Αρχική Blog Σελίδα 1913

Η ΑΠΆΝΤΗΣΉ ΜΑΣ ΣΕ ΆΡΘΡΟ ΤΟΥ ΠΑΝΤΕΛΗ ΣΑΒΒΊΔΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΣΕ ΚΑΙ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΤΡΑΊΝΑ

1
argyriosdagkilas.blogspot.com

Αυτός που έχει οποιεσδήποτε αντιρρήσεις για την διάλυση και καταστροφή των Ελληνικών τραίνων από τον ίδιο τον ΟΣΕ, θα πρέπει:

1ον. Να μην είναι Έλληνας αλλά τουρίστας που έρχεται πρώτη φορά στην Ελλάδα, και πήρε το τραίνο “Αθήνα-Θεσσαλονίκη”. Για τον ΟΣΕ μόνο αυτό το τραίνο υπάρχει, το οποίο μάλιστα, θα κάνει το ταξίδι μεταξύ των δυο πόλεων στο εγγύς μέλλον, συντομότερο και από το… αεροπλάνο! Στην Ελλάδα δηλαδή, τα τραίνα είναι ανταγωνιστές των αεροπλάνων!
2ον. Η αυτο-απαξίωση και αυτο-ξευτίλα του ΟΣΕ, ξεκίνησε πριν χρόνια από αυτό το “καλό” προσωπικό που επικαλείται ο αρθρογράφος, στο οποίο πήγαινες στον γκισέ να κόψεις εισιτήριο, και σε κοίταζαν ούφο με τα “ασπράδια” αυτοί οι “ικανοί” και “έμπειροι υπάλληλοί” του. Απ’ το παραθυράκι εν τω μεταξύ εσύ, μπορούσες να δεις τα σουβλάκια και τις μπύρες που είχαν απλωμένα στο γραφείο, πάρτι τρικούβερτο εν ώρα εργασίας.

3ον. Ο ΟΣΕ δήλωνε αδυναμία να κόψει εισιτήρια, γι’ αυτό έφερε την “Φερόβια Ιταλιάνα” να τα κόψει αυτή για λογαριασμό του. Έτοιμο φαγητό! Ο ΟΣΕ πούλησε στα Ιταλικά τραίνα τα “εισιτήρια”, την διακίνηση δηλαδή, κάτι που δεν ξέρει, αγνοεί παντελώς, και ο πολύς κόσμος.

4ον. Στην προσπάθειά του να αναβαθμίσει το δίκτυο, να το κάνει πιο γρήγορο, προέβη στην κατάργηση σταθμών και χωριών, κωμοπόλεων, στα οποία φευ, έκοβε τα περισσότερα εισιτήρια! Παράδειγμα τα παράλια της Κατερίνης Μακρύγιαλος, Πύδνα κλπ, στα οποία ο ΟΣΕ κατέβαζε τα Παρασκευο-Σαββατο-Κύριακα 250.000 λουομένους και εκδρομείς από την Θεσσαλονίκη, σήμερα, κατεβάζει ΜΗΔΈΝ! Δεν παρέκαμψε τα χωριά αυτά λόγω ταχύτητος με την νέα γραμμή που έφτιαξε, ξήλωσε και τις παλιές, αποτέλεσμα η πρόσβαση με τραίνο στα παράλια αυτά που γίνονταν για 10ετίες με πακτωλό χρημάτων στα ταμεία του Οργανισμού, διαγράφτηκε εντελώς.

5ον. Οι εκάστοτε διοικητές του που κατοικοεδρεύουν πάντα στην Αθήνα, χωρίς να έχουν καν χάρτη των σιδηροδρομικών γραμμών-τραίνου στο γραφείο τους, διέγραψαν ως “επικίνδυνο” το δίκτυο ΣΠΑΠ 900 χιλιομέτρων περίπου, μια υποδομή που σήμερα λόγω εγκαταλείψεως θα χρειάζεται φτιάξιμο από την αρχή, χωρίς κανένας να μπορεί και να είναι σε θέση, να δώσει μια λογική, ή έστω λογικοφανή εξήγηση! Τους ενδιέφερε μόνον η γραμμή “Αθήνα-Πάτρα”, την οποία φτιάχνουν από την αρχή εδώ και 10ετίες, χωρίς να την έχουν τελειώσει ακόμα.

6ον. Αχρηστεύτηκαν ή καταργήθηκαν γραμμές όπως “Αμύνταιο – Κοζάνη”, γιατί έπρεπε πάνω στη γραμμή να σκάψουν τα λιγνιτωρυχεία της ΔΕΗ Πτολεμαΐδος! Η Κοζάνη δεν έχει τραίνο εδώ και χρόνια. Γραφεία του ΟΣΕ με υπαλλήλους εκεί όμως, διατηρεί κανονικά. Η πλάκα είναι, ότι υπάρχει ακόμα και η πιάτσα ταξί!

7ον. Καταργήθηκε η Γραμμή “Καλαμπάκα – Βόλος”, ιστορική των ΘΣ του Εβαρίστο Ντε Κύρηκο από Φάρσαλα προς Βόλο, χωρίς και εδώ κάποιος με στοιχειώδες λογικό (σ.σ.: το στοιχειώδες λογικό εξέλειπε από αυτή τη χώρα, παρά το ότι αρεσκόμαστε πάντα να βλέπουμε σκάνδαλα και συνωμοσίες), χωρίς να ρωτήσει κανένας την τοπική κοινωνία εκεί, αν ήθελε ή δεν ήθελε τραίνο (σ.σ.: τη σιδηροδρομική γραμμή αυτή, συντηρούν και φυλάγουν ως κόρη οφθαλμού, περιμένουν να ξανά λειτουργήσει το τραίνο “Φίλοι του Σιδηροδρόμου”, όσο κι αν ακούγεται παράξενα).

8ον. Καταργήθηκε, ξηλώθηκε στην αρχή η γραμμή μέσα στην πόλη του Βόλου “Βόλος-Μηλιές”. Γιατί κάποια πανηλήθια Δημοτική αρχή εκεί, αποφάσισε ότι δεν θέλει την γραμμή μέσα στην πόλη, την μετέτρεψε σε έναν… ωραίο αυτοκινητόδρομο. Αλλά και γιατί περνούσε μέσα από το ντοβλέτι των τσιμέντων, χαλούσε και αυτούς την ησυχία και το ραχάτι!
Ένα τραίνο τύπου “Ντίσνεϋλαντ”, ιστορικό-ιστορικότατο, δια-τη-ρη-τέ-ο, και, όταν κατάλαβαν τι έκαναν; το υπολειτούργησαν ξανά με αφετηρία όμως τα Λεχώνια!

9ον. Πήγαν να καταργήσουν και την γραμμή “Θεσσαλονίκη – Βέροια – Έδεσσα – Φλώρινα”. Αλλά επειδή κινδύνεψε να γίνει… Γ΄ΠΠ, το πήραν πίσω, την υπολειτουργούν τώρα και αυτήν, κακήν κακώς.

10ον. Κατέστρεψαν ΌΛΑ σχεδόν τα παλιά κτήρια, Σ.Σ. του ΟΣΕ (τα άφησαν να καταστραφούν στη σήψη του χρόνου), τα οποία εκ του νόμου είναι διατηρητέα και ο ΟΣΕ υ-πο-χρε-ού-ται να τα συντηρεί και να τα φροντίζει.

11ον. Ο ΟΣΕ έχει να εγκαινιάσει νέα γραμμή τραίνου -όχι πασαλείμματα- από την εποχή του Μεταξά, τραίνο “Μυρρίνη – Αμφίπολη”. Οι γραμμές ξηλώθηκαν μετά το 1973, δηλαδή μέσα στην βρωμερή “μεταπολίτευση”!

12ον. Ο ΟΣΕ στον οποίο κάποτε έκοβες εισιτήρια με προορισμό για όλη την Ευρώπη και την Ασία (“Αθήνα-Μόναχο” και “Θεσσαλονίκη-Κωνσταντινούπολη”), τώρα το “πάπλωμα” του ΟΣΕ φθάνει μέχρι την… Σόφια, αλλά από τον Σ.Σ. Στρυμόνος, θα σας πάει στον Προμαχώνα (Κούλατα) το… λεωφορείο!
Αυτά τα λεωφορεία που χρησιμοποιεί ο ΟΣΕ, δήθεν για εξυπηρέτηση των επιβατών του, είναι έμμεσα και ένα “σπρώξιμο” του κοινού προς το λεωφορείο αβανταδόρικο (φεύγα κακό απ’ τα μάτια μου), το οποίο σε βγάζει εντελώς από την ψυχολογία των τραίνων, ψυχρολουσία, λειτουργεί άκρως αποτρεπτικά και απαξιωτικά για τα τραίνα, αλλά οι… ψυχολόγοι και οι γιατροί (ψυχίατροι) του ΟΣΕ, δεν ασχολήθηκαν ποτέ μ’ αυτό!

13ον. Τουριστικά γραφεία Αττικής και περιχώρων, οργάνωναν μέχρι το 2005 εκδρομές στη Θεσσαλονίκη και Μακεδονία, με χωριστή ημερήσια εκδρομή από “Θεσσαλονίκη-Ξάνθη” στο πακέτο τους προσφορά, την διαδρομή απείρου κάλλους με το τραίνο “Δράμα – Τοξότες”! Η οποία ακολουθεί στην δυτική όχθη του ρου του ποταμού Νέστου. Πήγαιναν τα λεωφορεία στη Δράμα τους εκδρομείς τους, τους έβαζαν στο τραίνο εκεί της συγκοινωνίας “Θεσσαλονίκη-Αλεξανδρούπολη”, και τα λεωφορεία άδεια πήγαιναν στην Ξάνθη, και τους παρελάμβαναν και πάλι από τον Σ.Σ. εκεί! Οι εκδρομείς ήταν ξετρελαμένοι με το κομμάτι αυτό!

14ον. Σήμερα ο ΟΣΕ, εντελώς χαμαιλεοντικά και στρουθοκαμηλικά, αφού κατέστρεψε επιμελώς όλη την υποδομή του, πάνω από 1.500 χιλιόμετρα, από τα 2.500 χιλιάδες χιλιόμετρα γραμμών που έχει στο οργανόγραμμά του, υπόσχεται φανφάρες και ηλιθιότητες στο πόπολο που τις χάφτει αμάσητες, την “Σιδηροδρομική Εγνατία”.
Όχι, δεν είμαστε κατά αυτής. Τουναντίον μάλιστα, πλειοδοτούμε κιόλας! Θέλουμε τραίνο και στην Κρήτη. Η οποία διαδρομή του τραίνου απ’ άκρη σ’ άκρο του νησιού, θα καλύψει πάνω από 200 χιλιόμετρα! Συγκριτικά, 200 χιλιόμετρα είναι η διάμετρος της Σκοπιανής ‘Τρύπας των Βαλκανίων”! Απαισιόδοξοι και σκεπτικοί είμαστε, με το πότε θα τελειώσει η γραμμή αυτή. Η Σιδηροδρομική Εγνατία! Και πόσοι, μορμολύκεια “βολευτές” και υπουργοί ακόμα, για πόσες στη σειρά 4ετίες, θα εκλεγούν και θα θρονιαστούν στην “Ελληνική Βολή”, τον χαλβά και την μυζήθρα! Χορεύοντας και τσάμικο στις πλάτες του Έλληνα ψηφοφόρου-ραγιά! Και,

15ον. Λάθος, η Αλεξανδρούπολη δεν έχει τραίνο! Η Αλεξανδρούπολη έχει τραίνο, όχι όμως με την Ελλάδα, την Θεσσαλονίκη (την πρωτεύουσα των Βαλκανίων), αλλά με τον Πύργο της Βουλγαρίας, την Αδριανούπολη, βασική απαίτηση και στην παραχώρηση της βάσεως της Αλεξανδρουπόλεως των Αμερικανών!
Να γιατί λέμε ότι η Ελλάς κατήντησε ευρωπαϊκό προτεκτοράτο των ΗΠΑ, χωρίς να είμαστε εναντίον αυτή της βάσεως υποχρεωτικά, όπως κάποιοι.

Ευοί ευάν αδέρφια,
Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, να δούμε όμως πότε θα ξεσκλαβωθεί από τα δικά της δεσμά, που η ίδια εξύφανε για τον εαυτό της μισό αιώνα τώρα, στην βρωμερή και απαίσια, καταστρεπτική και ισοπεδωτική “μεταπολίτευση”. Η οποία αποδεικνύεται τελικώς, πολύ πιο στυγνή, και πολύ πιο σκληρή δικτατορία (κοινοβουλευτική), από αυτήν που αφήσαμε πίσω μας.[Δείτε και στο ΄’Τηλεόρασις Δαγκίλας” ταινίες με 80 καταστροφές Σ.Σ. του ΟΣΕ, στην ενότητα “Η ΑΥΤΟΚΑΤΑΣΤΡΟΦΉ ΤΟΥ ΟΣΕ”)

argyriosdagkilas.blogspot.com

Να απορείς ή να εκνευρίζεσαι με τα καμώματα του Βίκτορα Ορμπαν ;

2

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Πολλοί είναι αυτοί που επικρίνουν σήμερα την κοντόθωρη ενεργειακή πολιτική εξάρτησης των Γερμανών από τον Πούτιν ο οποίος επί χρόνια έκανε δεξί του χέρι τον πρώην καγκελάριο Σρέντερ, χρυσώνοντάς τον με παχυλές αμοιβές, πέραν της κρατικής αποζημίωσης που λάμβανε από τη χώρα του ως πρώην καγκελάριος ! Και λογικά απορούμε τώρα με την «αφέλεια» ή τον βραχυπρόθεσμο συμφεροντολογισμό της Γερμανίας, αυτής της κατά τα όλα τα άλλα ορθολογικής χώρας που μεγαλουργεί οικονομικά στον κόσμο.

Δεν είναι όμως μόνο η Γερμανία που μας κάνει να απορούμε. Είναι κι ο Victor Urbàn ο οποίος μας σπάει τα νεύρα, κάθε λίγο και λιγάκι με τα καμώματά του. Αυτός ο «αδάμαντας» του ιλιμπεραλισμού (illiberalisme) δηλαδή της Δημοκρατίας χωρίς το Κράτος Δικαίου, και κολλητάρι του Πούτιν και του Ερντογάν, επικρίνει τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης αναφορικά με τις κυρώσεις που συνεχίζει να επιβάλει στην Ρωσία, λόγω της εισβολής της τελευταίας στην Ουκρανία. Συγκεκριμένα ο Ούγγρος πρωθυπουργός Βίκτορ Όρμπαν δήλωσε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση «αυτοπυροβολήθηκε στα πνευμόνια» και διευκρίνισε ότι κάνει «λάθη» επιβάλλοντας κυρώσεις στη Ρωσία., σύμφωνα με το άρθρο του Guillaume Dosda στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Journal du Dimanche στις 16-7-2022 με τίτλο : «Πόλεμος στην Ουκρανία : ο Βίκτορ Όρμπαν χαρακτηρίζει ως {λάθη} τις κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία» (Guerre en Ukraine : Viktor Orbán qualifie d’« erreurs » les sanctions imposées à laRussie). Πράγματι, σε μια ραδιοφωνική ομιλία του την Παρασκευή 15-7-2022, ο Ούγγρος πρωθυπουργός είπε: «Στην αρχή νόμιζα ότι μόλις αυτοπυροβοληθήκαμε στο πόδι, αλλά η ευρωπαϊκή οικονομία αυτοπυροβολήθηκε στους πνεύμονες και ασφυκτιά». Για να συνεχίσει: «Υπάρχουν χώρες που εμπλέκονται στην πολιτική των κυρώσεων, αλλά οι Βρυξέλλες πρέπει να παραδεχτούν ότι ήταν λάθος, ότι οι κυρώσεις δεν πέτυχαν τον στόχο τους και ότι είχαν μάλιστα το αντίθετο αποτέλεσμα». Ως εκ τούτου, ο Ούγγρος ηγέτης ζήτησε από τους ηγέτες της ΕΕ να αλλάξουν την πολιτική τους.

Η «απορία» μου θα μπορούσε να είναι αφελής : γιατί δεν αποχωρεί (όπως έκαναν εντίμως οι Βρετανοί) από μια τέτοια Ένωση ; Και δεν ζητάει να προσχωρήσει σε μια «αλάνθαστη» άλλη Ένωση, στους BRICS (στην σύμπραξη δηλαδή Βραζιλίας, Ρωσίας, Ινδίας, Κίνας και Νότιας Αφρικής) π.χ. ; Όπου πρωταγωνιστούν οι Δημοκράτες Γιαλατζή : Μπολσονάρο, Πούτιν, Σι Τζι Πινγκ, κλπ. κι όπου,όπως διαβάσαμε πρόσφατα,θέλει να μπει κι ο Ερντογάν–πασάς ;

Ο Βίκτορ Όρμπαν έχει διαφοροποιηθεί το τελευταίο διάστημα, εναντιούμενος στο εμπάργκο ενός πολύ μεγάλου μέρους του ρωσικού πετρελαίου από την ΕΕ, που διατάχθηκε στις αρχές Ιουνίου 2022, στο 6ο πακέτο κυρώσεων κατά της Ρωσίας: «Οι Βρυξέλλες πίστευαν ότι η πολιτική κυρώσεων θα τιμωρούσε τους Ρώσους. αλλά αυτή η πολιτική μας τιμωρεί ακόμη περισσότερο», δήλωσε. Ωστόσο, ενώ η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει εφαρμόσει κυρώσεις, κυρίως στο ρωσικό πετρέλαιο που μεταφέρεται με πλοία, δεν έχει εφαρμόσει τη μεταφορά πετρελαίου μεσω αγωγού, από τον οποίο εξαρτάται η Ουγγαρία.

Στο μεταξύ ο εκπρόσωπος του ουκρανικού υπουργείου Εξωτερικών Όλεγκ Νικολένκο επέκρινε τη στάση του Ορμπάν, λέγοντας: «Οι κυρώσεις καθιστούν το επιτιθέμενο κράτος υπεύθυνο για τα εγκλήματά του και επίσης αποδυναμώνουν την ικανότητά του να συνεχίσει τον πόλεμο». Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, πρόσθεσε: «Δεν είναι οι κυρώσεις που σκοτώνουν την ευρωπαϊκή οικονομία, αλλά ο υβριδικός πόλεμος που διεξάγει η Ρωσία».

Η «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» στην Ουγγαρία

Την περασμένη Τετάρτη, η Ουγγαρία κηρύχθηκε σε «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» για να αντιμετωπίσει την ενεργειακή κρίση, διότι η χώρα εισάγει το 65% του πετρελαίου της και το 80% του φυσικού αερίου της, σύμφωνα με τα στοιχεία του Guillaume Dosda. Αυτή προβλέπει μια σειρά μέτρων, συμπεριλαμβανομένων και των ατόμων που καταναλώνουν περισσότερο φυσικό αέριο και ηλεκτρική ενέργεια από τον μέσο όρο, θα πρέπει να πληρώνουν την υπέρβαση στην τιμή της αγοράς και όχι στη ρυθμιζόμενη από το Κράτος τιμή. Ο Viktor Orbán εξήγησε  : «αναγκαζόμαστε να χρεώνουμε υψηλότερη τιμή, γιατί διαφορετικά το σύστημα δεν είναι πλέον βιώσιμο». Ο εν λόγω κύριος, που ανδρώθηκε με τα ανελεύθερα νάματα του Κομμουνισμού, διέπραξε και το εξής ατόπημα (ρατσισμό) σχετικά με την ρυθμισμένη τιμή της βενζίνης (1,20 ευρώ το λίτρο) : «η κυβέρνησή του αποφάσισε να μειώσει την τιμή της βενζίνης μόνο για τους Ούγγρους», όπως αναφέρεται στο άρθρο των Virginie Malingre και Jean-Baptiste Chastand που δημοσιεύθηκε στην ηλεκτρονική έκδοση του Le Monde στις 15-7-2022, με τίτλο : «Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επανέρχεται στην επίθεση κατά της Βουδαπέστης» (La Commission européenne repart à l’offensive contre Budapest). Δηλαδή, αν περάσετε ως Έλληνας, Ιταλός, Βούλγαρος, κλπ.  με το αυτοκίνητό σας από την Ουγγαρία και θέλετε να βάλετε βενζίνη, θα πληρώσετε την ακριβή τιμή βενζίνης για τους αλλοδαπούς κι όχι το 1,2 ευρώ το λίτρο !  Εξ ου και τα αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προσέφυγαν την περασμένη Παρασκευή (15-7-2022) στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το εν λόγω ατόπημα παραβίασης της Ενιαίας Αγοράς αλλά και για δύο υποθέσεις ακόμα σχετικά με το κράτος δικαίου στην Ουγγαρία. Οι Βρυξέλλες ζητούν από τις ουγγρικές αρχές να σεβαστούν τους ευρωπαϊκούς κανόνες για την «ελεύθερη κυκλοφορία αγαθών και υπηρεσιών», την «ελεύθερη κυκλοφορία των πολιτών» και την «αρχή της μη διάκρισης».

Ο Ορμπαν κατηγορείται όμως διαχρονικά και για κλεπτοκρατία (δηλαδή αδιαφάνεια στις αναθέσεις έργων που χρηματοδοτούνται από κοινοτικούς πόρους) αλλά και για τον έλεγχο των ΜΜΕ, της Δικαιοσύνης και για την αντι-ομοφυλοφιλική ουγγρική νομοθεσία.

Στην πράξη αυτά σημαίνουν ότι η Ουγγαρία δεν θα αρχίσει να εισπράττει την δωρεάν επιδότηση των 7,2 δισ. ευρώ την οποία μπορεί να διεκδικήσει βάσει του «ευρωπαϊκού σχεδίου ανάκαμψης» ύψους 750 δισ. ευρώ.

Η Ουγγαρία, αντιμέτωπη με την πτώση του φιορινίου έναντι του ευρώ (1 ευρώ = 369.7760 φιορίνια) και με τον καλπάζοντα πληθωρισμό της, θα στριμωχθεί άσχημα όσο μπλοκάρονται ακόμα τα 7,2 δισ. Ευρώ που δικαιούται. Και τούτο διότι είναι μια κοινοτική χώρα που βλέπει την Ένωση ως «σούπερ μάρκετ» : δηλαδή θέλει να απλώνει το χέρι και να παίρνει μόνο το κοινοτικό μπαγιόκο. Οι «κοινοτικές αρχές» είναι για τους «αφελείς» κι όχι για τους «ξύπνιους» ιλιμπεραλιστές, όπως ο Ορμπαν, ο Πούτιν, ο Ερντογάν, κλπ.

Όχι άλλο χάϊδεμα στον κ. Ορμπαν.

Ας διαλέξει : την Ευρωπαϊκή Ένωση, τους BRICS ή τους Αδελφούς

Αλέξης Παπαχελάς-Το «παράδειγμα του Ισραήλ»

0

Η «μάχη όλων των μαχών» έχει ήδη αρχίσει στο Κογκρέσο για τα τουρκικά F-16. Δεν θα είναι εύκολη. Η Αγκυρα έχει κάνει ό,τι μπορεί για να χάσει τα παραδοσιακά ερείσματά της στην Ουάσιγκτον, αλλά συνεχίζει να έχει ισχυρούς υποστηρικτές. Στο βαθύ αμερικανικό κράτος είναι πολλοί οι αξιωματούχοι που θεωρούν ότι ο κίνδυνος να «χαθεί» η Τουρκία για τη Δύση είναι μεγάλος. Αυτό φάνηκε και πριν από την επίσκεψη του πρωθυπουργού στις ΗΠΑ, όταν έδωσαν μάχη για να την υποβαθμίσουν με το επιχείρημα ότι θα «θυμώσει ο Ερντογάν». Είναι εντυπωσιακό ότι σε χαμηλές –αλλά κρίσιμες– θέσεις υπηρετούν σήμερα άνθρωποι που θυμούνται ακόμη τον αντιαμερικανισμό του Ανδρέα Παπανδρέου και χαρακτηρίζουν αναξιόπιστη σύμμαχο την Ελλάδα. Για αυτούς, η συμπεριφορά της Τουρκίας είτε με τους S-400 είτε με τη συμμαχία με το Ιράν είναι δευτερεύουσας σημασίας.

Η Τουρκία πληρώνει ακριβά για τις δραστηριότητες λόμπι στις ΗΠΑ. Εχασε όμως τη στήριξη του φιλοϊσραηλινού λόμπι, που ήταν ο σημαντικότερος σύμμαχός της. Το λόμπι αυτό δεν είναι ενιαίο. Κάποια στελέχη του θα σταθούν απέναντι στην Αγκυρα. Αλλα, πιθανώς με τη σύμφωνη γνώμη της ισραηλινής κυβέρνησης, να υιοθετήσουν μία ουδέτερη στάση. Και μετά θα έχουμε την αμερικανική πολεμική βιομηχανία, που δεν θέλει να χάσει την Τουρκία από πελάτη.

Στόχος της Ελλάδας είναι να επιβληθεί ισορροπία δυνάμεων σε μία κρίσιμη περίοδο, κατά την οποία η χώρα θα κάνει άλματα στις αμυντικές της δυνατότητες.

Η Ελλάδα έχει παίξει καλά τα χαρτιά της. Η επίσκεψη Μητσοτάκη, η ενεργοποίηση του ελληνοαμερικανικού λόμπι έπειτα από χρόνια, οι συχνές επισκέψεις μελών του Κογκρέσου στην Αθήνα, ο πολύτιμος ρόλος του Μενέντεζ, είναι όλοι παράγοντες που ισχυροποίησαν τη θέση της χώρας.

Η μάχη θα είναι αμφίρροπη. Η ελληνική κυβέρνηση θα χρειαστεί να έχει και plan b, αν κρίνει ότι χρειάζεται. Στόχος είναι να επιβληθεί ισορροπία δυνάμεων σε μία κρίσιμη περίοδο, κατά την οποία η Ελλάδα θα κάνει άλματα στις αμυντικές της δυνατότητες. Υπάρχουν τεχνικοί και διπλωματικοί τρόποι, όπως έχουν γράψει έγκυροι αναλυτές στην «Κ», να εξασφαλιστεί ένα ποιοτικό πλεονέκτημα για την ελληνική αεροπορία. Με άλλα λόγια, να ακολουθηθεί το «παράδειγμα του Ισραήλ», στο οποίο δίνεται πάντοτε ισχυρό πλεονέκτημα έναντι των άλλων χωρών – πελατών της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας.

https://www.kathimerini.gr/opinion/561959851/to-paradeigma-toy-israil/

ΕΕ: Κυρώσεις χωρίς τέλος, αλλά και χωρίς αποτέλεσμα

0

 

REUTERS / MAXIM ZMEYEV
Του Μιχάλη Ψύλου
[email protected]

Οι υπουργοί Εξωτερικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης συναντώνται και πάλι σήμερα για να συζητήσουν αυστηρότερες κυρώσεις κατά της Ρωσίας, καθώς η Μόσχα κλιμακώνει τις επιθέσεις στην Ουκρανία.

Οι 27 υπουργοί θα πρέπει να εξετάσουν, μεταξύ άλλων, μια πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την απαγόρευση των αγορών χρυσού από τη Ρωσία, προκειμένου να ευθυγραμμιστεί η ΕΕ με τη σχετική απόφαση  των εταίρων της G7.

Οι 27 υπουργοί θα περιλάβουν επίσης και άλλους Ρώσους αξιωματούχους στη «μαύρη λίστα»της ΕΕ.

«Η Μόσχα πρέπει να συνεχίσει να πληρώνει υψηλό τίμημα για την επιθετικότητά της», δήλωσε η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν μετά τη διαβίβαση των προτάσεων της Κομισιόν για τις νέες κυρώσεις στους Είκοσι Επτά. Σύμφωνα πάντως με υψηλόβαθμο ευρωπαίο αξιωματούχο, δεν αναμένεται να ληφθεί κάποια συγκεκριμένη απόφαση σήμερα. « Οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας πρέπει να παραμείνουν σε ισχύ» γράφει η ελβετική Neue Zurcher Zeitung. “Αλλά τώρα, σχεδόν πέντε μήνες μετά την εισβολή στην Ουκρανί, πρέπει να αναρωτηθεί κανείς τι πέτυχαν οι κυρώσεις . Ο Βλαντιμίρ Πούτιν είναι τόσο γερά στη σέλα όσο ποτέ και δεν υπάρχουν σημάδια ρωγμών στο σύστημα. Η αντιπολίτευση έχει φιμωθεί, μισοπεθαμένη στη φυλακή ή στην εξορία. Ο άμαχος πληθυσμός δεν τολμά ούτε να πει τη λέξη «πόλεμος». Την ίδια στιγμή, ο ρωσικός στρατός προχωρά περαιτέρω στην Ουκρανία και ο Πούτιν μπορεί να τρίβει τα χέρια του εν αναμονή των υψηλών τιμών της ενέργειας και της αύξησής τους ακόμη περισσότερο τον ερχόμενο χειμώνα», γράφει η ελβετική εφημερίδα. Συστήνει μάλιστα «Υπομονή», γιατί-όπως λέει η NZZ, « οι κυρώσεις χρειάζονται χρόνο και πρέπει να συνεχιστούν!»

Στο ίδιο μήκος κύματος, η γερμανική Bild am Sonntag,σημειώνει ότι « ο δισταγμός μας βοηθά τον Πούτιν»,αν και όπως παραδέχεται, «στο εσωτερικό μέτωπο της επικοινωνίας, η γερμανική πολιτική χάνει τη μάχη κατά των εγκληματιών πολέμου και του εισβολέα Πούτιν. Πολλοί πολίτες δεν πιστεύουν πλέον ότι οι απαραίτητες κυρώσεις από την ΕΕ και τη Γερμανία θα λειτουργήσουν και ότι η Ρωσία θα αποδυναμωθεί οριστικά».

Το κρίσιμο δίλημμα

Ποιους βλάπτουν περισσότερο οι κυρώσεις: εμάς τους Ευρωπαίους ή τη Ρωσία; Είναι το ερώτημα που απασχολεί πλέον τους απλούς πολίτες που βλέπουν τον πληθωρισμό να εκρήγνυται από την αύξηση των τιμών της ενέργειας και των τροφίμων. Όταν ξεκίνησε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, φαινόταν προκαθορισμένο το αποτέλεσμα : οι ρωσικές δυνάμεις θα κυριαρχούσαν σε λίγες μέρες ή το πολύ σε λίγες εβδομάδες. Λίγο μετά την έναρξη του πολέμου, η Δύση και η ΕΕ έθεσαν σε κίνηση μια μηχανή κυρώσεων χωρίς προηγούμενο. Όσο βέβαιο ήταν το αποτέλεσμα του πολέμου,άλλο τόσο βέβαιο ήταν ότι η ρωσική οικονομία θα καταρρεύσει, τόνιζαν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι πολιτικοί.

Η οικονομία της Ρωσίας δεν καταρρέει όπως αναμενόταν, αλλά αντίθετα, αντίκτυπος των κυρώσεων στην Ευρώπη είναι δραματικός. Πέντε μήνες μετά, είναι σαφές ότι οι οικονομικοί σύμβουλοι του Βλαντιμίρ Πούτιν γνωρίζουν περισσότερα για το εμπόριο, από τους στρατηγούς του, για τον πόλεμο. Ενώ ο ρωσικός στρατός διεξάγει έναν αιματηρό πόλεμο φθοράς στην ανατολική Ουκρανία και θρηνεί αναρίθμητους νεκρούς, η Μόσχα μπόρεσε να αντιμετωπίσει τις οικονομικές συνέπειες του πολέμου καλύτερα από το αναμενόμενο. Ένα συμβολικό παράδειγμα της εκπληκτικής ανθεκτικότητας της Ρωσίας είναι το ρούβλι: έχασε το 90% της αξίας του έναντι του δολαρίου τις πρώτες ημέρες του πολέμου. Σήμερα όμως το ρωσικό νόμισμα είναι ισχυρότερο από ποτέ. Σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων Bloomberg, είναι ακόμη και το νόμισμα με τις καλύτερες επιδόσεις φέτος.

Μικρότερη η ύφεση

Δεν είναι μόνο το ρούβλι. Η οικονομία της Ρωσίας έχει βυθιστεί σε ύφεση, αλλά είναι μικρότερη από το αναμενόμενο. Την άνοιξη, το Βιεννέζικο Ινστιτούτο Ανατολικής Ευρώπης WIIW ανέμενε οικονομική ύφεση 9% το 2022 για τη Ρωσία. Πριν από λίγες μέρες αυτό διορθώθηκε στο μείον 7% . Στο μεταξύ, η ρωσική κεντρική τράπεζα όχι μόνο σταθεροποίησε το νόμισμα, αλλά έβαλε και φρένο στον πληθωρισμό που είναι πιθανό να είναι χαμηλότερος φέτος από ό,τι αναμενόταν. Η κεντρική τράπεζα αύξησε τα επιτόκια στο 20% ως πρώτη απάντηση στον πόλεμο. Αυτό είχε ως στόχο να ανακόψει την εκροή ξένων κεφαλαίων και να σταματήσει μια κίνηση στις τράπεζες που είχε ήδη ξεκινήσει. Η επιχείρηση επέτυχε και τώρα η κεντρική τράπεζα της Μόσχας μείωσε το βασικό της επιτόκιο στο 9,5%.

Αντίθετα, τα πράγματα πάνε χειρότερα για την Ε.Ε. Στην πρόβλεψή της η Κομισιόν αναμένει σημαντικά μικρότερη ανάπτυξη για το επόμενο έτος από ό,τι είχε προβλέψει την άνοιξη. Ο πληθωρισμός ήρθε για να μείνει. Και ξαφνικά η Ευρώπη προετοιμάζεται για πιθανή έλλειψη φυσικού αερίου, αν η Gazprom κλείσει τις βάνες.

Στον αστερισμό της αβεβαιότητας

Η Ευρώπη έχει εισέλθει στον αστερισμό της αβεβαιότητας. Γίνεται όλο και πιο νευρική ενώ η ανθεκτικότητα της Ρωσίας, ενισχύει το κύμα αμφισβήτησης των οικονομικών κυρώσεων, όλο και περισσότερο.Ειδικά στον επιχειρηματικό κόσμο, το κύμα αυτό είναι πιο έντονο .Στην Αυστρία, για παράδειγμα, ο μετριοπαθής Πρόεδροσ  του Εμπορικού Επιμελητηρίου Χάραλντ Μάχερ λέει ότι οι πολιτικοί «δεν κατάφεραν να πουν στον πληθυσμό για το τίμημα των κυρώσεων. Δεν ξέρω αν το σκεφτήκαμε καλά», λέει ο Μάχερ. Ωστόσο, δεν είναι τόσο απλό. Ναι, οι κυρώσεις πλήττουν τη Δύση περισσότερο από το αναμενόμενο. Αλλά και η οικονομία της Ρωσίας είναι πιθανό να συρρικνωθεί όχι μόνο φέτος, αλλά και το επόμενο έτος. Η ανεργία έχει αυξηθεί. Και αυτό είναι μάλλον μόνο η αρχή.

Ενα εμπάργκο της Δύσης στους ημιαγωγούς, ανταλλακτικά αεροσκαφών και κάθε είδους εξοπλισμό για υποδομές  πετρελαίου και φυσικού αερίου,θα προκαλεί όλο και περισσότερα προβλήματα στη βιομηχανία της Ρωσίας. Η ρωσική κυβέρνηση της Μόσχας παραδέχτηκε πλέον ότι τα αυτοκίνητα Lada βγαίνουν πλέον από τη γραμμή παραγωγής χωρίς αερόσακους και σύστημα πέδησης (ABS),γιατί λείπουν τα αναγκαία εξαρτήματα.

Από την άλλη πλευρά, εκεί που η Ρωσία διεξάγει με επιτυχία τον οικονομικό της πόλεμο είναι στον ενεργειακό τομέα. Το πρώτο εξάμηνο του έτους, η Μόσχα κέρδισε περισσότερα από 100 δισ. ευρώ από την πώληση πετρελαίου και φυσικού αερίου. Αυτό είναι ήδη το 66%  των προγραμματισμένων εσόδων από την πώληση ορυκτών πρώτων υλών για ολόκληρο το 2022. Χάρη σε αυτά τα έσοδα, η Ρωσία δημιουργεί τεράστιο εμπορικό πλεόνασμα. Αυτό βοηθά επίσης το νόμισμα: Ο Πούτιν ανάγκασε τους ξένους πελάτες φυσικού αερίου να μετατρέπουν συνεχώς τις πληρωμές τους σε ευρώ σε ρούβλια. Αυτό δημιουργεί μια σταθερή ζήτηση και στηρίζει το ρωσικό νόμισμα.

 Τυχερή η Μόσχα

Ο Λιοντάρι Χιρθ, ειδικός στην ενέργεια στο Βερολίνο, λέει ότι η Ρωσία ήταν έξυπνη αλλά και τυχερή: Ακόμη και πριν από τον πόλεμο, οι τιμές των εμπορευμάτων αυξάνονταν ως αποτέλεσμα της οικονομικής ανάκαμψης μετά την πανδημία. Οι κυρώσεις της ΕΕ ενίσχυσαν αυτή την τάση. Η Ρωσία συνεχίζει επίσης να πουλά αρκετό πετρέλαιο στην Ευρώπη(στην πρώτη θέση), την Κίνα και την Ινδία και τα έσοδά της αυξάνονται σταθερά από τον Ιανουάριο, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας. Είναι επομένως σαφές ότι οι απόπειρες επιβολής κυρώσεων στον ενεργειακό τομέα δεν έχουν μέχρι στιγμής αποτέλεσμα από την οπτική γωνία της ΕΕ. Αυτή η συνειδητοποίηση κερδίζει έδαφος και στις μεγάλες βιομηχανικές χώρες: η G7 προσπαθεί τώρα να σχηματίσει ένα καρτέλ αγορών πετρελαίου. Αυτό γίνεται για να διασφαλιστεί ότι η Ρωσία μπορεί να συνεχίσει να πουλά πετρέλαιο, αλλά μόνο με μεγάλες εκπτώσεις. Αυτό θα βοηθήσει τη Δύση με την κρίση πληθωρισμού και θα αφήσει τη Μόσχα με λιγότερα χρήματα. Το σίγουρο είναι ότι η Ευρώπη δεν θα κερδίσει με αυτό το μοντέλο: τρίτες χώρες μπορούν ήδη να αγοράζουν πετρέλαιο από τη Ρωσία, το οποίο ήδη διαπραγματεύεται με έκπτωση στις παγκόσμιες αγορές, φθηνά και να το μεταπωλούν σε υψηλότερη τιμή. Η Σαουδική Αραβία διπλασίασε τις εισαγωγές πετρελαίου της από τη Ρωσία το δεύτερο τρίμηνο του 2022. Το ανταγωνιστικό μειονέκτημα για την Ευρώπη είναι προφανές. Μένει να δούμε πότε θα βρεθεί λύση για να σταματήσει ο πόλεμος. Αλλά η λέξη «διαπραγμάτευση» δεν φαίνεται στον ορίζοντα…

naftemporiki.gr

Bulgaria’s ‘History Game’ with North Macedonia Has Caused Untold Damage

0
Sofia’s dispute with Skopje has always been more about opportunism and internal politics than about history or nationalism – and its legacy will take years to repair.

Men wearing masks in the colours of the flag; banners and chants against Bulgarian “fascists” and “Tatars”; allegations of creeping “Bulgarianization” of the state. This is what the centre of North Macedonia’s capital Skopje looked like for the past ten days, abuzz with tension over the EU’s French Presidency’s proposal, aimed at lifting Bulgaria’s veto on the start of North Macedonia’s EU accession talks.

Bulgaria’s Foreign Ministry waited eight days before protesting against the anti-Bulgarian demonstrations. By way of comparison, such behaviour by a single private individual would previously have triggered a protest within hours.

Paradoxically, what may be the largest ever wave of anti-Bulgarian feeling in North Macedonia has met little interest from the Bulgarian authorities.

To understand that silence, one needs to recall what drove Bulgaria to veto North Macedonia’s EU negotiations in the first place, before then making a U-turn, despite allegations of treason from part of the Bulgarian political elite.

On the outside, Bulgaria’s approach to North Macedonia seems driven by archaic, history-related, nationalistic considerations, relating to 19th century Bulgarian claims to what is now North Macedonia. International observers were quick to criticize what they saw as politics in another Balkan country falling victim to reactionary agendas.

But with Bulgaria locked in an ongoing political crisis, there is little mention of the dispute currently in Sofia.

The fierce debate in North Macedonia’s parliament over the French proposal, interrupted by vuvuzelas and protests, was among the last items in some Bulgarian TV news bulletins, including public broadcaster TV.  Even President Rumen Radev, some of whose concerns about the French proposal have still not been addressed, has remained silent.

Last month, an overwhelming majority of 170 out of 240 MPs in Sofia voted to back the French proposal – far more than the 129 who supported the long list of history and language-related demands Sofia raised in 2019.

A day before the approval of the French proposal, Kiril Petkov’s government had been ousted by a no-confidence motion. Ten days earlier, Slavi Trifonov told his “There Is Such a People” party, ITN, to quit the government, allegedly over a tussle over the budget.

But it was under a Foreign Minister appointed by his party, Teodora Genchovska, that the French proposal was produced. It was under her watch that negotiations leading to the French proposal were held.

While many in North Macedonia see the French deal as deeply damaging, it ticks a lot of boxes for Bulgaria.

Many of its demands, later packaged in a shortlist known as 5+1 and later as 4+1, were agreed bilaterally before the French proposal, on Genchovska’s watch.

In a big win for Bulgaria, the change to the North Macedonian constitution, to include Bulgarians as a state-building community, is an extra point; it was not part of the 2019 list of Bulgarian demands.

In other words, Petkov’s coalition did not unravel over North Macedonia. That dispute was just one of numerous issues that inflamed the four-party coalition during its short existence, from sending arms to Ukraine to budget issues and filling key public jobs like the central bank governor’s, because each party was working to satisfy its own electorate.

Borisov’s change of heart a gamechanger


Supporters of the opposition party VMRO DPMNE and other citizens wave the party’s flag and shout anti-Government slogans during a protest against the French proposal to resolve the dispute between North Macedonia and Bulgaria in Skopje, Republic of North Macedonia, 05 July 2022. The biggest opposition party VMRO DPMNE leads the protest against the French proposal, which comes after North Macedonia’s Government intervention in Brussels and reaction to the draft documents that the public had the opportunity to discuss last week. The official views for the French proposal will be announced after the proposal passes the filters of all relevant institutions. EPA-EFE/GEORGI LICOVSKI

Despite Bulgaria’s diplomatic success, neither Trifonov nor others at ITN back the proposal. ITN has cited the EU’s reluctance to comply with one Bulgarian demand: not to use the term “Macedonian language” in EU documents – Bulgaria claims it is a dialect of Bulgarian.

To make matters more complicated, Petkov refused to take a stand on the proposal, leaving all discussions to parliament. His “We Continue the Change” party, which had been the strongest supporter of a solution, helping solved many issues in the 4+1 package and secured EU guarantees, preferred to wait.

Amid the deadlock, an unlikely saviour of the French proposal emerged in the form of former Prime Minister Boyko Borisov and his GERB party, whose government first blocked North Macedonia’s EU talks in November 2020.

Borisov, whose cabinet signed the landmark 2017 bilateral friendship treaty with his then North Macedonian counterpart, Zoran Zaev, was careful in his statements as Sofia-Skopje tensions mounted.

His government had cited Skopje’s alleged non-compliance with the bilateral treaty while drawing up its list of demands, but it was his Defence Minister, Krasimir Karakachanov, who is not from GERB but from the far-right VMRO party, who was most actively engaged.

Despite having been the driving force behind the veto, VMRO was left out of parliament in the subsequent elections. Some observers attributed its downfall to careful maneuvering by Borisov.

A year after Borisov himself lost power, his statement that made clear all of his 59 GERB lawmakers would back the French proposal, even though the language demand – among the main issues of the veto – had not been addressed. At the parliamentary sessions debating the French proposal, his lawmakers were among its most vocal backers.

Last year, Borisov offered to “lend” his lawmakers to ensure government majorities to other parties. It was, therefore, no surprise that his MPs lined to hail the proposal last month.

Knowing which way the EU winds blow


A woman hold a placard which reads ‘no for France proposal’ during a protest against the French proposal to resolve the dispute between North Macedonia and Bulgaria in Skopje, Republic of North Macedonia, 02 July 2022. The biggest opposition party VMRO DPMNE leads the protest against the French proposal, which comes after North Macedonia’s Government intervention in Brussels and reaction to the draft documents that the public had the opportunity to discuss last week. The official views for the French proposal will be announced after the proposal passes the filters of all relevant institutions. EPA-EFE/GEORGI LICOVSKI

Ever since its foundation, GERB has relied on support from Germany and the centre-right EPP political family of which his party is a member. An astute political animal, he has sensed where the European wind is blowing. This time, also, he didn’t have to deal with Karakachanov as a rival.

He also wanted to take credit for solving a conundrum with a deal that is favourable for Bulgaria and has EU backing – unlike in 2020, when Germany and other countries sent messages of solidarity to North Macedonia.

Back in 2020, GERB used a survey commissioned by a GERB MEP, suggesting 80 per cent of Bulgarians backed the veto, to justify its hardline position. A year-and-a-half later, there is no indication the numbers have changed, even if critics of the veto argue that public attitudes were shaped by government spin.

But weeks after imposing the veto, his ministers were already busy laying out reasons other than history to their EU peers: for example, a lack of cooperation by North Macedonia in various fields, from the economy to culture.

Borisov’s then arch-rival, President Radev, often played the “history card”, but, under the radar, his caretaker government has adapted Bulgaria’s position, re-focusing it to more practical issues, such as the rights of ethnic Bulgarians in North Macedonia.

Political leaders were careful in their messages but slowly moved forward towards solving the dispute. Bulgaria’s political elite, perhaps with the exception of VMRO, had no genuine nationalist considerations about North Macedonia – even if it worked hard to prove the “Bulgarian people” did. Rather, its approach was opportunistic and based on political calculations, and it changed when leaders deemed it redundant, which conveniently was when EU pressure peaked.

This game has unfolded at Skopje’s expense. But it will take years to undo the bilateral damage it has caused – and could cause again, if Bulgaria finds the same “game” useful, later on during the negotiations.

 Angel Petrov is a Bulgarian journalist and editor based in Sofia.

The opinions expressed are those of the author and do not necessarily reflect the views of BIRN.

photo:Supporters of the opposition party VMRO DPMNE and other citizens hold placards that reads ‘no’ during a protest against the French proposal to resolve the dispute between North Macedonia and Bulgaria in Skopje, Republic of North Macedonia, 02 July 2022. The biggest opposition party VMRO DPMNE leads the protest against the French proposal, which comes after North Macedonia’s Government intervention in Brussels and reaction to the draft documents that the public had the opportunity to discuss last week. The official views for the French proposal will be announced after the proposal passes the filters of all relevant institutions. EPA-EFE/GEORGI LICOVSKI

https://balkaninsight.com/2022/07/18/bulgarias-history-game-with-north-macedonia-has-caused-untold-damage/

Ανδρέας Μελεζιάδης: Στρατιωτική προσέγγιση του πολέμου στην Ουκρανία

0

του Ανδρέα Μελεζιάδη, πρώην Στρατιωτικού

Οι όποιες αναλύσεις αναφέρονται στην έκβαση του πολέμου στην Ουκρανία, εγγίζουν τα όρια της εκθέσεως ιδεών, εφόσον αγνοούν την βασική αρχή της Τακτικής, σύμφωνα με την οποία, προκειμένου να διεξαγάγεις με επιτυχία Αμυντικές Επιχειρήσεις, απαιτούνται ισχυρές Εφεδρείες και Μέσα. Δυστυχώς για τους Ουκρανούς, αυτοί δεν διαθέτουν ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Οι Εμπεπλεγμένες Δυνάμεις τους δεν είναι δυνατόν να ενισχυθούν, διότι οι υπόλοιπες, είναι εγκλωβισμένες στην υπεράσπιση του Κιέβου και του Χαρκόβου. Όταν οι ρωσικές Δυνάμεις λάβουν την επαφή με την ισχυρή και καλά οργανωμένη Αμυντική Τοποθεσία Σλοβιάνσκ – Κραματόρσκ-Μπαχμούτ, είναι θέμα χρόνου να την διασπάσουν και να καταλάβουν ολόκληρη την περιοχή του Ντονμπάς. Τα πράγματι ισχυρά και αξιόπιστα Μέσα Πυρός που παραλαμβάνουν οι ουκρανικές Δυνάμεις από χώρες της Δύσεως (HIMARS, MLRS M-270, Πυροβόλα CEASAR) σε μικρούς όμως αριθμούς, δεν είναι ικανά να αντιστρέψουν την κατάσταση. Ούτε καν να επιβραδύνουν την ρωσική Προέλαση. Είναι σε θέση μόνο να αυξήσουν τις απώλειες των Ρώσων.

Σχετικά με το ερώτημα γιατί  χρησιμοποιούνται, από την Ρωσία, από της ενάρξεως ακόμη των Επιχειρήσεων, Οπλικά Συστήματα και Πυρομαχικά παλαιότερης τεχνολογίας, θεωρώ πως η απόφαση αυτή ελήφθη για δύο λόγους: Ο ένας είναι ότι η Ρωσία εκτίμησε πως δεν ήταν απαραίτητο να γίνει αυτό, υπό την έννοια ότι τα εν ενεργεία Όπλα και Πυρομαχικά, ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις του αγώνος που διεξάγεται. Ο δεύτερος είναι πως η Ρωσία, όπως συμβαίνει με όλες τις χώρες που παράγουν νέα Οπλικά Συστήματα και Πυρομαχικά, χρησιμοποιεί αυτά, αφ’ ενός μεν για να ενισχύσει το οπλοστάσιό της, αφ’ ετέρου δε, για να πραγματοποιήσει και πωλήσεις σε άλλες χώρες. Συνεπώς, εάν σε πραγματικές συνθήκες μάχης,  κάποιο από τα παραπάνω, είτε παρουσιάσει αστοχίες, είτε δεν κατορθώσει να επιτύχει τις επιχειρησιακές του προδιαγραφές, θα χάσει ένα μέρος από την επιχειρησιακή αξιοπιστία του. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η υψηλή τεχνολογία της Αμυντικής Βιομηχανίας της κατασκευάστριας χώρας θα διορθώσει τα σφάλματα που θα εμφανισθούν. Δεν θα μπορέσει όμως να εξαλείψει τον δικαιολογημένο δισταγμό και τον σκεπτικισμό των υποψηφίων αγοραστών.

          Στον αντίποδα των προαναφερθέντων, η χρησιμοποίηση του Υπερηχητικού Πυραύλου KINZHAL επιβλήθηκε τόσο για πολιτικούς όσο και για στρατιωτικούς λόγους. Κατ΄ αρχάς, λόγω του ότι οι ΗΠΑ και οι άλλες χώρες της Δύσεως, δεν διαθέτουν ακόμη τέτοιου είδους Πυραύλους, η Ρωσία, αναμφίβολα, ήθελε να πραγματοποιήσει επίδειξη ισχύος, υποδηλώνοντας ότι ουδείς στόχος μπορεί να αισθάνεται ασφαλής. Ο υπόψιν υπερηχητικός Πύραυλος με βεληνεκές 2.000 χιλιομέτρων, ταχύτητα δεκαπλασία της ταχύτητος του ήχου (10 MACH) και δυνατότητα πραγματοποιήσεως ελιγμών και αλλαγής κατευθύνσεως εν πτήσει, είναι αδύνατον να εντοπισθεί και να αναχαιτισθεί από τα υπάρχοντα σήμερα Συστήματα Αεράμυνας των χωρών της Δύσεως. Απλά γίνεται αντιληπτός όταν προσβάλει τον στόχο. Εκτιμάται ότι χρησιμοποιήθηκε επειδή προέκυψε η ανάγκη  να προσβληθούν στόχοι υψηλής προτεραιότητος (Μέσα Εκτοξεύσεως Πυραύλων,  αποθήκες Πυρομαχικών Αεροσκαφών, Κέντρα Διοικήσεως, Μεγάλες Μονάδες) οι οποίοι, λόγω της προστασίας που διαθέτουν, οι περισσότεροι και της αποστάσεώς τους από τα πεδία των μαχών, δεν ήταν δυνατόν να προσβληθούν από άλλα μέσα. Επί πλέον, λόγω των δυνατοτήτων του, σχεδόν μηδενίζεται ο κίνδυνος να εντοπισθεί και να αναχαιτισθεί από την όχι και τόσο ισχυρή Αεράμυνα της Ουκρανίας. Συμπερασματικά, πιθανολογώ ότι, και στην συνέχεια των Επιχειρήσεων, δεν θα χρησιμοποιηθούν από τους Ρώσους, άλλα όπλα τελευταίας τεχνολογίας.

Τα αρχαία ελληνικά χειρόγραφα του Αγίου Όρους: Εκεί που το αρχαίο ελληνικό πνεύμα συναντά την Ορθοδοξία

0

Οι δύο πυλώνες του Ελληνισμού στο «Περιβόλι της Παναγιάς»

Σήμερα στις μοναστηριακές βιβλιοθήκες του Αγίου Όρους σώζονται 16.000-20.000 χειρόγραφα! Αυτή η ποσότητα θεωρείται ότι αποτελεί το 50% των ελληνόγλωσων χειρογράφων, που υπάρχουν σήμερα σε ολόκληρο τον κόσμο.

Από αυτά πάνω από τα μισά βρίσκονται στις βιβλιοθήκες τριών μόνον μοναστηριών (Μεγίστη Λαύρα, Ιβήρων και Βατοπαίδι). Ειδικότερα η βιβλιοθήκη της Μεγίστης Λαύρας είναι η μεγαλύτερη συλλογή χειρογράφων (2242 χειρόγραφα) στο Άγιο Όρος και η 3η παγκοσμίως, ύστερα από εκείνη της Αγίας Αικατερίνης του Σινά (4.500 χειρόγραφα εκ των οποίων το 75% είναι ελληνόγλωσσα) και του Βατικανού (3.500 χειρόγραφα).

Στις 20 μονές του Άθωνα σώζεται το μοναδικό διαχρονικό σύνολο ελληνικών χειρογράφων όχι μόνο στο χώρο της ελληνικής επικράτειας, αλλά και σ’ ολόκληρο τον κόσμο.

Τα ελληνικά χειρόγραφα του Αγίου Όρους συγκροτούν τη μεγαλύτερη συλλογή ελληνικών χειογράφων στον κόσμο, αφού ο αριθμός τους ξεπερνά κατά πολύ το σύνολο των δύο μεγαλύτερων συλλογών της Ευρώπης, του Βατικανού και της Εθνικής Βιβλιοθήκης του Παρισιού, που και οι δύο μαζί δεν υπερβαίνουν τις 10.000.

Σε μια εποχή που η τυπογραφία άνηκε ακόμη στο μακρινό μέλλον, τα χειρόγραφα αποτελούσαν το μοναδικό τρόπο για να διασωθούν οι αρχαίες γνώσεις στο διηνεκές.

Στο Μεσαίωνα, μια εποχή σκοταδισμού και θρησκευτικού φανατισμού, ορισμένα μοναστήρια λειτούργησαν –σε πείσμα της… κατεστημένης θεοκρατικής αντίληψης– και ως «κιβωτοί γνώσεων» διαφυλάσσοντας τα αρχαία κείμενα με τη μορφή χειρογράφων.

Τα χειρόγραφα αυτά αντιγράφονταν από μοναχούς μέσα στο ημίφως των μοναστηριακών εργαστηρίων, στα περίφημα καλλιγραφεία. Τα περισσότερα αρχαιοελληνικά κείμενα που διασώθηκαν ως τις μέρες μας, είναι αποτέλεσμα των ακατάπαυστων αντιγραφών, που γίνονταν σ’ αυτά τα εργαστήρια από ορισμένους γενναίους μοναχούς.

Μοναχούς που έβαζαν σε κίνδυνο ακόμη και τη ζωή τους προκειμένου να διαφυλάξουν τις αρχαίες γνώσεις, που για κάποιους φανατικούς χριστιανούς θεωρούνταν «αιρετικές». Κι όμως, αυτές οι «αιρετικές» γνώσεις ήταν εκείνες που οδήγησαν στην αναγέννηση του Δυτικού πολιτισμού…

Ακόμη και στα σκοτεινά χρόνια του Μεσαίωνα, σε μια εποχή που κυριαρχούσε η αγραμματοσύνη, οι αγιορείτες μοναχοί έδιναν έμφαση στο γραπτό λόγο, θεωρώντας ότι συμβάλει στην πνευματική αναβάθμιση των ανθρώπων. Γι’ αυτό και έγραφαν, αντέγραφαν και διαφύλατταν χιλιάδες χειρόγραφα, όχι μόνο θεολογικού ή λειτουργικού χαρακτήρα, αλλά και «κοσμικών γνώσεων», οι οποίες κληροδοτήθηκαν από τους αρχαίους Έλληνες σοφούς.

Τα χειρόγραφα αυτά, πέρα από το περιεχόμενο τους, ήταν και διακοσμημένα με καλλιγραφίες, πράγμα που τα καθιστούσε αληθινά μνημεία τέχνης. Παρά τις καταστροφές και τις αφαιμάξεις που υπέστησαν, οι βιβλιοθήκες των μοναστηριών του Άθω κρύβουν έναν πραγματικό θησαυρό αρχαιοελληνικών γνώσεων. Σήμερα, στις μοναστηριακές βιβλιοθήκες του Αγίου Όρους φυλάσσονται περίπου 20.000 πολύτιμα χειρόγραφα, που περιμένουν υπομονετικά τους ειδικούς για να τα μελετήσουν…

ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ ΚΑΛΛΙΓΡΑΦΟΙ-ΜΟΝΑΧΟΙ ΤΟΥ ΑΘΩΝΑ

Η χερσόνησος του Άθω άρχισε να αναδύεται ως μοναστικό κέντρο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας προς τα τέλη του 10ου μ.Χ. αιώνα, όταν κατέφθασε εκεί κρυφά ο μοναχός Αθανάσιος, ο οποίος ίδρυσε στο νοτιοανατολικό άκρο της χερσονήσου τη μονή Μεγίστης Λαύρας(963μ.Χ.). Ο Αθανάσιος, ο ιδρυτής του αγιορείτικου κοινοβιακού μοναχισμού, ήταν προσωπικός φίλος του Ιωάννη Τσιμισκή καθώς και διακεκριμένος καλλιγράφος και ταχυγράφος.

Επέλεξε τη χερσόνησο του Άθω ως τόπο μοναστικής ζωής εξ αιτίας της απαράμιλλης φυσικής της ομορφιάς, της φυσικής της προστασίας από τις εχθρικές επιδρομές, του γεγονότος ότι ήταν ουσιαστικά ακατοίκητη από ανθρώπους, καθώς και εξ’ αιτίας της γεωγραφικής της εγγύτητας με τη συμβασιλεύουσα πόλη της αυτοκρατορίας, τη Θεσσαλονίκη.

Εξαιτίας αυτών των πλεονεκτημάτων ο Άθως εξελίχθηκε σύντομα στο σημαντικότερο μοναστηριακό κέντρο του ορθόδοξου χριστιανισμού, με πολυάριθμα μοναστήρια και χιλιάδες μοναχούς.

Ο Αθανάσιος ο Αθωνίτης ήταν ένας άνθρωπος ασκητικός, που όμως αγαπούσε υπερβολικά τα βιβλία. Όταν από την Κωνσταντινούπολη κατέφθασε στον Άθω, εκτός από το καλογερικό του κουκούλι κουβάλησε μαζί του και δύο βιβλία. Αυτή η αγάπη του για τα βιβλία τον οδήγησε να ιδρύσει στην νεοσύστατη ακόμη Μεγίστη Λαύρα ένα εργαστήριο αντιγραφής χειρογράφων (Scriptorium) και μια οργανωμένη βιβλιοθήκη. Όρισε μάλιστα υπεύθυνο για το εργαστήριο τον πρωτοκαλλίγραφο Ιωάννη και βιβλιοφύλακα τον μοναχό Μιχαήλ.

Το παράδειγμα του μιμήθηκαν και οι κτήτορες των άλλων μοναστηριών (Βατοπαιδίου 985μ.Χ. και Ιβήρων 980μ.χ.), που φρόντισαν προσωπικά για την παραγωγή, την αντιγραφή και τη διαφύλαξη βιβλίων, με περιεχόμενο όχι μόνον θεολογικό και λειτουργικό αλλά και «κοσμικών γνώσεων», δηλαδή φιλοσοφικό, ιατρικό, νομικό, μουσικό κι εκπαιδευτικό.

Πολλοί μοναχοί έμειναν γνωστοί και ως γραφείς χειρόγραφων κωδίκων με πλούσια δράση και παραγωγή (Αθανάσιος ο Αθωνίτης, Ιωάννης Λαυριώτης, Ευθύμιος ο Ιβηρ, Διονύσιος Στουδίτης, Νείλος ο Μυροβλήτης, Ιωάννης ο Κουκουζέλης κ.α.). Συνολικά μνημονεύονται πάνω από 40 επώνυμοι βυζαντινοί καλλίγραφοι-μοναχοί, που συνέγραψαν χειρόγραφα στις αγιορείτικες μονές.

ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΕΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΕΣ ΚΑΙ SCRIPTORIUM

Το σίγουρο είναι πως οι μοναχοί του Αγίου Όρους δεν περιφρονούσαν τα βιβλία. Μόλις ιδρύονταν ένα μοναστήρι μια από τις πρώτες ενέργειες των κτητόρων του ήταν η δημιουργία μιας βιβλιοθήκης, που αποσκοπούσε στην κάλυψη των πνευματικών αναγκών των μοναχών και πρωτίστως στην κάλυψη των λειτουργικών αναγκών της μοναστικής αδελφότητας.

Ο ηγούμενος όριζε πάντα έναν βιβλιοθηκάριο, υπεύθυνο για τη διαφύλαξη και συντήρηση των χειρογράφων.

Μια βιβλιοθήκη άρχιζε πάντα την πορεία της μ’ ένα πυρήνα βιβλίων, που αφιέρωνε σε αυτήν ο ιδρυτής της. Ως χώρος για τη διαφύλαξη των πολύτιμων χειρογράφων επιλέγονταν κατά παράδοση το υπερώο, πάνω από τον εξωνάρθηκα του καθολικού (π.χ. στη Μονή Εσφιγμένου).

Σε άλλες ωστόσο περιπτώσεις, όταν ο χώρος του υπερώου δεν επαρκούσε, χρησιμοποιούνταν και ορισμένα απομονωμένα και πυρασφαλή κτίσματα, όπως στην περίπτωση της Μεγίστης Λαύρας.

Προτού ωστόσο τα χειρόγραφα τοποθετηθούν στη βιβλιοθήκη σημειώνονταν συνήθως πάνω τους η χαρακτηριστική κτητορική επιγραφή, που καταριόταν τον επίδοξο καταστροφέα τους: «Αυτή η βίβλος υπάρχει της θειας και ιεράς μονής… και όποιος την αφαιρέση να έχει τας άρας των τριακοσίων δέκα οκτώ…».

Για προστατευτικούς πάλι λόγους, γράφτηκαν ανά τους αιώνες πάνω στα ίδια βιβλία, απαγορευτικές φράσεις όπως: «Μηδείς τεμνέτω τα φύλλα..» ή «Μηδείς αποξενώση την Βίβλο ταύτην…».

Μια βιβλιοθήκη φιλοδοξούσε πάντα να περιλάβει όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις, όχι μόνον θεολογικού αλλά και κοσμικού περιεχομένου. Βασικές πηγές εμπλουτισμού μιας μοναστηριακής βιβλιοθήκης υπήρξαν η παραγωγή χειρογράφων στο ίδιο το μοναστήρι, η αγορά και η παραγγελία βιβλίων για την κάλυψη μιας συγκεκριμένης ανάγκης ή έλλειψης και βεβαίως οι μεγάλες και εντυπωσιακές δωρεές αυτοκρατόρων, ηγεμόνων, πατριαρχών, αρχιερέων, μοναχών αλλά και ιδιωτών, που χάριζαν τις προσωπικές τους συλλογές (τον 16ο αιώνα ο καθηγητής της πατριαρχικής σχολής Θεοφάνης Ε. Νοταράς, χάρισε όλα του τα βιβλία στην Ι. Μ. Ιβήρων).

Κατά κανόνα κάθε μοναστήρι κληρονομούσε και την προσωπική βιβλιοθήκη των μοναχών του. Ωστόσο, αρκετά χειρόγραφα προέρχονταν από παραγγελίες. Χαρακτηριστικό είναι το ακόλουθο σημείωμα για ένα χειρόγραφο, που παραγγέλθηκε με έξοδα μιας μονής: «Το παρόν Ωρολόγιον εγράφη παρά του οικτρού και αμαρτωλού Κύριλλου του Ναυπάκτιου δια συνδρομής και εξόδου της σεβάσμιας μονής…».

Στις περισσότερες μονές του Αγίου Όρους υπήρχαν λοιπόν συγκροτημένες συλλογές χειρογράφων και λειτουργούσαν βιβλιογραφικά εργαστήρια, όπου οι μοναχοί-γραφείς αντέγραφαν τα πρωτότυπα όχι αυθαίρετα αλλά βάσει αυστηρών κανόνων, που τους ακολουθούσαν πιστά.

Τα ελληνικά χειρόγραφα γράφονταν μέχρι τον 9ο αιώνα σε μεγαλογράμματη γραφή, δηλαδή με κεφαλαία. Από τον 9ο αιώνα όμως και μετά επικρατεί σταδιακά η μικρογράμματη γραφή και όλα τα χειρόγραφα των προηγούμενων εποχών «μεταχαρακτηρίζονται» κατά τη διάρκεια της αντιγραφής τους.

Από την ίδρυση των πρώτων Scriptorium στις μονές υπήρχε μια σχετικά αξιόλογη παραγωγή χειρογράφων, ενώ η ακμή της βιβλιογραφικής δραστηριότητας εντοπίζεται τον 14ο και τον 15ο αιώνα. Η παραγωγή χειρογράφων συνεχίστηκε και μετά την ανακάλυψη της τυπογραφίας (άλλωστε το πρώτο τυπογραφείο στον ελλαδικό χώρο λειτούργησε το 1759 στη Μεγίστη Λαύρα) φθάνοντας στο σημείο να μιλάμε τον 17ο αιώνα για πραγματική άνθηση, με την εμφάνιση μιας ιδιότυπης μορφής γραφής, την «Ξηροποτάμινην γραφήν» ,που είναι γνωστή και ως «αγιορείτικη».

Η ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΤΩΝ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΩΝ

Τα χειρόγραφα, που βρίσκονται σήμερα στις μοναστηριακές βιβλιοθήκες του Αγίου Όρους υπολογίζονται επίσημα στις 15.000 ή, σύμφωνα με άλλους υπολογισμούς ξεπερνούν τις 20.000. Αυτά μπορούν να ταξινομηθούν με κριτήρια μορφολογικά, γλωσσολογικά αλλά κυρίως με βάση το περιεχόμενο τους. Με βάσει τη μορφή τους τα χειρόγραφα διακρίνονται σε ειλητάρια ή κοντάκια (ονομάζονται έτσι επειδή τυλίγονται γύρω από κοντό ξύλο) και σε κώδικες (βιβλία) διαφόρων σχημάτων.

Πρέπει να σημειωθεί πως από τον 2ο και 3ο μ.Χ. αιώνα, τα βιβλία με δεμένες σελίδες (κώδιξ, λατινικά codex) άρχισαν να αντικαθιστούν τον παραδοσιακό κύλινδρο από πάπυρο. Ήταν μια ανθεκτική και εύκολη στη χρήση γραφική ύλη, τόσο για το κείμενο όσο και για την εικονογράφηση τους. Σύντομα οι κώδικες έγιναν η κυρίαρχη μορφή των χειρογράφων.

Οι περισσότεροι κώδικες έχουν καλλιτεχνικές βιβλιοδεσίες και διακοσμημένα καλύμματα με βαρύτιμα επιθήματα, σκαλιστά μέταλλα και ημιπολύτιμους λίθους. Όσον αφορά το βιβλιακό υλικό με το οποίο είναι κατασκευασμένα διακρίνονται σε περγαμηνά (από δέρμα ζώου), χαρτώα και βομβύκινα (από βαμβάκι).

Από γλωσσική άποψη χωρίζονται σε ελληνικά (90% επί του συνόλου) και ξενόγλωσσα. Τα ξενόγλωσσα, που αποτελούν περίπου το ένα δέκατο, περιλαμβάνουν σλάβικα, λατινικά, ρουμάνικα και γεωργιανά χειρόγραφα, και χρησιμοποιούνταν από τους ξενόγλωσσους ορθόδοξους μοναχούς που παροικούν στο Άγιον Όρος κατά την τελευταία χιλιετηρίδα. Τα περισσότερα από αυτά δεν είναι παρά μεταφράσεις από τα ελληνικά θεολογικών και λειτουργικών κειμένων.

Τέλος, όσον αφορά την αρχαιότητα τους, το αρχαιότερο χειρόγραφο του Αγίου Όρους είναι ένα περγαμηνό σπάραγμα λατινικής γραφής του 4ου μ.Χ. αιώνα και οκτώ φύλλα του Ευθαλιανού Κώδικα (6ος μ.Χ. αιώνας), με αποσπάσματα από τις επιστολές του Αποστόλου Παύλου προς Γαλάτες και Κορινθίους.

ΤΑ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΑ

Σχετικά με το περιεχόμενο τους, τα αγιορείτικα χειρόγραφα διακρίνονται σε αυτά που διασώζουν κείμενα αρχαίων κλασσικών συγγραφέων ή γενικότερα κοσμικών γνώσεων π.χ. αστρολογίας, βοτανικής, γεωγραφίας, ιατρικά, νομικά –και σε εκείνα που περιέχουν κείμενα χριστιανικού και λειτουργικού περιεχομένου.

Τα δεύτερα αποτελούν φυσικά και τη συντριπτική πλειοψηφία, επειδή όχι μόνον χρησιμοποιούνταν συχνά από τους μοναχούς αλλά κυρίως γιατί το βυζάντιο ήταν θεοκρατικής δομής. Άλλωστε, κατά τη σκοταδιστική περίοδο του βυζαντινού μεσαίωνα, οι αρχαίες γνώσεις και ιδιαίτερα οι «ελληνικές» θεωρούνταν ως ένα βαθμό «αιρετικές», συνεπώς επικίνδυνες για το χριστιανικό δόγμα.

Πέρα από αυτό όμως, οποιοδήποτε είδος κοσμικής γνώσης, θεωρούνταν από τους μοναχούς δευτερευούσης σημασίας σε σχέση με τη θεολογία.

Παρόλα αυτά όμως υπήρχαν και μοναχοί, που με θάρρος και αποφασιστικότητα διακινδύνευαν ακόμη και τη ζωή τους προκειμένου να διαφυλάξουν τις αρχαίες γνώσεις και σ’ αυτούς ίσως οφείλεται ως ένα σημείο και η αναγέννηση της Δύσης από το μεσαιωνικό σκοταδισμό.

Έτσι, αν σήμερα μπορούμε ν’ απολαύσουμε Πλάτωνα, Αριστοτέλη, Όμηρο, Θουκυδίδη κι ένα σωρό άλλους αρχαίους συγγραφείς, ίσως να το χρωστάμε σε μια χούφτα μοναχών, που στο ημίφως των εργαστηρίων τους αφιέρωναν ατέλειωτες ώρες στην αντιγραφή των αρχαιοελληνικών χειρογράφων…

Δυστυχώς δε διαθέτουμε έγκυρα στοιχεία για τον ακριβή αριθμό των αρχαιοελληνικών χειρογράφων, που βρίσκονται σήμερα στις μοναστηριακές βιβλιοθήκες του ΆΘωνα. Ενδεικτικά πρέπει να σώζονται γύρω στα 600 έργα κλασικών συγγραφέων. Ο αριθμός αυτός δεν πρέπει να θεωρείται μικρός, καθώς σ’ αυτά ακριβώς τα χειρόγραφα εστιάζονταν πάντα οι Ευρωπαίοι «προσκυνητές» που έκλεβαν ή αγόραζαν τους κώδικες για να εμπλουτίσουν τις Δυτικές βιβλιοθήκες. Ωστόσο, παρά τις σημαντικές κλοπές και αφαιμάξεις, στις βιβλιοθήκες του Αγίου Όρους συνεχίζουν ως σήμερα να υπάρχουν πολλοί και αξιόλογοι αρχαιοελληνικοί κώδικες.

Πιο παλιός και πιο σημαντικός απ’ όλους είναι η περίφημη Βοτανική του Διοσκουρίδου (Ω75), ένας κώδικας ηλικίας 1000 ετών, προσωπικό δώρο του Νικηφόρου Φωκά στον Αθανάσιο τον Αθωνίτη. Το βιβλίο, που φυλάσσεται στη βιβλιοθήκη της Μεγίστης Λαύρας (ο υπογράφων είχε τη μοναδική και συγκινητική ευκαιρία να το ξεφυλλίσει προσωπικά…), θεωρείται ιδανικό για την παρασκευή φαρμάκων από βότανα.

Η Βοτανική του Διοσκουρίδη περιέχει αρκετές πληροφορίες ιατρικής και φαρμακολογίας και πολυάριθμες μικρογραφίες, κυρίως ολοσέλιδες εικονογραφήσεις φυτών με αλφαβητική σειρά καθώς και εικόνες φιδιών, εντόμων, ζώων και πτηνών.

Άλλοι σημαντικοί αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς, χειρόγραφα των οποίων διασώζονται ακόμη στο Άγιον Όρος, είναι ο Επίκτητος, ο Ερμογένης και ο Ευκλείδης στην μονή Εσφιγμένου, ο Ευριπίδης, ο Αισχύλος, ο Θεόκριτος, ο Σοφοκλής και ο Πίνδαρος στην Ιβήρων. Από αυτά που ξεχωρίζουν είναι και το φημισμένο χειρόγραφο των γεωγράφων Πτολεμαίου και Στράβωνα (αριθμός 655, του 13ου αιώνα), που βρίσκεται στο Βατοπαίδι.

Εκτός από τη Βοτανική του Διοσκουρίδη στην Ι. Μ. Μεγίστης Λαύρας σώζονται δύο χειρόγραφα του Θουκυδίδη και οι Βίοι Παράλληλοι του Πλούταρχου. Επίσης στην τελευταία σώζονται το μοναδικό νομικό χειρόγραφο με τις Νεαρές των Κομνηνών(13ος αι. Θ65), ένα σπάνιο ιατρικό χειρόγραφο του Αέτιου Αμηδινού, προσωπικού ιατρού του Ιουστινιανού, καθώς και χειρόγραφα του Γαληνού.

Όπως προαναφέραμε, ο αριθμός των χειρογράφων των κλασσικών συγγραφέων θα πρέπει να θεωρείται μεγάλος, αν λάβουμε υπόψιν μας πως αυτά ακριβώς τα έργα ήταν ο κύριος στόχος των Ευρωπαίων «προσκυνητών» κατά τις αφαιμάξεις των μοναστηριακών βιβλιοθηκών.

ΚΛΟΠΕΣ ΚΑΙ ΑΦΑΙΜΑΞΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΩΝ ΑΠΟ ΕΥΡΩΠΑΙΟΥΣ «ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΕΣ»

Οι μοναστηριακές βιβλιοθήκες του Άθωνα είχαν μεγάλη φήμη και ασκούσαν πάντα μεγάλη γοητεία στο λόγιο και βιβλιόφιλο κοινό της Δύσης, το οποίο εκφράζονταν με θαυμασμό για τις «εξαιρετικές βιβλιοθήκες… που βρίσκονται στο Όρος Άθως» (celebratisimas bibliotecas… qui in Ato Montesunt).

Τα πανεπιστήμια, οι ευγενείς, οι λόγιοι αλλά και οι τυπογράφοι της Δύσης, ανακαλύπτοντας τη δύναμη και τη γοητεία της αρχαιοελληνικής σκέψης, επιθυμούσαν διακαώς να αποκτήσουν και να μελετήσουν αρχαιοελληνικούς κώδικες, που για τους μοναχούς του Άθωνα θεωρούνταν συνήθως… δευτερευούσης σημασίας σε σχέση με τα λειτουργικά και θεολογικά κείμενα.

Έτσι, με την πρωτοβουλία φιλότεχνων, ως επί το πλείστον, Ηγεμόνων οργανώθηκαν ολόκληρες αποστολές προς τα μοναστήρια του Αγίου Όρους, που είχαν ως επίκεντρο τους την αγορά κωδίκων με έργα αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων.

Στοχεύοντας σχεδόν αποκλειστικά στους αρχαιοελληνικούς κώδικες, οι Δυτικοί «συλλέκτες χειρογράφων» αφαίμαξαν σημαντικές ποσότητες κωδίκων, με αποτέλεσμα σήμερα να διασώζονται λιγότερα από 1000 χειρόγραφα κοσμικών γνώσεων στο Άγιον Όρος.

Ωστόσο, χάρη σε αυτές τις αφαιμάξεις επιχειρήθηκαν και οι πρώτες τυπογραφικές εκδόσεις του 16ου,17ου και 18ου αιώνα, με κυριότερη εκείνη των Απάντων του Πλάτωνα από τον τυπογράφο Μανούτιο Αλδο (Βενετία 1513).

Εύκολα γίνεται κατανοητό τo πόσο βοήθησαν αυτού του είδους οι εκδόσεις στην Αναγέννηση της Δύσης, εφόσον όλα αυτά τα έργα έγιναν αντικείμενα προσεκτικής μελέτης από τους ιστορικούς, φιλόλογους και θεολόγους της Εσπερίας.

Αυτή η αναβίωση του κλασικού πνεύματος πυροδότησε μια αλυσιδωτή αντίδραση αφυπνίσεων, που τελικά οδήγησε στη σταδιακή απελευθέρωση της Ευρώπης από τα δεσμά των προκαταλήψεων και της άγνοιας.

Σύμφωνα μάλιστα με τον ιερομόναχο Νικόδημο τον Λαυριώτη (Μεγίστη Λαύρα), υπεύθυνο για τη μεγαλύτερη συλλογή χειρογράφων του Αγίου Όρους: «Οι διαρροές των χειρογράφων από τις αγιορείτικες βιβλιοθήκες βοήθησαν στο να απαλλαγεί η Δύση από τον σκοταδισμό της παπικής αλαζονείας».

Ας κάνουμε ωστόσο μια μικρή παρένθεση σχετικά με τις σημαντικότερες περιπτώσεις αφαιμάξεων και απωλειών χειρογράφων από τις αγιορείτικες βιβλιοθήκες. Χάρη σ’ ένα ταξίδι, που απέβη ιδιαίτερο καρποφόρο, ο έλληνας λόγιος Ιανός Λάσκαρης(1445-1534) επισκέφτηκε το 1491-1492 τον Άθωνα και για λογαριασμό του ηγεμόνος της Φλωρεντίας Λαυρέντιου Μεδίκου, αφαίρεσε 200 περίπου ελληνικά χειρόγραφα, από τα οποία 80 περιείχαν έργα άγνωστα την εποχή εκείνη στη Δύση, μεταξύ των οποίων έργα του Γαληνού, του Θεόκριτου, του Αριστοτέλη, του Πτολεμαίου, του Καλλίμαχου…

Ο Kερκυραίος λόγιος Nικόλαος Σοφιανός ανάμεσα στα χρόνια 1540-1544 αντέγραψε και συνέλεξε στο Άγιον Όρος περίπου 300 χειρόγραφα για λογαριασμό του Hurtado de Mentoza, του βιβλιόφιλου πρέσβη του Kαρόλου E’ στη Bενετία. Στα μέσα περίπου του 17ου αιώνα ο Aθανάσιος ο Ρήτωρ, ο οποίος προσχώρησε στον καθολικισμό, κατ’ εντολή του καρδινάλιου Μαζαρίνου μετέφερε στη Γαλλία 109 χειρόγραφα, από τα οποία 74 προέρχονταν από τη Μεγίστη Λαύρα και σήμερα βρίσκονται στην Εθνική Βιβλιοθήκη των Παρισίων.

Επίσης ο Mηνάς Mινωΐδης στα 1840-1855, κατ’ εντολή του γαλλικού Υπουργείου Παιδείας μετέφερε κι αυτός στη Γαλλία πολλά ελληνικά χειρόγραφα, τόσο από άλλες Μονές (π.χ. από τη Ι. Μ.Tιμίου Προδρόμου Σερρών), αλλά κυρίως από τις μοναστηριακές βιβλιοθήκες του Άγίου Όρους.

Το 1516 ο Μάξιμος Γραικός (Μιχαήλ Τριβώλης), ο περίφημος «φωτιστής των Ρώσων», μετέφερε στη Ρωσία δεκάδες κώδικες για να τον βοηθήσουν στο μεταφραστικό του έργο.

Το 1654,ο Ρώσος μοναχός Αρσένιος Σουχάνωφ, ενεργώντας με εντολή του Τσάρου Αλέξιου και του Πατριάρχη της Μόσχας Νίκωνος, μετέφερε στην «3η Ρώμη» πάνω από 500 αγιορείτικα χειρόγραφα! Συγκεκριμένα απογύμνωσε πολλές μονές από αξιόλογα χειρόγραφα, πολλά από τα οποία περιείχαν κλασικά κείμενα.

Τέλος,ο γνωστός Ρώσος επιστήμονας Πορφύριος Oυσπένσκυ, αρχιμανδρίτης και κατόπιν αρχιεπίσκοπος Kιέβου, περιήλθε τις Mονές του Σινά, των Mετεώρων και του Αγίου Όρους και δεν δίστασε να αφαιρέσει από αυτές όσα χειρόγραφα ή και μεμονωμένα ακόμη φύλλα του φαίνονταν να έχουν κάποια αξία. Το μόνο θετικό πάντως απ’ όλες αυτές τις αφαιμάξεις είναι ότι φωτίστηκε από την ελληνική γνώση, τόσο η παπική Δύση, όσο και οι σλαβικοί λαοί του βορρά.

ΔΙΑΣΩΣΗ ΣΕ ΜΙΚΡΟΦΙΛΜΣ ΚΑΙ ΣΥΝΤΗΡΗΣΗ ΤΩΝ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΩΝ

Η μελέτη της ιστορίας των αγιορείτικων χειρογράφων δεν είναι εύκολη υπόθεση, εφόσον ποτέ δεν υπήρξαν μεσαιωνικοί κατάλογοι βιβλιοθηκών, όπως στις περιπτώσεις των μεσαιωνικών μοναστηριών της Δύσης.

Οι προσπάθειες για την καταγραφή και τη συστηματική μελέτη των χειρογράφων του Άθωνα ξεκίνησαν μόλις στα τέλη του 19ου αιώνα και συνεχίζονται. Πρώτος ο Σπυρίδων Λάμπρου εξέδωσε έναν δίτομο κατάλογο κωδίκων του Όρους(πλην Βατοπαιδίου και Μεγίστης Λαύρας),που περιελάμβανε 6.619 χειρόγραφα.

Στη συνέχεια, το 1925, ο καθηγητής Σωφρόνιος Ευστρατιάδης εξέδωσε στο Παρίσι έναν κατάλογο με τους κώδικες των μονών Βατοπαιδίου και Μεγίστης Λαύρας. Πλήρης πάντως κατάλογος δεν υπάρχει ακόμη.

Ωστόσο το Πατριαρχικό Ίδρυμα Πατερικών Μελετών(ΠΙΠΜ) της Ι.Μ. Βλατάδων (Θεσσαλονίκη) έχει αναλάβει τη κατάρτιση ενός λεπτομερούς καταλόγου, όπως επίσης και τη μικροφωτογράφιση όλων των χειρογράφων.

Έτσι το περιεχόμενο των χειρογράφων όχι μόνον θα διασωθεί, αλλά θα είναι εύκολη και η μελέτη τους από τους ειδικούς, που δεν χρειάζονται πλέον να επισκεφτούν τις μοναστηριακές βιβλιοθήκες για να τα μελετήσουν. Το ΠΙΜΠ, που υπάγεται στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, είναι ένα ιδιωτικό ίδρυμα που συντηρείται με επιχορηγήσεις και δωρεές. Ανάμεσα στ’ άλλα περιέχει ένα αρχείο μικροταινιών, ένα αρχείο διαφανειών (Slides) καθώς και ειδικές φωτοαναγνωριστικές συσκευές.

Η συντήρηση των αρχαίων χειρογράφων βασίζεται σ’ ένα πρόγραμμα, που περιλαμβάνει την τοποθέτησή τους σε ειδικές θήκες, για καλύτερη φύλαξη και μεταφορά.

Την αποκατάσταση των διαλυμένων εξώφυλλων και εσώφυλλων και την τοποθέτηση φαρμάκων ενάντια στα φθοροποιά μικρόβια. Τέλος, σε συνεργασία και με ξένα πανεπιστήμια, εφαρμόζεται ένα πρόγραμμα συντήρησης και απολύμανσης των χειρογράφων από καταστροφικά μικρόβια.

Η προσφορά των χειρογράφων του Αγίου Όρους στην πολιτιστική εξέλιξη της Ευρώπης είναι ανεκτίμητη. Όπως άλλωστε λέει χαρακτηριστικά και ο βιβλιοθηκάριος της μονής Μεγίστης Λαύρας, Ιερομοναχός Νικόδημος: «Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά, που ακριβώς θα βρισκόταν σήμερα η ανθρωπότητα, χωρίς τις αρχαίες γνώσεις που διεσώθησαν με τα χειρόγραφα των βυζαντινών μοναστηριών και ιδιαίτερα του Αγίου Όρους. Κατά πάσα πιθανότητα η Αναγέννηση της Δύσης θ’ αργούσε μερικούς αιώνες…».

 

Β.Ζελένσκι απέλυσε τον επικεφαλής της Κρατικής Ασφάλειας και τη Γενική Εισαγγελέα

0

Χωρίς καμία εξήγηση για τους λόγους

Ο Ιβαν Μπακάνοφ, ο μέχρι σήμερα επικεφαλής της υπηρεσίας εσωτερικής ασφάλειας της Ουκρανίας, είναι παιδικός φίλος του Ζελένσκι.

Η Γενική Εισαγγελέας Ιρίνα Βενεντίκτοβα είχε αναλάβει την προσπάθεια δίωξης των ρωσικών εγκλημάτων πολέμου στην Ουκρανία.

Η απόφαση αναρτήθηκε στον ιστότοπο της προεδρίας, χωρίς καμία εξήγηση για τους λόγους που οδήγησαν σε αυτήν, γεγονός που έρχεται σε αντίθεση με τους δημοκρατικούς κανόνες, για τους οποίους υποτίθεται ότι αγωνίζεται η Ουκρανία.

Παράλληλα, στα ρωσικά ΜΜΕ ευρέως συζητείται το ενδεχόμενο σοβαρής σύγκρουση μεταξύ του προέδρου Β. Ζελένσκι και των στρατηγών του.

Υπενθυμίζεται ότι ο Πρόεδρος της Λευκορωσίας, Αλεξάντερ Λουκασένκο, ήταν ο πρώτος που έκανε αναφορά για αυτή τη σύγκρουση.

Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι Ουκρανοί στρατιωτικοί συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούν πλέον να πολεμούν.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/enoples-sygkroyseis/v-zelenski-apelyse-ton-epikefalis-tis-kratikis-asfaleias-kai-ti-geniki-eisaggelea/

ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΘΕΙ Η ΘΡΑΚΗ, ΜΕΤΡΑ ΤΩΡΑ.-Πότε θα ξαναδούμε τρένα στη Θράκη;

2

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Φωτογραφία: απο την κηδεία του ψευτομουφτή Αχμέτ Μέτε

Ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών, στην εκδήλωση του ΟΣΕ τον περασμένο Σεπτέμβριο για το 2021 ως Ευρωπαϊκού Έτους Σιδηροδρόμων, αφού εξήγγειλε ένα πρόγραμμα σιδηροδρομικών έργων ύψους 3,3 δις (τότε), διάνθισε με πολλές υποσχέσεις το μέλλον των μεταφορών στη χώρα μας. Μάλιστα υπερέβαλε εαυτόν κατά την ομιλία του λέγοντας ότι η κυβέρνηση του είχε ήδη λάβει την πολιτική απόφαση, το 2021 να είναι στην πράξη Ελληνικό Έτος των Σιδηροδρόμων. Όμως ως αρμόδιος υπουργός απέφυγε να αποσαφηνίσει πώς μπορούν να συνδυάζονται οι εορτασμοί και οι κομπασμοί με τη σημερινή κατάσταση  του σιδηροδρόμου. Πώς δηλαδή ολόκληρες περιφέρειες της χώρας στερούνται παντελώς θα λέγαμε σιδηροδρομικών υπηρεσιών, με προεξάρχουσα τη Θράκη, την περιοχή με την μεγαλύτερη γεωπολιτική και γεωοικονομική αξία της χώρας μετά τη διάλυση του συμφώνου της Βαρσοβίας; Πώς, ενώ στη δεκαετία του 2000 και πριν, κυκλοφορούσαν 10 επιβατικές αμαξοστοιχίες μεταξύ Αλεξ/πολης – Θεσ/νίκης, εκ των οποίων οι 4 συνέδεαν απευθείας τον Έβρο με την Αθήνα, σήμερα δεν κυκλοφορεί καμία, όσο εξωπραγματικό κι αν ακούγεται αυτό;

Σήμερα δεν μπορείς να ταξιδέψεις μεταξύ Αλεξανδρούπολης – Θεσσαλονίκης με τρένο!! Βέβαια το πρόβλημα δεν δημιουργήθηκε σήμερα αλλά σταδιακά από το 2008, κυρίως όμως από το 2010 και μετά, με αποκορύφωμα τα νέα δρομολόγια που χάραξε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ από τις 15 Μαΐου. Ενώ μέχρι τον νόμο 3891/2010 για την “εξυγίανση του ΟΣΕ”, που διέλυσε τα πάντα, κυκλοφορούσαν 10 αμαξοστοιχίες με δρομολόγιο 4,5 – 5,5 ώρες, ανάλογα με τον αριθμό των σταθμεύσεων κάθε αμαξοστοιχίας στη διαδρομή, μετά το νόμο ο αριθμός των αμαξοστοιχιών περιορίστηκε σε δύο δρομολόγια 6,5 και 7 ωρών αντίστοιχα, για να περιοριστούν εκ νέου σε ένα μόνον δρομολόγιο διάρκειας 8,5 ωρών! Πώς πραγματοποιείτο; Από Αλεξανδρούπολη μέχρι τη Δράμα με λεωφορείο αντί τρένου που δρομολογούσε η ΤΡΑΙΝΟΣΕ και εκείθεν μέχρι τη Θεσσαλονίκη με τρένο. Μετά τις 15 Μαίου, μετά τη συμφωνία κυβέρνησης ΤΡΑΙΝΟΣΕ για τις άγονες γραμμές καταργήθηκε και αυτό το δρομολόγιο.

Πώς μπορείτε να ταξιδέψετε σήμερα με την ΤΡΑΙΝΟΣΕ από την Αλεξανδρούπολη στη Θεσσαλονίκη; Θα επιβιβαστείτε στον Επιβατικό σταθμό του ΟΣΕ σε λεωφορείο αντί σε τρένο, είτε στις 6.00 π.μ. είτε στις 9.30 π.μ. για να αφιχθείτε στον σιδηροδρομικό σταθμό Δράμας στις 9.15 π.μ. ή στις 11.30 π.μ. αντίστοιχα. Όμως, όταν θα αφιχθείτε στη Δράμα, το τρένο θα έχει ήδη αναχωρήσει από τη Δράμα για τη Θεσσαλονίκη στις 6.15 π.μ. και δεν υπάρχει άλλο δρομολόγιο!! Θα πρέπει να διανυκτερεύσετε δηλαδή στη Δράμα και να αναχωρήσετε την επομένη στις 6.15 π.μ. για να φθάσετε στη Θεσσαλονίκη στις 10.25 π.μ.!

Προφανώς το ίδιο συμβαίνει και στην αντίθετη διαδρομή Θεσσαλονίκης – Αλεξανδρούπολης. Ανάλογη είναι η κατάσταση στη  σιδηροδρομική γραμμή Αλεξανδρούπολης – Ορμενίου, η οποία έχει ανακαινιστεί πρόσφατα. Κυκλοφορούν ένα λεωφορείο αντί τρένου και μια αμαξοστοιχία ημερησίως, όταν μέχρι τη δεκαετία του 2000 κυκλοφορούσαν δέκα αμαξοστοιχίες. Επαγγέλλονται σήμερα, για το απροσδιόριστο μέλλον, λειτουργία προαστιακού σιδηροδρόμου στον Έβρο, όταν υπήρχε ουσιαστικά προαστιακός με την κυκλοφορία των δέκα αμαξοστοιχιών επί δεκαετίες, υπήρχε αλλά καταργήθηκε. Μετά από όλα αυτά που ακούγονται ως αδιανόητα, πώς είναι δυνατό να επαίρεται κανείς για το μέλλον όταν δεν έχει καν απολογηθεί για το παρόν και το παρελθόν; Διότι η ΝΔ δεν κυβερνά τον τόπο μόνον από το 2019 αλλά κυβέρνησε αυτοδύναμα από το 2003 έως το 2009, από το 2012 έως και το 2014 σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ, το οποίο και αυτό κυβέρνησε αυτοδύναμα το 2010 και 2011, όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 έως τα μέσα του 2019. Το ερώτημα που παραμένει χρόνια αναπάντητο και περιμένει ακόμη απάντηση είναι εύλογο: Τί συνέβη ξαφνικά και από τη μια μέρα στην άλλη εγκαταλείφθηκε σιδηροδρομικά η Θράκη, η περιφέρεια με τη μεγαλύτερη γεωπολιτική αξία σήμερα, αλλά και η Βόρεια Ελλάδα, με ενδοχώρα ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων; Γιατί η Ευρωπαϊκή Ένωση μας ενέταξε στον Διευρωπαϊκό άξονα ΙΧ το 1993, από Ελσίνκι μέχρι Αλεξανδρούπολη, λόγω της γεωπολιτικής εκτόξευσης της Θράκης και του λιμένα της Αλεξανδρούπολης, και το 2013 μας απένταξε;

Όλοι οφείλουν εξηγήσεις για τη σημερινή απαξίωση της Θράκης. Διότι η ανυπαρξία σιδηροδρομικών μεταφορών σε μια περιοχή αποκαλύπτει και την πλήρη παραγωγική της απαξίωση. Δεν είναι τυχαίο ότι οι τρεις βιομηχανικές ζώνες της Αλεξανδρούπολης, της Κομοτηνής και της Ξάνθης έχουν μεταβληθεί σε ερείπια. Αυτή την απαξίωση φωτογραφίζει η κατάσταση του σιδηροδρόμου στη Θράκη. Διότι οι μεταφορές αποτελούν βασική παράμετρο του πρωτογενούς και του δευτερογενούς τομέα και προϋπόθεση ανάπτυξής τους. Χωρίς την ανάπτυξη των μεταφορών θα ήταν δυνατή η Βιομηχανική Επανάσταση;

Ποιές είναι οι επιπτώσεις όλων αυτών για τη Θράκη; Από τις 263 συνολικά ευρωπαϊκές περιφέρειες, πέντε ελληνικές περιφέρειες κατατάσσονται στην τελευταία δεκάδα με τον χαμηλότερο δείκτη περιφερειακής ανταγωνιστικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης (RCI) και τελευταία μεταξύ των πέντε ελληνικών περιφερειών είναι η Αν. Μακεδονίας – Θράκης παρά την γεωπολιτική και γεωοικονομική αναβάθμισή της μετά τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας, η οποία παραμένει αναξιοποίητη (Καθημερινή 14/4/2017).

Γιατί ανησυχούμε; Διότι, όπως έγραφε ο Τέρι Ίγκλετον: “Πρέπει να υπάρχει τρόπος να ακτινογραφούμε το παρόν, έτσι ώστε να μας δείχνει ποιό μέλλον περικλείει ως δυνατότητα. Διαφορετικά θα καταφέρουμε απλώς να κάνουμε τους ανθρώπους να ελπίζουν μάταια”. Ε, λοιπόν ακτινογραφώντας και αξιολογώντας το παρόν εκείνο που θα πρέπει να γνωρίζουν οι κάτοικοι της Θράκης, είναι ότι τις υπηρεσίες που απολάμβαναν μέχρι τη δεκαετία του 2000, οι οποίες σαφέστατα θα έπρεπε και μπορούσαν να βελτιωθούν αν οι εκάστοτε κυβερνώντες υπερέβαιναν τις παθογένειες του κομματισμού, των πελατειακών σχέσεων και ενός αρρωστημένου συνδικαλισμού στην υπηρεσία των κομμάτων, δεν θα τις ξαναδούν. Δεν θα αναβιώσουν τα δέκα δρομολόγια μεταξύ Αλεξ/πολης – Θεσ/νίκης για πάρα πολλά χρόνια, διότι με τον νόμο 3891/2010 εξειδικευμένοι υπάλληλοι του ΟΣΕ, η συντριπτική πλειοψηφία των υπαλλήλων, μεταφέρθηκαν υποχρεωτικά σε αρχαιολογικές υπηρεσίες, σε νοσοκομεία κλπ.  Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα; Ο μηχανοστασιάρχης του μηχανοστασίου Αλεξ/πολης, ο προϊστάμενος δηλαδή των μηχανοδηγών μετατάχθηκε σε αρχαιολογική υπηρεσία ως φύλακας αρχαιοτήτων, όπως και πολλοί συνάδελφοί του. Με τον αριθμό μηχανοδηγών και συνοδών που προσλαμβάνει η ιταλική ΤΡΑΙΝΟΣΕ και οι ανύπαρκτες σχεδόν προσλήψεις του ΟΣΕ δεν πρόκειται να αναβιώσουν οι συνθήκες προ του νόμου 3891/2010. Απλά συντηρούν τη σημερινή απαράδεκτη κατάσταση αναπληρώνοντας τα κενά από τη συνταξιοδότηση των υπαλλήλων.

Μακροδημόπουλος   Δημήτρης

Πολιτικός Μηχανικός ΑΠΘ

τ. Αρχιμηχανικός ΟΣΕ

Αλεξ/πολη – κιν. 6947-771412

17/7/2022

 

 

Turkey Seeks to ‘Bury’ the ‘Current Byzantines’

0

What Erdogan’s hero – a murderer, slaver, and pedophile – says about Turkey’s president.

Last May 29, 2022 in Istanbul and other cities in Turkey, elaborate celebrations were held to commemorate the 569th anniversary of the Islamic conquest of Constantinople in 1453.  During these neo-Ottoman celebrations, President Recep Tayyip Erdoğan declared that “As our ancestors buried Byzantium, let us hope that today, by building our vision for 2053, we also manage to put in the time warp of history the current Byzantines who are plotting against us.”

In order to understand the troubling significance of this otherwise cryptic remark—most Westerners are today totally unaware of the history between Muslim Turkey and Christian Byzantium—some background is necessary.

Towards the end of the first millennium, the Turks, whose origins lay in the steppes of Asia, had become Muslim and began to raid and conquer portions of Asia Minor, which was then and had been for a millennium Greek and Christian.  By the end of the 14th century they had conquered it entirely and began eying Constantinople, just across the Bosporus.  Although generations of Turks repeatedly besieged it, it would fall to Muhammad II (or “Mehmet”), Erdoğan’s hero.

But why did Muhammad and his predecessors attack Constantinople in the first place?  What made it an enemy to the Turks?  The same thing that made every non-Muslim nation an enemy: it was “infidel”—in this case, Christian—and therefore in need of subjugating.  That was the sole justification and pretext—the sole “grievance”—that propelled the Turks to besiege it (as their Arab counterparts did in the seventh and eighth centuries).

From the start, deceit was part of Muhammad’s arsenal.  When he first became sultan and was too busy consolidating his authority, Muhammad “swore by the god of their false prophet, by the prophet whose name he bore,” a bitter Christian contemporary retrospectively wrote, that “he was their [the Christians’] friend, and would remain for the whole of his life a friend and ally of Constantinople.” Although they believed him, Muhammad was taking advantage of “the basest arts of dissimulation and deceit,” wrote Edward Gibbon. “Peace was on his lips while war was in his heart.”

Muhammad also exhorted his Muslim army with jihadist ideology once the siege commenced, including by unleashing throngs of preachers who cried throughout the Muslim camp,

Children of Muhammad, be of good heart, for tomorrow we shall have so many Christians in our hands that we will sell them, two slaves for a ducat, and will have such riches that we will all be of gold, and from the beards of the Greeks we will make leads for our dogs, and their families will be our slaves. So be of good heart and be ready to die cheerfully for the love of our [past and present] Muhammad.

“Recall the promises of our Prophet concerning fallen warriors in the Koran,” Muhammad himself exhorted: “the man who dies in combat shall be transported bodily to paradise and shall dine with [prophet] Muhammad in the presence of women, handsome boys, and virgins.”

The mention of “handsome boys” was not just an accurate reference to the Koran’s promise (e.g., 52:24, 56:17, and 76:19); Muhammad was a notorious pedophile.  His enslavement and rape of Jacob Notaras—a handsome 14-year-old nobleman’s son in Constantinople, whom Muhammad forced into becoming his personal catamite until he escaped—was only one of the most infamous. The sultan stabbed to death another Christian boy who “preferred death to infamy.”

Or consider the behavior of Muhammad’s army one they had penetrated inside Constantinople:

When they had massacred and there was no longer any resistance, they were intent on pillage and roamed through the town stealing, disrobing, pillaging, killing, raping, taking captive men, women, children, old men, young men, monks, priests, people of all sorts and conditions.… There were virgins who awoke from troubled sleep to find those brigands standing over them with bloody hands and faces full of abject fury.… [The Turks] dragged them, tore them, forced them, dishonored them, raped them at the cross-roads and made them submit to the most terrible outrages.… Tender children were brutally snatched from their mothers’ breasts and girls were pitilessly given up to strange and horrible unions, and a thousand other terrible things happened.

Because thousands of citizens had fled to and were holed up in Hagia Sophia—then one of the Christian world’s greatest of cathedrals—the basilica offered an excellent harvest of slaves once its doors were axed down:

One Turk would look for the captive who seemed the wealthiest, a second would prefer a pretty face among the nuns. … Each rapacious Turk was eager to lead his captive to a safe place, and then return to secure a second and a third prize. … Then long chains of captives could be seen leaving the church and its shrines, being herded along like cattle or flocks of sheep.

The slavers sometimes fought each other to the death over “any well-formed girl,” even as many of the latter “preferred to cast themselves into the wells and drown rather than fall into the hands of the Turks.”

Having taken possession of the Hagia Sophia—which at the time of its capture had served as a cathedral for a thousand years— the invaders “engaged in every kind of vileness within it, making of it a public brothel.”  On “its holy altars” they enacted “perversions with our women, virgins, and children,” including “the Grand Duke’s daughter who was quite beautiful.”  She was forced to “lie on the great altar of Hagia Sophia with a crucifix under her head and then raped.”

Next “they paraded the [Hagia Sophia’s main] Crucifix in mocking procession through their camp, beating drums before it, crucifying the Christ again with spitting and blasphemies and curses.  They placed a Turkish cap … upon His head, and jeeringly cried, ‘Behold the god of the Christians!’”

Practically all other churches in the ancient city suffered the same fate.  “The crosses which had been placed on the roofs or the walls of churches were torn down and trampled.”  The Eucharist was “thrown to the ground and kicked.”  Bibles were stripped of their gold or silver illuminations before being burned.  “Icons were without exception given to the flames.”  Patriarchal vestments were placed on the haunches of dogs; priestly garments were placed on horses.

“Everywhere there was misfortune, everyone was touched by pain” when Sultan Muhammad finally made his grand entry into the city.  “There were lamentations and weeping in every house, screaming in the crossroads, and sorrow in all churches; the groaning of grown men and the shrieking of women accompanied looting, enslavement, separation, and rape.”

Finally, Muhammad had the “wretched citizens of Constantinople” dragged before his men during evening festivities and “ordered many of them to be hacked to pieces, for the sake of entertainment.” The rest of the city’s population—as many as 45,000—was hauled off in chains to be sold as slaves.

This is the man whom Turkey and its president honor—including by rededicating the Hagia Sophia, which had been a museum for nearly a century, into a victory mosque to him last year.  Then,  Erdoğan proclaimed in a speech:

The conquest of Istanbul [Constantinople] and the conversion of the Hagia Sophia into a mosque are among the most glorious chapters of Turkish history.….The resurrection of the Hagia Sophia represents our memory full of heydays in our history.

From here one can better assess Erdoğan’s recent assertion, “As our ancestors buried Byzantium, let us hope that today, by building our vision for 2053, we also manage to put in the time warp of history the current Byzantines who are plotting against us.”

Of course, the Byzantines never “plotted” against the Turks’ ancestors; quite the opposite—the Turks deceived and then attacked them for no other reason than that they were “infidels” who rejected Islam and, as such, deserved to be slaughtered, raped, and enslaved.

Nor, it’s worth noting, was Constantinople the only kingdom to be so utterly ravaged by Erdoğan’s hero.  For example, Muhammad II also slaughtered and ritually beheaded thousands of Christians when his men landed in and captured Otranto, Italy, in 1480, because they refused to convert to Islam; he ordered their archbishop sawn in half.

During last May 29’s celebrations, Erdoğan himself seemingly confirmed his approval of all the many unprovoked atrocities and conquests Muhammad committed: “Do you know,” he boasted, “that Sultan Mehmet [Muhammad II] the Conqueror is not only the conqueror of Constantinople but also the conqueror of Serbia, the Peloponnese, Athens, Wallachia, Moldova, Bosnia and Herzegovina?”

This is true; but can any rational person believe that all of these European nations, all of them hundreds of miles away from Asia Minor (Turkey), had somehow also “grieved” the Turks into attacking and conquering them?

All of this makes clear that Erdoğan, instead of being a modern day president who  is interested in living in peace with his  neighbors, sees himself as more of a sultan, dedicated to advancing Islam and humiliating infidels through jihad.

The message could not be clearer: jihadist ideology dominates Turkey, certainly its leadership.  Invading and conquering neighboring peoples—not due to any grievances but because they are non-Muslim—with all the attending atrocities, rapes, destruction, and mass slavery is apparently the ideal, to resume once the sunset of Western power is complete.

All historic quotes in this article were sourced from and are documented in the author’s Sword and Scimitar: Fourteen Centuries of War between Islam and the West.   

frontpagemag.com

Η Πορεία προς την ειρήνη, τη σταθερότητα και την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση

0

Kοινό άρθρο των Υπουργών Εξωτερικών της Ελληνικής Δημοκρατίας Νίκου Δένδια και της Δημοκρατίας της Κροατίας Gordan Grlić-Radman στην εφ/δα «Η Καθημερινή της Κυριακής» (17.07.2022)

Η Νοτιοανατολική Ευρώπη ήταν παραδοσιακά μια σύνθετη και ιστορικά επιβαρυμένη περιοχή. Πολλοί, ωστόσο, τείνουν να παραβλέπουν τις δυνατότητές της. Τα επιτεύγματά της, ομοίως, δεν προσελκύουν πάντα την προσοχή που τους αξίζει.

Μία από τις λιγότερο γνωστές ιστορίες επιτυχίας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη είναι η διμερής σχέση μεταξύ της Ελλάδας και της Κροατίας.  Φέτος, καθώς γιορτάζουμε τα 30 χρόνια διπλωματικών σχέσεων, είναι μια ευκαιρία να αξιολογήσουμε τα επιτεύγματα των τελευταίων τριών δεκαετιών, καθώς και να εξετάσουμε τρόπους περαιτέρω αναβάθμισής τους στο μέλλον.

Η Ελλάδα και η Κροατία δεν προοριζόταν εξαρχής να είναι φυσικοί εταίροι. Δεν ήταν ιδανικά πλασμένες η μία για την άλλη. Γεωγραφικά, οι δύο χώρες βρίσκονται στα αντίθετα άκρα της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Έχουμε διαφορετικό ιστορικό και «θρησκευτικό υπόβαθρο. Σε μια περιοχή που «παράγει περισσότερη Ιστορία από όση μπορεί να καταναλώσει», το στοιχείο αυτό θα μπορούσε να κάνει τη διαφορά.  Και οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι το ξεκίνημα αυτών των σχέσεων δεν ήταν πάντα απαλλαγμένο από αρνητικές αντιλήψεις.

Εντούτοις, και οι δύο χώρες θέλησαν να δώσουν το παράδειγμα και να κοιτάξουν μπροστά και όχι πίσω.  Η Αθήνα και το Ζάγκρεμπ εργάστηκαν από κοινού για την οικοδόμηση μιας διμερούς σχέσης που αντανακλά τις αξίες του 21ου  και όχι του 19ου αιώνα.  Αξίες που κατοχυρώνονται στη Συνθήκη της ΕΕ, στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο.  Αξίες όπως ο σεβασμός του Διεθνούς Δικαίου, η ειρηνική επίλυση των διαφορών, ο σεβασμός της Σύμβασης του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η οποία συνιστά μέρος του ευρωπαϊκού κεκτημένου.

Ξεκινήσαμε την πολυμερή συνεργασία μας σε περιφερειακά σχήματα, όπως η Διαδικασία Συνεργασίας Νοτιοανατολικής Ευρώπης, της οποίας η Αθήνα είχε την Προεδρία μέχρι πριν από λίγες εβδομάδες.  Ένα βασικό στοιχείο που συνέβαλε στη σημαντική πρόοδο των σχέσεών μας ήταν η  στρατηγική επιδίωξη και προσπάθεια του Ζάγκρεμπ να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στον Οργανισμό του Βορειοατλαντικού Συμφώνου, υποψηφιότητες που η Αθήνα υποστήριξε σθεναρά, από την πρώτη στιγμή.  Πράγμα, το οποίο συνάδει με τον κοινό μας στόχο για την εξασφάλιση μιας ευρωπαϊκής προοπτικής για την ευρύτερη περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των Δυτικών Βαλκανίων.

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι ο μόνος δρόμος προς την ειρήνη, τη σταθερότητα και την ευημερία της περιοχής είναι ο δρόμος που οδηγεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια.  Υποστηρίζουμε πλήρως την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία, καθώς και τη διασφάλιση μιας ευρωπαϊκής πορείας για την περιοχή.  Αυτό απορρέει από την ακλόνητη πεποίθησή μας ότι, αν δεν αναλάβουμε θετική δράση και δεν παρέχουμε βοήθεια και υποστήριξη σε όλους εκείνους που επιδιώκουν να ενταχθούν στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, άλλες αποσταθεροποιητικές και ανταγωνιστικές δυνάμεις θα καλύψουν το κενό που αναπόφευκτα θα δημιουργηθεί.  Έχουμε επίσης αναλάβει πρωτοβουλίες για την προάσπιση του απαραβίαστου των συνόρων, το οποίο για εμάς παραμένει μια από τις θεμελιώδεις αρχές της πολιτικής μας.

Για να διασφαλιστεί μια καλύτερη και πιο αντιπροσωπευτική διακυβέρνηση, οι επερχόμενες εκλογές στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη θα πρέπει να διεξαχθούν ελεύθερα και δημοκρατικά, με βάση την αρχή της ισότητας των τριών συνιστωσών εθνοτήτων και της μη διάκρισης για όλους τους πολίτες.   Η συνταγματική και εκλογική μεταρρύθμιση πρέπει να ολοκληρωθούν επειγόντως. Σε συνδυασμό με άλλες κρίσιμες μεταρρυθμίσεις, θα επιτρέψει στη χώρα να προχωρήσει αποφασιστικά στην ευρωπαϊκή της πορεία.

Τα τελευταία χρόνια, οι διμερείς πολιτικές συναντήσεις και επαφές, μεταξύ άλλων και σε υψηλό επίπεδο, έχουν αυξηθεί, προσφέροντας τη δυνατότητα για ενισχυμένη οικονομική και εμπορική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών, έναν τομέα όπου υπάρχουν ακόμη ανεκμετάλλευτες δυνατότητες.  Στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι απόψεις και οι θέσεις των δύο χωρών μας συγκλίνουν σε μια σειρά σημαντικών τομέων πολιτικής της ΕΕ.

Η Κροατία, η οποία άσκησε την Προεδρία του Συμβουλίου της ΕΕ κατά το πρώτο εξάμηνο του 2020, στάθηκε στο πλευρό της Ελλάδας και διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο, βοηθώντας την Ελλάδα να προστατεύσει τα σύνορά της και να αποτρέψει ένα κύμα  παράνομης μετανάστευσης.  Η Αθήνα και το Ζάγκρεμπ «ανακάλυψαν εκ νέου» επίσης τους ισχυρούς και μακραίωνους μεσογειακούς δεσμούς τους.   Από πέρυσι, η Κροατία συμμετέχει πλήρως στην EUMED9, ένα όχημα στενότερης συνεργασίας μεταξύ των νότιων κρατών-μελών της ΕΕ.

Κάνοντας μία ανασκόπηση, η Αθήνα και το Ζάγκρεμπ μέσα σε 30 χρόνια, έθεσαν από κοινού τις βασικές αρχές για ένα «αλφαβητάρι» των καλών διμερών και πολυμερών σχέσεων, και έκαναν κτήμα τους τα διδάγματά του.  Τώρα, η φιλοδοξία μας, το καθήκον μας προς τους λαούς μας και τους γείτονές μας είναι να συμβάλουμε στην εφαρμογή αυτών των διδαγμάτων για το κοινό όφελος της ευρωπαϊκής μας οικογένειας.

Σε ιδιαίτερα ταραγμένους καιρούς, όταν ο κόσμος μοιάζει πιο σκοτεινός, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, οφείλουμε να προσφέρουμε μία αχτίδα φωτός.   Και να δείξουμε σε όλους ότι υπάρχει ένα καλύτερο μέλλον. Υπάρχουν ιστορίες επιτυχίας στις οποίες μπορούμε να βασιστούμε.   Αυτό είναι το νόημα της σχέσης μεταξύ της Ελλάδας και της Κροατίας.

Οι αμερικανικές αρχές απειλούν την Τουρκία με ισχυρά στρατιωτικά πλήγματα εάν εισβάλει στη Συρία

0

Οι  Ηνωμένες Πολιτείες δεν αποκλείουν το ενδεχόμενο σύγκρουσης αμερικανικών και τουρκικών δυνάμεων στη Συρία, δημοσιεύουν ρωσικά ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Μάλιστα, η Ουάσιγκτον έχει ήδη προβεί σε ανακοίνωση με την οποία απείλησε ανοιχτά την Τουρκία ότι είναι πιθανές άμεσες συγκρούσεις μεταξύ του αμερικανικού και του τουρκικού στρατού στη Συρία και αυτό θα οδηγήσει σε επιδείνωση των σχέσεων μεταξύ των χωρών.

Ο Τούρκος δημοσιογράφος Μπεντρετίν Μπελιουκπασί  γράφει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες υπενθύμισαν στην Άγκυρα τα στρατεύματά τους στη Συρία, σημειώνοντας ότι εκεί, μαζί με τον αμερικανικό στρατό, βρίσκονται και οι δυνάμεις των συμμάχων τους.

«Αμερικανοί αξιωματούχοι υπέδειξαν ότι οι ΗΠΑ και οι σύμμαχοί τους έχουν στρατεύματα και αεροσκάφη στη Συρία, τονίζοντας ότι εάν η Τουρκία ξεκινήσει μια επιχείρηση στη Συρία χωρίς την έγκριση των ΗΠΑ, υπάρχει κίνδυνος περαιτέρω μαχών και έντασης», είπε ο δημοσιογράφος.

Στην Άγκυρα δόθηκε να καταλάβει ότι θα έπρεπε να ενεργήσει μαζί με τους συμμάχους του ΝΑΤΟ, συμπεριλαμβανομένης της Ουάσιγκτον. Οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συνεχίσουν να προστατεύουν τα συμφέροντά τους στην Τουρκία, ως εκ τούτου, σκοπεύουν να σταματήσουν τις δραστηριότητες της Τουρκίας εάν στοχεύουν στην κλιμάκωση της κατάστασης στη Συρία.

shraibikus.com, discover24.ru

https://www.echedoros-a.gr

https://www.echedoros-a.gr/2022/07/blog-post_93.html#more