηχανία του σεξ, έτσι ώστε να αποφύγουν διακρίσεις ή προκαταλήψεις», λέει η Τζέσικα Χάιερ Γκρίφιν, ιδρύτρια οργάνωσης για τη στήριξη εκδιδόμενων φοιτητών. Θεωρεί ότι τα ΑΕΙ θα πρέπει να διαθέτουν εξειδικευμένο προσωπικό για να είναι σε θέση να βοηθήσουν όσους έχουν ανάγκη: «Η εργασία των φοιτητών στην ερωτική βιομηχανία θα συνεχιστεί και τα Πανεπιστήμια θα πρέπει να είναι κατάλληλα προετοιμασμένα, έτσι ώστε να προστατεύσουν κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο τους φοιτητές τους».

Μπένεντικτ φον Ίμχοφ, dpa

Επιμέλεια: Στέφανος Γεωργακόπουλος

DW

Στράτος Σιμιτζής: Οι Θεσσαλονικείς της “χρυσής εποχής” του κινηματογράφου

Από
anixneuseis
-
0

του Στράτου Σιμιτζή*

Η Θεσσαλονίκη, πόλη με ιδιαίτερη επίδοση στο θέατρο ανέδειξε πολλούς καλούς ηθοποιούς, οι οποίοι αργότερα στην Αθήνα θήτευσαν στον κινηματογράφο με σημαντική παρουσία.

Ορισμένοι, όχι μόνον ξεχώρισαν, αλλά ήταν και από τους βασικούς συντελεστές και δημιουργούς της “χρυσής εποχής” του κινηματογράφου. Άλλοι πάλι έχουν συμμετοχή στην ιστορία αυτή.

-Κώστας Βουτσάς

Ο πιο επιφανής εκφραστής της υποκριτικής τέχνης, αυθεντικό, πηγαίο ταλέντο κωμικού είναι ο Κώστας Βουτσάς.

Γέννημα Αθηναίος, αλλά θρέμμα Θεσσαλονικιός, φοίτησε στο ιστορικό Β’ Γυμνάσιο Αρρένων στην οδό Ικτίνου- Παλιά Σχολείων – και γειτονιά των παιδικών του χρόνων η οδός Φιλίππου και η οδός Μητροπολίτου Γεννάδιου – όπου και η κατοικία του.

Ο Κώστας Βουτσάς ξεκίνησε τη θητεία στο θέατρο, από το ιστορικό Στρατιωτικό θέατρο – όπου σήμερα το Δημαρχείο, όπως και το θέατρο Λευκού Πύργου, δημοφιλές και πολυσύχναστο την εποχή εκείνη.

Αγαπημένος ηθοποιός του σπουδαίου σεναριογράφου -σκηνοθέτη Γιάννη Δαλιανίδη, επίσης Θεσσαλονικιού, ο οποίος εκτός των άπειρων επιτυχιών του δημιούργησε και τα θρυλικά μιούζικαλ διεθνούς επιπέδου.

Ο Γιάννης Δαλιανίδης τίμησε ιδιαίτερα την Θεσσαλονίκη, επιλέγοντας την στις δημιουργίες του ως πόλη όπου διαδραματιζόταν η υπόθεσή τους.

Όμως, για την εντυπωσιακή διαδρομή του Κώστα Βουτσά στον κινηματογράφο ομιλουν εύγλωττα οι άπειρες ταινίες όπου πρωταγωνίστησε ή συμπρωταγωνίστησε με άλλους σπουδαίους του χώρου.

Ανάμεσα σ’ αυτές τις ταινίες υπάρχουν πολλές όπου ο Κώστας Βουτσάς δίνει ρεσιτάλ υποκριτικής τέχνης και χαρακτηρίζονται κλασσικές.

Ο Κώστας Βουτσάς ασφαλώς ανήκει στο πάνθεον των θρύλων του ελληνικού κινηματογράφου.

– Ζωή Λάσκαρη

Η νεαρή ηθοποιός με το αγαλμάτινο σώμα και την εντυπωσιακή ομορφιά, αρχικά καθιερώθηκε ως ενζενί και αμέσως στα χέρια των μεγάλων σκηνοθετών και ιδίως του Γιάννη Δαλιανίδη, μεταμορφώθηκε σε πρωταγωνίστρια του κινηματογράφου και τα πρώτα εμπορικά ονόματα, κοντά στην Αλίκη Βουγιουκλάκη, την Τζένη Καρέζη, τη Μάρω Κοντού και άλλες σπουδαίες ηθοποιούς.

Αγαπημένη ηθοποιός του Γιάννη Δαλιανίδη, πρωταγωνίστησε στα θρυλικά μιούζικαλ και σε άπειρες ταινίες παρτενέρ των ζεν-πρεμιέ της εποχής Νίκου Κούρκουλου, Ανδρέα Μπάρκουλη, Φαίδων Γεωργίτση, Δημήτρη Παπαμιχαήλ και άλλων.

Ο Κώστας Βουτσάς και η Ζωή Λάσκαρη είναι οι Θεσσαλονικείς ηθοποιοί με τη μέγιστη συμμετοχή στην “χρυσή εποχή” του κινηματογράφου.

– Γιώργος Μοσχίδης

Σπουδαίος ηθοποιός που διέπρεψε σε δεύτερους ρόλους υποδυόμενος τύπους και χαρακτήρες των ανθρώπων.

Είναι ο all-around ηθοποιός, δηλ. παντός έργου, και δίπλα στον μεγάλο Λάμπρο Κωνσταντάρα, ενσάρκωσε ένα αξέχαστο τύπο.

Σπουδαίος ηθοποιός και σημαντικός εκπρόσωπος της Θεσσαλονίκης στη “χρυσή εποχή”.

*Ο Στράτος Σιμιτζής είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Από τα βιβλιοπωλεία διατίθεται η νέα συλλογή διηγημάτων του με τίτλο: “Η αρχόντισσα του κάμπου”. Εκδόσεις “Μέθεξις”.

Ο Ερντογάν ως τις εκλογές μπορεί να διακόψει τους δεσμούς με τη Δύση

Από
anixneuseis
-
0
Γράφει ο Σάββας Καλεντερίδης

Ακόμα και αν οι εκλογές στην Τουρκία γίνουν το 2023, η γειτονική χώρα έχει εισέλθει σε μια παρατεταμένη εκλογική περίοδο. Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κινδυνεύει να χάσει αυτή την αναμέτρηση, κάτι που θα σημάνει τον πολιτικό του θάνατο και όχι μόνο.

Γι’ αυτό φαίνεται να είναι αποφασισμένος για όλα.

Ένα από τα σενάρια που εξετάζει ο έγκριτος Τούρκος αρθρογράφος Εργκούν Μπαμπαχάν είναι ο Ερντογάν να επιλέξει την ένταση, ακόμα και τη ρήξη, για να παρουσιάσει εαυτόν ως τον ήρωα που τα βάζει με την «κακή Δύση των απίστων» και τελικά να κερδίσει τις εκλογές.

Σημειώνεται ότι αυτό το σενάριο δεν στερείται λογικής βάσης, με δεδομένο ότι η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της Τουρκίας, «δηλητηριασμένη» από την αντιδυτική προπαγάνδα που γίνεται στα τζαμιά, σε όλες τις κλίμακες της Παιδείας και στα ΜΜΕ, τρέφει βαθύ ιδεολογικό μίσος για τη Δύση.

Ας δούμε όμως τι μας λέει για το θέμα ο Εργκούν Μπαμπαχάν στο άρθρο του:

Ο στόχος του Ερντογάν μπορεί να είναι να δείξει τη Δύση ως εχθρό της Τουρκίας στα μάτια των ψηφοφόρων και να δημιουργήσει ένα ευνοϊκό περιβάλλον γι’ αυτόν, όταν γίνουν οι εκλογές. Οτιδήποτε μπορεί να περιμένει κανείς από έναν ηγέτη που βλέπει τη χώρα ως ιδιοκτησία του πατέρα του.

Ο πρόεδρος πήγε και επέστρεψε από την Ντόχα με το αεροπλάνο που του δώρισε ο σεΐχης του Κατάρ, και συνομίλησε με τους «δημοσιογράφους» που λαμβάνουν τους μισθούς τους με τα μη επιστρεπτέα δάνεια της Ziraat Bank. Απαντώντας σε ερωτήσεις έδωσε επίσης κάποια στοιχεία για τον οδικό χάρτη που θα ακολουθήσει μέχρι τις εκλογές που σχεδιάζει να κάνει το 2023.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι δεν υπάρχει πλήρης συμφωνία με το MHP για τον νέο εκλογικό νόμο. Ο Ερντογάν στην ερώτηση γι’ αυτό το θέμα απάντησε με ασάφεια – προφανώς δεν έχει αποφασίσει τι ακριβώς θα κάνει. «Υπάρχει μια μελέτη που κάναμε ως Λαϊκή Συμμαχία. Σ’ αυτή συμμετείχε μία ομάδα από την πλευρά του ΑΚΡ, υπό την ηγεσία του Χαγιάτι Μπέη, και μία ομάδα από το MHP, υπό την ηγεσία του Φέτι Μπέη. Θα δούμε τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας και θα κάνουμε το επόμενο βήμα. Ας ελπίσουμε ότι θα συμφωνήσουμε σε έναν εκλογικό νόμο που θα είναι πιο δίκαιος από τον ισχύοντα», ανέφερε.

Το χειρότερο έπεται, όταν κάποιος που αυτοαποκαλείται δημοσιογράφος έθεσε την ακόλουθη ερώτηση στον Ερντογάν αναφερόμενος στον πρώην συμπρόεδρο του HDP Σελαχατίν Ντεμιρτάς: «Υπάρχει μια Ευρωπαϊκή Ένωση που υποστηρίζει αυτούς που έδωσαν οδηγίες από τη φυλακή. Η Επιτροπή Υπουργών, η οποία ονομάζεται εκτελεστική επιτροπή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δήλωσε ότι επέβαλε στην Τουρκία κυρώσεις σχετικά με τον Οσμάν Καβαλά. Είπε ότι θα μπορούσε να λάβει παρόμοια απόφαση για τον Σελαχατίν Ντεμιρτάς. Ποιο είναι το σχόλιό σας;»

Το χειρότερο είναι ότι ούτε ο δημοσιογράφος ούτε ο Ερντογάν γνωρίζουν τη διαφορά μεταξύ του Συμβουλίου της Ευρώπης, της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, του Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ερώτηση του δημοσιογράφου, που νομίζει ότι οι κυρώσεις για τον Οσμάν Καβαλά και τον Σελαχατίν Ντεμιρτάς είναι απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δείχνει ότι ο άνθρωπος αυτός είναι ξεκομμένος από τον κόσμο.

Ο Ερντογάν απαντά και υπερακοντίζει: «Δεν χρειάζεται καν να κάνω κάποιο σχόλιο γι’ αυτό. Δεν αναγνωρίζουμε τις αποφάσεις που έλαβε η Ευρωπαϊκή Ένωση σχετικά με την Καβαλά, τον Ντεμιρτάς, ή για οποιονδήποτε άλλον. Είναι τόσο απλό. Τις θεωρούμε σαν να μην υπάρχουν. Στα μάτια μας αυτά είναι άκυρα. Πόσες φορές το έχουμε εξηγήσει αυτό. Είτε καταλαβαίνουν είτε όχι. Δεν αναγνωρίζουμε την απόφαση της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι πάνω από την απόφαση της δικής μας Δικαιοσύνης. Αφήστε τους να κάνουν ό,τι θέλουν, εμείς θα κάνουμε ό,τι θέλουμε».

(Αν και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων δεν έχει καμία σχέση με την Ευρωπαϊκή Ένωση.)

Η ίδια η ιστοσελίδα του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών δίνει τις ακόλουθες πληροφορίες για το Συμβούλιο της Ευρώπης: «Αντιπροσωπεύει τον πρώτο θεσμικό σύνδεσμο της χώρας μας με την Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Η Τουρκία προσκλήθηκε στο Συμβούλιο της Ευρώπης τον Αύγουστο του 1949, τρεις μήνες μετά την ίδρυσή του, και συγκαταλέγεται στα ιδρυτικά μέλη του οργανισμού.

»Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΕΣΔΑ), η οποία αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του Συμβουλίου της Ευρώπης, υπογράφηκε στη Ρώμη στις 4 Νοεμβρίου 1950. Το έτος 2020 έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς συμπληρώνονται 70 χρόνια από το άνοιγμα της ΕΣΔΑ προς υπογραφή. Η χώρα μας είναι από τις πρώτες που υπέγραψε τη σύμβαση.

»Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει μια ολοκληρωμένη δομή που προβλέπει τη συνεργασία μεταξύ των κρατών-μελών –με εξαίρεση την Άμυνα–, σε κάθε στάδιο, σε διάφορα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένης της θέσπισης κανόνων, της κωδικοποίησης και της εποπτείας τους, καθώς και της πολιτικής συνεργασίας σε θέματα που καλύπτουν σχεδόν κάθε τομέα της ζωής.

»Εκτός από τη διακυβερνητική πτέρυγα, την κοινοβουλευτική πτέρυγα και την πτέρυγα τοπικής αυτοδιοίκησης, το Συμβούλιο περιλαμβάνει επίσης ένα σύστημα συμφωνιών με περισσότερες από 200 συμβάσεις. Ομοίως, υπάρχουν πολλοί μηχανισμοί ελέγχου, ειδικά το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΣΔΑ), το οποίο είναι το δικαστικό όργανο όπου όλα τα μέρη αποδέχονται το δικαίωμα ατομικής αίτησης».

Ο Ερντογάν είτε δεν γνωρίζει τη διαφορά είτε υποκινεί την κοινή γνώμη κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι σε ορισμένες περιπτώσεις κράτησε παρόμοια στάση, ειδικά στην υπόθεση του Ντενίζ Γιουτζέλ, και στη συνέχεια έκανε ένα βήμα πίσω, ίσως έχουμε βάσιμους λόγους να πιστεύουμε ότι τώρα σφίγγει τις γροθιές του.

Υπάρχει όμως και μία άλλη πιθανότητα. Μπορεί να είναι η προσπάθεια του Ερντογάν να διακόψει ή να αποδυναμώσει τους δεσμούς με όλους τους δυτικούς θεσμούς πριν από τις εκλογές. Μπορεί να έχει υπολογίσει ακόμα και να αποκλειστεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης και να περιορίσει τις ήδη παγωμένες σχέσεις με την Ευρωπαϊκή Ένωση σε μια απλή διαπραγμάτευση για τους πρόσφυγες.

Ακόμα, βλέποντας την αδυναμία της Ένωσης να αναπτύξει έναν κοινό μηχανισμό λήψης αποφάσεων, μπορεί να επιλέξει να διχάσει τα κράτη-μέλη, δημιουργώντας ισχυρές οικονομικές σχέσεις με μεμονωμένες ευρωπαϊκές χώρες, όπως δείχνει το παράδειγμα της Ισπανίας.

Με μία άλλη προεκλογική κίνηση ο Ερντογάν μπορεί να επιλέξει να δημιουργήσει κρίση με τις ΗΠΑ, παραγγέλνοντας τη δεύτερη παρτίδα των S-400. Με αυτόν τον τρόπο μπορεί να δείξει τη Δύση ως εχθρό της Τουρκίας στα μάτια της κοινής γνώμης και ανοίξει το δρόμο για να δημιουργήσει ένα ευνοϊκό περιβάλλον πριν από τις εκλογές. Δεδομένου ότι το μόνο μέλημά του είναι να παραμείνει στην εξουσία, δεν τον ενδιαφέρει αν με αυτές τις επιλογές παρασύρει τη χώρα σε έναν επικίνδυνο βάλτο.

Όλα είναι αναμενόμενα από έναν ηγέτη που σκέφτεται μόνο τον εαυτό του και τους συγγενείς του και βλέπει τη χώρα ως την ιδιοκτησία του πατέρα του. Πρέπει να είμαστε έτοιμοι για όλα.

pontosnews.gr

Μάρκος Τρούλης: Τουρκική στρατηγική στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία

Από
anixneuseis
-
0
Γράφει ο Μάρκος Τρούλης

Η τουρκική στρατηγική συμπεριφορά ως προς τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, όπως αυτή εκτυλίσσεται τα τελευταία έτη πριν το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και προφανώς την περίοδο μετά από αυτόν, συνιστά μια μικρογραφία της συνολικότερης γεωστρατηγικής της Τουρκίας, όσον αφορά τις προκλήσεις, τους κινδύνους, τα διακυβεύματα και το νεοοθωμανικό αφήγημα. Νεοοθωμανισμός, ο οποίος αναφέρεται κατ’ εξοχήν στον πρώην σοβιετικό χώρο ως ιδεολόγημα, παρά το γεγονός ότι τα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ουδέποτε εμπεριείχαν τα περισσότερα από τα προκείμενα εδάφη.

Τούτο, όπως και πολλά άλλα, ερμηνεύεται εντός του πρόσφατα δημοσιευμένου βιβλίου του γράφοντα με τίτλο Τουρκική Στρατηγική στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία: Γεωγραφικές, Ιδεολογικές και Πολιτισμικές Διαμορφώσεις στη Σύγχρονη Τουρκία, το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ποιότητα και προλογίζει ο Ομότιμος Καθηγητής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννης Μάζης.

Markos Troulis vivlio

Όπως περιγράφεται αναλυτικά εντός του βιβλίου, ο νεοοθωμανισμός διαθέτει δύο διαστάσεις αφορώσες τόσο το Ισλάμ όσο και τον τουρκικό εθνικισμό, ως κληρονόμος της τουρκο-ισλαμικής σύνθεσης, η οποία προέκυψε μετά το Πραξικόπημα της 12ης Σεπτεμβρίου 1980 στην Τουρκία. Το εν λόγω νεοοθωμανικό αμάλγαμα αναθεωρητισμού υποστηρίχθηκε και εμπότισε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα στην Άγκυρα, αλλά ξεκίνησε να εκτυλίσσεται μόνο όταν η ανακατανομή ισχύος το επέτρεψε και εν προκειμένω, όταν κατέρρευσε η ΕΣΣΔ και δευτερευόντως αποδυναμώθηκε το Ιράκ μετά τον Πόλεμο του Κόλπου μιλώντας για τη Μέση Ανατολή, ενώ διαλύθηκε και η Γιουγκοσλαβία, εξέλιξη η οποία «γέννησε γεωστρατηγικές ευκαιρίες» για την Τουρκία στα Βαλκάνια.

Όσον αφορά συγκεκριμένα τον Καύκασο και την Κεντρική Ασία, η Τουρκία πραγμάτωσε μια στρατηγική δυναμικής διείσδυσης, η οποία αποσκοπούσε στην κινητοποίηση των δυτικών συμμάχων της κατά τις δύο πρώτες δεκαετίες της μεταψυχροπολεμικής περιόδου, ενώ εν συνεχεία εκτυλίχθηκε και εξακολουθεί να εκτυλίσσεται μέσω μιας προσπάθειας στρατηγικής αυτονόμησής της. Το εν λόγω γεγονός την έχει θέσει ενώπιον κρίσιμων αποφάσεων, αναφορικά με τον ευρύτερο στρατηγικό προσανατολισμό της και το πλαίσιο μέσω του οποίου θα αποπειραθεί να μετουσιώσει τις νεοοθωμανικές φιλοδοξίες της, δεδομένης και της σταδιακής μετακύλισης του αμερικανικού επιχειρησιακού βάρους από τον Ευρωατλαντικό χώρο στον Ειρηνικό χάριν της ανάγκης ανάσχεσης της Κίνας.

Κατά συνέπεια, η Τουρκία χάραξε μια στρατηγική ιδιαιτέρως μαξιμαλιστική κατά την πρώτη φάση της μεταψυχροπολεμικής περιόδου όσον αφορά τον πρώην σοβιετικό χώρο, κατόπιν περιέστειλε τις δεσμεύσεις της λόγω δικής της αδυναμίας αλλά και επαναφοράς της Ρωσίας στο γεωπολιτικό προσκήνιο και εν συνεχεία, προσπάθησε να υλοποιήσει μια στρατηγική αύξησης της επιρροής της στην περιοχή προσπαθώντας να μην έρχεται σε ευθεία αντιπαράθεση με τη Μόσχα.

Κατά την ύστερη φάση του εν λόγω ρωσοτουρκικού ανταγωνισμού, κεντρική σημασία ενέχει η λεγόμενη «διπλωματία των αγωγών», ήτοι το διακρατικό παίγνιο περί του προσπορισμού των υδρογονανθράκων της ευρύτερης Κασπίας, θεματική στην οποία εμμένει ιδιαίτερα η εν λόγω μελέτη.

Με την προκείμενη παρεμβατική τουρκική στρατηγική, επιβεβαιώνεται ότι η Ρωσία και η Τουρκία είναι γεωστρατηγικά εγγενώς ανταγωνιστικές δυνάμεις, έχοντας τις ίδιες αξιώσεις και θυμίζοντας εν πολλοίς την απάντηση του Φραγκίσκου Α΄ της Γαλλίας όταν ρωτήθηκε περί των διαφορών οι οποίες οδήγησαν τη χώρα του σε εχθροπραξίες με την Ισπανία του Καρόλου Ε΄: «Απολύτως καμία. Συμφωνούμε απολύτως. Και οι δύο επιθυμούμε τον έλεγχο της Ιταλίας!»

Το συγκεκριμένο στοιχείο μας διδάσκει και εξηγεί τα ευρύτερα διακυβεύματα και τις συνολικότερες προκλήσεις, πέραν δηλαδή του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας. Συνεπώς, με πρίσμα την ορθοτομημένη γεωπολιτική ανάλυση και την περιγραφική θεωρία διεθνών σχέσεων, όπως αυτή αποτυπώνεται κυρίως από τους Kenneth Waltz και John Mearsheimer, το βιβλίο για την Τουρκική Στρατηγική στον Καύκασο και στην Κεντρική Ασία θέτει τους κάτωθι στόχους, οι οποίοι παρατίθενται και στην εισαγωγή:

  • Περιγράφονται οι κοινωνικές, ιδεολογικές και πολιτισμικές διαμορφώσεις του εσωτερικού της σύγχρονης Τουρκίας ως το καθοριστικό πλαίσιο της μεταψυχροπολεμικής αναφοράς και ταυτοποίησής της.
  • Εξετάζεται η παράμετρος της νομιμοποίησης (legitimacy) της εξωτερικής συμπεριφοράς της Τουρκίας επί του πεδίου της κοινωνίας, των ιδεολογικών προσηλώσεων και των πολιτισμικών καταβολών.
  • Αποτυπώνεται ιστορικά η μεταψυχροπολεμική τουρκική στρατηγική επί του πρώην σοβιετικού χώρου του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας.
  • Αναλύεται η φύση και το περιεχόμενο της εν λόγω στρατηγικής συμπεριφοράς ούτως ώστε να εξαχθούν συμπεράσματα για τις προθέσεις της Άγκυρας κατά τη συγκεκριμένη περίοδο, αλλά και τη γενικότερη στρατηγική πλεύση της όπως αυτή διαμορφώνει τη συμπεριφορά της έως σήμερα εντός ενός ευρέος φάσματος γεωπολιτικών πεδίων.
  • Ελέγχονται μείζονες απολήξεις της θεωρίας των διεθνών σχέσεων και εξάγονται συμπεράσματα για την ερμηνευτική ευρύτητά της.
  • Η εντρύφηση στη θεωρία υποβοηθά στην εξαγωγή συμπερασμάτων επί της φύσης και του περιεχομένου της στρατηγικής συμπεριφοράς ενός δρώντα υπό συγκεκριμένες συνθήκες παύσης μίας μείζονος απειλής, ανάκυψης μίας συστημικής ευκαιρίας, δυναμικής σχετικής ισχυροποίησής του και παρουσίας σημαινόντων διακυβευμάτων στο επίπεδο του ανταγωνισμού απόκτησης οικονομικών κερδών.
  • Η εν γένει ανάλυση συνεπικουρείται από το μεθοδολογικό εργαλείο της Συστημικής Γεωπολιτικής και την πολύτιμη φαρέτρα τεκμηρίωσης της χαρτογραφίας, προκειμένου η θεωρητική ανάλυση να εμπίπτει στο πολυπαραγοντικό πραγματολογικό αιτούμενο επί τη βάση των ιδιαζουσών γεωγραφικών παραμέτρων και κριτηρίων της περιπτωσιολογικής μελέτης.
  • Περιγράφεται και αναλύεται η φύση και  το περιεχόμενο της τουρκικής ενεργειακής πολιτικής με άξονα τους υδρογονάνθρακες του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας επί τω σκοπώ αποκρυστάλλωσης του βαθμού ένταξης των εν λόγω συνυπολογισμών εντός του ευρύτερου πολιτικού και γεωστρατηγικού φάσματος.
  • pontosnews.gr

Ingenuity: Ώρα «ανάπαυσης» για το ελικόπτερο της NASA στον Άρη

Από
anixneuseis
-
0

Φωτ. NASA

Μετά από 17 πτήσεις, «αναπαύεται» αναγκαστικά το μικρό ελικόπτερο Ingenuity της Αμερικανικής Διαστημικής Υπηρεσίας (NASA) στον Άρη, το πρώτο που πέταξε σε άλλο κόσμο πέρα από τη Γη. Επειδή παρεμβάλλονται ορισμένοι λόφοι ανάμεσα στο drone και στο ρομποτικό ρόβερ Perseverance, έχει μπλοκαριστεί προσωρινά το ραδιοσήμα με το οποίο το Ingenuity επικοινωνεί.

Όπως δήλωσε στο αμερικανικό πρακτορείο UPI ο Ελληνοαμερικανός μηχανικός και ειδικός των υπολογιστών Τέντι (Θεόδωρος) Τζανέτος, επικεφαλής της επιστημονικής ομάδας του ελικοπτέρου, «τελικά, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, θα καταφέρουμε να έχουμε πολύ καλύτερες επικοινωνίες, οπότε είναι απλώς θέμα πότε θα ξαναπροσπαθήσουμε». Έως τότε το μικροσκοπικό ελικόπτερο, που έχει εξάψει τη φαντασία πολλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, θα κάθεται ήσυχο σε ένα σημείο της αρειανής επιφάνειας, ίσως για αρκετές μέρες, φορτίζοντας τις έξι ηλιακές μπαταρίες του λιθίου-ιόντων.

Το Ingenuity έχασε τη ραδιο-επαφή με το ρόβερ (και κατ’ επέκταση με τη Γη) την Κυριακή 5 Δεκεμβρίου κατά την 17η πτήση του (η πρώτη είχε γίνει στις 19 Απριλίου 2021), όταν μετά από μία ακόμη πτήση του προσγειώθηκε πίσω από ένα λόφο. Μετά από ένα 15λεπτο «μπλακ-άουτ», το ρόβερ κατάφερε να λάβει σήματα τηλεμετρίας από το ελικόπτερο, που έδειξαν ότι το τελευταίο είναι τουλάχιστον σώο. Όμως δεν μπορεί μέχρι στιγμής να στείλει φωτογραφίες και άλλα δεδομένα και έτσι η NASA, όπως είπε ο κ. Τζανέτος, δεν ξέρει καν σε τι είδους έδαφος προσγειώθηκε το ρομποτικό drone.

«Αν, για παράδειγμα, υπάρχει κάποιος μεγάλος βράχος ή κάποιο επικλινές έδαφος ακριβώς δίπλα στο ελικόπτερο, οποιαδήποτε προσπάθεια να πετάξει, μπορεί να αποβεί επιζήμια γι’ αυτό. Συνεπώς θέλουμε τουλάχιστον να ξέρουμε πόσο ασφαλής είναι η τωρινή περιοχή τής προσεδάφισής του, προτού επιχειρήσουμε οτιδήποτε», δήλωσε ο Ελληνοαμερικανός μηχανικός.

Στο μεταξύ το ρόβερ Perseverance αναζητά μια νέα περιοχή για να κάνει λήψη δείγματος από τα πετρώματα και ο Θ. Τζανέτος πιστεύει ότι η μετακίνηση του σε άλλη πιο επίπεδη περιοχή θα «καθαρίσει» το ραδιοσήμα προς το Ingenuity. Αν αυτό δεν συμβεί, όπως είπε, οι μηχανικοί της NASA θα δοκιμάσουν άλλες λύσεις, όπως να στείλουν το ρόβερ πιο κοντά στο κόστους 80 εκατομμυρίων δολαρίων ελικόπτερο ή να στρέψουν την αντένα του ρόβερ κατευθείαν προς το Ingenuity. Όμως για να γίνουν αυτά, θα πρέπει να δοθεί ειδική έγκριση από την ηγεσία της NASA που είναι υπεύθυνη για την αποστολή του ρόβερ, το οποίο βρίσκεται μέσα στον μεγάλο κρατήρα Jezero και έχει ως στόχο την αναζήτηση ιχνών αρχαίας μικροβιακής ζωής.

Η ύστατη λύση θα είναι να γίνει προσπάθεια να δοθεί εντολή στο ελικόπτερο να αναπηδήσει κάθετα, μήπως έτσι αποκαταστήσει την επαφή του με το ρόβερ, μία πτήση πάντως που, σύμφωνα με τον κ. Τζενέτο, δεν σχεδιάζεται προς το παρόν λόγω της άγνωστης περιοχής του ελικοπτέρου.

Ο Θεόδωρος Τζανέτος είναι απόφοιτος του Πανεπιστημίου ΜΙΤ των ΗΠΑ στην επιστήμη των υπολογιστών και την μηχανική. Εργάστηκε σε διάφορες εταιρείες τεχνολογίας (τη νεοφυή MITLL, τη Samsung Research America κ.ά.), ενώ από το 2017 εργάζεται στο Εργαστήριο Αεριώθησης (JPL) της NASA πάνω στα διαστημικά ελικόπτερα. Σήμερα είναι υπεύθυνος για τη λειτουργία και πλοήγηση του Ingenuity στον Άρη, ενώ προηγουμένως είχε συμμετάσχει στην κατασκευή εξοπλισμού για το drone καθώς και στις επίγειες δοκιμές του.

Πηγή: ΑΠΕ – ΜΠΕ

Άννα Κωνσταντινίδου: Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΗΠΑ

Από
anixneuseis
-
0
German Chancellor Angela Merkel and U.S. Vice President Joe Biden shake hands after a statement to the media before talks in Berlin February 1, 2013. REUTERS/Tobias Schwarz (GERMANY - Tags: POLITICS)
της Άννας Κωνσταντινίδου*
Θα μπορούσαμε, άραγε, να μιλήσουμε για “μοναξιά” των ΗΠΑ σε χειρισμούς πολιτικών αποφάσεων, μετά την αποχώρηση Μέρκελ; Πώς είχαν διαμορφωθεί όλα αυτά τα χρόνια οι σχέσεις ΗΠΑ και Γαλλίας, ούσα στο βάθος η Μεγάλη Βρετανία; Χθες, στα Ηλύσια Πεδία ο Εμμανουέλ Μακρόν υποδέχτηκε τον “αγαπητό”, αλλά όχι “φίλο” (μία αγαπημένη φράση του Γάλλου Προέδρου), Όλαφ Σόλτς.
Η Γαλλία, όπως αναφέρουμε το τελευταίο διάστημα, βρίσκεται σε αναβρασμό, λόγω των επικείμενων προεδρικών εκλογών. Μάλιστα, ο Μακρόν εξέθεσε δημόσια το έργο του για μια Ευρώπη ισχυρή, με προστασία των συνόρων της, αναθεώρηση των θεσμικών πτυχών της ευρωπαϊκής, μεταναστευτικής πολιτικής, τονίζοντας την αναγκαιότητα σύμπλευσης και εμπιστοσύνης των κρατών – μελών σε μείζονα πολιτικά και κοινωνικά θέματα.
Η Γαλλία του Μακρόν δεν επιδιώκει μόνο να καταστεί η πλέον “ηγετική” φυσιογνωμία του ενωσιακού περιβάλλοντος, αλλά κυρίως στοχεύει να καλύψει όλα τα κενά που άφησε η γερμανική, μερκελική πολιτική, κενά που επέφεραν μεγάλο πλήγμα στην αξιοπιστία της θεσμικής υπόστασης ενός μηχανισμού, όπως είναι η Ένωση.
Είναι αναγκαίο να ειπωθεί κάτι, αυτό που τουλάχιστον αποδεικνύει η Ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οτι, καλώς ή κακώς (και ως αποδεικνύεται κακώς) η Ένωση, έτσι όπως λειτούργησε από το 1957 μέχρι τουλάχιστον την αποχώρηση της Μέρκελ από την πολιτική σκηνή της Ευρώπης, είχε καταστεί το “πολιτικό σκέλος” του ΝΑΤΟ. Και μπορεί οι ΗΠΑ με το σχέδιο Μάρσαλ το 1947 να στόχευαν στην ανοικοδόμηση και την οικονομική αρωγή της Ευρώπης, μετά τη λήξη του Β’ΠΠ, ωστόσο θέλανε διακαώς την ίδρυση ενός οικονομικού οργανισμού εντός του ευρωπαϊκού περιβάλλοντος, ο οποίος θα ήταν υπεύθυνος για τα κράτη – μέλη του, καθώς η οικονομική κατάρρευση του 1929, ήταν ένα στοιχείο που κυριολεκτικά στοίχειωνε την αμερικανική πολιτική (εσωτερική και εξωτερική)…
Ναι μεν, η Αμερική δεν ήθελε η Ευρώπη να πέσει στην αγκαλιά του Στάλιν, όμως σε καμία των περιπτώσεων, παρόλο που είχαν ήδη συσταθεί οι πρώτοι διεθνείς, οικονομικοί Οργανισμοί, όπως ήταν η Παγκόσμια Τράπεζα, το ΔΝΤ και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, δεν ήθελε να βιώσει τις οικονομικές επιπτώσεις ενός νέου Κραχ.
Οι ΗΠΑ για το πώς λειτούργησε και κινήθηκε η Ευρωπαϊκή Κοινότητα, καθιστώντας την εν πολλοίς δεκανίκι του ΝΑΤΟ, πρόθυμο αρωγό των ενεργειών της είχε τη Μεγάλη Βρετανία (μια χώρα που εξαιτίας των αποικιοκρατικών κριμάτων της και των διακυβευμάτων που είχε θέσει στα πλαίσια ενός Κόσμου ανατολικού, που όμως ανασχηματιζόταν), η οποία συνέπλευσε στον απόλυτο βαθμό με την Αμερική. Η συμμαχία τους και η “συνδιαχείριση” των ευρωπαϊκών κοινοτικών πραγμάτων, ανάγκασε τη Γαλλία του Ντε Γκωλ να αποχωρήσει από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ (μέχρι το 2009 που επανήλθε).
Το 1989 με την Πτώση του Τείχους στο Βερολίνο είχαμε την αναδιάταξη ισχύος στο παγκόσμιο, πολιτικό και οικονομικό σύστημα, καθώς κατέρρευσε ο Υπαρκτός Σοσιαλισμός. Και ενώ για σχεδόν μία δεκαετία οι ισχυροί, οι λιγότερο ισχυροί και τα νέα μορφώματα που έψαχναν την πολιτική και την εθνοτική ταυτότητά τους προσπαθούσαν να βρουν τα “πατήματά” τους στο Νέο Κόσμο, όλες οι επιπτώσεις της κατάρρευσης του ψυχροπολεμικού διπόλου (ανεξαρτήτως που ποτέ τελικά δεν έπαψε να υφίσταται ο Ψυχρός Πόλεμος) φάνηκαν στις 11 Σεπτεμβρίου 2001…. Όταν όλος ο Κόσμος μπήκε σε νέα τροχιά…
Η Αμερική βρέθηκε αντιμέτωπη με έναν εφιάλτη που για δεκαετίες ολόκληρες αποστρεφόταν, να έρθει αντιμέτωπη “κατά πρόσωπο” όχι μόνο με τον αραβικό Κόσμο, αλλά με τον μουσουλμανικό. Ο Πόλεμος στον Κόλπο το 1991 ήταν στα πλαίσια των “αρμοδιοτήτων της ανθρωπιστικής επέμβασης”.
Η Μεγάλη Βρετανία λόγω των ιστορικών κριμάτων της στη μεσανατολική περιοχή δεν μπορούσε πλέον να βοηθήσει τις ΗΠΑ που επιδίωκαν λυσσαλέα να βρουν ένα κράτος πρόθυμο να καταστεί αρωγός, αλλά και πολλές φορές δεκανίκι των χειρισμών τους. Και όχι μόνο αυτό, αλλά μετά τις επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν έψαχναν κάτι πάρα πολύ συγκεκριμένο, μία χώρα που θα μπορούσε να εξευμενίσει τον ισλαμισμό και και το μένος των μουσουλμανικών ομάδων που υπήρχε εναντίον του αμερικανικού κράτους και παράλληλα δεν θα ήταν εμπόδιο στους χειρισμούς της Αμερικής στο “μαξιλάρι Ευρώπη”, όπως αυτή αντιμετώπιζε τον Θεσμό.
Η Γαλλία είχε πολύ συγκεκριμένη νοοτροπία για το μουσουλμανισμό και κυρίως πολύ συγκεκριμένη στάση και άποψη, κι αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι η Ρώμη ΙΙ (πτυχή της οποίας ήταν το Ευρωσύνταγμα) έμεινε στις καλένδες. Η Γαλλία αποστρεφόταν (και αποστρεφεται) όσο τίποτα την προσχώρηση της Τουρκίας στο Θεσμό, εκτός των άλλων.
Η Γερμανία εκείνη την περίοδο είχε κάτι το καταπληκτικό για τις ΗΠΑ, μία πολύ μεγάλη μουσουλμανική Κοινότητα, από τις μεγαλύτερες στην Ευρώπη και συγχρόνως πολύ καλές σχέσεις, λόγω των οικονομικών μεταναστών, με την Τουρκία. Θα πρέπει να σημειωθεί αυτό, η Αμερική, παρά τον έντονο διπολισμό του Ψυχρού Πολέμου και την βοήθεια από μέρους της σε μουσουλμανικα μορφώματα για τη δημιουργία ισλαμικών κινημάτων εναντίον της πρώην ΕΣΣΔ, ωστόσο δεν έπαυε να θεωρεί τη Σοβιετική Ένωση ως αντίβαρο για την ανάσχεση του Ισλαμισμού στη δυτική περιφέρεια (γεγονός που το πίστευε και η Ευρωπαϊκή Κοινότητα).
Μετά τον κατακερματισμό του σοβιετικού κράτους, οι ΗΠΑ επένδυσαν υπέρμετρα στην Τουρκία (πράγμα που εν πολλοίς φάνηκε στους δύο εμφυλίους της Γιουγκοσλαβίας), καθώς θεωρούσαν ότι θα μπορούσε το τουρκικό κράτος να λάβει τη θέση του πρώην σοβιετικού, κάμπτοντας τον ακραίο Ισλαμισμό (αν και φυσικά διαψεύστηκαν πανηγυρικά) και κάτω από το πλαίσιο αυτό βρήκαν έναν πρόθυμο σύμμαχο, τη Γερμανία, που κάθε άλλο παρά είχε – και μάλιστα μέχρι πρόσφατα, τουλάχιστον – δυσμενή στάση απέναντι στην Τουρκία.
Το σίγουρο είναι, ότι οι ΗΠΑ τη δεδομένη χρονική στιγμή που επανακάμπτουν επιχειρηματικά στη ΝΑ Μεσόγειο έχουν να αντιμετωπίσουν ένα γαλλικό Κράτος που επενδύει στην περιθωριοποίηση της Τουρκίας και ένα γερμανικό Κράτος, που θα δείξει τις προθέσεις του (αν δηλαδή η νέα Κυβέρνηση είναι κλώνος της Μέρκελ ή μια εντελώς διαφορετική “πολιτική οντότητα”), όταν θα τεθούν τα οικονομικά ταμειακά της ΕΕ στο ευρωπαϊκό τραπέζι. Καθώς ας μην ξεχνάμε ότι ο Σόλτς, αλλά και ο νέος Γερμανός “τσάρος” της Οικονομίας, θα σταθμίσουν και θα διαμορφώσουν τα βήματα για τη διαχείριση της Εξωτερικής Πολιτικής της ΕΕ, συναρτήσει των συμφωνιών που θα υπάρξουν ανάμεσα σε Γαλλία και Γερμανία για το Ταμείο Ανάκαμψης, που ναι μεν είναι επιγέννημα του Σόλτς, αλλά έχοντας μια Καγκελάριο Μέρκελ στη “γενική επιστασία” της ΕΕ.
*Η Άννα Κωνσταντινίδου είναι Δρ. Ιστορίας και Διεθνών Σχέσεων. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στην σελίδα της στο fb
1...2,1212,1222,123...3,039Σελίδα 2,122 από 3,039