Αρχική Blog Σελίδα 2055

Πόλεμος στην Ουκρανία: Η Δύση φοβάται ότι ο Πούτιν θα χρησιμοποιήσει θερμοβαρικά βλήματα

0

Τα θερμοβαρικά όπλα αναπτύχθηκαν τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από τη Σοβιετική Ένωση τη δεκαετία του 1960.

Φόβοι για την πιθανή χρήση θερμοβαρικών βλημάτων στον πόλεμο κατά της Ουκρανίας από τη Ρωσία, εκφράζει η Δύση.

Όπως αναφέρει η Daily Mail, οι αξιωματούχοι φοβούνται ότι ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν θα καταφύγει στη λύση της χρήσης θερμοβαρικών βλημάτων.

Τι είναι όμως αυτά τα όπλα και γιατί τα τρέμει η Δύση;

Τα εμπρηστικά και θερμοβαρικά βλήματα χρησιμοποιούνται ευρέως από πολλούς στρατούς του κόσμου.

Τα ρωσικά βαρέα φλογοβόλα οπλικά συστήματα TOS-1 Buratino και TOS-1A Solntsepyok είναι μερικά από τα πιο τρομακτικά όπλα στο σύγχρονο πεδίο μάχης.

Τα συγκεκριμένα οπλικά συστήματα έχουν ως χαρακτηριστικά τους την πολύ υψηλή θερμοκρασία, καθώς και την υψηλή πτώση πίεσης. Αυτό σημαίνει ότι, φτάνοντας στον στόχο, το βλήμα κάνει μια μικρή έκρηξη και ψεκάζει εύφλεκτα υλικά σε έκταση μερικών χιλιάδων τετραγωνικών μέτρων.

Αργότερα, μετά από μερικά δευτερόλεπτα, αυτό το σύννεφο θα αναφλεγεί με τη χρήση ενός δεύτερου πυροκροτητή.

Η πίεση στην περιοχή της έκρηξης αρχικά αυξάνεται απότομα και στη συνέχεια πέφτει. Το εύφλεκτο μείγμα διεισδύει πιο εύκολα σε περιοχές που δεν είναι προσπελάσιμες από βλήματα γενικής χρήσης.

Τα εμπρηστικά και θερμοβαρικά βλήματα έχουν χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα σε τοπικές συγκρούσεις των τελευταίων ετών, συμπεριλαμβανομένης της Συρίας, όπου σημειωτέον η Ρωσία είχε μεγάλη συμμετοχή. Παράλληλα χρησιμοποιήθηκαν και από τους Αμερικανούς στο Αφγανιστάν το 2017.

Ωστόσο, τα ίδια οπλικά συστήματα έχουν και ορισμένες αδυναμίες. Συγκεκριμένα, η αποτελεσματικότητα τους εξαρτάται αρκετά από τις καιρικές συνθήκες: όταν βρέχει, φυσάει ή χιονίζει έντονα, ένα νέφος αερολύματος διασκορπίζεται πιο δύσκολα κι έτσι η περιορίζεται η εξάπλωση της εκρηκτικής ύλης.

Από τα πιο ισχυρά μη πυρηνικά όπλα

Τα θερμοβαρικά βλήματα είναι από τα πιο ισχυρά μη πυρηνικά όπλα που έχουν αναπτυχθεί ποτέ. Την τεχνολογία χρησιμοποίησαν πρώτες οι ΗΠΑ και η Σοβιετική Ένωση κατά τη δεκαετία του 1960. Τον Σεπτέμβριο του 2007, η Ρωσία πυροδότησε το μεγαλύτερο θερμοβαρικό όπλο που κατασκευάστηκε ποτέ, το οποίο προκάλεσε έκρηξη ισοδύναμη με 39,9 τόνους. Σημειώνεται πως η αμερικανική έκδοση του όπλου φέρεται να κοστίζει πάνω από 16 εκατομμύρια δολάρια το καθένα.

Σημειώνεται πως κατά το διάγγελμα στο οποίο ανακοίνωσε την εισβολή στην Ουκρανία την Πέμπτη (24/2), ο Βλαντιμίρ Πούτιν δήλωσε πως «ακόμα και μετά την αποσύνθεση της ΕΣΣΔ και έχοντας χάσει ένα σημαντικό μέρος των δυνατοτήτων της, η σημερινή Ρωσία παραμένει ένα από τα πιο ισχυρά πυρηνικά κράτη».

Η δήλωση αυτή έχει προκαλέσει φόβο για την πιθανή χρήση πυρηνικών από τη Ρωσία στον πόλεμο που διεξάγει στην Ουκρανία. Ωστόσο, ακόμα κι αν δεν φτάσει σε αυτό το σημείο ο Ρώσος πρόεδρος – κάτι το οποίο θα έχει ανυπολόγιστες συνέπειες παγκοσμίως (συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας) και δεν θεωρείται πιθανό – η χρήση θερμοβαρικών βλημάτων προκαλεί μεγάλη ανησυχία.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Η Δύση φοβάται ότι ο Πούτιν θα χρησιμοποιήσει θερμοβαρικά βλήματα

Κρινιώ Καλογερίδου*- «Η ανεξάρτητη Εξωτερική μας πολιτική περιλαμβάνει και ”απειλές” προς τον Πούτιν;»

0

Η κατηφορική πορεία την οποία ακολουθεί η ελληνική Εξωτερική πολιτική διακυβερνητικά τα τελευταία χρόνια δεν έχει ασφαλώς προηγούμενο. Έτσι δίνεται η εντύπωση μέσα και έξω από την Ελλάδα ότι η εθνική στρατηγική μας είναι ”ασπόνδυλη” και υπαγορεύεται καθ’ ολοκληρία από τους ξένους για να είναι εξόχως… ηττοπαθής, μοιρολατρική και ”γενναιόδωρη” σε υποχωρητικότητα, στα όρια της κατάργησής της.

Φευ!.. Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους φλύαρα και εξακολουθητικά. Και είναι ευτυχές το γεγονός ότι ο ελληνικός λαός κατάλαβε, έστω και αργοπορημένα, τη δυσάρεστη πραγματικότητα.

Κατάλαβε, δηλαδή, ότι αντιδράμε ως συμβιβασμένοι και ετεροκατευθυνόμενοι. Και ότι ξεπεράσαμε, ως Ελλάδα, και τα έσχατα όρια ποδηγέτησής μας από τους συμμάχους και υποχωρητικότητάς μας έναντι της Τουρκίας.

Ότι ξεπεράσαμε τα όρια της ολέθριας ”κατευναστικής” πολιτικής η οποία δοκιμάζει όχι μόνο το έμψυχο δυναμικό, το σθένος και το εθνικό φρόνημα του λαού μας, αλλά και τις αντοχές και τη γεωστρατηγική επιχειρησιακή ικανότητα των Ενόπλων Δυνάμεων της χώρας μας.

Σαν αποτέλεσμα αυτού, μάθαμε να συμπεριφερόμαστε ως πειθήνιοι μαθητές που παπαγαλίζουν τα θελήματα των Μεγάλων προς ικανοποίηση των Τούρκων Αξιωματούχων, όπως ο προκλητικός Τούρκος πρέσβης στο Όσλο, τον οποίο — ναι μεν επανέφερε στην τάξη ως διακοψία ο Έλληνας υπουργός Εξωτερικών — αλλά βιάστηκε να τον καθησυχάσει λέγοντας:

– […] Δεν πρόκειται να κάνουμε ποτέ έρευνες και εξορύξεις υδρογονανθράκων στο Αιγαίο”…

Κι αυτό ήχησε σαν απολογία για τις πρότερες ”αμαρτωλές” προθέσεις μας, για τις οποίες κρίναμε σκόπιμο να δώσουμε εξηγήσεις στον Fazli Çorman, σαν να είχαμε απέναντί μας έναν περιφερειακό επιθεωρητή σε ρόλο… ”Ύπατου Αρμοστή” μας.

Απίστευτες πράγματι δηλώσεις απ’ τον πολιτικό προϊστάμενο του πιο κρίσιμου υπουργείου μας. Δηλώσεις που ”πατάνε” στη λάθος στρατηγική επιλογή της χώρας μας η οποία είχε εκδηλωθεί ”χθες” κατά την επίσκεψη του κ. Δένδια στη Σαουδική Αραβία (22 Απριλίου του 2021) σε συνέντευξή του στο ArabNews:

– Η Ελλάδα πιστεύει στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και δεν πρόκειται να αρχίσει να σκάβει τον βυθό της Μεσογείου για να βρει αέριο και πετρέλαιο. […]Δεν οραματίζομαι την Ελλάδα να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου. […] Η Ελλάδα δεν σχεδιάζει στο άμεσο μέλλον να γίνει χώρα παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου,  είχε πει — μεταξύ άλλων — τότε.

Για να επαναλάβει ”σήμερα” (16/2/’22) εκείνην την πρωτοφανή  δήλωσή του στους Άραβες και ενώπιον του Τούρκου πρέσβη στο Όσλο (με αφορμή τη συζήτηση που διοργάνωσε το Νορβηγικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων εκεί) κλείνοντας το μάτι στον Ερντογάν ότι δεν πρέπει να μας θυμώσει, γιατί εξακολουθούμε να είμαστε τα… ”γιουσουφάκια” του.

Η απεμπόληση των δικαιωμάτων μας (”Όχι” στην επέκταση των ΕΧΥ στα 12 ν.μ.) θα έπρεπε να έχει καθησυχάσει ήδη τον ”σουλτάνο”, ώστε να μπορεί να κοιμάται ήσυχος το βράδυ έχοντας στα αυτιά του σαν πολλά υποσχόμενο νανούρισμα τη διαβεβαίωση του Έλληνα υπουργού Εξωτερικών στον πρεσβευτή του στο Όσλο: ”Δεν θέλουμε και δεν θα κάνουμε έρευνες για πετρέλαιο και φυσικό αέριο στο Αιγαίο”!!!.

Συνελόντι ειπείν δεν έχουμε ανάγκη τον υποθαλάσσιο πλούτο μας, αφού τα έφερε έτσι η ατυχία μας – λόγω των περσινών καταστροφικών πυρκαγιών – ώστε να… καλύψουμε τις απώλειες με τις (γερμανικές) ανεμογεννήτριες που θα υποκαταστήσουν τον καμμένο φυσικό πλούτο της Ελλάδας.

Οπότε, ”ποίαν χρείαν έχομεν” φυσικού αερίου και πετρελαίου; Αφήστε που θα χαλάσουμε και την ησυχία των τουριστών και θα ξεσηκώσουμε την Greenpeace για διαμαρτυρίες… Ο κ. Δένδιας, άλλωστε, μας πληροφόρησε έγκαιρα ότι διανύουμε μια νέα εποχή μακριά από τους υδρογονάνθρακες οι οποίοι απειλούν να μετατρέψουν τον παράδεισο του Αιγαίου σε κόλαση… πετρελαιοκηλίδων από τις εξορύξεις…

Κόλαση όπως αυτή που υπάρχει στον Κόλπο του Μεξικού. Όπως αυτή που υπάρχει στο μυαλό μερίδας Ελλήνων οι οποίοι ανησυχούν μήπως και αδικήσουμε στη μοιρασιά (βλ. ”συνεκμετάλλευση” Αιγαίου) την Τουρκία…

Μ’ αυτά και μ’ αυτά γελάνε και οι πέτρες ακόμα, όταν μας ακούν να βαυκαλιζόμαστε για την ανεξάρτητη Εξωτερική πολιτική μας. Γελάνε κι οι πέτρες πολύ περισσότερο όταν ακούν τον αναπληρωτή ΥΠΕΞ Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη να προειδοποιεί αυστηρά τη Ρωσία και τον Πρόεδρο Πούτιν, κατά την προσέλευσή του στο Συμβούλιο Γενικών Υποθέσεων της ΕΕ στις Βρυξέλλες.

Να προειδοποιεί λέγοντας ότι — σε ευρωπαϊκό επίπεδο — τα κράτη-μέλη θα εξετάσουν ”τον προσφορότερο τρόπο μέσα από τον οποίο θα καταδικαστεί η συμπεριφορά της Ρωσίας” (λόγω υπογραφής διατάγματος από τον Πούτιν για αναγνώριση των ουκρανικών επαρχιών Ντόνετσκ και του Λουγκάνσκ ως Λαϊκές, ανεξάρτητες  Δημοκρατίες).

Όπως διαβεβαίωσε μάλιστα, στη συνέχεια, ο Έλληνας Αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών, δε θα δοθεί κανένα περιθώριο σε όποιον σκέφτεται να τη μιμηθεί και να ενεργήσει με παράδειγμα τις δικές της ενέργειες στο μέλλον.

Συνελόντι ειπείν ο Μιλτιάδης Βαρβιτσιώτης συμπεριφέρθηκε στο Ουκρανικό ζήτημα ως βασιλικότερος του βασιλέως, αντί να κρατήσει χαμηλούς τόνους και να συγκρατήσει το θυμικό του έχοντας κατά νου πρωτίστως τα συμφέροντα της Ελλάδας.

Κι αυτά δεν εξυπηρετούνται ούτε με την ρωσική επιλογή στο ζήτημα της Ουκρανίας (σ.σ η χώρα μας είναι υπέρ της εδαφικής ακεραιότητας όλων των κρατών και στη θέση αυτή αντιβαίνει η ρωσική επιβολή που βάζει ιδέες στους Τούρκους για τη Θράκη), αλλά ούτε και με την Ρωσία απέναντι.

Ως εκ τούτου ήταν αχρείαστο το αντιρωσικό μένος του αναπληρωτή ΥΠΕΞ το οποίο εκδηλώθηκε την πιο ακατάλληλη στιγμή με την επιθετικού ύφους δήλωση-παρέμβαση την οποία έκανε στις Βρυξέλλες, την ώρα που το καθήκον του υπαγόρευε να αποφύγει κάθε αιχμηρή  δήλωση για την Ρωσία και τον Πούτιν   .

Κατά τα άλλα, οι… Αμερικανοί είναι φίλοι μας και αυτό φροντίζουμε να τους το υπενθυμίζουμε σε τακτά διαστήματα ενίοτε και με δηλώσεις ανοίκειες προς τους Ρώσους, μήπως και ξεχάσουν τη συμμαχία που έχουμε οι πρώτοι, όπως είχαν ξεχάσει το ’19 τη ”συμμαχία” τους με τους  Κούρδους για τα μάτια του Ερντογάν.

Όπως ξεχάσαμε και εμείς τις δικές μας ευθύνες στο Κυπριακό (η εισβολή στην Κύπρο το ’74 επαναλήφθηκε το 2019 στη Συρία και το ’20 στο Ιράκ χωρίς να εμποδίσει κανείς τους νέους Αττίλες). Γι’ αυτό και δε βγάζουμε λέξη εδώ και καιρό για τον ατιμώρητο εισβολέα.

Τον Τούρκο εισβολέα ο οποίος — αφού κατέλαβε το 37% της Κύπρου και ανακήρυξε τουρκοκυπριακό ψευδοκράτος — προχωρά ακάθεκτος τα σχέδιά του για τουρκοποίηση της ΑΟΖ του νησιού και πλήρη εποικισμό των Βαρωσίων έχοντας προηγουμένως εξασφαλίσει την ανοχή των ”Μεγάλων” και τη σιωπή λόγω φόβου των ενδιαφερόμενων ”μικρών” (Ελλάδας-Κύπρου).

Αλλά αυτά δεν ακούγονται εύηχα στα αυτιά των κυβερνώντων, για να τα λέμε… Γι’ αυτό και δεν ανακινείται τίποτα από τα περισσότερα Μέσα, παρά αφήνεται να χαθεί και να ξεχαστεί στην αχλή του χρόνου, όπως το ”ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ” της τραγωδίας της Κύπρου που ήδη ξεχάστηκε…  

* (Βούλα Ηλιάδου, συγγραφέας)

https://www.militaire.gr/i-anexartiti-exoteriki-mas-politiki-perilamvanei-kai-apeiles-pros-ton-poytin/

Συγκλονιστικό βίντεο: Gunship Mil Mi-35 «εξαερώνει» ουκρανική α/α φάλαγγα – Ρωσική προέλαση σε Πολτάβα

0

Προέλαση των Ρώσων δυτικά του Χάρκοβου στην ιστορική περιφέρεια της Πολτάβα

Ένα συγκλονιστικό βίντεο από την προέλαση των ρωσικών στρατευμάτων στην κεντρική Ουκρανία στην περιφέρεια της Πολτάβα, δυτικά του Χάρκοβου (που επιβεβαιώνει ότι οι Ρώσοι έχουν υπερκεράσει την πόλη και κτυπούν στο κέντρο της Ουκρανίας), έρχεται στην δημοσιότητα και δείχνει την δράση ενός ρωσικού gunship Mil Mi-24D/-35 κατά αντιαεροπορικής πυροβολαρχίας του καθεστώτος του Κιέβου.

Συγκεκριμένα, ένα Mil Mi-24D/-35 εμφανίζεται στον ορίζοντα ενός αυτοκινητοδρόμου και πλησιάζει σαν αργός θάνατος τα αυτοκίνητα που κινούνται. Ξαφνικά ένα σύννεφο αερίων από εκτοξεύσεις ρουκετών S-8 σκεπάζει το ελικόπτερο και μία ουκρανική αντιαεροπορική πυροβολαρχία που έχει αναπτυχθεί δίπλα ακριβώς από τον αυτοκινητόδρομο ελπίζοντας ότι οι άμαχοι θα της προσφέρουν ασφαλές καταφύγιο, «εξαερώνεται».

Στα επόμενα πλάνα φαίνονται τα ουκρανικά αντιαεροπορικά (με ευκρίνεια διακρίνεται ένα πυραυλικό Buk-M1) να καίγονται ολοσχερώς κατεστραμμένα.

Η ρωσική επέλαση στην Πολτάβα που κατοικείται σε ποσοστό 40% από ρωσόφωνους (σε αντίθετη με το Χάρκοβο όπου οι Ρώσοι είναι το 70% του πληθυσμού) αφορά μέχρι στιγμής αεροπορικές προσβολές και καταστροφή των στρατηγικών κέντρων και των όπλων του καθεστώτος και ανάπτυξη ειδικών δυνάμεων σε στρατηγικής σημασίας κέντρα.

Η περιοχή της Πολτάβας είναι ιστορική και για τους Έλληνες: Κοντά στην πόλη δόθηκε στις 8 Ιουνίου 1709 η μάχη της Πολτάβας, η σημαντικότερη μάχη του Μεγάλου Βορείου Πολέμου.

Έληξε με αποφασιστική νίκη του Πέτρου Α΄ της Ρωσίας επί του Καρόλου ΙΒ΄ της Σουηδίας, με τη Ρωσία να αναδεικνύεται ως η νέα ηγέτιδα δύναμη της βόρειας Ευρώπης.

To 1775 η μονή Τιμίου Σταυρού στη Πολτάβα ορίστηκε έδρα της νεοσύστατης αρχιεπισκοπής «Σκλαβενίου και Χερσώνος», της οποίας πρώτος επίσκοπος ήταν ο Έλληνας Ευγένιος Βούλγαρης.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/1060982_sygklonistiko-vinteo-gunship-mil-mi-24d-exaeronei

Ο επικεφαλής της γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών εγκλωβίστηκε στο Κίεβο- έσπευσε ειδική μονάδα Γερμανών

0

 


Μπρούνο Καλ

Ειδική μονάδα της γερμανικής υπηρεσίας πληροφοριών εκκένωσε, σήμερα, από το Κίεβο τον επικεφαλής του τμήματός της, Μπρούνο Καλ, ο οποίος βρισκόταν στην ουκρανική πρωτεύουσα, όταν η Ρωσία επιτέθηκε στην Ουκρανία.

Σχετικά με αυτό, αναφέρει η  ουκρανική «Ευρωπαϊκή αλήθεια» , επικαλούμενη το γερμανικό Focus.

Πριν από λίγες μέρες, πριν από τη ρωσική εισβολή, ο Μπρούνο Καλ ταξίδεψε στο Κίεβο για να συζητήσει την κατάσταση με τους Ουκρανούς ομολόγους του.

Αλλά η ρωσική επίθεση νωρίς το πρωί της Πέμπτης που εξέπληξε τους πάντες εξέπληξε και τον Καλ.

Όταν η  Γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών  Ανναλένα Μπέρμποκ κάλεσε όλους τους Γερμανούς να εγκαταλείψουν τη χώρα, ειδικό τμήμα προσωπικής προστασίας εξωτερικού της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας ανέλαβε δράση και εκκένωσε τους διπλωμάτες και τους συνδέσμους αξιωματικούς με αυτοκίνητα.

Όμως ο Καλ δεν μπόρεσε να φτάσει έγκαιρα στη μονάδα εκκένωσης. Εν μέσω της επικίνδυνης κατάστασης,  αποφασίστηκε η διάσωσή του από ειδικό τμήμα  της υπηρεσίας πληροφοριών. Το απόγευμα της Παρασκευής αναμένονταν να φτάσει στο έδαφος της Πολωνίας.

Όπως αναφέρθηκε, η Γερμανίδα υπουργός Εξωτερικών Ανναλένα Μπέρμποκ εξήγησε τη θέση της χώρας της, ότι μέχρι τώρα δεν είναι έτοιμη να αποσυνδέσει τη Ρωσία από το σύστημα SWIFT(Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication).

Ukrainska Pravda

https://www.echedoros-a.gr

Ρωσία απαντά σε ΝΑΤΟ για Σουηδία και Φινλανδία: «Αν ενταχθούν στην Συμμαχία θα τους κηρύξουμε πόλεμο»!

2

«Πιθανή ένταξη της Σουηδίας ή της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ θα προκαλέσει άμεση στρατιωτική απάντηση της Ρωσίας», δήλωσε η εκπρόσωπος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών Μαρία Ζαχάροβα.

«Όλα τα κράτη που συμμετέχουν στον ΟΑΣΕ υπό την εθνική τους ιδιότητα, συμπεριλαμβανομένης της Φινλανδίας και της Σουηδίας, επιβεβαίωσαν από την αρχή ότι η ασφάλεια ορισμένων κρατών δεν πρέπει να οικοδομείται σε βάρος της ασφάλειας άλλων χωρών.

Είναι προφανές ότι η ένταξη της Φινλανδίας και της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, μια στρατιωτική συμμαχία  θα είχε σοβαρές στρατιωτικές και πολιτικές συνέπειες που θα απαιτούσαν από τη χώρα μας να λάβει αμοιβαία βήματα», είπε η Ζαχάροβα σε έκτακτη ενημέρωση.

Ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ ανακοίνωσε σήμερα νωρίτερα ότι «κάλεσε τη Φινλανδία και τη Σουηδία, που δεν είναι μέλη του οργανισμού, να συμμετάσχουν στην εικονική έκτακτη σύνοδο κορυφής της συμμαχίας την Παρασκευή για την κατάσταση γύρω από την Ουκρανία».

Η πρωθυπουργός της Φινλανδίας Sanna Marin δήλωσε σε κοινοβουλευτική συνεδρίαση ότι η χώρα είναι έτοιμη να υποβάλει αίτηση για ένταξη στο ΝΑΤΟ εάν προκύψει το ζήτημα της εθνικής της ασφάλειας.

Η Φινλανδία γλίτωσε μετά το Β’ΠΠ την ένταξη στο Σιδηρούν Παραπέτασμα, αν και ενεργός σύμμαχος της Γερμανίας, καθώς οι ηγέτες της δέχθηκαν να είναι «υπό επιτήρηση» οι κρατικές λειτουργίες τους από την Σοβιετική Ένωση

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/1060855_rosia-apanta-se-nato-gia-soyidia-kai-finlandia-entahthoyn

Experts react: What does the Russia-Ukraine conflict mean for Turkey?

0

With Russia’s invasion of Ukraine, war has broken out between two of Turkey’s partners to the north across the Black Sea. Turkey had been actively pursuing a diplomatic solution to forestall a conflict that will have serious ramifications for its relations with both countries, within NATO, and regional security concerns.

The Atlantic Council IN TURKEY asked experts for their take on Turkey’s stance and reaction to the conflict, as well as the role of the Turkish Straits and effects of the conflict on Turkish and European energy security.

James F. Jeffrey: Turkey’s diplomatic support is crucial for NATO in this crisis

Mitat Çelikpala: Ankara weighs a request to close the Turkish straits

Matthew J. Bryza: Turkey is positioned to play a meaningful mediation role

Debra Cagan: Russian gas flows to Turkey amid a global shortage that may spark development

Turkey’s diplomatic support is crucial for NATO in this crisis

Turkey has reacted strongly throughout the Ukraine crisis. Once fighting started, President Recep Tayyip Erdoğan stated, “We find military action unacceptable and reject it. This step, which we see as contrary to international law, is a heavy blow to the peace, tranquility, and stability of the region.” All parties in the Turkish Parliament agreed formally that Russia’s military operation against Ukraine is wrong, and that Ukraine’s territorial integrity should be ensured, and the Ministry of Foreign Affairs official statement begins: “We consider the military operation launched by the Armed Forces of the Russian Federation against Ukraine unacceptable and reject it.”

This response is not unexpected. Turkey is by far the strongest of the six NATO frontline countries facing Russia and has major geostrategic interests at risk. Ukraine, with its territory across the Black Sea and significant armed forces, was a “buffer” between Turkey and Russia. That buffer may now be gone. Turkey has extraordinary diplomatic, military, and economic strengths that make it a key NATO member in this challenging situation. But its dependence on Russian gas and other trade raise questions about how Turkey may respond if placed under pressure by Vladimir Putin. In any case, it is hard to imagine success for NATO in this crisis without at least diplomatic support from Turkey.

Given that situation, it is Washington’s responsibility to coordinate closely and creatively with Turkey. The United States and Turkey have been at loggerheads on secondary issues for years, and that has had a negative impact on relations, especially at high levels. Now, in the midst of this truly dramatic challenge to the Alliance, where Turkish interests and policy are aligned closely with Washington’s, it is time to put aside these ultimately minor problems. The United States should strengthen Turkey’s military, beginning with its recent F-16 request, and develop common diplomatic-security approaches for NATO’s southeastern flank.

—James F. Jeffrey is chair of the Middle East Program at the Wilson Center, and former ambassador to Iraq and Turkey and former Special Envoy to the Global Coalition to Defeat ISIS

Ankara weighs a request to close the Turkish straits

Turkey’s initial reaction to Russia’s attack on Ukraine was that Moscow’s decision and stance were unacceptable and rejected. In a phone call with President Volodymyr  Zelenskyy, President Erdoğan said that “Turkey stands against any decision targeting Ukraine’s sovereignty,” and conveyed a message of support to Kyiv. Subsequently, Ankara received Ukraine’s official request to close the Turkish straits to Russian ships.

The Montreux Straits Convention of 1936 regulates the passage of warships through the straits and gives Turkey complete control. The convention includes a number of foundational regulations on the transition of riparian or littoral and nonriparian countries during times of peace and war. In this context, Turkey has the right to close the straits or limit crossings if it feels threatened by war or is a party to the war. The agreement also includes provisions for closing the straits to ships of warring states in the event of war. In cases where Turkey is not a warring country, the crossing will be closed to the vessels of the warring states, whether they are riparian or not. The exception is the return of ships to their main ports and the passage of ships tasked with implementing aid and coercion measures.

Taking Kyiv’s request into account within this framework, Turkey may decide to close the straits to Russian ships. This decision would obviously disturb Russia politically. Although Russia already has an effective force in the Black Sea, including submarines, it would see a future shutdown decision as evidence of Turkey’s negative attitude toward Russia. In this circumstance, Russia can take a wide range of actions, from discussing the Montreux agreement to taking initiatives to annul it. This situation would be a serious problem for Turkey, which sees the convention as a basic founding agreement and a kind of safety valve. It can be argued that Ankara will want to avoid this. My guess is that given the relatively weak responses from Western actors, Ankara will announce its decision by waiting a while longer to follow the developments of the process.

However, even if Turkey decides to close the straits to Russian ships, this would not affect NATO warships. First, NATO is not belligerent; second, Romania and Bulgaria are littoral states, so they can’t be limited. Let’s not forget that nonriparian states are subject to a different limitation. Therefore, a total closure of the straits is not possible, the closure would only affect Russia and Ukraine, but Ukraine has no ships. On top of all of these, there is no formal declaration of war so far, and even if there was, I don’t believe Turkey would interpret the Montreux Convention in that way.

—Mitat Çelikpala, professor of international relations and dean of the Faculty of Economics, Administrative, and Social Sciences at Kadir Has University in Istanbul

Turkey is positioned to play a meaningful mediation role

For several weeks, President Erdoğan and Foreign Minister Mevlüt Çavuşoğlu have been offering Turkey as a potential mediator between Russia and Ukraine. President Zelenskyy consistently welcomed this offer as part of his increasingly desperate search for any way to derail President Putin’s planned invasion. While Kremlin spokesman Dmitriy Peskov (a Turkey specialist who began his diplomatic career in Ankara) initially rejected the offer, the Kremlin subsequently reversed course and said Turkey’s mediation might be useful if it resulted in Ukraine coming into compliance with the Minsk Protocol (despite Russia being in serious breach of the same agreement). Putin, however, clearly favored military escalation rather than mediation, consigning the Minsk agreement to the dustbin of failed European diplomacy.

Unlike Germany and France, co-leaders of the Minsk process, however, Turkey has a centuries-old history of confronting and cooperating with Russia. Ankara has been an outspoken supporter of Ukraine’s territorial integrity and a critic of Russia’s annexation of Crimea and developed a significant program of cooperation with Kyiv on military technology, while also retaining effective relations with Russia on energy, agricultural trade, and tourism as well as some key defense technologies (e.g., S-400 air defense systems). It is therefore possible Turkey could have a meaningful mediation role to play once Putin finishes his illegal and unprovoked invasion of Ukraine, which the Russian president will use to strengthen Russia’s position in the political negotiations that will come at the end of this war in Ukraine, as happens with all military conflicts.

—Matthew J. Bryza is a nonresident senior fellow at Atlantic Council’s IN TURKEY program, the Global Energy Center, and Eurasia Center. He is also a former US ambassador to Azerbaijan and former deputy assistant secretary of state for Europe and Eurasia.

Russian gas flows to Turkey amid a global shortage that may spark development

Russian gas to Turkey, unlike the slowdown of gas through Nord Stream 1, continues unabated. Neither the gas nor the price has been affected as yet by Russia’s invasion on Ukraine because it is part of a long-term, recently concluded contract between Russia and Turkey. However, Erdoğan’s very strong statement on Ukraine may give pause to Putin. Turkey is one of the very few NATO countries with the military wherewithal to pose a threat to Russian operations in the Black Sea. Were Turkey to decide to play a more significant naval role, this accommodation with Russia may change.

There are some limited alternatives in the short term, in the midst of a global gas shortage, but longer-term expansion of the southern gas corridor and exploiting assets in the Eastern Mediterranean may have renewed interest. The last few years saw little inclination to develop these resources because interest in developing new gas finds and extending the reach of older ones was limited by expectations that the transition to renewables would occur much faster. Now that gas is being widely accepted as a longer-term transition fuel, pursuing these other options makes more sense. However, until Turkey and the other countries in the East Mediterranean come to some agreement on the boundaries of exclusive economic zones, companies will avoid investment in projects that may be subject to boundary disputes.

—Debra Cagan, distinguished energy fellow, Mediterranean Basin, Middle East, and Gulf Initiative of the Transatlantic Leadership Network

The views expressed in TURKEYSource are solely those of the authors and do not necessarily reflect the views of the Atlantic Council, its staff, or its supporters.

atlanticcouncil.org

Ποια είναι η κατάσταση στα μέτωπα της Ουκρανίας, το πρωί της 25ης Φεβρουαρίου 2022 – Χάρτες

0

Ποια είναι η κατάσταση στα μέτωπα της Ουκρανίας, το πρωί της 25ης Φεωρουαρίου 2022 – Χάρτες

Προελαύνουν σε όλα τα μέτωπα οι ρωσικές δυνάμεις που εισέβαλαν στην Ουκρανία

Εικοσιτέσσερις ώρες μετά την έναρξη των επιχειρήσεων, οι ρωσικές δυνάμεις προελαύνουν σε όλα τα μέτωπα, χωρίς να αντιμετωπίζουν ιδιαίτερη αντίσταση από τον ουκρανικό στρατό.

Τα μέτωπα που έχει ανοίξει ο ρωσικός στρατός είναι τέσσερα.

Πρώτο Μέτωπο: Ταυρίδα – Χερσώνα – Μελιτούπολης

Στο μέτωπο αυτό οι ρωισκές δυνάμεις έχουν προελάσει χωρίς να αντιμετωπίσουν καμία αντίσταση από τον ουκρανικό στρατό.

Η μοναδική περίπτωση που συνάντησαν κάποια αντίσταση, είναι στη Χερσώνα, στην γέφυρα του Δνείπερου.

Οι ρωσικές δυνάμεις έχουν ως στόχο:

  • να προελάσουν δυτικά, για να φθάσουν στην Οδησσό και να ενώσουν την περιοχή που ελέγχουν με την αυτόνομη περιοχή της Υπερδνειστερίας
  • να προελάσουν ανατολικά, για να ενώσουν την περιοχή που ελέγχουν με την Μαριούπολη.

 

Δεύτερο Μέτωπο: Ντονμπάς

Πρόκειται για το μέτωπο των λεγόμενων “Λαϊκών Δημοκρατιών” του Ντονιέτσκ και του Λουγκάνσκ. Εδώ δεν παρατηρούνται ιδιαίτερες πολεμικές δραστηριότητες, με εξαίρεση κατάληψη ορισμένων χωριών και κάποιες ενέργειες που έχουν ως στόχο τον έλεγχο της Μαριούπολης.

Τρίτο Μέτωπο: Χάρκοβο – Σούμα

Πρόκειται στην ουσία για δύο μέτωπα, αυτό του Χάρκοβο και εκείνο της Σούμα. Και στα δύο αυτά μέτωπα οι ρωσικές δυνάμεις διέβησαν τα σύνορα χωρίς να συναντήσουν καμία αντίσταση.

Μόνο στην είσοδο της πόλης του Χάρκοβο παρατηρήθηκε αντίσταση με πυρά αντιαρματικών όπλων. Εδώ προκλήθηκαν αρκετές απώλειες αρμάτων και τεθωρακισμένων οχημάτων των Ρώσων, πιθανόν από αντιαρματικά Javelin.

Τέταρτο Μέτωπο: Κίεβο

Εδώ οι ρωσικές δυνάμεις επιχείρησαν σε δύο κατευθύνσεις από το έδαφος της Λευκορωσίας. Η μια κατεύθυνση είναι δυτικά του ρου του Δνείπερου και η άλλη ανατολικά..

Η προέλαση κι εδώ έγινε στην ουσία χωρίς καμία αντίσαση, πλην ελαχίστων περιπτώσεων.

Οι ρωσικές δυνάμεις αναμένεται να φθάσουν εντός της ημέρας στα προάστια του Κιέβου.

Στο μέτωπο του Κιέβου είχαμε και αεροκίνητες και αερομεταφερόμενες επιχειρήσεις.

Μια αεροκίνητη επιχείρηση μεγάλης κλίμακας, με περισσότερα από 40 ελικόπτερα πιθανόν Mi 8, πραγματοποιήθηκε στο αεροδρόμιο Γοστομέλ, με τη συμμετοχή ενός αεροκίνητου συντάγματος.

Στο ίδιο μέτωπο το πυρηνικό συγκρότημα του Τσερνομπίλ καταλήφθηκε από τις ρωσικές δυνάμεις με καταδρομική ενέργεια, χωρίς να τεθεί σε κίνδυνο η λειτουργία του και χωρίς να υπάρξει κάποια αντίδραση από τις ουκρανικές δυνάμεις.

Σε εξέλιξη βρίσκεται επιχείρηση συντάγματος αλεξιπτωτιστών, στην περιοχή του Κιέβου, το οποίο έχει ως αποστολή τον έλεγχο της πόλης.

Αναμένεται εντός της ημέρας οι τεθωρακισμένοι και μηχανοκίνητοι σχηματισμοί που κινούνται δυτικά και ανατολικά του Δνείπερου να φθάσουν στα προάστια του Κιέβου, ενώ αναμένεται και η συνένωση του Μετώπου της Σούμα με αυτό του  Κιέβου και του Χάρκοβο.

Πηγή χαρτών: liveuamap/ infognomonpolitics.gr

Ιωάννης Αμπατζόγλου: H Συμφωνία των Πρεσπών και ο ρόλος των ΗΠΑ

0

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Ο ρόλος των ΗΠΑ, όπως άλλωστε και της Γερμανίας, στην υλοποίηση της Συμφωνίας των Πρεσπών υπήρξε κομβικός και έχει επισημανθεί πολλές φορές. Είναι ηλίου φαεινότερον ότι οι Αμερικανοί είχαν βάλει στόχο την υπογραφή της πιο πάνω συμφωνίας. Βέβαια, τα δύο αυτά κράτη –ΗΠΑ και Γερμανία– συνέβαλαν τα μέγιστα και στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας1, 2, από την οποία προέκυψε το κράτος των Σκοπίων. Επίσης, υψηλόβαθμοι κύκλοι της ελληνικής ομογένειας στις ΗΠΑ γνωρίζουν ότι ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, αναφορικά με το σκοπιανό θέμα, εκτελούσε ως πειθήνιο όργανο όλες τις εντολές που λάμβανε από τον Λευκό Οίκο.

Ωστόσο, οι παρεμβάσεις των ΗΠΑ δεν ήταν μόνο προς τη χώρα μας, αλλά ήταν και προς τα Σκόπια. Αξίζει να θυμηθούμε την ωμή παρέμβαση των ΗΠΑ στη Βουλή των Σκοπίων, στις 19 Οκτωβρίου 2018, κατά την κρίσιμη συνεδρίαση για την αλλαγή του ονόματος της χώρας από «Δημοκρατία της Μακεδονίας» σε «Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας», κατ’ εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Σε εκείνη τη συνεδρίαση ο Ζόραν Ζάεφ δυσκολεύτηκε πάρα πολύ να εξασφαλίσει τις απαραίτητες ψήφους και τα γεγονότα που έλαβαν χώρα εντός αλλά και εκτός της Βουλής ήταν άνευ προηγουμένου3. Τελικά, μετά από πολλές πιέσεις προς τους βουλευτές και ενώ η διαδικασία είχε ξεκινήσει στη 1 μ.μ., τα μεσάνυχτα συγκεντρώθηκε ο αριθμός των 80 βουλευτών που ήταν απαραίτητοι ώστε να υπερψηφιστεί η αλλαγή του ονόματος της χώρας τους. Εκείνη την ημέρα, δημοσίευμα σκοπιανής ιστοσελίδας ανέφερε το εξής4: «Ο Αμερικανός πρέσβης Jess Bailey με τον Ζόραν Ζάεφ και τον Αλί Αχμέτι βρίσκονται στο γραφείο του προέδρου του κοινοβουλίου Ταλάτ Τζαφέρι». Σε υψηλότατο λοιπόν επίπεδο οι πιέσεις των ΗΠΑ προς τα εσωτερικά θέματα των Σκοπίων και μάλιστα με τρόπο απροκάλυπτο.

Στις 8 Ιουνίου 2021 ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν υπέγραψε διάταγμα βάσει του οποίου προβλέπονται κυρώσεις σε όσους υπονομεύουν, απειλούν ή παρεμποδίζουν τη Συμφωνία των Πρεσπών5. Προφανώς οι ΗΠΑ δεν θέλουν ούτε να το σκέφτονται ότι μπορεί να ανατραπεί η Συμφωνία των Πρεσπών. Πέρασαν αυτό που ήθελαν και τώρα προσπαθούν να το διαφυλάξουν ως κόρην οφθαλμού.

Επίσης, στις 22 Οκτωβρίου 2021 η Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ (U.S. House of Representatives) υπέβαλε το ψήφισμα H.Res.741, το οποίο αναφέρει μεταξύ άλλων τα εξής6: «Εκφράζοντας την υποστήριξη για τον χαρακτηρισμό του μήνα Σεπτεμβρίου 2022 ως “Μήνα της Μακεδονικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς” και γιορτάζοντας τη μακεδονική γλώσσα, την ιστορία και τον πολιτισμό των Μακεδόνων Αμερικανών και την απίστευτη συνεισφορά τους στις Ηνωμένες Πολιτείες»… «η φετινή χρονιά (εννοεί το 2021) είναι σημαντική για τους Μακεδόνες Αμερικανούς, επειδή στις 8 Σεπτεμβρίου σηματοδοτείται η 30η επέτειος της ανεξαρτησίας ενός μακεδονικού κράτους»… «η Βουλή των Αντιπροσώπων εκφράζει θερμά συγχαρητήρια και τις καλύτερες ευχές σε όλους τους Μακεδόνες σε όλο τον κόσμο για τον εορτασμό της Μακεδονικής Ημέρας Ανεξαρτησίας». Να θυμίσουμε ότι στις 8 Σεπτεμβρίου 1991 είχε διεξαχθεί στα Σκόπια το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία του συγκεκριμένου κράτους, εξ ου και η 30η επέτειός τους. Τα πιο πάνω που αναφέρονται στο ψήφισμα, στο πρωτότυπο κείμενο, δηλαδή στα αγγλικά, έχουν ως εξής: «Expressing support for the designation of the month of September 2022 as “Macedonian American Heritage Month” and celebrating the Macedonian language, history, and culture of Macedonian Americans and their incredible contributions to the United States»… «this year is significant for Macedonian Americans because September 8, 2021, marks the 30th anniversary of the independence of a Macedonian state»… «the House of Representatives expresses warm congratulations and best wishes to all Macedonian people around the world as they mark Macedonian Independence Day».

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε ότι η Συμφωνία των Πρεσπών βρίσκεται πολύ ψηλά στην ατζέντα των ΗΠΑ, οι οποίες θα κάνουν το παν προκειμένου να την διαφυλάξουν. Φυσικά, δεν περιμέναμε να υποστηρίξουν τα εθνικά μας θέματα οι Αμερικανοί, από τη στιγμή που δεν το κάνουν οι Έλληνες πολιτικοί. Εμείς θα πρέπει να διασφαλίσουμε μόνοι μας τα δίκαιά μας και να έχουμε το θάρρος να αντιδρούμε αποφασιστικά όταν οι σύμμαχοί μας λειτουργούν κόντρα στα συμφέροντα της πατρίδας μας.

Υ.Γ.: Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον ρόλο του βαθέος παρακράτους στη χώρα μας, το οποίο έδρασε7 στις 8 Σεπτεμβρίου 2018 στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να διαλύσει το συλλαλητήριο κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών. Ποιες δυνάμεις άραγε να κρυβόταν από πίσω του;

  1. https://m.naftemporiki.gr/story/211918.
  2. https://www.in.gr/2022/02/06/politics/apokalyptika-eggrafa-apo-1991-syzitouse-germania-dialysi-giougkoslavias-kai-megali-alvania/.
  3. Ι. Αμπατζόγλου, Η Συμφωνία των Πρεσπών και ο αγώνας για τη Μακεδονία, Α΄ τόμος, εκδ. Ερωδιός, Β΄ έκδοση, 2020, σ. 73-76.
  4. https://arhiva.infomax.mk/wp/и-бејли-е-во-собрание-американскиот-ам/.
  5. https://www.tovima.gr/2021/06/10/politics/vomva-mpainten-sta-valkania-gia-ti-symfonia-ton-prespon/.
  6. https://www.congress.gov/bill/117th-congress/house-resolution/741.
  7. Ι. Αμπατζόγλου, Η Συμφωνία των Πρεσπών και ο αγώνας για τη Μακεδονία, Α΄ τόμος, εκδ. Ερωδιός, Β΄ έκδοση, 2020, σ. 50-53.

*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Τμήματος Ιατρικής του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού.

[email protected]

 

ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΑ Η ΡΩΣΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ

5
1.-Η Ρωσία έχει συμφέροντα τα οποία η Δύση έπρεπε να σεβαστεί. Και πρέπει να τα σεβαστεί. Πρέπει να δοθεί ευκαιρία σε μια ειρηνική διευθέτηση.
2.-Η ρωσική εισβολη στην Ουκρανία είναι καταδικαστέα. Απολύτως καταδικαστέα. Όχι, μόνο, καταπατά το Διεθνές Δίκαιο και την τάξη που διαμορφώθηκε στην Ευρώπη με την βασική αρχή περί απαραβίαστου των συνόρων αλλά ανοίγει τον Ασκό του Αιόλου. Ο Πούτιν βασίζεται στο ότι οι “άλλοι” δεν θα αντιδράσουν. Και αν κάποια στιγμή αντιδράσουν;
3.-Παρόλο που πολλοί θα ενοχληθούν, η ρωσική ενέργεια προσομοιάζει με της χιτλερικής Γερμανίας το 1938. Και, τότε, ο Χίτλερ, επικαλέστηκε την καταπίεση των γερμανόφωνων Σουδητών της Τσεχοσλοβακίας για να εισβάλει στη χώρα. Ήταν η αρχή του Β! Π.Π. Οι Δυνάμεις, και, τότε, δεν αντέδρασαν Αλλά όταν ο Χίτλερ κλιμάκωσε δεν είχαν άλλη επιλογή.
4.-Η επίκληση καταπίεσης μειονοτήτων και η ακολουθούμενη στρατιωτική εισβολή, είναι μια απολύτως καταδικαστέα τακτική. Την επικαλέστηκε και η Τουρκία στην Κύπρο. Είναι μια τακτική που δεν συμφέρει την Ελλάδα και τον ελληνισμό. Ούτε την ανθρωπότητα. Δεν πρέπει να γίνει αποδεκτή.
5.-Η Ρωσία θα καταλάβει και θα ελέγξει τα συνταγματικά όρια των περιοχών που οι αυτονομιστές διακήρυξαν την απόσχισή τους απο την Ουκρανία.
6.-Η τακτική της Δύσης στην διαχείριση της κρίσης ήταν παιδιαριώδης. Δεν μπόρεσε να προβλέψει τα στοιχειώδη. Ήταν ανέτοιμη να διαχειριστεί την κλιμάκωση. Θα μπορούσε να συζητησει τις ρωσικές προτάσεις για τις Συμφωνίες του Μίνσκ και την στρατιωτική παρουσια στις χώρες του ΝΑΤΟ. Υπήρχαν δυνατότητες ευελιξίας. Δεν το έκανε. Τώρα βρίσκεται σε επικίνδυνο αδιέξοδο.

Anti-war Protests in Russia

0
Demonstrators march with a banner that reads: "Ukraine - Peace, Russia - Freedom", in Moscow, Russia, Thursday, Feb. 24, 2022, after Russia's attack on Ukraine. Hundreds of people gathered in the center of Moscow on Thursday, protesting against Russia's attack on Ukraine. Many of the demonstrators were detained. Similar protests took place in other Russian cities, and activists were also arrested. (AP Photo/Dmitry Serebryakov)

On Thursday, Russian President Vladimir Putin ordered an invasion of Ukraine, launching missiles and sending thousands of troops across its borders. Following the attack, protests erupted in countries around the world—including Russia. Hundreds of people gathered in Moscow, Saint Petersburg, and other Russian cities to demonstrate against their government’s actions, and calling for an end to the war. Most of these protests were disrupted by police, and many of the demonstrators were detained.

    • Dozens of people are seen marching in a city street behind a hand-made banner reading (in Russian) "Ukraine—Peace, Russia—Freedom".

      Demonstrators march with a banner that reads “Ukraine—Peace, Russia—Freedom,” in Moscow on February 24, 2022, after Russia’s attack on Ukraine. 

      Dmitry Serebryakov / AP
    • A police officer records a woman holding a sign that reads (in Russian) "No to war with Ukraine."

      A police officer uses his smartphone to film a woman staging a protest with a placard reading “No to war with Ukraine” in Moscow, on February 23, 2022. 

      Nikolay Korzhov / AFP / Getty
    • A young man carries blue and yellow flowers.

      A man holding flowers in the colors of the Ukrainian flag attends a protest against Russia’s invasion of Ukraine in central Moscow on February 24, 2022. 

      Kirill Kudryavtsev / AFP / Getty
    • Two police officers detain a man holding a sign reading (in Russian) "No war with Ukraine! Putin must resign!"

      Police officers detain a man holding a placard reading “No war with Ukraine! Putin must resign!” during a protest against Russia’s invasion of Ukraine at Moscow’s Pushkinskaya Square on February 24, 2022. 

      Kirill Kudryavtsev / AFP / Getty
    • A crowd of protesters march in a city, one carrying a sign reading (in Russian) "No war. Freedom for political prisoners."

      A person carries a banner during an anti-war protest in Moscow on February 24, 2022. The banner reads “No war. Freedom for political prisoners.” 

      Evgenia Novozhenina / Reuters
    • The silhouettes of four police officers in riot gear is seen against an illuminated decoration.

      Police officers are seen deployed in the streets of Moscow during a protest against Russia’s invasion of Ukraine on February 24, 2022. 

      Kirill Kudryavtsev / AFP / Getty
    • Police detain a person carrying a sign with a heart drawn on it and text (in Russian) reading "No war."

      A police officer detains a demonstrator with a poster reading “No war” during a protest against Russia’s attack on Ukraine, in Moscow, on February 24, 2022. 

      Denis Kaminev / AP
    • Several police officers push down and detain two protesters.

      Police officers detain anti-war demonstrators in Moscow on February 24, 2022. 

      Dmitry Serebryakov / AP
    • Two police officers grab and detain a protester.

      Police officers detain a demonstrator during a protest against Russia’s invasion of Ukraine in Moscow on February 24, 2022. 

      Alexander Nemenov / AFP / Getty
    • A person is detained by police officers in a park.

      A person is detained by police during an anti-war protest in Moscow on February 24, 2022. 

      Evgenia Novozhenina / Reuters
    • A person cries while sitting on a planter on a city sidewalk.

      A person reacts during an anti-war protest in Moscow on February 24, 2022. 

      Evgenia Novozhenina / Reuters
    • Three police officers detain a protester.

      Police officers detain a man during a Moscow protest against Russia’s invasion of Ukraine on February 24, 2022. 

      Kirill Kudryavtsev / AFP / Getty
    • A large crowd of people gather along a street during a protest.

      People attend an anti-war protest in St. Petersburg on February 24, 2022. 

      Anton Vaganov / Reuters
    • A group of people attend a protest with banners reading (in Russian) "I'm ashamed to be Russian" and "No war"

      People attend an anti-war protest in St. Petersburg on February 24, 2022. The banners read: “I’m ashamed to be Russian” and “No war.” 

      Anton Vaganov / Reuters
    • A police officer uses a loudspeaker to address a group of protesters.

      A police officer uses a loudspeaker to address people gathered to protest Russia’s invasion of Ukraine in central St. Petersburg on February 24, 2022. 

      Sergei Mikhailichenko / AFP / Getty
    • A person holds a placard reading "no war" in Russian, during a larger protest.

      A demonstrator in St. Petersburg holding a sign reading “No war” protests Russia’s invasion of Ukraine on February 24, 2022. 

      Sergei Mikhailichenko / AFP / Getty
    • A group of protesters gathers on a street.

      A demonstrator displays a sign during an anti-war protest in St. Petersburg on February 24, 2022. The sign reads: “No to war in Ukraine! Return the forces home!” 

      Anton Vaganov / Reuters
    • A police officer detains a woman, pulling on her arm.

      A police officer detains a woman during a gathering in St. Petersburg on February 24, 2022. 

      Dmitri Lovetsky / AP
    • Police officers hold down and detain two people.

      Police officers detain demonstrators during an anti-war protest in St. Petersburg on February 24, 2022. 

      Anton Vaganov / Reuters
    • Several police officers carry a demonstrator alongside a bus.

      Police officers detain a demonstrator in central St. Petersburg on February 24, 2022. 

      Sergei Mikhailichenko / AFP / Getty

The False Choice Between China and Russia

0

COMMENTARY

(The Hill)Russian President Putin appears on a screen at the White House briefing room, signing documents recognizing separatist areas of Ukraine as independent, in Washington, D.C., February 21, 2022

Photo by Joshua Roberts/Reuters

by Raphael S. Cohen

February 21, 2022

As the drums of war beat louder in Ukraine, an unlikely voice has emerged calling for restraint—China hawks.

Members of Congress have expressed an openness to making concessions to Russia, with some arguing that any U.S. response to Russia would detract from our ability to deter China. Similarly, prominent China defense analysts warned not to let an actual war in Ukraine “distract” from other potential conflicts, most notably a Chinese-led invasion of Taiwan. Fox News personality Tucker Carlson even suggested last month that “only China benefits from war with Russia.”

In essence, this school of thought argues that the U.S. does not have five named adversaries—China, Russia, Iran, North Korea and terrorism—like some American defense strategies claimed (PDF); but only one: China.

This “China-first-and-last” school of thought revolves around three core assumptions. First, while Russia may be a nuisance, China is the only power that has both the military and the economic might capable of challenging the United States-led international order. Second, the U.S. does not have the military capacity to deal with both China and Russia simultaneously. And so, third, the U.S. should focus on China and leave its European allies to deal with Russia. Carlson even went a step farther, wondering whether the United States should back Russia in the conflict and musing aloud “Who’s the potential counterbalance against China, which is the actual threat?”

Given closer scrutiny, none of these claims seem to stand up. While China indeed poses the greater long-term challenge, the U.S. cannot simply wish or delegate away the Russia problem, partly because Russia itself will not allow it. Even bracketing Russia’s jailing of dissidents at home or its attempts to assassinate former Russian officials abroad, Russia has repeatedly attacked the U.S. itself.

While China indeed poses the greater long-term challenge, the U.S. cannot simply wish or delegate away the Russia problem, partly because Russia itself will not allow it.

Share on Twitter

Russia, after all, tried (PDF) to interfere (PDF) with multiple American elections. Russian hackers (although perhaps not the government itself) were responsible for the Colonial pipeline cyberattack that left many Southeastern states without gasoline for several days. Russian mercenaries attacked American special operations forces in Syria. And there are still inconclusive allegations that Russia paid bounties for attacking American troops in Afghanistan. As strategically inconvenient as it may be, Russia views the U.S. as its primary adversary, and so the U.S. must confront it.

Nor is it necessarily the case that the U.S. would simply lack the ability to respond to both China and Russia at once. True, the Defense Department’s budget is always going to be finite. But at the height of the Cold War, the United States’ military spending, as a share of gross domestic product, was more than twice what it is today. If in the future the United States’ defense budget were to grow as recommended by the bipartisan National Defense Strategy Commission (PDF), the resource picture could look different.

Moreover, Europe and the Indo-Pacific are not in competition for resources as much as one might think. Deterrence in the land-centric Europe often revolves around heavy armored units, forces that our European allies lack, that the U.S. has, and that are less relevant to a maritime-centric theater like the Indo-Pacific. American airpower, admittedly, is stretched across the two theaters, which is an argument for a larger Air Force in the years to come.

In the short term, the U.S. is aided by the fact that airpower—even more than land or maritime forces—can flex between theaters quickly and is capable of responding to both threats.

Finally and perhaps most importantly, it is a mistake to think of China and Russia as independent problems. The U.S. needs its European allies to confront China, mostly for economic reasons but militarily as well. The United Kingdom, after all, just helped forge an Australia–United Kingdom–United States nuclear submarine deal to bolster allied naval might in the Indian Ocean. France, too, maintains a small but significant military presence in the Indo-Pacific. Even Germany has recently sent ships to the region. If the U.S. were to leave the Russia problem to the rest of Europe, what is to prevent the rest of Europe from leaving China to the U.S.?

It’s a question of setting global precedents: If Russia can act with impunity in Europe, then so can China in Asia. There are, of course, plenty of reasons why Taiwan is not Ukraine, and why our Asian allies are different than our European ones. But the basic point remains—that if we sit back and allow authoritarian regimes to bully their smaller democratic neighbors into submission without repercussions, it will send a powerful signal to the rest of the world.

The China-first-and-last-school undoubtedly has a certain allure. Unfortunately, the geopolitical reality does not permit such reductionism. America needs a “both/and,” not an “either/or,” strategy.


Raphael S. Cohen is a senior political scientist and director of the Strategy and Doctrine Program, Project AIR FORCE at the nonpartisan, nonprofit RAND Corporation.

This commentary originally appeared on The Hill on February 21, 2022. Commentary gives RAND researchers a platform to convey insights based on their professional expertise and often on their peer-reviewed research and analysis.

rand.org

Αναλυτές: «Ο Nord Stream 2 είναι νεκρός για πάντα»

0

Από Charles Szumski | EURACTIV.bg

3d,Render,Of,Building,Of,Gas,Pipe,Under,Water [Shutterstock/Frame Stock Footage]

Κατά τη διάρκεια μιας διαδικτυακής διάσκεψης για τον αγωγό φυσικού αερίου Nord Stream 2 που διοργάνωσε η EURACTIV Βουλγαρίας την Πέμπτη (24 Φεβρουαρίου), μια ομάδα εμπειρογνωμόνων μοιράστηκε τις απόψεις της σχετικά με την τρέχουσα κατάσταση στην Ουκρανία, την ανάγκη για ενεργειακή ασφάλεια και το φάσμα των κυρώσεων που αρμόζει στην ένταση της κρίσης που εκτυλίσσεται.

Ο Nord Stream 2 και η ενεργειακή ασφάλεια

Σχεδιασμένο σε μια εποχή που η πιστοποίηση του αμφιλεγόμενου αγωγού βρισκόταν ακόμη σε εξέλιξη, το συνέδριο, με τίτλο «Nord Stream 2 – όχι ένα διαπραγματευτικό χαρτί», εστίασε εκ νέου στη γενικότερη εικόνα της γεωπολιτικής σύγκρουσης με τη Ρωσία.

Παρόλο που ο αγωγός Nord Stream 2 αξίας 11 δισεκατομμυρίων δολαρίων που συνδέει τη Ρωσία με τη Γερμανία κάτω από τη Βαλτική Θάλασσα έχει ολοκληρωθεί και είναι έτοιμος να ξεκινήσει τη λειτουργία του, οι εμπειρογνώμονες ομόφωνα υποστηρίζουν ότι το έργο δεν έχει μέλλον.

«Ο Nord Stream 2 είναι νεκρός για πάντα», δήλωσε ο Andrius Kubilius, Λιθουανός ευρωβουλευτής και μέλος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων. «Δεν βλέπω πώς θα μπορούσε να τεθεί ξανά σε λειτουργία. Ίσως αν η Ρωσία γινόταν δημοκρατική, αλλά αυτή τη στιγμή υποστηρίζω την απόφαση του καγκελάριου Σολτς να τον αναστείλει», πρόσθεσε.

Ο Kubilius κάλεσε περαιτέρω την ΕΕ να «λύσει το πρόβλημα της ενεργειακής της ασφάλειας».

«Το 40% της ευρωπαϊκής αγοράς φυσικού αερίου το προμηθεύεται από τη Ρωσία και πάνω από το 50% της γερμανικής αγοράς ενέργειας προμηθεύεται από τη Gazprom. Δεν είναι ζήτημα μονοπωλίου, είναι ζήτημα γεωπολιτικής ασφάλειας για τη Γερμανία και την Ευρώπη και της δυνατότητας να λαμβάνουμε ανεξάρτητες αποφάσεις», είπε ο ίδιος.

Μαζί με την Aura Sabadus, ειδικό της Independent Commodity Intelligence Services (ICIS), τόνισε την εξίσου επιτακτική ανάγκη να μπορέσει η Ευρώπη να αντιστρέψει τις ροές αερίου στους υφιστάμενους αγωγούς μεταξύ Ελλάδας και Ουκρανίας, ώστε να διασφαλιστεί ο εφοδιασμός της χώρας με φυσικό αέριο.

Ωστόσο, μιλώντας για μια ευρωπαϊκή ανεξαρτησία στο φυσικό αέριο, ο Ilian Vassilev, πρώην πρέσβης της Βουλγαρίας στη Ρωσία και ειδικός σε θέματα εξωτερικής πολιτικής, παρέμεινε αισιόδοξος όταν αναφέρθηκε σε εναλλακτικές λύσεις έναντι του ρωσικού φυσικού αερίου.

«Πριν από δύο εβδομάδες, οι Ρώσοι μείωσαν στο μισό την παραγωγή φυσικού αερίου μέσα σε τρεις ημέρες», είπε ο Vassilev . «Ο κόσμος πίστευε ότι αυτό ήταν το τέλος. Αλλά όχι. Πήραμε LNG από τις ΗΠΑ και όχι μόνο ήταν αρκετό για να εξισορροπήσει τη ζήτηση, αλλά και οι τιμές έπεσαν».

Πρόσθεσε επίσης ότι η εισβολή στην Ουκρανία είναι απλώς η πρώτη κίνηση στο παιχνίδι του Πούτιν και ότι ο αντίκτυπός της στον ενεργειακό τομέα μένει να φανεί. 

Καταδίκη της ρωσικής επίθεσης

Σε μια αξιοπρεπή αλλά και συναισθηματικά φορτισμένη ζωντανή εμφάνιση από το Κίεβο, η Svitlana Zalishchuk, σύμβουλος διεθνών υποθέσεων της «Naftogaz Ukraine», έδωσε μια περιγραφή της παρούσας κατάστασης απευθύνοντας έκκληση στη διεθνή κοινότητα να ανοίξει τα μάτια της για τη σοβαρότητα της κατάστασης.

«Δεν μπορώ να το αποκαλέσω πόλεμο κατά της Ουκρανίας. Είναι ένας πόλεμος εναντίον του δημοκρατικού κόσμου και του δυτικού κόσμου», δήλωσε η Zalishchuk, προσθέτοντας ότι «δεν εναπόκειται μόνο στον στρατό της Ουκρανίας και στον ουκρανικό λαό να πολεμήσουν αυτόν τον πόλεμο. Είναι στο χέρι της διεθνούς κοινότητας».

Στη συνέχεια αναγκάστηκε να αποχωρήσει από τη διαδικτυακή διάσκεψη λόγω των εκκλήσεων εκκένωσης που εξέδωσαν οι ουκρανικές αρχές.

Ο Kubilius χαρακτήρισε τις ρωσικές επιθέσεις στην Ουκρανία «διεθνές έγκλημα» και κάλεσε τα κράτη της ΕΕ να στηρίξουν την Ουκρανία, όπως έκανε η χώρα του, παρέχοντας τόσο κεφάλαια όσο και στρατιωτικό εξοπλισμό.

Η Aura Sabadus, εξέφρασε τη λύπη της για το γεγονός ότι οι επανειλημμένες προειδοποιήσεις για ρωσική εισβολή δεν ακολουθήθηκαν από συγκεκριμένες ενέργειες. «Κανείς δεν άκουσε», είπε, «είναι επιτέλους η στιγμή που η Δύση πρέπει να ξυπνήσει».

Ωστόσο, η Sabadus εξέφρασε την ικανοποίησή της για τις παραιτήσεις αξιωματούχων της ΕΕ από τα διοικητικά συμβούλια ρωσικών εταιρειών, όπως ο πρώην πρωθυπουργός Matteo Renzi που αποχώρησε από την Delimobil, τη μεγαλύτερη υπηρεσία κοινής χρήσης αυτοκινήτων της Ρωσίας, και ο πρώην πρωθυπουργός της Φινλανδίας Esko Aho που παραιτήθηκε από τη θέση του στη Sberbank.

Το όραμα του Πούτιν

Όταν ρωτήθηκαν ποια είναι η γνώμη τους για τα σχέδια του Πούτιν, τα μέλη του πάνελ εξέφρασαν πολύ παρόμοιες απόψεις.

«Θέλει να ξαναχτίσει ένα είδος ρωσικής αυτοκρατορίας», δήλωσε η Zalishchuk. Δήλωσε ακόμη ότι πρόκειται για ένα είδος «αποικιοκρατικού πολέμου» που διεξάγεται με ψευδείς ιστορικούς ισχυρισμούς, χρησιμοποιώντας «ψεύτικες αφηγήσεις» και προβάλλοντας «ψεύτικες απαιτήσεις».

Σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό της Λιθουανίας Kubilius, η κατάσταση στην Ουκρανία είναι ένας «πόλεμος τρελών» που η Ρωσία τελικά θα χάσει.

Ο Vassilev, από την πλευρά του, περιέγραψε μια πιο ζοφερή εικόνα.

«Πρέπει να περιμένετε τα χειρότερα, πρέπει να περιμένετε τα πάντα. Δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής», είπε, προσθέτοντας ότι τα συμβόλαια δεν έχουν σημασία για τον Πούτιν, καθώς δεν σεβάστηκε τις συμφωνίες της Βουδαπέστης (για τη μετασοβιετική αποναρκοθέτηση της Ουκρανίας) ή τις συμφωνίες του Μινσκ (για το Ντονμπάς).

«Οποιαδήποτε νέα συμφωνία που θα υπέγραφε [ο Πούτιν] δεν θα σήμαινε τίποτα όσο είναι αυτός στην εξουσία», κατέληξε.

Σύμφωνα με τον Vassilev, ο Πούτιν θα προσπαθήσει να «πάρει όσα περισσότερα μπορεί» και να πετύχει μια νέα διάσκεψη της Γιάλτας με καθορισμένες σφαίρες επιρροής.

«Είναι επικίνδυνος γιατί έχει αυτή την εμμονή να είναι ο επόμενος Αλέξανδρος Νιέφσκι που θα αποκαταστήσει την υπερηφάνεια της ρωσικής αυτοκρατορίας. Καμία θυσία δεν είναι αρκετά μεγάλη γι’ αυτόν». Ο Αλέξανδρος Νιέφσκι θεωρείται μια βασική μορφή της μεσαιωνικής Ρωσίας.