Αρχική Blog Σελίδα 2078

Ερντογάν: Στα όρια του ισλαμο-φασισμού

Από
anixneuseis
-
0

Δευτέρα, 31 Ιανουαρίου 2022 07:11

UPD:07:16
REUTERS/FLORION GOGA 

Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

Η Σεζέν Ακσού είναι ίσως η διασημότερη ποπ τραγουδίστρια στην Τουρκία. Γνωστή και με το παρατσούκλι «Μικρό Σπουργίτι», η 67χρονη τραγουδίστρια βρέθηκε ξαφνικά τις τελευταίες ημέρες στο «στόχαστρο» ισλαμιστών και εθνικιστών, ακόμη και του ίδιου του προέδρου Ερντογάν, που απείλησε «να της κόψει τη γλώσσα»!

Αφορμή αποτέλεσε ένα -«βλάσφημο», όπως χαρακτηρίστηκε- τραγούδι της Σεζέν, το «Sahane Bir Sey Yasamak» («Πόσο υπέροχο να είσαι ζωντανός»), που είχε κυκλοφορήσει προ πενταετίας χωρίς να προκαλέσει τότε κάποιο πρόβλημα. Η Σεζέν αποφάσισε να το αναρτήσει εκ νέου την Πρωτοχρονιά στο κανάλι της σto You Tube, ευχόμενη στους συμπατριώτες της για το νέο έτος. Το «κακό» ήταν τώρα ότι συνόδευσε το τραγούδι με ευχές για «άνευ όρων ελευθερία» και «εγκαθίδρυση πραγματικής Δικαιοσύνης». Ευχές που άνοιξαν για τη διάσημη Τουρκάλα τραγουδίστρια τις «Πύλες της Κολάσεως»: Ξεκίνησαν άγριες επιθέσεις εναντίον της με υβριστικές αναρτήσεις στο Twitter.Συνεχίστηκαν στοχοποίησή της από την Διεύθυνση Θρησκευτικών Υποθέσεων της Τουρκίας (Diyanet). Ισλαμο-εθνικιστές, μέλη του αυτοαποκαλούμενου «Κινήματος Εθνικής Επιβίωσης», που συνδέονται με το κυβερνών κόμμα ΑΚΡ πολιόρκησαν το σπίτι της Ακσού στην Κωνσταντινούπολη, απειλώντας να την σκοτώσουν.

Το σύνθημα έδωσε άλλωστε ο ίδιος ο Ερντογάν στην μουσουλμανική προσευχή της Παρασκευής, λέγοντας: «Ουδεμία γλώσσα μπορεί να δυσφημίζει τον προφήτη μας Αδάμ» και «να λέει αυτές τις λέξεις για την μητέρα μας Εύα», τόνισε. «Είναι καθήκον μας να κόψουμε αυτές τις γλώσσες!»

Ενας υπερσυντηρητικός δικηγόρος υπέβαλε μήνυση κατά της Ακσού για «προσβολή θρησκευτικών αξιών», που μπορεί να οδηγήσει την τραγουδίστρια στη φυλακή για έξι μήνες έως ένα χρόνο, γράφει η εφημερίδα Evrensel .

Και φυσικά, το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο έδωσε ήδη εντολή στα ραδιόφωνα και τις τηλεοράσεις να μην μεταδίδουν το τραγούδι.

Τι λέει τέλοςπάντων, αυτό το τραγούδι που άνοιξε τις «πύλες της Κολάσεως» για την Ακσού; «Ευχαρίστηση και πόνος, σχέδια και παιχνίδια, να στέκεσαι ψηλά ή να πιάνεις πάτο, είναι υπέροχο να είσαι ζωντανός», λένε οι στίχοι του τραγουδιού. «Να ‘μαστε, σε ένα τρενάκι του τρόμου, πηγαίνοντας κατευθείαν στην καταστροφή, απλά πείτε γεια στον Αδάμ και στην Εύα, που δεν γνώριζαν».

«Δεν μπορείς να με σκοτώσεις»

Για την ιστορία, η Σεζέν Ακσού είναι ότι η Εντίθ Πιαφ για την Τουρκία. Όπως η Πιαφ ήταν «το σπουργιτάκι του Παρισιού», η Σεζέν Ακσού έχει το ίδιο παρατσούκλι,από ένα τραγούδι της με αυτόν τον τίτλο, που έγραψε το 1978. Η Σεζέν Ακσού έχει γράψει εκατοντάδες τραγούδια, έχει γαλουχήσει αρκετούς νέους καλλιτέχνες και είναι αναμφίβολα το σύμβολο της τουρκικής ποπ μουσικής,κυριαρχώντας επί μισό αιώνα σχεδόν στη μουσική ποπ σκηνή της Γείτονος.

 

EPA/RICK NEDERSTIGT

H Σεζέν Ακσού

Ηταν φυσικό να μην πτοηθεί από τον πόλεμο που κήρυξε εναντίον της ο Ερντογάν. Απάντησε στο «κυνήγι μαγισσών», με ένα άλλο τραγούδι: «Είμαι το θήραμα, εσύ είσαι ο κυνηγός / Απλά τράβα τη σκανδάλη / Δεν μπορείς να με νιώσεις / Δεν μπορείς να συνθλίψεις τη γλώσσα μου / Ποιος είναι ο ταξιδιώτης και ποιος ο ξενοδόχος / Ας περιμένουμε / Μπορείς ‘σκοτώστε με / έχω τη φωνή μου, το σάζι μου, τα λόγια μου / Δεν μπορείς να με σκοτώσεις». Η Ακσού ανέβασε το νέο της τραγούδι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στο ιστολόγιό της, ευχαριστώντας τους χιλιάδες συμπατριώτες της που έσπευσαν να την στηρίξουν. Ο Ερντογάν πρέπει να ενημερωθεί ότι όταν κάποτε στη Γαλλία κάποιοι ζητούσαν από τον πρόεδρο Ντε Γκωλ να συλλάβει τον μεγάλο φιλόσοφο και συγγραφέα, Ζαν Πολ Σαρτρ για τις «ανατρεπτικές» του ιδέες, απάντησε: «Ο Σαρτρ είναι η Γαλλία.» Ομοίως, η Σεζέν Ακσού είναι η πραγματική Τουρκία… 

Οι νέοι γυρίζουν την πλάτη

Η βίαιη επίθεση κατά της τραγουδίστριας έχει φυσικά την εξήγησή της: Ο Ερντογάν θέλει να ενισχύσει την επιρροή του στους ακραίους ισλαμικούς κύκλους, αλλά και να αλλάξει την ατζέντα, καθώς η δημοτικότητά του έχει καταβαραθρωθεί και η επανεκλογή του είναι πλέον αμφίβολη. Το παραδέχτηκε έμμεσα η ισλαμιστική εφημερίδα Yeni Akit: «Μας κατηγορούν ότι αντιδράσαμε πέντε χρόνια μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού, ότι χρησιμοποιήσαμε αυτήν την ιστορία για να αποσπάσουμε την προσοχή από τον πληθωρισμό ή την πτώση της τουρκικής λίρας, αλλά όχι, απλώς δεν το ξέραμε πριν», έγραψε η ισλαμιστική εφημερίδα.

«Ο ισλαμοφασισμός στην Τουρκία έχει νέο στόχο: την τραγουδίστρια Σεζέν Ακσού», γράφει η γερμανική Frankfurter Allgemeine Zeitung σε ανταπόκρισή της από την Κωνσταντινούπολη. «Το ΑΚΡ, που παίζει τον ρόλο του «μουσουλμάνου δημοκράτη» από τότε που ανέλαβε την εξουσία το 2002, έχει βάλει τη δημοκρατία στην άκρη του δρόμου, υιοθετώντας ισλαμο-αυταρχικά μέτρα. Μετά τη συνταγματική τροποποίηση το 2010, το «μουσουλμανικό» AKP δεν χρειαζόταν πλέον τη «δημοκρατία». Τα μέτρα που ελήφθησαν έκτοτε όχι μόνο απομάκρυναν την Τουρκία από τη δημοκρατία, αλλά και τη νεολαία, που θα έπρεπε να είχε γίνει πιο αφοσιωμένη, στο Ισλάμ. Ισλαμιστές συγγραφείς ανησυχούν ότι η νέα γενιά της Τουρκίας γυρίζει την πλάτη στο Ισλάμ. Ο συγγραφέας Γιουσούφ Καπλάν, ένθερμος υποστηρικτής του Ερντογάν έγραψε πρόσφατα: «Τούρκοι και Κούρδοι γυρίζουν την πλάτη τους στο Ισλάμ όλο και πιο γρήγορα και οδηγούνται στο αδιέξοδο του ντεϊσμού, του αθεϊσμού!», καλώντας τον Πρόεδρο Ερντογάν να πάρει μέτρα εναντίον τους…

Η αυτοκτονία ενός αδιόριστου δασκάλου

H Cumhuriyet δημοσίευσε χθες ως πρώτο θέμα την αυτοκτονία ενός 28χρονου αδιόριστου δασκάλου, του Μουράτ Καγιά, ο οποίος έβαλε τέλος στη ζωή του, αφήνοντας ένα μικρό σημείωμα στην οικογένειά του με ημερομηνία 29 Ιανουαρίου 2022 :«Αποχαιρετώ τη ζωή. Εργάστηκα και σπούδασα στο πανεπιστήμιο, έκανα τη στρατιωτική μου θητεία, δούλεψα στον ιδιωτικό τομέα. Αγαπώ πολύ τον αδερφό μου και τη μητέρα μου. Μου λείπει ο πατέρας μου», έγραψε ο άτυχος νέος από την πόλη Σανλιούρφα, στο σημείωμά του. «Είναι ντροπή για όσους έκλεψαν το μέλλον της λαμπρής νεολαίας αυτής της χώρας», είναι ένα από τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο hashtag που άνοιξε στο Twitter με το όνομα #MuratTeacherGittin «για τον δάσκαλο Μουράτ Καγιά, ο οποίος δεν μπορεί να διοριστεί πιά».

Ο Ερντογάν δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίσει την λαϊκή κατακραυγή και καταφεύγει όλο και περισσότερο στον αυταρχισμό. Αν κάποιος θελήσει να κρεμάσει ένα πανό που να γράφει :«Σταματήστε τις αυξήσεις τιμών! Δεν τα βγάζουμε πέρα! », κινδυνεύει με πρόστιμο …1200 ευρώ. Και επειδή ο μέσος Τούρκος πολίτης δεν μπορεί να πληρώσει το πρόστιμο, κινδυνεύει να οδηγηθεί στη φυλακή. Το κράτος του Ερντογάν είναι προετοιμασμένο όμως γι` αυτό: Στον εφετινό προϋπολογισμό ο Τούρκος πρόεδρος έχει δεσμεύσει περί τα 130 εκατ. ευρώ για την ανέγερση νέων φυλακών. Για να… φιλοξενηθούν όλοι όσοι αμφισβητούν τη «δημοκρατία αλά Ερντογάν».

naftemporiki.gr

Ανάλυση: Οι σειρήνες του πολέμου κατρακύλησαν το ρωσικό ρούβλι

Από
anixneuseis
-
0

Οι επιπτώσεις της γεωπολιτικής αστάθειας ανάμεσα σε Ρωσία και Ουκρανία επιδρούν αρνητικά στην ρωσική οικονομία. Ποια η σημαδιακή ημερομηνία και ποιες τιμές αγαθών αναμένεται να επηρεαστούν στην Ευρώπη.

Επιμέλεια: Ξένιος Μεσαρίτης

Οι πολεμικές ιαχές στα σύνορα Ρωσίας Ουκρανίας οδηγούν σε πτώση το ρωσικό νόμισμα (έχασε πέραν του 15% έναντι του δολαρίου από τον Οκτώβρη) και τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία της χώρας ενώ σημαδιακές θα είναι οι εξελίξεις στην περιοχή για το μέλλον της ενέργειας και των σιτηρών κυρίως για την γηραιά ήπειρο.

Το ρωσικό Ρούβλι υποχώρησε κατά 2,5% τη Δευτέρα, υποχωρώντας στα 80 ρούβλια ανά δολάριο και στα 90 ανά ευρώ,  φτάνοντας στο χαμηλότερο επίπεδο 14 μηνών και τον Νοέμβριο του 2020, ακολουθώντας και την ραγδαία πτώση ρωσικών ομολόγων και μετοχών, αντανακλώντας τους φόβους των επενδυτών για ενδεχόμενη στρατιωτική σύγκρουση στην Ουκρανία.

Μιλώντας στο Economy Today ο Βρασίδας Νεοφύτου, Υπεύθυνος Επενδυτικής Έρευνας στην Exclusive Capital, εξηγεί ότι οι αναλυτές φοβούνται για περαιτέρω αδυναμία του ρουβλίου σε περίπτωση που επιβληθούν σκληρές κυρώσεις κατά της ρωσικής οικονομίας από τις δυτικές δυνάμεις εάν η Μόσχα κλιμακώσει τις εχθροπραξίες κατά της Ουκρανίας.Ο Βρασίδας Νεοφύτου αναφέρει ότι οι επενδυτές ανησυχούν επίσης ότι μια στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας θα μπορούσε να αναγκάσει τη Μόσχα να περιορίσει τον ενεργειακό εφοδιασμό στην Ευρώπη, καθώς η Ρωσία αντιπροσωπεύει το 40% των προμηθειών φυσικού αερίου στην γηραιά ήπειρο μέσω αγωγών.

Αντιθέτως, οι οικονομολόγοι στη Ρωσία δεν δείχνουν να πανικοβάλλονται για την ώρα καθώς η ρωσική κεντρική τράπεζα έχει πάνω από 600 δισεκατομμύρια δολάρια συναλλαγματικών αποθεμάτων, που προκύπτουν κυρίως από έσοδα πωλήσεων πετρελαίου και φυσικού αερίου, το δημόσιο χρέος είναι πολύ χαμηλό και κρατείται από εγχώριους επενδυτές, ενώ η χώρα έχει αναπτύξει εναλλακτικά χρηματοοικονομικά κανάλια που παρακάμπτουν τα δυτικά.

Οι γεωπολιτικοί κίνδυνοι επιβαρύνουν τα ρωσικά ομόλογα και μετοχές

Τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία ήταν σε σχεδόν ελεύθερη πτώση τη Δευτέρα, μειωμένα σχεδόν κατά 10%, με δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια να εξαφανίζονται από την κεφαλαιοποίηση των μεγαλύτερων εταιρειών της χώρας μετά την δυσμενή γεωπολιτική κατάσταση.

Η ρωσική χρηματιστηριακή αγορά βρίσκεται σε μια σημαντική πτωτική τάση με τον κύριο δείκτη να υποχωρεί 15% από την αρχή του έτους και να χάνει περισσότερο από το 30% της αξίας του από τον Οκτώβριο του 2021, ή περισσότερα από 200 δισ. δολάρια, όταν η στρατιωτικές απειλές της Ρωσίας είχαν ξεκινήσει.

Ο κ. Νεοφύτου σημειώνει επίσης ότι το ρωσικό χρηματιστήριο έπεσε κατά 80% το 2008 κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής σύγκρουσης στον Καύκασο, μεταξύ Ρωσίας και Γεωργίας.

Είναι ευδιάκριτη αυτή την στιγμή μία τάση πωλήσεων και στα ρωσικά κρατικά ομόλογα, καθώς είναι ευαίσθητα στη γεωπολιτική, με τις αποδόσεις των 10ετών ομολόγων OFZ της Ρωσίας να αυξάνονται σχεδόν στο 10%, το υψηλότερο επίπεδο από τις αρχές του 2016.

Η ενδεχόμενη σύγκρουση και οι ρωσικές απαιτήσεις

Τα ρωσικά περιουσιακά στοιχεία δέχθηκαν πιέσεις τις τελευταίες εβδομάδες, καθώς η συγκέντρωση περίπου 100.000 ρωσικών στρατευμάτων κατά μήκος των ουκρανικών συνόρων πυροδότησε φόβους από το ΝΑΤΟ και τους συμμάχους ότι η Μόσχα σχεδίαζε εισβολή, έναν ισχυρισμό που το Κρεμλίνο αρνείται επίμονα.

Το ΝΑΤΟ είπε ότι θέσει περίπου 8.500 Αμερικανούς στρατιώτες σε ετοιμότητα και ενισχύει την Ανατολική Ευρώπη με περισσότερα πλοία και μαχητικά αεροσκάφη, κάτι που η Ρωσία κατήγγειλε ως κλιμάκωση της έντασης.

Επιπλέον, η Αυστραλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ ξεκίνησαν μερικές εκκενώσεις των πρεσβειών τους στο Κίεβο, την πρωτεύουσα της Ουκρανίας, ενώ περισσότερες δυτικές χώρες συμβούλευαν τους ανθρώπους να μην ταξιδεύουν στην Ουκρανία ή τη Ρωσία.

Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ απέκλεισαν το ενδεχόμενο να συμφωνήσουν με τις ρωσικές απαιτήσεις οι οποίες είναι να ανακληθούν από την συμμαχία οι αναπτύξεις στρατευμάτων στα σύνορά της αλλά και να δοθούν εγγυήσεις ότι η Ουκρανία και η Γεωργία δεν θα ενταχθούν ποτέ στο ΝΑΤΟ.

Σημαδιακή η 20 Φεβρουαρίου

Όπως τονίζει ο Βρασίδας Νεοφύτου μία επιπλέον παράμετρος που αναμένει το ρωσικό στρατόπεδο είναι να πέσουν χαμηλότερα οι θερμοκρασίες ούτως ώστε να μην υπάρχει η λάσπη η οποία κυριαρχεί σήμερα στα σύνορα Ρωσίας Ουκρανίας.

Επίσης σύμφωνα με τα διεθνή μέσα η Ρωσία αναμένεται να τηρήσει σιγή όπλων κατά την διάρκεια των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου και η 20η Φεβρουαρίου θεωρείται ως σημαδιακή ημερομηνία.

Προς το παρόν αναμένονται εξελίξεις εντός των ημερών αφού το ρωσικό ρούβλι ανέκαμψε μερικώς αφού χθες το ρωσικό νόμισμα ανέκαμψε στα 77 έναντι του δολαρίου.

Σε περίπτωση επίθεσης θα εκτοξευτεί η τιμή ενέργειας και σιτηρών

Σημειώνεται επίσης ότι ενώ χθες η τιμή του πετρελαίου σκαρφάλωσε μέχρι τα 91 δολάρια το βαρέλι, μία ενδεχόμενη σύρραξη θα δημιουργήσει περαιτέρω πιέσεις των τιμών της ενέργειας.

“Πιθανή επίθεση θα δημιουργήσει επιπλέον αυξήσεις σε τιμές των δημητριακών και σιτηρών αφού η Ουκρανία θεωρείται ο “σιτοβολώνας της Ευρώπης” με ρεκόρ εξαγωγών σιτηρών κάθε χρόνο” τονίζει ο Βρασίδας Νεοφύτου.

economytoday.sigmalive.com

A New Way Forward for EU-Turkey Relations

Από
anixneuseis
-
0

ILKE TOYGÜR

  • JANUARY 26, 2022
Source: Getty
Summary:  With accession talks at an impasse, Turkey and the EU need another way to revitalize their relationship.
Related Media and Tools   

The EU’s relationship with Turkey is stuck at an impasse. EU policymakers can no longer conduct effective diplomacy or formulate a wider geopolitical strategy premised on Turkey acceding to the union. They need to look elsewhere and be innovative to regain some influence over Turkey’s democratic backsliding and other elements of Brussels’ relations with Ankara. The EU’s best option would be to modernize its 1963 association agreement with Turkey as the main framework for fostering rules-based cooperation and shoring up the normative foundations of the relationship.

ESCAPING A DIPLOMATIC DEAD END

Deepening tensions between the EU and Turkey have drawn a lot of attention in recent years. Europeans mostly attribute this troubled state of affairs to Ankara’s democratic backsliding and increasingly confrontational foreign policy. Despite these tensions, Turkey is still formally a candidate for accession. Some observers continue to see this membership path as the only tool the EU has to place democratic conditionality on its ties with Turkey.

But the prospects of Turkey joining the EU have been dim for a long time. In practice, Ankara has no credible prospect of membership in the near future, if ever. Today, Turkey comes nowhere near fulfilling the EU’s accession eligibility rules, known as the Copenhagen criteria—which stipulate that candidate countries have institutions that guarantee democracy, the rule of law, and human rights as well as a well-functioning market economy. Since the Council of the EU concluded in 2018 that “no further chapters can be considered for opening or closing,” the accession negotiations effectively have been at a standstill.

In the meantime, the EU has failed to exert any influence capable of halting or reversing Turkey’s democratic backsliding despite the country’s nominal EU membership aspirations. The European Commission’s yearly country reports on Turkey acknowledge this in their well-documented accounts of the country’s dramatic turn to authoritarianism. It is hard to expect a country with such slim odds of becoming a member to effectively implement the rules, standards, and policies enshrined in EU law and to align itself with the EU’s core values and norms.

But even if the frozen accession negotiations are based on misplaced expectations, the EU does not need to give up entirely on democratic conditionality and a rules-based framework. The problem is that this conditionality is now tied to accession in a way that holds no credibility for either side. If the EU is serious about its concerns over democracy, the rule of law, and human rights in Turkey, EU policymakers need to find alternative ways to address these issues. This matter is about not only EU-Turkey relations but also the EU’s desire to project itself as a normative global power.

To be clear, however, the EU should not fool itself into thinking that Brussels will be the one to revive democracy in Turkey. Any transition should be a product of Turkey’s own democratic resilience. Even so, if EU policymakers can adopt a more suitable institutional framework and set of tools for grounding and encouraging aspirational democratic values and a rules-based partnership, EU-Turkey relations would benefit.

MODERNIZING THE ANKARA AGREEMENT

The Ankara Agreement, the EU’s association agreement with Turkey, is nearly sixty years old and was not designed for the twenty-first century. This document, rather than the accession framework, is what provides the core foundation for EU-Turkey relations. To champion its desire to have a rules-based relationship and address democratic backsliding in the country, the EU should seek to break its diplomatic gridlock with Ankara by revising this document.

The association agreements the EU signs with other countries to deepen cooperation are an appropriate tool for such goals. The EU has association agreements with countries slated for accession and other countries too. Today, such agreements are an integral part of the EU’s arsenal of free trade agreements and other partnership and cooperation pacts. The Eastern Partnership countries have been notable examples in negotiating their association agreements with the union. The EU’s agreement with Ukraine is one of the latest and most modern instances. The EU also renegotiates terms for modernizing such documents if necessary. Revamping the EU’s association agreement with Turkey would fit this pattern well.

Some observers might object that democratic conditionality would be weakened once it is disconnected from the accession process. But under a modernized association agreement with Turkey, the EU’s democratic leverage could actually be greater, as pressure would be linked to more realistic forms of cooperation and more achievable, tangible benefits. Pursuing this more modest aim would help make democratic conditionality relevant again, whereas today it has simply ceased to work with respect to Turkey under the accession framework.

To be frank, a modernized association agreement would not be a game changer unless Turkey is willing to play along. However, this approach does have the potential to get EU-Turkey relations back on track. Furthermore, it would institutionalize the relationship and minimize the need for ad-hoc negotiations every time a crisis arises. If the two sides manage to agree on renegotiated terms that include an official dispute settlement mechanism, they would also have a means of dealing with their differences. Last but not least, this strategy would help the EU better connect its trade policy to its normative power, rather than expecting so much from the distant prospect of accepting Turkey as an EU member.

In fact, updating the Ankara Agreement is what many both in Turkey and in Europe desire when they ask about modernizing the EU-Turkey customs union. The customs union is a part of the association agreement with Turkey, which also includes a wider range of topics that would further empower this tool. So instead of just modernizing the customs union, the aim should be to reframe the various tracks of the multifaceted relationship under a rules-based framework. Implicitly, EU-Turkey relations are already being reframed, with a focus on cooperation outside the prevailing negotiating framework. This is the case even though the union has not formally taken away Turkey’s candidacy status and though Turkey has not put the accession process on hold like Iceland has done in the past.

What has become typical is a more transactional approach to cooperation calibrated differently in various policy areas. The March 2016 EU-Turkey Statement on refugees is one prime example of this transactionalism. The “positive agendas” to bolster the relationship that the EU periodically offers, most recently in 2020, are another. These positive agendas are attempts to renegotiate the prevailing rules and conditionalities based on the partners’ needs, while offering Turkey various carrots even if accession negotiations are at a standstill. Further economic cooperation and high-level dialogue, for example, are tools the EU hopes to offer for a more harmonious relationship. Yet since the trust between Turkey and the EU is so low and declining, and because Turkey has no belief that the EU would deliver on its promises, these offers have not led to a revived relationship and tangible democratic conditionality. This is why all these intentions of shoring up the relationship should be framed and institutionalized under a modernized association agreement.

IDENTIFYING WHAT TO INCLUDE IN THIS NEW ASSOCIATION AGREEMENT

A modernized association agreement would require a lot of innovative thinking. It could cover various issues including the economy and trade, irregular migration management (now covered under the aforementioned EU-Turkey Statement), climate action, and global health. It would need to consolidate and update key elements of the Ankara Agreement like the customs union (or even establish a new framework for the economic partnership). Some tools like high-level political dialogue, people-to-people contacts, Turkey’s participation in select EU programs and its use of EU funds, and the issue of visa liberalization would also be on the table. A political dispute settlement mechanism to be triggered in case of further tensions could also be added.

As part of the new agreement, the EU would look for ways to support democratic norms and the rule of law in Turkey. The union’s association agreements with some Eastern Partnership countries like Ukraine have chapters that cover these issues in some detail. For example, Article 6 of the EU’s association agreement with Ukraine provides that “the parties shall cooperate in order to ensure that their internal policies are based on principles common to the Parties, in particular stability and effectiveness of democratic institutions and the rule of law, and on respect for human rights and fundamental freedoms”; these freedoms also are mentioned in more detail in Article 14.

That said, even though an updated association agreement is a promising avenue to a better EU-Turkey relationship, three caveats are in order. First, association agreements have not fully solved political problems in Eastern Partnership countries like Ukraine. However, while it is clear these documents are not panaceas, they do appear to have helped some Eastern Partnership states establish rules-based relationships with Brussels. Once enlargement policy is off the table, trying to convert the EU’s economic power (through trade policy) into norms in Europe’s neighborhood is the best option for now.

Second, many would expect Turkey to simply reject democratic elements in any new agreement. This might indeed be true with the incumbent administration under President Recep Tayyip Erdoğan. But it is important to underscore that association agreements outlast governments: in Turkey’s case, the one in use today goes back to 1963.

A reworked association agreement would not only detach areas of practical cooperation from the stalled accession negotiations but also offer a more egalitarian entry point for negotiations. Today, Turkey is expected to comply with the accumulated legal provisions of EU law as a candidate country. If the association agreement were modernized instead, Turkey could negotiate with an EU that is willing to find another way to have stable relations with its important neighbor.

At this point, however, it would be important for Turkey not to terminate the accession process right at the start of negotiations to modernize the association agreement. The modernization approach could arguably even offer a creative backdoor for eventually returning to accession talks, if and when relations were to improve under a new agreement. Once the necessary political will is marshalled, the sides could opt to conclude modernization talks and then decide what to do with the accession process later.

The third caveat is that lingering sovereignty disputes over Cyprus between the Republic of Cyprus, Greece, and Turkey could impact the functioning of Ankara’s association agreement with the EU. The island remains divided, and there are no direct trade ties, air travel, or maritime connections between the Republic of Cyprus and Turkey. This stalemate has made negotiations with Turkey more complicated, as the Republic of Cyprus has objected to aspects of EU-Turkey talks at various points. For instance, when tensions between the Republic of Cyprus, Greece, and Turkey rose in the Eastern Mediterranean in 2019, the Council of the EU decided not to hold any EU-Turkey Association Council meetings for the time being, suspending a direct channel for dialogue.

As long as Turkey’s relations with the Republic of Cyprus do not improve, this issue will hamper Turkey-EU relations and could scuttle any efforts to modernize the association agreement. Yet turning the focus away from accession talks could be a pragmatic way to help end this stalemate by lessening the importance of the Republic of Cyprus’s veto power over certain parts of the accession negotiations.

IDENTIFYING SHORT-TERM STEPS TO TAKE

Modernizing the EU-Turkey association agreement is not a short-term fix: the negotiations could take years. Such an undertaking would require the estranged allies to muster the necessary political will and trust and find the right balance between EU member states’ varied interests. However much the EU might like to defend democracy and basic human rights, the relationship with Turkey is so fragile that many are afraid to push things even one inch forward. In the meantime, the EU could start with the following steps.

First, the EU should acknowledge that Turkey’s democratic backsliding has consequences for the union. Turkey is not just any other country. Its size and geographical location—especially its borders with the Middle East, the Mediterranean Sea, the Black Sea, and EU member states—make Turkey a partner of considerable strategic significance. The impact of the Turkish diaspora in some EU member states (mainly Germany but also Austria, Belgium, France, and the Netherlands) also means issues concerning Turkey affect the domestic politics of these EU countries. Turkey’s democratic backsliding, assertive foreign policy posture, and abandonment of certain multilateral commitments—such as choosing to leave the Istanbul Convention countering domestic violence or not honoring the decisions of European Court of Human Rights—all need to be seen as pieces of the same puzzle. The EU should not expect Turkey to be a stable partner when Ankara is not in line with principles of democracy, the rule of law, and basic rights at home.

Second, the EU should not undermine democratic principles in its relations with Turkey for the sake of sheer expediency. The EU lost credibility when the European Commission postponed the publication of its annual report on Turkey in 2015 at the request of the Turkish government due to Turkey’s general elections that year. The March 2016 EU-Turkey Statement on refugees drew a great deal of criticism too, since EU leaders agreed to energize the accession process and open a new chapter of talks despite democratic backsliding in the country. This does not mean that the EU should not cooperate with Turkey on issues of mutual interest. But it means that Brussels should stick to its principles when it does so. Maintaining such principles is extremely important for the EU’s credibility and for ensuring that Europe does not provide breathing space to authoritarian leaders elsewhere in the world.

Third, the EU should collaborate with the United States actively and transparently on areas of common interest. In certain cases, U.S. foreign policy seems to be moving toward embracing a divide between democracies and autocracies. Washington did not invite Ankara to the December 2021 Summit for Democracy, for instance. This decision was a more honest reflection of Turkey’s current politics than is evident from the EU accession process. As a NATO ally, Turkey remains a vital player for EU security interests despite antidemocratic developments there. The transatlantic allies would likely strengthen their pro-democracy policies if they can align their stances more closely.

THE ROAD AHEAD

EU-Turkey ties are plagued by disagreements and a long-term relationship built around “conflictual cooperation,” not a short-term spat. Attempts to paper over this dysfunction with renegotiated terms of ad hoc cooperation have produced disappointing results. Disagreements have widened between EU members and among EU institutions over how tough to be on Turkey and how to balance concerns over democratic backsliding with other interests.

Ultimately, the EU cannot switch on a whim between treating Turkey merely as a third country—a nonmember—whenever it suits Brussels’ interests and then asking Ankara to fulfill human rights clauses because it technically remains a candidate country. The EU’s current aim of simply avoiding crises, renegotiating terms when necessary, and passively waiting for democratic change in Turkey is unsustainable. Even if such change were to come about, the problems in EU-Turkey relations stemming from the stalled accession talks would linger.

Without a credible chance of Turkish EU membership for the foreseeable future, accession offers no hope of democratic conditionality. Instead, the EU should at least start talking about the prospect of a reworked association agreement with Turkey to get the relationship back on track. Turkey could at some point be ready to return to a democratic path. The EU should think about what to offer Turkey when this time comes.

Ilke Toygür is a fellow at the Centre for Applied Turkey Studies at the German Institute for International and Security Affairs and a professor specializing on the geopolitics of Europe at University Carlos III of Madrid. She holds a PhD in political science with a focus on the impact of European integration on political changes in Western Europe.

This article is part of the European Democracy Hub initiative run by Carnegie Europe and the European Partnership for Democracy.

End of document

Carnegie does not take institutional positions on public policy issues; the views represented herein are those of the author(s) and do not necessarily reflect the views of Carnegie, its staff, or its trustees.

Ilke Toygür
Ilke Toygür is a fellow at the Centre for Applied Turkey Studies at the German Institute for International and Security Affairs and a professor specializing on the geopolitics of Europe at University Carlos III of Madrid. She holds a PhD in political science with a focus on the impact of European integration on political changes in Western Europe.

Οι δυτικοί σύμμαχοι παραμένουν ενωμένοι απέναντι στη Ρωσία

Από
anixneuseis
-
0

Γιατί τρομάζει ο πολίτης της Δύσης από την «αναβίωση της ΕΣΣΔ»

Από
anixneuseis
-
1

 

 φωτό από το δημοσίευμα της ρωσικής εφημερίδας Vzglyad

Ιανουάριος 30, 2022. Ελλάδα.

Η «ρωσική εισβολή στην Ουκρανία» είναι, σύμφωνα με δυτικά μέσα ενημέρωσης και πολιτικούς, μόνο το «μέσο». Και ο στόχος είναι «η αναβίωση της ΕΣΣΔ». Αυτό ακριβώς ονειρεύεται η ρωσική ηγεσία, αν θέλουμε να πιστέψουμε τις δηλώσεις που γίνονται τακτικά στη Δύση. Από πού προήλθαν τέτοιες σκέψεις, γιατί ο δυτικός άνθρωπος εξακολουθεί να φοβάται τη Σοβιετική Ένωση και προς τι πραγματικά επιδιώκει η Μόσχα;

Η ρωσική ηγεσία ονειρεύεται την αποκατάσταση της Σοβιετικής Ένωσης. Αυτή η σκέψη που μεταδίδεται σε κάθε περίσταση στη Δύση.

Εκφράζεται από ανώτερους εκπροσώπους του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, του Λευκού Οίκου και του Κογκρέσου.

Δημοσιογράφοι όλων των εκδόσεων γράφουν γι’ αυτό – από τη φωλιά των φιλελεύθερων ‘The New York Times’ μέχρι την επιφύλαξη των Τραμπιστών με το ‘Fox News’. Τέλος, το ίδιο θέμα εκμεταλλεύονται ενεργά δυτικοί κινηματογραφιστές όλων των μορφών.

Προσπάθεια του Πούτιν για υστεροφημία;

Επιπλέον, η ερώτηση «γιατί» συνήθως ακολουθείται από συναισθηματικές απαντήσεις. Ως 69χρονος πολιτικός του οποίου η καριέρα φθίνει, ο κ. Πούτιν είναι αποφασισμένος να γυαλίσει την κληρονομιά του και να αναιρέσει αυτό που αποκαλεί την καταστροφή του 20ου αιώνα: τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Το δημοσίευμα από μια χώρα όπου ο σημερινός της πρόεδρος ανέβηκε στην εξουσία στα 77 του  και ο προηγούμενος στα 70 του, λέει για την καριέρα του 69χρονου πολιτικού (Πούτιν) «κυλάει προς το ηλιοβασίλεμα».

Υπάρχουν επίσης προβλήματα με τη λογική. 

«Ο Πούτιν θα ανοικοδομήσει τη Σοβιετική Ένωση όπως τη βλέπει – και δεν θα σταματήσει με την Ουκρανία», δήλωσε ο Αμερικανός βουλευτής Μάικλ Βαλτς.

«Ο Πούτιν είναι προσηλωμένος στην ιδέα ότι τα πρώην δορυφορικά κράτη της Σοβιετικής Ένωσης (όπως η Ουκρανία) είναι ουσιαστικά ρωσικά λόγω της προηγούμενης προσήλωσής τους στον κομμουνισμό. Και ενώ αυτό δεν είναι αλήθεια, αυτή η προσέγγιση δίνει στον Πούτιν, στα μάτια των υποστηρικτών του από τη Μόσχα, μια εντολή να επεκτείνει τη ρωσική επιρροή στην Ευρώπη».

«Δεν γνωρίζουν την ιστορία των σοβιετικών δημοκρατιών»

Ο κ. «Κογκρέσος» (ο γερουσιαστής) γνωρίζει ελάχιστα για την ιστορία της Ρωσίας και του μετασοβιετικού χώρου.

Σχεδόν όλες οι σημερινές μετασοβιετικές δημοκρατίες (εκτός από την Αρμενία, τη Γεωργία, τη Λιθουανία και τη Μολδαβία) δεν είχαν κράτος εντός των σημερινών τους συνόρων πριν έρθει η Ρωσία στο έδαφός τους.

Δηλαδή, ήταν απλώς εδάφη με διάφορες εθνικότητες που ζούσαν εκεί ή πλήθος πρωτο-κρατικών σχηματισμών. Όλοι τους είναι κοντά στη Ρωσία όχι λόγω του κομμουνισμού (που εμφανίστηκε μόλις τον 20ο αιώνα), αλλά επειδή αναπτύχθηκαν και διαμορφώθηκαν μέσα στον ρωσικό πολιτιστικό και οικονομικό πυρήνα για αρκετές εκατοντάδες χρόνια.

Αχρείαστες κυριαρχίες

Και είναι ακριβώς αυτή η εγγύτητα που είναι στην πραγματικότητα ο κύριος λόγος για τον οποίο η Δύση καταρρίπτει τον μύθο της επιθυμίας της Ρωσίας να αποκαταστήσει τη Σοβιετική Ένωση.

Γεγονός είναι ότι αυτή η «αποκατάσταση» αναφέρεται σε οποιαδήποτε πολιτική ολοκλήρωσης της Μόσχας στον μετασοβιετικό χώρο, συμπεριλαμβανομένης της ενοποίησης ορισμένων κρατών στο πλαίσιο της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης.

Της οποίας, δυτικοί παίκτες που εκπροσωπούν τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρωπαϊκή Ένωση, προσπαθούν με κάθε δυνατό τρόπο να τορπιλίσουν.

Άλλωστε, η ολοκλήρωση οδηγεί στην ενίσχυση της κυριαρχίας – και κυρίως της οικονομικής. «Το αποτέλεσμα της ολοκλήρωσης για το άμεσο μέλλον είναι η δημιουργία ενός αναλόγου της Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας, καταγωγής Μάαστριχτ.

Δηλαδή, η δημιουργία τεσσάρων ελευθεριών οικονομικής ολοκλήρωσης: η απρόσκοπτη κυκλοφορία αγαθών, υπηρεσιών, ανθρώπων και κεφαλαίων – με την προοπτική δημιουργίας οικονομικής και νομισματικής ένωσης, αλλά χωρίς μετάβαση σε πολιτική και στρατιωτική ένωση», εξηγεί ο  Ντμίτρι Σουσλόφ, αναπληρωτής διευθυντής. του Κέντρου Συνολικών Ευρασιατικών και Διεθνών Σπουδών της Ανώτατης Οικονομικής Σχολής στην εφημερίδα Vzglyad.

«Το αποτέλεσμα της ενοποίησης, όπως κάθε επιχειρηματικό εγχείρημα, είναι η μεγιστοποίηση των συνολικών εσόδων και οφελών. Η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση καθιστά δυνατή την αποκατάσταση των οικονομικών αλυσίδων, την αναδημιουργία βιομηχανιών που καταστράφηκαν σε πολλές δημοκρατίες τη δεκαετία του 1990. Μια κοινή και μεγαλύτερη αγορά επιτρέπει την προσέλκυση περισσότερων επενδύσεων. Όλα αυτά σημαίνουν νέες θέσεις εργασίας και καλύτερες συνθήκες διαβίωσης για τους πολίτες των ευρασιατικών κρατών», εξηγεί στην εφημερίδα Προοπτική (Vzglyad ) ο Νικήτα Μεντκόβιτς, επικεφαλής της Eurasian Analytical Club.

«Η στρατιωτική διάσταση της ολοκλήρωσης (όχι στο πλαίσιο της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης, αλλά στο πλαίσιο του Οργανισμού Συνθήκης Συλλογικής Ασφάλειας – CSTO) μας επιτρέπει να προστατεύσουμε τα οφέλη που δημιουργήσαμε από εξωτερικούς επιτιθέμενους. Από τρομοκρατικές συμμορίες μέχρι δυτικούς πελάτες των έγχρωμων επαναστάσεων που στοχεύουν να κατακτήσουν τον φυσικό πλούτο των χωρών μας».

Είναι σαφές ότι μια τέτοια προοπτική θα καταστήσει τις μετασοβιετικές αγορές, τις κοινωνίες και την κυριαρχία λιγότερο ευάλωτες στη δυτική επιρροή.

«Οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους φοβούνται ότι η ενσωμάτωση κάνει τις μετασοβιετικές χώρες ισχυρότερες. Θέλουν τα περιφερειακά κράτη – για παράδειγμα, η Λευκορωσία, το Καζακστάν, η Ρωσία – να είναι αντικείμενα της αμερικανικής πολιτικής, να υπακούουν στις αποφάσεις της Ουάσιγκτον, όπως οι περισσότερες χώρες της Παλαιάς Ευρώπης, συνεχίζει ο Νικήτα Μεντκόβιτς.

«Αλλά η ολοκλήρωση σάς επιτρέπει να δημιουργήσετε μια μεγαλύτερη αγορά, να παράγετε από κοινού περισσότερα αγαθά και να μην τα αγοράζετε στη Δύση, να λαμβάνετε μεγαλύτερα εισοδήματα, να ασκείτε πιο ανεξάρτητες οικονομικές, στρατιωτικές και άλλες πολιτικές. Να καθορίσουμε μόνοι μας το μέλλον και όχι να περιμένουμε χάρες από τις Ηνωμένες Πολιτείες».

Εγωιστικοί Στόχοι  

Εκτός από αυτά τα κοινά  «μειονεκτήματα» στη Δύση, οι ΗΠΑ και η ΕΕ έχουν τους δικούς τους λόγους για τους οποίους θέλουν τα σχέδια ολοκλήρωσης της Ρωσίας να αποτύχουν.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν αρνητική στάση απέναντι σε οποιαδήποτε ενσωμάτωση στον μετασοβιετικό χώρο για γεωπολιτικούς, ιδεολογικούς και συμβολικούς λόγους.

Γεωπολιτικά, φοβούνται την αναβίωση ενός μεγάλου κέντρου εξουσίας που θα μπορούσε να τους αμφισβητήσει – και η δυναμική αυτής της αρνητικής αντίληψης συνεχίζεται.

Ιδεολογικά, πιστεύουν ότι η ενσωμάτωση γύρω από τη Ρωσία εμποδίζει τον εκδημοκρατισμό της Ρωσίας και τη μετατροπή της σε ένα «κανονικό φιλελεύθερο έθνος-κράτος» με την ευρωπαϊκή έννοια – δηλαδή σε ένα κράτος που θα παρέχει κυριαρχία σε όλους τους μη αυτόχθονες πληθυσμούς που μπορούν να τη διεκδικήσουν.

Συμβολικά, γιατί ο κατακερματισμένος μετασοβιετικός χώρος είναι σύμβολο της νίκης των ΗΠΑ στον Ψυχρό Πόλεμο», λέει ο Ντμίτρι Σουσλόφ.

Ναι, οι αμερικανικές ελίτ είναι πλέον διχασμένες.

Αλλά οι περισσότερες από τις ομάδες ενοποιούνται σε θέματα αντίθεσης στα σχέδια ένταξης στη Ρωσία, απλώς και μόνο επειδή η καθεμία από αυτές έχει το δικό της λόγο.

Οι πραγματιστές (που είναι υπέρ των διαπραγματεύσεων με τη Μόσχα) φοβούνται την ανάσταση του ρωσικού κέντρου εξουσίας.

Τα “Γεράκια” (που επιθυμούν να συντρίψουν τη Ρωσία) ελπίζουν να εντείνουν τις διαδικασίες αποσύνθεσης σε αυτήν.

Και οι φιλελεύθεροι παγκοσμιοποιητές και νεοσυντηρητικοί, νοσταλγοί για τις μεγάλες ευκαιρίες του παρελθόντος, κρατούν τα λίγα εναπομείναντα σύμβολα της πρώην αμερικανικής ισχύος. Έτσι διαμορφώνεται η αμερικανική αντιρωσική συναίνεση.

Όσο για την Ευρωπαϊκή Ένωση, η ευρασιατική ολοκλήρωση που ξεκίνησε η Μόσχα καταστρέφει τον μύθο ότι οι Βρυξέλλες μεταδίδονται ενεργά σε ολόκληρο τον ευρωπαϊκό χώρο.

«Η Ευρωπαϊκή Ένωση αντιτίθεται σε οποιαδήποτε ρωσοκεντρική ολοκλήρωση, επειδή η ΕΕ τοποθετείται ως ο μόνος πόλος ολοκλήρωσης στον χώρο της Ευρύτερης Ευρώπης. Και από τη σκοπιά των Βρυξελλών, όλοι οι άλλοι θα πρέπει να οικοδομήσουν σχέσεις με την ΕΕ (συμπεριλαμβανομένων των συμφωνιών σύνδεσης) με βάση τους κανόνες και τα πρότυπα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και όχι να δημιουργήσουν κάτι δικό τους, ανεξάρτητο. Τα χωριστά ανεξάρτητα έργα ολοκλήρωσης στον μετασοβιετικό χώρο υπονομεύουν το μονοπώλιο της ΕΕ», λέει ο Ντμίτρι Σουσλόφ.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση κάποτε ήταν κατηγορηματικά ενάντια στην υποκειμενικότητα της Ευρασιατικής Οικονομικής Κοινότητας (η οποία ήταν η Ευρασιατική Οικονομική Ένωση μέχρι το 2014).

Οι Βρυξέλλες αρνήθηκαν να συμμετάσχουν σε διάλογο με τις δομές ένταξης, θέλοντας να επικοινωνήσουν αποκλειστικά απευθείας με τα κράτη. Και ήταν ειρωνικό, ακόμη και σουρεαλιστικό – άλλωστε, αναγνωρίζοντας τον εαυτό της στο δικαίωμα να εκπροσωπεί τα κράτη μέλη της, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αρνήθηκε στην Ευρασιατική Οικονομική Επιτροπή το δικαίωμα να εκπροσωπεί τα κράτη μέλη της.

Η δαιμονοποίηση της Ρωσίας

Έτσι, οι δηλώσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ σχετικά με την επιθυμία της Μόσχας να αποκαταστήσει την ΕΣΣΔ χρησιμοποιούνται όχι μόνο για να δαιμονοποιήσουν τη Ρωσία στη Δύση (για παράδειγμα, για να δυσφημήσουν τις ρωσικές προτάσεις ασφαλείας), αλλά και για να υποτιμήσουν την εικόνα του Κρεμλίνου και τα κίνητρά του στα μάτια των λαών των μετασοβιετικών χωρών.

Πολυάριθμα αμερικανικά ιδρύματα, ΜΚΟ και τοπικές οργανώσεις που χρηματοδοτούνται από αυτά διέδωσαν φήμες για τις προσπάθειες της Ρωσίας να «καταλάβει» ξανά τα κράτη του μετασοβιετικού χώρου – και αυτές οι φήμες, δυστυχώς, πέφτουν σε προετοιμασμένο έδαφος.

Ένα είδος μείγματος των μύθων του τοπικού εκπαιδευτικού συστήματος και των συμφερόντων ορισμένων τοπικών ομάδων που αντιτίθενται στις διαδικασίες ολοκλήρωσης με τη Ρωσία.

Σύμφωνα με ορισμένους ειδικούς, το καλύτερο αντίθετο σε αυτή τη δυτική πολιτική πληροφόρησης θα είναι το «success story» της ευρασιατικής ολοκλήρωσης, το οποίο θα γίνει αισθητό στην πλειοψηφία των πολιτών των χωρών μελών της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης. Και για αυτό πρέπει να εμβαθύνουμε αυτή την ολοκλήρωση.

Η Ρωσία δεν θέλει να ξαναχτίσει την Σοβιετική Ένωση

«Η ρωσική πολιτική ολοκλήρωσης δεν διαθέτει την πολιτική βούληση και το θάρρος να δημιουργήσει ισχυρούς θεσμούς ολοκλήρωσης που θα έχουν πραγματική δύναμη. Η ίδια αδυναμία του Δικαστηρίου της Ευρασιατικής Ένωσης επιτρέπει στα κράτη μέλη απλώς να μην εκπληρώνουν τις υποχρεώσεις τους.

Σε συνθήκες ισχυρών θεσμών, η ένταξη θα γινόταν πολύ πιο δυναμικά – όπως φαίνεται, για παράδειγμα όπως στην Ε.Ε.

Ένας από τους κύριους μοχλούς της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ήταν η ανεξάρτητη και βαρέων βαρών πολιτικά Ευρωπαϊκή Επιτροπή, καθώς και το ισχυρό Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης», εξηγεί ο Ντμίτρι Σουσλόφ.

Τα δυτικά μέσα ενημέρωσης και οι πολιτικοί μπορούν να χαλαρώσουν – η Μόσχα δεν θέλει να ξαναχτίσει τη Σοβιετική Ένωση.

Η Ρωσία απλώς εδραιώνει τον μετασοβιετικό χώρο, μάλλον σύμφωνα με τις γραμμές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και έχει κάθε δικαίωμα.

Взгляд  (vzglyad)

 © Βαλκανικό Περισκόπιο

ΔΟΘΗΚΕ ΣΕ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ;

Από
anixneuseis
-
2
Η σχέση με την Τουρκία χαρακτηρίζεται ελεγχόμενης έντασης. Οι διαφορές είναι σαφείς και καταγεγραμμένες. Η Τουρκία ξέρει καλά τι επιδιώκει, άρα έχει στρατηγική. Ξέρει, επίσης, πως να το επιδιώξει, άρα έχει και τακτική.
Η Ελλάδα ούτε το ένα έχει ούτε το άλλο.
Στο πλαίσιο αυτής της ιδιόμορφης, απο το 1974, σχέσης, εδώ και καιρό διαξάγονται κάποιες συνομιλίες οι οποίες χαρακτηρίζονται διερευνητικές και ασποσκοπούν, μεταξύ άλλων, στην μείωση της έντασης. Δεν είναι κακό αυτό φθάνει να μην γίνονται υποχωρήσεις.
Στο πλαίσιο, λοιπόν, της ελεγχόμενης έντασης αναπτύσσονται και ζητήματα χαμηλής πολιτικής. Το εμπόριο, οι οικονομικές σχέσεις, ο τουρισμός και άλλα παρεμφερή, υπάγονται σε αυτές.
Για μία δεκαετία, από το 2009, το εμπορικό ισοζύγιο των δύο χωρών ήταν πλεονασματικό υπέρ της Ελλάδας. Το 2020 η αξιοσημείωτη μείωση των ελληνικών εξαγωγών πετρελαιοειδών, ανέστρεψε το εμπορικό ισοζύγιο, διαμορφώνοντας για την Ελλάδα έλλειμμα ύψους 213 εκατ. ευρώ.
Ας φροντίσουμε να αλλάξουμε τα δεδομένα.
Θα ήταν λαθος να διακοπούν ή να περιοριστούν οι σχέσεις χαμηλής πολιτικής των δύο χωρών.
Γι αυτό παρακολουθώ με έκπληξη την υστερία σχετικά με τις μάσκες τουρκικής κατασκευής που χρησιμοποιούνται στην ελληνική βουλή. Ποιό είναι το πρόβλημα όταν, πολλά άλλα αγαθά στην ελληνική καθημερινότητα προέρχονται απο την Τουρκία; Όπως και στην τουρκική καθημερινότητα απο την Ελλάδα;
Θα ήθελαν όσοι αντιδρούν, να υπήρχαν οι ίδιες αντιδράσεις στην Τουρκία για τα ελληνικά προϊόντα;
Δεν είναι, μόνο, η οικονομία αλλά και η διατήρηση διαύλων επικοινωνίας, έστω, χαμηλής πολιτικής που είναι χρήσιμοι για τις δύο χώρες.
Άλλο, όμως, τα καθημερινά αγαθά και άλλο οι στρατηγικού χαρακτήρα επιλογές.
Στη χθεσινή εκπομπή “Καφές της Κυριακής” της διαδικτυακής τηλεόρασης “Ανιχνεύσεις web tv”, ο πρέσβης ε.τ. Νίκος Κανέλλος είπε πως η διαχείριση του λιμανιού της Μυτιλήνης έχει δοθεί σε τουρκική εταιρεία. Εδώ υπάρχει πρόβλημα και, μάλιστα, σοβαρό. Η Μυτιλήνη και το λιμάνι της είναι στρατηγικές θέσεις της Ελλάδας στην κρίση με την Τουρκία και το μεταναστευτικό.
Είναι δυνατόν να γίνονται τέτοια λάθη;
Π.Σ.

Στράτος Σιμιτζής: Ξενύχτι να ‘ναι και ότι να ‘ναι

Από
anixneuseis
-
1

του Στράτου Σιμιτζή*

Χαράς ευαγγέλιο για τους ξενύχτηδες και άπασαν την Επικράτεια. Η προσφιλής συνήθεια, χαζοξενύχτι για τους περισσότερους, με τα μέτρα ξαναμπαίνει στο ρεπερτόριο του Έλληνα, μάλιστα πλήρες.

Γλέντι μετά μουσικής. Μοιραίως θα επανέλθει και η τραγική συνήθεια του Έλληνα με ένα πλούσιο μεταμεσονύκτιο δείπνο. Ό,τι ακριβώς “επιτάσσει” ή υγιεινή διατροφή. Άντε τώρα να τους πιάσεις τους ξενύχτηδες, τώρα που θα τα δώσουν όλα για να βγάλουν τα σπασμένα.

Ξενύχτι να ‘ναι και ο,τι να ‘ναι λοιπόν, όπως έλεγε ο Άλκης Στέας διαφημίζοντας την παλιά εποχή μάρκα ξυρίσματος.

Αλυσίδες έχεις, ξέρεις να τις φορέσεις, τότε βγες στο δρόμο αν είναι ανάγκη

Η πρόσφατη χιονοθύελλα που έπληξε κυρίως την Αττική, έκτος από την ασυνεννοησία των αρμοδίων φορέων και την έλλειψη συντονισμού ενεργειών τους, όπως παραδέχτηκε και ο Πρωθυπουργός, εκφράζοντας και ένα θαρραλέο και ξεκάθαρο συγγνώμη, αλλά και τις κραυγαλέες παραλείψεις της διαχειρίστριας εταιρίας της Αττικής Οδού, όπου συνετελέστη και το μεγάλο κακό, εν μέρος της ευθύνης έχει και η επιπολαιότητα και ανευθυνότητα του Έλληνα, με εκείνο το χαμό να βγει στους δρόμους.

Κάποιοι είχαν αλυσίδες μέσα στο πορτ-μπαγκάζ, αλλά πολλοί δεν θα ήξεραν να τις περάσουν στα αυτοκίνητα τους και το χάος δεν άργησε να έρθει.

Που πας ρε Καραμήτρο και βγήκες με το αυτοκίνητό σου να δεις το χιόνι;

Μεγάλο μέρος της ευθύνης για το δημιουργηθέν χάος έχουν και οι νταλίκες που βγήκαν στους δρόμους και με απλό φρενάρισμα δίπλωσαν στους δρόμους και τους … αχρήστευσαν.

Οι περιπτώσεις αυτές είναι σαν το ταγκό, όπου χρειάζονται δύο για να χορέψουν. Και μακάρι να ήταν δύο φορείς να δώσουν λύσεις, όμως ήταν πολλοί για να συνεννοηθούν και είχαν και την επιπολαιότητα του Έλληνα να αντιμετωπίσουν. Την επόμενη φορά, ας αποδείξουμε πως κάτι έχει αλλάξει σ’ αυτόν τον τόπο.

Άλλωστε το “δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού”. Ευτυχώς, σ’ όλη αυτή την υπόθεση δεν άνοιξε ούτε μύτη. Και αυτό είναι σημαντικό.

*Συγγραφέας, Δημοσιογράφος

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη: αναπόφευκτο το τέταρτο μνημόνιο, εκτός εάν…

Από
anixneuseis
-
0

Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη  30.01.2022  

Η ελληνική οικονομία ήταν σε αδιέξοδο και πριν από την πανδημία, κάτι που επιβεβαιώνεται από τη στατιστική της εικόνα.

Η πανδημία, όπως ήταν αναπόφευκτο, επιβάρυνε την χρόνια και απελπιστική της κατάσταση, καθώς: * πρόσθεσε στη λεόντεια καθίζηση του ΑΕΠ, που προκάλεσαν τα Μνημόνια, αρκετές επί πλέον αρνητικές μονάδες, *εκτόξευσε σε ακόμη πιο δυσθεώρητα ύψη το δημόσιο, αλλά και το ιδιωτικό χρέος, * επιβάρυνε την απαισιοδοξία στις προβλέψεις επιχειρηματιών και καταναλωτών και * επιδείνωσε την πρωτόγνωρη εισοδηματική ανισότητα.

Στην παγιωμένη αυή πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας δεν υπάρχει, δυστυχώς, χώρος για ανάπτυξη. Το συμπέρασμα είναι αυταπόδεικτο, αν ληφθεί υπόψη ότι το ΑΕΠ της Ελλάδας το 2022 υπολείπεται του αντίστοιχου, πριν από τα Μνημόνια, κατά τουλάχιστον 32%, η αύξηση του ΑΕΠ μέχρι το 2060 θα κυμαίνεται γύρω στο 1%, αλλά και οι προδιαγραφές των Μνημονίων που μας επιβλήθηκαν στερούνται αναπτυξιακής πνοής ;

Οι εκάστοτε κυβερνώντες, παρά τις συχνές ενθουσιώδεις εξαγγελίες τους, σχετικά με τη δήθεν καλή πορεία της οικονομίας, φαίνεται ωστόσο να έχουν συνείδηση του βάλτου στον οποίον βυθιζόμαστε. Γι αυτό, και αν εξαιρέσει κανείς τις διθυραμβικές αναφορές στο Ταμείο Ανάκαμψης, το οποίο υπενθυμίζω ότι εξυπηρετεί συμφέροντα του ευρωπαϊκού Βορρά, και όχι δικές μας επιτακτικές ανάγκες, απουσιάζει τα τελευταία χρόνια, από τη χώρα μας, κάθε μορφή σοβαρού προβληματισμού για οικονομική ανάπτυξη.

Αντιθέτως, η συνεχής αγωνία των αρμοδίων μονοπωλείται από το πως, από που και σε τι κόστος θα εξασφαλιστούν τα χρήματα για την αντιμετώπιση των λεόντειων μνημονιακών μας βαρών. Η εισβολή της πανδημίας, καθώς οδήγησε σε ολοκληρωτική ανατροπή των αυστηρών κανόνων της νομισματικής πολιτικής, ενθάρρυνε ταυτόχρονα και κάποιες ελπίδες, σχετικά με τη δυνατότητα της Ελλάδας να απαιτήσει, επιτέλους, τα δίκαια αιτήματά της.

Συγκεκριμένα, ο πανικός σχετικά με την άμεση ανάγκη αντιμετώπισης του κορονοϊού, δικαιολόγησε τη διάθεση τρισεκατομμυρίων $, σε μεθόδους γνωστές ως «χρήματα από ελικόπτερο», αναζωπύρωσε τη συνειδητοποίηση των κινδύνων από το ανεξέλεγκτο πια δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, το οποίο έφθασε στις οικονομίες της Δύσης στο 425% του ΑΕΠ τους, ενώ στις αναπτυσσόμενες αντίστοιχα στο 356%, ενθάρρυνε συζητήσεις για την ανάγκη διαγραφής σημαντικού ποσοστού του και άνοιξε το δρόμο σε νέες θεωρίες που υποβαθμίζουν την πρωταρχική σημασία των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών.

Η νομισματική αυτή χαλάρωση, που επικράτησε στην πανδημία, όφειλε να εκληφθεί από την Ελλάδα, ως μια θεόσταλτη ευκαιρία, για την εξασφάλιση της επιβίωσής της. Μέσα σε αυτό, συνεπώς, το διάλειμμα, του οποίου οι ευνοϊκές συνθήκες θα ήταν απίθανο να διατηρηθούν και μετά το πέρας της πανδημίας, η Ελλάδα θα έπρεπε να σπεύσει να απεμπολήσει την ιδιότητα του «πιο πειθήνιου μαθητή της ΕΕ», όπως αυτή προβάλλεται σε ένα από τα πρόσφατα τεύχη του Economist.

Και, στη συνέχεια, να συγκεντρώσει ένα προς ένα όλα εκείνα τα απαράγραπτα δίκαιά της, που αποτελούν το καθένα και όλα μαζί, ισχυρότατα επιχειρήματα για την υπεράσπιση της διάσωσής της. Να τα προβάλλει στα πέρατα του κόσμου, να αναζητήσει ειλικρινείς συμμαχίες και, πάνω από όλα, να σφιχτοδέσει τους Έλληνες, απανταχού της Γης, σε έναν αγώνα επιβίωσης. Η Ελλάδα, βρίσκεται πράγματι σε οικτρή θέση, κυρίως τα τελευταία 11 χρόνια. Οι απειλές και τα πλήγματα εναντίον της εθνικής της κυριαρχίας, που δέχεται, σε καθημερινή βάση, αντιμετωπίζονται με αδιαφορία από τους εταίρους της, με μοναδική εξαίρεση τη Γαλλία.

Τα Μνημόνια, με τις συχνά εγκληματικού περιεχομένου απαιτήσεις τους, την έχουν εξαθλιώσει. Είναι, ωστόσο, σίγουρο ότι η Ελλάδα δεν θα έφθανε ποτέ στο ύστατο αυτό σκαλοπάτι της ύπαρξής της, αν δεν είχε δεχθεί με τόσο απίστευτη υποτέλεια, αλλότριες αμαρτίες, ανεπίτρεπτους εξευτελισμούς, θανάσιμα επικίνδυνη εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της, συναίνεση σε δουλοποίησή της για χρέη, που ήταν απολύτως βιώσιμα στην έναρξη της κρίσης, ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας της και αδρανοποίηση κάθε υπερασπιστικού της επιχειρήματος.

Η ελπίδα, του τέλους της πανδημίας, συνυπάρχει δυστυχώς και με τον κίνδυνο επαναφοράς του νομισματικού καθεστώτος, που ήταν σε ισχύ πριν από τον ιό, επιβαρυμένου και με την επανεμφάνιση του πληθωρισμού, μετά από 40 χρόνια απουσίας του. Ήδη προετοιμάζεται άνοδος των επιτοκίων, η οποία εκτός του ότι θα αναχαιτίσει την, οπωσδήποτε, ανασφαλή ανάκαμψη, θα καταστήσει ταυτόχρονα επαχθέστερο και το ελληνικό χρέος. Η πρόβλεψη για το 4ο Μνημόνιο είναι, τώρα, πιο βάσιμη παρά ποτέ, παρότι φυσικά αυτό θα εμφανιστεί με παραπειστικό όνομα.

Από την αρχή της κρίσης διαθέταμε πολλά και σοβαρά επιχειρήματα, προκειμένου να αποφύγουμε την τραγικότητα των 11 τελευταίων ετών, που όμως τα απενεργοποιήσαμε όλα. Ίσως να βρισκόμαστε τώρα μπροστά στην τελευταία ευκαιρία σωτηρίας μας. Τα επιχειρήματα Δεν υπάρχει σύγχρονη ευρωπαϊκή χώρα, που να έχει γίνει στόχος τόσων και τέτοιας άγριας μορφής επιθέσεων, ανάλγητης συμπεριφοράς, άδικων κατηγοριών, τιμωρητικής διάθεσης εκ μέρους των εταίρων της, καταπάτησης των κυριαρχικών της δικαιωμάτων, επιβολής επικίνδυνα εσφαλμένου προγράμματος, αρπαγής του δημόσιου πλούτου της κ.ο.κ.

Να υπογραμμιστεί, σαφώς, στο σημείο αυτό, ότι οι παραπάνω αυτές διαπιστώσεις, ουδόλως υπονοούν ότι δεν υπήρχε χρέος, ή ακόμη και ότι αυτό το χρέος δεν θα έπρεπε να πληρωθεί. Σαφώς χρειαζόταν η ύπαρξη Μνημονίου. Αλλά, Μνημονίου, με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο αυτού που επιβλήθηκε στη χώρα μας. Και πρωταρχικά Μνημονίου με προδιαγραφές, που να εξασφάλιζαν την εξυπηρέτηση του χρέους μέσω ανάπτυξης και όχι συρρίκνωσης, όπως από την αρχή είχε επιμείνει η Γαλλία, χωρίς όμως και να εισακουστεί από τη Γερμανία.

Πριν, λοιπόν, εισβάλλει το 4ο Μνημόνιο (ή όπως θα βαφτιστεί) στη ζωή μας, ας ανατρέξουμε σε ορισμένα από τα επιχειρήματα διάσωσής μας, με την ελπίδα ότι δεν θα εξακολουθήσουν και τώρα να παραμένουν σε χειμέρια νάρκη. Να αρχίσουμε με το κεφάλαιο 22 των απομνημονευμάτων του Μπαράκ Ομπάμα, που είναι μια αδιάψευστη απόδειξη των ελληνικών θέσεων, καθώς το περιεχόμενό του επιβεβαιώνει με τον πιο επίσημο τρόπο, ό,τι ευρέως κυκλοφορούσε ( ως επτασφράγιστο μυστικό) από την αρχή τoυ μνημονιακού δράματος. Δηλαδή, ότι δεν «κινδύνευε η ΕΕ και το ευρώ» από το, άλλωστε, απολύτως βιώσιμο ελληνικό χρέος (περίπου 110% του τότε ΑΕΠ), αλλά ούτε και η επέλαση της ΕΕ και του ΔΝΤ αποφασίστηκε για «να σωθεί η Ελλάδα», όπως γενικώς υποστηρίχθηκε στην αρχή της κρίσης.

Αντιθέτως, γίνεται ξεκάθαρο ότι ο πανικός της ΕΕ τότε, που για να μετριαστεί ζητήθηκε και η συνδρομή του ΔΝΤ, αφορούσε τον κίνδυνο που διέτρεχαν οι γερμανο-γαλλικές τράπεζες, οι οποίες είχαν σωρεύσει πολλά ελληνικά χαρτιά. Και κρίθηκε ότι η σωτηρία των τραπεζών, δεν θα ήταν δυνατή, παρά περνώντας επάνω από το πτώμα του ελληνικού λαού.

Τώρα, λοιπόν, που πια οι τράπεζες έχουν σωθεί, επιβάλλεται, τουλάχιστον, να μετριαστεί η εις θάνατον καταδίκη της Ελλάδας. Και ταυτόχρονα θα ήταν η κατάλληλη στιγμή για να ξεκαθαρίσει σε τι ακριβώς κατέληξε η συχνά επαναλαμβανόμενη δήλωσή της ΕΕ ότι, δηλαδή η επιθυμία της ήταν «να σώσει την Ελλάδα».

Όπως, λοιπόν, αποδεικνύουν οι ψυχροί αριθμοί, η πρόθεση αυτή της ΕΕ περί σωτηρίας μας, μετά από την πάροδο 11 ετών, κατέληξε: * σε διπλασιασμό του ελληνικού χρέους, ως ποσοστό στο ΑΕΠ, * σε μείωση του ΑΕΠ μας, τουλάχιστον κατά 25% (για να μην επιβαρύνουμε την ΕΕ με τις επιπλέον δυσμενείς συνέπειες της πανδημίας), *σε πρόβλεψη του ΔΝΤ ότι, μέχρι το 2060, ο μέσος ρυθμός ανάπτυξής μας θα κυμαίνεται γύρω στη μονάδα, *στο να υπολείπεται τώρα μόνο το κατά κεφαλήν εισόδημα της Βουλγαρίας από το αντίστοιχο δικό μας, ενώ στην αρχή της κρίσης ήμασταν στην κορυφή των Βαλκανίων, *και να μην πλατειάσουμε και με την επίκληση σωρείας αδιάσειστων στοιχείων, που μαρτυρούν την, για γενιές, καταστροφή της δυνητικής μας ανάπτυξης.

Να συνεχίσουμε με την ανεξήγητη διόγκωση του ελλείμματος, στην αρχή της κρίσης, που δεν είναι δυνατόν να υπαχθεί στην κατηγορία της «συνωμοσιολογίας», καθώς πρόκειται για υπόθεση που απασχόλησε για χρόνια, αλλά και εξακολουθεί να απασχολεί την ελληνική Δικαιοσύνη.

Για την περίεργη, λοιπόν, αυτήν υπόθεση, ασφαλώς, δεν μπορεί να εξαχθεί το όποιο αυθαίρετο συμπέρασμα, πριν από την τελεσιδικία της. Ωστόσο, οι αρμόδιοι θα όφειλαν να επιταχύνουν, με κάθε νόμιμο μέσο, την τελική δικαστική κρίση.

Γιατί, αν πράγματι αποδειχθεί, ότι υπήρξε δάκτυλος στο φούσκωμα του ελλείμματος, που από ότι έχει γίνει γνωστό, αυτό συντελέστηκε «εν μια νυκτί», η Ελλάδα θα έχει σωθεί, και θα δικαιούται να απαιτήσει τεράστια αποζημίωση, για τα μέχρι σήμερα δεινά της (χωρίς φυσικά η εκ των υστέρων αυτή πιθανή αποζημίωση, να μπορέσει να εξαφανίσει τα δράματα που συντελέστηκαν στα 11 αυτά χρόνια).

Οπωσδήποτε, ελπίζεται ότι μια τέτοια απόφαση, είναι πιθανόν να ρίξει φως στους λόγους, για τους οποίους οι εκάστοτε επικεφαλής της ΕΕ, στις παραμονές της έκδοσης καθεμιάς από τις πολυάριθμες δικαστικές αποφάσεις της περί ης υπόθεσης, επιδείκνυαν υπερβολική ευαισθησία για την τύχη του τότε προϊσταμένου της ΕΛΣΤΑΤ.

Η Ελλάδα θα είχε, ακόμη τη δυνατότητα, να γυρίσει προς τα πίσω το χρόνο, στο 2013, προκειμένου να διορθώσει κάτι που αποσιωπήθηκε τότε. Υπενθυμίζω ότι ο τότε επικεφαλής οικονομολόγος του ΔΝΤ, Ολιβιέ Μπλανσάρ, ομολόγησε συντετριμμένος το 2013, ότι «έγινε λάθος» με το πρόγραμμα του Μνημονίου.

Και το λάθος αυτό, όπως τονίστηκε από τον Ολιβιέ Μπλανσάρ, είχε ως αποτέλεσμα πολύ μεγαλύτερο βαθμό συρρίκνωσης της ελληνικής οικονομίας, από τον αρχικά προβλεπόμενο, με όλες τις δυσμενείς του συνέπειες. Καθώς, τότε, το λάθος αυτό, παρότι συζητήθηκε στα διεθνή ΜΜΕ, στην Ελλάδα, ωστόσο, αντιμετωπίστηκε ως «απαγορευμένη συζήτηση», θα ήταν επιβεβλημένη τώρα η αναβίωσή της.

Μια πρόσθετη ομάδα επιχειρημάτων, υπέρ της διαγραφής του χρέους, αν και χάνεται στο μακρινό παρελθόν, αφορά την όντως απίστευτη αντιμετώπιση, από τις εκάστοτε ελληνικές κυβερνήσεις, του κατοχικού δανείου, των ναζιστικών αγριοτήτων, που ισοπέδωσαν την τότε ελληνική οικονομία, καθώς και την αρπαγή αμύθητης αξίας αρχαιοτήτων. Από τότε, έχουν περάσει 81 χρόνια, αλλά η Γερμανία αρνείται να καταβάλλει τα χρέη της στην Ελλάδα, και η πατρίδα μας τα θυμάται περίπου μία φορά κάθε 10 χρόνια, αλλά και τότε δεν «αποχωρίζεται τα γάντια της», θίγοντας το ακανθώδες αυτό θέμα.

Στις οκτώ αυτές δεκαετίες, που η Γερμανία αρνιόταν να πληρώσει τα χρέη της, η Ελλάδα αντιμετώπισε ανείπωτης έντασης δυσκολίες, που θα ήταν λιγότερο καταστρεπτικές, αν η Γερμανία είχε καταβάλει τα χρωστούμενα. Η χώρα μας, θα είχε ταχύτερο ρυθμό ανάπτυξης από αυτόν που κατέγραψε, και πιθανότατα δεν θα είχε οδηγηθεί στη μέγγενη των Μνημονίων. Τα χρέη αυτά της Γερμανίας, με την επιβάρυνση του επιτοκίου των δεκαετιών, εκτιμώνται σε 1 περίπου τρισεκατομμύριο. Η Γερμανία, όμως, αρνείται εξακολουθητικά να τιμήσει τις υποχρεώσεις της.

Αν, ωστόσο, μια χώρα όπως η Ελλάδα, που δοκιμάζεται τόσο σκληρά, επιδιώκει λύσεις, αυτές υπάρχουν. Στην Επιτροπή, που πρόσφατα συστήθηκε, και που διαδέχθηκε σωρεία άλλων, με τη συμμετοχή του ΙΗΑ, του Ιδρύματος Δελιβάνη και του Ελληνοκαναδέζικου Κογκρέσου, συζητήθηκε ως πιθανό μέτρο πίεσης, η παύση πληρωμής των ελληνικών χρεών προς τη Γερμανία, μέχρις ότου καταβάλλει τα πολύ μεγαλύτερα δικά της χρέη. Συζητήθηκε, ακόμη, και πιθανή δήμευση γερμανικών περιουσιών στην Ελλάδα, παράλληλα με συντονισμένη προσπάθεια να καταστεί ευρέως γνωστό αυτό το πρόβλημα στην Ευρώπη, και στην υφήλιο.

Αν, για μια τόσο πλούσια οικονομία, όπως η Γερμανία, που ηγείται της ΕΕ, είναι τόσο απλό το θέμα της άρνησης καταβολής των χρεών της, τα οποία προέρχονται από την ναζιστική κατοχή, εύλογα ερωτάται γιατί να μην είναι το ίδιο και για το θύμα της, την Ελλάδα. Για να αποσοβηθεί, αν γίνεται, το 4ο Μνημόνιο!

Κυριακάτικη “ΕΣΤΙΑ”

Κων. Χολέβας: Μηνύματα αδιαλλαξίας απο τις “εκλογές” στα κατεχόμενα

Από
anixneuseis
-
0

  • KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Την Κυριακή 23 Ιανουαρίου διεξήχθησαν στο κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου παράνομες εκλογές για την ανάδειξη των μελών της ψευδοβουλής. Αν και ουδεμία χώρα του κόσμου- πλην Τουρκίας – δεν αναγνωρίζει το ψευδοκράτος και τους θεσμούς του, τα μηνύματα της κάλπης αξίζει να μελετηθούν ως μία ένδειξη του κλίματος που επικρατεί στα Κατεχόμενα. Για να ξέρουμε πλέον ξεκάθαρα ότι ο Νίκος Αναστασιάδης δεν έχει απέναντί του εκπροσώπους των Τουρκοκυπρίων, αλλά εκπροσώπους της Άγκυρας και των εποίκων που η Τουρκία μετέφερε στο νησί.

Στις «εκλογές» αναδείχθηκε πρώτο κόμμα το εθνικιστικό Κόμμα Εθνικής Ενότητας του υπηρεσιακού Πρωθυπουργού Σουτσούογλου. Θα συγκυβερνήσει μαζί με άλλο ένα δεξιό κόμμα. Τα κόμματα που ευνοούν τη λύση των δύο κρατών αύξησαν τις ψήφους τους. Αντιθέτως τα κόμματα που ευνοούν μία ομοσπονδιακή λύση είδαν μείωση των ποσοστών τους και το ένα από τα δύο έμεινε εκτός της ψευδοβουλής.

Το ότι ο Ερντογάν ελέγχει την πολιτική ζωή στα Κατεχόμενα έγινε εμφανές προ δύο ετών, όταν εξελέγη ψευδοπρόεδρος ο Ερσίν Τατάρ. Καλώς ή κακώς θεωρείται ως ο εκπρόσωπος των Τουρκοκυπρίων στους διαλόγους που διεξάγονται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Όμως είναι καιρός να αναρωτηθούμε: Εκπροσωπεί πράγματι τους Τουρκοκυπρίους που ξέραμε μέχρι την εισβολή του Αττίλα ή εκπροσωπεί κάποια νέα τεχνητή σύνθεση του πληθυσμού των κατεχομένων;

Ας μην ζούμε με ψέμματα. Οι περισσότεροι Τουρκοκύπριοι έφυγαν για την Αγγλία ή για τη Τουρκία ή για κάπου αλλού. Στο κατεχόμενο μέρος της Κύπρου κατοικούν οι λεγόμενοι «κουβαλητοί», δηλαδή έποικοι που μεταφέρθηκαν από διάφορες περιοχές της τουρκικής ενδοχώρας. Η πολιτική εκπροσώπησή τους εκφράζει πλήρως τη γραμμή του Ερντογάν, ο οποίος και τους ελέγχει. Και η γραμμή αυτή είναι η «λύση» των δύο κρατών.

Πιστεύει ο Ερντογάν στη βιωσιμότητα δύο κρατών σε ένα περιορισμένο χώρο όπως είναι η Κύπρος; Μάλλον όχι. Αλλά ρίχνει αυτό το σύνθημα για να κάνει μετά ένα βήμα δήθεν διαλλακτικότητος και να φτάσει τον στόχο του: Στη Συνομοσπονδία με χαλαρή κεντρική κυβέρνηση. Έτσι πιστεύει ότι θα ελέγχει πλήρως τον Βορρά και εν μέρει τον Νότο. Με άλλα λόγια θέλουν, ο Ερντογάν και οι εκπρόσωποί του στα κατεχόμενα, να καταργήσουν την Κυπριακή Δημοκρατία και να προωθήσουν μία λύση- παγίδα για να ελέγχουν όλη τη Μεγαλόνησο. Δεν πρέπει να το επιτρέψουμε.

Πρέπει να προστατεύσουμε την Κυπριακή Δημοκρατία ως κόρη οφθαλμού! Έχει επιτύχει να είναι μέλος του ΟΗΕ και της Ευρ. Ένωσης και να συνεργάζεται με γειτονικές χώρες και κυρίως με την Ελλάδα σε τριγωνικές συμμαχίες πχ. με το Ισραήλ και την Αίγυπτο.

Ο Κυπριακός Ελληνισμός είναι ένα πανάρχαιο και συνεχώς αγωνιζόμενο τμήμα του Έθνους μας. Η συνεργασία Ελλάδος και Κύπρου πρέπει να είναι ισχυρή σε όλους τους τομείς: Αμυντικό, διπλωματικό, εκπαιδευτικό, πολιτιστικό κ.α. Να αντιταχθούμε σε λύσεις Συνομοσπονδίας ή στην προσπάθεια επαναφοράς του σχεδίου Ανάν.

Ας διακηρύξουμε παντού: Το Κυπριακό είναι και παραμένει πρόβλημα εισβολής- κατοχής. Δεν μπορεί να γίνει διάλογος όσο παραμένει στο νησί ο τουρκικός στρατός κατοχής. Ας αξιοποιήσουμε την ευρωπαϊκή παρουσία μας και την Ομογένειά μας για να καταγγείλουμε την τουρκική αδιαλλαξία.

Τυχόν υποχώρηση θα αποθρασύνει την Άγκυρα!

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 29.1.2022

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ;

Από
anixneuseis
-
1
 Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

(Φωτ.: pixabay.com)

Ένας καθημερινός συνεχής βομβαρδισμός ανεπεξέργαστων πληροφοριών που –συνειδητά ή ασυνείδητα, δεν έχει σημασία– εξυπηρετεί προπαγανδιστικές σκοπιμότητες έχει δημιουργήσει σύγχυση στην κοινή γνώμη, η οποία εκτός της Covid-19, της Τουρκίας και της οικονομίας, ανησυχεί τώρα και για τις εξελίξεις στην Ουκρανία

Οι εξελίξεις είναι ανησυχητικές, όχι διότι θα οδηγήσουν σε πολεμική σύρραξη τις δύο υπερδυνάμεις, αλλά διότι οι Αμερικανοί δεν θέλουν να συνειδητοποιήσουν πως η παγκόσμια μονοκρατορία τους έλαβε τέλος – και γενικώς δεν ξέρουν τι κάνουν.

Η μεταβατική αυτή φάση έχει χρόνια που ξεκίνησε, αλλά όσο το νέο διεθνές πεδίο τείνει να διαμορφωθεί οι αντιθέσεις οξύνονται.

Το δυστύχημα είναι ότι γενικώς οι ΗΠΑ δεν έχουν πολιτική μετάβασης. Δεν ξέρουν τι θέλουν. Τα θέλουν όλα, όμως αυτό δεν είναι δυνατό. Και η πολιτική τους δημιουργεί οξύτητα και αντιθέσεις εκεί όπου θα έπρεπε να συνθέσουν.

Λοιπόν, τι θέλουν οι ΗΠΑ; Γιατί συμπεριφέρονται με τον αρνητικό (και γι’ αυτές, τρόπο)που παρακολουθούμε στην Ουκρανία; Και εν τέλει, τι θα συμβεί στην Ουκρανία;

Η Ουκρανία ήταν μέρος της ρωσικής αυτοκρατορίας για αιώνες πριν γίνει σοβιετική δημοκρατία. Έγινε κράτος για πρώτη φορά με τη διάλυση της ΕΣΣΔ, το 1991. Προσπάθησε να αποβάλει τη ρωσική αυτοκρατορική της κληρονομιά και να σφυρηλατήσει ολοένα και πιο στενούς δεσμούς με τη Δύση.

Η απόφαση του ρωσόφιλου Ουκρανού προέδρου Βίκτορ Γιανουκόβιτς να απορρίψει μια συμφωνία σύνδεσης με την Ευρωπαϊκή Ένωση για να ενδυναμώσει τους δεσμούς με τη Μόσχα πυροδότησε άμεσα συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας, οι οποίες εξελίχθηκαν σε κίνημα· τελικά ο Γιανουκόβιτς διέφυγε στη Ρωσία.

Η Ρωσία απάντησε προσαρτώντας τη χερσόνησο της Κριμαίας που ανήκε στην Ουκρανία, εκμεταλλευόμενη την αυτονομιστική εξέγερση που ξέσπασε στα ανατολικά της χώρας.

Η Ουκρανία και η Δύση την κατηγόρησαν τη Μόσχα ότι έστειλε στρατεύματα και όπλα για να στηρίξει τους αντάρτες. Εκείνη το αρνήθηκε, λέγοντας ότι οι Ρώσοι που προσχώρησαν στους αυτονομιστές ήταν εθελοντές. Σύμφωνα με το Κίεβο, περισσότεροι από 14.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στις μάχες που κατέστρεψαν το Ντονμπάς, την ανατολική βιομηχανική καρδιά της Ουκρανίας. Η περιοχή αυτή σήμερα βρίσκεται στα χέρια των ρωσόφωνων εξεγερμένων αυτονομιστών.

Για την ειρήνη στην περιοχή έγιναν δύο συναντήσεις στο Μινσκ της Λευκορωσίας και συμφωνήθηκε, μεταξύ άλλων, να αποδοθεί αυτονομία στις περιοχές αυτές οι οποίες θα παραμείνουν στην Ουκρανία. Οι συμφωνίες όμως δεν τηρούνται.

Η Ουκρανία δεν θέλει να παράσχει αυτονομία και οι εξεγερμένοι αντάρτες δεν παραδίδουν τον έλεγχο της περιοχής. Θα ήταν αφέλεια να πιστέψει κανείς ότι οι αντάρτες δεν βοηθιούνται από τη Ρωσία· λαμβάνουν βοήθεια, και οικονομική και στρατιωτική.

Η Ρωσία θεωρεί την Ουκρανία όχι απλώς την πίσω αυλή της, αλλά μέχρι πρότινος μέρος της δικής της συνέχειας, εδαφικής και ιστορικής αφού στην περιοχή του Κιέβου συγκροτήθηκε το πρώτο ρωσικό κράτος.

Συνεπώς θεωρεί αδιανόητο ότι αυτή η περιοχή που αποτελεί και την επαφή της με την ευρωπαϊκή Δύση δεν της ανήκει, και αντιθέτως ερωτοτροπεί να ενταχθεί στις δυτικές δομές.

Θεωρούσε την Ουκρανία τόσο δική της που το 1954 ο διάδοχος του Στάλιν Νικίτα Χρουτσόφ, ουκρανικής καταγωγής ο ίδιος, δώρισε στη Δημοκρατία της Ουκρανίας την Κριμαία, η οποία αποτελούσε μία από τις ομόσπονδες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης. Αλλά και στο πλαίσιο αυτό της ΕΣΣΔ, η Κριμαία αν και υπαγόταν στην Ουκρανία θεωρούνταν αυτόνομη περιοχή.

Σε διεθνοπολιτικό επίπεδο οι Ρώσοι δεν αναγνωρίζουν αυτή την παραχώρηση. Το 1992 το Ανώτατο Συμβούλιο της Ρωσικής Ομοσπονδίας θεώρησε ότι το ψήφισμα του Ανώτατου Σοβιέτ για τη μεταφορά της Κριμαίας στην Ουκρανία δεν έχει νομική ισχύ.

Η λέξη Κριμαία είναι ταταρική. Προϊόντος του χρόνου και των κατακτήσεων οι Τάταροι έγιναν πλειοψηφία σε μια περιοχή όπου κατοίκησαν πρώτοι οι Έλληνες. Πρόκειται για την Ταυρική χερσόνησο των αρχαίων Ελλήνων. Την ονόμασαν έτσι γιατί, σύμφωνα με τον Ηρόδοτο, την όργωσε ο Ηρακλής με έναν γιγάντιο ταύρο. Εκεί κατέληξε η Ιφιγένεια και εκεί πήγε ο Ορέστης κυνηγημένος από τις Ερινύες να βρει την αδελφή του.

Μάλιστα, σε μια δημόσια δήλωσή του ο Πούτιν χρησιμοποίησε το αρχαιοελληνικό όνομα της χερσονήσου.

Η Κριμαία, με λίγα λόγια, είναι οικεία στους Έλληνες. Το κλίμα είναι φιλελληνικό, οι κάτοικοι έχουν συνείδηση της αρχαίας ελληνικής παρουσίας στην περιοχή τους και τη θεωρούν μέρος της ιστορίας και της παράδοσής τους. Ακόμη και σήμερα ζουν στην περιοχή περί τους 3.000 Έλληνες κατά τις επίσημες στατιστικές, αλλά μάλλον είναι αρκετά περισσότεροι.

Στην Κριμαία βρέθηκα το 2017 μετά από ρωσική πρόσκληση. Η περίπτωσή της προσομοιάζει με της Κύπρου, αν και το ιστορικό υπόβαθρο είναι διαφορετικό. Μέρος της αποστολής περιλάμβανε δημόσιες εμφανίσεις των προσκεκλημένων, ακόμη και των δημοσιογράφων. Λόγω της προσομοίωσης με την κυπριακή υπόθεση ήμουν συγκρατημένος σε όσα έλεγα στις εμφανίσεις αυτές, γεγονός που προκάλεσε τη συγκρατημένη δυσφορία των ανθρώπων που μας προσκάλεσαν.

Στην περιοχή πραγματοποιούνται κάθε χρόνο συναντήσεις «Φίλων της Κριμαίας», σε μια διεθνή προσπάθεια να γίνει αποδεκτή η υπάρχουσα κατάσταση.

Την Κριμαία δεν πρόκειται να την εγκαταλείψουν οι Ρώσοι. Αλλά ούτε και οι δυτικοί θα εγκαταλείψουν την απαίτησή τους να επιστραφεί στην Ουκρανία για να υπάρχει μια συνεχής πίεση προς τη Μόσχα.

Το θέμα επικεντρώνεται στις ανατολικές εξεγερμένες περιοχές που ανήκουν στην Ουκρανία αλλά δεν τις ελέγχει το Κίεβο.

Την πολιτική των ΗΠΑ για την περιοχή αν δεν διαμορφώνει τουλάχιστον την επιβλέπει η περίφημη Βικτόρια Νούλαντ, η οποία βρισκόταν στην ίδια θέση που κατέχει και σήμερα στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ κατά τις διαδηλώσεις του 2014. Είναι η ευγενής κυρία που όταν της μίλησαν για τις διαφωνίες των Ευρωπαίων στην πολιτική της είπε το γνωστό «Να πάνε να γ… οι Ευρωπαίοι».

Δεν είναι απολύτως σίγουρο πως ο καημός των ΗΠΑ είναι να εντάξουν την Ουκρανία στο ΝΑΤΟ. Η εξέλιξη αυτή αποτελεί επιθυμία της Ουκρανίας για να τύχει της ΝΑΤΟϊκής αρωγής και να ελέγξει τις περιοχές που σήμερα ελέγχουν οι ρωσόφωνοι αντάρτες.

Για μια τέτοια επιχείρηση χρειάζονται ένοπλες δυνάμεις (που δεν τις έχει), εξοπλισμό (που επίσης δεν έχει) αλλά κυρίως χρειάζεται τη στρατιωτική υποστήριξη της Δύσης στην περίπτωση που επέμβει η Ρωσία. Και η υποστήριξη αυτή θα δοθεί μόνο από τη Συμμαχία.

Η εκπαίδευση του ουκρανικού στρατού από το ΝΑΤΟ και τους Αμερικανούς είναι συνεχής, όπως συνεχής είναι και η ενίσχυσή του με οπλικά συστήματα.

Αλλά, παρά τα όσα λέγονται και γράφονται, ούτε το ΝΑΤΟ ούτε η Ηνωμένες Πολιτείες θα παρέμβουν στρατιωτικά.

Η Συμμαχία δεν θα παρέμβει για δύο τουλάχιστον λόγους. Ο πρώτος είναι ότι μια σύγκρουσή του με τη Ρωσία θα ανοίξει τον ασκό του Αιόλου. Και ο δεύτερος –και σπουδαιότερος– είναι ότι οι ευρωπαϊκές χώρες-μέλη δεν επιθυμούν επ’ ουδενί να ανοίξει αυτός ο ασκός του Αιόλου.

Δημοσίως η Κροατία εξέφρασε ήδη την αντίθεσή της. Το ίδιο θα κάνει και ο Γερμανός καγκελάριος κατά την επίσκεψή του στις ΗΠΑ στις 8 Φεβρουαρίου.

Η Γερμανία είναι επίσης ενοχλημένη από τις δηλώσεις Αμερικανού επισήμου που συνέδεσε τις κυρώσεις προς τη Ρωσία με τον αγωγό Nord Stream 2. Η κατασκευή έχει ολοκληρωθεί αλλά ο αγωγός δεν λειτουργεί, γεγονός που επιβαρύνει την προμήθεια αερίου στην Ευρώπη και καθιστά τις τιμές του υψηλότερες.  Είναι αμφίβολο αν η μη λειτουργία του αγωγού βλάπτει τη Ρωσία, η οποία ευνοείται από τις υψηλές τιμές του φυσικού αερίου.

Βέβαιη πρέπει να θεωρείται και η άρνηση της Γαλλίας να ενεργοποιηθεί το ΝΑΤΟ – ο Μακρόν, άλλωστε, θεωρεί «εγκεφαλικά νεκρή» τη Συμμαχία.

Άρα ανάμιξη του ΝΑΤΟ στο ουκρανικό δεν θα υπάρξει, παρά τις ψυχροπολεμικές δηλώσεις του ατυχούς γραμματέα του. Βεβαίως, ούτε και οι ΗΠΑ θα αναμιχθούν στρατιωτικά, και μάλιστα μονομερώς. Μόλις πρόσφατα αποχώρησαν ηττημένες από το Αφγανιστάν, οπότε μια νέα περιπέτεια και ιδίως με τη Ρωσία είναι αδιανόητη.

Ουσιαστικά η Ουάσινγκτον εκείνο που επιδιώκει είναι να εκμεταλλευτεί την επιθυμία της ουκρανικής ηγεσίας να ενταχθεί η χώρα στις δυτικές δομές και να ανακτήσει τον έλεγχο περιοχών που της ανήκουν. Ενισχύουν την Ουκρανία παντοιοτρόπως αλλά δεν θα αναμιχθούν. Θα επιδιώξουν έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπου (proxy war) με σκοπό να απασχολούν τη Ρωσία σε μια περιοχή που τους ενδιαφέρει.

Η Μόσχα από την πλευρά της βολεύεται με την παρούσα κατάσταση. Μπορεί να ενίσχυσε τις στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή, όμως το έκανε εντός των συνόρων της, κάτι που είναι δικαίωμά της. Δεν πρόκειται να πραγματοποιήσει καμιά εισβολή στην Ουκρανία. Θα το κάνει μόνο αν διαπιστώσει πως οι ουκρανικές δυνάμεις θα νικήσουν τους εξεγερμένους ρωσόφωνους αντάρτες των ανατολικών περιοχών.

Αλλά τίποτε δεν δείχνει πως τα πράγματα θα φθάσουν ως εκεί. Ήδη η ουκρανική ηγεσία και ο ουκρανικός λαός αντιλαμβάνονται πως η χώρα κινδυνεύει να πέσει θύμα αμερικανικών –και όχι δυτικοευρωπαϊκών– πολιτικών επιδιώξεων και αρχίζουν να διαφαίνονται σημάδια διαλλακτικότητας.

Εν ολίγοις, πολεμική αναμέτρηση δεν θα έχουμε. Ούτε το Κίεβο θα πέσει στην αμερικανική παγίδα. Οι Αμερικανοί δεν θα κάνουν πίσω στο δικαίωμα της Ουκρανίας να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, δεν θα αποσύρουν δυνάμεις και οπλικά συστήματα. Οι Ρώσοι δεν θα αποσύρουν τις δυνάμεις τους από τα σύνορα και θα επιμείνουν στην απαίτησή τους να μην επεκταθεί το ΝΑΤΟ εγγύτερα της χώρας τους και στο δόγμα ότι οι χώρες έχουν δικαίωμα να επιλέξουν αμυντική συμμαχία, όχι όμως σε βάρος της ασφάλειας γειτονικών τους χωρών.

Το ερώτημα τώρα είναι γιατί τα κάνουν όλα αυτά οι Αμερικανοί; Με την πολιτική που ακολουθούν και την κατάχρηση του μέτρου των κυρώσεων ωθούν τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν σε μία συνεργασία μεταξύ τους, ενώ θα τους συνέφερε η αντιμετώπιση των δυνάμεων αυτών μεμονωμένα. Απομειώνουν, επίσης, τη δυνατότητα του νομίσματός τους ως διεθνούς αποθεματικού και συναλλαγματικού μέσου. Και έρχονται σε αντίθεση και με τους Ευρωπαίους συμμάχους τους.

Για τους τελευταίους, τους Ευρωπαίους δηλαδή, παρουσιάζεται μια εξαιρετική ευκαιρία να αντιληφθούν ότι η τυφλή προσκόλληση στις ΗΠΑ είναι αδιέξοδη. Και να αρχίσουν να σκέφτονται την ανάγκη διαμόρφωσης μιας πιο συνεκτικής αμυντικής και εξωτερικής πολιτικής που θα δώσει στην Ευρώπη γεωπολιτικό εκτόπισμα.

Τελικά η ουκρανική κρίση μπορεί να αποδειχθεί καταλύτης αλλαγών στην περιοχή μας με θετικό πρόσημο. Πάντως, πόλεμος δεν θα γίνει.

«Η Βουλγαρία είναι έξαλλη με τα Σκόπια για το ‘θέατρο’ με τους αυτονομιστές του Ίλιντεν»

Από
pcuser
-
0

 

«Ο πρόεδρος των γειτόνων Στέβο Πενταρόφσκι εξόργισε το Υπουργείο Εξωτερικών μας με την απόφαση να αποδεχτεί τη φανταστική οργάνωση «Ίλιντεν», που ισχυρίζεται ότι ενώνει τους Μακεδόνες στη Βουλγαρία», γράφει βουλγαρικό δημοσίευμα.

Μάλιστα, ο αρχηγός του κράτους της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας,  έσπευσε να ακουμπήσει την πληγή, που εδώ και αρκετές μέρες προσπαθούν να μπαλώσουν πρωθυπουργοί και υπουργοί και των δύο χωρών.

Το Υπουργείο Εξωτερικών ανησυχεί για τις πρόσφατες εξελίξεις στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας, που σχετίζονται με ενέργειες αξιωματούχων, οι οποίες δημιουργούν αρνητικές συμπεριφορές στο κοινό και έρχονται σε αντίθεση με το θετικό κλίμα που δημιουργείται από τις ενεργές προσπάθειες των κυβερνήσεων των δύο χωρών.

«Μέρες μετά την επιτυχημένη κοινή συνάντηση των κυβερνήσεων των δύο χωρών, γινόμαστε και πάλι μάρτυρες αύξησης της δημόσιας έντασης που προκαλείται από συγκεκριμένες ενέργειες του Προέδρου της Βόρειας Μακεδονίας, ο οποίος επιχειρεί να επαναφέρει ζητήματα σε σύγκρουση με τη Συνθήκη Φιλίας, Καλής Γειτονίας. και συνεργασία από το 2017.

»Τέτοιες ενέργειες δεν συμβάλλουν στην εξεύρεση λύσεων σε πολιτικά ζητήματα προς την κατεύθυνση της επιτάχυνσης της διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης της Βόρειας Μακεδονίας», αναφέρεται στη θέση.

Η OMO Ilinden Pirin, είναι μια οργάνωση (στο Μπλαγκόεβγκραντ) την οποία αρνήθηκε να αναγνωρίσει  το Συνταγματικό Δικαστήριο της Βουλγαρίας λόγω  των αποσχιστικών στοιχείων που περιέχει στο καταστατικό της.

(Ο τίτλος από το δημοσίευμα)

marica.bg

https://www.echedoros-a.gr

Τουρκία: «Ημέρα Εθνικής Αντίστασης Τούρκων Δυτικής Θράκης: 29 Ιανουαρίου»

Από
pcuser
-
0

 

«Ενώ έχουν περάσει 34 χρόνια από την ιστορική αντίσταση των Τούρκων της Δυτικής Θράκης στις 29 Ιανουαρίου 1988, χιλιάδες τουρκικές μειονότητες στην Ελλάδα στάθηκαν μαζί ενάντια στην πολιτική της αφομοίωσης και του εκφοβισμού εκείνη την ημέρα», γράφει η τουρκική ‘Ensonhaber’.

Το δημοσίευμα που ακολουθεί την επεκτατική πολιτική της Άγκυρας επί της ελληνικής επικράτειας αναφέρεται στα γεγονότα της δεκαετίας του ’80 στη Θράκη με την υποκίνηση του τουρκικού κράτους των μουσουλμάνων που προσπαθεί να εκτουρκίσει με μοχλό τη θρησκεία.

Αναφέρει χαρακτηριστικά:

Στις 4 Νοεμβρίου 1987, η ελληνική δικαιοσύνη ανακοίνωσε: «Δεν υπάρχουν Τούρκοι στη Δυτική Θράκη». Χρησιμοποίησε σκανδαλώδεις εκφράσεις ότι η λέξη «Τούρκος» προκαλεί.

Αποφάσισε το κλείσιμο των Σωματείων Τούρκων Δασκάλων Δυτικής Θράκης και Τούρκων Νέων Κομοτηνής. Οι Τούρκοι της Δυτικής Θράκης, από την άλλη, έμαθαν την ήσυχη απόφαση μόλις 2 μήνες αργότερα.

Η ανάπτυξη με τα χρόνια των πολιτικών καταπίεσης, εκφοβισμού και αφομοίωσης άναψε το φιτίλι της αντίστασης.

Στις 29 Ιανουαρίου 1988, οι Τούρκοι στην Ελλάδα συγκεντρώθηκαν σε πορεία διαμαρτυρίας.
Οι ελληνικές αρχές προσπάθησαν να αποτρέψουν την πορεία, έστησαν οδοφράγματα στην είσοδο της Κομοτηνής, έκλεισαν τζαμιά για προσκύνηση. Αυτό όμως δεν εμπόδισε την προέλαση χιλιάδων Τούρκων.

Ο αναπλ. Δρ Αλί Χουσεϊνογλου θα πει: «Περισσότεροι από 10 χιλιάδες Τούρκοι της Δυτικής Θράκης ήρθαν στην Κομοτηνή σωρηδόν, διανύοντας 20 χιλιόμετρα, 30 χιλιόμετρα από τα πιο απομακρυσμένα σημεία της Κομοτηνής».

Πολλοί Τούρκοι τραυματίστηκαν μετά από επέμβαση της ελληνικής αστυνομίας, όπως σημειώνεται.

Η δεύτερη επέτειος της αντίστασης ήταν επίσης γεμάτη εκδηλώσεις. Στις 29 Ιανουαρίου 1990 φανατικές ελληνικές ομάδες έβαλαν στο στόχαστρο τουρκικές επιχειρήσεις σε Κομοτηνή και Ξάνθη.

Ο Πρόεδρος της Τουρκικής Ένωσης Ξάνθης Οζάν Αχμέτογλου δήλωσε ότι «το ελληνικό κράτος δεν έχει ζητήσει συγγνώμη από τη μουσουλμανική τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης μέχρι σήμερα για τις επιθέσεις και τη βία που ζήσαμε το 1990».

Η ιστορική αντίσταση δεν ξεχάστηκε μετά από 34 χρόνια και εκδήλωση μνήμης για την Ημέρα  της (τουρκικής) Εθνικής Αντίστασης και Αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκε με τηλεδιάσκεψη στο πλαίσιο των μέτρων επιδημίας, όπως σημειώνεται.

ensonhaber.com

https://www.echedoros-a.gr

1...2,0772,0782,079...3,039Σελίδα 2,078 από 3,039