Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]  www.kalkis.eu

Για τα επίσημα εγκαίνια της γαλλικής προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ο αρχηγός του γαλλικού κράτους θα μιλήσει σε λίγα λεπτά ενώπιον των Ευρωβουλευτών στο Στρασβούργο. Αυτή θα είναι η ευκαιρία να υπενθυμίσει  μια ισχυρή πολιτική θέση του από το 2017.

Σήμερα λοιπόν θα είναι μια σημαντική ημερομηνία για τον Εμανουέλ Μακρόν. Αυτήν την Τετάρτη, ενώπιον του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στο Στρασβούργο, ο αρχηγός του γαλλικού κράτους θα παρουσιάσει τις προτεραιότητες της γαλλικής προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (PFUE) που άρχισε να ασκεί η Γαλλία από τις αρχές Ιανουαρίου 2022 για έξι μήνες. Ο Μακρόν αποκάλυψε ήδη τα κύρια θέματα κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου που έδωσε στο Μέγαρο των Ηλυσίων τον περασμένο Δεκέμβριο :

@ ευρωπαϊκή κυριαρχία,

@ νέο μοντέλο ανάπτυξης,

@ έλεγχος των ευρωπαϊκών συνόρων.

Η κυβέρνησή του ελπίζει σε μια πολιτική συμφωνία για την επιβολή ενός φόρου άνθρακα στα ευρωπαϊκά σύνορα για τα φορτηγά Τρίτων χωρών ή στην καθιέρωση ενός κατώτατου μισθού στους 27.

Αλλά αυτή η καθιερωμένη συνάντηση είναι σημαντική και με άλλο τρόπο για τον Εμανουέλ Μακρόν. Σκοπεύει να τοποθετήσει τη γαλλική προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε περισσότερες εθνικές συζητήσεις και να την καταστήσει ένα ισχυρό άξονα της προεδρικής του εκλογικής εκστρατείας του 2022. Αυτός που είχε επισημάνει την ευρωπαϊκή του δέσμευση κατά την εκλογική εκστρατεία του 2017. θέλει να κάνει το ίδιο και για την εκστρατεία επανεκλογής του, καθώς η συνάφεια μεταξύ των πολιτικών που εφαρμόζονται στη Γαλλία και των ευρωπαϊκών πολιτικών είναι έντονη κατά την άποψή του.

Ευρωπαϊκή κυριαρχία

«Αναλαμβάνουμε την ευθύνη να συνδέσουμε τη δράση μας στην Ευρώπη, υπό την γαλλική προεδρία, και την εσωτερική πολιτική, επειδή η Ευρώπη είναι ένας από τους δείκτες του μακρονισμού και σκεφτόμαστε τη δράση μας και στις δύο αυτές κλίμακες», εξηγεί ο ευρωβουλευτής Pascal Canfin, που εξελέγη το 2019 στην πλειοψηφική λίστα του Μακρόν.

Ακόμη και αν απέχει πολύ από τις φιλοδοξίες που εξέφρασε ο Εμανουέλ Μακρόν στην αρχή της θητείας του, ιδίως κατά την ομιλία του στη Σορβόννη τον Σεπτέμβριο του 2017, η ευκαιρία θα είναι επίσης για την αποτίμηση του ευρωπαϊκού ισολογισμού. Ειδικά κατά την υγειονομική κρίση, με το ευρωπαϊκό σχέδιο ανάκαμψης και την εκστρατεία εμβολιασμού. Αλλά όλη η καλή θέληση της κυβέρνησης Μακρόν έρχεται σε αντίθεση με την αδιαφορία των Γάλλων που δεν θέτουν την ευρωπαϊκή οικοδόμηση ως προτεραιότητα : αυτή εμφανίζεται μόλις στη 14η θέση μεταξύ των κινήτρων για την ψήφο τους στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών 2022, σύμφωνα με το βαρόμετρο OpinionWay Kéa Partners. για λογαριασμό της εφημερίδας «Les Echos» και του ραδιοφώνου «Radio Classique».

Για να δοθεί ένας πιο πολιτικός τόνος στη γαλλική προεδρία και να αναζωογονηθεί η σχετική συζήτηση, θα έρθει η ώρα της σύγκρουσης στο ζήτημα της Ευρώπης. Οι οικείοι του Εμανουέλ Μακρόν δεν διστάζουν να επισημάνουν τους διχασμούς και τις αλλαγές θέσεων μεταξύ των πολιτικών του αντιπάλων. Από το 2017, η Marine Le Pen έχει εγκαταλείψει την ιδέα της αποχώρησης από το ευρώ και ο Jean–Luc Mélenchon την ιδέα της αποχώρησης από τις ευρωπαϊκές συνθήκες. «Επί πέντε χρόνια, η Ευρώπη έχει αλλάξει και όλοι οι πολέμιοί της έχουν γυρίσει τα παλτά τους ανάποδα. Κανείς δεν μιλά πια για έξοδο από το ευρώ. Η ευρωπαϊκή κυριαρχία έχει γίνει ο ακρογωνιαίος λίθος της απάντησης στην κρίση», υποστηρίζει ο βουλευτής του μακρονικού κόμματος, Pieyre–Alexandre Anglade.

Επιπλέον, το ευρωπαϊκό ζήτημα συνεχίζει να διχάζει τα άλλα αντιπολιτευόμενα κόμματα : τους Δημοκράτες, του Οικολόγους και τους Σοσιαλιστές. Κατάγματα που αντικατοπτρίζουν επίσης τη διαίρεση των Γάλλων στο ευρωπαϊκό ζήτημα : το ένα τρίτο από αυτούς πιστεύει ότι η Ευρώπη έχει τόσα πλεονεκτήματα όσα και μειονεκτήματα, ένα δεύτερο τρίτο πιστεύει ότι η Ευρώπη έχει περισσότερα πλεονεκτήματα και ένα τελευταίο τρίτο πιστεύει ότι η Ευρώπη έχει περισσότερα μειονεκτήματα.

Πρώτος προεκλογικός γύρος για τον Μακρόν

Η Ευρώπη ήταν το σκηνικό μιας βίαιης αντιπαράθεσης μεταξύ του Εμανουέλ Μακρόν και της Μαρίν Λεπέν μεταξύ των δύο γύρων του 2017. Η υποψήφια του «Εθνικού Συναγερμού» (RN) σκοπεύει να επαναλάβει την ίδια μονομαχία της μαζί του και φέτος. Δεν είναι όμως η μόνη που το επιδιώκει, για να μην αφήσει τον απερχόμενο πρόεδρο να μείνει μόνος σε αυτό το γήπεδο, λίγες εβδομάδες πριν από τη δήλωση υποψηφιότητάς του. Ο Eric Zemmour και ο Jean–Luc Mélenchon θα επιχειρήσουν να κάνουν το ίδιο αυτή την εβδομάδα.

Στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ο Εμανουέλ Μακρόν θα ανακριθεί από τις διάφορες πολιτικές ομάδες που εκπροσωπούνται στο Στρασβούργο. Μεταξύ αυτών των «λοχαγών»:

@ ο François–Xavier Bellamy (του κόμματος των Ρεπουμπλικάνων-LR),

@ η Manon Aubry (του κόμματος της Ανυπότακτης Γαλλίας-LFI) ή

@ ο Jordan Bardella (του κόμματος του Εθνικού Συναγερμού-RN).

Αλλά θα βρει ιδιαίτερα απέναντί του τον οικολόγο Yannick Jadot, που εξελέγη το 2019 στο Στρασβούργο που είναι σήμερα υποψήφιος για την γαλλική προεδρία και που οι ευρωπαίοι Οικολόγοι του δίνουν την ευκαιρία να κοντράρει τον Μακρόν.  Αυτή θα είναι η πρώτη φορά που ο απερχόμενος πρόεδρος θα αντιμετωπίσει έναν από τους αμφισβητίες του, δηλαδή θα έχει έναν πρώτο γύρο της προεκλογικής του καμπάνιας.

Ας ελπίσουμε ότι ο Μακρόν θα μιλήσει σε όλους τους Ευρωπαίους κι όχι μόνο απευθυνόμενος στους Γάλλους εκλογείς.

Παρθενική συνάντηση της Γερμανίδας υπ. Εξωτερικών με το ρώσο ομόλογό της στη Μόσχα σε ψυχρό κλίμα. Σε κανένα σημείο δεν σημειώθηκε σύγκλιση. Στην Ουκρανία σήμερα ο Άντονι Μπλίνκεν.

Η καθυστέρηση μιάμισης ώρα για να ξεκινήσει η κοινή συνέντευξη τύπου των δύο υπουργών αποτελεί ένδειξη του πόσο βαριά ήταν η ατζέντα των συνομιλιών ανάμεσα στον μακροβιότερο υπουργό Εξωτερικών στην Ευρώπη και τη νέα και νεαρή ομόλογό του Ανναλένα Μπέρμποκ, η οποία, όταν εκείνος αναλάμβανε το πηδάλιο της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής το 2004, εκείνη πήγαινε ακόμη σχολείο. Αλλά και η ατμόσφαιρα στη διάρκεια της συνέντευξης ήταν παγωμένη. Ο Λαβρόφ δεν ξέφυγε μεν από τους κανόνες ευγένειας, αλλά δεν ανέφερε ούτε το όνομά της και έκανε εμφανείς προσπάθειες να μην την κοιτάξει. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την πολιτικό των Πρασίνων να αναφέρει από την πρώτη στιγμή και μετά τις εισαγωγικές δηλώσεις Λαβρόφ ότι υπάρχουν μεγάλες και εν μέρει θεμελιακές διαφορές απόψεων μεταξύ των δύο χωρών, αλλά δεν υπάρχει εναλλακτική από τον διάλογο.

 Στόχος η αναβίωση του σχήματος της Νορμανδίας

Η Μπέρμποκ καταθέτει στεφάνι στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στη Μόσχα

Η Γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών κάλεσε τη Μόσχα να εγκαταλείψει τις απειλές κατά της Ουκρανίας και να συμμορφωθεί με τις θεμελιακές αξίες της Ευρώπης. “Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να υπερασπιστούμε τούς κοινούς ευρωπαϊκούς μας κανόνες ακόμη κι αν το οικονομικό τίμημα είναι υψηλό” τόνισε σημειώνοντας ότι “είναι δύσκολο  να μην εκλάβουμε τη συγκέντρωση ρωσικών δυνάμεων στα σύνορα της Ουκρανίας ως απειλή”. Σε άλλο σημείο των δηλώσεών της και εν όψει πιθανής ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, όπως φοβάται η Δύση, κάλεσε σε επιστροφή στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. “Πρέπει να βρούμε δρόμους να αναβιώσουμε το σχήμα της Νορμανδίας (ΣΣ σε αυτό συμμετέχουν εκτός από τη Γερμανία, η Γαλλία, η Ουκρανία και η Ρωσία).

Λαμβάνοντας υπόψη την πραγματική κατάσταση επί τόπου και την εφαρμογή της Συμφωνίας του Μινσκ υπάρχουν διαφορετικές απόψεις ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία, ωστόσο και οι δύο πλευρές έχουν αναγνωρίσει την ειρηνευτική συμφωνία και συμφώνησαν να λάβουν μέτρα το συντομότερο δυνατόν, ώστε να καταστεί δυνατή μια νέα συνάντηση υψηλού επιπέδου στο πλαίσιο του σχήματος της Νορμανδίας. Αξίζει να υπενθυμιστεί ότι η συμφωνία του Μινσκ ανάμεσα στη Ρωσία και την Ουκρανία συνήφθη το 2015 έπειτα από διαμεσολάβηση της Γερμανίας και της Γαλλίας. Ακολούθησε το 2019 συνάντηση κορυφής με τις χώρες του σχήματος της Νορμανδίας, αλλά δεν προέκυψαν πρόοδοι που αξίζει κανείς να αναφέρει.

Από την άλλη η Μπέρμποκ προσπάθησε να ρίξει κάποιες γέφυρες, να χρησιμοποιήσει συμφιλιωτικούς τόνους. “Είμαστε πρόθυμοι για έναν σοβαρό διάλογο με τη Ρωσία για να αυξήσουμε την ασφάλεια παντού στην Ευρώπη. Θέλουμε ασφάλεια για τον πολίτη στη Ρίγα, στο Βερολίνο, στην Ουκρανία” είπε η Μπέρμποκ χαρακτηριστικά. Παράλληλα, υπογράμμισε ότι με το ταξίδι της στη Μόσχα θέλησε να κάνει σαφές πόσο σημαντικές είναι οι σχέσεις με τη Ρωσία για τη νέα γερμανική κυβέρνηση ή “ακόμη και για μένα την ίδια. Μετά τη φρίκη της ναζιστικής δικτατορίας η Γερμανία είναι για πάντα ευγνώμων στο ρωσικό λαό”. Μάλιστα κατέθεσε στεφάνι στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη στη Μόσχα.

Ο Λαβρόφ επιμένει στις γραπτές εγγυήσεις ασφαλείας

Βαριά η ατζέντα των συνομιλιών σε αυτήν την πρώτη “συνάντηση γνωριμίας”

Από την πλευρά του Σεργκέι Λαβρόφ ανάμεσα στα όσα σημαντικά ανέφερε συμπεριλαμβάνεται και η αποστροφή ότι είναι λάθος η πολιτικοποίηση του αγωγού φυσικού αερίου Nord Stream 2, για τον οποίο εκκρεμεί ακόμη η αδειοδότηση, αλλά πρόκειται μελλοντικά, εφόσον ξεπεραστούν τα διαδικαστικά εμπόδια, να μεταφέρει φυσικό αέριο μέσω της Ουκρανίας στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Η Ρωσία πιέζει να ξεκινήσει η λειτουργία του, αλλά αυτό δεν φαίνεται ότι θα καταστεί δυνατόν εντός του 2022, ενώ οι ΗΠΑ απειλούν ότι θα τον περιλάβουν ανάμεσα στις κυρώσεις σε περίπτωση που η Μόσχα εισβάλει στην Ουκρανία. Ο καγκελάριος Σολτς επιχειρεί συνεχώς να αποδραματοποιήσει τη σημασία του λέγοντας ότι είναι ένα ιδιωτικό οικονομικό εγχείρημα. Στη Μόσχα η Μπέρμποκ ξεκαθάρισε ότι η αδειοδότηση σταμάτησε, επειδή θα πρέπει να βασιστεί σε ευρωπαϊκό και όχι σε γερμανικό δίκαιο προσθέτοντας ότι εάν χρησιμοποιηθεί η ενέργεια ως μοχλός πίεσης, τότε ο αγωγός θα συμπεριληφθεί ανάμεσα στις κυρώσεις. Έμφαση έδωσε ο Λαβρόφ στις εγγυήσεις ασφαλείας – και μάλιστα εγγράφως – που ζητά από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ για να συνεχιστούν οι συνομιλίες για την Ουκρανία.

Και την ώρα που οι δύο υπουργοί Εξωτερικών συνομιλούσαν στη Μόσχα, ο διπλωματικός πυρετός σε άλλες πρωτεύουσες έφτανε στα ύψη.Σύμφωνα με το State Departement στην Ουάσιγκτον ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν επισκέπτεται σήμερα Τετάρτη, 19.01, το Κίεβο πριν πάει την επομένη στο Βερολίνο. Σε τηλεφωνική συνομιλία με τον Λαβρόφ διατύπωσε και πάλι τη θέση της χώρας του, επανέλαβε ότι οι ΗΠΑ στηρίζουν την κυριαρχία της Ουκρανίας, ότι οι συζητήσεις για την ασφάλεια στην Ευρώπη συμπεριλαμβάνουν τους Ευρωπαίους εταίρους και την Ουκρανία και ζήτησε λύση σε διπλωματικό επίπεδο. Στο Βερολίνο, στην κοινή συνέντευξη τύπου με τον καγκελάριο Σολτς, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ είπε ότι προσκάλεσε τη Ρωσία κι άλλους συμμάχους για μια “σειρά συζητήσεων με στόχο να θιγούν οι ανησυχίες του ΝΑΤΟ, αλλά και να ακουστούν οι ανησυχίες και της Ρωσίας”.Ως πρωταρχικό στόχο έθεσε την επίτευξη προόδου στο πολιτικό μέτωπο για να αποφευχθεί, όπως είπε, στρατιωτική επίθεση στην Ουκρανία. Την ίδια ώρα ρωσικά στρατεύματα έφταναν το πρωί στη Λευκορωσία για μη προγραμματισμένες ασκήσεις. Σχετικό βίντεο έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Άμυνας στο Μινσκ, που δείχνει να ξεφορτώνονται στρατιωτικά οχήματα και τανκς από τραίνα καλυμμένα στο χιόνι.

Ειρήνη Αναστασοπούλου/SZ/Spiegel/Welt/afp/Tagesschau

DW

Γιώργος Ρωμανός

Συγγραφέας – Αναλυτής, Ιστορικός ερευνητής

Φωτογραφία: Charles M. Lieber (Τσάρλς Μ. Λίμπερ), πρόεδρος Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ειδικός στην εξαιρετικά κρίσιμη και νευραλγική ειδικότητα της Νανοτεχνολογίας

Λίγο πριν τη λήξη του 2021, στο Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Βοστώνης, ΗΠΑ, σημειώθηκε μία δικαστική έκρηξη μεγατόνων με απρόβλεπτη συνέχεια και παγκόσμιες προεκτάσεις. Στη χώρα μας το τεράστιο αυτό θέμα εξαφανίστηκε από όλα τα λεγόμενα «μεγάλα» Κανάλια και αδρά εξαγορασμένα ΜΜΕ. Έτσι στην Ελλάδα είναι άγνωστες οι ουσιαστικές πτυχές αυτής της συγκλονιστικής υπόθεσης και οι εγκληματικές προεκτάσεις της, σε σχέση με την πολυετή στενότατη συνεργασία των ΗΠΑ και της Κίνας στη Γιουχάν.

Τα στοιχεία που προκύπτουν από την έρευνά μας, είναι τα εξής:

1. Το βράδυ της Τρίτης, 21/12/2021, το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο της Βοστώνης, εξέδωσε καταδικαστική απόφαση σε μία τεράστιας σημασίας δίκη. Η συνεδρίαση κράτησε μόλις έξη ημέρες και οι ένορκοι χρειάστηκαν λιγότερες από τρεις ώρες για να γνωμοδοτήσουν –χρόνοι ρεκόρ για τέτοιας σημασίας υπόθεση.
2. Καταδικασθείς είναι ο 62/χρονος Charles M. Lieber (Τσάρλς Μ. Λίμπερ), πρόεδρος Τμήματος Χημείας του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ειδικός στην εξαιρετικά κρίσιμη και νευραλγική ειδικότητα της Νανοτεχνολογίας. Η επιμέτρηση της ποινής θα γίνει σε επόμενη συνεδρίαση και μπορεί να φτάσει έως κάθειρξη 26 ετών και πρόστιμο 1,2 εκατομμύρια δολάρια. Ο Λίμπερ, που ομολόγησε πλήρως, καταδικάστηκε βάσει του πρόσφατου, (του 2018), νόμου των ΗΠΑ που αποσκοπεί στον περιορισμό της οικονομικής και επιστημονικής κατασκοπείας της Κίνας.
3. Το παγκοσμίου φήμης περιοδικό του Χάρβαρντ, The Harvard Crimson, αναφέρει πλέον τον Λίμπερ ως «εγκληματία, αλλά και ως έναν από τους κορυφαίους επιστήμονες Χημείας των ΗΠΑ.» Σύμφωνα με το ίδιο, (22 Δεκεμβρίου 2021), ο εν λόγω είχε συλληφθεί από τους πράκτορες του FBI, Ρόμπερτ Πλαμπ και Κάρα Σπάις, προ διετίας, μέσα στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, καθώς τον παρακολουθούσαν από το 2018.
4. Οι πράκτορες έδειξαν στον Λίμπερ την πενταετή (δίγλωσση) «Σύμβαση Εργασίας Ξένου Εμπειρογνώμονα υψηλού επιπέδου στο πρόγραμμα ‘‘Χίλια Ταλέντα’’». Σύμβαση, που είχε υπογράψει, το 2011, με το Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο Γουχάν (Wuhan University of Technology–WUT), στην οποία αναφερόταν ως «επιστήμονας κλειδί» κατά τους Κινέζους. Βάσει αυτής, ο Λίμπερ έλαβε 50.000 δολάρια μηνιαίως και περίπου 158.000 δολάρια για έξοδα διαβίωσης. Όμως ο ίδιος και οι συνεργάτες του, στην έδρα του, στο Χάρβαρντ, έλαβαν και 15 εκατομμύρια δολάρια από υψηλόβαθμες, «κρίσιμες» αμερικανικές υπηρεσίες.

Μέρος αυτών των πληροφοριών ο γράφων τις γνώριζε από τις 20 Ιουνίου 2020, καθώς είχαν αναφερθεί σε ένα από τα πλέον έγκριτα νομικά περιοδικά στον κόσμο, το: JURIST/Legal News & Commentary/A collaboration with the University of Pittsburgh (Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ/Νομικά Νέα & Σχολιασμός/Σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Πίτσμπουργκ). Επί λέξει είχε γραφεί: «ο Λίμπερ είχε λάβει χρηματοδότηση από το Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας (NIH) και το Υπουργείο Άμυνας (DOD), των ΗΠΑ.

»Οι επιχορηγήσεις από το NIH και το DOD απαιτούν την αποκάλυψη ‘‘όλων των πηγών ερευνητικής υποστήριξης, πιθανών συγκρούσεων οικονομικών συμφερόντων και κάθε ξένης συνεργασίας’’, σύμφωνα με το Υπουργείο Δικαιοσύνης (DOJ).»

Η βαρύτητα της υπόθεσης, η σημασία και η ευθεία σύνδεση των κατηγοριών με την Γιουχάν καθιστά αυτονόητο το γιατί ο γράφων περίμενε να τελειώσει η δίκη, να υπάρξει ομολογία και καταδικαστική απόφαση, προκειμένου να αναφερθεί στο θέμα.

Ωστόσο, από την σύλληψη του Λίμπερ, Ιούνιος 2020, μέχρι την καταδικαστική απόφαση, 21/12/21, δόθηκε σκληρός παρασκηνιακός αγώνας προκειμένου να μην εξελιχθεί η δίκη και αυτός να αφεθεί ελεύθερος. Έτσι, εξασκήθηκαν από πολλές πλευρές έντονες πιέσεις προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ. Αυτό αποκαλύπτει στις 22/12/2021, (δηλαδή, εκ του ασφαλούς και μετά… την έκδοση της απόφασης κατά του Λίμπερ), το Associated Press αναφέροντας ότι: «παρενέβησαν υπέρ του Λίμπερ μία σειρά πανεπιστήμια των ΗΠΑ, όπως: Στάνφορντ, Γέιλ, Μπέρκλεϋ, Πρίνστον, Τεμπλ και άλλα εξέχοντα…, τα οποία είχαν αποστείλει επιστολές με εκατοντάδες υπογραφές, προς τον Γενικό Εισαγγελέα των ΗΠΑ, Merrick Garland, καλώντας τον να τερματίσει την πρωτοβουλία…».

Θεωρούμε αξιοπρόσεκτο, ότι ο παναμερικανικός νόμος, του 2018, που εφάρμοσε ο Γενικός Εισαγγελέας, χαρακτηρίζεται ως «πρωτοβουλία». Ενώ, όπως αναφέρει το Associated Press: «Το κινεζικό πρόγραμμα έχει σχεδιαστεί για να προσλαμβάνει άτομα με γνώσεις ξένης τεχνολογίας και πνευματικής ιδιοκτησίας που θα μπορούσαν να μεταδώσουν μυστικά στην Κίνα.» Αναρωτιόμαστε: εάν κάποιος διαπράττει διακεκριμένη κατασκοπία σε βάρος των ΗΠΑ ή όχι, μεταδίδοντας «μυστικά στην Κίνα»; Και μάλιστα όταν αυτός εργαζόταν επί πέντε χρόνια (τουλάχιστον επισήμως…), σε βιολογικά πειράματα (ή μήπως και κατασκευής βιολογικών όπλων;) στο Eργαστήριο Βιολογικής Ασφαλείας 4^ου βαθμού, BSL4, της Γιουχάν το οποίο ελέγχεται, τελικά, από το Γενικό Επιτελείο Στρατού της Κίνας.

Πάντως, οι προσπάθειες επηρεασμού της δικαιοσύνης από πληθώρα πανεπιστημιακών και πολιτικών παραγόντων δεν απέδωσε, γιατί ο Λίμπερ ομολόγησε τα πάντα… Παρουσιάζει ενδιαφέρον το ότι πλήθος πανεπιστημιακών τάχθηκαν υπέρ ενεργειών που βλάπτουν το εθνικό συμφέρον και την ασφάλεια των ΗΠΑ και τις υπονομεύουν εκ των έσω.

Η πλήρης ομολογία

Το FBI παρέδωσε στο δικαστήριο πληθώρα αδιάσειστων εγγράφων–ντοκουμέντων, καθώς και βίντεο με την πλήρη ομολογία του κατηγορουμένου το οποίο προβλήθηκε την τέταρτη ημέρα της δίκης. Ο Λίμπερ προκειμένου να τον λυπηθεί το δικαστήριο, καθώς αντιμετωπίζει έξι κατηγορίες σε ομοσπονδιακό επίπεδο, έφτασε σε σημείο ακραίου αυτο-εξευτελισμού και παραδέχτηκε ότι: «Ήταν ηλίθιος» (The Epoch Times). Μεταξύ άλλων ομολόγησε: «Φαίνεται ότι ήμουν πολύ ανέντιμος». Παραδέχτηκε, πως «είχε ζητήσει από τη Γούχαν να καταβάλει τον μισό μισθό του σε μετρητά και να καταθέσει τον άλλο μισό σε κινεζικό τραπεζικό λογαριασμό.» Ότι, «είχε ζητήσει οι πληρωμές να γίνονταν σε χαρτονομίσματα των 100 δολαρίων τα οποία μετέφερε κρυμμένα στις αποσκευές του» […] «δεν τα δήλωσα στο τελωνείο, υπέβαλλα ψευδείς φορολογικές δηλώσεις, δεν πλήρωσα φόρους, και αυτό είναι παράνομο». Κι ακόμη, ότι «δεν μπορούσε να θυμηθεί το ακριβές ποσό των χρημάτων που πήρε, λόγω κενών στην ‘‘επιλεκτική του μνήμη’’». Συμπλήρωσε πως τα χρήματα που έλαβε τα ξόδεψε σε «ψώνια, έξοδα διαβίωσης, αλλά και για την καθαριότητα του σπιτιού του.» Προφανώς τα εκατομμύρια που είχε πάρει δεν ήταν αρκετά για να «καθαρίσει» και με την αμερικανική Δικαιοσύνη.

Γιατί αποκαλύφθηκε μόνο η κορυφή του παγόβουνου…

Η καταδίκη του Λίμπερ και η όποια ποινή του δεν θα αποκαλύψουν ολόκληρη την αλήθεια. Το Υπουργείου Δικαιοσύνης, των ΗΠΑ βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, καθώς ήρθε σε δημόσια σύγκρουση με το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ, δίνοντας εντολή στο FBI να συλλάβει ένα κορυφαίο στέλεχος του υπερ-βαθέως αμερικανικού κράτους, αλλά και γιατί διεξήγαγε σκληρό δικαστικό αγώνα εναντίον αυτού του παρακράτους. Έστω και αν τελικά ο Λίμπερ καταδικαστεί (μόνο;!) για «φοροδιαφυγή», όπως ο αρχιγκάγκστερ Αλ Καπόνε, υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα, όπως:

1. i. Ποιος βρίσκεται πίσω από τον «εγκληματία», όπως τον αποκαλεί το The Harvard Crimson; Ήταν δυνατόν να έδρασε χωρίς την απόλυτη έγκριση τουλάχιστον του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ, το οποίο τον χρηματοδότησε αδρά με εκατομμύρια δολάρια και εν αγνοία της CIA;
2. ii. Tι ακριβώς έκανε, ο εκ των κορυφαίων της Χημείας και Νανοτεχνολογίας των ΗΠΑ στη Γιουχάν, την χρονική περίοδο όπου και εκεί, όπως και στις ΗΠΑ, το 2015, κατασκευαζόταν Κορονοϊός με το γενετικό κωδικό όνομα SHC014; Τα της κατασκευής του εν λόγω ιού έχουν αποκαλυφθεί στη μελέτη μου: «Κορονοϊός και βιολογικός όλεθρος. Οι αποδείξεις στα μεγαλύτερα επιστημονικά περιοδικά, 2009 – 2020», ήδη από τις 24 Απριλίου 2020.

iii. Στο Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ, δεν γνώριζαν ότι η Γιουχάν είναι ένα από τα κορυφαία εργαστήρια βιοτεχνολογίας του κόσμου, με ανώτατο βαθμό ασφαλείας 4, (BSL4), το οποίο βρίσκεται υπό τον απόλυτο έλεγχο του κινεζικού στρατού και των μυστικών υπηρεσιών της Κίνας; Υπενθυμίζουμε, ότι και ο διαβόητος Δόκτωρ Φάουτσι παραδέχθηκε δημοσίως, χωρίς να λογοδοτήσει βάσει του ίδιου(!) ακριβώς αμερικανικού νόμου με τον οποίον καταδικάστηκε ο Λίμπερ, ότι χρηματοδότησε τη Γιουχάν με εκατομμύρια δολάρια μέσω αμαρτωλής ΜΚΟ, αφού, όμως προηγουμένως τον κατηγόρησε ευθέως ο πρόεδρος Τραμπ.

Δεν πιστεύουμε πως προκαλούμε σοκ στους «αρμοδίους», εάν τους υπενθυμίσουμε αυτό που γνωρίζουν καλά, ότι: υπό τον έλεγχο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος και του κινεζικού Γενικού Επιτελείου Στρατού τελούν τα παρακάτω ιδρύματα τα οποία είναι διασυνδεδεμένα ως προς τα «βιολογικά πειράματα» και όχι μόνον με αυτά…:

α. Ινστιτούτο Στρατιωτικής Κτηνιατρικής, Ακαδημία Στρατιωτικών Ιατρικών Επιστημών, Τσανγκτσούν.

β. Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων, Στρατιωτική Περιοχή Τσενγκντού.

γ. Wuhan Institute of Virology, Κινεζική Ακαδημία Επιστημών, Hubei.

δ. Ινστιτούτο Μικροβιολογίας, Κινεζική Ακαδημία Επιστημών, Πεκίνο.

Σημειώνουμε πως το Ινστιτούτο Αμυντικών Μελετών της Ινδίας έχει αναφέρει και άλλους έντεκα (11) κορυφαίους θεσμούς και υπηρεσίες στην Κίνα, οι οποίες συσχετίζονται με έρευνες βιολογικών όπλων.

Τα Voanews, Associated Press, BBC, κλπ ΜΜΕ, που αρχικά αποσιώπησαν την υπόθεση, μας μεταφέρουν κατόπιν εορτής… (στις 22 Δεκεμβρίου 2021), αφενός το ότι υπήρξε στις ΗΠΑ: «πρόγραμμα στρατολόγησης που ελέγχονταν από την Κίνα», αλλά και την «λογική» έκπληξη… του εκπρόσωπου του υπουργείου Εξωτερικών της Κίνας, Ζάο Λιτζιάν, ο οποίος διαμαρτυρόμενος για την καταδίκη Λίμπερ είπε, ότι: «η Κίνα διαχειρίζεται τέτοιες ανταλλαγές έχοντας την ίδια γραμμή με τις ΗΠΑ…» Αν αυτό δεν σημαίνει μακροχρόνια συμφωνία για «βιολογικές έρευνες» (ή και αλληλο-έλεγχο βιολογικών όπλων;), τότε τι ακριβώς σημαίνει;

Υπενθυμίζουμε, ότι η Κίνα έχει εξαγοράσει περί τα 3 τρισεκατομμύρια δολάρια του αμερικανικού χρέους, λόγω συμφωνίας «οικονομικών κέντρων». Παράλληλα, πληθώρα στοιχείων αποδεικνύει ότι, υπάρχουν στο Παρασκήνιο κάποιοι που, εδώ και δεκαετίες, δεν αναγνωρίζουν τα σημερινά κρατικά όρια και θέλουν τις δικές τους τερατογενέσεις νέων υπερκρατών –δυνάμεων. Ο γράφων, ερμηνεύοντας τους διακαείς πόθους του Παρασκηνίου, έχει εισάγει από ετών στον δημόσιο διάλογο έναν δικό του όρο: «Η Κίνα ως ενδοχώρα των ΗΠΑ».

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Μόνη ικανή να “καταπιεί” την τραγωδία των Πρεσπών

Η συζήτηση για την Βαλκανική πολιτική της χώρας, είναι κατά κανόνα μια συζήτηση που γίνεται αποσπασματικά, ρηχά και μονόπλευρα, με την έκβασή της να υπηρετεί περισσότερο τις ανάγκες του θυμικού και ελάχιστα έως καθόλου την υποχρέωση διαμόρφωσης μιας ολοκληρωμένης στρατηγικής αντίληψης που θα μπορούσε να καταστήσει πρωταγωνιστικό τον ρόλο της Ελλάδας σε μια ρευστή σκακιέρα που τείνει να επαναπροσδιορίσει την φυσιογνωμία της μέσα σε ένα εξόχως συγκρουσιακό περιβάλλον, το οποίο είναι ταυτόχρονα και περιβάλλον συνάντησης κρίσιμων στρατηγικών ανταγωνισμών και αντιπαραθέσεων των ισχυρών του πλανήτη…

Η Συμφωνία των Πρεσπών, ως μια κατάφορα ετεροβαρής και σε βάρος της χώρας μας Συμφωνία, με την οποία ουσιαστικά εκποιήθηκαν θεμελιώδη αξιώματα (που συνθέτουν και εν τέλει «κλειδώνουν» τον σκληρό πυρήνα της Εθνικής κυριαρχίας, καταδεικνύοντας ταυτόχρονα το αδιαπραγμάτευτο του ιστορικού βάθους του και ως εκ τούτου δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να εκποιηθούν) έχει συμβάλει τα μέγιστα στην εκτροπή αυτής της συζήτησης σε μια ανούσια παραφιλολογία που αποπροσανατολίζει τους πολίτες και διευκολύνει το πολιτικό σύστημα που παραμένει εγκλωβισμένο στην παραδοσιακή ατολμία του και σε μια αδιέξοδη διαχείριση των ηττοπαθών επιλογών του.

Στα Βαλκάνια επανενεργοποιούνται σταδιακά οι «παγωμένοι» ιστορικοί ανταγωνισμοί δεκαετιών, οι οποίοι ενσωματώνονται πλέον στα αναβαθμισμένα χαρακτηριστικά που έχει προσλάβει ήδη η κορυφαία στρατηγική αντιπαράθεση. Αυτή η ποιοτική μετεξέλιξη και πολυμορφία της σύγκρουσης, έρχεται να επιβεβαιώσει, από την μία μεριά τις διαχρονικές ανεπάρκειες που συνθέτουν την Ελληνική βαλκανική παρουσία και από την άλλη τους επιταχυνόμενους ρυθμούς με τους οποίους ο ανανήψας βαλκανικός μικρομεγαλισμός των υπόλοιπων, προσπαθεί να ανακτήσει το «χαμένο έδαφος», να επικαιροποιήσει τις απαιτήσεις του και να ενισχύσει την θέση και τον ρόλο που διεκδικεί στην νέα ισορροπία ισχύος.

Εάν σε όλα τα παραπάνω συνυπολογίσει κανείς και τον δυναμικό εισοδισμό με τον οποίο επιχειρεί η Τουρκία να καταστεί αναπόσπαστο μέρος ΚΑΙ της Βαλκανικής Αρχιτεκτονικής, επιβάλλοντας το αυθαίρετο «δικαίωμά» της να έχει λόγο και βαρύνουσα παρουσία στις εξελίξεις της επόμενης μέρας, τότε γίνεται αντιληπτό ότι η αναγκαία μεταστροφή που είναι απαραίτητο να υπάρξει προκειμένου να επαναπροσδιοριστεί η φυσιογνωμία και το εύρος της Βαλκανικής μας πολιτικής, δεν σχετίζεται απλά με την ανάγκη μιας αξιοπρεπούς περιφερειακής παρουσίας αλλά ταυτίζεται με την ίδια την στρατηγική επιβίωση της πατρίδας μας.

Από την άποψη αυτή, είναι εξαιρετικά επείγουσα η ανάγκη να συμφωνήσουμε ότι το πρώτο πράγμα το οποίο οφείλει να κάνει η Ελληνική Διπλωματία, δεν είναι διαχείριση Ευρωπαϊκών πολιτικών που υποβαθμίζουν ουσιαστικά την χώρα σε Επίτροπο και τοποτηρητή των Ευρωπαϊκών υποθέσεων και προτεραιοτήτων, αλλά «επιθετική» παρέμβαση με ταυτότητα, με αποσαφηνισμένες εθνικές προτεραιότητες και με επιλεγμένες στρατηγικού χαρακτήρα αλλά και θεματικές παρεμβάσεις που να την υπηρετούν απρόσκοπτα.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η Ελληνική απάντηση σε ένα περιβάλλον με διάχυτη την γεωπολιτική ρευστότητα, στο οποίο συναντώνται αποσταθεροποιητικά…

• Ο επεκτατικός νεο-οθωμανισμόςτης γείτονος…
• Οι αυτοκρατορικές βλέψειςτων επίδοξων του Βορρά…
• Οι παραδοσιακές ιμπεριαλιστικές πατέντεςτης Δύσης…
• Ποικίλοι αλυτρωτισμοί.Αλλά και…
• Ο νοσηρός Αλβανικόςμεγαλοϊδεατισμός…

Θα πρέπει να μετουσιώνεται σε ένα ολοκληρωμένο Βαλκανικό όραμα μέσα από το οποίο θα υπηρετούνται πληρέστερα και πρώτιστα τα ιστορικά Δίκαια του Ελληνισμού, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς τον γνωστό φερετζέ της Ευρωπαϊκο-πολιτισμικής μεγαλοκαρδίας, στο όνομα της οποίας σωρεύονται Εθνικές παραχωρήσεις και εγγράφονται υποθήκες δυσβάστακτες.

Κυρίαρχο εργαλείο για την προώθηση αυτού του Βαλκανικού οράματος, δεν μπορεί να είναι απλά η φαιδρή λογική της «οικονομικής διείσδυσης» που κατασκευάζει πάμπλουτες επιχειρήσεις και κορυφαίους επιχειρηματίες που δραστηριοποιούνται στην αλλοδαπή, με καταγωγή όμως από μια πτωχευμένη χώρα που φορολογεί αδίστακτα ακόμη και τα όνειρα των παιδιών της. Αυτό δεν συνιστά Εθνική πολιτική, αλλά ανεπίτρεπτη φάρσα της Ιστορίας.

Το «επιθετικό» Βαλκανικό όραμα, για να είναι πρωτίστως Εθνικό όραμα, θα πρέπει να στηρίζεται σε συγκεκριμένους πυλώνες και οι πολιτικοί του διαχειριστές θα πρέπει να έχουν την ικανότητα και κυρίως τον προσανατολισμό να αναβαθμίζουν την θεσμική υπόσταση αυτών των πυλώνων, σε όλα τα Διεθνή και Ευρωπαϊκά φόρα.

Στην κορυφή αυτής της κατάταξης, θα πρέπει να είναι η Ελληνική Εθνική μειονότητα στην Αλβανία και τα αδιαπραγμάτευτα δικαιώματά της, στην θεσμική εκπροσώπηση, στην γη, στον πολιτισμό, στην εκπαίδευση και στην δημιουργία.

• Είναι αδιανόητη η συμφωνία της Ελλάδας σε οποιαδήποτε περιφερειακή ή «συμμαχική» διευθέτηση,εάν προηγουμένως δεν εξασφαλίζονται στο ακέραιο τα δικαιώματα της Εθνικής μειονότητας στην γειτονική χώρα.
• Όπως επίσης είναι αδιανόητη η Ελληνική στήριξη, απέναντι σε χώρες που συντηρούν και αρνούνται να αποκηρύξουνοριστικά και αμετάκλητα, αλυτρωτικές φαιδρότητες σε βάρος της πατρίδας μας.

Η Ευρωπαϊκή εμπειρία άλλωστε έδειξε πως η προσδοκία να εκτονωθούν και εν τέλει να ατονήσουν αυτές οι νοσηρότητες μέσα στο αναβαθμισμένο και εξευγενισμένο Ευρωπαϊκό περιβάλλον, είναι μια προσδοκία απατηλή. Καταλανικό και Ιρλανδικό παραμένουν αδιάψευστοι μάρτυρες. Ενώ η ανοχή και η δήθεν συμβιβαστική διάθεση απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα, όχι μόνο δεν ισχυροποιεί την θέση της χώρας, αλλά αντίθετα ενεργοποιεί μια επικίνδυνη πυριτιδαποθήκη στην Θράκη.

Γι αυτό και επιμένουμε πως η βαρύτητα της Εθνικής ψήφου, δεν μπορεί να εξαργυρώνεται φτηνά και ανούσια, στην πασαρέλα που απονέμεται ο τίτλος του «καλού παιδιού» και του υπάκουου συμμάχου. Ομοίως πολύτιμα εργαλεία στην προώθηση αυτού του οράματος, θα πρέπει να είναι…

• Η αποφασιστική διεθνοποίηση του αδιαπραγμάτευτου Ελληνικού ενδιαφέροντος, για την διάσπαρτη πολιτιστική κληρονομιά που φέρει ανεξίτηλη την Ελληνική ταυτότητασε όλο το εύρος της Βαλκανικής γης…
• Η στοχευμένη ενεργοποίηση της ουσιαστικά ανύπαρκτης εκκλησιαστικής Διπλωματίας, σε μια ευρύτερη περιφέρεια η οποία έχει εγκαταλειφθεί στα παίγνια των Πατριαρχείων, με κόστος ΚΑΙγια τους λαούς αλλά ΚΑΙ για την γεωπολιτική σταθερότητα ΚΑΙ σε κάθε περίπτωση με την Ελλάδα στο περιθώριο. Και φυσικά…
• Η χρηματοδότηση και προώθηση εξειδικευμένων εκπαιδευτικών προγραμμάτωνπου θα μπορούσαν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον ακόμη και ξενόγλωσσων τοπικών πληθυσμών, ενώ θα μπορούσαν να συμβάλουν καταλυτικά στις επιδόσεις των αποφοίτων της Ελληνικής μειονότητας.

Προφανώς και είναι εφικτό να «πειστούν» οι κυβερνήσεις των Βαλκανικών κρατών ώστε να συμφωνηθούν και εν τέλει να εφαρμοστούν αντίστοιχες διμερείς «διευθετήσεις». Η παρουσία των μεταναστών τους στην Ελληνική επικράτεια, είναι από μόνη της ένα πολύ ισχυρό «επιχείρημα» στο οπλοστάσιο της Ελληνικής Διπλωματίας και οφείλει να το αξιοποιήσει άμεσα και χωρίς περιστροφές.

Είναι λοιπόν φανερό, ότι γεωπολιτική διείσδυση, δεν υλοποιείται με πολιτικές που ευνοούν το επιχειρηματικό φαγοπότι. Μια χώρα που ενδιαφέρεται πραγματικά να ισχυροποιήσει την περιφερειακή της θέση σε ένα περιβάλλον που χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερη ρευστότητα, αυτό για το οποίο υποχρεούται να φροντίζει πρώτιστα, είναι η ανάγκη να διευρύνει το γεωπολιτικό της αποτύπωμα σε κρίσιμους τομείς που θα προσδιορίσουν την φυσιογνωμία της επόμενης μέρας κι αυτό δεν θα το κάνουν ΟΥΤΕ οι μπακαλόγατοι ΟΥΤΕ οι τραπεζίτες. Ας σοβαρευτούμε λοιπόν γιατί η κλεψύδρα αδειάζει…

Και στο βάθος… Πρέσπες…

Μέσα σε έναν πρωτοφανή ορυμαγδό αποσπασματικών συζητήσεων, παντελούς απουσίας ενός περιφερειακού σχεδιασμού με ξεκάθαρη εθνική ταυτότητα και με παλιές αλλά και νέες απειλές να κερδίζουν καθημερινά θέσεις στην σκαλέτα της περιφερειακής Ημερήσιας Διάταξης, η συμφωνία των Πρεσπών επανέρχεται στο προσκήνιο, άλλοτε ως παράπονο για τις απαράδεκτες και προκλητικές παραβιάσεις της στις οποίες προβαίνουν οι Σκοπιανοί… Και άλλοτε ως αιχμή του δόρατος της Ελληνικής μεγαλοστομίας η οποία ζητά μετ’ επιτάσεως την καταγγελία της Συμφωνίας και την αποχώρηση από αυτήν.

Οφείλουμε όμως να είμαστε ξεκάθαροι ως προς τα αυτονόητα, όχι για να συνετίσουμε τους πατριδοκάπηλους φαφλατάδες που συνηθίζουν να ομιλούν περί πάντων χωρίς να σκέφτονται, αλλά για να καταδείξουμε πως η επίκληση της ακυρωτικής ρητορικής, είναι ένα εργαλείο που επιστρατεύεται για να εκτονώσει την οργή των πολιτών για το συγκεκριμένο ανοσιούργημα, συντηρώντας παράλληλα ψευδεπίγραφες και ανυπόστατες αυταπάτες.

Όχι γιατί τα άρθρα 56 και 60 της Σύμβασης για το Δίκαιο των Συνθηκών δεν παρέχουν αυτήν την δυνατότητα, ούτε βεβαίως γιατί οι παραβιάσεις στις οποίες προβαίνουν οι Σκοπιανοί είναι ήσσονος σημασίας ως προς τα συμπεφωνηθέντα. Αλλά διότι η Συμφωνία των Πρεσπών…

• Είναι μια πολύ ιδιαίτερη Συμφωνία…
• Είναι μια Συμφωνία η αξιολόγηση της οποίας δεν σχετίζεται με την νομιμότητα ή μη της εφαρμογής κανόνων Δικαίου γενικώς…
• Είναι μια συμφωνία η οποία πατά – ακουμπά – συναρτάται από ένα σύνολο κανόνων που έγιναν αποδεκτοίμε την ενδιάμεση συμφωνία του 1995. Και κυρίως…
• Είναι μια Συμφωνία η οποία δίνει στους Σκοπιανούς την Εθνική υπόστασηπου έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν, ενώ στην Ελλάδα εξασφαλίζει μια αράδα από προσχήματα που επιστρατεύονται για την εξαπάτηση του πληθυσμού. Με απλά λόγια, τα Σκόπια πήραν ΟΝΟΜΑ και ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ και η Ελλάδα απλώς πήρε «μπούλο».

Τα ερωτήματα λοιπόν είναι αμείλικτα και καλό είναι οι απαντήσεις να αναζητηθούν με σοβαρότητα και ευθύνη…

• Τι ακριβώς είναι αυτό που θα μπορούσε η Ελλάδα να επιδιώξει να ακυρωθείπροσφεύγοντας στις προβλέψεις της Σύμβασης της Βιέννης;;;
• Από που προκύπτει ότι αυτό που θεωρητικά θα μπορούσε να ακυρωθείμε την προσφυγή, θα μπορούσε ταυτόχρονα να αντικατασταθεί με κάτι άλλο που θα ήταν της απολύτου αρεσκείας όσων επιμένουν να σαγηνεύονται από αυτήν την προσδοκία;;;

Ας πούμε λοιπόν τα πράγματα με το όνομά τους…

Ακόμη και αν καταπέσει την επόμενη στιγμή το σύνολο των επιμέρους ρυθμίσεων, δεκάρα τσακιστή δεν θα έδιναν οι Σκοπιανοί για δαύτες. Είναι στο σύνολό τους ένα μάτσο από ανούσια επικοινωνιακά προσχήματα στα οποία καταφεύγει η ελληνική πολιτική τάξη για να κατευνάσει παραμυθιάζοντας το ανάθεμα των πολιτών.

Ακόμη και αν καταπέσει στο σύνολό της η συγκεκριμένη Συμφωνία (άρα και οι προσχηματικές προβλέψεις που υιοθετούνται για το όνομα, την εθνότητα και την ταυτότητα των προϊόντων) αυτό που θα κάνουν την επόμενη στιγμή οι Σκοπιανοί, θα είναι να στήσουν πάρτι αφού οι ίδιοι θα είναι οι αποκλειστικοί κτήτορες και νονοί ενός μεγαλοπρεπέστατου «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ» (σκέτο… ολόσκετο), με την Ελλάδα στο περιθώριο και χωρίς δικαίωμα λόγου, με την διεθνή κοινότητα στο σύνολό της να το υιοθετεί σε ελάχιστο χρόνο και με τις διεθνείς ή πολυεθνικές συμμετοχές του κρατιδίου να μην μπορούν να ανακληθούν.

Όποιος νομίζει λοιπόν ότι ΑΥΤΗ η Ελλάδα… Με ΑΥΤΗΝ την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, που ενώ θα έπρεπε να ΑΠΑΙΤΕΙ, αρκείται να αναφωνήσει ένα «ΜΑΚΑΡΙ οι Τούρκοι να σεβαστούν επιτέλους την Συνθήκη της Λωζάνης»… Και με κυβερνήσεις που αντί να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων καταφεύγουν σε επικοινωνιακά τεχνάσματα εξαπάτησης των πολιτών οι οποίοι πληροφορούνται από τουρκικά δημοσιεύματα τις απαράδεκτες υπαναχωρήσεις, μπορεί να εκβιάσει υπέρ των Εθνικών συμφερόντων ανατροπές Συνθηκών, καλύτερα να αλλάξει πλευρό.

Η Συμφωνία των Πρεσπών, είναι μια απαράδεκτη Συμφωνία που ΔΕΝ ανατρέπεται υπέρ του αυτονόητου Εθνικού αφηγήματος. Καμία τέτοια δυνατότητα δεν μπορεί να υπάρξει… Καμιά Διεθνής κοινότητα δεν πρόκειται να στηρίξει ανάλογους ακροβατισμούς.

Η Ελλάδα οφείλει να σοβαρευτεί… Να αποστασιοποιηθεί από την αναπαραγωγή παραπλανητικών και αποπροσανατολιστικών μυθευμάτων… Και κυρίως να ασχοληθεί σοβαρά με την επεξεργασία και την «επιθετική» προώθηση ενός ολοκληρωμένου Βαλκανικού οράματος, ώστε να σταματήσει να σέρνεται πίσω από τις εξελίξεις και να οριοθετήσει έναν δικό της δρόμο πραγματικών ανατροπών. Μέρος αυτού του οράματος, ΔΕΝ είναι η στήριξη καμιάς απολύτως Ευρωπαϊκής πορείας του υβριδικού και χειραγωγήσιμου κρατιδίου, αφού ο δρόμος για την αποκατάσταση της Βαλκανικής σταθερότητας, περνά αναγκαστικά μέσα από την αποσύνθεση υβριδικών γεωπολιτικών μορφωμάτων και σύντομα  όλα δείχνουν πως οι εξελίξεις στην Βοσνία θα μετατρέψουν αυτούς τους φόβους σε βεβαιότητα.

Η σκακιέρα βρίσκεται σε πλήρη διάταξη. Η Ελλάδα, αν φιλοδοξεί να διεκδικήσει τον ρόλο του παίκτη και όχι του πιονιού σ αυτήν την σκακιέρα, οφείλει να πάρει θέση σήμερα γιατί αύριο θα είναι αργά.

https://www.youtube.com/watch?v=zwsGl23tYZg

Ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δήλωσε ότι ο Ισραηλινός πρόεδρος Ισαάκ Χέρτζογκ ενδέχεται να πραγματοποιήσει επίσκεψη στην Τουρκία.

Αυτό έγινε σε συνέντευξη Τύπου, την Τρίτη, με τον Σέρβο ομόλογό του Αλεξάνταρ Βούτσιτς, στην πρωτεύουσα της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν είπε:

«Υπάρχουν συνομιλίες με τον ισραηλινό πρόεδρο Χέρτζογκ και είναι πιθανό να έχει μια επίσκεψη στην Τουρκία».

Για το ενδεχόμενο συνεργασίας με το Ισραήλ στην ανατολική Μεσόγειο, σημείωσε ότι στοχεύουν στην πρόοδο μέσω θετικών προσεγγίσεων, τονίζοντας ότι η Άγκυρα θα κάνει ό,τι μπορεί εάν αυτό το θέμα βασίζεται στο αμοιβαίο κέρδος.

turkpress.co

https://www.echedoros-a.gr