Αρχική Blog Σελίδα 1930

Δ. Κωνσταντακόπουλος: O θάνατος ενός είδους…

1

του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Δραματική μείωση σημειώνεται στη γονιμότητα των ανδρών παγκοσμίως σε όλο τον δυτικό κόσμο. Σύμφωνα με μια τελευταία μελέτη Βρετανών και Δανών ερευνητών, από το Πανεπιστήμιο Brunel του Λονδίνου και το πανεπιστημιακό νοσοκομείο Rigshospitalet της Κοπεγχάγης, που δημοσιεύτηκε προ ημερών στην επιθεώρηση Environment International, εκτός των άλλων παραγόντων που προκαλούν αυτή τη μείωση, πολύ σημαντικό ρόλο παίζουν τα πλαστικά, οι διοξίνες και η παρακεταμόλη στο περιβάλλον. Όπως υπογραμμίζουν οι ερευνητές, η ταχεία μείωση της ανδρικής γονιμότητας είναι μια σοβαρή ένδειξη για τη σχέση ανάμεσα στην υγεία των πληθυσμών και την ποιότητα του περιβάλλοντός τους. Σύμφωνα με τις μετρήσεις τους, οι συγκεντρώσεις των παραγόντων που επηρρεάζουν αρνητικά το ανδρικό σπέρμα είναι είκοσι φορές πάνω από το όριο κινδύνου.

Η μείωση της γονιμότητας ήταν 50% με 60% σε διάστημα μικρότερο από 40 χρόνια, σύμφωνα με την πιο εμπεριστατωμένη έρευνα για το θέμα αυτό που έκανε το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και δημοσιεύτηκε το 2017.

Mια άλλη μελέτη τώρα, Κινέζων επιστημόνων, που δημοσιεύτηκε επίσης στην Environment International, και είναι η πρώτη του είδους διεθνώς, απέδειξε ότι η έκθεση στην ατμοσφαιρική ρύπανση αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο μη δυνατότητας τεκνοποίησης στον γενικό πληθυσμό.

Μια άλλη μελέτη επί δείγματος 600 γυναικών σε μια αμερικανική κλινική γονιμότητας έδειξε επίσης ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση συνδέεται με μειωμένο αριθμό ώριμων ωαρίων στις ωοθήκες.

Από προηγούμενες μελέτες είναι εξάλλου γνωστό ότι ο μολυσμένος αέρας προκαλεί πρόωρους τοκετούς και γεννήσεις ελλιποβαρών νεογνών. Συνήθη επίπεδα διοξειδίου του αζώτου έχουν την ίδια αρνητική επίδραση που έχει και το κάπνισμα στην αύξηση των κινδύνων αποβολής, ενώ τα σωματίδια της ρύπανσης ανευρίσκονται στον πλακούντα. Πολλές μελέτες έχουν δείξει συσχέτιση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης με αρνητικά φαινόμενα στην εγκυμοσύνη.

Διαισθητικά, «ιατροφιλοσοφικά» αν θέλετε, πρέπει να θεωρηθεί ιδιαίτερα κακό σημάδι το ότι η διαρκής επιδείνωση του φυσικού περιβάλλοντος πλήττει τώρα τον ίδιο τον κεντρικό μηχανισμό αναπαραγωγής του είδους, που συνδέεται με το ένα από τα δύο πιο ισχυρά ένστικτα όλων των ζωντανών οργανισμών, αυτό της διαιώνισης του είδους, και είναι από τους πλέον προστατευμένους.

Αλλά βέβαια τα προβλήματα γονιμότητας είναι μόνο μερικά από τα όλο και πιο έντονα προβλήματα υγείας που δημιουργεί η κάθε είδους επιβάρυνση του φυσικού περιβάλλοντος του ανθρώπου που συνεχίζεται με εκθετικά αυξανόμενους ρυθμούς τα τελευταία εβδομήντα χρόνια.

Και αν τα πλαστικά και η ρύπανση της ατμόσφαιρας είναι δύο ιδιαίτερα επιβαρυντικοί παράγοντες, υπάρχουν και αναρίθμητοι άλλοι.

Σχεδόν όλες οι ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν πια φτάσει στο σημείο που τροποποιούν τις πιο βασικές σταθερές του φυσικού και βιολογικού συστήματος της Γης, του ανθρώπινου σώματος, ακόμα και του ανθρώπινου γονιδιώματος και, φυσικά, του ανθρώπινου μυαλού. Αποκορύφωμα όλων αυτών των διαδικασιών που αποσταθεροποιούν τους ίδιους τους όρους ύπαρξης της ανθρωπότητας, η ανθρωπογενής κλιματική αλλαγή εξαιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη, που απειλεί την επιβίωση των ανώτερων μορφών ζωής στη Γη.

Πρακτικά, αντιμετωπίζουμε τα φαινόμενα με πολύ περιορισμένα μέτρα, αν τα αντιμετωπίζουμε, ελπίζοντας ότι θα φύγουν από μόνο του. Δεν θα φύγουν ασφαλώς, μάλλον εμείς και οι απόγονοί μας της επόμενης, το πολύ και της μεθεπόμενης γενεάς θα φύγουμε, αν δεν μεσολαβήσει μια ριζική αλλαγή του πολιτισμού μας, ώστε να μπορέσει να ανταποκριθεί στα προβλήματα και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε.

(*) Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος

Ο Εχούντ Ολμέρτ στην «Κ»: Δεν ανεχόμαστε τις τουρκικές απειλές στην Αθήνα

0

Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ μιλάει στην «Κ» για τις σχέσεις με την Ελλάδα και το Παλαιστινιακό

Ο πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ Εχούντ Ολμέρτ αποκλειστικά στην «Κ» συζητάει για την πιθανή λύση του Παλαιστινιακού, τις σχέσεις Ισραήλ – Ελλάδας, καθώς και τη στάση της χώρας του απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις.

Ο Εχούντ Ολμέρτ γεννήθηκε στην περιοχή της Παλαιστίνης, που βρισκόταν υπό τη Βρετανική Εντολή, από γονείς εβραϊκής καταγωγής διωκόμενους στην Ουκρανία και τη Ρωσία. Το 1973 εξελέγη βουλευτής στο ισραηλινό Κοινοβούλιο (Κνεσέτ), όπου και επανεξελέγη επτά διαδοχικές φορές. Το 1993 εξελέγη δήμαρχος Ιερουσαλήμ, όπου και παρέμεινε μέχρι το 2003. Το 2006 ορκίστηκε πρωθυπουργός του κράτους του Ισραήλ, όπου και παρέμεινε μέχρι το 2009. Η θητεία του σημαδεύτηκε από τον πόλεμο του Λιβάνου (2006), από την προσπάθεια επίτευξης λύσης με την Παλαιστινιακή Αρχή (2007), από την επιχείρηση «Δενδρόκηπος» στη Συρία (2007), καθώς και την επιχείρηση «Συμπαγές Μολύβι» (2008-2009). Ο πολιτικός του βίος συνοδεύτηκε από νομικές εμπλοκές που τον οδήγησαν στη φυλακή για 16 μήνες, όπου και συνέγραψε την αυτοβιογραφία του «Searching for Peace».

– Πότε ήταν η πρώτη σας επαφή με τον ανεπίλυτο γρίφο και τις σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινιακής Αρχής;

– Η εμπλοκή μου ξεκίνησε πολύ πριν γίνω δήμαρχος της Ιερουσαλήμ. Εκλέχθηκα για πρώτη φορά στην ισραηλινή Κνεσέτ τον Δεκέμβριο του 1973. Εγινα δήμαρχος τον Νοέμβριο του 1993, σχεδόν 20 χρόνια μετά. Πρέπει να πω ότι δεν υπάρχει καλύτερη προοπτική για να κατανοήσει κανείς την πολυπλοκότητα, τις ευαισθησίες, την ιστορική κληρονομιά και τις σοβαρές δυσκολίες στην αντιμετώπιση αυτής της σύγκρουσης μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων, από τη θέση του δημάρχου της Ιερουσαλήμ. Γιατί η Ιερουσαλήμ είναι τα πάντα. Αν δεν μπορεί να λυθεί το ζήτημα της Ιερουσαλήμ, δεν μπορεί να επιλυθεί η σύγκρουση. Μπορεί να λυθούν όλες οι άλλες πτυχές, οι εδαφικές πτυχές, τα πάντα, αλλά στο τέλος της ημέρας η Ιερουσαλήμ είναι η καρδιά της συναισθηματικής σύγκρουσης και αυτό δεν είναι κάτι που μπορεί να αγνοηθεί ή να υποτιμηθεί. Μου πήρε λίγο χρόνο για να το καταλάβω. Αλλά όταν το κατάλαβα, ήξερα ότι θα έρθει η μέρα που το Ισραήλ θα πρέπει να ασχοληθεί με το ζήτημα της Ιερουσαλήμ και ότι αυτή μπορεί να είναι η λύση που θα αποτελέσει μέρος μιας συνολικής συμφωνίας μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων, δηλαδή την αλλαγή του καθεστώτος ορισμένων περιοχών που εκείνη την εποχή που έγινα δήμαρχος αποτελούσαν μέρος της Ιερουσαλήμ.

– Κύριε πρόεδρε, φτάνουμε στις ειρηνευτικές συνομιλίες της Ανάπολης (2007). Ποια ήταν τα κύρια σημεία αυτής της πρωτοβουλίας και γιατί θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια τελική συμφωνία;

– Αρχισα τη διαπραγματευτική διαδικασία με τον Μαχμούντ Αμπάς στις 23 Δεκεμβρίου 2006. Τα κύρια συστατικά αυτού που τελικά αποτέλεσε το ειρηνευτικό σχέδιο που παρουσίασα στον Μαχμούντ Αμπάς αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια αυτού του έτους, μέχρι τη διάσκεψη της Ανάπολης το 2007. Ημασταν έτοιμοι να αποσυρθούμε από το 95% των εδαφών της Δυτικής Οχθης και επίσης να μετεγκαταστήσουμε όλους τους Ισραηλινούς που ζούσαν σε αυτά τα μέρη. Αυτό είναι το νούμερο ένα. Δεύτερον, ήμουν έτοιμος να αποχωρήσω από την αραβική πλευρά της Ιερουσαλήμ. Να επιτρέψω στους Παλαιστινίους να έχουν αυτό το τμήμα της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα του παλαιστινιακού κράτους. Το νούμερο τρία ήταν το καθεστώς του αγίου γεωγραφικά λεκανοπεδίου, συμπεριλαμβανομένης της παλιάς πόλης της Ιερουσαλήμ, συμπεριλαμβανομένου του πιο ευαίσθητου τμήματος της παλιάς πόλης της Ιερουσαλήμ, που είναι το Ορος του Ναού. Αυτό που πρότεινα ήταν ότι δεν θα υπάρχει αποκλειστική πολιτική κυριαρχία στο άγιο λεκανοπέδιο, ούτε για το Ισραήλ, αλλά ούτε για καμία άλλη χώρα.

– Γιατί ο Μαχμούντ Αμπάς δίστασε να αποδεχθεί τη συμφωνία και γιατί απέτυχαν οι διαπραγματεύσεις;

– Μέχρι σήμερα ξέρω ότι ο Μαχμούντ Αμπάς σκέφτεται ότι έκανε ένα τρομερό λάθος και ξέρει ότι έχασε μια ευκαιρία που μπορεί να μην επιστρέψει. Θυμάμαι όταν κάθισα μαζί του και του είπα «εδώ είναι η συμφωνία, εδώ είναι ο χάρτης που σου προτείνω, ο εδαφικός χάρτης, με όλες τις ισραηλινές υποχωρήσεις και όλους τους οικισμούς που θα πρέπει να εκκενωθούν από το Ισραήλ», και συνέχισα: «Ο πρόεδρος το υπέγραψε». Δίστασε και του είπα: «Ακούστε, σας εγγυώμαι ότι κανένας Παλαιστίνιος ηγέτης δεν θα λάβει μια τέτοια προσφορά στα επόμενα 50 χρόνια. Οπότε μη χάσετε την ευκαιρία. Υπογράψτε την τώρα και θα αλλάξουμε την Ιστορία». Αλλά εκείνος φοβόταν. Φοβόταν. Ημουν στο τέλος της θητείας μου, δεν ήταν σίγουρος. Υπάρχουν πολλές διαιρέσεις εντός της παλαιστινιακής κοινότητας. Ας μην το αγνοήσουμε.

– Κύριε Ολμέρτ, κατά τη διάρκεια της δικής σας περιόδου ως πρωθυπουργού πώς διαμορφώθηκαν οι διπλωματικές σχέσεις με την Ελλάδα και το Ισραήλ;

Αν δεν μπορεί να λυθεί το ζήτημα της Ιερουσαλήμ, δεν μπορεί να επιλυθεί η σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και των Παλαιστινίων.

– Λοιπόν, είχαν διαμορφωθεί πολύ πριν από εμένα και είχαμε καλές διπλωματικές σχέσεις με την Ελλάδα. Πρέπει να πω ότι, ενώ δεν είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ την Ελλάδα ως πρωθυπουργός την περίοδο εκείνη, αγαπώ την Ελλάδα και έχω έρθει στη χώρα σας πολλές φορές πριν γίνω πρωθυπουργός και πολλές φορές μετά την πρωθυπουργία μου. Είχαμε πολύ καλές σχέσεις. Ποτέ δεν αναγνωρίσαμε τις απειλές κατά της Ελλάδας ως νόμιμες, παρά τις πολύ στενές σχέσεις που θέλαμε να οικοδομήσουμε με την Τουρκία, αλλά ποτέ, μα ποτέ δεν αποδεχθήκαμε και το διευκρινίσαμε με τους πιο σαφείς όρους στους Τούρκους ότι δεν θα ανεχθούμε ποτέ οποιαδήποτε απειλή για την ακεραιότητα και την ασφάλεια της Ελλάδας, και είχαμε πολύ καλές σχέσεις, εμπορικές σχέσεις, διπλωματικές σχέσεις.

– Ποιο είναι το σχόλιό σας για τις τουρκικές προκλήσεις και διεκδικήσεις στο Αιγαίο και στην Κύπρο;

– Σε ό,τι αφορά το Ισραήλ νομίζω ότι ενώ διατηρούμε τις φιλικές μας σχέσεις με την Τουρκία και τον Ερντογάν, νομίζω ότι η ακεραιότητα της Ελλάδας και η ακεραιότητα της Κύπρου πρέπει να είναι στην ατζέντα μεταξύ μας και της Τουρκίας και ελπίζω ότι θα είναι.

– Πριν από μερικές ημέρες ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ απηύθυνε προειδοποίηση στους Ισραηλινούς πολίτες να μην επισκέπτονται την Κωνσταντινούπολη λόγω των ιρανικών απειλών.

– Ναι, αλλά πρέπει να πω ότι η Τουρκία συνεργάζεται με τις ισραηλινές υπηρεσίες προκειμένου να προστατεύσει τους Ισραηλινούς που επισκέπτονται την Τουρκία. Αυτή η προειδοποίηση του υπουργού Λαπίντ, απ’ όσο γνωρίζω, δεν ήταν εναντίον της Τουρκίας, ήταν εναντίον των Ιρανών, και έγινε με σκοπό την προστασία των Ισραηλινών. Και νομίζω ότι οι Τούρκοι συνεργάστηκαν μαζί μας για να αποτρέψουν ορισμένες τρομοκρατικές επιθέσεις από Ιρανούς στην Τουρκία.

– Ποια είναι η σημασία της συμμαχίας μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ;

– Είμαστε δύο μεγάλες μεσογειακές χώρες και νομίζω ότι ο δημοκρατικός χαρακτήρας και των δύο χωρών είναι μια πολύ σημαντική βάση για τη σταθερότητα σε ολόκληρη την περιοχή, και νομίζω ότι δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι υπό οποιεσδήποτε συνθήκες θα πρέπει να διατηρήσουμε την πολύ καλή συνεργασία μεταξύ των χωρών, όπως κάναμε όλα τα τελευταία 20 χρόνια και θα πρέπει να συνεχίσουμε να το κάνουμε. Είναι απαραίτητο συστατικό για την εγγύηση της ασφάλειας και της σταθερότητας στο δικό μας μέρος του κόσμου.

– Πιστεύετε ότι το Ισραήλ θα ήταν πρόθυμο να βοηθήσει την Ελλάδα στρατιωτικά ή με άλλα μέσα σε περίπτωση μεγάλης κλιμάκωσης;

– Ελπίζω ότι δεν θα υπάρξει ανάγκη για κάτι τέτοιο και νομίζω ότι πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλη τη δύναμη αποτροπής που διαθέτουμε προκειμένου να διασφαλίσουμε ότι δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο. Η μεγαλύτερη τιμωρία που μπορούμε να δώσουμε στους Ισραηλινούς πολίτες είναι να μην μπορούν να πάνε στα ελληνικά νησιά, γιατί εκεί πηγαίνουμε όλοι. Κάθε χρόνο, εκατοντάδες χιλιάδες Ισραηλινοί πηγαίνουν στη Μύκονο, πηγαίνουν στην Πάρο, πηγαίνουν στην Κέρκυρα, πηγαίνουν σε όλα αυτά τα μέρη. Δεν μπορείς να διασχίσεις τον δρόμο χωρίς να πέσεις πάνω σε πολλούς Ισραηλινούς, όπου κι αν πας. Ετσι, η Ελλάδα είναι πολύ σημαντική για εμάς. Η Ελλάδα είναι γείτονας. Και η φύση των ανθρώπων εκεί και η ιστορία των σχέσεων μεταξύ των χωρών είναι τέτοιες που σας χρειαζόμαστε και μας χρειάζεστε. Και επιπλέον θα διασφαλίσουμε ότι μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όλη τη δύναμη πειθούς και επιρροής στην πολιτική που διαθέτουμε, προκειμένου να διασφαλίσουμε ότι θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε αυτές τις σχέσεις προς όφελος και των δύο χωρών.

“Καθημερινή”

Κ. Χολέβας: τι μηνύματα στέλνει ο “εκσυγχρονιστής” Κιλιτσντάρογλου;

0
  •  του Κωνστ. Χολέβα

Ο αρχηγός της Κεμαλικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου έκανε προ ολίγων ημερών μία δήλωση υπό μορφή προτροπής προς τον Ταγίπ Ερντογάν, πολιτικό του αντίπαλο. Του προτείνει να μην είναι …τόσο υποχωρητικός απέναντι στην Ελλάδα!

Παραθέτω αυτούσιο ένα απόσπασμα από τη δήλωση του Τούρκου πολιτικού, τον οποίο κάποιοι στην Ελλάδα παρουσιάζουν σαν «εκσυγχρονιστή». Είπε τα εξής:

“Του είπα πες μια πρόταση για τα υπό κατοχή νησιά και δεν μπόρεσε ούτε πρόταση να αρθρώσει. Τώρα φέρεται διαφορετικά. Ο κύριος τώρα κάνει νταηλίκια στην Ελλάδα. Και να τα “Μην με εκνευρίζετε” , “Έρχομαι”, “Θα κάνω το ένα και θα κάνω τι άλλο”…

Αν είναι να κάνεις κάτι κάνε το αδερφέ. Τι φωνάζεις συνέχεια; Ξέρω ότι δεν μπορείς και το ξέρεις και εσύ, ναι το ξέρεις και εσύ.

Όταν εξοπλίζονταν τα νησιά, καθηγητές, απόστρατοι και πολιτικοί είπαν πως αυτό είναι παραβίαση της συνθήκης της Λωζάννης, αλλά εκείνος δεν έβγαλε κιχ.

Και σε εμάς κάποτε μας έλεγαν “Έλα, έλα”. Και ο Ετσεβίτ είπε “Εντάξει έρχομαι”. Ο Ετσεβίτ και ο Ερμπακάν πήγαν, κατέλαβαν το τουρκικό τμήμα της Κύπρου και έληξε το θέμα. Φώναξαν; Έκαναν εκκλήσεις; Έπραξαν τα απαραίτητα.”

Αυτό ήταν το σχόλιο του αρχηγού της αντιπολίτευσης. Αυτά πιστεύει και προτείνει ο αρχηγός μιας παράταξης, η οποία αντιτίθεται στον ισλαμισμό του Ερντογάν και θεωρητικά κηρύσσει τις αρχές του Κεμαλισμού και του εκκοσμικευμένου κράτους, το οποίο δεν ταυτίζεται με το Ισλάμ. Βλέπουμε ότι  αν φύγει από την εξουσία ο Ερντογάν θα έλθει στα πράγματα μία ίδια ή και χειρότερη εκδοχή του τουρκικού εθνικισμού. Άρα το πρώτο συμπέρασμα είναι: Μην ασχολείστε με το αν είναι άρρωστος ο Ερντογάν, αλλά πάρτε το απόφαση ότι η τουρκική πολιτική είναι η ίδια εις βάρος Ελλάδος και Κύπρου, ασχέτως κομμάτων, κυβερνήσεων και ιδεολογιών.

Συμπέρασμα δεύτερο: Ο Κιλιτσντάρογλου υπενθυμίζει την εισβολή του 1974 στην Κύπρο και προτείνει στον Ερντογάν να κάνει κάτι αντίστοιχο:  Πόλεμο, εισβολή. Από μία χώρα, στην οποία όλα τα κόμματα πανηγυρίζουν ακόμη για την εισβολή του 1974, ας μην περιμένουμε οποιαδήποτε υποχώρηση στο Κυπριακό. Θα μιλούν για δύο κράτη στην Κύπρο και κάτω από τις γραμμές θα εννοούν άμεσο έλεγχο του βορείου τμήματος και έμμεσο έλεγχο του νοτίου. Ο  έλεγχος όλης της Κύπρου – ίσως μέσω Συνομοσπονδίας-  παραμένει ένας από τους κύριους στόχους της Άγκυρας. Εφαρμόζεται από όλα τα κόμματα και από τον Στρατό το σχέδιο Νιχάτ Ερίμ του 1956. Ας το ξαναδιαβάσουμε.

Συμπέρασμα τρίτο: Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία προβάλλει ως πρότυπο τη συγκυβέρνηση ισλαμιστών και «σοσιαλδημοκρατών», η οποία υλοποίησε την εισβολή του Ιουλίου- Αυγούστου 1974. Πρωθυπουργός ήταν ο Μπουλέντ Ετσεβίτ, ο οποίος ηγείτο ενός κεντροαριστερού κόμματος. Μαζί του συγκυβερνούσε ο Ισλαμιστής Νετσμεντίν Ερμπακάν, πνευματικός πατέρας του Ερντογάν.  Τι λείπει για να έχουμε την επανάληψη της πολεμικής κυβέρνησης του 1974; Ένα κόμμα δήθεν κεντροαριστερό, όπως αυτό του Κιλιτσντάρογλου.

Μήπως κυοφορείται μία τέτοια συνεργασία;

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 2.7.2022

Στράτος Σιμιτζής: «Για ποιο λόγο , η τρελή … οδήγηση!»

0

«Για ποιο λόγο , η τρελή … οδήγηση!»

Του Στράτου Σιμιτζή.

Δεν κατάλαβα γιατί είναι απαραίτητο να οδηγούν σαν δαίμονες , όλοι αυτοί που κάνουν delivery.

Τι άραγε μεταφέρουν , κάποια διαταγή στο μέτωπο ή ένα μήνυμα εν καιρώ πολέμου.

Κάποια πακέτα με ποικίλο περιεχόμενο ή διανομή φαγητού.

Δηλαδή αν ο παραλήπτης παραλάβει το πακέτο του ένα – δυο λεπτά αργότερα , θα δημιουργηθεί πρόβλημα ;

Ή αν ο άλλος παραλήπτης γευματίσει ένα λεπτό αργότερα θα αποκτήσει … έλκος ;

Ότι και αν μεταφέρουν οι συμπαθείς ντελιβεράδες , δεν δικαιολογούνται να οδηγούν με τόσο μεγάλη ταχύτητα ή να κάνουν επικίνδυνους ελιγμούς επάνω επάνω στα πεζοδρόμια .

Καλά τους τρίτους , τον εαυτό τους δεν τον σκέφτονται ;

Δεν υπάρχει η παραμικρή δικαιολογία .

«Κάτι περισσότερο γνωρίζουν στο ΝΑΤΟ» 

Το μείζον ερώτημα στον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας –ήδη ξεπέρασε τους  τέσσερις μήνες – είναι πότε το ΝΑΤΟ θα αποφασίσει να σφίξει περισσότερο και πιο ουσιαστικά τα λουριά του Πούτιν.

Τώρα μάλιστα που έχει ήδη «γραδάρει» το αξιόμαχο και τις δυνατότητες  του Ρωσικού στρατού.

Ένα σενάριο που δεν έτυχε ισχυρής προβολής είναι αυτό , που πώς το ΝΑΤΟ δεν παρεμβαίνει , όχι για τον φόβο μήπως προηγηθεί τρίτος παγκόσμιος πόλεμος , αλλά γιατί επιδιώκει να εξασθενίσει έτι περισσότερο και να μειώσει την ισχύ των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων.

Όσων αφορά το άλλο σενάριο για τη χρήση ειρηνικών όπλων , αν η κατάσταση φτάσει στο σημείο αυτό , που όλοι απεύχονται ,  το ΝΑΤΟ έχει «ζώσει» τόσο ασφυκτικά τη Ρωσία , από την Βαλτική μέχρι τον Εύξεινο Πόντο  , ώστε ο Πούτιν θα έχει στη διάθεσή του μια βολή.

Γιατί μετά η ομοβροντίες που θα δεχθεί πανταχόθεν , δεν θα του δώσουν ευκαιρία για δεύτερη βολή.

Είναι όμως καλύτερα , για τέτοια σχέδια , ούτε επάνω στο χάρτη να μην συζητούμε.

«Αλλαγή , παραθέριση , διακοπές»

Πρόκειται για την ίδια έννοια με τρεις ονομασίες χρονικής εξέλιξης.

Η ονομασία αλλαγή κυριαρχούσε κατά την μεταπολεμική περίοδο.

Πάμε αλλαγή , λέγαμε και είχε την έννοια αλλάζω περιβάλλον , αλλάζω παραστάσεις και κυρίως ξενοιάζω , αφήνω πίσω την καθημερινότητα μου.

Προϊόντος του χρόνου , η ονομασία αλλαγή ατόνησε και αντ’ αυτή καθιερώθηκε η ονομασία παραθέριση , παραθεριστής.

Οι συνθήκες είχαν αισθητά βελτιωθεί . Ξενοδοχειακές μονάδες και σύγχρονα ξενοδοχεία βελτίωναν την ποιότητα της παραθέρισης.

Όταν ο τουρισμός άρχισε να παίρνει μορφή βιομηχανίας και οι υποδομές του Διεθνούς επιπέδου , τότε η ονομασία διακοπές επικράτησε σε όλα τα επίπεδα τουρισμού .Γραφεία και πρακτορεία τουρισμού και ταξιδίων , ξενοδοχεία , μέσα μεταφοράς και λοιπά.

Έτσι , από την απλή και σαφή έννοια της αλλαγής , φτάσαμε στις διακοπές και γιατί όχι και στις vacances.

“Τα πάντα ρει” Δημόκριτος.

«Κέντρο Τεκμιρίωση για τη Ναζιστική Κατοχή»

Το Κέντρο ιδρύουν οι Γερμανοί και θα έχει ως αποστολή την επιστημονική έρευνα , τη σύσταση αρχείου και τη δημιουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων και άλλα.

Η υπόθεση αυτή χρειάζεται προσοχή γιατί όλο και θα εμφανιστούν επιτήδειοι οι οποίοι πιθανών να πείσουν κάποιους απόγονους θυμάτων , να στραφούν δικαστικώς για ν α διεκδικήσουν αποζημιώσεις.

Συνέβη και στο παρελθόν , ενώ το ζήτημα αυτό , δηλαδή , η καταβολή πολεμικών αποζημιώσεων , κατά τη Γερμανική Κυβέρνηση , έχει κλείσει εδώ και χρόνια.

Γι ‘ αυτό και το ζήτημα χρειάζεται προσοχή , ώστε κάποιοι να μην «¨τσιμπήσουν» και ξοδέψουν , χωρίς λόγο , τα λεφτά του για παραμυθένιες αποζημιώσει που θα τους υποσχεθούν ότι θα λάβουν ενδεχομένως.

Προσοχή λοιπόν , οι επιτήδειοι καραδοκούν .

«Εκκλησιαστικά»

Δεν μπορώ να καταλάβω , γιατί όταν οι πιστοί κάνουν το σημείο του σταυρού σε δημόσιο χώρο , είτε είναι επιφυλακτικοί , είτε είναι βιαστικοί και γενικά δείχνουν ότι δίνουν σημασία στους τριγύρω ή τι θα πουν για εκείνους.

Προς τι όλα αυτά . Ορθόδοξος Χριστιανός κάνει το σημείο του Σταυρού με πίστη και θάρρος σε αυτό που πιστεύει και δεν νοιάζεται τι θα πει ο κάθε τρίτος.

Όμως και μεταξύ αυτών που κάνουν το σημείο του σταυρού είναι πολλοί , που το κάνουν λες και παίζουν … μπουζούκι, ή και μπαγλαμά.

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός δεν υπολογίζει το παραμικρό και κάνει το σημείο του σταυρού χωρίς συστολή και επιφύλαξη.

*Δημοσιογράφος- Συγγραφέας

 

 

 

 

 

 

Μυστήριο με την αποστολή του X-37B: Παραμένει σε τροχιά εδώ και δύο χρόνια – Τι σχέση έχει με την Ουκρανία

0

Το διαστημοπλάνο που δημιουργήθηκε για το ενδεχόμενο ενός πολέμου με την Ρωσία

Πέπλο μυστηρίου καλύπτει την αποστολή του μη επανδρωμένο διαστημικού αεροσκάφους  X-37B της αμερικανικής Διοίκησης Διαστήματος   X-37 το οποίο βρίσκεται σε τροχιά εδώ και δύο χρόνια περίπου.

Το επαναχρησιμοποιήσιμο διαστημικό όχημα εκτοξεύθηκε για την 6η κατά σειρά αποστολή του OTV-6 (USSF 7) στις 17 Μαΐου του 2020 και έκτοτε παραμένει σε τροχιά για 773 ημέρες, χωρίς κανείς να γνωρίζει το παραμικρό για το τι ακριβώς κάνει.

Επίσημα το Χ-37 πραγματοποιεί πειράματα στο διάστημα, αλλά αυτό είναι μια πολύ γενική περιγραφή για τη φύση των «πειραμάτων» αυτών.

Η προηγούμενη μεγαλύτερη σε διάρκεια αποστολή ήταν η 4 όπου το Χ-37 είχε  παραμείνει σε τροχιά για 718 ημέρες.

Τώρα όπως αναφέρουν αναλυτές η παράταση της αποστολής  του X-37B ενός προγράμματος που δημιουργήθηκε  για το ενδεχόμενο ενός πυρηνικού πολέμου με την Ρωσία σχετίζεται με την κατάσταση στην Ουκρανία και είναι αμφίβολο εάν θα επιστρέψει σύντομα πίσω στη Γη.

Οι Ρώσοι από την πλευρά τους εκτιμούν ότι το αμερικανικό διαστημοπλάνο δεν είναι τίποτα άλλο από ένα πυρηνικό βομβαρδιστικό με ικανότητα εξαπόλυσης πυρηνικών  όπλων από τροχιά, αλλά η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση:

«Το Χ-37Β μπορεί να κάνει ελιγμούς αλλάζοντας επίπεδο τροχιάς. Αυτό σημαίνει ότι είναι πολύ δύσκολα ανασχέσιμο από τους ρωσικούς φονιάδες δορυφόρων. Ταυτόχρονα έχει την ικανότητα να αναλύει επικοινωνίες. Μπορεί να “κάτσει” πάνω από τη Μόσχα για όσο θέλει υποκλέπτοντας τα πάντα. Οπότε ναι, η αποστολή του έχει σχέση και με την Ουκρανία», ανέφερε πρώην αξιωματούχος του Πενταγώνου που θέλησε  να κρατήσει την ανωνυμία του.

Το διαστημικό σκάφος επιχειρεί υπό την διοίκηση  της Delta 9, μιας Μονάδας της Διαστημικής Δύναμης των ΗΠΑ που ιδρύθηκε τον Ιούλιο του 2020.

«Το Delta 9 Detachment 1 επιβλέπει τις λειτουργίες του X-37B Orbital Test Vehicle, ενός πειραματικού προγράμματος σχεδιασμένου να επιδεικνύει τεχνολογίες για μια αξιόπιστη, επαναχρησιμοποιήσιμη, μη επανδρωμένη πλατφόρμα διαστημικών δοκιμών για τη Διαστημική Δύναμη των ΗΠΑ», δήλωσαν αξιωματούχοι της Space Force.

Σύμφωνα με αναφορές, ένα από τα πειράματα της τρέχουσας αποστολής περιλαμβάνει τη διερεύνηση της μετατροπής της ηλιακής ενέργειας σε ενέργεια μικροκυμάτων ραδιοσυχνοτήτων και την ανάπτυξη του FalconSat-8 που θεωρείται ότι είναι ένας μικρός δορυφόρος.

Σε ερώτηση εάν η παρατεταμένη αποστολή του X-37 σχετίζεται με τα πρόσφατα γεγονότα στην Ουκρανία Αμερικανός αξιωματούχος του Πενταγώνου αρνήθηκε να προβεί σε κάποιο σχόλιο.

 

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/mystirio-me-tin-apostoli-tou-x-37b-paramenei-se-troxia-edo-kai-dyo-xronia/

Ένα «ΝΑΤΟ» για τη Μέση Ανατολή;

0

Dewtsche Welle

Οι φήμες για μια νέα στρατιωτική συμμαχία στη Μέση Ανατολή φουντώνουν. Είναι σημαντικό επειδή ένα «αραβικό ΝΑΤΟ» μπορεί να περιλαμβάνει το Ισραήλ, σηματοδοτώντας τα επόμενα βήματα για καλύτερες σχέσεις μεταξύ του Ισραήλ και των Αράβων γειτόνων. Είναι όμως αληθινές οι φήμες;

Ο στρατός της Σαουδικής Αραβίας είναι ο καλύτερα εξοπλισμένος μεταξύ των κρατών του Κόλπου και διαθέτει πάνω από 300 μαχητικά αεροσκάφη
Στα τέλη της περασμένης εβδομάδας, ο βασιλιάς της Ιορδανίας έγινε πρωτοσέλιδο όταν είπε σε δημοσιογράφους ότι θα υποστήριζε μια στρατιωτική συμμαχία στη Μέση Ανατολή που θα ήταν παρόμοια με του ΝΑΤΟ.

«Θα ήμουν ένας από τους πρώτους ανθρώπους που θα υποστήριζαν ένα ΝΑΤΟ στη Μέση Ανατολή», δήλωσε ο βασιλιάς Αμπντάλα Β’ στο αμερικανικό μέσο ενημέρωσης CNBC. «Όλοι μαζευόμαστε και λέμε, «Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον;»… κάτι που είναι, νομίζω, πολύ ασυνήθιστο για την περιοχή».

Παρόμοιες φήμες για τη δημιουργία ενός «αραβικού ΝΑΤΟ» ήρθαν και από άλλες πλευρές.

Νωρίτερα την περασμένη εβδομάδα, ο υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Μπένι Γκαντζ, είπε ότι το Ισραήλ είχε ενταχθεί σε ένα νέο δίκτυο υπό την ηγεσία των ΗΠΑ που ονόμασε Συμμαχία Αεράμυνας Μέσης Ανατολής ή MEAD. Ο Gantz δεν διευκρίνισε ποια αραβικά έθνη μπορεί επίσης να εμπλέκονται. Τα διεθνή μέσα ενημέρωσης, συμπεριλαμβανομένων των Reuters και The Associated Press, δεν μπόρεσαν να επαληθεύσουν πλήρως την ισραηλινή ανακοίνωση ή τον τίτλο.

Στη συνέχεια, στην αρχή αυτής της εβδομάδας, η Wall Street Journal ανέφερε για μυστικές συναντήσεις που έγιναν στην Αίγυπτο, στις οποίες στρατιωτικοί από το Ισραήλ, τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, την Ιορδανία, την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Μπαχρέιν συναντήθηκαν για να συζητήσουν τη συνεργασία στον τομέα της άμυνας.

Συμμαχία για την ειρήνη;

Υπάρχουν κάποιοι καλοί λόγοι για τη δημιουργία ενός «αραβικού ΝΑΤΟ».

Οι ΗΠΑ, πρωταρχικός εγγυητής της ασφάλειας στη Μέση Ανατολή, αποσύρονται αργά από την περιοχή εδώ και αρκετά χρόνια, δήλωσε στη DW ο Ahmed el-Sayed Ahmed, ειδικός στο Κέντρο Πολιτικών και Στρατηγικών Μελετών Al-Ahram στο Κάιρο.

«Οι Άραβες συνειδητοποιούν όλο και περισσότερο ότι τα προηγούμενα στοιχήματά τους στις δυτικές δυνάμεις, ειδικά στις ΗΠΑ, μπορεί να μην ήταν επιτυχή», είπε. «Τώρα υπάρχει μια διαφορετική προσέγγιση για την αντιμετώπιση των περιφερειακών προβλημάτων προκειμένου να επιτευχθεί σταθερότητα και να βελτιωθεί η οικονομία, ειδικά μετά την πανδημία COVID-19 και υπό το φως της [αστάθειας που προκλήθηκε από] τον πόλεμο της Ουκρανίας. Αυτή η στάση μπορεί να περιγραφεί καλύτερα ως η επιθυμία να μην υπάρχουν προβλήματα στην περιοχή».

Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι εμπλέκεται το Ισραήλ. Τα αραβικά έθνη που φοβούνται αεροπορική επίθεση από το Ιράν ή τους πληρεξούσιους του Ιράν θα ήθελαν να συμμετάσχουν στις εξελιγμένες δυνατότητες αεράμυνας του Ισραήλ.

Φαίνονται αχτίδες φωτός καθώς το αντιπυραυλικό σύστημα Iron Dome του Ισραήλ αναχαιτίζει ρουκέτες που εκτοξεύονται από τη Λωρίδα της Γάζας προς το Ισραήλ.

Ο ισραηλινός στρατός λέει ότι σχεδόν όλοι οι πύραυλοι που εκτοξεύονται εναντίον του αναχαιτίζονται από το προηγμένο σύστημα Iron Dome.

Και, πρότεινε ο Ahmed, «ο στόχος μπορεί επίσης να είναι η ενσωμάτωση του Ισραήλ σε μια στρατιωτική συμμαχία στη Μέση Ανατολή». Αυτό θα ήταν μια συνέχεια των βελτιωμένων επαφών μεταξύ του Ισραήλ και των Άραβων γειτόνων του που ξεκίνησαν με τις λεγόμενες Συμφωνίες του Αβραάμ το 2020, είπε. Οι τελευταίες οδήγησαν σε μια «ομαλοποίηση» των σχέσεων μεταξύ του Ισραήλ και ορισμένων αραβικών εθνών.

Πώς θα έμοιαζε ένα «αραβικό ΝΑΤΟ»;

Οι ειδικοί λένε ότι οποιαδήποτε τέτοια αμυντική συμμαχία είναι πολύ πιθανό να περιλαμβάνει τα κράτη που έχουν ήδη κάποιου είδους σχέση με το Ισραήλ. Αυτό περιλαμβάνει τους υπογράφοντες τις Συμφωνίες του Αβραάμ – τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Μπαχρέιν, το Σουδάν και το Μαρόκο – καθώς και την Ιορδανία και την Αίγυπτο, χώρες που έχουν ήδη διπλωματικούς δεσμούς με το Ισραήλ.

Η Σαουδική Αραβία, το Ομάν, το Κατάρ και το Κουβέιτ θα μπορούσαν επίσης να παίξουν ρόλο στη συμμαχία και οι ΗΠΑ, που ευρέως θεωρείται ότι μεσολαβούν σε μια τέτοια συμφωνία, σίγουρα θα συμμετάσχουν επίσης.

Γραφικό που δείχνει τις σχέσεις στη Μέση Ανατολή

Παρ’ όλες τις εικασίες όμως, οι παρατηρητές συνέστησαν προσοχή, λέγοντας στην DW ότι είναι απίθανο η Μέση Ανατολή να δει την εμφάνιση μιας γνήσιας πίστης τύπου ΝΑΤΟ σύντομα.

«Υπάρχει μεγαλύτερη ώθηση προς μια ευρύτερη περιφερειακή συνεργασία αυτήν τη στιγμή», συμφώνησε η Becca Wasser, συνεργάτης του αμυντικού προγράμματος στο CNAS, το Κέντρο για μια Νέα Αμερικανική Ασφάλεια, μια δεξαμενή σκέψης με έδρα την Ουάσινγκτον. «Αλλά εξακολουθώ να πιστεύω ότι αυτή η ιδέα ενός «αραβικού ΝΑΤΟ» είναι μια γέφυρα πολύ μακριά».

«Η ιδέα ενός «αραβικού ΝΑΤΟ» έχει προβληθεί πολλές φορές», σημείωσε ο Ahmed του Κέντρου Al-Ahram. «Αλλά μέχρι σήμερα, δεν έχει αποκρυσταλλωθεί ποτέ και νομίζω ότι, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, δεν θα αποκρυσταλλωθεί».

Πολλές προσπάθειες, πολλές αποτυχίες
Οι ΗΠΑ – ένας σημαντικός εγγυητής της ασφάλειας στη Μέση Ανατολή, ειδικά μεταξύ των πετρελαιοπαραγωγών κρατών του Κόλπου – στην πραγματικότητα ενθαρρύνουν αυτό το είδος αμυντικής συνεργασίας για δεκαετίες.

Για παράδειγμα, στη δεκαετία του 1950, υπήρχε ο Κεντρικός Οργανισμός Συνθήκης, ή CENTO, που δημιουργήθηκε για να αντιμετωπίσει την πιθανή σοβιετική επέκταση στην περιοχή. Όμως ποτέ δεν θεωρήθηκε ιδιαίτερα αποτελεσματικός και διαλύθηκε το 1979.

Πιο πρόσφατα, η κυβέρνηση των ΗΠΑ υπό τον πρώην Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ προέβαλε μια Στρατηγική Συμμαχία για τη Μέση Ανατολή, ή MESA. Οι ΗΠΑ υπό τον Μπαράκ Ομπάμα είχαν επίσης εκδοχές μιας τέτοιας συμμαχίας. Ο σημερινός πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν αναμένεται να συζητήσει αυτό το θέμα κατά την επικείμενη επίσκεψή του στη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ.

Στο παρελθόν, κανένα από τα σχέδια για ένα «αραβικό ΝΑΤΟ» δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα επιτυχημένο. Και στην πραγματικότητα, πολλές από τις ίδιες συνθήκες που προκάλεσαν την αποτυχία, εξακολουθούν να υπάρχουν σήμερα.

Πρώτη συνάντηση του CENTO το 1959. Μεταξύ άλλων, το Ιράν, το Ιράκ, η Τουρκία, το Ηνωμένο Βασίλειο και οι ΗΠΑ ήταν όλα μέλη του CENTO

Από υλικοτεχνική άποψη, υπάρχουν ζητήματα διαλειτουργικότητας — δηλαδή, διαφορετικές χώρες χρησιμοποιούν διαφορετικά οπλικά συστήματα και αεροπλάνα. Υπάρχουν φόβοι ότι μεγαλύτερες και καλύτερα εξοπλισμένες χώρες, όπως η Σαουδική Αραβία ή η Αίγυπτος, θα κυριαρχούσαν σε οποιαδήποτε συμμαχία. Και δεν βλέπει κάθε αραβική χώρα το Ιράν ως τον μεγαλύτερο εχθρό της. Αλλοι, όπως η Αίγυπτος, έχουν ποικίλες πολιτικές προτεραιότητες.

Το ζήτημα Ισραήλ-Παλαιστίνης εξακολουθεί επίσης να αποτελεί σημαντικό εμπόδιο για τα αραβικά έθνη όσον αφορά τη συνεργασία με το Ισραήλ. Η Σαουδική Αραβία, για παράδειγμα, έχει αρνηθεί να δημιουργήσει στενότερους δεσμούς με το Ισραήλ εξαιτίας αυτού.

«Τα υποτιθέμενα μέλη [κάποιας τέτοιας συμμαχίας] εξακολουθούν να μην εμπιστεύονται το ένα το άλλο και οι πολιτικές σχέσεις μεταξύ τους είναι τραχείς και αβέβαιες», λέει στην DW η Cinzia Bianco, επισκέπτρια συνεργάτης στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, η οποία επικεντρώνεται στην ασφάλεια του κράτους του Κόλπου.Και, «χωρίς την ομαλοποίηση των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας-Ισραήλ θα ήταν πολύ δύσκολο να προχωρήσουμε».

Καπνοί και φλόγες υψώνονται από την αποθήκη πετρελαίου της Τζέντα στη Σαουδική Αραβία.

Το 2019, οι επιθέσεις από ομάδες που υποστηρίζονται από το Ιράν στην Υεμένη κατέλυσαν περίπου τη μισή συνολική παραγωγή πετρελαίου στη Σαουδική Αραβία
Δεν είναι μόνο το Ισραήλ: «Υπάρχουν επίσης ανησυχίες και αντιπαλότητες μεταξύ πολλών κρατών στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένων των χωρών του Κόλπου», πρόσθεσε ο Wasser του CNAS.

Μια αμυντική συμμαχία όπως το ΝΑΤΟ θα απαιτούσε την ανταλλαγή πολλών πληροφοριών, επεσήμανε ο Wasser. «Για πολλά από τα εμπλεκόμενα κράτη, αυτό παραμένει απίστευτα ευαίσθητο και το βλέπουν ως προσβολή της δικής τους κυριαρχίας».

‘Καπνός και καθρέφτες’
Ωστόσο, ακόμα κι αν ένα γνήσιο «αραβικό ΝΑΤΟ» παραμένει αμφίβολο, υπήρξαν κάποιες νέες εξελίξεις στην περιοχή.

«Νομίζω ότι στα χαρτιά, θα δούμε πράγματα όπως η μεγαλύτερη συνεργασία στον τομέα της πυραυλικής άμυνας να ενσωματώνεται σε όλα αυτά τα διαφορετικά κράτη», υποστήριξε ο Wasser του CNAS. “Αλλά αυτό μπορεί να είναι λίγο καπνός και καθρέφτες – συνεργασία χωρίς να είναι αληθινή συνεργασία.”

Για παράδειγμα, πρότεινε, νέες πληροφορίες θα μπορούσαν να δρομολογηθούν στις ΗΠΑ και οι ΗΠΑ να τις διαβιβάζουν. «Είναι πιο πιθανό να δούμε ένα είδος συστήματος hub-and-spoke που συνεπάγεται διμερή συνεργασία με τις ΗΠΑ, αλλά σε ένα πολυμερές πλαίσιο», είπε ο Wasser.

Οι ηγέτες του ΝΑΤΟ συγκεντρώνονται για μια ομαδική φωτογραφία στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη, Ισπανία, Τετάρτη 29 Ιουνίου 2022. Ο Οργανισμός Βορειοατλαντικής Συνθήκης, ή αλλιώς ΝΑΤΟ, ιδρύθηκε το 1949 και έχει τώρα 30 μέλη

Η Bianco του ECFR συμφώνησε: «Οι συζητήσεις μέχρι στιγμής έχουν επικεντρωθεί γύρω από ένα εξειδικευμένο θέμα της τεχνικής συνεργασίας στην εναέρια άμυνα, όπως ο συγχρονισμός ραντάρ και η ανάπτυξη ενός συστήματος επικοινωνίας για την έγκαιρη προειδοποίηση μιας εισερχόμενης απειλής», εξήγησε. “Αυτός ο συγκεκριμένος φάκελλος δεν είναι ένας φάκελλος όπου υπάρχει υπερβολική διαμάχη ή διαφωνία.”

Σχετικά με το εάν αυτό το είδος συνεργασίας θα μπορούσε πράγματι να προκαλέσει περισσότερα προβλήματα εάν, για παράδειγμα, το Ιράν το έβλεπε ως απειλή ή πίστευε ότι οι εχθροί του στριμώχνονταν εναντίον του, ο Wasser παρέμεινε αισιόδοξος.

«Η πρόθεση εδώ είναι σε μεγάλο βαθμό αποτρεπτικής φύσης», είπε. «Σκοπός είναι να καθησυχάσουν τα κράτη για τη δική τους ασφάλεια ενόψει των επιθέσεων από το Ιράν και τους πληρεξούσιούς του. Φυσικά», πρόσθεσε, «η αποτροπή είναι στο μάτι του θεατή, επομένως υπάρχει κάποιος μικρός κίνδυνος. Αλλά δεν νομίζω ότι αυτός ο κίνδυνος είναι καθόλου υψηλός επειδή μια αληθινή συμμαχία ή ένα αληθινα αμυντικό σύμφωνο είναι απίθανο να συμβεί».

Επιμέλεια: Timothy Jones

Dewtsche Welle

Χρήστος Καπούτσης: Τι συνέβη στη Μαδρίτη

1
του Χρήστου Καπούτση*
Παρακολουθώντας μόνο τα ελληνικά ΜΜΕ (πλην εξαιρέσεων), έχεις την εντύπωση ότι η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Μαδρίτη είχε ως αποκλειστικό θέμα τα ελληνοτουρκικά με ολίγη σασπένς (suspense= αγωνία για την εξέλιξη ενός δράματος) από αμερικανό- τουρκικά (συνάντηση Μπάιντεν- Ερντογάν), όπου και εκεί η Ελλάδα ήταν στο επίκεντρο.
Φυσικά τα ελληνικά ΜΜΕ στις εκτενείς ανταποκρίσεις τους και τα ρεπορτάζ από την Μαδρίτη, εκθείαζαν τις επιτυχημένες παρεμβάσεις του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και μετρούσαν τις επιτυχίες και τα οφέλη για τη χώρα μας, σε αντιδιαστολή με τις «κραυγαλέες» αποτυχίες της τουρκικής διπλωματίες, όπου σύμφωνα με δημοσίευμα ελληνικής εφημερίδας «Ο Ερντογάν στην Μαδρίτη, έβαλε την ουρά του κάτω από σκέλια». Επικίνδυνος ιστορικός και εθνικός αταβισμός; μήπως ακραίος ωφελιμισμός, η περίπτωση μετατροπής των ΜΜΕ σε ιμάντα μεταφοράς της κυβερνητικής προπαγάνδας;
Ηχηρή παραφωνία , ο δημοσιογράφος Γ. Κύρτσος, ευρωβουλευτής (εξελέγη με τη Ν.Δ. αλλά διεγράφη), που χωρίς να συμμερίζομαι απόλυτα , παραθέτω τον τίτλο του άρθρου του “Η ήττα Μητσοτάκη στο ΝΑΤΟ και η πανωλεθρία των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ”!». Και που όλα αυτά; Στη χώρα που γέννησε το μέτρο, την αρμονία και που δίδαξε τη μεσότητα ως αρετή. «ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ», αποφαίνεται ο Κλεόβουλος ο Ρόδιος ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας.
Μια αποφθεγματική φράση που υποδηλώνει την αναγκαιότητα, ότι σε κάθε έκφανση της ζωής, είναι ωφέλιμο να υπάρχει το Μέτρο. Και αργότερα, ο Αριστοτέλης με βάση το «Μέτρον» θα ορίσει την «Αρετή» ως τη Μεσότητα, δηλαδή τη συμπεριφορά εκείνη που ισαπέχει από την ακραία υπερβολή και την παντελή έλλειψη.
Το Μέτρο λοιπόν ως ακριβό κόσμημα , θα πρέπει να στολίζει τον προφορικό και γραπτό λόγο, το δημοσιογραφικό κείμενο, το ρεπορτάζ, την ανάλυση, την άποψη. Η έλλειψη του Μέτρου, καθιστά τη δημοσιογραφία ανυπόληπτη.
Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ, που έγινε 29-30 στη Μαδρίτη, χαρακτηρίζεται και δικαίως, ως μία από τις πιο σημαντικές στην ιστορία της Συμμαχίας. Με βάση το κοινό ανακοινωθέν των αρχηγών κρατών και Κυβερνήσεων των 30 μέχρι σήμερα κρατών μελών του ΝΑΤΟ που θα αυξηθούν σε 32 με νέα μέλη την Σουηδία και Φινλανδία, των επεξηγηματικών δηλώσεων του Γ.Γ. και άλλων νατοϊκών αξιωματούχων, προκύπτει μια ουσιώδης μετεξέλιξη της Συμμαχίας.
Υιοθετήθηκε η νέα Στρατηγική Αντίληψη, το νέο δόγμα της. Σύμφωνα με αυτό, έχουμε μια θεμελιώδη μετατόπιση του ΝΑΤΟ της μεταψυχροπολεμικής εποχής , όταν η Ατλαντική συμμαχία έβλεπε τη Ρωσία, ως πιθανό σύμμαχο και δεν εστίαζε το ενδιαφέρον της καθόλου στην Κίνα. Στην νέα αντίληψη του ΝΑΤΟ, όπως διαμορφώθηκε στη Μαδρίτη, «Η Ρωσική Ομοσπονδία αποτελεί τη σημαντικότερη και αμεσότερη απειλή για την ασφάλεια των Συμμάχων και για την ειρήνη και τη σταθερότητα στον ευρωατλαντικό χώρο».
Μπορεί η έκφραση «Σιδηρούν Παραπέτασμα» να μην υπάρχει πλέον στο λεξιλόγιό μας, αλλά μετά τη Μαδρίτη, η Ευρώπη είναι διαιρεμένη όπως και στην περίοδο του Ψυχρού Πολέμου, με τα πυρηνικά – πυραυλικά συστήματα και από τις δύο πλευρές σε ετοιμότητα. Και ακόμη, στον νέο στρατηγικό οδικό χάρτη της Συμμαχίας, η Κίνα συνιστά πρόκληση για τα «συμφέροντα» και την «ασφάλεια» των χωρών του ΝΑΤΟ! (Είναι και η Ελλάδα, μεταξύ των χωρών του ΝΑΤΟ, που η ασφάλειά τους απειλείται από την Κίνα;).
Σε αμιγώς επιχειρησιακό – στρατιωτικό επίπεδο, αυξάνοντα θεαματικά οι επιχειρησιακές δυνατότης της Δύναμης Ταχείας αντίδρασης του ΝΑΤΟ (NATO Response Force – NRF) . Ο αμερικανός Πρόεδρος Τζό Μπάιντεν ανακοίνωσε ότι νέες και ισχυρές Μονάδες του αμερικανικού Στρατού, θα εγκατασταθούν σε ευρωπαϊκά κράτη που έχουν κοινά σύνορα με τη Ρωσία, προκειμένου να ενισχύσουν το ΝΑΤΟ , ώστε να αντιμετωπίσει πιο αποτελεσματικά τη ρωσική απειλή.
Το ΝΑΤΟ, ως πολιτικοστρατιωτικός μηχανισμός, γιγαντώνεται αποκτά κτηνώδη στρατιωτική ισχύ, γίνεται πιο παρεμβατικός στις εστίες πολιτικής έντασης και αναταραχής, ή στρατιωτικών συρράξεων, επιλεκτικά, εκεί που απειλούνται τα Στρατηγικά συμφέροντα (πολιτικά, στρατιωτικά, ενεργειακά) των ΗΠΑ.
Ο ρόλος της Ελλάδας
Η Ελλάδα, λόγω της γεωγραφικής θέσης της και των στρατιωτικών βάσεων που έχει εκχωρήσει σε συμμαχικές δυνάμεις, θα έχει αναβαθμισμένο ενεργό ρόλο στις νατοϊκές επιχειρήσεις κάθε μορφής. Στα θέματα ελληνικού ενδιαφέροντος, που έγιναν στο περιθώριο των εργασιών της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, εντάσσεται και η συνάντηση του Προέδρου των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν με τον πρόεδρο της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν.
Σύμφωνα με πληροφορίες , ο αμερικανός πρόεδρος αναφέρθηκε στην σημασία της διατήρησης της σταθερότητας στο Αιγαίο και τη Συρία. Ο Τζο Μπάιντεν διαβεβαίωσε τον συνομιλητή του πρόεδρο της Τουρκίας, ότι θα στηρίξει το αίτημα της Άγκυρας σχετικά με την αγορά 40 μαχητικών αεροσκαφών F-16 Viper και την αναβάθμιση 80 παλαιότερων σε αυτή την εκδοχή.
Είναι «θεωρητικά» η δεύτερη βασική αμερικανική παραχώρηση στην άρση του βέτο των Τούρκων, για την ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ. Βέβαια, ο δρόμος μέχρι την οριστικοποίηση της συμφωνίας για τα F-16 είναι μακρύς για την Τουρκία, καθώς αυτή πρέπει να εγκριθεί και από το Κογκρέσο, το οποίο αυτή τη στιγμή δεν διάκειται ευμενώς στην ικανοποίηση του τουρκικού αιτήματος, παρότι θα ασκηθεί παρέμβαση από τον Πρόεδρο των ΗΠΑ.
Συνήθως όμως, το πανίσχυρο λόμπυ των αμερικανικών Πολεμικών Βιομηχανιών, είναι που επιβάλει τις επιλογές του στο Κογκρέσο …
Αξιολογώντας αυτή την εξέλιξη η Ελληνική Κυβέρνηση, εκκινεί σύντομα τη διαδικασία, για την απόκτηση υπερσύγχρονων μαχητικών 5ης γενιάς, τα F-35 ΣΤΕΛΘ, αποστέλλοντας σχετική επιστολή στις ΗΠΑ.
Τώρα βέβαια, προκύπτει και ένα ερώτημα. Πως θα διασφαλιστεί η σταθερότητα στο Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο, όπως ζήτησε ο πρόεδρος των ΗΠΑ, όταν η Αμερικανική Αεροδιαστημική Πολεμική Βιομηχανία, θα πουλήσει υπερσύγχρονα και πανάκριβα μαχητικά αεροσκάφη σε Τουρκία και Ελλάδα; Με ένα πρόσθετο στοιχείο προβληματισμού, ότι η Τουρκία, αποδεδειγμένα συμπεριφέρεται ως ο ταραξίας της περιοχής και απειλεί, ότι θα χρησιμοποιήσει τα μαχητικά της αεροσκάφη τα F-16 , σύγχρονα και παλαιότερα, εναντίον συμμάχων των ΗΠΑ, αλλά και του ΝΑΤΟ.
Οι διεκδικήσεις της Τουρκίας (Αιγαίο, Κύπρος, Θράκη), που στρέφονται κατά της εδαφικής ακεραιότητας της Ελλάδας και της Κύπρου, έχουν προβολή ισχύος, τα αμερικανικά μαχητικά αεροσκάφη που διαθέτει ή θα αποκτήσει η Τουρκική Πολεμική Αεροπορία. Επιπροσθέτως, μία από τις προβλέψεις της συμφωνίας, του ΝΑΤΟ με την Τουρκία, που επέτρεψε την ένταξη στη Συμμαχία των δύο Σκανδιναβικών κρατών , αφορά την άρση κάθε εμπάργκο σε βάρος της Τουρκίας στον τομέα της Πολεμικής βιομηχανίας των χωρών της Δύσης.
Το εμπάργκο όπλων είχε επιβληθεί στην Τουρκία, λόγω των αρνητικών επιδόσεων, που καταγράφει το καθεστώς Ερντογάν, στον ευρύτερο τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που αποτελεί και αξιακό πλαίσιο για τη δύση και τον δυτικό πολιτισμό. Άρση του εμπάργκο όπλων σημαίνει μήπως επιβράβευση της Τουρκίας ότι συμμορφώνεται και σέβεσαι τα ανθρώπινα δικαιώματα; ή μήπως εξυπηρετεί κάποια πολιτική σκοπιμότητα της Συμμαχίας, όπου τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν είναι και τόσο ψηλά στην ατζέντα;
Και η κορωνίδα των τουρκικών αξιώσεων.
Η Τουρκία στο μνημόνιο που συμφώνησε με το ΝΑΤΟ, επέβαλε την πλήρη συνεργασία της Συμμαχίας, στον αγώνα της Τουρκίας κατά του PKK και όσων σχετίζονται με αυτό (Κούρδοι της Συρίας). Οι αρχές, οι αξίες, η ανεκτικότητα και η προστασία στους καταδιωκόμενους πολίτες, που επεδείκνυαν οι Σκανδιναβικές χώρες, μάλλον πνίγονται στην μέγγενη των απαιτήσεων της Τουρκίας. Οι Κούρδοι, θα τεθούν υπο διωγμόν, όχι μόνο στη Σουηδία και στη Φιλανδία, αλλά και σε όλες τις χώρες του ΝΑΤΟ.
Σχετικά με τον «αγώνα» της Τουρκίας κατά της τρομοκρατίας, υπάρχει και η άλλη πλευρά. Η Τουρκία αποδεδειγμένα και τεκμηριωμένα, έχει συνεργαστεί με το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) στη Συρία και στο Ιράκ, ενώ προστατεύει τη Χαμάς… Κοντολογίς, ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας, δεν εγκαταλείπει το στόχο του να αναδειχτεί σε ηγέτη του Ισλάμ, για αυτό θα συνεχίσει να ακροβατεί μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας και όχι μόνο δεν θα επιστρέψει στο δυτικό «μαντρί», αλλά θα υπονομεύει τα Στρατηγικά συμφέροντα της Δύσης, ως ο «Δούρειος Ίππος» της Συμμαχίας.
Και μια «λεπτομέρεια» της τουρκικής διπλωματίας, που άφησε «άφωνους» τους δικούς μας στη Μαδρίτη, παρότι είχαν κάνει εντατικά φροντιστήριο… Τα ελληνοτουρκικά και ειδικότερα οι απαιτήσεις της Τουρκίας σε βάρος της Ελλάδας, δεν βρήκαν πρόσφορο έδαφος, για να αναπτυχθούν, στις εργασίες ή στο περιθώριο των εργασιών της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ στη Μαδρίτη. Η Τουρκική διπλωματία έθεσε άλλες προτεραιότητες, όπως η άρση του βέτο, για την ένταξη στο ΝΑΤΟ των δυο Σκανδιναβικών κρατών της Σουηδίας και της Φιλανδίας, που έγινε μέσω ανταλλαγμάτων. Και πέτυχε το σύνολο σχεδόν των επιδιώξεων.
Όμως, με την ολοκλήρωση των εργασιών της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ, ο Πρόεδρος της Τουρκίας, επανέφερε, το θέμα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Αιγαίου. Ο Πρόεδρος της Τουρκίας επανέλαβε την άποψη πως «η στρατιωτικοποίηση των νησιών και των βραχονησίδων είναι ενάντια στις Συνθήκες Λωζάννης και Παρισίων». Και ζήτησε από την Ελλάδα, να σεβαστεί αυτές τις Συνθήκες και να πράξει ανάλογα. Και επανέλαβε τους ισχυρισμούς του, ότι «Η Ελλάδα που παραβίασε τον εναέριο χώρο της ΤΟΥΡΚΙΑΣ 147 φορές θα πρέπει να λογοδοτήσει.».
Βέβαια, ο Τ. Ερντογάν, δήλωσε πως η Τουρκία δεν επιθυμεί την ένταση, αν κάνει το ίδιο και η Ελλάδα. Από ελληνικής πλευράς, οι παρεμβάσεις στους διεθνείς δικαιοδοτικούς θεσμούς και οργανισμούς, του Πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη και των συναρμοδίων υπουργών Εθνικής Άμυνας και εξωτερικών, αποδομούν πλήρως τις τουρκικές αιτιάσεις. Σε αυτές, τεκμηριώνεται το αβάσιμο και ανυπόστατο των τουρκικών αιτιάσεων σχετικά με τη δήθεν υποχρέωση αποστρατικοποίησης νησιών του Αιγαίου.
Επιμένει η ελληνική διπλωματία, στην καθολική εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου. Και η Ελληνική Κυβέρνηση όπως και κάθε ελληνική κυβέρνηση, απορρίπτει, κάθε μορφή διαλόγου με την Τουρκία, που εμπεριέχει ως πιθανότητα , το ενδεχόμενο, διαπραγμάτευσης ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, σε θάλασσα, ξηρά και αέρα, είναι εξ ορισμού και αμετακλήτως , αδιαπραγμάτευτα. Σχετικά με την ανταπόκριση των εταίρων μας στο ΝΑΤΟ και την Ε.Ε., είναι γεγονός, ότι ορισμένες από τις δημόσιες τοποθετήσεις τους , δεν ικανοποιούν απολύτως, την Ελλάδα, ενώ και κάποιες άλλες , όπως του Γ.Γ. του ΝΑΤΟ είναι ετεροβαρείς, αφού έχουν έντονο φιλοτουρκικό «χρώμα», όπως το απαράδεκτο «Να τα βρείτε με την Τουρκία».
*Δημοσιογράφος, Μαθηματικός, Αξιωματικός ε.α.

Γιάννης Μαγκριώτης: Ενενήντα εννέα χρόνια Ελληνοτουρκικών σχέσεων, σε δώδεκα σημεία.

0

Του Γιάννη Μαγκριώτη*

  1. Αμέσως μετά την Συνθήκη της Λοζάνης το 1923, οι σχέσεις των δύο χωρών, πέρασαν πολλές κρίσεις. Η επανεκλογή του Ελευθερίου Βενιζέλου το 1928, άνοιξε το δρόμο, για μια νέα συμφωνία, μέσα από την προσέγγιση Βενιζέλου Κεμάλ, με κατάληξη την υπογραφή του Συμφώνου Φιλίας, το 1930.
  2. Ο δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν οδυνηρός για την Ομογένεια της Κωνσταντινούπολης, η οποία, την περίοδο μετά την υπογραφή της Συνθήκης της Λοζάνης, αριθμούσε περίπου τις 300.000, σε μια πόλη που τότε είχε πληθυσμό 1,5 εκ. κατοίκους. Οι Έλληνες όμως ήταν κυρίαρχοι στην οικονομία το εμπόριο και όχι μόνο. Το τέλος του Πολέμου με την Ελλάδα στην πλευρά των νικητών, έδωσε την δυνατότητα στους Ομογενείς, να ανασυγκροτήσουν τις δυνάμεις τους. Ο σχεδιασμός όμως της Άγκυρας, για την εκδίωξή τους δεν άλλαξε. Οι νέες αφορμές –προσχήματα, ήταν η δημιουργία της ΕΟΚΑ Α, με την έναρξη του αντιαποικιακού αγώνα, κατά των Βρετανών στην Κύπρο, και μια προβοκάτσια στο Τουρκικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης. Το βίαιο πογκρόμ της 6ης του Σεπτεμβρίου του 1995, κατά των Ομογενών, ήταν η κορύφωση της στρατηγικής της εθνοκάθαρσης.
  3. Η Τουρκία, με την υποστήριξη της Μεγάλης Βρετανίας και τα λάθη των ηγεσιών Ελλάδας και Κύπρου, κυρίως της χώρας μας, επιτυγχάνει την Συμφωνία Ζυρίχης-Λονδίνου το 1960.
  4. Ακολουθούν απειλές για εισβολή στην Κύπρο από την Άγκυρα, που δεν πραγματοποιούνται και με την παρέμβαση των ΗΠΑ. Το 1968, η συνεχιζόμενη πίεση αποδίδει, η Χούντα των Αθηνών, αποσύρει την Ελληνική Μεραρχία, από το Κύπρου, που είχε μεταφερθεί το 1964, για την άμυνά της.
    Το 1974, η εγκληματική ενέργεια της Χούντας των Αθηνών να ανατρέψουν τον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο Μακάριο και, να αποπειραθούν να τον δολοφονήσουν, πιστεύοντας κάποιον χαμηλόβαθμό υπάλληλο της CIA, στην Αθήνα, όπως οι ίδιοι είπαν στις απολογίες τους, ότι η Ουάσιγκτον θα στηρίξει την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, έδωσαν το άλλοθι που ήθελε η Άγκυρα για να εισβάλλει, προφασιζόμενη την Συνθήκη εγγυήσεων της ασφάλειας της Κύπρου και των Τουρκοκυπρίων, της Συνθήκης της Ζυρίχης-Λονδίνου.
  5. Στην συνέχεια το Κυπριακό βυθίστηκε στο τέλμα, παρ’ ότι τα ψηφίσματα του ΣΑ του ΟΗΕ, δημιουργούσαν τις προϋποθέσεις για την επίλυσή του. Η Τουρκία ήταν απολύτως αρνητική, πίστευε ότι η de facto κατάσταση στην Κύπρο, σύντομα θα μετατραπεί σε de yure. Η ανακήρυξη των κατεχόμενων το 1983, ως Ανεξάρτητο κράτος, δεν άλλαξε τα δεδομένα, αφού αναγνωρίστηκε μόνο από την Τουρκία. Η Τουρκία έκτοτε πλήρωνε για αρκετό καιρό, για την στάση της στο Κυπριακό, υψηλό διπλωματικό τίμημα και η Ελλάδα είχε μια ασπίδα διπλωματικής προστασίας.
  6. Η Τουρκία το 1999 στο Ελσίνκι, δεσμεύτηκε σοβαρά για την λύση του Κυπριακού και των Ελληνοτουρκικών διαφορών, όταν έκρινε ότι η ανάπτυξη των σχέσεών της με την ΕΕ, την υποχρεώνει σε υποχωρήσεις, ιδιαίτερα μετά την εκλογή Ερντογάν, και την απόφασή της να επιδιώξει την ένταξή της στην ΕΕ. Η Ελλάδα έβαλε την Κύπρο στην ΕΕ, η πιο μεγάλη εθνική επιτυχία των τελευταίων δεκαετιών, παρά το casus belli την Τουρκίας. Δυστυχώς όμως, η Ελληνική ηγεσία, μαζί με την Κυπριακή, δίστασαν να μπουν στην αποφασιστική διαπραγμάτευση, για την επίλυση του Κυπριακού και των Ελληνοτουρκικών διαφορών, το 2004.
  7. Η Τουρκία, στην Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ, στο τέλος του 2004, ξεκίνησε τον ενταξιακό διάλογο, το άνοιγμα των φακέλων εναρμόνισης με το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, χωρίς τις δεσμεύσεις του Ελσίνκι. Μετά τα πρώτα κεφάλαια, που αφορούσαν την οικονομική συνεργασία και το κράτος δικαίου, που ήθελαν πολύ και οι δύο πλευρές, ειδικά ο Ερντογάν για να αποδιαρθρώσει το Κεμαλικό κράτος, ήρθε ο φάκελος των μεταφορών και εκεί όλα σταμάτησαν.
    Ο Ερντογάν πήρε αυτά που ήθελε, δεν έκλεισε όμως ποτέ τον φάκελο των μεταφορών, γιατί έπρεπε να ανοίξει τα λιμάνια της Τουρκίας σε πλοία με Κυπριακή σημαία και τα αεροδρόμια για τις κυπριακές αεροπορικές εταιρείες. Επειδή Όμως, αυτό ισοδυναμούσε με έμμεση αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας, δεν το έκανε ποτέ και από εκείνη την στιγμή πάλι όλα πάγωσαν, αφού η Κυπριακή Δημοκρατία ορθώς, άσκησε βέτο και ο φάκελος δεν έκλεισε ποτέ.
    Όμως τώρα, δεν χρεωνόταν μόνο η Τουρκία αδιαλλαξία, χρεωνόταν και η Κυπριακή πλευρά, εμμέσως και η Ελληνική.
  8. Η επόμενη ουσιαστική ευκαιρία, για την επίλυση του Κυπριακού και την βελτίωση των Ελληνοτουρκικών σχέσεων, ήταν η περίοδος που ανέβηκε το ενδιαφέρον για τους υδρογονάνθρακες στην Ανατολική Μεσόγειο. Οι υδρογονάνθρακες και η πίεση της πλειοψηφίας των Τουρκοκυπρίων και της ηγεσίας τους, ήταν κίνητρα για τον Ερντογάν να εμπλακεί ουσιαστικά στον διάλογο για την επίλυση του Κυπριακού, όμως και αυτή η ευκαιρία χάθηκε στο Grand Montana, χωρίς να το χρεωθεί η Άγκυρα, πάλι.
  9. Οι εξελίξεις που ακολούθησαν, έφεραν την Τουρκία να διεκδικεί ρόλο Περιφερειακής Υπερδύναμης, με ευρύτερο ζωτικό χώρο, που δικαιολογεί πλέον κατ’ αυτήν, την αναθεώρηση των Συνθηκών.
  10. Η εισβολή του 1974, ήταν η πρώτη εφαρμογή, μετά τις Συνθήκες Ζυρίχης-Λονδίνου, της αναθεωρητικής στρατηγικής της Τουρκίας, η δεύτερη ήταν στα Ίμια και η τρίτη με το Τουρκολυβικό Μνημόνιο, που παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, αλλά δημιουργεί τετελεσμένα, δυστυχώς.
  11. Η Ελλάδα μετά το Τουρκολυβικό Μνημόνιο τον Νοέμβριο του 2019, τρέχει αμήχανη πίσω από τις επιλογές της Τουρκίας και καθορίζεται απολύτως από αυτές. Οι Συμφωνίες για την ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο, οι αμυντικές συμφωνίες, οι έκτακτοι δαπανηροί μεγάλοι εξοπλισμοί, η ταύτιση με την Γαλλική και στην συνέχεια με την Αμερικανική πολιτική, κυρίως μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, είναι οι τακτικές και στρατηγικές επιλογές της, με πολλές αντιφάσεις, πολλές γκρίζες ζώνες, διπλωματικές απώλειες, όπως η ένταση στις σχέσεις με την Ρωσία, χωρίς ορατά εθνικά οφέλη.
  12. Η στρατηγική της κυβέρνησης είναι αδιέξοδη, δεν έχει λάβει καθόλου υπόψιν της τις νέες γεωπολιτικές και γεωοικονομικές πραγματικότητες. Κινείται τακτικά, σπρώχνοντας τα προβλήματα μακριά, κερδίζοντας πολιτικό χρόνο στο εσωτερικό.

Έστω και τώρα, πρέπει να διαμορφωθεί, μια νέα εθνική στρατηγική, που θα περιλαμβάνει την:

α) Εθνική συνεννόηση
β) Ανάλυση των γεωπολιτικών εξελίξεων σε βάθος, για να βρούμε την θέση της χώρας μας.
γ) Αναγκαία ενίσχυση της στρατιωτικής αποτρεπτικής δύναμης, χωρίς να παρασυρθούμε σε συνεχείς και πανάκριβους εξοπλισμούς, που δεν οδηγούν πουθενά, αφού η Τουρκία μπορεί, με λιγότερο επώδυνο οικονομικό τρόπο, να ανατρέπει τις στρατιωτικές ισορροπίες.
δ) Ισχυροποίηση της οικονομίας και της κοινωνικής συνοχής.
ε) απαίτηση από τους εταίρους και συμμάχους να αναγκάσουν την Τουρκία να συμφωνήσει ένα Οδικό Χάρτη αποκλιμάκωσης της έντασης, που θα κορυφώνεται σε μια ουσιαστική διαπραγμάτευση, με την αξιοποίηση των διεθνών δικαστηρίων του ΟΗΕ και της ΕΕ.

Αν δεν θέλει ή δεν μπορεί η κυβέρνηση, ας το επιδιώξει η Αντιπολίτευση.

*Διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών

 

«Βόρεια Μακεδονία» λίγο πριν, «Τουρκο-αιγαίο» τώρα…

1

 

Για όποιον δεν κατάλαβε, συντελείται και προωθείται διαρκώς ένας σχεδιασμός εθνικού ακρωτηριασμού σε βάρος της κυριαρχίας και της ίδιας της υπόστασης της Ελλάδας. Η Ελλάδα γίνεται λιγότερη, αμφισβητούνται ανοικτά κυριαρχικά δικαιώματά της, και μάλιστα τίθεται με ευθύ τρόπο ζήτημα εδαφικής ακεραιότητας και αλλαγής των συνόρων.

Η συμφωνία των Πρεσπών παραγγέλθηκε και επιβλήθηκε από τις ΗΠΑ (και τη Γερμανία) ώστε με ταχύτατους ρυθμούς να ενταχθεί η «Βόρεια Μακεδονία» στο ΝΑΤΟ. Τώρα, με την πρόσφατη σύνοδο του ΝΑΤΟ, επισήμως επιβραβεύεται η επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, και της αποδίδεται ένας αναβαθμισμένος ρόλος εντός του ΝΑΤΟ αλλά και στην Ν.Α. Μεσόγειο. Επιβραβεύεται η προκλητική επεκτατική πολιτική της ιδιαίτερα απέναντι στην Ελλάδα και την Κύπρο, και της δίνεται αέρας για να κλιμακώσει τις διεκδικήσεις της. Η κατοχύρωση του όρου «Τουρκο-αιγαίο» σε διάφορους διεθνείς οργανισμούς αποτελεί μια ακόμα κίνηση της Τουρκίας σε βάρος ενός αδιαμφισβήτητα ελληνικού ιστορικού, πολιτιστικού, γεωγραφικού χώρου. Στρατηγικά η Τουρκία θέλει να δορυφοροποιήσει ή να υποτάξει την Ελλάδα, να τη θέσει υπό την επικυριαρχία της. Διεκδικεί ανοικτά το μισό Αιγαίο, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, τα Δωδεκάνησα. Το ΝΑΤΟ θεωρεί την Τουρκία μεγάλο θύμα της «τρομοκρατίας», κατανοεί όλες τις «ανησυχίες» της, της ανάβει το πράσινο φως για τη φασιστική καταπίεση του κουρδικού έθνους και την εξόντωση των αντιστασιακών οργανώσεών του. Και συστήνει στις δύο χώρες μέλη, Ελλάδα και Τουρκία, «να λύσουν τις διαφορές τους με διάλογο»…

Οι ελληνικές ελίτ και η κυβέρνηση Μητσοτάκη, σε ένα κρεσέντο ΝΑΤΟφροσύνης, αποδέχονται να αναγορεύεται η χώρα σε «ΝΑΤΟϊκά εδάφη», ψηφίζουν εντός Ε.Ε. και ΝΑΤΟ «σε όλα ΝΑΙ», παρακολουθούν τάχα ψύχραιμες την αναβάθμιση της Τουρκίας. Και αμήχανα προσπαθούν να καλύψουν την απουσία υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας πίσω από γελοιότητες του τύπου «αναδιπλώθηκε η Τουρκία», «δεν τόλμησε ο Ερντογάν να θέσει ζήτημα αποστρατιωτικοποίησης νησιών». Η μακράν πιο γελοία κίνηση είναι η ΕΔΕ που διέταξε ο πολύς κ. Άδωνης Γεωργιάδης για το πώς δεν αντιδράσαμε στην κατοχύρωση του όρου «Τουρκο-αιγαίο»… Θυμίζουμε ότι η επιτροπή δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας της Ε.Ε. ενέκρινε το αίτημα της Τουρκίας για τη χρήση αυτής της ονομασίας από τον Δεκέμβριο του 2021 μέχρι και τον Ιούλιο του 2031. Η ελληνική πλευρά πιάστηκε στον ύπνο κι έμεινε άπραγη: δεν κατέθεσε ένσταση για να ανατρέψει την κατοχύρωση ενός όρου («Τουρκο-αιγαίο» στα ελληνικά) που σαφώς έχει ευρύτερη σημασία από μια σκέτη εμπορική τουριστική χρήση. Όπως έμεινε άπραγη με το τουρκολιβυκό σύμφωνο για τα θαλάσσια όρια και την ΑΟΖ, το οποίο παραβιάζει κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας. Όπως έμεινε άπραγη με όλες τις παραβιάσεις που κάνουν οι Σλαβομακεδόνες, οι οποίοι χρησιμοποιούν τον όρο «Μακεδονία» όπου και όπως θέλουν…

Μια χώρα «κόμβος», μια χώρα ΝΑΤΟϊκή επαρχία, μια χώρα επί της ουσίας Δυτική αποικία, μια χώρα υποθηκευμένη στους Δανειστές, πιθανά να συρρικνώσει την επικράτειά της, της ακεραιότητά της, να εκμηδενίσει τα στοιχεία εθνικής και λαϊκής κυριαρχίας. Τώρα έχει έρθει η ώρα της έμπρακτης υποχωρητικότητας και προσαρμογής μπροστά στα τετελεσμένα ΝΑΤΟϊκών «συμμάχων» και επεκτατικής Τουρκίας. Σιωπηρά αποστρατιωτικοποιούνται τα νησιά (το παραδέχεται έμμεσα ο υπουργός Άμυνας στο twitter…), ενώ όλα τα σημάδια δείχνουν πως θα έχουμε κλιμάκωση των επεκτατικών διεκδικήσεων της Τουρκίας.

Από την πλευρά μας θα επιμείνουμε πιο σθεναρά: Η ΝΑΤΟφροσύνη βλάπτει σοβαρά τη χώρα, δεν της παρέχει καμία ασφάλεια και εγγύηση. Οι «σύμμαχοι» για πολλούς λόγους πριμοδοτούν τις σχέσεις τους με την Τουρκία. Ο επίσημος ελληνικός πολιτικός κόσμος δεν έχει καμία εθνική στρατηγική, είναι δεδομένος και δεμένος από τους Δανειστές και τις Πρεσβείες.

Να μην ξεπουληθεί η χώρα, ούτε χιλιοστό εδάφους και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Να υπερασπίσουμε την εδαφική ακεραιότητα και την υπόσταση της Ελλάδας. Αγώνας για ανεξαρτησία και ελευθερία της χώρας, της κοινωνίας, του Τόπου.

edromos.gr

[ANALYSIS] Who benefits from the MOU signed by Turkey, Sweden and Finland?

0

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan, Finnish President Sauli Niinisto and Swedish Prime Minister Magdalena Andersson met in Madrid on June 28 under the auspices of NATO Secretary-General Jens Stoltenberg. In that meeting the leaders agreed to a trilateral memorandum of understanding (MOU) to address Turkey’s security concerns, paving the way for Finland and Sweden’s NATO membership.

Thanks to the signed memorandum, NATO issued a formal invitation to Finland and Sweden to join the alliance. The overcoming of a major crisis concerning the membership of Sweden and Finland before the declaration of the Strategic Concept document, which will guide NATO’s activities until 2030, was welcomed by NATO. The MOU was presented as a victory by the Turkish media. But who actually benefited from the signing of the trilateral MOU? Why did Erdoğan, who originally took a hard stance against the NATO membership of the two countries, make a last-minute U-turn or be forced to do so?

First of all, the MOU is a declaration of good will in the sense of international law. It is not binding on the signatories. The parties may contravene the articles of the MOU by invoking the provisions of their national laws or other international agreements to which they are signatories. In other words, memorandums of understanding are accepted only as symbols of diplomatic reconciliation between states. In this regard, Sweden and Finland benefited from coming to an agreement with Turkey, signing a text that does not bind them under international law and removing a veto that blocked their applications for membership in NATO.

Another beneficiary of the reconciliation among Turkey, Sweden and Finland is NATO, sending a strong message to the world against Russia and China in unity and solidarity, proclaiming its new Strategic Concept. Had there been no agreement by Turkey, Sweden and Finland, the Strategic Concept would have been overshadowed by discussions of unity and solidarity within NATO.

A telephone conversation between US President Joe Biden and Erdoğan prior to the signing of the memorandum of understanding had an undeniable impact on reaching an agreement among the parties. In this regard, the US has shown that it has the means to persuade the Erdoğan government whenever it wants. To put it more bluntly: Biden convinced Erdoğan to compromise with Sweden and Finland in exchange for a bilateral meeting with him and by expressing support for the sale of F-16 fighter jets to Turkey.

One of Turkey’s main goals before the negotiations was to get Sweden and Finland to recognize the People’s Protection Units (YPG)/Democratic Union Party (PYD) as a terrorist organization. Turkey’s attitude towards the YPG/PYD was: “The YPG/PYD is a branch of the Kurdistan Workers’ Party [PKK] terrorist organization operating in Syria. It is not a structure independent of the PKK in terms of its purpose and command structure.” However, in analyzing the text of the memorandum, one finds that it falls far short of Ankara’s expectations regarding the groups it defines as terrorist organizations. While the YPG/PYD is not designated as a terrorist organization in the fourth article of the memorandum, the fifth article confirms that the PKK is a proscribed terrorist organization. Article 8, which enumerates specific measures under the memorandum, does not directly refer to the YPG/PYD. For Turkey, signing a memorandum that does not explicitly recognize the YPG/PYD as a terrorist organization can be considered a loss, depending on where Turkey stood before the negotiations.

The only concrete benefit to Turkey in the MOU is the lifting of arms embargoes, as stated in Article 7: “Turkey, Finland and Sweden confirm that there are no national arms embargoes in place between them.”

Article 8 also says: “Finland and Sweden commit to support the fullest possible involvement of Turkiye and other non-EU Allies in the existing and prospective initiatives of the European Union’s Common Security and Defence Policy, including Turkiye’s participation in the PESCO Project on Military Mobility.” Although the issue of PESCO is seen as an achievement in Article 8, it does not mean a gain for Turkey in reality.

Permanent Structured Cooperation (PESCO) is the component of the European Union’s Security and Defence Policy (CSDP) in which 25 of the 27 national armed forces pursue structural integration. A non-EU country must be invited to participate in individual PESCO projects. This can only happen with a decision by consensus of the European Council. In order for Turkey to participate in PESCO projects, it must first convince Greece and Cyprus. Thus, Sweden and Finland’s support for participation in the PESCO projects doesn’t have much meaning as long as Turkey cannot improve its relations with Greece and Cyprus.

Sweden’s lifting of the arms embargo on Turkey could facilitate Sweden’s cooperation with Turkey on the TF-X project, a fifth-generation fighter jet to be produced with national funds that has become uncertain because of problems in the supply of aircraft engines. Turkey could become involved in the Tempest project to transfer the engines and technology it needs to produce the TF-X aircraft. (Tempest is a joint project between Sweden and the United Kingdom to produce a sixth-generation fighter aircraft. It is being developed under the Future Combat Air System (UK) program by a consortium known as Team Tempest, which includes the Ministry of Defence, BAE Systems, Rolls-Royce, Leonardo S.p.A., MBDA and Saab.)

In general, we cannot say that the text of the MOU meets Turkey’s expectations.

However, Erdoğan returned to Turkey with a text with which he could easily write a success story to win the political support of the Turkish people. The bilateral meeting with US President Biden and Biden’s statement of support for the F-16 sale were credited to Erdoğan as political gains. In the long term, Turkey has lost much of its international prestige and credibility by pursuing an unpredictable foreign policy, while in the short term Erdoğan has gained another tool that he can easily exploit for his future in domestic politics.

* Fatih Yurtsever is a former naval officer in the Turkish Armed Forces. He is using a pseudonym out of security concerns.

turkishminute.com

Κάτω τα χέρια απο τον Ερντογάν…

3
Οι εκτιμήσεις μας με τα πρώτα σχόλια για την Σύνοδο του ΝΑΤΟ και, κυρίως, για το περιθώριό της με την τριμερή Τουρκίας, Σουηδίας, Φινλανδίας αποτελούν κοινό τόπο στις διεθνείς αναλύσεις. Ότι, δηλαδή, το έγγραφο δεν είναι δεσμευτικό και οι διατυπώσεις του δίνουν περιθώρια διαφορετικών ερμηνειών. Δεν πιστεύω πως το απολυταρχικό καθεστώς της Τουρκίας μπορεί να επηρεάσει τη ζωή ευρωπαϊκών δημοκρατιών.
Το ζήτημα δεν βρίσκεται εκεί. Τίποτε που είναι αντίθετο με την δημοκρατική παράδοση των δύο χωρών δεν θα αλλάξει.
Το θέμα βρίσκεται στην βούληση της αμερικανικής κυβέρνησης να άρει την απαγόρευση πώλησης μαχητικών αεροπλάνων στην Τουρκία.
Επιτρέψτε με να έχω επιφυλάξεις ως προς το αν θα το κάνει. Αν δηλαδή, οι ΗΠΑ θα πουλήσουν, τελικά, F-16 στην Τουρκία και θα αναβαθμίσουν τον στόλο τους ή η κυβέρνηση θα αφήσει το Κογκρέσο να βγάλει τα κάστανα απο τη φωτιά. Να μην εγκρίνει, δηλαδή, την πώληση.
Το θέμα των F-16 δεν συνδέεται με το μνημόνιο παρά έμμεσα. Είναι υπόθεση που χρονολογείται απο τον Οκτώβριο. Ήθελε να το θέσει ο Ερντογάν σε μια συνάντηση με τον Μπάιντεν. Οι αμερικανοί το γνώριζαν, δέχθηκαν την συνάντηση αλλά μόλις η τουρκική αντιπροσωπεία έφθασε στη Μαδρίτη, διέρρευσαν ότι η συνάντηση θα γίνει αν υπάρξει επιτυχής κατάληξη της τριμερούς. Αυτά γράφει σε άρθρο του στην yetkinreport ο τούρκος πρέσβης ε.τ. Ναμίκ Ταν, το οποίο μετέφρασε ο Σάββας Καλεντερίδης και δημοσίευσε στο ιστολόγιό του infognomonpolitics.gr.
Το παρασκήνιο είναι ακόμη χειρότερο για την Τουρκία. Αλλά πριν προχωρήσω, θα ήθελα να θέσω ένα ερώτημα.
Έστω οτι συστρατευόμαστε στην προσπάθεια να μην αρθεί το αμερικανικό εμπάργκο κατά της Τουρκίας. Και η προσπάθεια έχει αποτέλεσμα.
Δεν υπάρχει περίπτωση η Τουρκία να μην αναζητήσει να εξοπλιστεί απο κάπου αλλού. Συμφέρει στην Ελλάδα η αναζήτηση απο την Τουρκία άλλης πηγής εξοπλισμού thw πέραν των δυτικών; Ή, η εξώθησή της να αναπτύξει δικό της μαχητικό;
Δεν έχω απάντηση.
Το παρασκήνιο δεν είναι ευνοϊκό για την Τουρκία. Ο Δημήτρης Αγάδης, είναι Έλληνας δημοσιογράφος απο την Πόλη ο οποίος ζει εδώ και χρόνια στην Αθήνα. Παρακολουθεί στενά τα τουρκικά κανάλια. Έχει διαπιστώσει πως ο Ερντογάν πρέπει να δέχθηκε και μια άλλη πίεση απο τους αμερικανούς. Το επόμενο διάστημα ο Μπάιντεν θα επισκεφθεί την Μέση Ανατολή για να ενισχύσει την διαδικασία δημιουργίας ενός μεσανατολικού ΝΑΤΟ. Στην προσπάθεια αυτή, στην οποία θα συμμετέχουν Ισραήλ, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Τουρκία είναι εκτός. Δεν αποκλείεται να υπήρξε υπαινιγμός ότι στους αντίπαλους αυτού του μεσανατολικού ΝΑΤΟ θα βρίσκεται και η Τουρκία αν ακολουθήσει την υπονομευτική της πολιτική στο ΝΑΤΟ.
Τέλος, στο Politico δήμοσιεύεται σήμερα άρθρο, ως κύριο θέμα, με τίτλο “Για να σώσετε το ΝΑΤΟ, καταστρέψτε το”, στο οποίο ο συντάκτης του γράφει και τα εξής:
1.-Ο τούρκος Πρόεδρος κράτησε όμηρο την ένταξη του ζευγαριού (σσ Σουηδίας, Φινλανδίας) λόγω της επιθυμίας του να αγοράσει νέα μαχητικά F-16 από τις ΗΠΑ — και πήρε αυτό που ήθελε.
2.-Η συγκρουσιακή συμπεριφορά του Ερντογάν προς τους συμμάχους ώθησε τις Ηνωμένες Πολιτείες να σταθμίσουν την εγκατάλειψη της στρατηγικής αεροπορικής βάσης Ιντσιρλίκ στη νότια Τουρκία, πριν από λιγότερο από δύο χρόνια.
3.-Πιστεύει κανείς πραγματικά ότι μπορεί να υπολογίζεται ότι θα στείλει στρατεύματα για να βοηθήσει τη Βαλτική σε περίπτωση ρωσικής εισβολής; Μετά βίας.
4.-Η ένταξη στη συμμαχία του περιπετειώδους σουλτάνου και του ισχυρού άνδρα της Ουγγαρίας, Βίκτορ Όρμπαν, δεν υπονομεύει απλώς τον ισχυρισμό του ΝΑΤΟ ότι είναι μια κοινότητα φιλελεύθερων αξιών. Το κοροϊδεύουν.
5.-Με απλά λόγια, εάν τα μέλη δεν τηρούν τους βασικούς δημοκρατικούς κανόνες, θα πρέπει να αναγκαστούν να απομακρυνθούν.
Τα πράγματα δεν ειναι καθόλου καλά για τον Ερντογάν. Φοβάμαι και ανησυχώ ότι δεν πάει καλά και στο εσωτερικό της χώρας του. Η απώλεια της εξουσίας είναι πιθανή.
Το τουρκικό καθεστώς σε όλες τις δημόσιες εκφράσεις του, απο τον Ερντογάν ως τον στρατηγό, πρώην αρχηγό των ψυχολογικών επιχειρήσεων, προσπαθεί να απαξιώσει τον Έλληνα Πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και να προβάλει θετικά τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξη Τσίπρα. Καθημερινά υπάρχουν σχόλια υπέρ του Τσίπρα και συστάσεις στον ελληνικό λαό να τον υποστηρίξει.
Έχουν παραφρονήσει, τόσο, οι Τούρκοι που νομίζουν πως έχουν επιρροή στο εσωτερικό της Ελλάδας. Με την προβολή που κάνουν στον Τσίπρα, κακό του κάνουν.
Αν χάσει την εξουσία ο Ερντογάν, τότε, θα μπεί και σε μπελάδες η Αθήνα. Μόλις συνήθισε, μετά απο 20 χρόνια, σε μια πολιτική απο την Τουρκία, θα αναγκαστεί, πάλι, να αρχίσει να ξανασκέφτεται.
Γι αυτό, κάτω τα χέρια απο τον Ερντογάν.
Π.Σαβ

Madrid Summit Declaration

0

Issued by NATO Heads of State and Government
participating in the meeting of the North Atlantic Council in Madrid
29 June 2022

  1. We, the Heads of State and Government of the North Atlantic Alliance, have gathered in Madrid as war has returned to the European continent.  We face a critical time for our security and international peace and stability.  We stand together in unity and solidarity and reaffirm the enduring transatlantic bond between our nations.  NATO is a defensive Alliance and poses no threat to any country.  NATO remains the foundation of our collective defence and the essential forum for security consultations and decisions among Allies.  Our commitment to the Washington Treaty, including Article 5, is iron-clad.  In this radically changed security environment, this Summit marks a milestone in strengthening our Alliance and accelerating its adaptation.
  2. We are united in our commitment to democracy, individual liberty, human rights, and the rule of law.  We adhere to international law and to the purposes and principles of the Charter of the United Nations.  We are committed to upholding the rules-based international order.
  3. We condemn Russia’s war of aggression against Ukraine in the strongest possible terms.  It gravely undermines international security and stability.  It is a blatant violation of international law.  Russia’s appalling cruelty has caused immense human suffering and massive displacements, disproportionately affecting women and children.  Russia bears full responsibility for this humanitarian catastrophe.  Russia must enable safe, unhindered, and sustained humanitarian access.  Allies are working with relevant stakeholders in the international community to hold accountable all those responsible for war crimes, including conflict-related sexual violence.  Russia has also intentionally exacerbated a food and energy crisis, affecting billions of people around the world, including through its military actions.  Allies are working closely to support international efforts to enable exports of Ukrainian grain and to alleviate the global food crisis.  We will continue to counter Russia’s lies and reject its irresponsible rhetoric.  Russia must immediately stop this war and withdraw from Ukraine.  Belarus must end its complicity in this war.
  4. We warmly welcome President Zelenskyy’s participation in this Summit.  We stand in full solidarity with the government and the people of Ukraine in the heroic defence of their country.  We reiterate our unwavering support for Ukraine’s independence, sovereignty, and territorial integrity within its internationally recognised borders extending to its territorial waters.  We fully support Ukraine’s inherent right to self-defence and to choose its own security arrangements.  We welcome efforts of all Allies engaged in providing support to Ukraine.  We will assist them adequately, recognising their specific situation.
  5. We continue to face distinct threats from all strategic directions.  The Russian Federation is the most significant and direct threat to Allies’ security and to peace and stability in the Euro-Atlantic area.  Terrorism, in all its forms and manifestations, continues to pose a direct threat to the security of our populations, and to international stability and prosperity.  We categorically reject and condemn terrorism in the strongest possible terms.  With determination, resolve, and in solidarity, Allies will continue to counter Russian threats and respond to its hostile actions and to fight terrorism, in a manner consistent with international law.
  6. We are confronted by cyber, space, and hybrid and other asymmetric threats, and by the malicious use of emerging and disruptive technologies.  We face systemic competition from those, including the People’s Republic of China, who challenge our interests, security, and values and seek to undermine the rules-based international order.  Instability beyond our borders is also contributing to irregular migration and human trafficking.

    Against this backdrop, we have taken the following decisions:

  7. We have endorsed a new Strategic Concept.  It describes the security environment facing the Alliance, reaffirms our values, and spells out NATO’s key purpose and greatest responsibility of ensuring our collective defence based on a 360-degree approach.  It further sets out NATO’s three core tasks of deterrence and defence; crisis prevention and management; and cooperative security.  In the years to come, it will guide our work in the spirit of our transatlantic solidarity.
  8. We will continue and further step up political and practical support to our close partner Ukraine as it continues to defend its sovereignty and territorial integrity against Russian aggression.  Jointly with Ukraine, we have decided on a strengthened package of support.  This will accelerate the delivery of non-lethal defence equipment, improve Ukraine’s cyber defences and resilience, and support modernising its defence sector in its transition to strengthen long-term interoperability.  In the longer term, we will assist Ukraine, and support efforts on its path of post-war reconstruction and reforms.
  9. We have set a new baseline for our deterrence and defence posture.  NATO will continue to protect our populations and defend every inch of Allied territory at all times.  We will build on our newly enhanced posture, and significantly strengthen our deterrence and defence for the long term to ensure the security and defence of all Allies.  We will do so in line with our 360-degree approach, across the land, air, maritime, cyber, and space domains, and against all threats and challenges.  NATO’s role in the fight against terrorism is an integral part of this approach.  Allies have committed to deploy additional robust in-place combat-ready forces on our eastern flank, to be scaled up from the existing battlegroups to brigade-size units where and when required, underpinned by credible rapidly available reinforcements, prepositioned equipment, and enhanced command and control.  We welcome the cooperation between Framework Nations and Host Nations in strengthening forces and command and control, including in establishing division-level structures.  We welcome the initial offers by Allies to NATO’s new force model, which will strengthen and modernise the NATO Force Structure and will resource our new generation of military plans.  We will enhance our collective defence exercises to be prepared for high intensity and multi-domain operations and ensure reinforcement of any Ally on short notice.  All these steps will substantially strengthen NATO’s deterrence and forward defences.  This will help to prevent any aggression against NATO territory by denying any potential adversary success in meeting its objectives.
  10. Resilience is a national responsibility and a collective commitment.  We are enhancing our resilience, including through nationally-developed goals and implementation plans, guided by objectives developed by Allies together.  We are also strengthening our energy security.  We will ensure reliable energy supplies to our military forces.  We will accelerate our adaptation in all domains, boosting our resilience to cyber and hybrid threats, and strengthening our interoperability.  We will employ our political and military instruments in an integrated manner.  We have endorsed a new chemical, biological, radiological and nuclear defence policy. We will significantly strengthen our cyber defences through enhanced civil-military cooperation.  We will also expand partnership with industry.  Allies have decided, on a voluntary basis and using national assets, to build and exercise a virtual rapid response cyber capability to respond to significant malicious cyber activities.
  11. We are establishing a Defence Innovation Accelerator and launching a multinational Innovation Fund to bring together governments, the private sector, and academia to bolster our technological edge.  We have endorsed a strategy which will ensure the seamless delivery of the next generation Airborne Warning & Control System (AWACS) and related capabilities.
  12. Climate change is a defining challenge of our time with a profound impact on Allied security.  It is a threat multiplier.  We have decided on a goal to significantly cut greenhouse gas emissions by the NATO political and military structures and facilities, while maintaining operational, military and cost effectiveness.  We will integrate climate change considerations across all of NATO’s core tasks.
  13. We emphasise the centrality of human security and are ensuring that human security principles are integrated into our three core tasks.  We are advancing a robust Women, Peace and Security agenda, and are incorporating gender perspectives across NATO.
  14. We have met here in Madrid with many of NATO’s partners.  We had valuable exchanges with the Heads of State and Government of Australia, Finland, Georgia, Japan, the Republic of Korea, New Zealand, Sweden, and Ukraine, as well as the President of the European Council and the President of the European Commission.  We welcomed the engagements with the Foreign Ministers of Jordan and Mauritania, as well as the Defence Minister of Bosnia and Herzegovina.
  15. Taking into account our unprecedented level of cooperation with the European Union, we will continue to further strengthen our strategic partnership in a spirit of full mutual openness, transparency, complementarity, and respect for the organisations’ different mandates, decision-making autonomy and institutional integrity, and as agreed by the two organisations.  Our common resolve in responding to Russia’s war against Ukraine highlights the strength of this unique and essential partnership.  The participation of our partners from the Asia-Pacific region, alongside other partners, demonstrated the value of our cooperation in tackling shared security challenges.
  16. We will further enhance our partnerships so that they continue to meet the interests of both Allies and partners.  We will discuss common approaches to global security challenges where NATO’s interests are affected, share perspectives through deeper political engagement, and seek concrete areas for cooperation to address shared security concerns.  We will now move ahead with strengthening our engagement with existing and potential new interlocutors beyond the Euro-Atlantic area.
  17. In light of the changed security environment in Europe, we have decided on new measures to step up tailored political and practical support to partners, including Bosnia and Herzegovina, Georgia, and the Republic of Moldova.  We will work with them to build their integrity and resilience, develop capabilities, and uphold their political independence.  We will also enhance our capacity-building support to partners from the South.
  18. We reaffirm our commitment to NATO’s Open Door Policy.  Today, we have decided to invite Finland and Sweden to become members of NATO, and agreed to sign the Accession Protocols.  In any accession to the Alliance, it is of vital importance that the legitimate security concerns of all Allies are properly addressed.  We welcome the conclusion of the trilateral memorandum between Türkiye, Finland, and Sweden to that effect.  The accession of Finland and Sweden will make them safer, NATO stronger, and the Euro-Atlantic area more secure.  The security of Finland and Sweden is of direct importance to the Alliance, including during the accession process.
  19. We welcome the considerable progress on Allied defence spending since 2014.  In line with our commitment in Article 3 of the Washington Treaty, we will further strengthen our individual and collective capacity to resist all forms of attack.  We reaffirm our commitment to the Defence Investment Pledge in its entirety.  We will build on that pledge and decide next year on subsequent commitments beyond 2024.  We will ensure that our political decisions are adequately resourced.  We will build on the progress made to ensure that increased national defence expenditures and NATO common funding will be commensurate with the challenges of a more contested security order. Investing in our defence and key capabilities is essential.
  20. We pay tribute to all women and men who continue to serve daily for our collective security, and honour all those who have sacrificed to keep us safe.
  21. We express our appreciation for the generous hospitality extended to us by the Kingdom of Spain, on the 40th anniversary of its accession to NATO.  We look forward to meeting again, in Vilnius, in 2023.
  22. With our decisions today, we have firmly set the direction for the Alliance’s continued adaptation.  NATO remains the strongest Alliance in history.  Through our bond and our mutual commitment, we will continue to safeguard the freedom and security of all Allies, as well as our shared democratic values, now and for future generations.