Αρχική Blog Σελίδα 2093

Αντρέα Ρίτσι: Ευρώπη, πεδίο μάχης για μια νέα παγκόσμια τάξη

Από
anixneuseis
-
0

Στράτος Σιμιτζής: Τρεις μνημειώδεις ρήσεις “ζωγραφίζουν” τον Έλληνα

Από
anixneuseis
-
1

του Στράτου Σιμιτζή*

Η πρώτη αποδίδεται στον σπουδαίο ζωγράφο Γιάννη Τσαρούχη και είναι “στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις”.

Μια άλλη εκδοχή την αποδίδει στον Χαρίλαο Τρικούπη. Όποια εκδοχή κι αν είναι πιο ισχυρή, η ρήση αυτή κυριαρχεί στη ζωή του Έλληνα.

Οι ιδιότητες που συνηθίζονται είναι του αναλυτή γενικώς, του συμβούλου, του ειδικού συνεργάτη, του διεθνολόγου και όποια άλλη εμπεριέχει άποψη επί ειδικών θεμάτων.

Όμως, εκείνο που καθιστά ύποπτη την επίσημη ιδιότητα του δηλώνοντος είναι ότι συνήθως αόριστα λέει πως σπούδασε π.χ. στις ΗΠΑ χωρίς άλλες λεπτομέρειες  – τι σπουδές έκανε, τι τίτλο σπουδών κατέχει και από ποιο Πανεπιστήμιο. Γενικώς, αόριστα και ασαφή πράγματα.

Η δεύτερη ρήση είναι η “Έλληνες αεί παίδες”, που είναι το πρώτο μέρος και αυτό που συνήθως αναφέρεται.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα αυτή αποδίδεται σε Αιγύπτιο ιερέα που την απηύθυνε στον νομοθέτη Σόλωνα, όταν εκείνος ζούσε αυτοεξόριστος στην Αίγυπτο. Η πλήρης ρήση έχει ως εξής: “Έλληνες αεί παίδες εστε, γέρων δε Έλλην ου η έστι”.

Δηλαδή, οι Έλληνες παραμένετε πάντοτε παιδιά και Έλληνας σώφρων-μυαλωμένος (γέρων) δεν υπάρχει”.

Η ρήση αυτή του ιερέα δεν είναι κολακευτική για τους Έλληνες, όμως υπάρχει και η εκδοχή ότι το “παίδες” σημαίνει νεανικό πνεύμα.

Η τρίτη ρήση αποδίδεται στον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας Χρήστο Σαρτζετάκη και είναι η “είμαστε ανάδελφο έθνος (ανάδελφος λαός).

Δεν είμαστε σε θέση να ερμηνεύσουμε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εμείς όμως θα δώσουμε την ερμηνεία πως ως λαός δεν έχουμε ταίρι στον κόσμο, είμαστε μοναδικός, στη συμπεριφορά, τη νοοτροπία, τις ενέργειες και τον τρόπο ζωής.

Τρεις μνημειώδεις ρήσεις που “ζωγραφίζουν” ανάγλυφα τον Έλληνα και όπως εκείνος πορεύεται.

*Ο Στράτος Σιμιτζής είναι Δημοσιογράφος και Συγγραφέας. Από τα βιβλιοπωλεία διατίθεται η νέα συλλογή διηγημάτων του με τίτλο: “Η αρχόντισσα του κάμπου”. Εκδόσεις “Μέθεξις”.

Ποιος δικαιούται τον τίτλο του Εθνάρχη; – Το βιβλίο Παπαχελά

Από
anixneuseis
-
0
 16 Ιανουαρίου 2022, 13:29
  Βασίλης Κων/νου Φούσκας   

Μελέτησα το εξαιρετικό πόνημα του Αλέξη Παπαχελά πριν ακόμα καλά-καλά κυκλοφορήσει σε έντυπη μορφή, εφόσον ο εκδοτικός οίκος, Μεταίχμιο, είχε την καλοσύνη, μετά από αίτημά μου, να μου το στείλει ηλεκτρονικά, προκειμένου να προχωρήσω σε έγκαιρη συγγραφή κριτικής παρουσίασης του βιβλίου στα αγγλικά, όπως και έγινε. Στη συνέχεια παρακολούθησα τις παρουσιάσεις του βιβλίου σε Αθήνα, Λευκωσία και στην Οικονομική Σχολή του Λονδίνου, καθώς και βιβλιοκριτικές που υπογράφουν οι πιο σημαίνουσες κυπριολογικές πένες σε Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία.

Μάλιστα, μετά την εξαιρετική παρουσίαση του Μιχάλη Ιγνατίου στην ιστοσελίδα του Hellas Journal και στον Φιλελεύθερο δεν θα μπορούσα να προσθέσω τίποτα σ’ ό,τι αφορά τους επαίνους του βιβλίου, με κορύφωση το αυθεντικό ηχητικό ντοκουμέντο του «πολεμικού συμβουλίου» της χούντας το πρωί της 20ης Ιουλίου 1974, με τον παραπαίοντα δικτάτορα, Δημήτρη Ιωαννίδη, να έχει χάσει παντελώς τον έλεγχο της κατάστασης και να τραυλίζει λέγοντας μεταξύ άλλων «Μα δεν την ξέρουμε τη λύση; Την ξέρουμε κ. Πρωθυπουργέ. Αυτή θα βγούνε στην Κυρήνεια, κι αφού βγούνε τότε θα μπουν. Αυτό που θέλουν οι Τούρκοι το κάνουν. Θα τους σταματήσουμε μετά, αφού πάρουν το λιμάνι, την Κυρήνεια και ενώσουν τη Λευκωσία τότε θα σταματήσουν. Γι’ αυτό είμαστε σίγουροι».

Πώς τη γνώριζε τη «λύση»; Μιλούσε στις 20 Ιουλίου ωσάν να υπήρχε κάποιου είδους «προ-συμφωνία» με το τουρκικό επιτελείο υπό την αιγίδα προφανώς των Αμερικανών – αν και κάτι τέτοιο δεν συνάγεται ρητά από πουθενά, ούτε απ’ το ηχητικό ντοκουμέντο ούτε από τα αρχεία, όπως θα μας πει σωστά ο Παπαχελάς. Ας δούμε, όμως, τι μας λένε τα γεγονότα και τι μπορούμε να συνάγουμε απ’ αυτά.

Πρώτο, η μαρτυρία του πράκτορα της ΚΥΠ στην Κερύνεια, Αλέξανδρου Σημαιοφορίδη –μαρτυρία που αναφέρει ο ίδιος ο Παπαχελάς– ο οποίος, πέρα απ’ τις πολλαπλές προειδοποιήσεις του στους χουντικούς ότι η Τουρκία ετοιμάζεται για επέμβαση, απορούσε όταν έβλεπε από πολύ κοντά τις αποβατικές δυνάμεις των Τούρκων μέσα στα σκάφη τους να συμπεριφέρονται ως να μην συμβαίνει τίποτε, με κανένα ίχνος αγωνίας και πολεμικής ετοιμότητας. Ωσάν να πηγαίνουν για παραθέριση, ωσάν να γνώριζαν ότι δεν θα βρουν αντίσταση στο Πέντε Μίλι. Θυμίζω ότι η χούντα του Παπαδόπουλου στη διάσκεψη του ΝΑΤΟ στη Λισαβόνα στις 3-4 Ιουνίου 1971 είχε συμφωνήσει, με τον επίσης χουντικό Τούρκο πρωθυπουργό, Νιχάτ Ερίμ (συμφωνία των ΥΠΕΞ Χωραφά και Ολζάι) την ανατροπή του Μακάριου, και τη double enosis δηλ. τη  διχοτόμηση/ΝΑΤΟποίηση της Κύπρου. Αυτό σήμαινε την παροχή μεγάλης τουρκικής στρατιωτικής βάσης στην Κύπρο και εθνικό ξεκαθάρισμα από τον ελληνικό στρατό, κάτι που ήταν ανάθεμα για τον Μακάριο – ή «Μούσκο», όπως τον αποκαλούσαν χλευαστικά οι χουντικοί. Η χούντα έλεγχε την Εθνοφρουρά μέσω των χουντικών αξιωματικών που είχαν τοποθετηθεί εκεί και η ανατροπή του Μακάριου θα γινόταν μέσω μονάδων της με την προβοκατόρικη βοήθεια της ΕΟΚΑ Β. Ο Μακάριος είχε επανειλλημένα αιτηθεί απόσυρση των χουντικών αξιωματικών –το αναφέρει και στο περίφημο γράμμα του προς τον Γκιζίκη στις 2 Ιούλη 1974– ενώ για την καταστολή της ΕΟΚΑ Β είχε ιδρύσει το λεγόμενο «Εφεδρικό».

Ένα δεύτερο θέμα έχει να κάνει με μία δέσμη γεγονότων που αφορά στην πολιτική στάση των Καραμανλή-Αβέρωφ όταν ηγήθηκαν της κυβέρνησης εθνικής ενότητας, η οποία ορκίστηκε τα ξημερώματα τις 24ης Ιουλίου 1974 και των διαταγών που έφευγαν απ’ το υπουργείο Άμυνας και το ΑΕΔ στο ΓΕΕΦ στην Κύπρο. Η επιστροφή των πολιτικών και η έναρξη της «μεταπολίτευσης» συμπίπτει με την περίφημη «εκεχειρία» που δέχτηκε η Τουρκία στις 22 Ιουλίου, στις 4 μ.μ., αφού πρώτα είχε ενώσει τον θύλακα του Κιόνελι-Τέμπλου-Άγιου Ιλαρίωνα με το προγεφύρωμα της παραλίας στο Πέντε Μίλι. Τηρήθηκε, όμως, εκεχειρία εκ μέρους των Τούρκων; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι, αλλά η ουσία βρίσκεται στη στάση της ελληνικής πλευράς την περίοδο της «εκεχειρίας».

Τι μαρτυρούν τα γεγονότα την περίοδο της εκεχειρίας; Μαρτυρούν πλήρη συνέχεια της χουντικής πολιτικής μ’ αυτή των Καραμανλή-Αβέρωφ, δηλ. της άρνησης Ελληνικής στρατιωτικής βοήθειας στους κύπριους εθνοφρουρούς και στην ΕΛΔΥΚ και μάλιστα από τη στιγμή που η Ελλάδα είχε τη δυνατότητα να το κάνει αυτό με μεγάλες πιθανότητες επιτυχίας. Σταχυολογώ μερικά γεγονότα που το αποδεικνύουν αυτό, καθώς τα γεγονότα, μερικές φορές, μιλάνε καλύτερα απ’ τα αρχεία.

Η εκχώρηση του κάμπου του Κιόνελι και του Γερόλακου, τέλη Ιουλίου, μπροστά στη Λευκωσία και η αμαχητί παράδοση του στρατοπέδου της ΤΟΥΡΚΔΥΚ, το οποίο το είχε καταλάβει κατά την πρώτη τουρκική εισβολή η ΕΛΔΥΚ. Οι παραχωρήσεις αυτές ήταν αποφασιστικής σημασίας, διότι έφερναν τον Αττίλα μέσα σχεδόν στη Λευκωσία αδυνατίζοντας την άμυνα της πόλης στον δεύτερο γύρο της εισβολής, ενώ σχεδόν περικυκλωνόταν το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, δίνοντάς του μόνο μία έξοδο πιθανής διαφυγής, καταρρακώνοντας το ηθικό των εθνοφρουρών και των ΕΛΔΥΚάριων. Η παραχώρηση αυτού του εδάφους και τα ορύγματα οχύρωσης με μπουλντόζες που άνοιγε ο Αττίλας μπροστά στα έκπληκτα μάτια των ΕΛΔΥΚάριων και των εθνοφρουρών του πρώτου λόχου του 211 ΤΠ, προκειμένου να προετοιμάσει την εξόρμησή του κατά της Λευκωσίας και του στρατοπέδου της ΕΛΔΥΚ στις 14 Αυγούστου, είναι περιστατικά των οποίων η πολιτική σημασία δεν έχει ερευνηθεί δεόντως. Ωστόσο, όλες οι ενδείξεις που έχουμε μέχρι σήμερα τείνουν στην υποστήριξη της θέσης ότι οι πολιτικές και στρατιωτικές ευθύνες της πολιτικής κυβέρνησης των Αθηνών, του ΕΑΔ και του ΓΕΕΦ είναι τεράστιες διότι επέτρεψαν όλα αυτά να συμβούν. Επίσης, κατά την «εκεχειρία» καταλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, οι κωμοπόλεις του Λάπηθου και Καραβά, το κάστρο του Μπουφαβέντο, Σύσκληπος, Άγιος Ερμόλαος και Αγριδάκι. Τις δύο πρώτες μέρες της εισβολής και μέχρι την επίσημη «εκεχειρία» (22/7, 4 μ.μ.) η Τουρκία κατείχε περίπου το 9% της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κατά την «εκεχειρία» (22 Ιουλίου έως 13 Αυγούστου) έφτασε να κατέχει σχεδόν το 15% κι αυτό χωρίς να δίνει ουσιαστικά μάχες. Οι διαταγές των Αθηνών προς το ΓΕΕΦ ήταν ο σεβασμός της εκεχειρίας έως και η αμαχητί παραχώρηση εδάφους, ώστε να μπορέσουν «οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις να ευθυγραμμιστούν».

Θα μπορούσα να αναφέρω δεκάδες τέτοιες περιπτώσεις, όπου στρατιωτικές δυνάμεις της Εθνοφρουράς και μοίρες πυροβολικού στέλνονταν σε αποστολές αυτοκτονίας, χωρίς σχεδιασμό, πληροφόρηση και επικοινωνία, πέφτοντας είτε σε τουρκικές ενέδρες είτε γίνονταν έρμαιο της τουρκικής αεροπορίας με αποτέλεσμα την καταστροφή τους. Ποια είναι όμως η ουσία πέρα απ’ την απώλεια τόσων ανθρώπινων ζωών; Η ουσία είναι ότι οι ελληνικές διαταγές της πολιτικής –πλέον– κυβέρνησης των Αθηνών προς το ΓΕΕΦ φαντάζουν περισσότερο ως διαταγές του ΝΑΤΟ που σε συνεργασία με ένα άλλο σύμμαχο ΝΑΤΟϊκό στρατό, αυτό της Τουρκίας, ολοκλήρωναν την καταστροφή της Κυπριακής Δημοκρατίας και κοινωνίας, αφού ταυτόχρονα ξεκληρίζονταν δεκάδες χιλιάδες άμαχοι. Ολοκλήρωναν δηλαδή από κοινού το κρατοκτόνο πραξικόπημα κατά του Μακαρίου, αποδιαρθρώνοντας τελείως τον μηχανισμό κρατικής εξουσίας, με όλες τις διεθνείς και νομικές προεκτάσεις του, που είχε χτίσει ο Μακάριος με τιτάνιες προσπάθειες απ’ το 1960 μέχρι την ανατροπή του (15 Ιουλίου 1974). Μαζί με τον μηχανισμό του Μακαρίου αποδιαρθρωνόταν και η αδέσμευτη πολιτική του για μια ανεξάρτητη και ειρηνική Κύπρο, πέρα από ψυχροπολεμικές εντάσεις και εθνικιστικά μίση που έσπερναν η ΕΟΚΑ Β και η τουρκική ΤΜΤ.

Το κράτος της Κύπρου και τι συνέβαινε την ίδια χρονική στιγμή στην Ελλάδα

Η σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι σχεδιασμένη από τουρκοκύπριο δάσκαλο, μετά από ελεύθερο διαγωνισμό  που προκήρυξε ο «Μούσκος». Το κοινωνικό κράτος της Κυπριακής Δημοκρατίας το ξεκίνησε ο Τάσσος Παπαδόπουλος, όταν ήταν υπουργός του «Μούσκου». Η Κυπριακή Δημοκρατία είχε νόμιμο Κομμουνιστικό Κόμμα με μεγάλη επιρροή στον λαό και στα συνδικάτα και με πολλούς τουρκοκύπριους μέλη και μάλιστα σε ηγετικές θέσεις του κόμματος επί «Μούσκου», όταν η Ελλάδα έστελνε τους κομμουνιστές και τους σοσιαλιστές στα ξερονήσια, στις φυλακές και τα βασανιστήρια της ΕΑΤ-ΕΣΑ του Ιωαννίδη.

Η μετεμφυλιακή Ελλάδα της Φρειδερίκης, του Βασιλιά, των Καραμανλήδων, των Μητσοτάκηδων, των Αβέρωφ και των χουντικών υπονόμευσε αυτή την εμπνευσμένη γραμμή του «Μούσκου» με κάθε τρόπο. Άλλοι με ανοιχτή βία, άλλοι με έντεχνα συνωμοτικά σχέδια πίσω απ’ την πλάτη του, όπως το διχοτομικό ΝΑΤΟϊκό «σχέδιο Άτσεσον» της double enosis.  Μόνο ο ντε Γκωλ και ο Κάστρο ξεπερνούν, σε απόπειρες δολοφονίας εναντίον τους, τον Μακάριο. Ωστόσο, ακόμη και σήμερα, αυτή η πολιτική γραμμή του «Μούσκου», η ενδυνάμωση της Κυπριακής Δημοκρατίας σε κάθε επίπεδο, υπηρετεί πολύ καλύτερα τα συμφέροντα των Κυπρίων –Ελλήνων, Τούρκων, Μαρωνιτών, Αρμενίων, Λατίνων– παρά τα οποιαδήποτε κρατοκτόνα και ευθέως ρατσιστικά σχέδια τύπου Ανάν, που δίνουν στο πιάτο τον πολιτικο-στρατηγικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου στην Τουρκία, ακριβώς όπως αυτό που έβαλε μπροστά στον Κληρίδη ο Γκιουνές στις 13 Αυγούστου 1974 στη  Γενεύη. Δεν υπήρχε καμία ουσιαστική διαφορά.

Σήμερα, η ελληνική πολιτική ελίτ έχει να μετρηθεί μ’ αυτό το σώμα των γεγονότων και των προεκτάσεών τους, γιατί η ακτινογραφία της κυπριακής τραγωδίας το βίαιο καλοκαίρι του 1974 είναι και δική της ακτινογραφία. Τα αρχεία, πολλές φορές, κρύβουν «πράγματα και θαύματα», όπως λέει ο λαός μας. Τα γεγονότα και η ιστορική τους λεπτομέρεια είναι που σπαρταρούν και μαρτυρούν αυτά που πολλές φορές δεν μπορούν να βρεθούν στα αρχεία για πλείστους λόγους. Όλα άλλαξαν κι όλα τα ίδια είναι.

«Οι Τούρκοι κτυπούν την Κύπρο, αλλά εμείς είμαστε Ελλάς»

Ο Καραμανλής ζήτησε ενημέρωση από τους αρχηγούς των τριών όπλων και τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων, Γρηγόρη Μπονάνο, για πιθανή αποστολή στρατιωτικής βοήθειας στην Κύπρο, και αυτό μαρτυρεί ειδικά το πολεμικό συμβούλιο της 13ης Αυγούστου 1974 – αναφέρεται σ’ αυτό εκτενώς η μελέτη του Παπαχελά.

Ο Καραμανλής, μεταξύ άλλων, εξέτασε αποστολή υποβρυχίων καθώς και σμήνους υπερσύγχρονων μαχητικών, τα οποία δεν διέθετε τότε η Τουρκία. Οι αρχηγοί, ωστόσο, με μπροστάρη τον υπουργό Άμυνας, Ευάγγελο Αβέρωφ, αντιστάθηκαν σ’ αυτή τη λογική με σαθρά επιχειρήματα, τα οποία δεν έστεκαν ούτε πολιτικά ούτε επιχειρησιακά. Προείχε, ωστόσο, ο μη-πόλεμος μεταξύ δύο ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων και αυτό ήταν ακριβώς το «πνεύμα» των αρχηγών, οι οποίοι πρόταξαν παιδικές δικαιολογίες προκειμένου ν’ αποφευχθεί κάθε αποστολή βοήθειας στην Κύπρο και πιθανή στρατιωτική εμπλοκή της Ελλάδας. Υλοποιούσαν  δηλ. τον ξεκάθαρο και μόνο στόχο της διαμεσολάβησης του Κίσινγκερ (αποστολή Σίσκο). Γι’ αυτό και η Εθνοφρουρά μαζί με την ΕΛΔΥΚ αφέθηκαν στη μοίρα τους. Ναι, ακόμα και αυτή η  Ελληνική Δύναμη Κύπρου, τα αγροτόπαιδα, τα εργατόπαιδα και οι μηχανικοί αυτοκινήτων απ’ την Ηλεία, την Καρδίτσα, τα Τρίκαλα, το Περιστέρι, τη Χαλκιδική, τη Μυτιλήνη και αλλού, και αυτοί «ήταν μακριά» για τον Καραμανλή.

Και θα πρέπει, επιτέλους, να τεθεί το ερώτημα: ποιοι ήταν αυτοί από τους οποίους ζήτησε ο Καραμανλής γνωμοδότηση για το αν μπορεί η Ελλάδα να βοηθήσει στρατιωτικά την Κύπρο; Απ’ αυτούς που σε αγαστή σύμπνοια με τη ΣΙΑ και τον πράκτοράς της και  πραγματικό, κατά δική του παραδοχή, διοικητή της Χούντας Γκας Λάσκαρη Αβρακώτο, οργάνωσαν και εκτέλεσαν την ανατροπή του Μακάριου και το καλωσόρισμα του Αττίλα στην Κύπρο.

Μόνο ο Ιωαννίδης έλλειπε, όλοι σχεδόν οι άλλοι αξιότιμοι κύριοι ήταν παρόντες. Ουδένα απέλυσε ο Καραμανλής όταν ορκίστηκε στις 24 Ιουλίου. Οι πλείστοι αφυπηρέτησαν με τιμές. Θα ‘λεγα, μάλιστα, ότι ένας δημοκράτης και ανεξάρτητος Έλληνας πολιτικός, ένας Εθνάρχης, θα έπρεπε να το είχε θέσει ως όρο ηγετικής εμπλοκής του στην πολιτική, δηλ. την απόλυση όλων των ανδρείκελων που οδήγησαν την Κύπρο και τον λαό της στην καταστροφή. Ο Μπονάνος –περιβόητος και για το «οι Τούρκοι κτυπούν την Κύπρο, αλλά εμείς είμαστε Ελλάς»– αποστρατεύτηκε στις 19 Αυγούστου, αφού είχε «ολοκληρώσει το έργο του». Έτσι, αυτό που υποστήριζε ο Ανδρέας Παπανδρέου και η ΕΔΑ του Ηλία Ηλιού την εποχή εκείνη, ότι το Ελληνικό μετεμφυλιακό καθεστώς είναι βαθειά εξαρτημένο πρώτα από τη ΣΙΑ και έπειτα απ’ το Αμερικανικό Πεντάγωνο, ήταν πέρα για πέρα αλήθεια.

Τούτων λεχθέντων, ούτε μεταπολίτευση υπήρξε το 1974 αλλά ούτε και ο τίτλος του Εθνάρχη θα πρέπει ν’ αποδοθεί στον Καραμανλή, αλλά σ’ αυτόν που ακόμα και σήμερα μερικοί –από μισαλλοδοξία ή κακιά συνήθεια– αποκαλούν «Μούσκο». Ήταν αυτός που έλεγε, πριν τη Χούντα και μετά, πως εφόσον δεν συντρέχουν οι αντικειμενικές συνθήκες για την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, η Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να παραμείνει πραγματικά ανεξάρτητη και να ενισχύεται με κάθε τρόπο – οικονομικά, αμυντικά, πολιτικά, ιδεολογικά, πολιτιστικά. Σ’ αυτή την πολιτική γραμμή ήταν ενταγμένος κι αυτή υπηρέτησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Αυτή ήταν και η γραμμή που όλο το μετεμφυλιακό –εξαρτημένο και υποτελή– ελλαδικό κατεστημένο υπονόμευσε με νύχια και με δόντια.

*Καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου. Είμαι υπόχρεος στον συνάδελφο Μάριο Ευρυβιάδη του Πανεπιστημίου Νεάπολις Πάφος για τις σημαντικές παρατηρήσεις του στην επιμέλεια του κειμένου. Τα όποια λάθη ή/και παραλείψεις βαραίνουν αποκλειστικά εμένα.

philnews.com

Παντελής Οικονόμου: COVID19 φάση προτελευταία;

Από
anixneuseis
-
0

του Παντελή Οικονόμου*

Για να είναι καλή η εβδομάδα μας και να μειωθούν οι διασωληνώσεις και οι θάνατοι:
1. Φοράμε μάσκα, αποφεύγουμε τον συνωστισμό, επιμένουμε στην ατομική καθαριότητα, υπενθυμίζοντας σε όσους δεν εμβολιάζονται από επιλογή τους, πιστεύοντας ότι θα προστατευτούν από “ανοσία αγέλης”, απλώς… κάνουν λάθος!
2. Η ελπίδα ότι με την Ο θα τελειώσουμε με την COVID19 θα μπορούσε να επιβεβαιωθεί, αν συνοδεύονταν από εντατικό εμβολιασμό στις αναπτυσσόμενες χώρες με χρηματοδότηση (εμβόλια και οργάνωση) του από τις ανεπτυγμένες χώρες, τον οποίο και υποστηρίζουμε.
3. Οι κυβερνήσεις (ανάμεσά τους και η δική μας) αντιμετωπίζουν την πανδημία ως απειλή όχι μόνο κατά της δημόσιας υγείας, της οικονομίας, των συνθηκών της ζωής μας, αλλά και… της εκλογικής τους απήχησης. Από υπερεκτίμηση ακριβώς του “πολιτικού κόστους”, επιδίδονται (ως μη όφειλαν) σε ασκήσεις “επικοινωνιακής πολιτικής”: από τα υπεραισιόδοξα αλλά απολύτως αβάσιμα “αδέρφια κερδάμε” (πριν το πρώτο lockdown) και το μήνυμα του Πρωθυπουργού από την Σαντορίνη, μέχρι το πομπώδες “Επιχείρηση Ελευθερία” για την (προφανώς χρήσιμη) εκστρατεία εμβολιασμού και τον καθημερινό (προφανώς απαράδεκτο) μουτζούρη υπουργών με εμπειρογνώμονες στις τηλεοράσεις.
4. Ας σκεπτόμαστε από τώρα τι θα κάνουμε, μετά την πραγματική λήξη της πανδημίας, με τα ερείπια που στοιβάζονται γύρω μας. Φροντίζοντας να μην μας έχουν πλακώσει μέχρι τότε!

*Ο Παντελής Οικονόμου διετέλεσε Υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ

Ο Amos Hochstein υπερασπίστηκε τον Ερντογάν στο λαθρεμπόριο πετρελαίου με το ISIS

Από
anixneuseis
-
0

Ο κύριος Amos Hochstein ως “πλυντήριο” του λαθρεμπορίου πετρελαίου του Ερντογάν με το ISIS

Το 2015, όταν οι τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους αποκεφάλιζαν και έκαιγαν ανθρώπους, με την καθοριστική υποστήριξη που τους παρείχε ο Ερντογάν, πάντα με το… αζημίωτο, ένας Αμερικανός αξιωματούχος, ο κύριος Amos Hochstein, υπερασπιζόταν τον Τούρκο πρόεδρο, έναντι των κατηγοριών που του απηύθυνε η Ρωσία, για λαθρεμπόριο πετρελαίου με τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτους.

Για όσους δεν το έχουν υπ’ όψιν τους, ο εν λόγω κύριος είπε στον τουρκικό τηλεοπτικό σταθμό κρατικής προπαγάνδας TRT World, ότι ο αγωγός EAST MED δεν πρέπει να γίνει και αντ’ αυτού πρέπει αν γίνει ο αγωγός που θα περνάει από την Τουρκία!

Ακολουθεί το άρθρο με το οποίο ο κύριος Hochstein ξέπλυνε τον Ερντογάν, για το λαθρεμπόριο που ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ έκανε με τους τρομοκράτες του Ισλαμικού Κράτος. Σημειωτέον, το άρθρο δημοσιεύθηκε στη Φωνή της Αμερικής:

Τίτλος: Αμερικανός αξιωματούχος απορρίπτει τους ισχυρισμούς της Ρωσίας για πωλήσεις πετρελαίου του Ισλαμικού Κράτους στην Τουρκία

Ανώτερος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ αμφισβήτησε την Παρασκευή τον ισχυρισμό της Ρωσίας ότι οι Τούρκοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι αγοράζουν παράνομα μεγάλες ποσότητες πετρελαίου από μαχητές του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία.

«Δεν πιστεύω ότι υπάρχει σημαντικό λαθρεμπόριο μεταξύ περιοχών που ελέγχονται από το ISIL και της Τουρκίας πετρελαίου σημαντικού όγκου», δήλωσε ο Amos Hochstein, ο ειδικός απεσταλμένος και συντονιστής για τις διεθνείς ενεργειακές υποθέσεις.

Τα σχόλιά του έγιναν αφότου Ρώσοι αξιωματούχοι παρουσίασαν, όπως είπαν, δορυφορικές εικόνες των τελευταίων μηνών που δείχνουν χιλιάδες φορτηγά που μετέφεραν πετρέλαιο από περιοχές της Συρίας που ελέγχονται από το Ισλαμικό Κράτος στην Τουρκία.

Ένας αξιωματούχος του ρωσικού υπουργείου Άμυνας δήλωσε την Τετάρτη ότι υπήρχαν τρεις κύριες διαδρομές για τη μεταφορά πετρελαίου του Ισλαμικού Κράτους στην Τουρκία και παρουσίασε φωτογραφίες και βίντεο με φορτηγά που μεταφέρουν πετρέλαιο του Ισλαμικού Κράτους σε αυτές τις διαδρομές. Ένα βίντεο έδειχνε μια μεγάλη ουρά φορτηγών σε ένα σημείο διέλευσης στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας.

Σε ενημέρωση της Παρασκευής, ανώτερος αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είπε ότι οι αεροπορικές επιδρομές του συνασπισμού υπό τις Ηνωμένες Πολιτείες σε πετρελαϊκές τοποθεσίες που ελέγχονται από το Ισλαμικό Κράτος στη Συρία διέκοψαν τις πετρελαϊκές επιχειρήσεις της ομάδας αυτής.

«Δεν είναι μια οικονομικά βιώσιμη επιχείρηση» για τους λαθρεμπόρους να προσπαθούν να μεταφέρουν πετρέλαιο από τοποθεσίες του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία στην Τουρκία, όταν υπάρχει αγορά πετρελαίου στη Συρία, είπε ο αξιωματούχος.

Ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είπε επίσης ότι η αγορά του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία περιλαμβάνει την πώληση πετρελαίου στην κυβέρνηση του προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ.

«Έχουμε δει σημαντικές διακυμάνσεις στο πόσα αγοράζει [η συριακή κυβέρνηση] σε κάθε δεδομένο σημείο», είπε ο αξιωματούχος, ο οποίος πρόσθεσε ότι η αγορά «αυξήθηκε» όταν υπήρχε «κρίση» πετρελαίου σε περιοχές που ελέγχονται από την κυβέρνηση.

Το Ισλαμικό Κράτος ελέγχει περισσότερα από 10 κοιτάσματα πετρελαίου στην επικράτεια που κατέχει.

Αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ είπε ότι για το Ισλαμικό Κράτος, ο έλεγχος στα κοιτάσματα πετρελαίου δεν αφορά μόνο τα έσοδα αλλά και την προβολή μιας «ψευδούς» εικόνας ότι είναι κράτος.

Η Ρωσία ενίσχυσε τη ρητορική της κατά της Τουρκίας την περασμένη εβδομάδα αφότου η Τουρκία κατέρριψε ένα ρωσικό στρατιωτικό αεροσκάφος το οποίο είπε ότι είχε εισέλθει παράνομα στον τουρκικό εναέριο χώρο. Η Ρωσία είπε ότι το αεροσκάφος της πετούσε εντός της Συρίας.

Πηγή: voanews.com

US Official Rejects Russian Assertion of IS Oil Sales to Turkey

December 04, 2015 4:24

Pamela Dockins

A video screen grab from the Russian Defense Ministry’s YouTube channel shows an image of the ministry’s presentation of what it says is Turkey’s involvement in trading Islamic State oil.

STATE DEPARTMENT — 

A senior State Department official on Friday cast doubt on a Russian assertion that Turkish government officials illegally buy large amounts of oil from Islamic State militants in Syria.

“I do not believe there is significant smuggling between ISIL-controlled areas and Turkey of oil of any significant volume,” said Amos Hochstein, the special envoy and coordinator for international energy affairs.

His comments came after Russian officials presented what they said was satellite imagery from the past few months showing thousands of trucks carrying oil from Islamic State-controlled areas of Syria to Turkey.

A Russian Defense Ministry official said Wednesday that there were three main routes for transporting Islamic State oil into Turkey and displayed stills and video footage of what he said were trucks shipping IS oil on these routes. One piece of footage showed a long line of trucks at what appeared to be a crossing point on the Syrian-Turkish border.

In a Friday briefing, a senior State Department official said U.S.-led coalition airstrikes on Islamic State-controlled oil sites in Syria had disrupted the militant group’s oil business.

“It is not an economically viable operation” for smugglers to try to transport oil from Islamic State sites in Syria to Turkey, when there is a market for oil inside Syria, the official said.

The State Department official also said the Islamic State’s Syria market included selling oil to President Bashar al-Assad’s government.

“We have seen significant swings in how much they [the Syrian government] are buying at any given point,” said the official, who added that buying “spiked” when there was an oil “crunch” in government-controlled areas.

The Islamic State controls more than 10 oil fields in the territory it holds.

A State Department official said that for Islamic State, control over the oil fields is not only about revenue but also about projecting a “false” image that it is a state.

Russia stepped up its rhetoric against Turkey last week after Turkey downed a Russian military jet that it said had illegally entered Turkish airspace. Russia said its jet was flying inside Syria.

Πηγή: voanews.com/infognomonpolitics.gr

ΦΤΑΙΝΕ ΜΟΝΟ ΟΙ ΗΠΑ; ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΘΡΕΠΤΗ

Από
anixneuseis
-
4
Γράφει ο Παντελής Σαββίδης
15/01/2022 – 9:25πμ

(Πηγή: en.wikipedia.org/wiki/EastMed_pipeline)

Δεν είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν πως πρέπει να έχουμε εμπιστοσύνη στις ΗΠΑ. Ανήκουμε, όμως, στο δυτικό σύστημα ασφαλείας, δεν μπορούμε να παρεκκλίνουμε από αυτό χωρίς σοβαρές επιπτώσεις στα εθνικά μας θέματα –και στην οικονομία μας– και αναγκαστικά πρέπει να αξιοποιούμε κάθε παράθυρο που παρουσιάζεται εντός αυτού του συστήματος. Αυτό το παιχνίδι δεν το αξιοποιούν καλά οι πολιτικές ηγεσίες. Το παίζουν με όρους δουλικότητας, διότι είναι ευάλωτες στη δυνατότητα ΗΠΑ, Βρυξελλών και Βερολίνου να καθαιρέσουν μια μη αρεστή, στις πρωτεύουσες αυτές, πολιτική ηγεσία.

Τα παραδείγματα είναι αρκετά από τα χρόνια της κρίσης.

Άκουσα ο ίδιος με τα αυτιά μου πρώην πρωθυπουργό να λέει πως ζήτησε από τις ΗΠΑ να του αφήσουν περιθώρια να ελιχθεί σε σχέση με τη Ρωσία και του είπαν «όχι». Άρα, η χώρα δεν μπορεί να ασκήσει ούτε καν στοιχειωδώς ευέλικτη πολιτική.

Ευθυγραμμίζεται απόλυτα με το πλαίσιο που θέτουν Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες έστω και αν το πλαίσιο αυτό δεν εξυπηρετεί την Ελλάδα. Και για να δικαιολογήσουν αυτήν την αρνητική συμμόρφωσή τους, την ανάγκην φιλοτιμίαν ποιούμενες, οι ηγεσίες επικαλούνται αρχές διεθνούς ή ευρωπαϊκού δικαίου. Ίσως υπάρχουν και δεσμεύσεις ή εκβιασμοί που έχουν να κάνουν με τα μνημόνια.

Οι ίδιες αρχές καταπατούνται ή ερμηνεύονται διαφορετικά από ισχυρά κράτη ή κράτη που έχουν άλλη αντίληψη για τη σχέση εθνικού συμφέροντος και συμμετοχής τους σε ευρωπαϊκούς ή διεθνείς θεσμούς. Ο EastMed και η ιστορία του είναι ένα σύμπτωμα αυτής της αρρωστημένης πολιτικής.

O EastMed δεν ήταν ελληνική επινόηση. Η Ελλάδα δεν παράγει πολιτική. Προσπαθεί να προσαρμοστεί σε πλαίσια που διαμορφώνουν άλλοι.

Άνθρωποι που μπορούν να σκεφθούν υπάρχουν αλλά η πολιτική βούληση για εφαρμογή πολιτικής που ξεπερνά τα συνηθισμένα δεν υπάρχει. Γι’ αυτό και η πολιτεία δεν διαμορφώνει ένα πλαίσιο του τι θέλει τα επόμενα χρόνια να επιτύχει. Είναι της λογικής «προσπαθούμε να διατηρήσουμε τα σημερινά και να προσαρμοστούμε στα μελλούμενα για να μην απωλέσουμε όσα κατέχουμε». Μέχρι εκεί.

Αφού υποστεί ήττες η ελληνική πολιτική αρχίζει να κινείται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Λιβύη. Ένα άλλο παράδειγμα η Ρωσική Εξαρχία στην Αφρική. Ο υπουργός Εξωτερικών ανακάλυψε την Αφρική αφού η χώρα έμεινε πολύ πίσω στη διαμόρφωση πολιτικής με τις αφρικανικές χώρες.

Ο EastMed ήταν παιδί του Νετανιάχου. Αν υποστηριζόταν γεωπολιτικά θα γινόταν λόγω των επαφών και των διεθνών διασυνδέσεων του Νετανιάχου. Μόλις ο Νετανιάχου αποχώρησε, ο EastMed έμεινε χωρίς πατρική φροντίδα και άρχισε να υποχωρεί.

Ο πρώτος που έριξε χαριστική βολή εναντίον του ήταν ο Έλληνας ΥΠΕΞ με εκείνες τις οικολογικές δηλώσεις του περί βλαπτικών, του περιβάλλοντος, γεωτρήσεις.

Τη φοβία τους να διαμορφώσουν πολιτική την αποδίδουν στην οικολογική ευαισθησία τους.

Όλα συγκλίνουν στο ότι οικονομικά ο EastMed ήταν ασύμφορος. Μπορεί να ήταν. Αλλά, υπάρχουν και περιπτώσεις που τα κράτη, ιδίως οι μεγάλες δυνάμεις προκρίνουν τους γεωπολιτικούς λόγους αντί των οικονομικών.

Θυμάμαι μια αντίστοιχη δήλωση του Κλίντον όταν επρόκειτο να κατασκευαστεί ένας αγωγός στην Τουρκία που θα κατέληγε στο Τσεϊχάν. Είχε πει «μπορεί οικονομικά να είναι ασύμφορος, μας ενδιαφέρει, όμως, γεωπολιτικά». Οι δυνάμεις, λοιπόν, που θα υποστήριζαν γεωπολιτικά τον αγωγό δεν υπάρχουν.

Ίσως, να συνέφερε την Ευρώπη ένας εναλλακτικός αγωγός ενεργειακού ανεφοδιασμού της. Η υλοποίηση, όμως, του αγωγού περιείχε γεωπολιτικούς κινδύνους τους οποίους η ανύπαρκτη στρατιωτικά και γεωπολιτικά Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι διατεθειμένη να αναλάβει. Προϋποθέτει, δηλαδή, ρήξη με την Τουρκία στις απαιτήσεις της στην παράνομη ανακήρυξη της «Γαλάζιας Πατρίδας». Άρα, ο πατέρας του EastMed εξέλειπε, η ωφελούμενη ΕΕ δεν έχει την διάθεση να αναλάβει τις ευθύνες της και οι δευτερεύοντες παίκτες, όπως η κυβέρνηση στην Αθήνα ή τη Ρώμη είναι παθητικές, Περιμέναμε, λοιπόν, από τις ΗΠΑ να αναλάβουν τα πάντα.

Μπορεί οι ΗΠΑ να υποχώρησαν για να ικανοποιήσουν τον Ερντογάν. Αλλά από την αρχή είχαν επιφυλάξεις. Όταν οι κύριοι παράγοντες που ενδιαφέρονται για τον αγωγό αδιαφορούν ή δεν υπάρχουν μπορούμε να ρίξουμε όλες τις ευθύνες στην Ουάσιγκτον;

Τι χάσαμε από την ακύρωση του EastMed ως αγωγού;

Οικονομικά τίποτε. Η Ελλάδα θα γινόταν χώρα διέλευσης. Μπορεί οι εναλλακτικές λύσεις για να προωθηθεί το φυσικό αέριο από τις ίδιες περιοχές στην Ευρώπη να είναι συμφερότερες από άποψη οικονομίας.

Εκείνο που ενδεχομένως να σκεφθεί κανείς ότι χάσαμε είναι η διαδικασία –όχι ο αγωγός– EastMed Act και ο εξαναγκασμός της Τουρκίας να αποδεχθεί τετελεσμένα σε σχέση με την ελληνική ΑΟΖ που θα της επιβάλλονταν από ισχυρές δυνάμεις για να προχωρήσει ο αγωγός.

Ο EastMed Act ως διαδικασία ήταν και είναι κάτι ευρύτερο του αγωγού. Περιλάμβανε τον αγωγό αλλά δεν ήταν και δεν είναι, μόνο, ο αγωγός.

Είναι η διαδικασία σύγκλισης και συνεργασίας χωρών της Ανατολικής Μεσογείου, στην οποία συμμετέχουν Ελλάδα και Κύπρος, να συνδιαμορφώσουν μια ομάδα χωρών που θα συνεργασθεί οικονομικά, ίσως πολιτικά, και αργότερα και γεωπολιτικά, ως αντιστάθμισμα της τουρκικής αξίωσης να αναδειχθεί σε περιφερειακή δύναμη και να συνδιαλέγεται με τις χώρες αυτές με όρους υποταγής.

Στη διαδικασία αυτή ad hoc θα συμμετείχαν και οι ΗΠΑ, ή η Γαλλία, ή η Ιταλία. Αυτή η διαδικασία όχι, μόνο, δεν ακυρώνεται με την ατυχή επιστολή του State Department αλλά έχει πάρει και τη μορφή νόμου στις ΗΠΑ. Θα συνεχισθεί και υποστηρίζεται και από τα δύο μεγάλα κόμματα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όπως διαβεβαιώνει ο Έντυ Ζεμενίδης στην εκπομπή «Ο Καφές της Κυριακής» της διαδικτυακής τηλεόρασης Ανιχνεύσεις web tv αυτή η διαδικασία είναι ενεργή και οι Ελληνοαμερικανοί πιέζουν να συμμετάσχει ο Αμερικανός ΥΠΕΞ στην συνάντηση 3+1 (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ +ΗΠΑ) όποτε γίνει.

Η άλλη απώλεια από την υποχώρηση της ιδέας του EastMed ήταν η πίεση να αποδεχθεί η Τουρκία ΑΟΖ που προβλέπονται από το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της θάλασσας. Ούτε και αυτό έχει χαθεί ως δυνατότητα. Διότι οι ΗΠΑ δήλωσαν πως υποστηρίζουν την διαδικασία ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας με Αίγυπτο (Euro-Africa Interconnector) και Ελλάδας- Ισραήλ (Euro-Asia Interconnector). Το καλώδιο θα περάσει από περιοχές από τις οποίες θα διήρχετο και ο αγωγός και θα τεθεί και πάλι θέμα του ποιος δικαιούται τι στη διαδρομή αυτή.

Όλα αυτά, όμως, προϋποθέτουν ενεργό και δυναμική εξωτερική πολιτική. Δεν μπορούμε να τα περιμένουμε όλα από τους άλλους. Το πιθανότερο είναι ότι οι ΗΠΑ έκαναν μια κίνηση με πολλαπλά θετικά –γι’ αυτές– αποτελέσματα.

1. -Δημιουργούν προβλήματα στην κατασκευή ενός αγωγού προβληματικού στην οικονομική του απόδοση.

2. -Παράλληλα, ενθαρρύνουν την διακίνηση υγροποιημένου αερίου (LNG) από την ίδια περιοχή αλλά και του δικού τους σχιστολιθικού.

3. -Από την διακίνηση (LNG) με πλοία η ωφέλεια για την οικονομία της Ελλάδας και της Κύπρου είναι μεγαλύτερη.

4. -Η αποχώρηση των ΗΠΑ από την διπλωματική υποστήριξη του αγωγού είναι ένα δώρο στον Ερντογάν. Ο οποίος για λόγους που μπορεί να προκαλούν ανησυχίες δεν το αξιοποίησε όπως θα περίμενε κανείς στο εσωτερικό του.

5. -Αν τον East Med τον αντικαταστήσει ένας άλλος αγωγός που θα ξεκινά από την Αίγυπτο, θα περνά από το Ισραήλ και μέσω της ΑΟΖ της Κύπρου καταλήγει στην Τουρκία τότε θα πρόκειται για εμφανή υποστήριξη των ΗΠΑ υπέρ της Τουρκίας και σε βάρος Ελλάδας-Κύπρου.

6. –Δεν πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι οι ΗΠΑ θέλουν πάση θυσία να κρατήσουν την Τουρκία στο δυτικό σύστημα ασφαλείας. Όπως έχουν διαμορφωθεί τα πράγματα στην Ανατολική Μεσόγειο αυτό μπορεί να γίνει με την ένταξή της στην διαδικασία EastMed act. Η ένταξη προϋποθέτει ορισμένες τουρκικές δεσμεύσεις. Εναπόκειται στα κράτη της περιοχής που συμμετέχουν στη διαδικασία αυτή να επιμείνουν στην τήρηση των αρχών που έχουν συμφωνηθεί, από την Τουρκία. Αν η αμερικανική κυβέρνηση έχει άλλη άποψη να διαφωνήσουν μαζί της και να επιδιώξουν να έρθει το θέμα στο Κογκρέσο το οποίο ψήφισε αυτήν τη διαδικασία και είναι νόμος του κράτους.

Εν κατακλείδι, συμφέρει στα κόμματα να έρθουν σε συνεννόηση για κοινή εξωτερική πολιτική. Σήμερα μπορεί να υποστηρίξουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Αύριο, όμως μπορεί να υπάρχει μια άλλη κυβέρνηση.

Εκείνο το οποίο πρέπει να εξαλείψουν από την πολιτική ζωή της χώρας είναι η δυνατότητα ξένων δυνάμεων να αλλάζουν κυβερνήσεις σαν πουκάμισα. Και αυτό, μόνο με μια κοινή θέση σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας μπορούν να το πετύχουν. Εμπρός, λοιπόν, ήρθε η ώρα.

Και κάτι τελευταίο:

Το Στάδιο του Καθρέφτη είναι κεντρική ιδέα στη λακανική ψυχαναλυτική θεωρία, η οποία αναφέρεται στο στάδιο ανάπτυξης του παιδιού από τη φαντασιακή [imaginary] φάση, όταν δηλαδή το παιδί είναι συμβιωτικά συνδεδεμένο με το σώμα της μητέρας και δεν αντιλαμβάνεται ακόμη τον εαυτό του ως ανεξάρτητη οντότητα, στη συμβολική [symbolic] τάξη, η οποία αντιπροσωπεύεται από την παρουσία του ενηλίκου που το κρατά αγκαλιά.

Βάλτε στη θέση της μητέρας τις “Προστάτιδες δυνάμεις” οι οποίες είναι γενετικός θεσμός της δημιουργίας του ελληνικού κράτους. Προσθέστε σ αυτές και τις ΗΠΑ.

Μήπως το μωρό Ελλάς, καθώς μετά απο 200 χρόνια βλέπει τον εαυτό του στον καθρέπτη πρέπει να αποκτήσει δική του ταυτότητα και να απογαλακτιστεί απο την προστασία που του παρέχεται απο το 1830;
Μήπως όλα γύρω μας συνηγορούν και πιέζουν σ αυτην την κατευθυνση για να σταματήσουμε να ζούμε σε μια φαντασίωση και να αντιμετωπίσουμε την πραγματική ζωή;
Πόσο, ακόμη, θα στεκόμαστε αναποφάσιστοι μπροστά στον καθρέφτη;
Μήπως πρέπει να απογαλακτιστούμε απο προστασίες;

Πλάκα – πλάκα υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να εκλεγεί ο Μπερλουσκόνι πρόεδρος στην Ιταλία

Από
pcuser
-
0

 

Ο Μπερλουσκόνι “την κοπάνησε” απ’ το Μιλάνο: Φτιάχνει… κρασί και λάδι στη νότια Γαλλία
Με την επισημοποίηση της υποψηφιότητας του Σίλβιο Μπερλουσκόνι η ιταλική κεντροδεξιά κατέστησε σαφές ότι στοχεύει να καταφέρει να υπερισχύσει στη διαδικασία εκλογής νέου Προέδρου της Δημοκρατίας.

Σύμφωνα με τους επίσημους υπολογισμούς, η κεντροδεξιά (Λέγκα, Φόρτσα Ιτάλια και Αδέλφια της Ιταλίας), διαθέτει 451 ψήφους. Η κεντροαριστερά και τα Πέντε Αστέρια 415. Παράλληλα, 36 βουλευτές και γερουσιαστές ανήκουν στο κεντρώο, μικρό κόμμα Ζωντανή Ιταλία, του πρώην πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι. Δεν έχουν ακόμη ξεκαθαρίσει με ποιο «στρατόπεδο» θα συμπαραταχθούν και επιθυμούν να λειτουργήσουν ως ρυθμιστικός παράγοντας.Στην διαδικασία εκλογής του νέου προέδρου λαμβάνουν μέρος και 58 εκλέκτορες που εκπροσωπούν τις 20 ιταλικές περιφέρειες. Και σε αυτή την περίπτωση η κεντροδεξιά υπερισχύει, διότι κυβερνά 14 περιφέρειες, δηλαδή τα δυο τρίτα του συνόλου.

Συνολικά, οι μεγάλοι εκλέκτορες με δικαίωμα ψήφου είναι 1.008 και οι ψηφοφορίες ξεκινούν στις 24 του μηνός.

Από την τέταρτη ψηφοφορία για την εκλογή του ιταλού προέδρου είναι αρκετή η απλή πλειοψηφία, δηλαδή 50% συν μια ψήφος. Υποθετικά, δηλαδή, αν πράγματι όλη η κεντροδεξιά στηρίξει, με αρραγή τρόπο, την υποψηφιότητά του, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι θα μπορούσε να είναι ο διάδοχος του σημερινού προέδρου, του Σέρτζιο Ματαρέλα.

Η ιταλική πολιτική, άλλωστε, είναι γεμάτη εκπλήξεις και ανατροπές. Υπάρχουν και αναλυτές, όμως, οι οποίοι προβλέπουν ότι την τελευταία στιγμή, ο «Καβαλιέρε» δεν αποκλείεται να κάνει ένα βήμα πίσω και να ευνοήσει την εκλογή ενός προσώπου ευρείας αποδοχής.

Η κεντροαριστερά και τα Πέντε Αστέρια, από την μεριά τους, επιμένουν ότι ο Μπερλουσκόνι είναι «προσωπικότητα που διχάζει» και ζητούν να επιτευχθεί συμφωνία για την συνέχιση του κυβερνητικού έργου και για την εκλογή ενός προέδρου γενικότερης αποδοχής απ’ όλες τις κύριες πολιτικές δυνάμεις της χώρας.

Την ερχόμενη εβδομάδα η Ιταλική Αριστερά, το κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα και τα Πέντε Αστέρια θα επισημοποιήσουν την θέση τους έπειτα από συνάντηση των ηγεσιών τους.

Το μεγάλο ερώτημα είναι αν οι εκπρόσωποί τους θα επιμείνουν για την Προεδρία της Δημοκρατίας στην υποψηφιότητα του Μάριο Ντράγκι και αν θα καταφέρουν να πείσουν σε ό,τι αφορά την χρησιμότητά της και τα υπόλοιπα κόμματα.

Όσο για την πορεία της κυβερνητικής συμμαχίας ευρύτατης συμμετοχής η οποία -στην φάση αυτή- κυβερνά την χώρα, θα πρέπει να διαπιστωθεί, επίσης, αν έπειτα από τυχόν αποχώρηση του Ντράγκι από την πρωθυπουργία θα μπορέσει να βρεθεί ένας αντικαταστάτης του με ισχυρό προφίλ ή αν η Ιταλία θα οδηγηθεί άμεσα σε πρόωρες βουλευτικές εκλογές.

Με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ / ανταπόκριση Θ. Ανδρεάδης – Συγγελάκης
Ιταλία Ρώμη

https://hellasjournal.com/2022/01/ta-italika-aproopta-o-berlouskoni-ipopsifios-proedros-me-ischiri-kentrodexia-ipostirixi-stavrolexo-i-proedriki-eklogi-ke-i-prothipourgia/

Μ.Λ. Μυριάνθης: O αεριαγωγός EastMed και η στάση των ΗΠΑ

Από
anixneuseis
-
0

Κάποιος ψύχραιμος Βρετανός διπλωμάτης θα χαρακτήριζε το non paper του Στέιτ Ντιπάρτμεντ «περίτεχνη άσκηση ισορροπίας»

Φωτ. Shutterstock.
Μ.Λ.ΜΥΡΙΑΝΘΗΣ

Οπως έγινε γνωστό την περασμένη εβδομάδα, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ έστειλε non paper στις κυβερνήσεις Ελλάδας, Ισραήλ και Κυπριακής Δημοκρατίας, από όπου προκύπτει η άρση της πολιτικής υποστήριξης των ΗΠΑ στον αγωγό EastMed που μελλοντικά θα παροχέτευε μεγάλο μέρος του φυσικού αερίου της Κύπρου και του Ισραήλ στην Ε.Ε. μέσω Ελλάδας. Η αιφνιδιαστική αυτή ενέργεια κατ’ αρχήν γεννά εύλογες απορίες σε συνάρτηση με την εξαιρετική διμερή δυναμική που αναπτύχθηκε και αποτυπώνεται στην πρόσφατη «Αμυντική και Διακοινοβουλευτική Εταιρική Σχέση ΗΠΑ – Ελλάδας 2021». Επιπλέον, πλην Ελλάδος, επηρεάζονται και ενεργειακά και άλλα συμφέροντα του Ισραήλ και της Κύπρου.

Επιπροσθέτως, βρίσκεται σε αναντιστοιχία με την πάγια πολιτική των ΗΠΑ για τη μείωση της ενεργειακής εξάρτησης της Ε.Ε. από τη Ρωσία, με τη διαφοροποίηση των πηγών προμήθειας φυσικού αερίου της Ευρώπης. Το έδειξαν οι ΗΠΑ με την αντίθεσή τους στον υποθαλάσσιο αεριαγωγό της Βαλτικής Nord Stream II. Με τη διοίκηση Τζο Μπάιντεν, οι αντιρρήσεις αμβλύνθηκαν στο όνομα της αμερικανογερμανικής φιλίας. Ο αγωγός ολοκληρώθηκε και θα λειτουργήσει πιθανότατα μέσα στο 2022, αφού επιλυθούν διαδικαστικές εκκρεμότητες με τη Ρωσία που εκμεταλλεύεται τη δεσπόζουσα θέση της ως κύριου παρόχου φυσικού αερίου.

Το non paper επικαλείται την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, υποβαθμίζοντας το γεγονός ότι για αρκετά ακόμη χρόνια το φυσικό αέριο θα αποτελεί το καύσιμο μετάβασης προς το 2050 και ενδεχομένως πέραν αυτού. Τέλος, ως λόγος εγκατάλειψης της στήριξης του project, αναφέρεται και το ανοικτό θέμα της οικονομικής του βιωσιμότητας. Το θέμα έχει αναλυθεί επαρκώς ήδη από τον Μάρτιο 2021 από την «Κ», αν και ο ρεαλισμός της οικονομικής προσέγγισης θεωρήθηκε από ορισμένους σαν πολεμική κατά του έργου. Ουδέν αναληθέστερο.

Ωστόσο, προκαλεί εντύπωση ο χρονισμός (timing) του non paper. Μετά χρόνια απραξίας, με εξαίρεση τις παράνομες και άγονες τουρκικές έρευνες και γεωτρήσεις στη νομίμως οριοθετημένη κυπριακή ΑΟΖ, η ExxonMobil και Qatar Petroleum ξεκίνησαν γεωτρητικό πρόγραμμα στο τεμάχιο 10 της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αν το αποτέλεσμα είναι θετικό, τότε η περιοχή θα αποκτήσει άλλη δυναμική και προοπτικές.

Κάποιος ψύχραιμος Βρετανός διπλωμάτης θα χαρακτήριζε το non paper του Στέιτ Ντιπάρτμεντ «περίτεχνη άσκηση ισορροπίας».

Η ουσία ίσως έγκειται στην παρασκηνιακή επαναπροσέγγιση της Τουρκίας από τις ΗΠΑ που διαβλέποντας πιθανές πολιτειακές μεταβολές, προσπαθεί να προλειάνει το έδαφος. Οι ΗΠΑ αποδίδουν τις κακές σχέσεις με την Τουρκία στον πρόεδρο Ερντογάν και όχι στη μακροπρόθεσμη ισλαμογενή αναθεωρητική πολιτική. Στο non paper εμμέσως χαρακτηρίζεται ο EastMed ως «εστία εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο».

Αναζητώντας απάντηση για το timing, ίσως να οφείλεται στην αντιπαράθεση με τη Ρωσία για την Ουκρανία. Ο γ.γ. του ΝΑΤΟ δήλωσε ότι «το ΝΑΤΟ δεν θα υπαναχωρήσει ποτέ από την προοπτική εισδοχής της Ουκρανίας», τονίζοντας πως «ο κίνδυνος σύρραξης είναι πραγματικός». Η αμερικανική διοίκηση δεν έχει την πολυτέλεια να αγνοήσει τον 2ο μεγαλύτερο στρατό της συμμαχίας, εξ ου και το non paper ηχεί μουσική στα αυτιά της Τουρκίας.

Στο κείμενο υπάρχουν θετικά για την Ελλάδα, όπως είναι οι ηλεκτρικές διασυνδέσεις (Αφρικής – Ευρώπης και Ασίας – Ευρώπης), η διαδικασία 3+1 και η αντίθεση σε τουρκικές προκλήσεις. Κάποιος ψύχραιμος Βρετανός διπλωμάτης θα χαρακτήριζε το non paper «περίτεχνη άσκηση ισορροπίας» (Fine Balancing Act) της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ.

* Ο κ. Μ.Λ. Μυριάνθης είναι ενεργειακός αναλυτής, Ph.D.

“Καθημερινή”

ΤΟ ΓΥΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ

Από
anixneuseis
-
4
Έχω ζήσει την πανεπιστημιακή ζωή απο το 1974. Από την πτώση δηλαδή της δικτατορίας. Με τον ένα ή άλλο τρόπο δεν διέκοψα την επαφή μου μαζί της. Άλλοτε στενότερα, άλλοτε χαλαρότερα.
Το Πανεπιστήμιο πέρασε αρκετές φάσεις στην σχέση κινητοποιήσεων και παρεχόμενης γνώσης.
Για λόγους που η αμφισβήτηση ταυτίστηκε με την γνώση και σε πολιτικό επίπεδο με την αριστερά, στο πανεπιστήμιο κυριάρχησε η αριστερή ιδεολογία.
Βοήθησε σ αυτό και ο παντελής αναχρονισμός της δεξιάς, ακραία μορφή της οποίας υπήρξε η δικτατορία.
Δεν θέλω να μακρηγορήσω διότι το ζητούμενο είναι το σήμερα.
Οι αγώνες της μεταπολίτευσης και για την κατάργηση του θεσμού της έδρας και για την αποχουντοποίηση και για ένα δημοκρατικό πανεπιστήμιο στο οποίο δεν θα έμπαινε όποτε ήθελε η ασφάλεια και να δημιουργεί καταστάσεις ήταν αναγκαίοι.
Αν εξαιρέσει κανείς τον εκφυλισμό τους απο τότε που κυριάρχησαν ομάδες που καπηλευόμενες τον αναρχισμό διέλυσαν τα πάντα, οι μεταπολιτευτικοί αγώνες απέδωσαν.
Διαμοφώθηκε ένα πανεπιστήμιο με στέρεους, σύγχρονους θεσμούς. Και εκείνο που απέμενε ήταν να αναπτυχθεί και ερευνητικά και επιστημονικά.
Δεν το γνωρίζω τόσο καλά για να πω αν και εδώ έχει πετύχει. Το γεγονός ότι τα ελληνικά πανεπιστήμια καταλαμβάνουν θέσεις μεταξύ 200 και 300 στις παγκόσμιες κατατάξεις δεν λέει και πολλά. Δεν είναι ζηλευτές θέσεις.
Βρισκόμαστε,σε ένα σημείο που το πανεπιστήμιο αφού εκσυγχρονίστηκε απο άποψη λειτουργίας και θεσμών πρέπει να κατακτήσει ζηλευτές θέσεις στην παραγωγή και αναπαραγωγή της γνώσης.
Σ αυτήν την προσπάθεια υπάρχουν δυνάμεις που το αντιστρατεύονται και το θέλουν κολλημένο στην καθυστέρηση διότι είτε δεν μπορούν είτε δεν θέλουν να ακολουθήσουν.
Όλες οι κομματικές δυνάμεις που δρουν στο πανεπιστήμιο διαδραματίζουν έναν τέτοιο ρόλο. Έχουν κομματικοποιήσει το πανεπιστήμιο. Έναν ρόλο που δεν το αφήνουν να προχωρήσει.
Περισσότερο, όμως, διαλυτικά δρουν ομάδες που αυτοαποκαλούνται αναρχικές ή αντιεξουσιαστικές και έχουν αναγάγει την ιδεολογία του αναρχισμού στην κατάληψη, την βία, την καταστροφή, το σπάσιμο κάποιας βιτρίνας για την απαλλοτρίωση καπιταλιστικών αγαθών, την κλοπή πανεπιστημιακής περιουσίας και την εξυπηρέτηση εξωπανεπιστημιακών δυνάμεων που πλουτίζουν με τα παρτυ- και όχι μόνο- σε πανεπιστημιακούς χώρους.
Δυστυχώς, στην πανεπιστημιακή κοινότητα επικρατούν, ακόμη, απόψεις που όχι μόνο ανέχονται τέτοιες συμπεριφορές αλλά και τις υποστηρίζουν ακόμη.
Και οι απόψεις αυτές ενδημούν όχι μόνο σε φοιτητές αλλά και στο πανεπιστημιακό προσωπικό. Ακόμη και σε καθηγητές.
Θεωρούν, δηλαδή, οι καθηγητές αυτοί ότι αποκτούν τον τίτλο του “προοδευτικού” και “δημοκρατικού” πολίτη όταν σιωπούν ή ενθαρρύνουν ή αδιαφορούν μπροστά σε τέτοιου είδους φαινόμενα.
Είναι άλλο πράγμα οι καθηγητές αυτοί να έχουν τις απόψεις τους και να τις προωθούν-και αυτό πρέπει να γίνεται σεβαστό σε έναν χώρο που ζει και αναπαράγεται μόνο με την αμφισβήτηση- και άλλο να ενθαρρύνουν καταστροφές, καταλήψεις χώρων και την δημιουργία μιας εικόνας εγκατάλειψης των πανεπιστημίων που έπρεπε να είναι υπόδειγμα στην κοινωνία.
Προς τιμήν του ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης θέλησε και προσπαθεί να σπάσει αυτό το απόστημα.
Αλλά συναντά δυσκολίες. Δέχεται απειλές αλλά και οι συνάδελφοί του ποιούν την νήσσαν.
Υπάρχει μια ανακοίνωση των κοσμητόρων. Αλλά οι περισσότερες σχολές και τα τμήματα δεν έχουν πάρει καμιά θέση. Μόλις σήμερα διάβασα μια ανακοίνωση του Τμήματος Οικονομίας.
Είτε διότι βολεύονται σ αυτήν την αποσαθρωτική κατάσταση είτε διότι φοβούνται.
Ούτε το ενα, όμως, ούτε το άλλο είναι χαρακτηριστικά πανεπιστημιακών δασκάλων.
Αν θέλουν να απολαύουν του σεβασμού της κοινωνίας, όπως συνέβαινε ως σήμερα πρέπει να βρίσκονται δίπλα της και να την καθοδηγούν. Όχι να κρύβονται επειδή φοβούνται μήπως έρθουν σε αντιπαράθεση με αντιδημοκρατικές ομάδες.
Διότι χούντα δεν ήταν, μονο, η ομάδα στρατιωτικών που κατέλαβε το 1967 την εξουσία.
Χούντα είναι κάθε ομάδα που ασκεί βία και θέλει να επιβάλει με τη βία τις ιδέες και την λειτουργία της.
Και αυτός ο αγώνας της αποχουντοποίησης συνεχίζεται.
Εν κατακλείδι, η εικόνα των πανεπιστημιακών δασκάλων, ανθρώπων φοβισμένων να αρθρώσουν μια λέξη που θα ανοίγει νέους δρόμους είναι απαξιωτική και των ίδιων και των πανεπιστημίων.
Την σελίδα στην δημόσια ζωή της Ελλάδας δεν την γύρισαν αυτήν την φορά τα πανεπιστήμια και οι φοιτητικοί αγώνες.
Την γύρισε η κοινωνία. Και απαιτεί απο τους φοιτητές και τους καθηγητές να προσαρμοστούν.
Π.ΣΑΒ

Δημ. Νατσιός: Γλωσσική αποκολοκύνθωση

Από
anixneuseis
-
0

του Δημήτρη Νατσιού*
Στα πρώτα χρόνια της Επανάστασης του 1821, στην Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας συνέβη το εξής περιστατικό.
Οι πληρεξούσιοι, όπως έλεγαν τότε τους βουλευτές του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, συνεδρίαζαν στα χωράφια και τα περιβόλια, όπως οι αρχαίοι πρόγονοί μας.
Όλοι τους κάθονταν σταυροπόδι, κάτω στο χώμα, και μόνον ο Κολοκοτρώνης ήταν σκαρφαλωμένος στη διχάλα μιας λεμονιάς. Κάποτε, λοιπόν, ήθελαν να ψηφίσουν ένα νομοσχέδιο και μερικοί πληρεξούσιοι πρότειναν να κοπεί στο κείμενο του νομοσχεδίου η φράση «εν αυτή». Ο Πρόεδρος της Συνελεύσεως προσπαθούσε να τους πείσει πως δεν ήταν σωστό να περικοπούν οι δύο αυτές λέξεις, η φράση «εν αυτή», γιατί θα αλλοιωνόταν όλο το νόημα του σχετικού άρθρου. Κάποια στιγμή δύο πληρεξούσιοι σηκώθηκαν οργισμένοι από τις «θέσεις» τους και άρχισαν να φωνάζουν προς το προεδρείο:
–    Να κοπεί το «εν αυτή». Ναι, να κοπεί.
–    Το «εν αυτή» να κοπεί οπωσδήποτε, ο άλλος.
–    Όχι, δεν κόβετε το «εν αυτή» και η συνεδρίαση εξελισσόταν σε σύρραξη.
Ο Γέρος του Μοριά λαγοκοιμόταν, αφήνοντας τους λογιότατους να ερίζουν, με την ακατανόητη, γι’ αυτόν, στεγνή και τυποποιημένη γλώσσα τους. Ακούγοντας όμως τα λόγια και την φασαρία, πήδηξε μ’ ένα σάλτο κάτω από την λεμονιά και πηγαίνοντας κατ’ ευθείαν προς το προεδρείο, έξαλλος άρχισε να ρωτά:
– Τίνος το αυτί θα κόψετε, ωρέ πατριώτες;
– Τόσο μεγάλο έγκλημα έκανε ο άνθρωπος. Ντροπή μας Έλληνες. Εμείς αγωνιστήκαμε τόσα χρόνια για να διώξουμε τον τύραννο και τώρα θ’ αρχίσουμε να κόβουμε τα αυτιά του κοσμάκι;
Μέσα σ’ ένα πανδαιμόνιο από γέλια, χρειάστηκε να επέμβει ο Πρόεδρος, για να εξηγήσει στον Κολοκοτρώνη ότι παρεξήγησε τα πράγματα. Στο τέλος, βέβαια, κατάλαβε και ο Κολοκοτρώνης την γκάφα του και τους είπε χαμογελώντας:
–    Ε! Καλά δα, δεν είναι και τίποτα σπουδαίο, ωρέ γραμματιζούμενοι. Πώς θέλετε να καταλάβω, εγώ ο σκράπας, τις ελληνικούρες σας. Λέξεις κόψτε όσες θέλετε, αυτιά μια φορά να μην πειράξετε, γιατί θα ‘χουμε άσχημα ξεμπερδέματα. Είπα κι εγώ παλάβωσαν οι καλαμαράδες… Τι κόρακα μαθές.
Το θυμήθηκα το ωραίο περιστατικό από την ζωή του ήρωα για δύο λόγους. Πρώτον, γιατί πάντοτε με συγκινεί ο λόγος των αγωνιστών του Εικοσιένα και φροντίζω, τέτοια ευθαλή και μυρίπνοα άνθη της ιστορίας μας, να τα μοιράζομαι με τους μαθητές μου και, δεύτερον, γιατί και σήμερα συνεχίζεται η τακτική των τότε πληρεξούσιων από τους τωρινούς… πληρεξουσιαστές (αν μου επιτρέπεται ο νεολογισμός). Χρησιμοποιούν λέξεις ή φράσεις καινοφανείς αντικαθιστώντας παλιές και γνωστές, δυσάρεστες και αποτρόπαιες.
Ένα από τα πιο ουσιαστικά καθήκοντα των εξουσιών, ιδίως στην σημερινή συγκυρία, συνίσταται στο να βαπτίζουν, με λαοφιλές λέξεις ή ουδέτερες ή να επινοούν νέες, τα πράγματα που οι λαοί απεχθάνονται με τα παλιά τους ονόματα. Η δύναμη των λέξεων είναι τόσο μεγάλη, που αρκούν όροι καλά επιλεγμένοι, για να τους κάνουν να δεχτούν τα πιο μισητά και καταστροφικά πράγματα.
Παράδειγμα. Εφευρέθηκε παλαιότερα μια τρισάθλια λέξη, η «κινητικότητα», για να καλύψει και να καρυκεύσει την απεχθή λέξη απόλυση. Σε τέτοιες λέξεις είχε διαπρέψει το ΠΑΣΟΚ, επί Ανδρέα κυρίως. Χρησιμοποιούσε, λόγω ιδεοπενίας, λέξεις με λαμπυρίζον περιτύλιγμα-ανανέωση, ανασυγκρότηση, αλλαγή, μεταρρύθμιση- στις οποίες, εάν έξυνες το κέλυφος και τις ξεφλούδιζες, εισέπνεες τις αναθυμιάσεις που έκρυβαν. (Ο γενέθλιος βέβαια χώρος αυτού του γλωσσικού πονηρεύματος, είναι το ΚΚΕ, που διαμορφώθηκε από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του ’30. Η γνωστή «ξύλινη γλώσσα»).
Να απαριθμήσω και άλλες τέτοιες λέξεις ή φράσεις-πτώματα τυμπανιαίας αποφοράς. Συμφωνία των Πρεσπών αντί για προδοσία, μνημόνια αντί για ξεπούλημα και εκποίηση της πατρίδας, διαρθρωτικές αλλαγές, ευελιξία, οριζόντιες ή κάθετες περικοπές, το τρένο της ανάπτυξης, διεύρυνση της φορολογικής βάσης, «ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ», εργαστήρια δεξιοτήτων, διαφορετικότητα και λοιπά και λοιπά. Και, όπως προείπα, αν αφαιρέσεις το φανταχτερό βερνίκι κρύβονται δράματα, ανθρώπινες τραγωδίες, δυστυχία, προστυχιές και αγραμματοσύνη.
Στο σχολείο ακολουθείται άλλη τακτική, προαγωγός της περιρρέουσας αγλωσσίας. Πέραν του ότι απουσιάζουν λέξεις εδραίες και υψηλές-ελευθερία, δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια, εντιμότητα, ηρωισμός-κυριαρχεί περίπου αυτό που ο Σεφέρης αποκαλούσε «αριστερή καθαρεύουσα». («Δοκιμές»). Μακροπερίοδες, δυσνόητες και δυσανάπνευστες φράσεις, άγονοι και επαναληπτικοί πλατυασμοί, στερεότυπη μεγαλορρημοσύνη, ασκήσεις γλωσσικές που υπερβαίνουν το λεξιλόγιο και την ηλικία των παιδιών, γεγονός, που αιτιολογεί την ύπαρξη βοηθημάτων από την Α’ κιόλας Δημοτικού.
Παραπέμπω σε δύο κείμενα δυσνόητης και ανόητης γραφής, τα οποία περιέχονται σε βιβλία Γλώσσας, Δημοτικού και Γυμνασίου. Το πρώτο είναι από το βιβλίο Γλώσσας, τετράδιο εργασιών, Β’ Δημοτικού, β’ τεύχος, σελ. 10.
«Μια φορά κι έναν καιρό ήτανε ένας σκύλος που δεν ήξερε να γαβγίζει. Δε γάβγιζε, δε νιαούριζε, δε μουγκάνιζε, δε χλιμίντριζε, δεν ήξερε να κάνει καμιά φωνή ζώου. Ήτανε ένα μοναδικό σκυλί, που ποιός ξέρει πώς κατέφτασε από έναν τόπο όπου δεν υπήρχανε σκυλιά. Το ίδιο δεν καταλάβαινε πως του έλειπε τίποτα. Οι άλλοι του ανοίξανε τα μάτια. Του λέγανε:
-Μα εσύ δε γαβγίζεις;
-Δεν ξέρω, είμαι ξένος.
-Άκου απάντηση! Δεν το ξέρεις πως τα σκυλιά γαβγίζουν;
Ο σκύλος δεν ήξερε τι να απαντήσει. Δεν ήξερε όμως να γαβγίζει κι ούτε ήξερε πώς να μάθει».
(Τζιάνι Ροντάρι, «Παραμύθια για να σπάτε κέφι», εκδ. Κέδρος);
Το δεύτερο, από τα «Κείμενο Νεοελληνικής Λογοτεχνίας», Γ’ Γυμνασίου, σελ. 71. Αναφέρεται στους Φαναριώτες και τους Ρομαντικούς.
«Οι ρομαντικοί προβάλλουν το εγώ ως υπέρτατο εκφραστή αυτού του κόσμου. Κύριο χαρακτηριστικό τους η διχασμένη τους συνείδηση ανάμεσα στην οξεία κοινωνική κριτική και τη μελαγχολική αποξένωση, ανάμεσα στη σύμπραξη με τα επαναστατικά κινήματα της εποχής και στην ανία, που οδηγεί στην εξιδανίκευση του πρόωρου θανάτου.
Στοιχεία και θέματα από το κλίμα του ευρωπαϊκού ρομαντισμού απαντούν συχνά στο έργο των ποιητών της πρώτης αθηναϊκής (ή φαναριώτικης) σχολής, τα χρονικά όρια της οποία ορίζονται από την ίδρυση του ελληνικού κράτους ως τα 1880. Ωστόσο, και παρά τις σποραδικές εμφανίσεις βυρωνικών εξάρσεων, ο αθηναϊκός ρομαντισμός χαρακτηρίζεται εξαρχής από την επιδίωξη μορφικής επιμέλειας και θεματικής ευπρέπειας τόσο, ώστε από πολλές απόψεις να μοιάζει συγγενέστερος προς την ποιητική του νεοκλασικισμού ή, όπως έχει υποστηριχτεί, να αποτελεί μία ιδιάζουσα «τοπική» εκδοχή ρομαντικού νεοκλασικισμού».
Ερώτηση: βγαίνει νόημα από τα δύο κείμενα; Μπορεί ένα 7χρονο παιδί να «αποκρυπτογραφήσει» τον κωφό και άλαλο σκύλο (υπάρχουν σκυλιά που δεν γαβγίζουν; αγνοώ), ή ένας 15χρονος τις θολοκουλτουριάρικες τιποτολογίες του δεύτερου κειμένου;
Ανακεφαλαιώνοντας: από την μια αλλοίωση εννοιών, ασαφείς νεολογισμοί και απόκρυψη λέξεων, οι οποίες είναι «σημαίες» αγώνων του λαού-ελευθερία, εθνική αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία-και από την άλλη σύγχυση και ασάφεια. Πού καταλήγουμε; Στην «γλωσσική αποκολοκύνθωση» που θα έλεγε ο αείμνηστος Σ. Καργάκος.

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

 

Η Ευχή

Από
anixneuseis
-
0

Ένα πρωτοχρονιάτικο παραμυθάκι για την Θεσσαλονίκη

 

Περιπλανιόταν στους δρόμους της Πολιτείας του Αέρα, μέσα στην προσωρινή ανυπαρξία του, περιμένοντας την ώρα που θα καταστεί πραγματικότητα. Μία πραγματικότητα τριακοσίων εξήντα πέντε ημερών που θα κληρονομούσε ο κόσμος σε λίγες ώρες. Ο καινούργιος χρόνος, σκυθρωπός, τρομαγμένος, στιγματισμένος με όλες τις δυσοίωνες προβλέψεις των ειδικών που ανέλυαν περισπούδαστα τη βεβαιότητα ότι θα ήταν ένας δύσκολος χρόνος, αποφάσισε πριν γίνει αντιληπτός ως μέγεθος από τους ανθρώπους, να επισκεφτεί την Πόλη του Αέρα για να πάρει πράξη από την ιστορία της, που ξεπερνά τους είκοσι τρεις αιώνες.

Να πάρει πράξη από το ταξίδι της Πολιτείας του Αέρα στην αιωνιότητα, κι ας έχει στη διάθεσή του μόνο λίγες ώρες για να βουτήξει στα εκατοντάδες χρόνια της ιστορίας της. Σκεφτόταν ότι ίσως, κάποιο από τόσα χρόνια ιστορίας θα ταίριαζε με αυτόν, και θα μπορούσε να αντιληφθεί επιτέλους τι εννοούν οι άνθρωποι όταν λένε «φέτος θα είναι μία δύσκολη χρονιά».

Γιατί αυτός ερχόταν ξέγνοιαστος, φρέσκος, αισιόδοξος, χαμογελαστός, όπως κάθε ερωτεύσιμος νιος, ικανός δηλαδή να μοιράσει απατηλές υποσχέσεις με το λούστρο και τη φρεσκάδα του ωραίου και ελπιδοφόρου, να σκορπίσει χρώματα και αρώματα με το σφρίγος της νιότης, αυτής της ανέμελης υπερδύναμης που χάνεται τόσο γρήγορα, αλλά όταν την έχεις νιώθεις έτοιμος για όλα, τότε που σαν Διγενής Ακρίτας ανήκεις στη γενιά των Αθανάτων, αυτών δηλαδή που αψηφούν τον θάνατο, καταδικάζοντας τον στην ανυποληψία, αγνοώντας τον.

Ο νέος χρόνος τριγυρνούσε ανάμεσα στα υπερ-χιλιόχρονα μνημεία της Πολιτείας του Αέρα ανακαλώντας τις μνήμες της πόλης. Και αυτή, σαν καλή Οικοδέσποινα, παρά τις δύομιση χιλιετίες που κουβαλά στην πλάτη, μεταμορφωμένη σε μία ερωτική επίκληση που σχολιάζει τα μωβ χρώματα του κορμιού της, όπως της έγραψε ο Χρόνης Μίσσιος κάποτε κολακεύοντάς την, του ξεδίπλωνε σαν σε ένα τεράστιο σεντόνι πάνω από τον Θερμαϊκό της κόλπο, τις πολιορκίες, τις μάχες, τα κινήματα, τις δολοφονίες, τις επιδημίες, τις πυρκαγιές, τις καταστροφές. Έβλεπε καθαρά τον Κάσσανδρο, ιδρυτή της πόλης, να δολοφονεί την Ολυμπιάδα, τον απόστολο Παύλο να διδάσκει τη νέα θρησκεία, τον Μυροβλήτη Άγιο της να οδηγείται στον τόπο του μαρτυρίου, τους βυζαντινούς άρχοντες στα κάστρα, τους Ζηλωτές, τους Ησυχαστές και τον Γρηγόριο Παλαμά, την άλωση από τους Νορμανδούς, τους Φράγκους και τους Οθωμανούς, τις επιδημίες και το θανατικό τους, τον ερχομό των εβραίων της Ισπανίας το 1492, το κίνημα των Νεότουρκων, τους αναρχικούς βαρκάρηδες, την Φεντερασιόν και τον Αβραάμ Μπεναρόγια, τον ελληνικό στρατό να μπαίνει στην πόλη θριαμβευτής το 1912, τον Βενιζέλο και την Τριανδρία, τον Μεγάλο Πόλεμο, τη φωτιά του ‘17, τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες του 1922, τις απεργίες και τη σφαγή των εργατών το Μάη του ‘36, τους Γερμανούς κατακτητές να εισβάλουν τον Απρίλη του 1941, τους Εβραίους της να αναχωρούν στοιβαγμένοι στα τραίνα του θανάτου, τους αντάρτες του ΕΛΑΣ να παρελαύνουν ελευθερωτές το 1944, τις εκτελέσεις στο Γεντί Κουλέ, την δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη, την εξέγερση των νεολαίων το 1973, το σεισμό του ‘78…

Του τα έδειχνε και χαμογελούσε γιατί παρόλα αυτά, η πολιτεία έστεκε εκεί περιμένοντας, αυτά που θα της φέρει ο νέος χρόνος αλλά και οι πολλοί περισσότεροι μετά από αυτόν. «Για ένα πράγμα στεναχωριέμαι» του είπε. «Που οι άνθρωποι που κατοικούν σήμερα εδώ, αγνοούν τα περισσότερα από αυτά που σου έδειξα. Γιατί οι παλιοί έφυγαν για πάντα. Κι αυτοί εδώ, ως αμνήμονες τρίτης και τέταρτης γενιάς επιτρέπουν να με καταστρέφουν οι επιλογές τους. Όπως καταστρέφονται για τον ίδιο λόγο οι αδελφές μου: Η Σμύρνη, η Αλεξάνδρεια, η Βηρυτός, η Κωνσταντινούπολη…».

Ο καινούργιος χρόνος άκουγε σαστισμένος. Βιαζόταν να αναλάβει και απάντηση δεν είχε πάρει από την Πολιτεία του Αέρα. «Όμως, δεν μου είπες ακόμα τι πάει να πει δύσκολος χρόνος» τη ρώτησε.

Κι αυτή, στριφογυρίζοντας γύρω από τον πύργο της Άννας Παλαιολογίνας χαμογέλασε εξηγώντας του ότι δεν υπάρχουν δύσκολοι και εύκολοι χρόνοι. «Και για μένα λένε διάφορα αλλά δε δίνω σημασία. Ερωτική, Συμβασιλεύουσα, Μητρόπολη των Βαλκανίων. Μεγαλοστομίες των ενόχων. Εσένα σε βάφτισαν “δύσκολο” πριν σε δουν, γιατί αυτοί που επινόησαν την έννοια του χρόνου, αυτοί οι ίδιοι που έφτιαξαν και μένα και λένε τα παραπάνω, προσπαθούν να σου φορτώσουν τα σφάλματά τους. Σε ονόμασαν “δύσκολο”, αιχμαλωτίζοντας την ελπίδα, δεσμεύοντας το αύριο της οικουμένης, οι ίδιοι που σκόρπιζαν φρούδες ελπίδες και αισιόδοξα σενάρια πριν από λίγο, αποδεικνύοντας το μέγεθος της πλάνης που προσπαθεί να τιθασεύσει σε μεγέθη το άπειρο, μετατρέποντας την επιθυμία σε ρίσκο που αναλύεται τάχατες από ειδικούς με αριθμούς, λες και η ζωή είναι αριθμητήριο και ζυγαριά όπου όλα μπορεί να προβλεφθούν. Αυτήν την ανεπάρκεια κατανόησης της συμπαντικής αρμονίας των μεγεθών την φορτώνουν τώρα σε σένα, που σε δημιούργησαν για να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες τους, και να προσεγγίσουν αυτό που τους τρομάζει. Την αιωνιότητα. Γιατί ξέρεις, την αιωνιότητα την χαρακτηρίζει η απουσία των νάνων από αυτήν, αλλά εσύ θα έχεις να κάνεις με πολλούς από δαύτους. Για να πετύχεις οφείλεις να τους διαψεύσεις.»

Και άρχισε να του μιλά για τους χρόνους που την συγκλόνισαν. «Σαν κι αυτούς να γίνεις» του είπε. Τους χρόνους που με τα γεγονότα τους σημάδεψαν την ιστορία της. Του μίλησε για τις δύο μεγάλες εξεγέρσεις. Την πρώτη, αυτή των ριζοσπαστών Ζηλωτών της πόλης που το 1342 επαναστάτησαν, κατέλαβαν και διοίκησαν την πόλη για επτά χρόνια, αντιδρώντας στην φαγωμάρα των βυζαντινών μεγαλοαρχόντων, σχηματίζοντας για πρώτη φορά μία αυτοδιαχειριζόμενη διοίκηση που συντάραξε τα δεδομένα του μεσαιωνικού ελληνισμού. Ο αυτόπτης μάρτυρας άρχοντας, λόγιος, γνωστός φιλοδυτικός, υπέρμαχος της ένωσης των εκκλησιών, Δημήτριος Κυδώνης ο Θεσσαλονικεύς, περιγράφει με απαρέσκεια το κίνημα «δούλος μέν, τον δεσπότην ώθει’ τον δε πριάμενον, το ανδράποδον, τον δε στρατηγόν ο αγροίκος και τον στρατιώτην ο γεωργός».

Και τη δεύτερη, την επανάσταση του 1908 εναντίον του οθωμανού Σουλτάνου που οργανώθηκε από την Επιτροπή Ένωσης και Προόδου που ιδρύθηκε στην πόλη το 1896. Ήταν τότε που ο Έλληνας Αρχιεπίσκοπος, ο πρόεδρος της τοπικής Βουλγαρικής επιτροπής και ο Μουφτής βγήκαν αγκαλιασμένοι στο μπαλκόνι και το πλήθος από κάτω αναφωνούσε «Ζήτω το Σύνταγμα! Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη και Δικαιοσύνη» σημαίνοντας το τέλος του αλληλοσκοτωμού που ονομάστηκε πολύ μετά, «μακεδονικός αγώνας». Λίγες ημέρες αργότερα, ένας από τους ηγέτες της επανάστασης, ο Εμβέρ Μπέης, μετουσιώνοντας θαρρείς τα λόγια του Ρήγα Φεραίου, μιλώντας στην βαφτισμένη από εκείνη την ημέρα και κρατά μέχρι σήμερα «πλατεία Ελευθερίας», έλεγε «Είμαστε όλοι αδέλφια. Δεν υπάρχουν πια Βούλγαροι, Έλληνες, Σέρβοι, Ρουμάνοι, Εβραίοι και Μουσουλμάνοι. Είμαστε όλοι ίσοι». Ήταν το κίνημα των «Σαλονικιών» γνωστών και σαν νεότουρκων που καθαίρεσε και αιχμαλώτισε τον Οθωμανό σουλτάνο Αβδούλ Χαμίτ, τον οποίο η πολυεθνική δύναμη των επαναστατών αποτελούμενη από Τούρκους, Ρωμιούς μακεδονομάχους και Βούλγαρους κομιτατζήδες, που πορεύτηκε από την Θεσσαλονίκη στην Κωνσταντινούπολη, τον φυλάκισε στη βίλα Αλλατίνη, στην πόλη του κινήματος, και εκεί έμεινε περιορισμένος μέχρι το 1912, όταν μεταφέρθηκε στην Πόλη όπου και πέθανε το 1918…

«Τέτοια γεγονότα να φέρεις, ανεξάρτητα από την εξέλιξη τους στην ιστορία. Αυτό άφησε να βαρύνει τους επόμενους από εσένα χρόνους» συνέχισε να λέει η Πολιτεία του Αέρα στον καινούργιο χρόνο, προκειμένου αυτός να διαφέρει από τους άλλους, τους πολλούς και αδιάφορους χρόνους. «Δεν υπάρχουν λοιπόν εύκολοι και δύσκολοι χρόνοι, αλλά μόνο σημαντικοί και αδιάφοροι ανάλογα με τα γεγονότα που μπορούν να τους χαρίσουν την αιωνιότητα. Και εσύ θα ξεκινήσεις όπως όλοι, με τις ευχές των ανθρώπων για να είσαι ευτυχισμένος. Για να παραμείνεις όμως Αθάνατος, και να μνημονεύεσαι για πάντα, δε φτάνει να είσαι απλά ευτυχισμένος. Πρέπει να προσπαθήσεις να κερδίσεις την αιωνιότητα ως ένας εξεγερμένος χρόνος. Αυτό σου εύχομαι να είσαι. Εξεγερμένος».

Είχαν φτάσει πια στην πλατεία Ελευθερίας, στο Λιμάνι. Γύρω η Πολιτεία του Αέρα γιορτινή και πολύβουη ετοιμαζόταν για την πρωτοχρονιά μέσα στην τσίκνα, το αλκοόλ, τη χαλαρότητα. Οι βαλκάνιες μουσικές μπάντες των χάλκινων σπάθιζαν τον αέρα της, καλώντας στη βακχεία της παραμονής του καινούργιου χρόνου. Οι ζουρνάδες και τα νταούλια συμπλήρωναν την μαγική εικόνα του ξεφαντώματος. Ο καινούργιος χρόνος ευχαριστημένος από την τσίκνα της σπονδής και της εξέγερσης των αισθημάτων, έσκυψε, στριμώχτηκε ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα του υπαίθριου πάρκινγκ της πλατείας και πήρε λίγο χώμα στις φούχτες του. Λίγο από το χώμα που πάτησαν οι επαναστάτες της πόλης που πάντα ξεκινούσαν από το Λιμάνι για να καταλάβουν το Διοικητήριο που έστεκε σε όλους τους χρόνους ψηλότερα. Σηκώθηκε σφιχτοκρατώντας την ευχή της Πολιτείας του Αέρα και αισιόδοξα χαμογελώντας χάθηκε στη θάλασσα, ανοιχτά της Πόλης, που μοναχά της πρέπει το καράβι, αποχαιρετώντας την Οικοδέσποινα που τον κοιτούσε από την πλατεία Αριστοτέλους, δώρο σχεδιασμένο από τον Ερνέστο Εμπράρ, χωμένη μέσα στο συνονθύλευμα από κουτιά και κορδέλες που η ασυναρτησία της πόλης την «στόλισε», κάνοντας τη να μελαγχολεί, για το κατάντημα της, πρωτοχρονιάτικα…

edromos.gr

Τουρκικό δημοσίευμα: «Συγκλονισμένη η Ελλάδα από την «αμερικανική προδοσία»: νέα τουρκική νίκη στην ανατολική Μεσόγειο»

Από
anixneuseis
-
0


Ο τίτλος από το τουρκικό δημοσίευμα

Ιανουάριος 15, 2022. Ελλάδα.

Η αμερικανική κυβέρνηση με επικεφαλής τον Τζο Μπάιντεν ανακοίνωσε την απόσυρση της στήριξης του έργου του αγωγού «EastMed» για τη μεταφορά φυσικού αερίου στην Ευρώπη στην ανατολική Μεσόγειο, μια απόφαση που οι Έλληνες χαρακτήρισαν ως προδοσία και οι Τούρκοι τη θεώρησαν νίκη, γράφει τουρκικό δημοσίευμα στην αραβική γλώσσα.

Απαντώντας σε ερώτηση του πρακτορείου Anadolu, εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ ανέφερε, έμμεσα, ότι η Ουάσιγκτον είχε αποσυρθεί από την υποστήριξη του έργου και είχε αρχίσει να δίνει προτεραιότητα σε έργα που βασίζονται στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και στην ηλεκτρική ενέργεια, στην ανατολική Μεσόγειο.

Ο εκπρόσωπος εξήγησε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επικρίνουν νέα έργα που βασίζονται σε ορυκτά καύσιμα σύμφωνα με τις κλιματικές προτεραιότητές τους.

Πρόσθεσε ότι η Ουάσιγκτον έχει αρχίσει να δίνει προτεραιότητα σε έργα που είναι φθηνότερα και ολοκληρώνονται ταχύτερα από το έργο «EastMed», όπως το πρατήριο φυσικού αερίου «Αλεξανδρούπολη» και το έργο του αγωγού μεταξύ Βουλγαρίας και Βόρειας Μακεδονίας.

Στις 3 Ιανουαρίου 2019, η Κυπριακή Δημοκρατία, η Ελλάδα και το Ισραήλ υπέγραψαν στην Αθήνα τη συμφωνία για τον αγωγό EastMed για την προμήθεια φυσικού αερίου στην Ευρώπη.

Τον Ιανουάριο του 2020, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών επέκρινε τη συμφωνία «EastMed» μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ, τονίζοντας ότι είναι ένα έργο στη Μεσόγειο που αγνοεί την Τουρκία και την Τουρκική Δημοκρατία της Κύπρου (σημείωση: το Ψευδοκράτος στην Κατεχόμενη Κύπρο), δεν θα είναι επιτυχές.

Το υπουργείο Εξωτερικών είπε τότε ότι η Τουρκία έχει τη μεγαλύτερη ακτογραμμή στη Μεσόγειο και ότι η τριμερής συμφωνία είναι ένα νέο παράδειγμα αποτυχημένων προσπαθειών αποκλεισμού της Τουρκίας και του Ψευδοκράτους – «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου».

Το προαναφερθέν έργο στοχεύει στη μεταφορά φυσικού αερίου από την ανατολική Μεσόγειο στην Ελλάδα μέσω Κύπρου και από εκεί στην Ιταλία.

Η τουρκική εφημερίδα Aydınlık, επικαλούμενη ελληνικό δημοσίευμα, ανέφερε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ενημέρωσαν την Ελλάδα, την Τουρκία και το Ισραήλ ότι δεν θα υποστηρίξουν πολιτικά και οικονομικά το σχέδιο EastMed.

Και το ελληνικό ρεπορτάζ ανέφερε για τον «EastMed»: «Τελείωσε…οι Ηνωμένες Πολιτείες αλλάζουν τα δεδομένα στην ανατολική Μεσόγειο και βάζουν τέλος στο έργο του αγωγού», σημειώνοντας ότι «η τουρκική πολιτική κέρδισε και εμείς περιμένουμε τις συνέπειες του».

Το ελληνικό δημοσίευμα λέει: «Αυτό που προκαλεί έκπληξη δεν είναι η αποτυχία του έργου, το οποίο αντιμετώπισε προβλήματα χρηματοοικονομικής βιωσιμότητας από την αρχή, αλλά πως οι Ηνωμένες Πολιτείες αναφέρουν ότι, σε αντίθεση με οικονομικούς και εμπορικούς παράγοντες, το έργο του αγωγού είναι πηγή έντασης στην Ανατολική Μεσόγειο, υιοθετώντας την τουρκική θέση, και έτσι υιοθετώντας το τουρκικό επιχείρημα και συνέτριψε την ελληνική θέση».

Και συνέχισε: «Το εθνικό αφήγημα της Αθήνας, το οποίο περιελάμβανε ένα σχέδιο αύξησης της γεωπολιτικής επιρροής της χώρας, να γίνει ενεργειακό κέντρο και η ιστορική συμμαχία με το Ισραήλ και την Αίγυπτο που περιθωριοποίησε την Τουρκία και πέτυχε άλλους στόχους, έχει καταρρεύσει πλήρως», όπως σημειώνει η τουρκική ιστοσελίδα «Arabi 21».

Σημειώνεται ακόμη: «Το ίδιο ισχύει και για τον νόμο Μανιάτη, ο οποίος ορίζει τα εξωτερικά όρια της ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Και οι δύο στόχοι κατέρρευσαν. Η Τουρκία έσπασε τον νόμο Μανιάτη με το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και ενίσχυσε την υπεροχή της έναντι των ελληνικών θέσεων με τη Συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης και τώρα η θέση της Ουάσιγκτον ήρθε να της δώσει τη χαριστική βολή».

Μάλιστα προσθέτει: «η ελληνική εξωτερική πολιτική βασίστηκε στο διεθνές δίκαιο και κυρίως σε σχέδια τριμερούς συνεργασίας με Κύπρο, Αίγυπτο και Ισραήλ και στη συνέχεια με τα ΗΑΕ για να αποδειχθεί ότι η συγκρότηση ενός άξονα ενισχύει την εξωτερική της πολιτική και απομονώνει την Τουρκία, αλλά αυτό που συνέβη είναι ότι αυτό τώρα διαλύεται, και ως εκ τούτου είναι απαραίτητο για την Αθήνα να αναδιαρθρώσει την πολιτική της στην ανατολική Μεσόγειο εάν θέλει να διατηρήσει τις συμμαχίες της».

Το κείμενο που επικαλείται ελληνική πηγή αναφέρει:

«Από εδώ συμπεραίνουμε ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει φτάσει σε αδιέξοδο. (Ο Πρωθυπουργός) Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θέλει να κάνει διάλογο με την Τουρκία, γιατί η ακροδεξιά τον εμποδίζει και δεν έχει διαπραγματευτεί με τις Ηνωμένες Πολιτείες και εγκατέλειψε τη βαλκανική πολιτική και ότι οι σχέσεις με τη Ρωσία είναι ψυχρές και η κατάσταση ξεφεύγει από τα πόδια του».

Και θεώρησε ότι η ευρωπαϊκή θέση τώρα είναι πολύ σημαντική και αν η Ευρωπαϊκή Ένωση ακολουθήσει την ίδια αμερικανική θέση, η Ελλάδα θα εκτεθεί σοβαρά στην «αποφασιστική πολιτική που ακολουθεί η Τουρκία», σημειώνοντας ότι η θαλάσσια συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης παραμένει ισχυρή και ακλόνητος.

Επεσήμανε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες, μέσω της Γερμανίας, εργάστηκαν για να αποτρέψουν την επιβολή κυρώσεων στην Τουρκία λόγω της ανατολικής Μεσογείου, προσθέτοντας ότι «αυτό που θα κάνει η ελληνική κυβέρνηση είναι ένα μυστήριο που δεν έχει ακόμη επιλυθεί. Η Ουάσιγκτον έκανε ένα δώρο στον Ερντογάν γιατί αυτό μετατρέπεται σε τουρκική νίκη και ήττα για την Ελλάδα και η θέση του Ισραήλ είναι ασαφής».

Εξάλλου, η (τουρκική) εφημερίδα «Aydınlık», ανέφερε ότι οι αρχικές εκθέσεις σκοπιμότητας για τον αγωγό της Ανατολικής Μεσογείου έδειξαν ότι το έργο είναι παράλογο και σύμφωνα με το ρεπορτάζ, η γραμμή, που έχει μήκος περίπου δύο χιλιάδες χιλιόμετρα, κατεβαίνει σε βάθος 3,3 χιλιόμετρα στη θάλασσα σε ορισμένα σημεία, και το κόστος του έργου υπολογίζεται στα «7 δισεκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ», οι ειδικοί εκτιμούν ότι θα μπορούσε να φτάσει τα 15 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η τουρκική εφημερίδα πρόσθεσε ότι η κατασκευή του αγωγού της ανατολικής Μεσογείου, που είναι γνωστό ότι κοστίζει 5-6 φορές το κόστος του τουρκοκυπριακού αγωγού, ήταν ο μόνος στόχος της να περιθωριοποιήσει την Τουρκία.

Επισήμανε ότι η μη παράκαμψη της Τουρκίας σημαίνει μείωση του μήκους της υποθαλάσσιας γραμμής στα 500 km κατά τη μεταφορά φυσικού αερίου απευθείας στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας και έως τα 200 km κατά τη μεταφορά του από τη Βόρεια Κύπρο, γεγονός που μειώνει το κόστος του έργου από 15 δισ. δολάρια σε περίπου 2-2,5 δισεκατομμύρια δολάρια.

Η τουρκική εφημερίδα ανέφερε ότι το έργο «EastMed» έχει προγραμματιστεί να μεταφέρει 9 έως 12 εκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως από το Ισραήλ στο κυπριακό λιμάνι Βασιλικού και από εκεί στην Κρήτη και την Ελλάδα.

Πρόσθεσε ότι το έργο, το οποίο υποστηρίζει ότι καλύπτει το 10 τοις εκατό των αναγκών φυσικού αερίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν θα φτάσει ποτέ αυτό το ποσοστό, επειδή οι ανάγκες της Ευρώπης, που καταναλώνει 560 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως, αναμένεται να αυξήσουν αυτό το ποσοστό κατά 40 τοις εκατό το 2040.

Εξήγησε ότι δεν υπάρχει τέτοια ποσότητα φυσικού αερίου στα κοιτάσματα Λεβιάθαν και Ταμάρ στο Ισραήλ και στο κοίτασμα Αφροδίτης στη νότια Κύπρο.

Επισήμανε ότι η διαδρομή από την οποία προβλέπεται να διέλθει ο αγωγός της Ανατολικής Μεσογείου βρίσκεται εντός της τουρκικής υφαλοκρηπίδας και ως εκ τούτου ένα έργο που παραβιάζει τα δικαιώματα της Τουρκικής Κύπρου και τη θαλάσσια δικαιοδοσία της Τουρκίας χρειάζεται πρώτα την έγκρισή τους.

Τόνισε ότι η Άγκυρα, η οποία κάλεσε το Ισραήλ να σκεφτεί για άλλη μια φορά το έργο της ανατολικής Μεσογείου, επιβεβαίωσε ότι δεν θα επιτρέψει τον αγωγό αυτόν να διασχίσει την τουρκική υφαλοκρηπίδα χωρίς άδεια.

Turkpress.co

Βαλκανικό Περισκόπιο

1...2,0922,0932,094...3,039Σελίδα 2,093 από 3,039