Αρχική Blog Σελίδα 1863

Ο Στέλιος Ράμφος ερμηνεύει το Μύθο του Σπηλαίου

0

https://youtu.be/6t-udUECvEY

Ο Στέλιος Ράμφος ερμηνεύει το Μύθο του Σπηλαίου από την Πολιτεία του Πλάτωνος. Η διάλεξη έλαβε χώρα το 1998 στο Ίδρυμα Γουλανδρή Χόρν και οργανώθηκε από το Άλσος γραμμάτων και τεχνών. Το πιο φημισμένο φιλοσοφικό κείμενο. … αυτός που απελευθερώνεται δυστροπεί, σύρεται με το ζόρι στην έξοδο για να δει τον πραγματικό κόσμο. Αποφασίζει να γυρίσει πίσω δεν αντέχει η ψυχή του να χει δει την πραγματικότητα και να μην φωτίσει και τους άλλους. Αν τους πει αυτά τα οποία είδε θα τον θεωρήσουν τρελό και θα τον καταξεσχίσουν.

Πρόκειται για το Μύθο της Γνώσεως και της Παιδείας. Στο χώρο του σπηλαίου αντιστοιχεί ο αισθητός κόσμος. Στον δαυλό αντιστοιχεί ο ήλιος τον οποίο ξέρουμε ότι είναι η έσχατη μορφή της γνώσεως. Στην ανάβαση και τη θέα του δεσμώτου αντιστοιχεί η άνοδος της ψυχής από τον ορατό τόπο στον νοητό. Εκεί που ο Δ αντιλαμβάνεται τη διαφορά νύχτας και μέρας, εκεί ο ήλιος μόλις που φαίνεται, είναι Η ΙΔΕΑ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ. Ο ήλιος είναι η καθολική αιτία κάθε καλού και κάθε ωραίου. Για να πολιτεύεται κανείς με σωφροσύνη πρέπει να γνωρίζει την ιδέα του αγαθού. Όσοι την έχουν γνωρίσει εδώ κάτω αρνούνται τα ανθρώπινα και θέλουν να μείνουν επάνω στο αγαθό και όταν πάλι γυρνάνε πίσω σ’ αυτό τον κόσμο δείχνουν αδέξιοι και γελοίοι διότι τους παρακολουθούμε να κυνηγάνε τις σκιές του δικαίου και όχι αυτό το οποίο ξέρουν ποιο είναι πραγματικά.

Γιατί μπλέκεται ο θεωρός; Διότι στην άνοδο και την κάθοδο έχουμε συνεχείς επιταράξεις των οφθαλμών.

Αν όλα όσα είπαμε ισχύουν, τότε είναι σαφές ότι η γνώση δεν έρχεται σωρευτικά απέξω στον άνθρωπο, όπως διεκήρυσσαν οι σοφιστές , αλλά είναι εγκατεστημένοι στην ψυχή. Οπότε όλος ο σκοπός της παιδείας δεν είναι να μάθουμε καινούρια πράγματα αλλά να στρέψουμε την ψυχή από το σκοτάδι προς το φως. Η παιδεία είναι η περιαγωγή της ψυχής. Γι’ αυτό το λόγο ο δεσμώτης υποχρεούται να στραφεί προς άλλη κατεύθυνση και να ανεβεί.

Το αίτημα είναι στρέψουμε τον άνθρωπο από πολύ νωρίς προς την αλήθεια, δεν είναι ακριβώς να αποκτήσουν ένα ορισμένο τύπο οράσεως , να στρέψουμε την όραση από τη λάθος κατεύθυνση στη σωστή κατεύθυνση. Αν έχουμε καθαρά μια σχέση λογιστικής μεταδόσεως είναι επιβλαβής ο ίδιος ο λογισμός, στην άλλη είναι ωφέλιμος. Το έργο των οικιστών της πολιτείας είναι να προσανατολίσουν προς τη θεωρία του αγαθού και επειδή ακριβώς προσανατολίζοντας τες προς τα εκεί θα αρνούνται να κατέβουν κάτω, εκεί ο ρόλος τους θα είναι να τους υποχρεώνουν να κυβερνήσουν, ώστε οι άλλοι συνδεσμώτες να δουν την αλήθεια.

Ο νόμος ο υπέρτατος της πολιτείας είναι η ευτυχία όλων και όχι μόνο μιας τάξεως.

Η γνώση είναι μια ευθεία, το πρώτο ήμισυ είναι η γνώση των ορατών πραγμάτων, το δεύτερο ήμισυ είναι η γνώση των νοητών αληθειών. Το πρώτο ήμισυ χωρίζεται χωρίζεται στα ορατά και τα πιο αισθητά ορατά. Το δεύτερο στις ιδέες της διανοίας και της υπεραισθητής πραγματικότητος που βρίσκεται και το ίδιο το αγαθό. Αυτή την κλιμάκωση της γνώσεως το σπήλαιο την κάνει μια ζωντανή ιστορία.

Το πάνω δεν είναι μόνο ο τόπος των ιδεών αλλά και ο τόπος του ήλιου και του αγαθού.

Εικασία, πίστη, διάνοια και η νόηση.

Η γνώση μας μπορεί να είναι είτε εικασία, είτε πίστη όταν βλέπουμε τον κόσμο ως σκιές. Τα βλέπουν λάθος λόγω της συγχίσεως των αισθήσεων.

Εικασία: είναι η φαντασίωση. Σ’ αυτό που αντικρίζει ένας άνθρωπος βλέπει ό,τι του περνάει από το μυαλό. Ο άνθρωπος είναι δέσμιος των φαντασιώσεων του. Ένα μικρό παιδί έχει επί μονίμου βάσεως αυτή τη συνθήκη. … ο άνθρωπος δεν διαθέτει κριτήρια για να διακρίνει την κανονική πραγματικότητα από κείνη που θα ‘θελε ο ίδιος να είναι. Δεν διακρίνει με σαφήνεια το πράγμα από την εικόνα του καιγι αυτό το λόγο θεωρεί εξίσου αληθινά τα πράγματα και τις εικόνες τους. Μπορεί να δέχεται ως αλήθεια το όνομα ή το χαρακτηρισμό ενός πράγματος να αγνοεί την πραγματικότητα καθεαυτήν, να βλέπει ένα αυτοκίνητο και να το ταυτίζει με τη διαφήμιση του αυτοκινήτου. Ο μηχανισμός της διαφήμισης ταυτίζεται με τον άνθρωπο της εικασίας. Π.χ. ένα τρίχρονο παιδί μπορεί να δοκιμάσει να δαγκώσει ένα ζωγραφιστό μήλο. Σε τέτοιου είδους σύγχιση η κρατούσα συνθήκη είναι το αίσθημα. Το βλέπουμε σε πολιτικές αντιδράσεις των ανθρώπων.

Πίστη: ξεπερνά τις φαντασιώσεις του με ένα μικρό κριτικό έλεγχο των δεδομένων που διαθέτει. Στη συνθήκη αυτή ο άνθρωπος μπορεί να διακρίνει τις εικόνες από τα πρωτότυπα. Μπορεί να διακρίνει τις σκιές από τις κούκλες. Στο ηθικό του κριτήριο δεν ταυτίζει το ένα με το άλλο και επομένως η ψυχική του αντίδραση δεν είναι η ίδια απέναντι στην εικόνα και την χειροπιαστή πραγματικότητα. … Όπου έχουμε ανεξέλεγκτη έκλυση συναισθήματος τότε έχουμε κλονισμό του πνεύματος. Και η ψυχανάλυση θέλει να ξεχωρίσουμε τις σκιές του ασυνειδήτου από την πραγματικότητα. Μαζί με αυτή τη διάκριση συνεισάγεται και το μέτρο. Δεν μπορεί να υπάρξει μέτρο χωρίς αυτή τη διάκριση, γι’ αυτό η αμμετρία χαρακτηρίζει τους συναισθηματικούς ανθρώπους. Το μέτρο δεν καταργεί το αίσθημα αλλά το ορίζει μας δίνει το όριο του αισθήματος. Το έργο τέχνης είναι ένα ορισμένο αίσθημα το άισθημα έχει οριστεί έχει μπει σε κάποιο μέτρο. Από τη στιγμή που είναι αόριστο είναι από καταστροφικό έως αυτοκαταστροφικό. Η αοριστία αποκλείει το στόχο και ο στόχος αποκλείει την κίνηση. Η αοριστία καθηλώνει σε παιδικές ηλικίες ανθρώπους και λαούς.

Τα άστρα, μαθηματικής τάξεως του κόσμου / επιβεβαιώνετια ορθότης διακρίσεως εικόνων και πρωτοτύπων. σαφήνεια στην ύπαρξη των φυσικών πραγμάτων. μειονέκτημα: μολονότι αναγνωρίζει ο ανθ την πραγματικόττηα στην πιο αφηρημένη της μορφή, παρόλα αυτά η αφηρημένη μαθηματική γεωμετρική διατύπωση αυτής της πραγματικότητας κατά μια έννοια έχει ως άξονα ναφοράς τα ίδια τα πράγματα και επομένως δεν μπορεί να οδηγήσει αφ εαυτής σ’ αυτό που λέμε κόσμο καθαρά νοητό των ιδεών και πολύ περισσότερο στον κόσμο του αγαθού που βρίσκεται επέκεινα των ιδεών. πρόκειται για μια γνώση πυο εξαντλείται σε περί τα πράγματα υποθέσεις. ο δεσμόςμε την κοσμική πραγματικότητα απαγορεύει την έξοδο προς την ανυπόθετη αρχή.

Χίλμπερτ συστηματοποίηση λογισμού, πρόβλεψη κάθε σκέψης του κόσμου. Παράδοξο του Ράσελ, αντιγραφή του Επιμενίδη. “Όλοι οι Κρήτες είναι ψεύτες, ο ίδιος της Κρητικός”. Σε άμεμπτες λογικές προτάσεις υπάρχουν σοβαρά λογικά κενά.

Ο Πλάτων αναθέτει στον Ήλιο το τέταρτο στάδιο της ευθείας γραμμής και την τελευταία φάση της δύσκολης ανόδου του δεσμώτου. Ο λόγος για τον οποίο το κάνει αυτό είναι γιατί ο έσχατος αναβαθμός της γνώσεως είναι η γνω΄ση του αγαθού και εκείνη έχει ανάγκη από διαφορετικό τρόπο προσβάσεως και προσπελάσεως. Τέταρτο είδος “Η ΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΑΓΑΘΟΥ” είναι η ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ.

Προσέθεσε στον προβληματισμό σκοπιμότητα. Δεν είναι μόνο διάφορα επίπεδα πρόκειται για αναβαθμούς γνώσεως που έχουν να κάνουν με την παιδεία του ανθρώπου. Η άνοδος του δεσμώτη από τη σπηλιά ως ψυχαγωγική προσπάθεια αγωγής ψυχής μεταβάλλει σε δραμτική πορεία την διάβαση των διαφόρων επιπέδων. Και ακριβώς γραμματική γιατί κάθενα τους αντιοστοιχεί σε μια ανθρώπινη συνθήκη ζωής δεν είναι κάιτ διαφορετικό. Αυτός ο δραματικός χαρακτήρας της παιδείας αποτελεί κλειδί το οποίο επιτρέπει μια ουσιαστικότερη κατανόηση του πλατωνικού μύθουδιότι γεφυρώνει τα συστατικά μέρη του μύθου με το νόημα του Μύθου.

Όταν μιλάμε για παιδεία το δεδομένο για μας είναι ότι έχουμε να κάνουμε για μια παιδεία ψυχικής μεταστροφής. Αν συνδέσουμε την εικόνα του σπηλαίου με την απελευθέρωση μιας ελεύθερης συνειδητής προσωπικότητας. […] Η ευρύτερη παιδεία είναι μια πλατύτερη συνείδηση για τον Πλάτωνα. Και όχι η κατ ακρίβειαν γνώση ενός αντικειμένου. Έχει μεγάλη σημασία να ξέρουμε να αυτές τις μικρές λεπτομέρειες γιανα καταλάβουμε : έχει να κάνει με την Πλατωνική θεωρία της αναμνήσεως. Στην ιστορία του Σπηλαίου ο δεσμώτης ο οποίος απελευθερώνεται δεν κάνει τίποτε άλλο να σταθεί να σκεφτεί μόνος του ή να αναλογιστεί αλλά κάνει μια κίνηση η οποία τον βγάζει απ τον γνωστό μέχρι εκείνη τη στιγμή χρόνο. Ο χρόνος του παρόντος και του παρελθόντος ή των σκιών που πρόκειται να έρθουν. Δηλαδή έχει γυρίσει την πλάτη του στο μέλλον. Η πρώτη κίνηση που κάνει είναι να τον ελευθερώσει και να τον γυρίσει να ανέβει πάνω αυτή η κίνηση είναι εκείνη που εισάγει ένα νέο χαρακτήρα στον τύπο της γνώσεως. Δηλαδή έχουμε ένα τύπο γνώσεως με την προσπάθεια μας δημιουργούμε. Η γνώση συνδέεται με το μέλλον. Λέει μια έκφραση “τον μέλλοντα ενθρόνως πράξει” αυτόν που μέλλει να πράξει σωστά στο 517c. Αυτό το άνοιγμα της συνειδήσεως πυ είχαμε θέσει ως αίτημα το βλέπουμε να έχει ένα άλλο χαρακτήρα. Δεν είναι η σωκρατική ξερή ανάμνηση. Να αναλογιστεί αυτά που είχε δει κάποτε. Να αντλήσει την ταυτότητα του από τη μνήμη. Αλλά να αντλήσει την ταυτότητα του από ένα άνοιγμα στο μέλλον που έχει διαφορετικές προυποθέσεις στη σχέση του με το χρόνο. Συνδέεται πάντα με τη δημιορυγία. Το βίωμα του μέλλοντος είναι δημιουργία. Οι μνημονικού χαρακτήρα κοινωνίες οι απολιθωμένες σε ένα παρελθόν από τη μνήμη και μόνο εκεί υπάρχει βαρύς πνευματικός διχασμός παρελθόντος και παρόντος. Λαοί αγκυλωμένοι στο παρελθόν έχουν τέτοια προβλήματα. Δεν έχουμε βρει σαφή διέξοδο προς το μέλλον. Δεν δημιουργείται το μέλλον. Η εμβίωσης του μέλλοντος αργεί. Η εμβίωση του μέλλοντος είναι πλατύτερη αίσθηση ευθύνης. Η μνήμη έχει σοβαρή δόση ανευθυνότητας. Ειναι στερεοποιημένη σε πολύ στενά περιγράμματα. 103:04

Ο Στέλιος Ράμφος ερμηνεύει το Μύθο του Σπηλαίου

Η Πολωνία απαιτεί από τη Γερμανία τεράστιο ποσό πολεμικής αποζημίωσης από το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο

1

 

Στην 83η επέτειο από το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, παρουσιάστηκε στο Βασιλικό Κάστρο της Βαρσοβίας έκθεση για τις απώλειες που υπέστη η Πολωνία ως αποτέλεσμα της γερμανικής επιθετικότητας. Οι συντάκτες της έκθεσης τα υπολόγισαν σε 6 δισεκατομμύρια 200 δισεκατομμύρια ζλότι.

Τις απώλειες αυτές θα απαιτήσει η Βαρσοβία από το Βερολίνο που ανέρχονται πάνω από ένα τρισεκατομμύριο δολάρια ως αποζημιώσεις για τις ζημιές που προκλήθηκαν στην Πολωνία από το ναζιστικό γερμανικό κράτος.

Τη δήλωση αυτή έκανε ο ηγέτης του κυβερνώντος κόμματος της Δημοκρατίας «Νόμος και Δικαιοσύνη» (PIS) Γιαροσλάβ Καζίνσκι, παρουσιάζοντας έκθεση για τις στρατιωτικές απώλειες της χώρας.

«Απόλυτα δυνατό ποσό για τη Γερμανία»

Ο Καζίνσκι δεν απέκλεισε ότι θα μπορούσε το εκτιμώμενο ποσό  να αυξηθεί στο μέλλον. Σύμφωνα με τον ίδιο, το ποσό αυτό είναι «απόλυτα δυνατό για τη Γερμανία».

Ο πολιτικός είπε ότι το Βερολίνο δεν έχει πληρώσει ακόμη «για τα εγκλήματά του» κατά της Βαρσοβίας, εκφράζοντας την οργή που πολλοί εγκληματίες δεν τιμωρήθηκαν και ότι ορισμένοι Ναζί «κατείχαν ακόμη και υψηλές θέσεις» στη μεταπολεμική Γερμανία.

Ο ηγέτης του PIS είπε ότι η Βαρσοβία σκοπεύει να λάβει αποζημιώσεις «για όλα όσα έκανε το γερμανικό κράτος και ο γερμανικός λαός στην Πολωνία το 1939-1945».

«Αυτός είναι ο στόχος μας, ο οποίος εντάσσεται στην έννοια της αποκατάστασης της κανονικής λειτουργίας του πολωνικού κράτους», είπε.

polsatnews.pl

https://www.echedoros-a.gr

 

Γιώργος Τσουκαλάς: ΜΙΑ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Τέτοιες ημέρες, έναν αιώνα πριν, 31η Αυγούστου 1922, ολόκληρος ελληνικός στρατός, χιλιάδες νέοι άνθρωποι, χαραγμένοι από τις φονικές γιγαντομαχίες, την πείνα, την δίψα, το λιοπύρι, το ψύχος, την ατέλειωτη πεζοπορία και τις ατέρμονες κακουχίες, έτρεχαν ασύντακτα μπουλούκια, πολλές φορές ξυπόλητοι, έχοντας διανύσει πεζή εκατοντάδες χιλιόμετρα απ’ την άγρια ενδοχώρα της Ανατολίας μέχρι την χερσόννησο του Τσεσμέ στην Σμύρνη. Μην κοιτώντας μήτε αριστερά μήτε δεξιά, παρά μόνο ενώπιον τους, με μία μόνο εμμονική σχεδόν σκέψη, να μπουν στα βαπόρια που τους περίμεναν, για τα χωριά και τις πόλεις τους, «οίκαδε» όπως λέγανε, αντίκρυ του Αιγαίου πελάγους, στην Ελλάδα. Αδειάζοντας η Μικρασία από τον ελληνικό στρατό, σαρώθηκε απ’ τα άγρια στίφη των Τούρκων στρατιωτών, που αχόρταγοι για εκδίκηση, λεηλάτησαν, έκαψαν, σκότωσαν, βίασαν και ξεθεμελίωσαν την Ιωνία ύστερα από τρεις χιλιετίες τρομερής παρουσίας…
Σαν οικογενειακό κειμήλιο, δεν απέμεινε τίποτα να φέρνει στον νου την Μικρασιατική Καταστροφή του Αυγούστου του 1922, παρά μόνο μια εφημερίδα από τα ανδραγαθήματα της Μικρασιατικής Εκστρατείας, και έτσι διασώθηκε το φύλλο της 7ης Ιουλίου 1921, της «Νέας Ημέρας Τεργέστης», όπου γράφεται για την κατάληψη της Κιουτάχειας.
Η Μικρασία δεν μπορούσε να καταληφθεί από τον ελληνικό στρατό. Γιατί εντέλει, η ουσία της Μικρασιατικής Εκστρατείας, ήταν αυτή, πως θα καταλάβει η Ελλάδα την Τουρκία. Ασφαλώς ο νεώτερος ελληνισμός βρέθηκε εκείνη την εποχή σε ένα δημογραφικό, οικονομικοκοινωνικό, πολιτικοθεσμικό, στρατιωτικό και ιδεολογικό απόγειο στην Ανατολική Μεσόγειο, έχοντας φθάσει πληθυσμιακά τους παρακμάζοντες Οθωμανούς – αν και ειδικά οι χριστιανοί της Ανατολίας ήταν σχετική μειοψηφία. Πάντως, αριθμητικά τουλάχιστον οι δύο στρατοί ήταν παραπλήσιοι.
Παρόλα αυτά, δεν αρκούσε μία στρατιωτική αναλογία ενός Έλληνα προς έναν Τούρκο για να κατακτηθεί η αχανής Μικρασία, αλλά χρειάζονταν εύλογα πολλαπλάσιες δυνάμεις, ενώ οι Σύμμαχοι, διαλυμένοι μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν ήταν καθόλου διατεθειμένοι να εμπλακούν στην Ανατολία για να ανατρέψουν την ισορροπία ισχύος υπέρ της Ελλάδας. Μάλιστα προειδοποίησαν την Ελλάδα να μην μπει στην Μικρασία, πράγμα που και πολλοί Έλληνες αντιλαμβάνονταν, κυρίως οι λεγόμενοι αντιβενιζελικοί, οι οποίοι ήθελαν για τον μείζονα ελληνισμό στην Ιωνία και στον Πόντο, μια πολιτική διευθέτηση διαφορετική από εκείνη της κατάκτησης της Τουρκίας από την Ελλάδα – άλλωστε η απόσπαση μόνο της δυτικής ακτής ή του Πόντου ήταν φύσει αδύνατη. Παρόλα αυτά, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, μη όντας στρατιωτικός, σε αντίθεση με τον Κωνσταντίνο Α΄ και τον περίγυρό του, που συμπεριελάμβανε και τον Ιωάννη Μεταξά, έσφαλε στους στρατιωτικούς υπολογισμούς αν και υπερείχε στους πολιτικούς – άλλωστε και για την επιχείρηση στην Καλλίπολη, είχε κάνει στρατηγικό λάθος, επιμένοντας να συμμετάσχει η Ελλάδα σε αυτήν, συγκρούστηκε με τον βασιλιά, πυροδοτώντας αμφότεροι τον Εθνικό Διχασμό, ενώ τελικά η Καλλίπολη αποδείχτηκε ανθρωποσφαγή. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος είχε από στρατηγικό λάθος μπλέξει τον ελληνισμό σε μια απίστευτη στρατιωτική περιπέτεια, που συνέχισαν και οι βασιλικοί αντίπαλοί του για να μην καταγραφούν ως προδότες.
Οι δυο ισοδύναμοι στρατοί συναντηθήκανε το θέρος του 1921 κάπου στα μισά της Ανατολίας. Ο ελληνικός στρατός κατέλαβε την Κιουτάχεια, όπου έγινε το περίφημο συμβούλιο που αποφάσισε την κατάληψη της Άγκυρας! Ο ελληνικός στρατός πέρασε τον ποταμό Σαγγάριο, και πορεύθηκε κι άλλο ανατολικά, μάλιστα και με διάβαση από την Αλμυρά Έρημο, για να αιφνιδιαστούν οι Τούρκοι. Ακολούθησε η Κυνομαχία του Σαγγαρίου, όπου Έλληνες και Τούρκοι, σαν άγρια σκυλιά έτρωγαν ζωντανούς – ενίοτε και κυριολεκτικά – οι μεν τους δε.
Η μάχη του Σαγγαρίου ήταν αμφίρροπη, και ο Κεμάλ σκέφτηκε πως η Τουρκία χάνει και πως έπρεπε να μαζέψει τον στρατό του και να υποχωρήσει πίσω από την Άγκυρα, ομολογώντας την ήττα, και αφήνοντας το κεντρικό οροπέδιο της Ανατολίας και την Τουρκία ολάκερη στην Ελλάδα. Όμως, την ίδια ώρα και λίγο πριν υποχωρήσει, πληροφορήθηκε, αγαλλιάζοντας από ευτυχία, πως τελικά οι Έλληνες υποχώρησαν πρώτοι… Πράγματι, το Β’ Σώμα Στρατού με επικεφαλής τον Πρίγκιπα Ανδρέα, υποχώρησε, για οικονομία δυνάμεων, παρά τις ρητές διαταγές και την οργή του Αρχιστράτηγου που έστελνε σκληρά τηλεγραφήματα να μην πισωγυρίσουν, πάση θυσία…
Έκτοτε ήταν όλα προδιαγεγραμμένα. Ο ελληνικός στρατός έμεινε στο μέτωπο επί έναν χρόνο στο κρύο και στον ήλιο, νηστικός και ταλαιπωρημένος, για να συναφθεί μια συνθήκη ειρήνης. Μάλιστα τον αδυνάτισαν περαιτέρω, μετακινώντας δυνάμεις στην Θράκη, ενώ οι Τούρκοι ενισχύθηκαν σημαντικά και έκαναν την τελική τους επίθεση τέτοιες ημέρες, τέτοια εποχή πριν εκατό χρόνια…
Τελευταίος άθλος των Ελλήνων στρατιωτών ήταν ότι δεν ξεκληρίστηκαν στην αντίκρυ πλευρά του Αιγαίου, καθώς ο ελληνικός στρατός θα μπορούσε να πάθαινε μια συντριπτική, γιγαντιαία νίλα, παρόμοια με εκείνη του Ναπολέοντα στην Ρωσία, και να εξολοθρεύονταν ή αιχμαλωτίζονταν σύσσωμος! Έστω και ασύντακτοι οι περισσότεροι Έλληνες στρατιώτες κατάφεραν να διασωθούν, και να φτάσουν την 31η Αυγούστου 1922, στο λιμάνι της Κρήνης, δίπλα από την Σμύρνη, που στα τουρκικά μεταφράζεται Τσεσμές, στην χερσόννησο της Ερυθραίας. Στην τρομερή προσπάθειά τους, βρήκαν τελικά υποστήριξη από τα παρακείμενα ελληνικά πολεμικά πλοία «Νίκη», «Έλλη», «Κιλκίς» «Νάξος» και «Σφενδόνη» που με εύστοχα πυρά κράτησαν τους επελαύνοντες Τούρκους μακριά από τους Έλληνες στρατιώτες. Την 1η Σεπτεμβρίου μπήκε συντεταγμένα στην χερσόννησο της Ερυθραίας και ο Πλαστήρας, ενόσω τα ελληνικά πλοία μετέφεραν τους Έλληνες στρατιώτες, κατά χιλιάδες στην Χίο. Καθώς ο ελληνικός στρατός έφευγε από την Ερυθραία, οι Τούρκοι μπήκαν στην Σμύρνη την οποία έσπασαν και κατακρεούργησαν. Έτσι οι Μικρασιάτες πέρασαν από τα ανήκουστα μαρτύρια της Κόλασης και του βάρβαρου Άδη.
Πολλοί δεν κατάλαβαν ποτέ, ότι αυτό που τελικά αποβίβασε η Παλαιά Ελλάδα στέλνοντας τα εγγόνια όσων έφτιαξαν το 1821, να πολεμήσουν στην Μικρασία ήταν το «Λευτεριά ή Θάνατος!» Κι αν δεν ήταν Λευτεριά, ήταν σίγουρα Θάνατος…

Η «πληγή» του Κοσόβου σκιάζει τη Βαλκανική

0

Μπαράζ διπλωματικών ενεργειών από ΗΠΑ και ΕΕ για να αποφευχθεί μια ανάφλεξη μεταξύ Βελιγραδίου και Πρίστινας – Το χρονικό της διαμάχης για τις πινακίδες κυκλοφορίας και τις ταυτότητες

Το επόμενο, κρίσιμο, ορόσημο για την «κινούμενη άμμο» της Βαλκανικής είναι η Πέμπτη 1η Σεπτεμβρίου. Εκείνη την ημέρα, θεωρητικώς, οι κοσοβαρικές αρχές επρόκειτο να εφαρμόσουν την απόφαση που ανέβαλαν έναν μήνα νωρίτερα, αυτήν που χαρακτηρίστηκε «πόλεμος των πινακίδων και των ταξιδιωτικών εγγράφων» και αύξησε εν μέσω θέρους απότομα την ένταση στις σχέσεις Βελιγραδίου και Πρίστινας.

Η διάχυτη ανησυχία των Δυτικών για πιθανή ανάφλεξη μεταξύ των δύο πλευρών έχει οδηγήσει σε ένα μπαράζ διπλωματικών και συνάμα αποτρεπτικών (για τη σύγκρουση) ενεργειών. Οι Γκάμπριελ Εσκομπαρ (απεσταλμένος των ΗΠΑ για τα Δυτικά Βαλκάνια) και Μίροσλαβ Λάιτσακ (ειδικός εντεταλμένος της ΕΕ για τον διάλογο Βελιγραδίου – Πρίστινας) επισκέφθηκαν προ ημερών τις δύο χώρες, όπου συναντήθηκαν με τις πολιτικές ηγεσίες και τους αρμόδιους φορείς. Το μήνυμα των δυτικών αξιωματούχων προς κάθε κατεύθυνση ήταν σαφές: Οχι στην αστάθεια, ναι στον διάλογο.

Στο πλαίσιο αυτό, εντάσσεται και μια δήλωση του Γενς Στόλτενμπεργκ. Στις συνομιλίες που είχε στα μέσα Αυγούστου στις Βρυξέλλες με τον σέρβο πρόεδρο και τον κοσοβάρο πρωθυπουργό, Αλεξάνταρ Βούτσιτς καιΑλμπίν Κούρτι αντίστοιχα, ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ διαβεβαίωσε ότι η Συμμαχία θα παρέμβει εάν απειληθεί η σταθερότητα στην περιοχή. Πολλοί αναλυτές μίλησαν για «δυναμική επιστροφή του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια», στη σκιά και του ρωσο-ουκρανικού πολέμου.

Χρονικό διαμάχης

Το χρονικό της διαμάχης για τις πινακίδες εκκινεί το 2011, όταν τα δύο μέρη συμφώνησαν ότι το Κόσοβο θα εκδώσει «ουδέτερες» πινακίδες αυτοκινήτων με την ένδειξη «KS» (Κόσοβο) και όχι «RKS» (Δημοκρατία του Κοσόβου), καθώς η Σερβία δεν αναγνωρίζει ως ανεξάρτητο κράτος την άλλοτε επαρχία της.

Το 2016, η Πρίστινα παρέτεινε για πέντε ακόμα χρόνια την ισχύ των πινακίδων «KS», ωστόσο κήρυξε παράνομες τις πινακίδες που εκδόθηκαν στη γειτονική της χώρα και αφορούσαν πόλεις περιοχές του βόρειου Κοσόβου όπου πλειοψηφούν οι Σέρβοι. Τον περασμένο Σεπτέμβριο ολοκληρώθηκε η πενταετής παράταση, ωστόσο δεν βρέθηκε λύση, με αποτέλεσμα για ένα χρονικό διάστημα να γίνεται χρήση… αυτοκόλλητων στις πινακίδες. Η απόφαση της κοσοβαρικής κυβέρνησης να επισπεύσει τις διαδικασίες για υιοθέτηση πινακίδων «RKS» πυροδότησε ένταση.

Ταυτότητες

Το ζήτημα με τις ταυτότητες είναι διαφορετικό. Η κοσοβαρική κυβέρνηση προέκρινε πως όσοι εισέρχονται στην επικράτειά της με σερβικές ταυτότητες θα πρέπει να συμπληρώνουν ένα έγγραφο, σαν δελτίο ταυτότητας, με το οποίο θα εξασφαλίζουν άδεια παραμονής για 90 ημέρες. Το πρόβλημα, εν προκειμένω, δεν προκύπτει για τους επισκέπτες από τη Σερβία, αλλά για τους Σέρβους που διαμένουν στο Κόσοβο και διαθέτουν σερβικές ταυτότητες. Τι θα ισχύσει για αυτούς; Κάθε 90 ημέρες θα ανανεώνουν την άδεια παραμονής τους στον τόπο που γεννήθηκαν;

Αξίζει πάντως να σημειωθεί ότι η εν λόγω πρακτική εντάσσεται στα θέματα της διμερούς αμοιβαιότητας (reciprocity), τα οποία η κυβέρνηση Κούρτι είχε προκρίνει σημαντικά προεκλογικά. Εξάλλου, οι Κοσοβάροι που εισέρχονται στη Σερβία υπάγονται στην ίδια ακριβώς διαδικασία, καθώς το Βελιγράδι δεν αναγνωρίζει τα κοσοβαρικά δελτία ταυτότητας.

Οδοφράγματα

Οταν ξέσπασε η ένταση του περασμένου μήνα, αυτό που προκάλεσε εντύπωση σε έμπειρους παρατηρητές της Βαλκανικής είναι πόσο σύντομα στήθηκαν τα οδοφράγματα στις περιοχές που πλειοψηφούν οι Σέρβοι στο βόρειο Κόσοβο, αλλά και το γεγονός ότι φαίνεται να υπήρξε διασπορά όπλων. Αυτή η έκρυθμη κατάσταση, σε συνδυασμό με τις δηλώσεις του Βούτσιτς ότι εάν παραστεί ανάγκη «θα προστατέψουμε τους Σέρβους», δημιούργησε την εντύπωση ότι το Βελιγράδι προετοιμάζεται για σύρραξη. Αξίζει να σημειωθεί ότι σε όλη την περίμετρο των συνόρων της με το Κόσοβο η Σερβία διαθέτει 30-35 στρατιωτικές βάσεις.

Εκτιμήσεις για τελική συμφωνίαΟι προ ημερών δηλώσεις του Κούρτι (Bloomberg) περί «ώριμης ώρας» για μια τελική συμφωνία με τη Σερβία, και μάλιστα πιθανότατα εντός του φθινοπώρου, μαρτυρούν ότι οι παρασκηνιακές διπλωματικές διεργασίες απέδωσαν καρπούς. Ως εκ τούτου, και προκειμένου να αποφευχθούν οι εντάσεις, εκτιμάται ότι οι Σέρβοι του Κοσόβου (που κατέχουν σερβικές ταυτότητες) θα εξαιρεθούν από τα έγγραφα παραμονής 90 ημερών, ενώ στο ζήτημα με τις πινακίδες ίσως υπάρξει μια σχετική ευελιξία.

Οι φόβοι για μια νέα «Βοσνία»

Τα δύο μέρη αλληλοκατηγορούνται για τη μη εφαρμογή των συμφωνιών και των πρωτοκόλλων που έχουν υπογράψει. Για παράδειγμα, για τους Σέρβους έχει ιδιαίτερη σημασία η υλοποίηση της Ενωσης Πλειοψηφικών Σερβικών Δήμων (Association of Serbs Majority Municipality), η οποία περιλαμβάνει για τις περιοχές του βορείου Κοσόβου οικονομική ανεξαρτησία, ανεξάρτητη υγεία και εκπαίδευση αλλά και περιβαλλοντικά ζητήματα. Στους Κοσοβάρους, αυτό θυμίζει μια νέα… Βοσνία, όπου η εκεί σερβική οντότητα αποτελεί παράγοντα αποσταθεροποίησης, απειλώντας διαρκώς ότι θα αποχωρήσει από τους κρατικούς θεσμούς. «Η κάθε πλευρά ζητά να εφαρμοστεί όποια συμφωνία τη βολεύει» σημείωναν στο «Βήμα» ευρωπαίοι αξιωματούχοι με γνώση επί του πεδίου.

https://www.tovima.gr/printed_post/i-pligi-tou-kosovou-skiazei-ti-valkaniki/?utm_source=tovimagr&utm_medium=hp_widget&utm_campaign=NetworkWidget

Lukoil: Πού οφείλεται ο μυστηριώδης θάνατος του Ραβίλ Μαγκάνοφ

0
Russian President Vladimir Putin stands next to First Executive Vice President of oil producer Lukoil Ravil Maganov after decorating him with the Order of Alexander Nevsky during an awarding ceremony at the Kremlin in Moscow, Russia, November 21, 2019. Sputnik/Mikhail Klimentyev/Kremlin via REUTERS ATTENTION EDITORS - THIS IMAGE WAS PROVIDED BY A THIRD PARTY.

Σε καρδιακή προσβολή μετά από κατανάλωση βαλεριάνας αποδίδουν ρωσικά μέσα ενημέρωσης τον θάνατο του

, προέδρου της δεύτερης μεγαλύτερης ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας Lukoil, ο οποίος έπεσε από το παράθυρο του 6ο ορόφου νοσοκομείου στη Μόσχα.

Διαβάστε ακόμη: Ρωσία: Γιατί αυτοκτονούν επιχειρηματίες και σκοτώνουν μέλη των οικογενειών τους

Το πρακτορείο ειδήσεων Tass μετέδωσε ότι ο Μαγκάνοφ αυτοκτόνησε, επικαλούμενο αξιωματούχο της αστυνομίας με γνώση του θέματος, χωρίς να αναφέρει το όνομά του. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο 67χρονος νοσηλευόταν στο νοσοκομείο μετά από καρδιακή προσβολή, ενώ έπαιρνε και αντικαταθλιπτικά φάρμακα.

Όσον αφορά τις συνθήκες του θανάτου του επικεφαλής της Lukoil, η Daily Mail επικαλείται πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες δεν βρέθηκε σημείωμα αυτοκτονίας και δεν υπήρχαν κάμερες ασφαλείας στο σημείο που έπεσε.

Ο Μαγκάνοφ εργαζόταν στη Lukoil από το 1993, λίγο μετά την ίδρυσή της, επιβλέποντας τις διαδικασίες διύλισης, παραγωγής, έρευνας και εκμετάλλευσης, και το 2020 ανέλαβε πρόεδρος της εταιρείας.

Ήταν στενός συνεργάτης ενός εκ των ιδρυτών της Lukoil, του Βαγκίτ Αλεκπέροφ, πρώην υφυπουργού πετρελαίου της Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος παραιτήθηκε από τη θέση του προέδρου τον Απρίλιο, μια εβδομάδα αφού η Βρετανία τού επέβαλε απαγόρευση ταξιδιών και πάγωμα των περιουσιακών του στοιχείων.

Ο αδερφός του Μαγκάνοφ, Ναΐλ, είναι επικεφαλής της ρωσικής εταιρείας παραγωγής πετρελαίου Tatneft.

Υπενθυμίζεται ότι από τις αρχές Μαρτίου το διοικητικό συμβούλιο της ρωσικής εταιρείας είχε ζητήσει τον τερματισμό της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Ένας ακόμη μυστηριώδης θάνατος

Ο θάνατός του προστίθεται στη μακρά, πλέον, λίστα με τους μυστηριώδεις θανάτους ρώσων ολιγαρχών μέσα στο 2022, αρκετοί εκ των οποίων δραστηριοποιούνταν στους τομείς του πετρελαίου και του φυσικού αερίου.

Αν και επίσημα διερευνώνται ως αυτοκτονίες, δεν λείπουν οι εικασίες περί πιθανής εμπλοκής του Κρεμλίνου.

Από τους δέκα θανάτους Ρώσων ολιγαρχών και επιχειρηματιών, οι εννέα έγιναν μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.

Οι οκτώ, δε, αφορούν άτομα με άμεση ή έμμεση σύνδεση με τον ρωσικό ενεργειακό τομέα. Εξ αυτών οι επτά σχετίζονται με τον κρατικό κολοσσό Gazprom.

Το φαινόμενο δεν είναι πρωτοφανές. Το 2017 έρευνα της αμερικανικής εφημερίδας USA Today έκανε λόγο για τουλάχιστον 38 Ρώσους ολιγάρχες που είχαν πεθάνει ή κηρυχθεί «αγνοούμενοι» μέσα σε μια τριετία.

Lukoil: Πού οφείλεται ο μυστηριώδης θάνατος του Ραβίλ Μαγκάνοφ

Έγγραφο Κομισιόν: Το σχέδιο της Ευρώπης για φυσικό αέριο και ηλεκτρικό

0

Έγγραφο της Κομισιόν, που επικαλείται το πρακτορείο Reuters, φέρνει στο φως κάποιες από τις πτυχές του σχεδίου που μπορεί να προωθηθεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο με στόχο τη μείωση του αντίκτυπου των τιμών του φυσικού αερίου στις τιμές του ρεύματος που πληρώνουν οι καταναλωτές.

Σύμφωνα με ευρωπαϊκό έγγραφο προτάσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που επικαλείται το πρακτορείο Reuters, η Κομισιόν υπογραμμίζει ότι οι επικείμενες κινήσεις της ΕΕ σχετικά με τις παρεμβάσεις στην αγορά ενέργειας θα πρέπει να περιλαμβάνουν παράλληλα και μέτρα για τη μείωση της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας.

Σύμφωνα με το ίδιο έγγραφο, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει πως θα μπορούσε να τεθεί όριο τιμής (πλαφόν) για ορισμένες εγκαταστάσεις ηλεκτροπαραγωγής που έχουν χαμηλότερο κόστος λειτουργίας από τις εγκαταστάσεις που λειτουργούν με φυσικό αέριο.

Ο στόχος του πλαφόν θα είναι να διαχωρίσει τις εμπορικές αποδόσεις αυτών των εγκαταστάσεων από την υφιστάμενη τιμή ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία έχει εκτοξευθεί ως αποτέλεσμα της εκτόξευσης των τιμών του φυσικού αερίου.

Αυτό το πλαφόν, όπως σημειώνει το Reuters, θα συσχετισθεί εν συνεχεία με χρηματοοικονομικούς πόρους τους οποίους οι κυβερνήσεις θα μπορούν να χρησιμοποιήσουν για να περιορίσουν τις λιανικές τιμές της ενέργειας.

Το πλαφόν θα αποφέρει οικονομικούς πόρους τους οποίους οι κυβερνήσεις θα μπορούσαν στη συνέχεια να δαπανήσουν σε μέτρα περιορισμού των λιανικών τιμών ενέργειας υπέρ των καταναλωτών, με την εν λόγω διαδικασία να θυμίζει το ελληνικό μοντέλο ανάκτησης των υπερεσόδων των εταιριών παραγωγής ηλεκτρική ενέργειας που επιστρέφουν ως επιδότηση στους καταναλωτές.

Πιο συγκεκριμένα, οι επερχόμενες προτάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αντιμετώπιση των αυξανόμενων τιμών της ενέργειας θα πρέπει να περιλαμβάνουν ανώτατο όριο τιμής για ορισμένες εγκαταστάσεις ηλεκτροπαραγωγής που δεν λειτουργούν με φυσικό αέριο, σύμφωνα με έγγραφο της Κομισιόν γνώση του περιεχομένου του οποίου επικαλείται το Reuters. «Ο δεύτερος τύπος παρέμβασης θα εισαγάγει ένα όριο τιμής για τεχνολογίες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που έχουν χαμηλότερο λειτουργικό κόστος από τους σταθμούς ηλεκτροπαραγωγής με αέριο», σύμφωνα με το εν λόγω έγγραφο. Στόχος της παρέμβασης θα ήταν να διαχωριστούν οι αποδόσεις αυτών των γεννητριών από την τρέχουσα τιμή ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία έχει εκτοξευθεί ως αποτέλεσμα της εκτόξευσης των τιμών του φυσικού αερίου, όπως σημειώνεται.

«Αυτό το σημείωμα παρουσιάζει μια πρώτη δέσμη μέτρων για τη βελτιστοποίηση της λειτουργίας των ευρωπαϊκών αγορών ηλεκτρικής ενέργειας και τη μείωση του αντίκτυπου των τιμών του φυσικού αερίου στις τιμές που πληρώνουν οι καταναλωτές», αναφέρεται στο έγγραφο της Κομισιόν, με την υποσημείωση ότι οι προτεινόμενες αλλαγές θα μπορούσαν να εφαρμοστούν γρήγορα ώστε να επιτευχθεί «άμεσο όφελος» κατά την τρέχουσα ενεργειακή κρίση.

Σημειώνεται πως το εν λόγω έγγραφο παρουσιάζει ιδέες στο πλαίσιο μιας πρώιμης αξιολόγησης των πρωτοβουλιών που μπορεί να αναλάβει η ΕΕ για την αντιμετώπιση των αυξανόμενων τιμών της ενέργειας και, ως εκ τούτου, δεν αποτελεί επίσημη πρόταση πολιτικής.

Αναλυτές εκτιμούν πως, κατά αυτόν τον τρόπο, η Κομισιόν φιλοδοξεί πως θα καταφέρει να «σπάσει τον δεσμό» ανάμεσα στις τιμές του φυσικού αερίου και εκείνες του ηλεκτρικού ρεύματος.

ΕΚΤΑΚΤΟ: Αμφίβια επίθεση Ουκρανών στο πυρηνικό εργοστάσιο της Ζαπορίζια – Τους «πετσόκοψαν» οι Ρώσοι!

0

Τρεις συλληφθέντες και 90 νεκροί – Κυνηγούν ομάδα 10-15 ατόμων στην περιοχή

Αμφίβια επίθεση για την ανακατάληψη (;) του πυρηνικού εργοστασίου της Ζαπορίζια εξαπέλυσαν 100 Ουκρανοί κομάντος, σε δύο κύματα οι οποίοι όμως είτε «εξαυλώθηκαν» από ελικόπτερα Ka-52 είτε αιχμαλωτίστηκαν, με τους λίγους επιζώντες να κρύβονται στη γύρω περιοχή. 

Ka-52s heading to attack the infiltration attempt at Energodar pic.twitter.com/0ofzQ28ig9

— Dr.Snekotron (@snekotron) September 1, 2022

 

Εκτιμήσεις αναφέρουν ότι ίσως ο στόχος τους ήταν να ανατινάξουν το εργοστάσιο και όχι να το καταλάβουν ή να το θέσουν υπό τον έλεγχό τους αναμένοντας ουκρανικές ενισχύσεις.

Το ρωσικό ΥΠΑΜ ανέφερε ότι έως και 60 ουκρανοί στρατιώτες διέσχισαν τον ποταμό Ντνίπρο, που χωρίζει το έδαφος που κατέχουν οι δύο πλευρές, με βάρκες στις 6:00 π.μ. τοπική ώρα.

Το υπουργείο είπε ότι «λήφθηκαν μέτρα» για την καταστροφή των αντίπαλων στρατευμάτων, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης ελικοπτέρων.

Αξιωματούχος στο υπό ρωσικό έλεγχο τμήμα της περιφέρειας δήλωσε πως Ρώσοι στρατιώτες αιχμαλώτισαν τρεις Ουκρανούς στρατιώτες σήμερα στη διάρκεια της αμφίβιας επίθεσης του πυρηνικού σταθμού της Ζαπορίζια.

Σύμφωνα με πληροφορίες τουλάχιστον δύο βάρκες των Ουκρανών βυθίστηκαν, ενώ οι κομάντος φαίνεται πως είχαν εκπαιδευτεί στο Ηνωμένο Βασίλειο. 

 

To φιλμ της απόβασης:

Γύρω στις 06:00 ώρα Μόσχας, μια ομάδα περίπου 60 Ουκρανών κομάντο αφού διέσχισαν με επτά βάρκες το Δνείπερο, αποβιβάστηκαν στην ακτή της Kakhovka τρία χιλιόμετρα βορειοανατολικά του πυρηνικού σταθμού Ζαπορίζιε.

Οι 60 Ουκρανοί χωρίστηκαν σε δύο ομάδες και προσπάθησαν να καταλάβουν το πυρηνικό εργοστάσιο εξουδετερώνοντας την περιμετρική ασφάλεια.

Οι Ρώσοι έχουν όμως εγκαταστήσει σύστημα εναέριας παρακολούθησης με υπέρυρθες ακτίνας επί Μη Επανδρωμένων Εναέριων Οχημάτων (UAV) και αντιλήφθηκαν την απόπειρα της ουκρανικής διείσδυσης μόλις αυτοί προσέγγισαν σε απόσταση 1000 μέτρων από το εργοστάσιο.

 

Παράλληλα ακολούθησε και δεύτερη απόπειρα αποβατικής ενέργειας με δύο ειδικά σκάφη διέλευσης υδάτινου κωλύματος και 40 άτομα τα οποία βυθίστηκαν από την ρωσική Αεροπορία η οποία σήκωσε άμεσα 4 ελικόπτερα Ka-52 (βίντεο).

Σύμφωνα με τους Ρώσους, σχεδόν όλοι οι Ουκρανοί σκοτώθηκαν. Οι νεκροί είναι περισσότεροι από 100.

 

Σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Άμυνας, «Ουκρανικές δυνάμεις πραγματοποίησαν απόβαση στην περιοχή Energodar σήμερα, περίπου στις 6:00 ώρα Μόσχας. Ουκρανικά στρατεύματα σε δύο ομάδες δολιοφθοράς έως 60 ατόμων σε επτά βάρκες πραγματοποίησαν απόβαση στην ακτή της Kakhovka, 3 χλμ. βορειοανατολικά του πυρηνικού σταθμού Zaporozhye και προσπάθησαν να καταλάβουν το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας.

Λήφθηκαν μέτρα για την καταστροφή του εχθρού, μεταξύ άλλων με τη χρήση Αεροπορίας.

Επιπλέον, από τις 8.00 ώρα Μόσχας, οι Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας βομβαρδίζουν το σημείο συνάντησης της αποστολής του ΔΟΑΕ στην περιοχή του οικισμού Vasilyevka και του NPP Zaporozhye. Τέσσερις οβίδες εξερράγησαν σε απόσταση 400 μέτρων από την πρώτη μονάδα ισχύος.

Η πρόκληση του καθεστώτος του Κιέβου αποσκοπεί στη διακοπή της άφιξης της ομάδας εργασίας του ΔΟΑΕ στον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής του Ζαπορίζιε», τόνισε το υπουργείο Άμυνας.

Αργότερα το ρωσικό υπουργείο Άμυνας επικαιροποίησε τις πληροφορίες αυτές. Σύμφωνα με την νέα αναφορά:

Το πρωί της 1ης Σεπτεμβρίου, το καθεστώς του Κιέβου επιχείρησε μια μεγάλη πρόκληση για να διακόψει την άφιξη μιας ομάδας εργασίας εμπειρογνωμόνων του ΔΟΑΕ στον πυρηνικό σταθμό Ζαπορίζιε.

Στις 06:20 στην ακτή της Kakhovka, τρία χιλιόμετρα βορειοανατολικά του πυρηνικού σταθμού Ζαπορίζιε, δύο ομάδες δολιοφθοράς των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας με συνολικό αριθμό έως και 60 ατόμων κινούμενοι σε επτά ταχύπλοα σκάφη πραγματοποίησαν απόβαση.

Οι ομάδες δολιοφθοράς ανακαλύφθηκαν και αποκλείστηκαν στην περιοχή απόβασης από τις μονάδες της Εθνικής Φρουράς που φρουρούν το έδαφος του πυρηνικού σταθμού Zaporozhye.

Για να κατασταλεί η προσπάθεια διείσδυσης στον πυρηνικό σταθμό ηλεκτροπαραγωγής και να καταστραφούν οι Ουκρανοί δολιοφθορείς, μια μονάδα των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων έφτασε για να ενισχύσει τους στρατιώτες της Ρωσικής Φρουράς, ενώ συμμετείχαν και ελικόπτερα της Αεροπορίας.

Προς το παρόν ολοκληρώνεται η καταστροφή της ουκρανικής ομάδας δολιοφθορέων

Από τις 8 το πρωί, το καθεστώς του Κιέβου εμποδίζει τη διέλευση της αποστολής εμπειρογνωμόνων του ΔΟΑΕ στην ελεγχόμενη περιοχή στον πυρηνικό σταθμό της Ζαπορίζιε.

Το ουκρανικό πυροβολικό βομβαρδίζει το έδαφος του πυρηνικού σταθμού, του τόπου συνάντησης της αποστολής του ΔΟΑΕ με Ρώσους ειδικούς στην περιοχή του οικισμού Vasilievka, στη Ζαπορίζιε, καθώς και η διαδρομή της μετακίνησής τους προς το Energodar.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ektakto-amfivia-epithesi-oukranon-sto-pyriniko-ergostasio-tis-zaporizia-tous-petsokopsan-oi-rosoi/

Οι ληστρικοί λογαριασμοι ηλεκτρικού ρεύματος και τα αίτια της κακοδαιμονίας της χώρας μας

3
Τετάρτη 13 Ιουλίου 2022
Της Στέλλας Πατρώνα *
Στις 5 Μαϊου ο Κυρ. Μητσοτάκης με ένα ακόμη διάγγελμα ανακοίνωσε τα πολυδιαφημισμένα μέτρα ελάφρυνσης για τους καταναλωτές ηλεκτρικού ρεύματος, τα οποία συνίστανται (α) στην  επιστροφή – μέχρι του ποσού των 600 ευρώ –  μέρους της ληστρικής κερδοσκοπίας των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας με λεφτά των φορολογουμένων, δηλαδή με δικά μας λεφτά  και (β) στην  υπόσχεση για “ελάφρυνση” από τον Ιούλιο  μέσω ενός μηχανισμού μείωσης του χονδρεμπορικού κόστους για τους καταναλωτές, ο οποίος για να εφαρμοσθεί χρειάζεται η έγκριση της Κομισιόν [i].

Τα μέτρα αυτά, παρότι δεν προσφέρουν ουσιαστική ανακούφιση στους πολίτες και εντάσσονται  στην προσπάθεια της κυβέρνησης να διαχειρισθεί επικοινωνιακά το δύσκολο πρόβλημα των ληστρικών λογαριασμών, από πολιτικής πλευράς έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους εξής λόγους:

–  Μετέφεραν τη συζήτηση από τις έκτακτες συνθήκες (ευρωπαϊκή ενεργειακή κρίση, πόλεμος στην Ουκρανία)  στο Χρηματιστήριο Ενέργειας.

–  Αποτελούν παραδοχή ότι η αισχροκέρδεια των παραγωγών ηλεκτρικής ενέργειας οφείλεται στη δομή του target model, δηλαδή του ευρωπαϊκού μοντέλου αγοράς.

–  Έθεσαν το πρόβλημα που τόσο η κυβέρνηση, όσο και η αντιπολίτευση δεν θέλουν να συζητιέται, ότι δηλαδή η ελληνική κυβέρνηση έχει “περιορισμένες αρμοδιότητες” και η Κομισιόν και οι ευρωτεχνοκράτες των Βρυξελλών είναι αυτοί που αποφασίζουν αν θα εφαρμοσθούν  ή όχι αναγκαία μέτρα για την ελάφρυνση του ελληνικού λαού.

Με άλλα λόγια από τη μια “γείωσαν” τη δημόσια συζήτηση που μέχρι τότε περιστρεφόταν γύρω από εξωτερικούς και ανεξέλεγκτους παράγοντες  και  από την άλλη άφησαν μια χαραμάδα για να διαφανούν σημαντικά ζητήματα που δεν αφορούν μόνο τους ληστρικούς λογαρισμούς αλλά την εν γένει κακοδαιμονία της χώρας και αποτελούν “ταμπού” τόσο για την κυβέρνηση, όσο και για την αντιπολίτευση. Τα ζητήματα αυτά έχουν να κάνουν με την παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας ή κυριαρχικών δικαιωμάτων (σύμφωνα με την ορολογία που χρησιμοποεί ο πρώην προέδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος[ii]) υπέρ της Ε.Ε. και τον “εξευρωπαϊσμό” της πολιτικής ζωής της χώρας μας, δηλαδή τη λήψη αποφάσεων σε θέματα εθνικής πολιτικής από κοινοτικά όργανα και η γενεσιουργός αιτία τους βρίσκεται στη  βασική – κι όχι πάντα ομολογημένη – παραδοχή από όλα τα κόμματα της ελληνικής πολιτικής σκηνής ότι “ανήκομεν” στη Ε.Ε. .

Η παραπάνω παραδοχή είναι η βάση της συναίνεσης στις επάλληλες ενοποιήσεις (τελωνειακή, νομισματική κ.α),  στη μεταφορά αρμοδιοτήτων στα ευρωπαϊκά όργανα (“εξευρωπαϊσμός”) και  στην ευθυγράμμιση με τις ευρωπαϊκές κατευθύνσεις, όσο καταστροφικές κι αν είναι οι συνέπειες τους για τη χώρα μας ( πρόσφατα παραδείγματα η διαχείριση της πανδημίας και οι κυρώσεις στη Ρωσία).  Δεν πρέπει λοιπόν να μας εκπλήσσει που η δημοκρατία μας έχει ευτελισθεί και έχει καταντήσει κενό γράμμα, τα πολιτικά κόμματα είναι ανυπόληπτα, όλοι οι θεσμοί βρίσκονται σε κρίση και η σήψη που αναδίδεται από την πολιτική ζωή διαχέεται και στην κοινωνία.  Όλα αυτά αποτελούν τις συνέπειες της μετατροπής μιας κυρίαρχης χώρας σε απομακρυσμένη επαρχία των Βρυξελλών που διοικείται από ένα ξένο κέντρο και τους άθλιους εγχώριους εκπροσώπους του.

Ωστόσο ενώ η κρίση σε όλα τα επίπεδα είναι εμφανής, δεν είναι το ίδιο εμφανή και τα αίτια της. Αυτό οφείλεται κυρίως στο γεγονός ότι η απώλεια  εθνικής κυριαρχίας και  η λήψη αποφάσεων από ξένα κέντρα συνδέθηκε με τα μνημόνια και όσο απομακρυνόμαστε χρονικά από αυτά καλλιεργείται η αντίληψη ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις επανάκτησαν τη διακυβέρνηση της χώρας. Ωστόσο, στην πραγματικότητα, από τη δεκαετία του 1990 η χώρα έχει μπει στον “αυτόματο πιλότο” και ακολουθεί την πορεία που καθορίζει η Κομισιόν, η νομοθετική παραγωγή της  βουλής έχει περιορισθεί στη μεταφορά ευρωπαϊκών οδηγιών και κατευθύνσεων στο εθνικό δίκαιο και οι κυβερνήσεις έχουν αναλάβει τον διαχειριστικό – διεκπεραιωτικό ρόλο υλοποίησης των αποφάσεων των Βρυξελλών, προσθέτοντας μόνο το δικό τους ύφος στην άσκηση δημόσιας εξουσίας. Στην πορεία αυτή,  τα μνημόνια δεν ήταν παρά ο επιταχυντής των εξελίξεων που διαψεύδοντας τις αυταπάτες περί της ανάπτυξης της χώρας εντός Ε.Ε και και τα ιδεολογήματα περί “δημοκρατικής Ευρώπης” έφεραν στο φως  με ιδιαίτερη ένταση προβλήματα που προϋπήρχαν και καταστάσεις που είχαν ήδη διαμορφωθεί .

Από τη σκοπιά αυτή, με αφετηρία τις παραδοχές που έκανε η κυβέρνηση με τα μέτρα ελάφρυνσης,   διατυπώνεται η άποψη ότι τα δεινά που υφίσταται σήμερα η ελληνική κοινωνία από τους ληστρικούς λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος οφείλονται στην παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και στον “εξευρωπαϊσμό” και ότι τα ίδια αίτια ισχύουν και  για την  εν γένει κακοδαιμονία της χώρας μας. Τα θέματα αυτά αναλύονται σε δύο ενότητες:

Η πρώτη ενότητα αφορά την πρόσφατη ενοποίηση του ηλεκτροδοτικού μας συστήματος και εξετάζει ( α) πως φθάσαμε στους ληστρικούς λογαριασμούς ρεύματος, (β) ποιοι είναι οι υπεύθυνοι, (γ) ποια είναι η στάση του μόνου αντιευρωπαϊκού κόμματος στην ελληνική βουλή (δ) ποιες προτάσεις έχουν κατατατεθεί από τα κόμματα και (ε) σύνοψη των τελικών συμπερασμάτων.

Η δεύτερη ενότητα στηρίζεται στα συμπεράσματα της πρώτης και αναφέρεται (α) σε προηγούμενες ενοποιήσεις και στις συνέπειες τους στην ανάπτυξη της οικονομίας, (β) στο φαινόμενο του “εξευρωπαϊσμού και τις συνέπειες του, (γ) στην άποψη περί “κατοχής”, (δ) στην επίδραση του “εξευρωπαϊσμού” στη διαχείριση της πανδημίας,  (ε) στις ρωγμές του “εξευρωπαϊσμού”  και το “υπερόπλο” των κυβερνώντων και τέλος (στ) στον επίλογο για την ανάκτηση της ελπίδας και το όραμα για μια νέα Ελλάδα.

Η ενοποίηση του ηλεκτροδοτικού συστήματος της χώρας μας

Από τη μεγαβατώρα των 6,71 ευρώ στους ληστρικούς λογαριασμούς και τη “ρήτρα αναπροσαρμογής”

Υπάρχει ένα ερώτημα που λογικά θα πρέπει να απασχολεί όλους τους εχέφρονες ανθρώπους που κατοικούν σ’ αυτή τη χώρα και δεν πάσχουν από ασθενική μνήμη:  Πως φθάσαμε από τα 6,71 ευρώ που ήταν η τιμή της μεγαβατώρας το 2005,  να κοστίζει στον καταναλωτή 272,68 ευρώ τον Μάρτιο και  246,60 ευρώ  τον Απρίλιο του 2022, χωρίς μάλιστα τις πρόσθετες επιβαρύνσεις από τις ρυθμιζόμενες χρεώσεις που το 2005 δεν υπήρχαν.

Στο  ερώτημα αυτό, η απάντηση  βρίσκεται στη ριζική αναμόρφωση του ηλεκτροδοτικού συστήματος της χώρας μας προκειμένου να γίνει η ενοποίησή του και να ενταχθεί η χώρα μας στην Ενιαία Ευρωπαϊκή Αγορά Ηλεκτρικής Ενέργειας. Η αναμόρφωση αυτή έγινε με τα τρία “ενεργειακά πακέτα” (δέσμες νομοθετικών μέτρων) της Ε.Ε που εκδόθηκαν από το 1996 έως το 2009[iii] και τα νομοθετικά μέτρα που ακολούθησαν το τρίτο «ενεργειακό πακέτο»[iv], βάσει των οποίων διαμορφώθηκε το «μοντέλο στόχος» (target model), δηλαδή το κοινό μοντέλο λειτουργίας και συναλλαγών που  έπρεπε να υιοθετήσουν οι επιμέρους εθνικές αγορές ηλεκτρικής ενέργειας ανά την Ευρώπη, ώστε να εναρμονιστεί η λειτουργία τους και να είναι δυνατή η σύζευξη, δηλαδή η ενοποίηση, των τιμών τους.

Η εφαρμογή αυτών των νομοθετικών μέτρων έφερε τον διαχωρισμό της ΔΕΗ σε τέσσερα τμήματα (παραγωγή, προμήθεια, δίκτυο μεταφοράς και δίκτυο διανομής), την αντικατάσταση του λιγνίτη από το φυσικό αέριο, τις σκανδαλώδεις επιδοτήσεις των ΑΠΕ, τη δημιουργία χονδρικής και λιανικής αγοράς με πολλούς προμηθευτές που απλά κερδοσκοπούν και δεν προσφέρουν τίποτα στη λειτουργία του ηλεκτροδοτικού συστήματος, τις διάφορες ακατανόητες ρήτρες  που περιέχονταν στα “ψιλά γράμματα” των συμβάσεων των “εναλλάκτικών προμηθευτών” και ήδη τυποποιήθηκαν στη ρήτρα αναπροσαρμογής και από την 1η Νοεμβρίου 2020  την εφαρμογή του target model, βάσει του οποίου λειτουργούν τέσσερεις συνολικά αγορές, οι τρεις  από το Χρηματιστήριο Ενέργειας  (Αγορά Επόμενης Ημέρας,  Ενδοημερήσια Αγορά,  Ενεργειακή Χρηματοπιστωτική Αγορά) και μια από τον ΑΔΜΗΕ ( η Αγοράς Εξισορρόπησης) και έχει πραγματοποιηθεί η σύζευξη τιμών (coupling) της ελληνικής χονδρικής αγοράς με τις Αγορές Επόμενης Ημέρας της Ιταλίας, της Βουλγαρίας και της Σλοβενίας.

Όλα αυτές οι διαρθρωτικές αλλαγές οδήγησαν στην αύξηση της  τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος  κατά περίπου 150% την περίοδο 2005 -2016 και εν συνεχεία – με τη λειτουργία του target model – στους τωρινούς ληστρικούς λογαριασμούς, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις φθάνουν ή και ξεπερνούν έναν μηνιαίο μισθό. Και οι συνέπειες αυτές δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν. Με τα μέτρα που λήφθηκαν από το 1999 μέχρι το 2011 το ηλεκτροδοτικό μας σύστημα, το οποίο είχε φτιαχτεί με χρήματα του ελληνικού λαού,  παραχωρήθηκε στις αγορές, ενώ ο έλεγχος της λειτουργίας του ανατέθηκε στη ΡΑΕ, που επί της ουσίας λογοδοτεί σε ένα κοινοτικό όργανο, τον  «Οργανισμό Συνεργασίας Ρυθμιστικών Αρχών Ενέργειας (“Agency for the Cooperation of Energy Regulators” – ACER) και όχι στην ελληνική κυβέρνηση.

Ωστόσο, με τη λειτουργία  του Χρηματιστηρίου Ενέργειας βάσει του “μοντέλου στόχου” (“target model”)  επήλθαν ακόμη μεγαλύτερες και ριζικότερες αλλαγές. Έκτοτε δεν έχουμε να κάνουμε με μια “απελευθερωμένη” εθνική αγορά, στην οποία η κυβέρνηση  έχει τη δυνατότητα να παρεμβαινει διορθωτικά ( αν βεβαίως διαθέτει την πολιτική βούληση), καθώς  το ηλεκτροδοτικό μας σύστημα μετατράπηκε σε τμήμα της “ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς” που οι κανόνες λειτουργίας της καθορίζονται κεντρικά από την Κομισιόν και τους ευρωτεχνοκράτες που την περιβάλλουν. Η μετατροπή αυτή συνεπάγεται τα εξής:

–        Ότι  η δυνατότητα διορθωτικής παρέμβασης της κυβέρνησης περιορίζεται στην εξεύρεση λύσεων βάσει του κρατικού προϋπολογισμού.

–         Ότι χρειάζεται έγκριση της Κομισιόν για να τροποποιηθούν οι κανόνες λειτουργίας  αυτής της αγοράς και

–         ότι όσο η Κομισιόν αδιαφορεί για τις αυξήσεις των τιμών ενέργειας,  οι κερδοσκόποι της αγοράς μπορούν να αισχροκερδούν “νόμιμα” και να ισχυρίζονται με θράσος ότι “πρόκειται για αγορά που λειτουργεί με συγκεκριμένο μοντέλο χρηματιστηριακό και πανευρωπαϊκό που δεν παραβιάζεται”[v].

Συμπερασματικά,  είναι η “ευρωπαϊκή πορεία” της χώρας μας που οδήγησε σε τεράστιες αυξήσεις της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος μεχρι το 2016 και  είναι η ενοποίηση του ηλεκτροδοτικού μας συστήματος, δηλαδή η παραχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων στα ευρωπαϊκά όργανα, που επέφερε το τελειωτικό χτύπημα και οδήγησε στους ληστρικούς λογαριασμούς και στα δεινά που υφιστάμεθα σήμερα.

Οι υπεύθυνοι της αναμόρφωσης  του ηλεκτροδοτικού συστήματος της χώρας

Κατ’ αρχάς, είναι πολλοί αυτοί που υποστηρίζουν ότι η αποκλειστική ευθύνη για τους ληστρικούς λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος ανήκει στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, καθώς επί της υπουργίας Χατζηδάκη ξεκίνησε η λειτουργία του Χρηματιστηρίου Ενέργειας. Κάποιοι άλλοι πιστεύουν ότι ευθύνεται το ίδιο η νυν κυβέρνηση με την προηγούμενη του ΣΥΡΙΖΑ και σχεδόν κανείς δεν επιρρίπτει ευθύνες στα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης, μεταξύ των οποίων και το ΚΚΕ. Αν ωστόσο δούμε προσεκτικότερα την πορεία που μας οδήγησε στη σημερινή κατάσταση, θα πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι η ευθύνη δεν ανήκει μόνο στις δύο τελευταίες κυβερνήσεις, ούτε αποκλειστικά στα κόμματα που κυβένησαν για τους εξής  λόγους:

Πρώτον: Γιατί το Χρηματιστήριο Ενέργειας είναι το επιστέγασμα της ριζικής αναμόρφωσης του ηλεκτροδοτικού συστήματος της χώρας μας, η οποία συντελέσθηκε σταθερά και με σχέδιο την τελευταία εικοσαετία και το σχέδιο αυτό εξυπηρετήθηκε με συνέπεια και προθυμία από όλες ανεξαιρέτως τις κυβερνήσεις που αγνόησαν επιδεικτικά τις καταστροφικές συνέπειες που από νωρίς εκδηλώθηκαν.

Δεύτερον: Γιατί τέτοιου είδους μακρόχρονιες ριζικές αλλαγές δεν μπορούν να επιτευχθούν χωρίς τη συναίνεση ολόκληρου του πολιτικού κόσμου, η οποία (συναίνεση) δεν είναι ανάγκη να εκδηλώνεται ρητά ως συγκατάνευση και μπορεί να συγκαλυφθεί με πολλούς τρόπους (π.χ να εμφανίζεται ως ηχηρή διαφοροποίηση σε επιμέρους επουσιώδη σημεία μαζί με σιωπηρή παραδοχή του πυρήνα των αλλαγών, ως “σιγή ασυρμάτου” ώστε οι αλλαγές και τα μέτρα να εφαρμόζονται χωρίς δημόσια συζήτηση, ως “αποσυσχέτιση” των αλλαγών από τα αποτελέσματά τους, ώστε να μην είναι ορατές οι καταστροφικές τους συνέπειες ή ακόμη και ως καταγγελτικός μαξιμαλισμός , ώστε πρακτικά να καθίσταται αδύνατη κάθε αντίδραση).

Όσον αφορά την ευθύνη των κυβερνήσεων της τελευταίας εικοσαετίας, αρκεί να βάλουμε σε χρονολογική σειρά τα μέτρα που εφαρμόστηκαν, για να διαπιστώσουμε  ότι όλες ανεξαιρέτως ακολούθησαν με συνέπεια την “ευρωπαϊκή πορεία” προς την ενοποίηση και η διαφοροποίησή τους έγκειται  σε ζητήματα που αφορούν είτε στην ταχύτητα εφαρμογής των μεταρρυθμιστικών μέτρων, είτε στη διαχείριση των προβλημάτων που δημιούργησε η εφαρμογή τους.  Στα πρώτα σαφώς εντάσσεται η κριτική που ασκεί σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση ως προς τη “βίαιη απολιγνιτοποίηση” σε αντίθεση με την πολιτική της “ομαλής απολιγνιτοποίησης” που αυτός ακολούθησε όταν ήταν στην κυβέρνηση, ενώ στα δεύτερα – δηλαδή στη διαχείριση των προβλημάτων που προκαλεί η εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων – εντάσσεται η τύχη της ΔΕΗ και ο ρόλος που μπορεί να διαδραματίσει εντός της απελευθερωμένης αγοράς. Το τελευταίο αυτό θέμα αποτελέσε αιτία οξύτατων αντιπαραθέσεων:

– Το 2014 για το σχέδιο της κυβερνησης Σαμαρά για τη “μικρή ΔΕΗ ”, το οποίο προέβλεπε τη δημιουργία μιας νέας εταιρείας, στην οποία θα εκχωρείτο το 30% του παραγωγικού δυναμικού και του πελατολογίου της ΔΕΗ προκειμένου να διατεθει μέσω διεθνούς διαγωνισμού σε ιδιώτες επενδυτές. Το σχέδιο αυτό, το οποίο απαντούσε σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης στο διπλό “πρόβλημα” του μονοπωλίου των λιγνιτών από τη ΔΕΗ και το άνοιγμα της λιανικής, ψηφίστηκε μεν, αλλά δεν εφαρμόσθηκε λόγω της εκλογικής νίκης του ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

-Το 2018 για το νομοσχέδιο της “αποεπένδυσης” που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ για την πώληση των λιγνιτικών μονάδων της Μελίτης Φλώρινας και της Μεγαλόπολης Αρκαδίας, το οποίο ήταν η απάντηση της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στο ακόμη άλυτο “πρόβλημα” του μονοπωλίου της ΔΕΗ στους λιγνίτες. Κι αυτό ψηφίσθηκε, αλλά επίσης δεν εφαρμόσθηκε και ήδη οι μονάδες αυτές έχουν επιστρέψει στα περιουσιακά στοιχεία της ΔΕΗ.

– Το 2021 για την Αύξηση του Μετοχικού Κεφαλαίου (ΑΜΚ)  της ΔΕΗ κατά 750 εκατομμύρια ευρώ, στην οποία –  με απόφαση του Υπερταμείου, στο οποίο παραχώρησε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ τη ΔΕΗ –  δεν  συμμετείχε το Δημόσιο με αποτέλεσμα τη μείωση του ποσοστού του από 51,23% σε 34,12%.

Οι αντιπαραθέσεις αυτές, παρότι οξύτατες, ήταν ελάχιστα ουσιαστικές  για τους εξής λόγους:

(α) Γιατί το ενδιαφέρον των πολιτικών κομμάτων για την τύχη της ΔΕΗ εκδηλώθηκε πολύ όψιμα και συγκεκριμένα καθυστέρησε πάνω από μια δεκαετία.  Οι αποφάσεις που καθόρισαν το μέλλον της  και εγκαθίδρυσαν τη λειτουργία της απελευθερωμένης αγοράς λήφθησαν στα τέλη του 20ου αιώνα και άρχισαν να υλοποιούνται την πρώτη δεκαετία του 21ου, με κυριότερη από αυτές τον λειτουργικό και νομικό διαχωρισμό της ΔΕΗ από τα δίκτυα μεταφοράς και διανομής, τα οποία  αποτελούν τεράστιες επενδύσεις που έγιναν με χρήματα του ελληνικού λαού.  Όταν πλέον το 2014 άνοιξε  η συζήτηση για την ιδιωτικοποίηση της ΔΕΗ , αφορούσε την τύχη των τμημάτων που είχαν απομείνει (παραγωγή, προμήθεια), ενώ μέσω του διαχωρισμού της είχε ήδη διαμορφωθεί η “απελευθερωμένη” αγορά με τη λειτουργία του συστήματος mandatory pool, η Ελλάδα, αν και στη μέγγενη των μνημονίων, είχε καταστεί eldorado για τους επενδυτές ΑΠΕ και το ηλεκτρικό ρεύμα είχε γίνει ήδη πανάκριβο.

(β) Γιατί στις αντιπαραθέσεις αυτές – παρά τις μεγαλοστομίες που λέγονταν – δεν αμφισβητήθηκαν ούτε κατ’ ελάχιστο οι μεταρρυθμίσεις που είχαν ήδη συντελεσθεί και θεωρούνταν δεδομένες από τα κόμματα της αντιπολίτευσης.

(γ) Γιατί  αποσκοπούσαν σε μικροκομματικά οφελη, όπως ξεκάθαρα αποδείχθηκε από την εναλλαγή ρόλων που ακολούθησε, η οποία ανέδειξε τη ρηχότητα αλλά και τη γελοιότητα της πολιτικής μας ζωής. Έτσι, στην αντιπαράθεση του 2014 ο ΣΥΡΙΖΑ ως αντιπολίτευση κατηγορούσε την κυβέρνηση Σαμαρά για “εθνικό έγκλημα” και ξεπούλημα της ΔΕΗ, το 2018 η Ν.Δ. (με αγορητή τον Σκρέκα) κατηγόρησε για το ίδιο έγκλημα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και το 2021 οι ρόλοι πάλι άλλαξαν και ο ΣΥΡΙΖΑ με την ίδια φρασεολογία κατηγόρησε την κυβέρνηση για την ΑΜΚ που μείωσε το ποσοστό του δημοσίου, η οποία – σημειωτέον – αποφασίστηκε από το Υπερταμείο, στο οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση παραχώρησε τη ΔΕΗ.

Με άλλα λόγια,  οι αντιπαραθέσεις αυτές αποτελούν εφαρμογή της τακτικής της ηχηρής διαφοροποίησης σε επιμέρους σημεία και της σιωπηρής παραδοχής του πυρήνα των αλλαγών και πολύ δικαιολογημένα χαρακτηρίστηκαν ως κάλπικες από το ΚΚΕ. Ωστόσο “κάλπικος” θα πρέπει να χαρακτηρισθεί κι ο αντιευρωπαϊσμός του ΚΚΕ, γιατι όπως δείχνουν τα γεγονότα εξαντλείται σε αντιευρωπαϊκή ρητορεία και απαρίθμηση των “σταδίων απελευθέρωσης”, ενώ συμμετέχει ενεργά στην επιχείρηση αποσιώπησης και συγκάλυψης των συνεπειών της νέας ενοποίησης.

Η στάση του μόνου “αντιευρωπαϊκού” κόμματος της ελληνικής βουλής απέναντι στην ενοποίηση του ηλεκτροδοτικού μας συστήματος

Το ΚΚΕ, όπως καυχιέται, είναι το μόνο κόμμα της ελληνικής βουλής που καταψήφισε τη συνθήκη του Μάαστριχτ. Συνεπώς η στάση του απέναντι στις “ενοποιήσεις” έχει ιδιαίτερο πολιτικό βάρος, γιατί είναι το μόνο κόμμα με σταθερή παρουσία στη βουλή, το οποίο υποτίθεται ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά και να πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό για τις ευρωπαϊκές πολιτικές και τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών κέντρων.

Ωστόσο το ΚΚΕ, όχι μόνο δεν προειδοποίησε τον ελληνικό λαό για την ενοποίηση του ηλεκτροδοτικού μας συστήματος και δεν προσπάθησε να την αποτρέψει πριν πραγματοποιηθεί, αλλά συνειδητά υποβάθμισε το θέμα αυτό και συνεχίζει να το υποβαθμίζει μέχρι σήμερα. Χαρακτηριστική είναι η στάση του το 2018, κατά την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου, στο οποίο συμπεριλαμβανόταν  η ίδρυση του Χρηματιστηρίου Ενέργειας. Τότε, θεώρησε ως μέγιστης σημασίας θέμα την αλλαγή του ποσοστού απαρτίας των γενικών συνελεύσεων των πρωτοβάθμισων σωματείων από το 1/3 που ήταν μέχρι τότε, στο 1/2 όταν αφορά την κήρυξη απεργίας και έριξε όλο το βάρος της αντιπαράθεσης στη διάταξη αυτή, ενώ υποβάθμισε το θέμα της ίδρυσης του Χρηματιστηριου ενέργειας και δεν αναφέρθηκε κάν στην ένταξη της χώρας μας στην Ενιαία Ευρωπαϊκή Αγορά Ηλεκτρικής Ενέργειας[vi].

Η σύγκριση της σοβαρότητας των δύο αυτών θεμάτων κατατάσσει την ηγεσία του ΚΚΕ ή στους ανόητους ή στους πονηρούς υποκριτές. Το πρώτο όμως πολύ δύσκολο να ισχύει καθώς η ηγεσία του ΚΚΕ και τις διαστάσεις των αλλαγών που έρχονταν γνώριζε και τις συνέπειες – κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές – της ενοποίησης του ηλεκτροδοτικού μας συστήματος αντιλαμβανόταν[vii]. Συνεπώς  θα πρέπει να δεχθούμε ότι ισχύει το δεύτερο. Ότι δηλαδή η ηγεσία του ΚΚΕ, γνωρίζοντας τις συνέπειες και θέλοντας να αποφύγει ουσιαστικές αντιπαραθέσεις,  προτίμησε να ακολουθήσει την τακτική της “σιγής ασυρμάτου” για το Χρηματιστήριο Ενέργειας και γι’ αυτό υποβάθμισε συνειδητά τη σοβαρότητά του, συνεχίζοντας να μιλά για ένα ακόμη στάδιο “ιδιωτικοποίησης” και “απελευθέρωσης”.

Το παραπάνω συμπέρασμα ενισχύεται και από το ακόλουθο χαρακτηριστικό στο δημόσιο λόγο του: Το ΚΚΕ αποφεύγει συστηματικά και σταθερά τη χρήση των όρων  “ενοποίηση”, “ενεργειακή ένωση” και “Ενιαία ευρωπαϊκή Αγορά Ηλεκτρικής Ενέργειας”, παρότι η “ενεργειακή ένωση” είναι  πραγματικότητα και η ενιαία αγορά ηλεκτρικής ενέργειας που έχει δημιουργηθεί στηρίζεται σε κοινό μοντέλο λειτουργίας και σε σύζευξη (ενοποίηση) των τιμών μεταξύ των εθνικών αγορών. Προφανώς αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι οι όροι αυτοί αφενός προκαλούν δυσάρεστους συνειρμούς γιατί παραπέμπουν στις καταστροφικές συνέπειες της Οικονομικής και Νομισματικής Ενοποίησης για τη χώρα μας, αφετέρου δημιουργούν καθήκοντα σύγκρουσης που θέλει να αποφύγει το ΚΚΕ και γι’ αυτό υποβαθμίζει το θέμα της υιοθέτησης του target model, θεωρώντας το ως συνέχεια και στάδιο της απελευθέρωσης της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

Και οι  παραπάνω διαπιστώσεις δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν.Το  ΚΚΕ, παρά την αντιευρωπαϊκή του ρητορεία, σε κρίσιμες στιγμές πήρε θέση υπέρ της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, όπως φαίνεται από τις χαρακτηριστικές  δηλώσεις της πρώην Γενικής Γραμματέως του, Αλέκας Παπαρήγα το 2012, ότι “είτε με ευρώ, είτε με δραχμή, ο λαός είναι χρεοκοπημένος” και ότι “η λύση έξω από το ευρώ στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφική”[viii].  Η στάση αυτή μάλιστα δεν είναι περιστασιακή. Σύμφωνα με την πολιτική απόφαση του 20ου Συνεδρίου του[ix], η αποδέσμευση από την Ε.Ε πρέπει να γίνει ταύτόχρονα με τη “λαϊκή εξουσία” και μάλιστα χωρίς ενδιάμεσα στάδια, καθώς στην ίδια απόφαση διευκρινίζεται ότι “η καπιταλιστική Ελλάδα με «εθνικό νόμισμα» δεν συνιστά ρήξη προς όφελος του λαού”.

Εν ολίγοις, το συμπέρασμα είναι ότι το ΚΚΕ έχει παραπέμψει στις “ελληνικές καλένδες” το ζήτημα της αποδέσμευσης από την Ε.Ε  και είναι συνυπεύθυνο όχι μόνο για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, αλλά και για την ευτέλεια και την αναξιοπιστία της πολιτικής ζωής της χώρας μας λόγω της υποκρισίας του και της συγκαλυμμένης συναίνεσής του.

Oι προτάσεις των κομμάτων για την αντιμετώπιση των ληστρικών λογαριασμών

Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ[x]

Περιλαμβάνει τα ακόλουθα πέντε “άμεσα” (όπως τα χαρακτηρίζει) μέτρα:

–        Επιβολή πλαφόν για ένα χρόνο στα τιμολόγια της ΔΕΗ και  μετατροπή των κυμαινόμενων σε σταθερά συμβόλαια.

–        Επιβολή από τη ΡΑΕ πλαφόν στην Αγορά Επόμενης Ημέρας.

–        Μεγάλη μείωση του πλαφόν στη ρήτρα αναπροσαρμογής του 100% και  μετατροπή όλων των συμβολαίων υποχρεωτικά σε σταθερά.

–        Ενεργοποίηση της προθεσμιακής αγοράς και

–        Μείωση του ΕΦΚ και του ΦΠΑ.

Από τα μέτρα αυτά , τα τρία πρώτα  (επιβολή πλαφόν στα τιμολόγια της ΔΕΗ, επιβολή πλαφόν από τη ΡΑΕ στην Αγορά Επόμενης Ημέρας και  μετατροπή όλων των συμβολαίων υποχρεωτικά σε σταθερά) μόνο “άμεσα” δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν.  Συνιστούν ρυθμιστικές παρεμβάσεις στους κανόνες της Ενιαίας Ευρωπαϊκής Αγοράς Ηλεκτρικής Ενέργειας που δεν εμπίπτουν στην αρμοδιότητα της κυβέρνησης  και για να εφαρμοσθούν θα πρέπει να τα εγκρίνει η Κομισιόν και επιπλέον να συναινέσουν οι άλλοι εμπλεκόμενοι φορείς  ( ΡΑΕ,   ΔΕΗ,  Υπερταμείο στο οποίο έχει ενταχθεί η ΔΕΗ  και  Χρηματιστήριο Ενέργειας).

Το τέταρτο μέτρο (ενεργοποίηση της προθεσμιακής αγοράς) επίσης δεν εμπίπτει στη δικαιοδοσία της κυβέρνησης και για την εφαρμογή του θα πρέπει να συναινέσει το Χρηματιστήριο Ενέργειας, καθως με δική του εισήγηση έχουν επιβληθεί από τη ΡΑΕ περιορισμοί στη σύναψη διμερών συμβολαίων . Η  αιτιολογία γι’ αυτούς τους περιορισμούς, οι οποίοι  αποτελούν βασικό παράγοντα της αύξησης της τιμής της ηλεκτρικής ενέργειας, είναι ότι “αν εκτός από τις ΑΠΕ που μπαίνουν κατά προτεραιότητα στο σύστημα κατά ποσοστό 20 – 25%, προστεθούν κατά 80% και διμερή συμβόλαια, τότε η αγορά πρακτικά εξαφανίζεται”.

Το πέμπτο μέτρο (μείωση του ΕΦΚ και του ΦΠΑ) είναι το μόνο που δεν συνιστά  ρυθμιστική παρέμβαση και τουλάχιστον ως προς το σκέλος του  συντελεστή ΕΦΚ  ανήκει στην αρμοδιότητα της κυβέρνησης, ωστόσο δύσκολα μπορεί να γίνει πιστευτό ότι η ελληνική κυβέρνηση (όποια κι αν είναι αυτή) θα προχωρήσει στη μείωσή τους, χωρίς να έχει την έγκριση της Κομισιόν.

Συμπερασματικά, τα μέτρα που προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ανήκουν στην αρμοδιότητα της ελληνικής κυβέρνησης και η ουσία που συνειδητά αποκρύπτει είναι ότι για να εφαρμοσθούν χρειάζεται είτε έγκριση,  είτε σύγκρουση με την Κομισιόν και τους άλλους εμπλεκόμενους φορείς. Όσον αφορά δε τη σύγκρουση, δύσκολο να υποτεθεί ότι είναι στον προσανατολισμό του καθώς η βασική κριτική που έχει απευθύνει μέχρι τώρα στην Κομισιόν για το θέμα της διαχείρισης της ενεργειακής κρίσης είναι ότι “την βρήκε απροετοίμαστη”.

Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝ.ΑΛ[xi]

Το ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝ.ΑΛ  προτείνει την επιβολή πλαφόν 10% στη λιανική τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας σε σχέση με αυτά που πλήρωναν οι καταναλωτές πριν ξεκινήσει η ενεργειακή κρίση, την  έναρξη της οποίας τοποθετεί χρονικά την 1.5.2021. Επίσης η πρότασή του περιλαμβάνει την απαγόρευση διακοπής ρεύματος σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις, στην περίπτωση που τους επιβάλλεται χρέωση που υπερβαίνει το πλαφόν του 10%, καθώς και τη δυνατότητα ρύθμισης σε 240 δόσεις για τα χρέη που έχουν συσσωρευτεί από λογαριασμούς ρεύματος από 1.5.2021.

Το “θετικό” αυτής της πρότασης, όπως τη διαφημίζει ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝ.ΑΛ., Νίκος Ανδρουλάκης, είναι ότι είναι άμεσα εφαρμόσιμη γιατί “το πλαφόν στη λιανική τιμή” είναι στην εργαλειοθήκη της Κομισιόν και δεν χρειάζεται ειδική έγκριση, όπως το πλαφόν στη χονδρική και όπως υποστηρίζει, “το μόνο που μένει είναι να μάθει ο καταναλωτής πως θα επιμεριστεί το κόστος μεταξύ του καταναλωτή, του κράτους και των παραγωγών”[xii].

Συμπερασματικά η πρόταση αυτή κινείται στο ίδιο πλαίσιο με την κυβέρνηση και προτείνει μια διαφορετική εκδοχή των δικών της μέτρων ελάφρυνσης.

Η πρόταση του ΜΕΡΑ 25[xiii]

Το ΜΕΡΑ25 με τροπολογία που κατέθεσε στις 6.4.2022 πρότεινε να ανασταλούν έως τις 30.6.2022 οι διακοπές στην παροχή ηλεκτροδότησης λόγω οφειλών σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις βάσει εισοδηματικών κριτήρίων, ενώ, από το βήμα της βουλής,  στήριξε το αίτημα της πρωτοβουλίας πολιτών “Ρεύμα για όλους” για διεξαγωγή δημοψηφίσματος με μοναδικό ερώτημα την κατάργηση ή όχι του Χρηματιστηρίου Ενέργειας[xiv].

Το ενδιαφέρον στη θέση του ΜΕΡΑ25 είναι ότι εντοπίζει το πρόβλημα στη λειτουργία καρτέλ από τέσσερεις ολιγάρχες[xv] (Μυτιληναίο, Βαρδινογιάννη, Λάτση και Περιστέρη, μαζί με την CVC Capital που ελέγχει την ιδιωτικοποιημένη ΔΕΗ) και στην κυβέρνηση, και όχι στην ενοποίηση, την οποία  αγνοεί στον πολιτικό του λόγο. Ωστόσο, αν υποτεθεί ότι η χώρα μας ξαφνικά αποκτούσε φιλολαϊκή κυβέρνηση, το κύριο πρόβλημά της για να βρει λύση στους ληστρικούς λογαριασμούς δεν θα ήταν οι ολιγάρχες της ενέργειας, τους οποίους θα μπορούσε να “ξεδοντιάσει” με νομοθετική ρύθμιση, αλλά η σύγκρουσή της με την Κομισιόν και τους εμπλεκόμενους φορείς που δεν θα της αναγνώριζαν αυτήν την αρμοδιότητα.

Συμπερασματικά, το ΜΕΡΑ25 αποσιωπά το πρόβλημα που δημιουργεί η ενοποίηση, κι αυτό εξηγείται από το γεγονός  ότι ανήκει στους ένθερμους υποστηρικτές της πράσινης ανάπτυξης και της  ενεργειακής πολιτικής της Κομισιόν.

Η πρόταση του ΚΚΕ[xvi]

Το ΚΚΕ, σε αντίθετη κατεύθυνση από το ΜΕΡΑ25, εστιάζει την κριτική του στην “Ευρωενωσιακή πολιτική της απελευθέρωσης της αγοράς ενέργειας” και την “πράσινη μετάβαση” και τα μέτρα που προτείνει είναι:

–        Η άμεση και πλήρης επαναλειτουργία των λιγνιτικών μονάδων, χωρίς τις δεσμεύσεις του χρηματιστηρίου ρύπων, που αυξάνουν τεχνητά την τιμή του λιγνίτη.

–        Η κατάργηση του Χρηματιστηρίου Ενέργειας.

–        Η απόσυρση της χώρας από τις κυρώσεις της ΕΕ προς τη Ρωσία.

Επίσης  με τροπολογία που κατέθεσε στις 6.5.2022 σε νομοσχέδιο του Υπουργείου Υγείας ζήτησε να καταργηθούν “τώρα”, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται: 1) Η ρήτρα αναπροσαρμογής, 2) το Χρηματιστήριο Ενέργειας, 3) το ειδικό τέλος για τη Μείωση Εκπομπών Αερίων Ρύπων,  4) ο ΦΠΑ και οι Ειδικοί Φόροι Κατανάλωσης στις υπηρεσίες παροχής ηλεκτρικού ρεύματος.

Ωστόσο και το ΚΚΕ παραλείπει οποιαδήποτε αναφορά στην ενοποίηση και στα προβλήματα που δημιουργεί, με συνέπεια ο πολιτικός του λόγος να στερείται αιχμής και η αντιευρωπαϊκή ρητορεία του να μήν είναι παρά κούφια λόγια. Πρόκειται για την εφαρμογή της τακτικής του καταγγελτικού μαξιμαλισμού, η οποία δείχνει μεν τον στόχο, αλλά όχι τον δρόμο για να φθάσουμε σ’ αυτόν, με συνέπεια ο στόχος να φαίνεται άπιαστος και κάθε προσπάθεια για την προσέγγισή του μάταιη και μόνο για την τιμή των όπλων.

Η πρόταση της “Ελληνικής Λύσης”

Τέλος η  πρόταση της “Ελληνικής Λύσης”, η οποία έχει διατυπωθεί αποσπασματικά,  περιλαμβάνει την άμεση εξόρυξη υδρογονανθράκων, την επαναλειτουργία των λιγνιτικών μονάδων και την κατασκευή πυρινικών εργοστασίων, ενώ δεν γίνεται καμια αναφορά στην ενοποίηση και στις περιορισμένες δυνατότητες παρέμβασης της ελληνικής κυβέρνησης στο πρόβλημα των ληστρικών λογαριασμών.

Συμπερασματικά, οι παραπάνω προτάσεις, οι οποίες λογικά θα αποτελέσουν μέρος του προγράμματος κάθε κόμματος στις επικείμενες εκλογές, εξυπηρετούν πρωτίστως επικοινωνιακούς στόχους. Τα κύρια χαρακτηριστικά τους είναι ο κενός περιεχομένου πολιτικός λόγος και η αποδοχή της υποτέλειας στα ευρωπαϊκά κέντρα. Τα χαρακτηριστικά αυτά μαζί με την έλλειψη οράματος για ένα καλύτερο μέλλον αποτελούν τα τρία κύρια προβλήματα της πολιτικής ζωής της χώρας μας, τα οποία απονομιμοποιούν στη συνείδηση ολοένα και μεγαλύτερης μερίδας των πολιτών την πολιτική και τα κόμματα.

Συνοψίζοντας:

1.      Χάρη στα πρόσφατα μέτρα της κυβέρνησης για την ελάφρυνση των καταναλωτών ηλεκτρικού ρεύματος, η συζήτηση μεταφέρθηκε από τις έκτακτες συνθήκες (ευρωπαϊκή ενεργειακή κρίση, πόλεμος στην Ουκρανία) που υποτίθεται ότι ευθύνονταν για τις αυξήσεις στην τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας, στην πραγματική αίτια των ληστρικών λογαριασμών που είναι  η λειτουργία του Χρηματιστηρίου Ενεργειας βάσει του “μοντέλου στόχου” (target model).

2.      Με τη λειτουργία του μοντέλου στόχου  έγινε η ενοποίηση του ηλεκτροδοτικού μας συστήματος , η οποία αποτελεί το επιστέγασμα των μεταρρυθμίσεων  που συντελέσθηκαν την τελευταία εικοσαετία και οδήγησαν στην αύξηση της  τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος  κατά περίπου 150% την περίοδο 2005 -2016 και εν συνεχεία – με τη λειτουργία του target model – στους τωρινούς ληστρικούς λογαριασμούς.

3.      Με την ενοποίηση  παραχωρήθηκε στην Κομισιόν η αρμοδιότητα να καθορίζει τους κανόνες λειτουργίας του ηλεκτροδοτικού μας συστήματος,  με συνέπεια  η κυβέρνηση να έχει – θεσμικά και πρακτικά  – περιορισμένες δυνατότητες παρέμβασης (επί της ουσίας μόνο όσες τις επιτρέπει  ο κρατικός προϋπολογισμός) και να πρέπει να λάβει άδεια από την Κομισιόν, προκειμένου να  εφαρμοσθούν στοιχειώδη μέτρα ελάφρυνσης για νοικοκυριά και επιχειρήσεις.

4.      Συμπερασματικά το πρόβλημα των ληστρικών λογαριασμών είναι ουσιαστικά πρόβλημα εθνικής κυριαρχίας και τα πραγματικά αίτια του αποσιωπώνται από όλα τα κόμμάτα για να μην αμφισβητηθεί η “ευρωπαϊκή” πορεία της χώρας.

Τα αίτια της κακοδαιμονίας της χώρας μας:  Παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας – εξευρωπαϊσμός και υποτέλεια

Τα ολέθρια αποτελέσματα των ενοποιήσεων

Η ενοποίηση του ηλεκτροδοτικού μας συστήματος δεν είναι η πρώτη ενοποίηση με ολέθρια αποτελέσματα. Από την ένταξή μας στην Ε.Ε (τότε ΕΟΚ) μέχρι σήμερα έχουν γίνει πολλές ενοποιήσεις με παρόμοιες συνέπειες, των οποίων όμως τα ολέθρια αποτελέσματα δεν συζητήθηκαν καθόλου ή δεν συζητήθηκαν επαρκώς, είτε γιατί πραγματοποιήθηκαν την εποχή που η “ευρωπαϊκή ιδέα” ενέπνεε  αισιοδοξία για την ανάπτυξη της  ελληνικής οικονομίας και θεωρήθηκαν αναγκαία θυσία για τον “εκσυγχρονισμό” της χώρας, είτε γιατί ουδέποτε μελετήθηκαν, είτε τέλος γιατί συνειδητά δεν συνδέθηκαν με την κακή πορεία της οικονομίας, προκειμένου να μην επηρεάσουν αρνητικά την “ευρωπαϊκή πορεία” ενοποίησης.

Τέτοιες περιπτώσεις είναι:  Η τελωνειακή ενοποίηση, η οποία οδήγησε σε μαρασμό παραδοσιακούς κλάδους οικονομικής δραστηριότητας, στην αποβιομηχάνιση και σε απώλεια χιλιάδων θέσεων εργασίας. Η εφαρμογή της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής, η οποία μετέτρεψε τη χώρα από εξαγωγέα σε εισαγωγέα αγροτικών προϊόντων[xvii]. Η εφαρμογή του ΦΠΑ, η οποία οδήγησε στην αύξηση των ενδοκοινοτικών εισαγωγών και στη μετατροπή βιοτεχνιών σε εισαγωγείς με απώλεια πάλι θέσεων εργασίας. Η Οικονομική και Νομισματική Ένωση, η οποία αποτέλεσε την χαριστική βολή για την ελληνική οικονομία και τελικά οδήγησε στη χρεοκοπία. Η  “απελευθέρωση” των επαγγελμάτων, η οποία υποτίθεται ότι θα οδηγούσε στην αύξηση του ΑΕΠ και το μόνο ορατό αποτέλεσμά της  ήταν η φτωχοποίηση επιστημόνων και ελεύθερων επαγγελματιών.

Οι ολέθριες συνέπειες της “ευρωπαϊκής πορείας” καταγράφονται στην έκθεση Πισσαρίδη[xviii], η οποία κατά λέξη αναφέρει :  “….. Η ελληνική οικονομία αναπτύχθηκε έντονα την περίοδο 1961 -1980 με πραγματικό ετήσιο ρυθμό που ξεπέρασε το 6,5%, την οποία ακολούθησε μια περίοδος βραδείας ανάπτυξης 1981 – 1994 με μέσο ετήσιο ρυθμό γύρω στο 0,8%. Στη συνέχεια η σύγκλιση τα πρώτα χρόνια ένταξης στη νομισματική ένωση σηματοδότησαν μια περίοδο ταχείας, αλλά μη διατηρήσιμης μεγέθυνσης με μέσο ετήσιο ρυθμό στο 3,5%, την οποία διαδέχθηκε η περίοδος της ελληνικής κρίσης χρέους από το 2009 με μέσο ρυθμό ετήσιας συρρίκνωσης γύρω στο -2,2%….” .Ωστόσο  η Επιτροπή Πισσαρίδη δεν θέλει να δει την πραγματικότητα κι όπως εύστοχα σχολιάζει ο καθηγητής του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, Κώστας Λαπαβίτσας[xix], “….Η Επιτροπή αντιλαμβάνεται την τεράστια αυτή διαφορά ως μια απόδειξη της αδυναμίας της Ελλάδας να αξιοποιήσει τις ευκαιρίες που πρόσφερε η ένταξη στην ΕΕ το 1981.Η πιθανότητα να συμβαίνει το αντίθετο δεν απασχολεί καθόλου την Επιτροπή. Οποιοσδήποτε καλόπιστος οικονομολόγος βλέποντας τη σύγκριση θα σκεφτόταν ότι το θεσμικό πλαίσιο της ΕΕ και ΟΝΕ, αντί να προσφέρει ευκαιρίες, ίσως να συνέβαλε στην αντιστροφή της προηγούμενης αναπτυξιακής δυναμικής. Η ένταξη σηματοδότησε την απαρχή μιας αποτυχίας ιστορικού μεγέθους που θα καθορίσει την πορεία της Ελλάδας τις επόμενες δεκαετίες….”

Και πράγματι πρόκειται για μια αποτυχία ιστορικού μεγέθους, η οποία οφείλεται στην απαρέγκλιτη   προσήλωση του πολιτικού κόσμου στην ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και στον “εξευρωπαϊσμό”, με ολέθριες συνέπειες για τον ελληνικό λαό.

Ο “εξευρωπαϊσμός” της πολιτικής ζωής

Ο όρος “εξευρωπαϊσμός” (europeanization) χρησιμοποιείται για να συνοψίσει τις επιπτώσεις της ευρωπαϊκής ενοποίησης πάνω στις βασικές εθνικές πολιτικές[xx] και υποδηλώνει τη διαδικασία κατά την οποία οι πολιτικές σε εθνικό επίπεδο διαμορφώνονται από ευρωπαϊκά όργανα[xxi]. Στη χώρα μας ο “εξευρωπαϊσμός” ταυτίστηκε με τον “εκσυγχρονισμό”, το γνωστό ιδεολόγημα της κυβέρνησης Σημίτη, ο οποίος προωθήθηκε ως τεχνοκρατικό σχέδιο που υποτίθεται ότι αποσκοπούσε στη βελτίωση των υποδομών της χώρας, παρά σε κοινωνικοπολιτικούς μετασχηματισμούς.

Η διαδικασία του  “εξευρωπαϊσμού” ξεκίνησε με αργό ρυθμό τη δεκαετία του 1980 και επιταχύνθηκε την επόμενη δεκαετία. Mε το πρόσχημα του “εκσυγχρονισμού” από τα μέσα της δεκαετίας του 1990 η χώρα μπήκε στον “αυτόματο πιλότο” με την πορεία της να καθορίζεται από τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών οργάνων, το νομοθετικό έργο της βουλής να αφορά κατά κύριο λόγο τη μεταφορά ευρωπαϊκών οδηγιών και κατευθύνσεων στην εθνική νομοθεσία  και  οι κυβερνήσεις να περιορίζονται σε διαχειριστικό – διεκπεραιωτικό ρόλο[xxii]. Σταδιακά η πολιτική αντιπαράθεση μεταξύ των δύο μεγαλύτερων κομμάτων (ΠΑΣΟΚ – ΝΔ)  εκφυλίσθηκε σε ανταγωνισμό ποιο κόμμα εκπροσωπεί και εφαρμόζει αποτελεσματικότερα την ευρωπαϊκή πολιτική  και τελικά, μπροστά στον “κίνδυνο” εκτροπής από την ευρωπαϊκή πορεία, εξελίχθηκε σε πλήρη σύγκλίση και τα οδήγησε σε συγκυβέρνηση.

Βασικό εργαλείο για την αποδοχή του “εξευρωπαϊσμού” από τον πολιτικό κόσμο ήταν οι κοινοτικές χρηματοδοτήσεις, ιδιαίτερα αυτές που δίνονταν στο πλαίσιο των διαρθρωτικών ταμείων. Με τα κεφάλαια αυτά, τα οποία διαχειρίστηκαν τα δύο μεγαλύτερα κόμματα για να διατηρούν την εκλογική τους πελατεία και να εναλάσσονται στην κυβέρνηση,  εκμαυλίστηκαν συνειδήσεις, στήθηκε το ιδεολόγημα ότι η Ελλάδα “αποτελεί και θα αποτελεί καθαρό λήπτη κοινοτικών χρημάτων” , φτιάχτηκαν νέα “τζάκια” και δημιουργήθηκε  στρατιά “Ευρωπαίων πολιτών” που διορίσθηκαν σε καίριες θέσεις για να στηρίξουν το αφήγημα της “ισχυρής Ελλάδας του ευρώ”, το οποίο αποδείχθηκε ολέθριο για την ελληνική κοινωνία. Η κύρια ευθύνη προφανώς ανήκει στα “κόμματα εξουσίας”, ωστόσο μέρος αυτής αναλογεί και  στα υπόλοιπα κόμματα,  είτε γιατί συμμετείχαν ενεργά στη στήριξη του εν λόγω αφηγήματος λόγω αλληθωρισμού και μικρότερων αλλά σημαντικών απολαβών, είτε γιατί το ανέχθηκαν προς αποφυγή συγκρούσεων (ΚΚΕ).

Τα παραπάνω αφηγήματα κατέρρευσαν θεαματικά με τα μνημόνια, ωστόσο η “βρώμικη” δουλειά είχε γίνει, ο “εξευρωπαϊσμός” ρίζωσε  και μέχρι σήμερα κυριαρχεί.

Μνημόνια – συναίνεση ή “κατοχή”

Πολλοί εντοπίζουν την απαρχή της απώλειας  εθνικής κυριαρχίας στα μνημόνια και  μιλούν για “κατοχή”. Ωστόσο όσοι  πρεσβεύουν αυτήν την άποψη δεν λαμβάνουν υπόψη τους ότι (α) η  παραχώρηση  εθνικής κυριαρχίας (ή κυριαρχικών αρμοδιοτήτων)  ξεκίνησε με την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε (τότε ΕΟΚ) και τις επάλληλες ενοποιήσεις, (β) ο “εξευρωπαϊσμός” είχε κυριαρχήσει πολύ πριν τα μνημόνια και από τη δεκαετία του 1990 το κύριο νομοθετικό έργο της βουλής ήταν η μεταφορά στην εθνική νομοθεσία ευρωπαϊκών οδηγιών και κατευθύνσεων και (γ) οι μεταρρυθμίσεις που επέβαλαν τα μνημόνια  δεν ήταν παρά αποφάσεις των ευρωπαϊκών οργάνων που οι κυβερνήσεις  καθυστερούσαν να εφαρμόσουν[xxiii] λόγω ισχυρών κοινωνικών αντιδράσεων και πιέσεων.

Με άλλα λόγια, τα μνημόνια λειτούργησαν ως επιταχυντής εξελίξεων και έφεραν στο φως προβλήματα και καταστάσεις που προϋπήρχαν, αλλά κρύβονταν επιμελώς πίσω από τα ιδεολογήματα του “εκσυγχρονισμού” και της “ισχυρής Ελλάδας του ευρώ”.

“Εξευρωπαϊσμός” και Πανδημία

Αναμφισβήτητα  η διαχείριση της πανδημίας φέρει τη σφραγίδα της  κυβέρνησης Μητσοτάκη και γι’  αυτό και είδαμε να εφαρμόζεται ό,τι πιο αντιλαϊκό, αντιδημοκρατικό και βάρβαρο μέτρο γινόταν. Ωστόσο οι βασικές αποφάσεις και κατευθύνσεις έρχονταν απευθείας από τις Βρυξέλλες, οι οποίες αποφάσισαν ότι ο εμβολιασμός θα είναι το κύριο όπλο κατά της πανδημιας,  χορήγησαν προσωρινές άδειες κυκλοφορίας των εμβολίων, παρήγγειλαν “αδιευκρίνιστες” ποσότητες εμβολίων για κάθε κράτος- μέλος  και υπέγραψαν – με εντελώς αδιαφανείς διαδικασίες –  για λογαριασμό όλων των κρατών – μελών συμβάσεις με τις φαρμακευτικές, των οποίων το περιεχόμενο δεν έχει ακόμη γνωστοποιηθεί επισήμως.   Επιλέον η Κομισιόν από πολύ νωρίς έδωσε το σύνθημα για τη λογοκρισία και το κυνήγι των “συνομωσιολόγων” καθώς αναγόρευσε σε ιδιαίτερο καθήκον των ευρωπαϊκών θεσμών  “την αντιμετώπιση της παραπληροφόρησης”, όπως κομψά  έθεσε το ζήτημα η πρόεδρος της, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν[xxiv], το οποίο στην Ελλάδα μεταφράστηκε από τον πρωθυπουργό μας ως “αντιμετώπιση των ψεκασμένων”.

Αλλά  δεν είναι μόνο τα εμβόλια και η λογοκρισία.  Από την αρχή της πανδημίας η Κομισιόν πήρε μέτρα που επί της ουσίας “προκαθόριζαν” τις συνέπειες του κορονοϊού στην οικονομία και την κοινωνία κι αυτό φαίνεται από το“Χρονοδιάγραμμα δράσης” της Ε.Ε .  Στις 2 Μαρτίου 2020 συστάθηκε η επιτροπή αντιμετώπισης του κορονοϊού για τον συντονισμό των κρατών – μελών σε τρεις τομείς (ιατρικός τομέας,  τομέας μεταφορών και  οικονομικός τομέας) με επικεφαλής τους πέντε αρμόδιους επιτρόπους. Στις 13 Μαρτίου η Κομισιόν ανακοίνωσε το πλαίσιο αντιμετώπισης των οικονομικών συνεπειών της πανδημίας, ενώ στις 17 Μαρτίου συγκροτήθηκε μια συμβουλευτική επιτροπή για τον COVID-19 αποτελούμενη από επιδημιολόγους και ιολόγους για να διατυπώσει τις κατευθυντήριες γραμμές της ΕΕ σχετικά με επιστημονικά και συντονισμένα μέτρα διαχείρισης κινδύνου. Εν ολίγοις, στα μέσα Μαρτίου 2020 η Κομισιόν είχε ήδη έτοιμο το πλαίσιο μέτρων για την αντιμετώπιση του κορονοϊού, το οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη υλοποίησε παρότι η χώρα μας είχε ελάχιστα κρούσματα και μπορεί βάσιμα να υποσηριχθεί ότι δεν χτυπήθηκε από το πρώτο κύμα.

Το γεγονός ότι οι κατευθύνσεις έρχονταν απευθείας από την Κομισιόν και απλά υλοποιούνταν από την κυβέρνηση Μητσοτάκη εξηγεί και την “εθνική ομοψυχία” που επικράτησε για την αντιμετώπιση του κορονοϊού, καθώς κανένα κόμμα δεν έφερε την παραμικρή αντίρρηση σε μέτρα που μόνο υγειονομικά δεν μπορούν να χαρακτηριστούν, όπως η απαγόρευση κυκλοφορίας, τα πρόστιμα και η κίνηση των πολιτών μετά από αποστολή sms. Η ίδια “εθνική ομοψυχία” επικράτησε και για τα εμβόλια, όπου πάλι οι ηγεσίες των κομμάτων έσπευσαν να δώσουν το παράδειγμα, χωρίς ποτέ να θέσουν τα εύλογα ερωτήματα, αν τα εμβόλια ήταν ασφαλή και αποτελεσματικά, πόσο στοίχισαν, ποιες ποσότητες παραγγέλθηκαν, αν ο εμβολιασμός ήταν πράγματι το ενδεικνυόμενο όπλο για την αντιμετώπιση της πανδημίας κι αν τελικά με τα χρήματα που δαπανήθηκαν για την εμβολιαστική επιχείρηση θα μπορούσε να βελτιωθεί ουσιωδώς το ΕΣΥ.

Τα παραπάνω ερωτήματα προφανώς δεν αντιτίθενται στην  “επιστήμη”, την οποία ακολουθούν κατά γράμμα όλα τα κόμματα, όπως συνεχώς μας διαβεβαιώνουν. Αντιτίθενται όμως στις κατευθύνσεις και στις αποφάσεις της Κομισιόν ή έστω ανοίγουν το δρόμο για να αμφισβητηθούν οι αποφάσεις αυτές κι αυτή είναι μια προοπτική που κανένα από τα κόμματα της βουλής δεν το επιθυμεί, είτε το ομολογεί, είτε όχι.  Έτσι μόνο εξηγείται γιατί υιοθέτησαν άκριτα το κυβερνητικό αφήγημα περί lockdown και εμβολίων, αγνόησαν τις φωνές έγκυρων επιστημόνων που έδειχναν έναν διαφορετικό δρόμο αντιμετώπισης της υγειονομικής κρίσης και συντάχθηκαν με την κυβέρνηση στο κυνήγι των “συνομωσιολόγων” τους οποίους λοιδόρησαν ως ακροδεξιούς. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με μια ακόμη περίπτωση “εξευρωπαϊσμού” και “ομολογιας πίστης” των κομμάτων στην Κομισιόν και στις επιλογές της.

Οι ρωγμές στον “εξευρωπαϊσμό” και το “υπερόπλο” των κυβερνώντων

Τι κοινό έχουν οι “αγανακτισμένοι” των πλατειών του 2011 και οι “αρνητές” της μασκοφορίας και των εμβολίων; Παρότι οι ίδιοι οι “αγανακτισμένοι” – “αρνητές” πιθανότατα να το αγνοούν, είναι εχθροί της “ευρωπαϊκής πορείας” της χώρας και αποτελούν κίνδυνο, που πρέπει να εξαλειφθεί. Τουλάχιστον αυτό υποστηρίζουν, κάποιες “οξυδερκείς” – και μάλλον καλοπληρωμένες- φιλοευρωπαϊκές γραφίδες[xxv], οι  οποίες καταλήγουν ότι όλοι αυτοί (“αγανακτισμένοι” και “αρνητές”) είναι “ψεκασμένοι” και “ακροδεξιοί” γιατί “μιλούν με απέχθεια για την ενωμένη Ευρώπη και το ευρώ”, δηλαδή ό,τι πιο “ιερό” και “όσιο” – κατά την άποψή τους – διαθέτει αυτή η χώρα.

Ανεξάρτητα όμως απο το αν πράγματι οι “αγανακτισμένοι” των πλατειών ταυτίζονται με τους “αρνητές” της μασκοφορίας και των εμβολίων, η αλήθεια είναι ότι και οι μεν και οι δε αμφισβήτησαν τον “εξευρωπαϊσμό” ακόμη κι αν δεν το έχουν συνειδητοποιήσει. Οι πρώτοι, γιατί το 2011 βάλοντας κατά των μνημονίων και μουτζώνοντας και βρίζοντας τη βουλή, εξέφρασαν τη λαϊκή οργή για τη μετατροπή του “ναού της δημοκρατίας” σε παραμάγαζο των δανειστών – ευρωπαίων εταίρων μας  και οι δεύτεροι γιατί κατά την πανδημία,  αρνούμενοι να αποδεχθούν τη μασκοφορία και τον εμβολιασμό, αρνήθηκαν μαζί και το κυρίαρχο αφήγημα που ερχόταν απευθείας εκ Βρυξελλών. Με άλλα λόγια  προκάλεσαν τις δύο από τις τρεις συνολικά ρωγμές  που έχουν καταγραφεί από την ένταξη της χώρας στην Ε.Ε μέχρι σήμερα στην αποδοχή του “εξευρωπαϊσμού” , αν και στην περίπτωση της πανδημίας χωρίς οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές να το έχουν αντιληφθεί  και χωρίς να είναι στις προθέσεις τους.

Η τρίτη ρωγμή – που είναι η μόνη που δεν μνημονεύεται ως αποτέλεσμα “ψεκασμού” – προκλήθηκε με το δημοψήφισμα του 2015, όταν ο ελληνικός λαός αψηφώντας την τρομοκρατία των καναλιών, τα capital-controls και τις παντός είδους πιέσεις, σε ποσοστό 61,31% είπε ένα ηχηρό ΟΧΙ στην Ευρώπη και το ευρώ. Το ΟΧΙ αυτό μετατράπηκε σε ΝΑΙ από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, η οποία αποδείχθηκε σε μια από τις πιο  χρήσιμες εφεδρείες των ευρωπαϊστών, όχι μόνο γιατί υπέγραψε νέο μνημόνιο ακολουθώντας το παράδειγμα της προηγούμενης κυβέρνησης, την οποία μέχρι τότε κατηγορούσε για “ντροπιαστική συνθηκολόγηση”, αλλά και γιατί διέψευσε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι υπάρχει ελπίδα για μια διαφορετική πορεία της χώρας.

Η διάψευση αυτή έπαιξε και παίζει τεράστιο ρόλο στο θυμικό του ελληνικού λαού και είναι η αιτία της παθητικότητας, της σύγχυσης και της έλλειψης αυτοεκτίμησης της ελληνικής κοινωνίας. Γιατί χωρίς ελπίδα κανένας λαός δεν μπορεί να αγωνιστεί, αφού δεν περιμένει τίποτα, και είναι μονόδρομος η υποταγή στη μοίρα του. Ταυτόχρονα όμως ένας λαός που υποτάσσεται σε τέτοια μοίρα δεν είναι παρά ένας ανάξιος λαός που τελικά του αξίζουν τα δεινά που υποφέρει. Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος που δημιούργησε ο ΣΥΡΙΖΑ και αποτελεί σήμερα το “υπερόπλο” των κυβερνώντων, καθώς  χάρη σ’ αυτόν επιτυγχάνεται η παθητικότητα στη συνεχή φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας και η απεμπόληση δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Επίλογος : Η ανάκτηση της ελπίδας και το όραμα για μια νέα Ελλάδα

Ωστόσο μπορούν οι κυβερνώντες με το “υπερόπλο” της απελπισίας να εξασφαλίσουν δια παντός την “ευρωπαϊκή πορεία” της χώρας, όσα δεινά κι αν συσσωρεύονται στις πλάτες των πολιτών της κατ’ όνομα μόνο “ελληνικής δημοκρατίας”;  Το ερώτημα αυτό προκαλεί τόση αναστάτωση και άγχος σε όσους αισθάνονται “ευρωπαίοι πολίτες με ελληνική καταγωγή” , ώστε να δικαιολογείται τόσο το κλάμα του Μπογδάνου πριν το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015, όσο και το τωρινό μένος κατά των “αρνητών – ψεκασμένων”.

 Και η αλήθεια είναι ότι δικαιολογημένα ανησυχούν.  Τρεις ρωγμές μόλις μέσα σε δώδεκα χρόνια είναι πολλές και όλα δείχνουν ότι θα γίνουν περισσότερες, καθώς η οργή του λαού μέρα με τη μέρα μεγαλώνει. Η ορατή πια σήψη διαφοροποιεί και ενεργοποιεί υγιείς δυνάμεις και η κατάρριψη των ψευδαισθήσεων – μετά τα στάδια της άρνησης και της απογοήτευσης – οδηγεί στην αφύπνιση και ανοίγει νέους ορίζοντες. Σε αυτές  τις κοινωνικές διεργασίες η διαχείριση της πανδημίας είχε καταλυτικό ρόλο, καθώς από τη μια βάθυνε την ήδη υπάρχουσα πολιτική κρίση  κι από την άλλη πρόσθεσε νέες παραμέτρους. Για να ανταπεξέλθει στην κρίση αυτή η “εξευρωπαϊσμένη δημοκρατία” μας  που μέχρι τώρα στηριζόταν στο “δεν είναι όλοι ίδιοι”, αναγκάσθηκε να κινητοποιήσει και τις τελευταίες εφεδρείες της και να αποδείξει μόνη της ότι ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Η διαχείριση της πανδημίας τελικά αναδείχθηκε σε πολιτική “κρησάρα” που διαχώρισε την ήρα από το στάρι, γκρέμισε τη πίστη σε δόγματα, διέψευσε στρεβλές πεποιθήσεις και έφερε στην επιφάνεια ζητήματα  που μέχρι πρότινος κρύβονταν επιμελώς.

Σε αυτό το νέο πολιτικό τοπίο που διαμορφώθηκε, οι ρωγμές λοιπόν είναι κάτι παραπάνω από αναμενόμενες. Το αποφασιστικό όμως βήμα που θα μετατρέψει τις ρωγμές σε ρήξη θα γίνει όταν καταδειχθεί ο εχθρός. Όταν δηλαδή αποκαλυφθεί ότι η κακοδαιμονία της χώρας μας και όλα τα δεινά που υφιστάμεθα από την παραγωγική διάλυση της χώρας έως τους ληστρικούς λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος και τη στέρηση ελευθεριών και δικαιωμάτων λόγω πανδημίας οφείλονται στην “ευρωπαϊκή πορεία”, στην παραχώρηση εθνικής κυριαρχίας και στον εξευρωπαϊσμό. Τότε θα αναγεννηθεί η ελπίδα και μαζί το όραμα για μια νέα Ελλάδα, δημοκρατική, ελεύθερη και κοινωνικά δίκαιη.

* Η Στέλλα Πατρώνα είναι δικηγόρος, μέλος της συντακτικής ομάδας του “Δικτύου Ενεργών Καταναλωτών – Δ.Ε.ΚΑ” και της Πρωτοβουλίας Δρόμος Ανοιχτός.


[i]H έγκριση αυτή δόθηκε από την Κομισιόν στις 21.6.2022, καθώς μετά από την τελική τηλεδιάσκεψη η ηγεσία του υπουργείου έλαβε την εντολή να προχωρήσει https://energypress.gr/news/egkrithike-kai-episima-apo-vryxelles-o-mihanismos-gia-ti-hondriki-toy-reymatos-kai-ta-plafon

[ii]“Σημεία χαιρετισμού του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Προκοπίου Παυλόπουλου κατά την εκδήλωση με θέμα Η κρίση του κράτους δικαίου στην Ε.Ε.” 13.11.2018 https://www.presidency.gr/simeia-chairetismoy-toy-proedroy-tis-dimokratias-k-prokopioy-paylopoyloy-kata-tin-ekdilosi-me-thema-quot-i-krisi-toy-kratoys-dikaioy-stin-eyropaiki-enosi-quot/?print=print

[iii]Πρώτο «ενεργειακό πακέτο»

Οδηγία 96/92/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 19ης Δεκεμβρίου 1996 σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας.

Οδηγία 98/30/ΕΚ  του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 22ας Ιουνίου 1998 σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά φυσικού αερίου.

Δεύτερο «ενεργειακό πακέτο»: Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 1228/2003  του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου  της 26ης Ιουνίου 2003 σχετικά με τους όρους πρόσβασης στο δίκτυο για τις διασυνοριακές ανταλλαγές ηλεκτρικής ενέργειας.

Οδηγία 2003/54/ΕΚ  του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 26ης Ιουνίου 2003 σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενέργειας και την κατάργηση της Οδηγίας 96/92 ΕΚ.

Οδηγία 2003/55/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου, της 26ης Ιουνίου 2003 σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά φυσικού αερίου και την κατάργηση της Οδηγίας 98/30/ΕΚ.

Τρίτο «ενεργειακό πακέτο»: Οδηγία 2009/72/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της  13ης Ιουλίου 2009 σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά ηλεκτρικής ενεργείας και για την κατάργηση της οδηγίας 2003/54/ΕΚ.

Οδηγία 2009/73/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της  13ης Ιουλίου 2009 σχετικά με τους κοινούς κανόνες για την εσωτερική αγορά φυσικού αερίου και για την κατάργηση της οδηγίας 2003/55/ΕΚ.

Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 713/2009  του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου  της 13ης Ιουλίου 2009 , για την ίδρυση Οργανισμού Συνεργασίας των Ρυθμιστικών Αρχών Ενεργείας/

Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 714/2009  του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Ιουλίου 2009 σχετικά με τους όρους πρόσβασης στο δίκτυο στις διασυνοριακές ανταλλαγές ηλεκτρικής ενέργειας και την κατάργηση του Κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1228/2003.

Κανονισμός (ΕΚ) αριθ. 715/2009  του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 13ης Ιουλίου 2009 σχετικά με τους όρους πρόσβασης στα δίκτυα μεταφοράς φυσικού αερίου και για την κατάργηση του Κανονισμού (ΕΚ) αριθ. 1775/2005

[iv]Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 2015/1222 της Επιτροπής της 24ης Ιουλίου 2015 «σχετικά με τον καθορισμό κατευθυντήριων γραμμών για την κατανομή της δυναμικότητας και τη διαχείριση της συμφόρησης» (L197/24 της 25.7.2015).

Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 2016/1719 της Επιτροπής της 26ης Σεπτεμβρίου 2016 «σχετικά με τον καθορισμό κατευθυντήριας γραμμής για την μελλοντική κατανομή δυναμικότητας (L259/424 της 27.9.2016).

Κανονισμός (ΕΕ) αριθ. 2017/2195 της Επιτροπής της 23ης Νοεμβρίου 2017 «σχετικά με τον καθορισμό κατευθυντήριας γραμμής για την εξισορρόπηση ηλεκτρικής ενέργειας» (L312/6/ της 28.11.2017).

[v]“…..Οταν οι τιμές φυσικού αερίου διαμορφώνονται στα επίπεδα του Μαρτίου, δηλαδή πολύ υψηλότερα από το λειτουργικό τους κόστος, τότε και οι μονάδες φυσικού αερίου έχουν υψηλή κερδοφορία. Η στενότητα επάρκειας ισχύος της ελληνικής αγοράς και παράλληλα ευέλικτων μονάδων για την κάλυψη των αποκλίσεων που εμφανίζει το σύστημα σε πραγματικό χρόνο, σε σχέση με τις προσφορές στην αγορά της επόμενης ημέρας, αφήνει περιθώρια για υψηλή κερδοφορία στις μονάδες φυσικού αερίου. Η πλευρά των παραγωγών πάντως δεν αποδέχεται τον όρο των υπερκερδών, υπό την έννοια ότι πρόκειται για αγορά που λειτουργεί με συγκεκριμένο μοντέλο χρηματιστηριακό και πανευρωπαϊκό που δεν παραβιάζεται, δεν λειτουργεί δηλαδή κάποιος παράνομα……”  “ Γιατί αυξάνεται η τιμή του ρεύματος – Η «Κ» απαντά σε 12 κρίσιμα ερωτήματα” Χρύσα Λιάγγου Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 26.3.2022 https://www.kathimerini.gr/economy/561770305/giati-ayxanetai-i-timi-toy-reymatos-i-k-apanta-se-12-krisima-erotimata/
 
[vi]Ο Ν. Καραθανασόπουλος για το πολυνομοσχέδιο και την απεργία 10.1.2018 Youtube https://www.youtube.com/watch?v=wZrEH250CAI&t=776s

[vii]“Χρηματιστήριο Ενέργειας- Μια ακόμη δέσμευση έναντι των μονοπωλίων” Ριζοσπάστης 10.1.2018 https://www.rizospastis.gr/story.do?id=9663720

[viii] “Αλ. Παπαρήγα: η λύση έξω από το ευρώ στις παρούσες συνθήκες είναι καταστροφική” 30.5.2011  ΤΟ ΒΗΜΑ https://www.tovima.gr/2011/05/30/politics/al-papariga-i-lysi-eksw-apo-to-eyrw-stis-paroyses-synthikes-einai-katastrofiki/

[ix] “…..Η θέση του ΚΚΕ για την αποδέσμευση της Ελλάδας από την Ε.Ε

Ο ελληνικός λαός μπορεί και πρέπει να επιλέξει ο ίδιος – με τη θέληση και τη δράση του – την έξοδο από την ΕΕ, να βάλει αυτόν το στόχο στην προμετωπίδα των συνθημάτων του, οργανώνοντας την πάλη του με τέτοιον τρόπο, ώστε να διεκδικήσει ταυτόχρονα τα «κλειδιά» της οικονομίας, τον πλούτο που παράγει, με το πέρασμα της εξουσίας στα δικά του χέρια. Αυτό αποτελεί πραγματική εναλλακτική λύση προς όφελος του λαού και αξίζει κάθε θυσία.

Η καπιταλιστική Ελλάδα με «εθνικό νόμισμα» δεν συνιστά ρήξη προς όφελος του λαού. Η υιοθέτηση ενός πιο υποτιμημένου νομίσματος δεν μπορεί να αποτελέσει κρίκο βελτίωσης της ζωής της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων μέσω της ενδεχόμενης ώθησης που θα δώσει στην ανταγωνιστικότητα και την ανάπτυξη λόγω και της φτηνότερης εργατικής δύναμης, ως συνέπειας της υποτίμησης. Η όποια ενδεχόμενη ανάκαμψη της καπιταλιστικής παραγωγής, όποτε προκύψει, δεν θα συνοδευτεί από ουσιαστική ανάκαμψη μισθών, συντάξεων, δικαιωμάτων, δεν θα ωφελήσει το λαό.

Οσες πολιτικές δυνάμεις προβάλλουν έναν τέτοιο στόχο ως «λύση» ή ως ενδιάμεσο στόχο για ριζικές αλλαγές, τουλάχιστον αντικειμενικά, εξυπηρετούν τις ιδιαίτερες ανάγκες τμημάτων του κεφαλαίου και συνολικότερα διαφοροποιήσεις της αστικής πολιτικής ως αποτέλεσμα όξυνσης των αντιφάσεών της. Αλλωστε, πολιτικές επίθεσης σε εργατικές – λαϊκές κατακτήσεις εφαρμόζονται και στις χώρες του ευρώ και σε καπιταλιστικές χώρες με εθνικά νομίσματα…..”  https://www.kke.gr/article/Politiki-Apofasi-toy-20oy-Synedrioy-toy-KKE/

[x]“Οι προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ για την ενεργειακή κρίση” Η ΑΥΓΗ 15.4.2022 https://www.avgi.gr/oikonomia/412803_oi-protaseis-toy-syriza-ps-gia-tin-energeiaki-krisi

[xi]Η τροπολογία του ΠΑΣΟΚ – ΚΙΝ.ΑΛ https://kinimaallagis.gr/tropologia-toy-pasok-kinimatos-allagis/

[xii]“Ανδρουλάκης για μέτρα στήριξης σε λογαριασμούς ρεύματος: Καμιά ουσιαστική παρέμβαση από την κυβέρνηση” 6.5.2022 ΕΘΝΟΣ https://www.ethnos.gr/Politics/article/206745/androylakhsgiametrasthrixhsselogariasmoysreymatoskamiaoysiastikhparembashapothnkybernhsh

[xiii]“ΜΕΡΑ 25 Καμιά διακοπή ρεύματος στα πληττόμενα νοικοκυριά και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις” https://mera25.gr/to-mera25-katathetei-tropologia-sti-vouli-kamia-diakopi-revmatos-sta-plittomena-noikokyria-kai-tis-mikromesaies-epicheiriseis/

[xiv]“Ο Βαρουφάκης ζητά δημοψήφισμα για την κατάργηση ή όχι του Χρηματιστηρίου Ενέργειας” THETOC 5.5.2022 https://www.thetoc.gr/politiki/article/o-baroufakis-zita-dimopsifisma-gia-tin-katargisi-i-oxi-tou-xrimatistiriou-energeias/

[xv]“Βαρουφάκης στο TPP: “Αν ο κόσμος ήξερε πως τέσσερις ολιγάρχες προσδιορίζουν την τιμή του ρεύματος στην Ελλάδα, θα είχε ξεσηκωθεί” THE PRESS PROJECT 17.3.2022 https://thepressproject.gr/varoufakis-sto-tpp-an-o-kosmos-ixere-pos-tesseris-oligarches-prosdiorizoun-tin-timi-tou-revmatos-stin-ellada-tha-eiche-xesikothei/

[xvi]“Τροπολογία ΚΚΕ για κατάργηση της ρήτρας αναπροσαρμογής του Χρηματιστηρίου Ενέργειας και της έμμεσης φορολογίας¨ Efsyn 6.5.2022 https://www.efsyn.gr/politiki/antipoliteysi/342646_tropologia-kke-gia-katargisi-tis-ritras-anaprosarmogis-toy

[xvii]“Ευρωπαϊκή Ένωση και γεωργική παραγωγή” Γιώργος Κάργας tetradia marxismou Φεβρουάριος 2016 https://tetradia-marxismou.gr/%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%80%CE%B1%CF%8A%CE%BA%CE%AE-%CE%AD%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7-%CE%B3%CE%B5%CF%89%CF%81%CE%B3%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE/

[xviii] “Το πλήρες κείμενο της έκθεσης Πισσαρίδη” 24.11.2020 Σοφοκλεουςin https://www.sofokleousin.gr/to-plires-keimeno-tis-ekthesis-tis-epitropis-pissaridi

[xix] “Κώστας Λαπαβίτσας: Έκθεση Πισσαρίδη – Ούτε σχέδιο, ούτε ανάπτυξη. Ο θρίαμβος της προχειρότητας και της κοινοτοπίας¨  Αριστερό Ρεύμα 4.1.2021 https://www.aristerorevma.gr/archives/3115

[xx]“Π.Καζάκος – Ο εξευρωπαϊσμός της Δημόσιας Πολιτικής” Ελληνική Επιθεώρηση Πολτικής Επιστήμης τεύχος 13, 1999 σελ. 83-122 https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/hpsa/article/view/15139

[xxi]“Εξευρωπαϊσμός και δημοκρατικά ελλείμματα – Η έννοια της “κρίσης νομιμοποίησης” Δρ Μάνος Γ. Παπάζογλου Μάιος 2010 Ελληνικό Ίδρυμα Ευρωπαϊκής και εξωτερικής πολιτικής https://www.eliamep.gr/publication/europeanisation-and-democratic-deficits-the-concept-of-%E2%80%9Clegitimization%E2%80%99s-crisis%E2%80%9D/

[xxii] “Κόμματα εξουσίας και πολιτική στη σύγχρονη Ελλάδα” Γιάννης Καραγιάννης διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης 2017 ejournals Ελληνική Επιθεώρηση Πολιτικής Επιστήμης https://ejournals.epublishing.ekt.gr/index.php/hpsa/article/view/14648

[xxiii] “Το πρώτο Μνημόνιο 2010 -2011” Μιράντα Ξαφά huffingtonpost.gr 11.7.2017 “….Το πρόγραμμα αυτό περιελάμβανε επίσης όλες τις μεταρρυθμίσεις που οι ελληνικές κυβερνήσεις παραδέχονταν ότι είναι απαραίτητες, αλλά δεν εφάρμοζαν λόγω πολιτικού κόστους….” https://www.huffingtonpost.gr/miranta-xafa/-20102011_b_17406156.html

[xxiv] “Fighting disinformation” 31.3.2020 https://ec.europa.eu/info/live-work-travel-eu/coronavirus-response/fighting-disinformation_en

[xxv]
Μυρτώ Λιαλιούτη “Η δεκαετία των ψεκασμένων και το (ίδιο) λάθος μας” 13.9.2020 protagon.gr https://www.protagon.gr/apopseis/i-dekaetia-twn-psekasmenwn-kai-to-idio-lathos-mas-44342119065

Η χώρα σε πολλαπλή κρίση, ανάγκη για αλλαγή πορείας

1
ATHENS GREECE - APRIL 25 2016:view of Syntagma square in Athens with crowd

Άρθρο του Λόη Λαμπριανίδη, Οικονομικού Γεωγράφου, Καθηγητή ΠΑΜΑΚ, π. Γενικού Γραμματέα Ιδιωτικών Επενδύσεων, Υπουργείο Οικονομίας & Ανάπτυξης →Το τελευταίο διάστημα υπάρχει μια επικέντρωση της δημόσιας συζήτησης στο ζήτημα των υποκλοπών που αναμφίβολα αποτελεί ένα τεράστιο θέμα για τη λειτουργία της Δημοκρατίας στη χώρα μας. Με αυτό μου το σημείωμα θα ήθελα να υπενθυμίσω αφενός τα θεμελιώδη ζητήματα που αντιμετωπίζει η χώρα (αλληλεπικαλυπτόμενες κρίσεις: οικονομική, ενεργειακή, περιβαλλοντική, αστάθεια διεθνούς περιβάλλοντος) αφετέρου μια μεγάλη ευκαιρία που έχουμε μπροστά μας με τα τεράστια κονδύλια του Ταμείου Ανάκαμψης και του ΕΣΠΑ τα οποία θα πρέπει να αξιοποιηθούν με παραγωγικό τρόπο και να μη σπαταληθούν σε «λίστες» έργων που δεν συγκροτούν δομικές παρεμβάσεις.

Η ελληνική οικονομία στηρίζεται κυρίως στον τουρισμό[1] και στις κατασκευές για την παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών χαμηλής και μέσης προστιθέμενης αξίας. Αυτό, μεταξύ άλλων, οδήγησε τη χώρα στην «παγίδα των χωρών μεσαίου εισοδήματος[2]». Το κυρίαρχο αναπτυξιακό πρότυπο, ιδίως μεταπολιτευτικά, έριξε την ελληνική οικονομία στα βράχια και υποβάθμισε συνολικά τις συνθήκες ζωής μας -αν και δεν πρέπει  να αγνοούμε την εξίσου αποφασιστική επίδραση του διεθνούς παράγοντα (π.χ. μέσω της ελλιπούς αρχιτεκτονικής του ευρώ και της απουσίας αλληλεγγύης εκ μέρους των εταίρων μας στην ΕΕ).

Τα Μνημόνια και οι συνοδευτικές «μεταρρυθμίσεις» οδήγησαν σε εσωτερική υποτίμηση, που  υποτίθεται  θα οδηγούσε σε αύξηση της ανταγωνιστικότητας· εν πολλοίς, αυτό δεν συνέβη. Η χώρα τερμάτισε την περίοδο των Μνημονίων το 2018 και, όπως είχε συμφωνηθεί από τότε, βγήκε από το καθεστώς της ενισχυμένης εποπτείας τον φετινό Αύγουστο. Όμως τα προβλήματα παραμένουν και σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να λυθούν απλώς με περισσότερα χρήματα από την ΕΕ  που θα καταλήγουν στα γνωστά «τζάκια» ή θα διαφεύγουν στο εξωτερικό. Χρειάζεται σχέδιο και τολμηρές πολιτικές, που θα βγάλουν τη χώρα από την προαναφερθείσα «παγίδα».

Δυστυχώς, βρισκόμαστε σε μια περίοδο που απομειώνεται η σημασία της ΕΕ, οικονομικά και γεωπολιτικά, και η παγκόσμια κοινότητα χαρακτηρίζεται από αυξανόμενη ανισότητα (μεταξύ κρατών αλλά και στο εσωτερικό τους) και κοινωνικές εντάσεις. Η Ευρώπη κινδυνεύει από την κλιματική αλλαγή και την πανδημία, βρίσκεται σε αναταραχή λόγω της σύγκρουσης της «Δύσης» με τη Ρωσία και τη λανθάνουσα κρίση ΗΠΑ-Κίνας. Όλα αυτά οδηγούν σε μια αυξανόμενη αμφισβήτηση της παγκοσμιοποίησης, σε διατάραξη των αλυσίδων αξίας, πληθωρισμό, παροδικές ελλείψεις βασικών αγαθών αλλά και συνεχή αύξηση των δαπανών για εξοπλισμούς. Η λογική «business as usual» που ακολουθεί η κυβέρνηση δεν οδηγεί παρά στον γκρεμό.

Σήμερα, η ελληνική οικονομία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τεράστια δομικά προβλήματα. Οι εγχώριες αλλά και οι Ξένες Άμεσες Επενδύσεις είναι περιορισμένες ποσοτικά, αλλά και ασήμαντες ως προς τα ποιοτικά τους χαρακτηριστικά· έχουμε τεράστιο και αυξανόμενο χρέος (δημόσιο και ιδιωτικό Διάγραμμα 1), μεγάλα και διαρκώς αυξανόμενα εμπορικά ελλείμματα (Διάγραμμα 2), υψηλά spreads (που  θα ήταν ακόμη υψηλότερα χωρίς τις παρεμβάσεις της ΕΚΤ), πληθωρισμό (ιδίως διαφορικό πληθωρισμό προς την ΕΕ, που υπονομεύει την ανταγωνιστικότητά μας)· το δημογραφικό παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις, υπάρχει σημαντική φυγή εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού (brain drain) κτλ. Ταυτόχρονα, παρουσιάζεται έλλειψη απασχολουμένων σε πολλούς τομείς, από χειρώνακτες (αγρεργάτες, εργάτες οικοδομής κτλ.) έως εξειδικευμένο προσωπικό (πτυχιούχοι ΗΥ, κτλ.), και τούτο παρά την εμμένουσα ανεργία, γεγονός που μπορεί να ερμηνευθεί με βάση  α) την κακή εσωτερική κατανομή μεταξύ γνωστικών και επαγγελματικών ειδικοτήτων και β) τους εξαιρετικά χαμηλούς μισθούς που δρουν αποτρεπτικά στην προσφορά εργασίας. Ταξιδεύοντας έστω για λίγο σε άλλη ευρωπαϊκή χώρα, διαπιστώνει κανείς το χάος που μας χωρίζει πια, όχι μόνο σε όρους οικονομίας αλλά συνολικότερα (οργάνωση της καθημερινότητας πολίτη,  του αστικού περιβάλλοντος κτλ.). Γενικότερα μιλώντας, παρ΄ όλα όσα συνέβησαν τα τελευταία 12-13 χρόνια η χώρα εξακολουθεί να πορεύεται σε ένα μη βιώσιμο μονοπάτι, σε έναν ευρωπαϊκό και διεθνή δρόμο ολοένα και περισσότερο ασταθή και εκτεθειμένο σε διαδοχικές και εντεινόμενες κρίσεις.

Διάγραμμα 1: Ενοποιημένο δημόσιο χρέος της γενικής κυβέρνησης σε εκατ. ευρώ και ως %ΑΕΠ

Διάγραμμα 2: Διαχρονική εξέλιξη των εξαγωγών και των εισαγωγών (αγαθά και υπηρεσίες), 1996-2021 (σε εκατ. ευρώ, σταθερές τιμές)

Τι πρέπει να γίνει λοιπόν; Προέχει να ανοίξει μια τεκμηριωμένη συζήτηση για να κατανοήσει η κοινωνία πού βρισκόμαστε, προς τα πού θέλουμε να πορευτούμε και πώς. Ο μικροπολιτικά καλλιεργούμενος εφησυχασμός συσκοτίζει τα κακώς κείμενα, με συνέπεια την ώρα της αναπόφευκτης κρίσης, αν δεν αλλάξουμε πορεία, τα προβλήματα να αποδειχθούν ενδεχομένως οξύτερα και από όσα αντιμετωπίσαμε τα τελευταία χρόνια. Με αυτό το πνεύμα, θα επιχειρήσω στη συνέχεια να παρουσιάσω σχηματικά την ασκούμενη σήμερα πολιτική, που θεωρώ ότι οδηγεί σε νέα κρίση, αντιπαραβάλλοντάς την με μια εναλλακτική πολιτική που θα μπορούσε να οδηγεί σε ένα άλλο αναπτυξιακό υπόδειγμα.

Η σημερινή κυβέρνηση, παρά τη ρητορική για προσέλκυση επενδύσεων τεχνολογικών κολοσσών στη χώρα, ακολουθεί μια πολιτική «φτηνής ανάπτυξης» (χαμηλό κόστος εργασίας, χαμηλοί φορολογικοί συντελεστές για τις επιχειρήσεις, περιορισμένη προστασία φυσικού και δομημένου περιβάλλοντος και πολιτιστικής κληρονομιάς κ.ά.). Θεωρεί ότι έτσι θα επέλθει η πολυπόθητη ανάπτυξη, μέσα από τους αυτοματισμούς μιας αγοράς απαλλαγμένης από «υπερβάλλουσες» ρυθμίσεις, και συνεπώς ότι δεν απαιτούνται μείζονες δομικές μεταβολές του αναπτυξιακού μας υποδείγματος. Δεν κατανοεί τη σημασία του ανθρώπινου δυναμικού ως καθοριστικού παράγοντα για τη βελτίωση των οικονομικο-κοινωνικών συνθηκών της χώρας, καθώς και της θέσης της στον διεθνή καταμερισμό εργασίας.

Αυτό που χρειάζεται είναι ένα συγκροτημένο σχέδιο για ένα «αναπτυξιακό άλμα», ή καλύτερα πολλά αναπτυξιακά άλματα, στοχεύοντας στην «οικονομία της γνώσης» με παράλληλη μείωση των κοινωνικών και περιφερειακών ανισοτήτων. Απαιτείται η αξιοποίηση νέων τομέων στους οποίους η χώρα ενδέχεται να μπορεί να αναπτύξει συγκριτικά πλεονεκτήματα. Η στροφή αυτή δεν πρέπει να θεωρήσουμε ότι αφορά  κυρίως τον τομέα των πιο προηγμένων υπηρεσιών, καθώς θα πρέπει να στοχεύει πρωτίστως στην επαναβιομηχάνιση, αντιστρέφοντας την αποβιομηχάνιση που υπέστη προ δεκαετιών η χώρα (και εδώ η διαφαινόμενη μετατροπή της παγκοσμιοποίησης σε «περιφερειοποίηση» είναι τεράστια ευκαιρία), αλλά και στην αναβαθμισμένη αξιοποίηση υπαρχόντων πόρων και δεδομένων συγκριτικών πλεονεκτημάτων (π.χ. τουρισμός, αγροτική παραγωγή) μέσω καινοτομιών. Επίσης, πρέπει να προταχθεί η αειφόρος ανάπτυξη, π.χ. με αξιοποίηση των ΑΠΕ, όπως και μια αύξηση της αυτάρκειας σε κρίσιμα προϊόντα (τρόφιμα, φάρμακα, ενέργεια, άμυνα). Χωρίς αυτά τα άλματα, το αναπτυξιακό μας μονοπάτι είναι μη βιώσιμο.

Για να προωθήσουμε τέτοιες πολιτικές, δεν επαρκούν οι αυτοματισμοί των αγορών, ακόμα και με τις συνήθεις μικροδιορθώσεις. Αλλά και οι περίφημες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, που επιδιώχθηκαν και που θα διευκόλυναν την αγορά να «κάνει τα μαγικά της», δεν έφεραν αξιόλογα αποτελέσματα. Απαιτείται σχέδιο, που θα προκύψει όχι όπως η Αθηνά από το κεφάλι του Δία, αλλά μέσα από την εκτεταμένη διαβούλευση κράτους και κοινωνικών εταίρων. Χρειάζονται πολιτικές που θα βοηθήσουν μεσο-βραχυπρόθεσμα τη στροφή προς την οικονομία της γνώσης (π.χ. ενίσχυση της Ε&Α, της καινοτομίας και της επαναβιομηχάνισης).

Η ανταγωνιστικότητα μιας χώρας προσδιορίζεται και από την ικανότητά της να προσελκύει και να συγκρατεί ανθρώπινο δυναμικό υψηλής ποιότητας, το οποίο και αποτελεί έναν από τους βασικούς παράγοντες που επηρεάζουν τις αποφάσεις των επιχειρήσεων να εγκατασταθούν σε έναν τόπο και όχι σε κάποιον άλλο. Αυτό βεβαίως προϋποθέτει τη δημιουργία ανταγωνιστικών, ιδίως βιομηχανικών παραγωγικών δομών, στις οποίες θα βρίσκει απασχόληση αυτό το υψηλής ποιότητας δυναμικό.

Όλες οι αναπτυγμένες χώρες αυξάνουν τους πτυχιούχους τους και παράλληλα ανταγωνίζονται για την προσέλκυση εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού από τρίτες χώρες (war for talents), ενώ ταυτόχρονα επιχειρούν την αναβάθμιση της παραγωγικής τους δομής με την άσκηση ενεργών βιομηχανικών πολιτικών. Η ελληνική κυβέρνηση, στον αντίποδα της πολιτικής των αναπτυγμένων οικονομιών, δεν δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην αξιοποίηση του εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού και υποβαθμίζει τα πανεπιστήμια και την έρευνα, δηλαδή έναν βασικό μοχλό για τη μετάβαση στην οικονομία της γνώσης.

Παράλληλα, κεντρικός στόχος της είναι η ενίσχυση αποκλειστικά των μεγάλων επιχειρήσεων και η δραστική συρρίκνωση του αριθμού των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων. Εμμένει στην  ολοκληρωτική απόσυρση του κράτους από τον επιχειρηματικό τομέα ακόμη και σε συνθήκες μονοπωλιακές, επιτελεί τα ελεγκτικά/ρυθμιστικά καθήκοντά της πλημμελέστατα αδιαφορώντας ταυτόχρονα για τη ριζική αναβάθμιση της Δημόσιας Διοίκησης, την ώρα που είναι πλέον  σαφές ότι χωρίς ικανό κράτος, η ανάπτυξη μοιραία θα βραδυπορεί.

Το ελληνικό κράτος, με την ευρύτερη έννοιά του (κυβέρνηση, Διοίκηση, κόμματα, Βουλή κτλ.), είναι διαχρονικά ανίσχυρο, άγεται και φέρεται από συμφέροντα και αδράνειες χωρίς αναπτυξιακή δυναμική. Έχει αδυναμία στρατηγικής σκέψης, στερείται δυνατοτήτων οργανωμένης πρόσληψης και ανάλυσης της πραγματικότητας. Απουσιάζει διαχρονικά από την κυβερνητική λειτουργία η «συλλογική αναλυτική δυνατότητα» (thinking capacity). Υπάρχει έλλειψη σχεδιασμού, συντονισμού, εφαρμογής και αξιολόγησης της πορείας των δημόσιων πολιτικών επί τη βάσει δεδομένων.

Δυστυχώς, η σημερινή κυβέρνηση επιδιώκει συστηματικά την περαιτέρω αποδυνάμωση του κράτους. Αντί να το στηρίζει, ώστε να αποκτήσει ικανότητα θεσμικής συγκρότησης και μνήμης, αναγκαία στοιχεία κάθε αναπτυξιακής πολιτικής, το αποδυναμώνει εκχωρώντας ατάκτως ακόμα και αυτές τις ελλειμματικές ελεγκτικές και προγραμματικές δραστηριότητές του στην «αγορά», παρά την αποδεδειγμένη αδυναμία της να λειτουργήσει προγραμματικά και μακροπρόθεσμα και εν τέλει να προκαλέσει τις απολύτως αναγκαίες παραγωγικές υπερβάσεις. Οι ιδιωτικοποιήσεις στέρησαν από το κράτος σημαντικά εργαλεία άσκησης πολιτικής.

Όσοι ενδιαφερόμαστε για μια αλλαγή του παρωχημένoυ αναπτυξιακού παραδείγματος, θα πρέπει να δούμε προσεκτικά νέες ιδέες, π.χ. αυτό που ο Rodrik[3] αποκαλεί παραγωγισμό (productivism): ένα πλαίσιο οικονομικής πολιτικής που έχει τις ρίζες του στην παραγωγή, την εργασία και τον τοπικότητα, αντί για τη χρηματιστική οικονομία, τον καταναλωτισμό και την νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, που δίνει έμφαση στην παροχή παραγωγικών οικονομικών ευκαιριών σε όλες τις περιοχές της χώρας και σε όλα τα τμήματα του εργατικού δυναμικού. Σε αντίθεση με τον νεοφιλελευθερισμό, ο παραγωγισμός αποδίδει στις κυβερνήσεις και στην κοινωνία των πολιτών σημαντικό ρόλο στην επίτευξη αυτού του στόχου. Δείχνει λιγότερη πίστη στις αγορές, είναι επιφυλακτικός απέναντι στις μεγάλες εταιρείες και προκρίνει την παραγωγή και τις επενδύσεις έναντι της χρηματιστηριακής οικονομίας καθώς και την αναζωογόνηση των τοπικών κοινοτήτων έναντι της παγκοσμιοποίησης. Τέλος, μας λέει ο παραγωγισμός, και ο άκρατος και οικολογικά καταστρεπτικός επιδεικτικός καταναλωτισμός, των πλουσιότερων ιδίως στρωμάτων πρέπει να περιοριστεί σημαντικά.

Ασφαλώς, ο παραγωγισμός τίθεται εν είδει παραδείγματος. Επειδή, όμως, η αλλαγή αναπτυξιακού υποδείγματος είναι μια υπόθεση που αφορά όλη την κοινωνία, μια μακρόσυρτη και μακρόπνοη διαδικασία, απαραίτητη προϋπόθεση αποτελεί η ύπαρξη μιας ευρύτερης συνεννόησης που θα προκύψει ως αποτέλεσμα  μια νέας ηγεμονίας ιδεών, οικονομικών και πολιτικο-κοινωνικών δυνάμεων.

Αυτό που μας ανησυχεί δεν είναι τόσο η εξελισσόμενη πολλαπλή κρίση όσο η ανυπαρξία κατάλληλων πολιτικών και η εν γένει αδυναμία του κράτους να συμμετάσχει, μαζί με τις δυνάμεις της αγοράς και της κοινωνίας, σε μια νέα παραγωγική σύνθεση. Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία απαιτείται ευρύτερη κοινωνικο-πολιτική συναίνεση. Γι’ αυτό και έχει ιδιαίτερη σημασία ποιες πολιτικές δυνάμεις θα βρεθούν στο τιμόνι της χώρας σε τέτοιες κρίσιμες περιόδους και πόσο προετοιμασμένες θα είναι. Δυστυχώς, η σημερινή κυβέρνηση απέδειξε την αδυναμία της να αλλάξει τη ρότα του πλοίου μας. Είναι μάλλον, καιρός να αφήσει την θέση της σε νέους καπετάνιους.

[1] Αναμφίβολα μια εξαιρετικά σημαντική δραστηριότητα για την ελληνική οικονομία. Όμως πόσο ακόμη μπορεί να αυξηθεί η τουριστική δραστηριότητα με τη σημερινή της μορφή χωρίς να υπάρξουν προβλήματα (overtourism κ.ά.). Βέβαια, με ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης όπου ο τουρισμός θα συνδεθεί οργανικά με τη βιομηχανία και τη γεωργική παραγωγή και την τοπική οικονομία κτλ. η κατάσταση μπορεί να αλλάξει δραστικά.

[2] Δηλ. δεν είναι ανταγωνιστική ούτε ως προς τις αναπτυγμένες χώρες αλλά ούτε και προς τις λιγότερο αναπτυγμένες.

[3] Rodrik D. (2022) The New Productivism Paradigm? Project Syndicate, Jul 5

 – ena-institute

Βουλγαρικό ΥΠΕΞ: Έξω φρενών με τις δηλώσεις του πρωθυπουργού της Αλβανίας…

0

 


«ΥΠΕΞ: Η αντιβουλγαρική ρητορική του Έντι Ράμα έχει γίνει ρεφρέν. Αυτός: Πάρτε μεταφραστή»

Ο Αλβανός πρωθυπουργός Έντι Ράμα συνέστησε στο Υπουργείο Εξωτερικών της Βουλγαρίας να βρει έναν καλό διερμηνέα, αφού νωρίτερα σήμερα το Υπουργείο Εξωτερικών επέκρινε τη δήλωσή του στο φόρουμ στο Μπλεντ στις 29-30 Αυγούστου ότι η Βουλγαρία έχει εμποδίσει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Αλβανίας στην ΕΕ επί 8 χρόνια.

Το βουλγαρικό Υπουργείο Εξωτερικών απορρίπτει κατηγορηματικά τις εισηγήσεις του ως απαράδεκτες και  και τον ίδιο ως «απρεπή συμπεριφορά πρωθυπουργού υποψήφιας χώρας για ένταξη στην ΕΕ», ανέφερε σε δήλωση ο εκπρόσωπος Τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών και υφυπουργός Κωνσταντίν Κογιαμπάσεφ.

Το βουλγαρικό Υπουργείο Εξωτερικών έχει ήδη εκφράσει τη θέση του για την αντιβουλγαρική ρητορική του Έντι Ράμα , η οποία έχει γίνει μόνιμο ρεφρέν του πολιτικού του λόγου, επισημαίνει η βουλγαρική διπλωματία.

Τώρα συνδυάζεται με αντιευρωπαϊκή εστίαση και προσπάθεια ευτελισμού των μηχανισμών της ευρωπαϊκής διαδικασίας.

Οι δηλώσεις αποκαλύπτουν παρεξηγήσεις για το πολιτικό νόημα της διαδικασίας τοποθέτησης των σχέσεων στην περιοχή στους ευρωπαϊκούς σιδηροδρόμους.

Πρόκειται ξεκάθαρα είτε για έλλειψη ευρωπαϊκών επικοινωνιακών δεξιοτήτων είτε για σκόπιμη υποκίνηση αντιευρωπαϊκών συναισθημάτων, αναφέρεται στην ανακοίνωση.

Η Βουλγαρία διατηρεί το δικαίωμα να αντιδράσει με τον κατάλληλο τρόπο στη συμπεριφορά του Αλβανού πρωθυπουργού, ακολουθώντας τις αρχές του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου, όπως αναφέρεται.

Η αντίδραση του Έντι Ράμα δεν άργησε να έρθει. Λέει ότι κάποιος πρέπει να αισθάνεται ελεύθερος να μεταφράσει τη δήλωσή του, η οποία περιέχει τα ίδια σχόλια όπως τον Ιούνιο.

« Ίσως κάποιος θα έπρεπε να βοηθήσει τους φίλους μας στο Υπουργείο Εξωτερικών της Βουλγαρίας με μια ομαλή μετάφραση της δήλωσής μου στο Μπλεντ σχετικά με το πώς η Βουλγαρία εμποδίζει την έναρξη των ενταξιακών διαπραγματεύσεων για την Αλβανία και τη Βόρεια Μακεδονία, όταν όλοι οι άλλοι συμφώνησαν τελικά μετά από 8 χρόνια! Μόλις επανέλαβα το τα ίδια πράγματα που είπα τον Ιούνιο», σημείωσε ο Ράμα στο Twitter.

Κατά τη συμμετοχή του στη 17η έκδοση του «Strategic Forum Bled» στη Σλοβενία, σχολιάζοντας τις συνέπειες του πολέμου στην Ουκρανία, ο Έντι Ράμα κάλεσε την ΕΕ να μην εγκαταλείψει τις βαλκανικές χώρες σε περιόδους κρίσης, όπως έκανε με τα εμβόλια κατά τη διάρκεια της πανδημίας COVID-19 όταν ξέχασε εντελώς την περιοχή.

Σύμφωνα με τα λόγια του Ράμα, που επικαλούνται τα αλβανικά ΜΜΕ, αν δεν υπήρχε η βοήθεια του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, θα είχαν χαθεί περισσότερες ζωές.

 

Dnes.dir.bg

https://www.echedoros-a.gr

 

ΠΕΡΙ ΟΠΑΔΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

12
του Παντελή Σαββίδη
Για λόγους πολιτικής γενετικής η Ελλάδα δεν διαμόρφωσε ποτέ πολιτικό σύστημα που να προσιδιάζει με το δυτικό. Η Ελλάδα δεν είναι δημοκρατία δυτικού τύπου. Λαός και πολιτική ηγεσία πιστεύουν πως όταν “οι δικοί μας” πάρουν την εξουσία πρέπει να δημιουργήσουν καθεστώς.
Το καθεστώς απο την εναλλαγή των κομμάτων στην εξουσία, διαφέρει στο οτι στο καθεστώς, η ηγεσία ταυτίζει την ύπαρξη της με το κράτος και στην αντίληψή της αυτή την υποστηρίζει ο λαός που την ακολουθεί.
Με βάση την ηλικία που έχω, μπορώ να σας αναφέρω παραδείγματα: καθεστώς διαμόρφωσε προδικτατορικά η ΕΡΕ. Καθεστώς διαμόρφωσε ο Ανδρέας Παπανδρέου με το ΠΑΣΟΚ. Καθεστώς επιχείρησαν να διαμορφώσουν οι εκσυγχρονιστές. Καθεστώς επιχείρησε να διαμορφώσει ο Τσίπρας. Καθεστώς επιχειρεί να διαμορφώσει ο Μητσοτάκης.
Ο Μητσοτάκης είναι επικίνδυνος γιατί μπορεί να το πετύχει. Και λέω είναι επικίνδυνος, διότι άλλο η επιλογή του εκλογικού σώματος για να κυβερνήσει και άλλο η προσπάθεια να δημιουργήσει καθεστώς.
Έχει ορισμένα πλεονεκτήματα στην προσπάθειά του αυτή. Το πρώτο είναι η οδυνηρή εμπειρία των Ελλήνων απο την διακυβέρνηση Συριζα. Αν και στην ουσία της πολιτικής του σε τίποτε δεν διέφερε απο την πολιτική Μητσοτάκη, οι επικίνδυνες εσωτερικές αντιθέσεις μέχρι να βρει μια πολιτική ισορροπία απο τις οποίες κινδύνευσε η υπόσταση της χώρας αλλά, κυρίως, το ύφος της εξουσίας του που θύμιζε υπαρκτό σοσιαλισμό, έχουν κάνει τον κόσμο να φοβάται και, μόνο, στο άκουσμα του ονόματος του αρχηγού του.
Το άλλο πλεονέκτημα του Μητσοτάκη που τον βοηθά να μπορεί να δημιουργήσει καθεστώς είναι μια φανατισμένη λαϊκή βάση που πιστεύει πως αν εκλείψει ο Μητσοτάκης, η Ελλάδα θα καταστραφεί. Θα έρθει το τέλος της.
Αυτή η νοοτροπία της μητσοτακικής βάσης εκδηλώθηκε χαρακτηριστικά με την υπόθεση των παρακολουθήσεων. Η θέση της ήταν αυτή που εξέφρασε ο νέος Διοικητής της ΕΥΠ: Ουδείς “απαρακολούθητος” a priori. Το ότι αυτού του είδους οι θέσεις δεν έχουν καμιά σχέση με την ιδεολογία του φιλελευθερισμού εν ονόματι της οποίας ο κ. Μητσοτάκης εμφανίσθηκε στο πολιτικό προσκήνιο και πήρε την υποστήριξη μιας διακομματικά υπαρκτής ελληνικής διανόησης, δεν απασχολεί την μητσοτακική βάση. Αυτά είναι λεπτομέρειες. Το μοτίβο της είναι πέρα του Μητσοτάκη το χάος. Ε, αυτά είναι καθεστωτική νοοτροπία.
Ο κομματισμός, και, μάλιστα, η τυφλή εκδοχή του είναι χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας απο δημιουργίας του ελληνικού κράτους. Δεν ξέρω τι κράτος θα εδημιουργείτο αν κυβερνούσε ο Καποδίστριας. Με τον Όθωνα δημιουργήθηκε ένα συγκεντρωτικό κράτος Και επειδή την πρώτη περίοδο δημουργίας του ο κόσμος έβλεπε με καχυποψία την ξένη βασιλεία, το καθεστώς της αντιβασιλείας φρόντισε να δημιουργήσει μια δική του λαϊκή και μη βάση που θα την υποστήριζε και θα το υποστήριζε. Ο διχασμός είναι εγγεγραμμένς στον γενετικό κώδικα της δημιουργίας του ελληνικού κράτους.
Με αυτήν την νοοτροπία ήρθαν σε αντίθεση οι αγωνιστές του 21 αλλά τους περιθωριοποίησαν απο τη μια η αντιβασιλεία, η οποία ενοχλούνταν απο την παρουσία τους και απο την άλλη οι καιροσκόποι που την περιέβαλαν. Οι παντός καιρού και εποχής καιροσκόποι. Απο αυτούς που γέμει και σήμερα η ελληνική οικουμένη.
Αυτός ο πρωτογενής κομματισμός που έφθανε στα όρια του εμφυλίου και ορισμένες φορές στην εξέλιξη της ελληνικής ιστορίας πήρε και εμφύλιες μορφές, είναι ένα απο τα κύρια χαρακτηριστικά του ελληνικού κράτους. Όπως και το μίσος του κράτους προς τους ανθρώπους που θυσιάστηκαν γι αυτό.
Δείτε σε ποια κατάσταση βρίσκονται τα ελληνικά νεκροταφεία απο τους διαφόρους πολέμους της Ελλάδας και δείτε πως συντηρούν τα νεκροταφεία των πεσόντων στρατιωτών τους οι Άγγλοι, πχ. Πηγαίντε μια βόλτα στην Δοϊράνη και θα το διαπιστώσετε.
Στη μάχη του Σκρά διακρίθηκε ο Ταγματάρχης Παπαγιάννης, ανιψιός, αν δεν κάνω λάθος, του Δαγκλή. Του έφτιαξαν έναν τάφο και τον έφαγαν τα χόρτα. Χρειάστηκε να περάσουν 80 χρόνια και να ενδιαφερθεί ένας αντιστράτηγος ε. α. ο Στέλιος Παπαδόπουλος, για να ψάξει και να τον βρεί χορταριασμένο και ξεχασμένο. Γνωρίζω καλά την υπόθεση διότι τότε εργαζόμουν στην ΕΡΤ3 και τον βοήθησα στην προσπάθειά του. Είχαμε κάνει, μάλιστα, και μια εκπομπή την οποία αξίζει να δείτε. https://www.youtube.com/watch?v=C4n-4REvZTo
Κομματισμός, λοιπόν, μίσος για τους ανθρώπους που έδωσαν την ζωή τους για την πατρίδα και καθεστωτικός καιροσκοπισμός τα τρία κακά της πολιτικής μοίρας μας.
Αυτό το σύστημα δεν ενδιαφέρεται ούτε για την ελληνική κοινωνία ως σύνολο, ούτε για την Ελλάδα ως κράτος. Ό,τι θεσμοθετεί, το κάνει στο μέτρο που εξυπηρετεί τον καθεστωτισμό του και τους ημετέρους του.
Οι άνθρωποι που στηρίζουν το σύστημα αυτό έχουν τα οφέλη τους. Και δίνουν σκληρές μάχες παντού για την επιβίωσή του.
Δεν είναι ούτε μόνο δεξιοί, ούτε μόνο αριστεροί. Έτσι αντιλαμβάνονται την πολιτική δράση. Δεν βλέπουν και δεν ακούν τι θα τους πουν οι πολιτικοί και αναλόγως να κρίνουν. Είναι εξ ορισμού δεδομένοι.
Ένα τέτοιο σύστημα είχαμε να αντιμετωπίσουν επι Συριζα όσοι δεν στοιχίζονται σε κομματικές γραμμές. Ένα τέτοιο σύστημα αντιμετωπίζουμε και σήμερα. Επι της ουσίας είναι το ίδιο. Έχει τον ίδιο φανατισμό να διατηρήσει την εξουσία. Διαφέρει στο ύφος. Η αριστερά είναι η γνωστή συμπλεγματική κοινωνική ομάδα που βγάζει θέλει δεν θέλει στην επιφάνεια όλα όσα έχουμε συνεδητοποιήσει απο την άμεση ή έμμεση εμπειρία του υπαρκτού σοσιαλισμού. Η μητσοτακική δεξιά εμφανίζεται κάπως πιο ήπια απο την κλασική δεξιά της δεκαετίας του 60 η οποία προσχώρησε στην ακροδεξιά. Και αυτό κάνει την Μητσοτακική δεξιά πιο επικίνδυνη.
Θα μου πείτε, τον Σύριζα τον απέρριψες, τον Μητσοτάκη τον απέρριψες, τι προτείνεις; Ανδρουλάκη;
Ο Ανδρουλάκης είναι, ακόμη άπειρος, για να αναλάβει κυβερνητικό ρόλο. Και η περίοδος δύσκολη. Θα μου πείτε πως άπειρος ανέλαβε και ο Τσίπρας. Ναι, γι αυτό πέρασε όσα πέρασε η χώρα.Γι αυτό κινδύνευσε με καταστροφή.
Οι οπαδοί του Μητσοτάκη, φαίνεται να είναι πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία. Και στις δημοκρατίες, έστω και με την ελληνική μορφή, ο λαός αποφασίζει.
Αν θα μπορούσα να απευθυνθώ σε αυτούς θα τους έλεγα υποστηρίξτε τον αγαπημένο σας αλλά κριτικά. Όσο τον υποστηρίζετε τυφλά και στη λογική πως δεν υπάρχει εναλλακτική λύση του δίνετε τα περιθώρια να υποταχθεί στη αλαζονεία της εξουσίας. Κανείς, δεν μπορεί να αποφύγειαυτήν την υποταγή. Η χώρα έχει σοβαρά προβλήματα. Όσο τα βλέπετε όλα καλά και επιτίθεστε σε όποιον κάνει κριτική, η εξουσία απο την φύση της είναι συντηρητική και δεν θέλει να τα αλλάξει. Αν εξαιρέσει κανείς τον ρόλο του πρωτοπαλίκαρου που ανέλαβε στην ουκρανική κρίση ο Μητσοτάκης, στην εξωτερική πολιτική έκανε ό,τι μπορούσε. Με θετικό πρόσημο αξιολογείται. Αλλά στην καθημερινότητά μας, πλην των ψηφιακών αλλαγών τα πράγματα είναι πολύ άσχημα. Ολοένα και περισσότερα κοινωνικά στρώματα περνούν προς τα κάτω το όριο της φτώχειας. Και τώρα, τον χειμώνα θα δοκιμασθούμε όλοι μας. Στην παιδεία δεν υπάρχουν άξιες λόγου μεταβολές. Και στην υγεία, απο το καθεστώς της οποίας πήρα την αφορμή για το σημερινό σχόλιο, τα πράγματα είναι απελπιστικά άσχημα.
Εν κατακλείδι: το σύστημα που ζούμε είναι οπαδικά πολιτικό. Δεν αλλάζει αυτό. Σταθείτε, όμως, κριτικά στον αγαπημένο σας μήπως και αλλάξει πολιτική προς όφελος όλων μας. Και ημών αλλά και υμών. Διαφορετικά, η πολιτική δεν θα διαφέρει απο το ποδόσφαιρο. Μερικές φορές το ποδόσφαιρο είναι πιο ήπιο.

Βόμβα από το ΝΑΤΟ: Συγχαίρει την Τουρκία για τη… νίκη της επί της Ελλάδας το 1922

2

Το ΝΑΤΟ συνεχάρη την Τουρκία για την Ημέρα της Νίκης και την Ημέρα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, την οποία η Αγκυρα γιορτάζει στις 30 Αυγούστου κάθε έτους, τιμώντας τη νίκη των τουρκικών στρατευμάτων σε βάρος των ελληνικών το 1922.

Η Συμμαχική Χερσαία Διοίκηση του ΝΑΤΟ ξεκίνησε την ανάρτησή της στον λογαριασμό της στο Twitter χθες Τρίτη, για την εθνική γιορτή της Τουρκίας, με τις λέξεις: «Ευτυχισμένη Ημέρα Νίκης», στα τουρκικά, όπως γράφει η Turk Press, αλλά και όλα τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης.

«Συμμετέχουμε με τους τούρκους συμμάχους μας»

Και πρόσθεσε: «Σήμερα συμπληρώνονται εκατό χρόνια από την ανεξαρτησία της Τουρκίας. Συμμετέχουμε με τους τούρκους συμμάχους μας σε όλο το ΝΑΤΟ και πέραν αυτού για να γιορτάσουμε τη Νίκη τους και την Ημέρα των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων».

 

Στο tweet, η ηγεσία του ΝΑΤΟ κάνει hashtag το τουρκικό υπουργείο Αμυνας, ενώ η Turk Press εξηγεί σε ποιον απευθύνεται η φράση να «γιορτάσουμε τη Νίκη τους», τονίζοντας ότι «Η Αγκυρα στις 30 Αυγούστου τιμά τη νίκη επί των συμμαχικών δυνάμεων και των ελληνικών δυνάμεων εισβολής, που είναι εθνική γιορτή στην Τουρκία και στην Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου».

Τι γιορτάζει η Τουρκία

Αυτήν τη μέρα, πράγματι, η Τουρκία γιορτάζει την «Ημέρα της Νίκης», με την οποία τιμάται η νίκη του τουρκικού στρατού επί των ελληνικών δυνάμεων στη μάχη που διεξήχθη στις 30 Αυγούστου 1922 στο Ντουμπλουπινάρ, κοντά στο Αφιόν Καραχισάρ της Μικράς Ασίας, με συντριπτική ήττα του ελληνικού στρατού.

Προκλήσεις Ερντογάν

Είναι, μάλιστα, η μέρα την οποία τούρκοι αξιωματούχοι, με πρωταγωνιστή τον πρόεδρο της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, επέλεξαν για να εξαπολύσουν σφοδρή επίθεση με απειλές κατά της Ελλάδας.