Αρχική Blog Σελίδα 1857

«Αραβική ανησυχία» για τη τουρκική στρατιωτική παρουσία σε εδάφη αραβικών χωρών

0

Tην ανησυχία της για τη συνέχιση της στρατιωτικής τουρκικής παρουσίας στα εδάφη αραβικών χωρών και για τις τουρκικές παρεμβάσεις στα εσωτερικά των αραβικών χωρών, εξέφρασε η 5η υπουργική συνεδρίαση της Αραβικής Υπουργικής Επιτροπής που αφορά στην παρακολούθηση των τουρκικών παρεμβάσεων στα εσωτερικά των αραβικών χωρών στη συνεδρίασή της την Τετάρτη.

Η Επιτροπή εξέφρασε ακόμη την ανησυχία της για τις επαναλαμβανόμενες τουρκικές παραβιάσεις των ψηφισμάτων του Συμβουλίου Ασφαλείας που έχουν σχέση με την επιβολή εμπάργκο όπλων στη Λιβύη, ενώ επιβεβαίωσε τα προηγούμενα ψηφίσματα, τα οποία αφορούν στις τουρκικές παρεμβάσεις στα εσωτερικά των αραβικών χωρών.

Η αραβική επιτροπή αποτελείται από την Αίγυπτο, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το βασίλειο του Μπαχρέιν, το βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας και το Γενικό Γραμματέα του Αραβικού Συνδέσμου. Η συνεδρίαση πραγματοποιήθηκε στην έδρα του Συνδέσμου στο Κάϊρο, στο περιθώριο της 158ης Συνόδου του Συμβουλίου του Αραβικού Συνδέσμου σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών.

Κατά τη συνεδρίαση, η Επιτροπή διαβεβαίωσε για την μη νόμιμη παρουσία των τουρκικών δυνάμεων στο κράτος του Ιράκ, της Λιβύης και της Συρίας. Υπογράμμισε δε την ανάγκη η Τουρκία να αποσύρει τις δυνάμεις της άμεσα, χωρίς προϋποθέσεις ή όρους και έκανε έκκληση στη σημασία της συνεργασίας της Τουρκικής κυβέρνησης, ώστε να ληφθούν όλα τα μέτρα που θα επέτρεπαν τη δυνατότητα αντιμετώπισης των επιχειρήσεων περίθαλψης, επιστράτευσης, εκπαίδευσης και μεταφοράς ξένων τρομοκρατών μαχητών και μισθοφόρων, εντός των συνόρων των αραβικών χωρών.

Απέρριψε οποιονδήποτε επηρεασμό της δημογραφικής σύνθεσης σε διάφορες αραβικές περιοχές που υπόκεινται στον έλεγχο των τουρκικών δυνάμεων, όπως για παράδειγμα το βορειο-ανατολικό τμήμα της Συρίας, καθώς και τις συνεχιζόμενες παραβιάσεις της κυριαρχίας ορισμένων αραβικών χωρών.

Τέλος, η επιτροπή κάλεσε την τουρκική κυβέρνηση να σεβαστεί τα δικαιώματα επί των υδάτων του Ιράκ και της Συρίας, να παύσει την ανέγερση φραγμάτων στις πηγές των ποταμών Τίγρη και Ευφράτη, ένα γεγονός που επηρεάζει αρνητικά τα υδάτινα μερίδια των δύο αραβικών χωρών, πέραν των σοβαρών περιβαλλοντολογικών και οικονομικών ζημιών που επιφέρουν αυτές οι πρακτικές και για τις δύο χώρες.

https://www.militaire.gr/araviki-anisychia-gia-ti-toyrkiki-stratiotiki-paroysia-se-edafi-aravikon-choron/

Πέθανε η Βασίλισσα Ελισάβετ σε ηλικία 96 ετών – Μεσίστιες οι σημαίες

7

«Έφυγε» η μακροβιότερη μονάρχης στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου και η μακροβιότερη βασίλισσα στην παγκόσμια ιστορία

Σε ηλικία 96 ετών «έφυγε» από τη ζωή η βασίλισσα Ελισάβετ βυθίζοντας στο πένθος τη βασιλική οικογένεια και όλη τη Βρετανία μετά από 70 χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης.

Μάλιστα, τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ σε ανάρτησή τους στο Twitter, ανέφεραν:

«Η βασίλισσα πέθανε ειρηνικά στο Balmoral σήμερα το απόγευμα. Οι King and The Queen Consort θα παραμείνουν στο Balmoral σήμερα το απόγευμα και θα επιστρέψουν στο Λονδίνο αύριο».

 

 

Νωρίτερα μέσα στην ημέρα τα Ανάκτορα είχαν εκδώσει ανακοίνωση με την οποία ανέφεραν πως: «Η βασίλισσα βρίσκεται υπό ιατρική παρακολούθηση στο Μπαλμόρα στη Σκωτία, καθώς οι γιατροί ανησύχησαν για την υγεία της», ενώ στο παλάτι του Μπάκιγχαμ τοποθετήθηκε πινακίδα, με την οποία ανακοινώθηκε ότι δεν θα γίνει ούτε αλλαγή φρουράς.

Η υγεία της βασίλισσας Ελισάβετ είχε επιδεινωθεί τις τελευταίες ώρες αλλά η ανησυχία έχει ξεκινήσει από τον Οκτώβριο του 2021, όταν πέρασε μια νύχτα σε νοσοκομείο, για λόγους που δεν διευκρινίστηκαν ποτέ.

Κοντά στη βασίλισσα έσπευσαν από την πρώτη στιγμή τα μέλη της βασιλικής οικογένειας.

 

Παρατηρητές της μοναρχίας επισήμαναν ότι η συγκέντρωση όλης της βασιλικής οικογένειας, αλλά και η προσεκτικά γραμμένη ανακοίνωση του Μπάκιγχαμ μαρτυρούσαν τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Ο πρίγκιπας Κάρολος, η Καμίλα, ο πρίγκιπας Ουίλιαμ, αλλά και τα παιδιά της 96χρονης μονάρχη Άννα, Έντουαρντ και Άντριου έσπευσαν στη Σκωτία.

Η Κέιτ Μίντλετον παρέμεινε ωστόσο στο Ουίνδσορ, καθώς τα τρία της παιδιά είχαν την πρώτη τους ημέρα στο σχολείο.

Στο κάστρο του Μπαλμόραλ είχαν μεταβεί και ο πρίγκιπας Χάρι και η Μέγκαν Μαρκλ ενώ έξω από τα Ανάκτορα είχε ήδη ξεκινήσει να μαζεύεται κόσμος από νωρίς αν και η ίδια βρισκόταν στην Σκωτία.

Η βασίλισσα Ελισάβετ ανέβηκε στον θρόνο το 1952 και είναι η μακροβιότερη μονάρχης στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου και η μακροβιότερη βασίλισσα στην παγκόσμια ιστορία.

Γεννήθηκε το 1926 και το πλήρες όνομά της ήταν Ελισάβετ Αλεξάνδρα Μαρία.

Ήταν το πρώτο παιδί του Αλβέρτου, Δούκα της Υόρκης (μετέπειτα Γεωργίου ΣΤ΄), και της συζύγου του Ελισάβετ, Δούκισσας της Υόρκης (μετέπειτα Βασίλισσας Ελισάβετ).

Ο νέος βασιλιάς

Ο πρωτότοκος γιός της, πρίγκιπας Κάρολος αναλαμβάνει πλέον καθήκοντα. Μπορεί εαν θέλει να επιλέξει το δικό του όνομα και αναμένεται να στεφθεί Βασιλιάς με την επωνυμία Κάρολος ο Γ’ της Αγγλίας.

Θα ενθρονιστεί, μια μέρα μετά το θάνατο της μητέρας του και αφού τα αδέρφια του θα του έχουν φιλήσει πανηγυρικά το χέρι, σε ένα τελετουργικό που χάνεται στα βάθη των αιώνων.

Στη συνέχεια γίνουν οι σχετικές διακηρύξεις και ενώ η βασίλισσα θα εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα, ο Κάρολος θα επισκεφθεί τη Σκωτία, τη Βόρεια Ιρλανδία και την Ουαλία. Θα εκφωνήσει την πρώτη του ομιλία ως μονάρχης στο Παλάτι του Σεντ Τζέιμς, την πρώην κατοικία της βρετανικής μοναρχίας.

Τι γίνεται πριν το μεγάλο «αντίο»

Θα μεσολαβήσουν 10 ημέρες μεταξύ του θανάτου της Βασίλισσας και της κηδείας της και κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το σώμα της θα παραμείνει στο Παλάτι του Μπάκιγχαμ, ώστε η οικογένεια να μπορεί να περάσει χρόνο μαζί του.

Στη συνέχεια θα μεταφερθεί στο Westminister Hall όπου θα παραμείνει για αρκετές ημέρες, ώστε οι Βρετανοί να μπορέσουν να αποχαιρετήσουν τη βασίλισσά τους. Το 2002 σημειωτέον περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι επισκέφτηκαν τη σορό της μητέρας της βασίλισσας. Και στη συνέχεια, τη 10η ημέρα, η σορός της Βασίλισσας θα μεταφερθεί στο Αβαείο του Γουέστμινστερ για την κηδεία, στην οποία θα παραστούν αξιωματούχοι από όλο τον κόσμο, που θα συντονίζονται από τις ένοπλες δυνάμεις και την κυβέρνηση.

Τα πρώτα χρόνια της βασίλισσας Ελισάβετ

Το πρώτο παιδί του Αλβέρτου, Δούκα της Υόρκης (μετέπειτα Γεωργίου ΣΤ), και της συζύγου του Ελισάβετ, Δούκισσας της Υόρκης (μετέπειτα Βασίλισσας Ελισάβετ),η Ελισάβετ γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1926 και βαφτίστηκε Ελισάβετ Αλεξάνδρα Μαρία Γουίνδσορ στο παρεκκλήσι των Ανακτόρων του Μπάκιγχαμ.

Κατά τη διάρκεια της παιδικής της ηλικίας, η στενή της οικογένεια συνήθιζε να την φωνάζει χαϊδευτικά Λίλιμπετ, προσωνύμιο που «έμεινε» και στην ενήλικη ζωή της καθώς ο σύζυγός της Φίλιππος μεταξύ άλλων συνήθιζε να το χρησιμοποιεό χαϊδευτικά.

Η Μαργαρίτα, η μοναδική αδερφή της Ελισάβετ, γεννήθηκε τέσσερα χρόνια μετά από εκείνη. Οι δύο πριγκίπισσες έλαβαν εκπαίδευση κατ’ οίκον, υπό την επίβλεψη της μητέρας τους και της γκουβερνάντας τους, με έμφαση στην ιστορία, τη γλώσσα, τη λογοτεχνία και τη μουσική.

Ο Ουίνστον Τσόρτσιλ είχε πει οτι η Ελισάβετ στην ηλικία των δύο ετών είχε ένα αέρα κύρους και αντανακλαστικά που προκαλούσαν έκπληξη για ένα νήπιο.

Όταν ξεκίνησε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν 14 ετών και αντίθετα με πολλά παιδιά ευκατάστατων οικογενειών, έμεινε στο Λονδίνο που βομβαρδιζόταν καθημερινά μέχρι το τέλος του πολέμου, το 1945.

Toν Φεβρουάριο του 1945, αφού ενηλικιώθηκε, κατατάχτηκε στον βρετανικό στρατό. Υπηρέτησε στις βοηθητικές δυνάμεις όπου βρίσκονταν οι γυναίκες και εκπαιδεύτηκε ως μηχανικός και οδηγός. Η θητεία της διήρκεσε μόλις τρεις μήνες, αφού στις 8 Μαΐου τελείωσε ο πόλεμος.

Η γνωριμία και ο γάμος με το Φίλιππο

Η Ελισάβετ συνάντησε το μελλοντικό σύζυγό της, Φίλιππο, πρίγκιπα της Ελλάδας και της Δανίας το 1934 και το 1937. Το καλοκαίρι του 1939, δύο χρόνια μετά την πρώτη τους γνωριμία μετά από μία συνάντηση στο Βασιλικό Ναυτικό Κολλέγιο του Ντάρτμουθ η Ελισάβετ, αν και μόλις 13 ετών, δήλωσε ότι είχε ερωτευτεί τον Φίλιππο.

Άρχισαν να ανταλλάσσουν επιστολές, κάτι που συνεχίστηκε για τα επόμενα επτά έτη, γεγονός που προκάλεσε διαμάχη, καθώς ο Φίλιππος δεν είχε οικονομική ισχύ, ήταν γεννημένος σε άλλη χώρα και είχε αδελφές που είχαν παντρευτεί Γερμανούς ευγενείς με ναζιστικές διασυνδέσεις

Στις 20 Νοεμβρίου του 1947 η Ελισάβετ παντρεύτηκε τελικά τον όμορφο νεαρό αξιωματικό του ναυτικού, τον υπολοχαγό Φίλιπ Μάουντμπάτεν, γιο του πρίγκιπα Ανδρέα της Ελλάδας και τρισέγγονο της βασίλισσας βασίλισσας Βικτώριας, μακρινό ξάδερφο της.

Το πρώτο τους παιδί, ο πρίγκιπας Κάρολος, γεννήθηκε το 1948 και η αδερφή του πριγκίπισσα Άννα ήρθε στη ζωή δύο χρόνια αργότερα. Όταν η ασθένεια του πατέρα της τον ανάγκασε να εγκαταλείψει μια επίσκεψη στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία το 1952, η πριγκίπισσα, συνοδευόμενη από τον πρίγκιπα Φίλιππο, πραγματοποίησε το ταξίδι στη θέση του.

Στις 6 Φεβρουαρίου, ενώ βρισκόταν στην Κένυα, πρώτο σταθμό του ταξιδιού της, ενημερώθηκε ότι ο πατέρας της, Βασιλιάς Γεώργιοςς ΣΤ’ πέθανε και ότι εκείνη θα καθόταν στον θρόνο.

Η στέψη της έλαβε χώρα στο Αβαείο του Γουέστμινστερ στις 2 Ιουνίου του 1953 και μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο σε όλο τον κόσμο και -κατόπιν αιτήματος της νεαρής Βασίλισσας- στην τηλεόραση, φέρνοντας τη λαμπρότητα της εκδήλωσης στα σπίτια εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων με τρόπο που δεν είχε ξαναγίνει μέχρι τότε.

Οι νεότεροι γιοι της Βασίλισσας, ο Πρίγκιπας Άντριου και ο Πρίγκιπας Εδουάρδος, γεννήθηκαν το 1960 και το 1964 αντίστοιχα και ήταν τα πρώτα παιδιά που γεννιούνταν από εν ενεργεία μονάρχη μετά τη βασίλισσα Βικτώρια.

Παράγοντας σταθερότητας σε ταραγμένα χρόνια

Η βασίλισσα βίωσε τη διάλυση του γάμου τριών από τους τέσσερις απογόνους της και τη καταστροφή στις σχέσεις του Καρόλου με τον Άντριου, σε συνδυασμό με μια μεγάλη πυρκαγιά που σημιεώθηκε στο κάστρο του Windsor, γεγονότα που την οδήγησαν να περιγράψει το 1992 ως annus horribilis στη χριστουγεννιάτικη ομιλία της εκείνης της χρονιάς.

Τα τελευταία χρόνια μπορεί να ήταν ταραγμένα για τη βασιλική οικογένεια, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η σταθερή και ήρεμη παρουσία της Ελισάβετ στο τιμόνι συνέβαλε στη διατήρηση της παραδοσιακής εικόνας της μοναρχίας, ενώ παράλληλα άφησε περιθώρια για τον εκσυγχρονισμό της.

Η μακροβιότερη μονάρχης της Βρετανίας διατήρησε στενή επαφή με τον πρωθυπουργό, με τον οποίο είχε εβδομαδιαία ακρόαση όταν βρίσκεται στο Λονδίνο, και υποδεχόταν και συνομιλούσε με αρχηγούς κρατών που την επισκέπτονταν.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας της επισκέφτηκε σχεδόν κάθε κομητεία του βασιλείου και μέχρι το τέλος της ζωής της παρέμεινε δραστήρια και διαυγής. Τα προβλήματα στην υγεια της επιδεινώθηκαν, μετά το θάνατο του αγαπημένου της συζύγου.

Στις 9 Απριλίου, λίγους μήνες πριν συμπληρώσει έναν αιώνα ζωής, ο δούκας του Εδιμβούργου, ο «παππούς του έθνους» όπως τον αποκάλεσαν, ο άνθρωπος με τον οποίο η μακροβιότερη μονάρχης στον κόσμο, μοιράστηκε τη ζωή και…το θρόνο της, οδηγήθηκε στην τελευταία του κατοικία.

Σε έναν γάμο που κράτησε περισσότερες από επτά δεκαετίες, ο πρίγκιπας Φίλιππος που έφυγε απο τη ζωή στα 99 του χρόνια, ήταν το στήριγμα και το «λιμάνι» της Βασίλισσας Ελισάβετ. Τον ακολούθησε μετά από 17 μήνες

https://www.pronews.gr/kosmos/ektakto-pethane-i-vasilissa-elisavet-se-ilikia-96-eton/

ΕΥΡΩΠΗ-ΡΩΣΙΑ: Οι χαμένες ευκαιρίες εδραίωσης της ειρήνης.

0

του  Hubert Védrine*, πρώην υπουργού Εξωτερικών της Γαλλίας

Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Hubert Védrine εκτιμά ότι υποταγμένη η Δύση  στην αμερικανική υπερδύναμη δεν είχε την ιστορική και στρατηγική αίσθηση κατά την περίοδο Γκορμπατσόφ και περισσότερο ακόμα στα πρώτα χρόνια μετά το τέλος της ΕΣΣΔ.

Ο Γκορμπατσώφ  ήρθε στην εξουσία το 1985 όταν το σύστημα δεν είχε πλέον κλινήρεις ηλικιωμένους. Θέλει να αλλάξει βαθιά την ΕΣΣΔ… για να τη σώσει, όχι για να την εξαφανίσει. Και αυτό θα εξηγήσει μερικές από τις μεταγενέστερες θέσεις του. Είναι έτοιμος να πάει πολύ μακριά, αλλά δεν ξέρει πόσο μακριά ή πώς. Είναι πολύ Σλάβος, αλλά και κομμουνιστής, με μια ουτοπική, ιδεαλιστική τάση, έναν συσχετισμό που, εκ των υστέρων, ένας δυτικός δυσκολεύεται να καταλάβει. Παρόλα αυτά, η Θάτσερ και μετά ο Μιτεράν κατάλαβαν από την αρχή ότι θα ήταν «διαφορετικός» από τους Σοβιετικούς γέροντες.

Με τόλμη, ξεκίνησε την  περεστρόικα  (αναδιάρθρωση). Αλλά πώς να ανοικοδομήσει μια σύγχρονη κοινωνία και οικονομία από τα ερείπια της ΕΣΣΔ (Γκορμπατσόφ: « Η γεωργία δεν λειτουργεί από… το 1917») ;

Ατρόμητος, θεσπίζει τη γκλάσνοστ («διαφάνεια»). Χωρίς προηγούμενο, η ελευθερία του λόγου εξαπολύεται αμέσως εναντίον του και θα τον υπονομεύσει. Για να καταπολεμήσει τον αλκοολισμό που προκαλεί ερείπια, συνθλίβει τη βότκα με φόρους: οι Ρώσοι την αντικαθιστούν με κολώνιες κ.λπ.

Ακόμα κι αν σοκάρει, νομίζω ότι θα μπορούσε να είχε περισσότερες πιθανότητες να πετύχει και να ξεπεράσει προβλέψιμες αντιστάσεις, αν δεν πυροδοτούσε τη γκλάσνοστ από την αρχή, αλλά αργότερα, αφού θα είχε καταφέρει, ίσως, να δημιουργήσει μια εταιρική σχέση με τη Δύση για την εφαρμογή της περεστρόικα και τη ένταξη της μετασοβιετικής ΕΣΣΔ (οξύμωρο;) στην παγκοσμιοποίηση, σταδιακά. Στη γκλάσνοστ, μαθητευόμενος μάγος, προκάλεσε σφοδρή πολιτική αντιπολίτευση και απελευθέρωσε εθνικές δυνάμεις (Ρωσικές, Ουκρανικές, Κοζακικές, Καυκάσιες, Βαλτικές κ.λπ.), αυτός που πίστευε τόσο πολύ στην πολυεθνική ΕΣΣΔ, οι οποίες κατέληξαν να τον σαρώσουν.

Θα μπορούσε να τα πάει καλύτερα; Τίποτα δεν είναι λιγότερο σίγουρο. Η Le Monde  υπενθύμισε πρόσφατα τη μοιραία μοίρα ή την αποτυχία των μεταρρυθμιστών στη Ρωσία: Αλέξανδρος Β’ (δολοφονήθηκε), Κερένσκι (παρασύρθηκε από το πραξικόπημα του Λένιν), Χρουστσόφ (ανατράπηκε). Ο Τοκβίλ, στον οποίο στηρίχτηκαν οι Κινέζοι κομμουνιστές, έδειξε στο  L’Ancien Régime et la Révolution , ότι η πιο επικίνδυνη στιγμή για τα μπλοκαρισμένα καθεστώτα είναι όταν αρχίζουν να μεταρρυθμίζονται. Ίσως, αν ήταν πιο προοδευτικός, πιο στοχαστικός, πιο συγκεκριμένος, πιο προετοιμασμένος με ένα πραγματικό σχέδιο και όχι μόνο μερικές μεγάλες ιδέες; Αλλά ακόμα κι έτσι, δεν θα μπορούσε παρά να ήταν μια μακρά και επικίνδυνη διαδικασία. Ο Andrei Grachev και ο Vladimir Fedorovsky έχουν γράψει πολύ καλά για αυτό.

Και θα έπρεπε επίσης να υποστηριχθεί εξωτερικά. Ο Γκορμπατσόφ μίλησε για το  «Κοινό Σπίτι».  Ασαφές. Ετσι και αλλιώς, οι Δυτικοί ήταν διχασμένοι. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Μεγάλη Βρετανία, το μόνο που μετρούσε ήταν να πέσει η ΕΣΣΔ, μεταξύ άλλων χάρις στην μπλόφα του «πόλεμου των άστρων». Ελάχιστα ενδιέφερε η συνέχεια. Vae victis . Για αυτούς, η Ρωσία, κατάλοιπο περιφερειακής δύναμης, δεν θα μετρούσε πλέον. Για τον Φρανσουά Μιτεράν, τον Χέλμουτ Κολ και τον Ζακ Ντελόρ, αυτό που προσπαθούσε ο Γκορμπατσόφ ήταν μόνο προς το συμφέρον της Ευρώπης και δεν ήταν παράλογο να τον βοηθήσουμε, χωρίς να είμαστε αφελείς, και να σκεφτόμαστε το μέλλον των σχέσεων με τον ρωσικό κόσμο.

Εξάλλου, για να υποστηρίξει τον Γκορμπατσόφ ο Φρανσουά Μιτεράν είχε συμπεριλάβει την ΕΣΣΔ στο μεγάλο του έργο της «Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας», που δυστυχώς ανακοινώθηκε πολύ νωρίς, από τις 31 Δεκεμβρίου 1989, χωρίς εξήγηση. Ακατανοησία! Αυτό είχε δώσει στους αντιπάλους του τα όπλα για να απορρίψουν αυτή την αξιοσημείωτη ιδέα εν γένει, την οποία κατήγγειλαν ότι απέβλεπε να αποτρέψει την είσοδο των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης στην [Ευρωπαϊκή] Ένωση. Πλήρης παρερμηνεία: ήταν, αντιθέτως, ένα πολιτικό πλαίσιο μέχρι την είσοδό τους, που τελικά θα γίνει μόλις δεκαπέντε χρόνια μετά! Στο G7 στο Λονδίνο –ήδη σχεδόν G8– τον Μάιο του 1991, οι Αμερικανοί είχαν ασκήσει βέτο σε οποιαδήποτε νέα βοήθεια προς τη Ρωσία ( «σαν να ποτίζουμε την άμμο», σύμφωνα με το G.H.W. Bush), το οποίο επιπλέον οδήγησε στο κομμουνιστικό πραξικόπημα του Αυγούστου που απέτυχε, πριν από αυτό του Γέλτσιν και άλλων τον Δεκέμβριο, που πέτυχε. Οι «Γύπες» θα καταγγείλουν τον Γκορμπατσόφ, ο οποίος θα κατηγορήσει επίσης τις Ηνωμένες Πολιτείες ότι μείωσαν τη ροή πετρελαίου μέσω της Αραβίας για να γονατίσουν την ΕΣΣΔ.

Nέο «Σιδηρούν παραπέτασμα»

Μετά, με αμερικανικό χειροκρότημα, θα έρχονταν ο Γέλτσιν (επί οκτώ χρόνια), η θεραπεία σοκ, οι ιδιωτικοποιήσεις μεγάλης κλίμακας που συντονίζονται από τον Τζέφρι Σακς** (ο ίδιος  ο Σακς που καταδικάζει σήμερα τη δυτική πολιτική απέναντι στη Ρωσία!), οι πρώτοι ολιγάρχες (για τη Ρωσία: κλέφτες), η κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου.

Όλα αυτά, εφαρμόζονται ωμά σε ένα κακοποιημένο, πολυτραυματισμένο κοινωνικό σώμα, σε συνδυασμό –είναι λυπηρό να το λέμε– με ένα είδος ρωσικού αταβισμού και ιστορικής κατάρας και με έναν θαμμένο εθνικισμό που μόλις περίμενε να ξυπνήσει (τα 25 εκατομμύρια Ρώσοι που έμειναν εκτός Ρωσίας), συνέβαλαν να αφυπνιστούν οι Ρώσικοί δαίμονες και να γεννηθεί ο Πουτινισμός, μέχρι τη σημερινή υπερεθνικιστική περιπέτειά του…

Θεωρώ ότι, όσο η Δύση ήταν σταθερή, αμετακίνητη, επιφυλακτική, αποτρεπτική και τελικά αποτελεσματική κατά τις δεκαετίες του Ψυχρού Πολέμου, τόσο της έλειπε – με την ύβρη και την υποταγή στην αμερικανική υπερδύναμη – η ιστορική και στρατηγική αίσθηση κατά την περίοδο Γκορμπατσόφ και περισσότερο ακόμα στα πρώτα χρόνια μετά το τέλος της ΕΣΣΔ υπό τον Γέλτσιν, τον Πούτιν Α’ και Β’ και ακόμα τον Μεντβέντεφ.

Οι Αμερικανοί που θήτευσαν στον Ψυχρό Πόλεμο είχαν θεωρήσει επικίνδυνη τη θριαμβολογία της υπερδύναμης, που συσσώρευσε τα λάθη με όλα τα  «υπόλοιπα» . Είμαι πράγματι ένας από αυτούς που πιστεύουν ότι η τραγική εξέλιξη του Πούτιν τα τελευταία δέκα με δεκαπέντε χρόνια δεν ήταν απολύτως μοιραία… 

Μετά την παράλογη απόφαση του Πούτιν της 24ης Φεβρουαρίου, κανένας δισταγμός δεν ήταν δυνατός και πρέπει πάντα να τον εμποδίζουμε να κερδίσει στην Ουκρανία και επομένως να διατηρήσουμε, όσο χρειάζεται, την πιο σταθερή γραμμή που μπορούν να υποστηρίξουν οι χώρες μας χωρίς να αρχίσουμε πόλεμο μεταξύ  ΝΑΤΟ  και Ρωσίας. Κόψη του ξυραφιού. Παρά τον ενεργό εκβιασμό, πιστεύω ότι οι δημοκρατίες θα αντισταθούν.

Ο Πούτιν μας υποχρεώνει, για μεγάλο χρονικό διάστημα, εκτός από την περισσότερο ή λιγότερο επιταχυνόμενη απομάκρυνση της  Κίνας από τη Δύση (πόσο μακριά, θα δούμε) και την επανεμφάνιση των αδέσμευτων, να οδηγήσουμε σε αδιέξοδο το ρωσικό κράτος (όχι τη ρωσική κουλτούρα). Τι κρίμα!

Μπροστά σε αυτές τις καταστροφές, το μόνο που μπορούμε να αναλογιστούμε, κάποιες φευγαλέες στιγμές: πώς θα ήταν η ιστορία της Ευρώπης και της Ρωσίας, αν ο Γκορμπατσόφ, μια τεράστια τραγική ιστορική προσωπικότητα, δεν είχε αποτύχει. Αλλά δεν ξαναγράφουμε την ιστορία, ακόμα κι όταν αυτή oπισθοδρομεί.

*Πρόσφατα κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Une vision du monde».

**Δες «Ανιχνεύσεις ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ: Σχέδιο των νεοσυντηρητικών Αμερικανικών»

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος

https://artofuss.blog/2022/09/07/hubert-vedrine-de-gorbatchev-a-poutine-nos-occasions-manquees/

 

Βελιγράδι: Ο Τούρκος πρόεδρος συναντήθηκε με τους εκπροσώπους των μουσουλμάνων του Σάντζακ

0

 


Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συναντήθηκε με τους επικεφαλής των μουσουλμάνων της περιοχής Σάντζακ  στο Βελιγράδι, την πρωτεύουσα της Σερβίας , όπου βρέθηκε στο πλαίσιο της περιοδείας του στα Βαλκάνια.

Ο δεύτερος σταθμός της βαλκανικής περιοδείας του Τούρκου προέδρου, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν μετά τη Βοσνία- Ερζεγοβίνη ήταν το Βελιγράδι, η πρωτεύουσα της Σερβίας, γράφει η τουρκική Posta.

Στην ατζέντα του Ερντογάν ήταν και η συνάντηση με τους επικεφαλής των Μουσουλμάνων της επαρχίας Σάντζακ της Σερβίας.

Στη συνάντηση με τον Τούρκο πρόεδρο ήταν η πρόεδρος του Σερβικού Συμβουλίου Εθνικής Μειονότητας των Βοσνίων  Γιασμίνα Τζούριτς, ο Πρόεδρος του Σερβικού Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος Ρασίμ Λιάγιτς, ο Πρόεδρος του Κόμματος Δημοκρατικής Δράσης στο Σάντζακ, Σουλεϊμάν Ουγλιάνιν, ο δήμαρχος του Τούτιν, Σαλίχ Χοτ και ο δήμαρχος του Νόβι Παζάρ, Νιχάτ Μπίσεβατς.Μετά τη συνάντηση, ο Τούρκος πρόεδρος ξεκίνησε για το Ζάγκρεμπ, την πρωτεύουσα της Κροατίας, τον τρίτο σταθμό της βαλκανικής περιοδείας.

Επιπλέον, ο Πρόεδρος Ερντογάν επισκέφθηκε τον Πύργο του Βελιγραδίου, που κατασκευάστηκε με τη συμβολή τουρκικών κατασκευαστικών εταιρειών και εργαζομένων στη Σερβία, και συναντήθηκε με τους εργαζόμενους.

Στην ομιλία του στο Επιχειρηματικό Φόρουμ Τουρκίας-Σερβίας, στο οποίο συμμετείχε σήμερα, ο Πρόεδρος Ερντογάν είπε: «Βλέπουμε τη Σερβία ως μια βασική χώρα για την ειρήνη και τη σταθερότητα στα Βαλκάνια. Εργαζόμαστε μαζί για να διασφαλίσουμε τη σταθερότητα και την ευημερία στην περιοχή», είπε.

posta.com.tr

https://www.echedoros-a.gr

Εσπευσμένα στο Μπαλμόραλ Κάρολος και Καμίλα για να είναι στο πλευρό της βασίλισσας Ελισάβετ

0

Το ίδιο αναμένεται να κάνει και ο πρίγκιπας Ουίλιαμ

Εσπευσμένα στο κάστρο του Μπαλμόραλ μετέβησαν νωρίτερα την Πέμπτη ο πρίγκιπας Κάρολος και η σύζυγός του Καμίλα για να βρεθούν στο πλευρό της βασίλισσας Ελισάβετ η οποία έχει τεθεί υπό ιατρική παρακολούθηση. 

«Η βασίλισσα βρίσκεται υπό ιατρική παρακολούθηση στο Μπαλμόραλ, καθώς οι γιατροί ανησύχησαν για την υγεία της», ανέφερε χαρακτηριστικά το παλάτι.

Σημειώνεται πως χθες Τετάρτη η Βρετανίδα μονάρχης ακύρωσε συνάντηση με τους συμβούλους της, η οποία ήταν προγραμματισμένη για το απόγευμα, κατόπιν σύστασης των γιατρών της να ξεκουραστεί, όπως ανακοίνωσαν τα Ανάκτορα του Μπάκιγχαμ.

https://www.pronews.gr/kosmos/espeysmena-sto-mpalmoral-karolos-kai-kamila-gia-na-einai-sto-pleyro-tis-vasilissas-elisavet/

Το προληπτικό πλήγμα      στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση   

5

Του Νίκου Ιγγλέση

Η αντιπαράθεση μεταξύ της Τουρκίας και του Ελληνισμού δεν αφορά μόνο την αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Αν. Αιγαίου. Δεν αφορά μόνο την αμφισβήτηση της κυριαρχίας επί νησιών και νησίδων του Αρχιπελάγους. Δεν αφορά μόνο το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια. Δεν αφορά μόνο τα όρια της ΑΟΖ και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων της. Δεν αφορά μόνο τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης. Δεν αφορά μόνο τη στρατιωτική κατοχή της Βόρειας Κύπρου. Όλα αυτά είναι επί μέρους πτυχές μιας αντιπαράθεσης με διακύβευμα τη δυνατότητα επιβίωσης των Ελλήνων ως ελεύθερο, ανεξάρτητο και κυρίαρχο έθνος και όχι ως γεωπολιτικός δορυφόρος της Τουρκίας.

Ο μακροπρόθεσμος γεωστρατηγικός σχεδιασμός της Άγκυρας προβλέπει την αποδυνάμωση του Ελληνισμού με κάθε είδους υβριδικές επιχειρήσεις (απειλές, προπαγάνδα, λαθρομετανάστευση), τη συρρίκνωσή του, το στρατιωτικό εξαναγκασμό του και τις συνεχείς, δια της διολισθήσεως, διπλωματικές και επί του πεδίου αναδιπλώσεις του.

Καμιά αυταπάτη δεν επιτρέπεται από τις πολιτικές ηγεσίες στις δύο κρατικές οντότητες του Έθνους (Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία). Η ειρηνική διευθέτηση των «διαφορών» με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας, ίσως με τη μεσολάβηση κάποιων συμμάχων, είναι μια φενάκη. Είτε θα υποταχθούμε, προοδευτικά, στις φιλοδοξίες της Τουρκίας να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη είτε θα υπερασπιστούμε το αυτεξούσιο του Ελληνισμού.

Η άμυνα στη συνοριογραμμή

Δεν αρκεί, είναι ατελέσφορο και άνευ νοήματος, να οργανώνουμε την άμυνα μας για να υπερασπιστούμε τα νησιά του Α. Αιγαίου και τη συνοριογραμμή του Έβρου. Δεν αρκεί να επιδιώκουμε τη διατήρηση του υπάρχοντος status quo, που μας στερεί τα 12 ν.μ. σ’ όλο το μήκος των ακτών μας και την ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο ανατολικά του 28ου Μεσημβρινού (μέχρι εκεί έχει γίνει η μερική οριοθέτηση με την Αίγυπτο). Κανένα αμυντικό δόγμα, καμιά «γραμμή Μαζινό» δεν μπορεί να είναι αποτελεσματική αν δεν έχει τη δυνατότητα ολοκληρωτικής αντεπίθεσης. Η Ελλάδα και η Κυπριακή Δημοκρατία δεν πρέπει να μετατραπούν σε «κάστρα» για να αντιμετωπίσουν την τουρκική επιθετικότητα. Γιατί τα «κάστρα» που πολιορκούνται, αργά ή γρήγορα, πέφτουν. Σημασία έχει να ηττηθεί ο εχθρός και όχι απλώς να καθυστερήσει η προέλασή του. Για να ηττηθεί όμως  πρέπει οι πολιορκούμενοι να εξέλθουν του «κάστρου» και πιθανόν με πρόσθετες ενισχύσεις να συντρίψουν τους επιτιθέμενους. Αλλιώς η άμυνα είναι μόνο για την «τιμή των όπλων» και η τελική ήττα αναπόφευκτη.

Τα ανωτέρω δεν υποβαθμίζουν την αναγκαιότητα άμυνας επί της συνοριογραμμής, αλλά, υπογραμμίζουν ότι αυτή είναι αδύνατον να αποτρέψει τον εχθρό και να εξασφαλίσει τη νίκη. Το σημερινό αμυντικό δόγμα που κυριαρχεί στην ελληνική και κυπριακή πολιτικοστρατιωτική ηγεσία είναι καταστροφή.

Το γεωγραφικό πλεονέκτημα

Η Τουρκία έχει γεωπολιτικό δυναμικό ανώτερο του ελληνικού. Έχει οκταπλάσιο πληθυσμό, πολύ μεγαλύτερο οικονομικό-παραγωγικό δυναμικό, σημαντική αμυντική βιομηχανία και ελέγχει τα Στενά. Ταυτόχρονα έχει σημαντικό γεωγραφικό πλεονέκτημα: Με την εξαίρεση της Αν. Θράκης, των νησιών Ίμβρου και Τενέδου και του προγεφυρώματος στη Β. Κύπρου αποτελεί μια ενιαία συμπαγή εδαφική μάζα. Αντίθετα η Ελλάδα είναι εδαφικά κατακερματισμένη μεταξύ της ηπειρωτικής χώρας και των εκατοντάδων νησιών του Αιγαίου. Παράλληλα η ηπειρωτική χώρα δεν έχει αξιόλογο στρατηγικό βάθος και η Κύπρος, ως προκεχωρημένο οχυρό,  βρίσκεται μακρύτερα των ελληνικών απ’ ότι των τουρκικών στρατιωτικών βάσεων.

Το βασικό στρατηγικό ερώτημα είναι πώς ο Ελληνισμός μπορεί να εξουδετερώσει το σημερινό τουρκικό πλεονέκτημα σε περίπτωση μιας ένοπλης σύγκρουσης που, αργά ή γρήγορα, είναι αναπόφευκτη λόγω της φιλοδοξίας της Τουρκίας να ανασυστήσει μια σύγχρονη Οθωμανική Αυτοκρατορία. «Η Τουρκία δεν έχει πολιτικά σύνορα, αλλά, γεωπολιτικά» είχε γράψει στο βιβλίο του «Το Στρατηγικό Βάθος»  ο πρώην Πρωθυπουργός και υπουργός Εξωτερικών Αχμέτ Νταβούτογλου. Ο σημερινός υπουργός Εξωτερικών Μεβλούτ Τσαβούσογλου, στις 24-6-22, δήλωσε: «Έχουμε ευθύνη απέναντι στην ιστορία μας και στο μέλλον μας. Διότι υπάρχει μια Τουρκία η οποία είναι μεγαλύτερη από την Τουρκία. Μην ξεχνάμε πως υπάρχει μεγαλύτερη Τουρκία από τη χώρα μας. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορούμε να εγκλωβιστούμε στα σύνορά μας».

Το προληπτικό μαζικό πλήγμα

Ο Ελληνισμός οφείλει να εξουδετερώσει το γεωπολιτικό πλεονέκτημα της Τουρκίας και αυτό μπορεί να γίνει μόνο μ’ ένα καλά σχεδιασμένο και κατάλληλα προετοιμασμένο «προληπτικό αιφνιδιαστικό μαζικό πλήγμα», όταν παρουσιαστεί ένα «παράθυρο ευκαιρίας». Θα συνίσταται σε μια συνδυασμένη και ακαριαία ενέργεια όλου του δυναμικού των ενόπλων δυνάμεων με στόχο την άμεση εξουδετέρωση, του μεγαλύτερου μέρους ή και του συνόλου, των επιχειρησιακών δυνατοτήτων του εχθρού.

Το «προληπτικό μαζικό πλήγμα» έχει εφαρμοστεί σε πολλές περιπτώσεις κατά την ιστορική διαδρομή (π.χ. από το Ισραήλ κατά των Αράβων στον πόλεμο των «Έξι Ημερών» το 1967 και από την Αίγυπτο κατά του Ισραήλ στον πόλεμο του «Γιόμ Κιπούρ το 1973). Τούρκοι πολιτικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι υπαινίσσονται ήδη ένα προληπτικό πλήγμα κατά της Ελλάδας όταν, συχνά πυκνά, επικαλούνται στις ομιλίες τους το στίχο ενός δημοφιλούς τοπικού τραγουδιού «Μπορεί να έρθω ξαφνικά ένα βράδυ».

‘Όμως το «προληπτικό αιφνιδιαστικό μαζικό πλήγμα» για να πραγματοποιηθεί απαιτεί συγκεκριμένο είδος και αριθμό οπλικών συστημάτων, πέραν των όσων διαθέτει σήμερα το ελληνικό οπλοστάσιο. Απαιτεί μεγάλο αριθμό μη επανδρωμένων αεροσκαφών (ΜΕΑ) – drones, UAV, UCAV – διαφόρων τύπων και ρόλων (αναγνωριστικά, επιθετικά, καμικάζι-αντιραντάρ κλπ) που θα ενεργούν και ως σμήνος. Επίσης απαιτεί σημαντικό αριθμό τακτικών βαλλιστικών πυραύλων εδάφους-εδάφους και ιδιαίτερα πυραύλων πλεύσης – cruise (στο ελληνικό οπλοστάσιο υπάρχουν οι γαλλικοί Scalp στα Mirage-2005 και στα Rafale). Η εμβέλεια αυτών των πυραυλικών συστημάτων πρέπει να καλύπτει όλη σχεδόν την εδαφική έκταση της Τουρκίας. Σημειώνουμε ότι η τουρκική αμυντική βιομηχανία  κατασκευάζει ήδη τέτοιους πυραύλους.

Το «προληπτικό αιφνιδιαστικό μαζικό πλήγμα» είναι κάτι που εκτιμούμε ότι δεν μπορεί να γίνει σήμερα, ελλείψει μέσων,  εκτός αν ο Ελληνισμός αντιμετωπίσει μείζονα υπαρξιακή απειλή, αλλά, θα πρέπει από τώρα να αρχίσει να σχεδιάζεται και να προετοιμάζεται. Πρέπει να είναι ως ένα ακόμη όπλο στη φαρέτρα μας.

Οι εν δυνάμει στόχοι

Ενδεικτικά και ως παράδειγμα, έχοντας υπόψη αντίστοιχες επιχειρήσεις άλλων κρατών, αναφέρουμε τους εν δυνάμει στόχους ενός «προληπτικού πλήγματος:

  1. Αιφνιδιαστική επίθεση από μεγάλο αριθμό ΜΕΑ, που θα εκκινούν από τον Έβρο, τα νησιά του Αιγαίου και την Κύπρο, κατά των συστημάτων ραντάρ και των πυραύλων του εχθρού (πριν προλάβουν να μετακινηθούν στις θέσεις διασποράς τους), με στόχο την καταστροφή του μεγαλύτερου μέρους αυτών σ’ όλη τη δυτική, κεντρική και νότια Τουρκία.
  2. Μαζική επίθεση αεροσκαφών και πυραύλων εδάφους-εδάφους κατά των πολεμικών αεροδρομίων του εχθρού με στόχο την αχρήστευσή τους και την καταστροφή των μαχητικών του επί του εδάφους, καθ’ όλη την έκταση της δυτικής κεντρικής και νότιας Τουρκίας. Σκοπός η εξασφάλιση αεροπορικής κυριαρχίας.
  3. Αεροπορική και πυραυλική επίθεση κατά των ναυστάθμων και των ναυπηγείων του τουρκικού στόλου και κατά μεμονωμένων σημαντικών μονάδων του. Επίσης ολική καταστροφή των αποβατικών σκαφών της Στρατιάς του Αιγαίου που βρίσκονται έναντι των ελληνικών νησιών.

Οι στόχοι αυτοί θα πρέπει να έχουν εξουδετερωθεί εντός ωρών γι’ αυτό αναφέραμε ότι απαιτούνται τα απαραίτητα σε αριθμό οπλικά συστήματα και άφθονα πυρομαχικά. Στη συνέχεια θα ακολουθήσουν:

  1. Αεροπορική επίθεση κατά κέντρων διοίκησης, επικοινωνιών και μεγάλων μονάδων του εχθρού με παράλληλη προσβολή υποδομών (δρόμοι, γέφυρες, σιδηροδρομικές γραμμές) ώστε να είναι δύσκολη η κινητοποίησή τους.
  2. Στρατιωτική εισβολή στην Αν. Θράκη, με όρους αεροπορικής – πυραυλικής κυριαρχίας, με στόχο τη δημιουργία προγεφυρώματος που θα φθάνει μέχρι την ακτή της Προποντίδας αποκλείοντας τη χερσόνησο της Καλλίπολης. Κατάληψη της Αδριανούπολης, αλλά, όχι της Κωνσταντινούπολης (είναι ανέφικτο λόγω τεράστιου πληθυσμού). Το εδαφικό προγεφύρωμα θα χρησιμοποιηθεί, κατά τις διπλωματικές διαπραγματεύσεις, ως αντάλλαγμα για άλλους όρους που θα επιβληθούν στους Τούρκους.
  3. Κατάληψη της Ίμβρου και της Τενέδου από μονάδες πεζοναυτών. Τα νησιά αυτά επίσης μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως ανταλλάγματα κατά τις διπλωματικές διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν της εκεχειρίας.
  4. Επίθεση κυπριακών και ελλαδικών στρατιωτικών δυνάμεων κατά των απομονωμένων, λόγω αεροπορικής – πυραυλικής κυριαρχίας, τουρκικών στρατευμάτων, για την πλήρη απελευθέρωση της κατεχόμενης Κύπρου.

Τα προαναφερθέντα είναι απλώς ενδεικτικά. Ο σχεδιασμός και οι προτεραιότητες ενός «προληπτικού αιφνιδιαστικού μαζικού πλήγματος» βεβαίως θα γίνουν από τα ελληνικά επιτελεία, με την προϋπόθεση ότι έχουν λάβει «το πράσινο φως» από την πολιτική ηγεσία.

Οι στόχοι μιας υψηλής εθνικής στρατηγικής

Εφ’ όσον το «προληπτικό μαζικό πλήγμα» ολοκληρωθεί στο σύνολό του – εν μέρει θα είναι καταστροφικό – η Τουρκία θα είναι μια ηττημένη χώρα. Τότε ο Ελληνισμός θα μπορεί:

α) Να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 ν.μ. σ’ όλες τις ηπειρωτικές και νησιωτικές ακτές, απαιτώντας την αναγνώρισή τους από την Τουρκία. Τα διεθνή ύδατα του Αρχιπελάγους θα περιβάλλονται από ελληνικά χωρικά ύδατα και άρα θα αποτελούν ελληνική ΑΟΖ.

β) Να οριοθετήσει ΑΟΖ με την Κυπριακή Δημοκρατία με βάση τη μέση γραμμή με πλήρη επήρεια του Συμπλέγματος του Καστελόριζου, απαιτώντας επίσης την τουρκική αναγνώριση

γ) Να απαιτήσει από την Άγκυρα την απόσυρσή της από το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ακυρώνοντας όλο το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας».

δ) Να απαιτήσει την αναγνώριση από την Τουρκία της ενιαίας Κυπριακής Δημοκρατίας και την κατάργηση των Συμφωνιών Ζυρίχης-Λονδίνου.

ε) Να απαιτήσει την αποστρατικοποίηση της Αν. Θράκης και των Στενών για την επιστροφή των ελληνικών στρατευμάτων στον Έβρο. Όπως έγινε με τη χερσόνησο του Σινά μετά τον τελευταίο αραβο-ισραηλινό πόλεμο.

Η Ελλάδα, δηλαδή, δε θα επιδιώξει την προσάρτηση εδαφών και την αλλαγή των συνόρων της με την Τουρκία, αλλά, τον εξαναγκασμό της τελευταίας να αποδεχτεί την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα του συνολικού Ελληνισμού.

Η ήττα και η στρατιωτική αδυναμία της Τουρκίας θα δημιουργήσει άκρως ευνοϊκές συνθήκες για τη δημιουργία κουρδικού κράτους στις νοτιοανατολικές επαρχίες της. Μια πιθανή τέτοια εξέλιξη θα την αποδυναμώσει σε ιστορικό βάθος, ώστε να μην αποτελεί απειλή για το ελληνικό έθνος.

Εξωτερική εξισορρόπηση

Όλοι αυτοί οι στόχοι δεν εξαρτώνται αποκλειστικά από την ελληνική βούληση, ακόμα και μετά μια ελληνική σαρωτική νίκη, αλλά, είναι συνάρτηση συσχετισμών σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο καθώς και των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων. Γι’ αυτό αναφερθήκαμε σε «παράθυρο ευκαιρίας», το οποίο όμως πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι να το εκμεταλλευτούμε όταν παρουσιαστεί.

Η Συμφωνία Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης (αμυντικής συνδρομής) με τη Γαλλία, η Συμφωνία Αμυντικής Συνδρομής με τα Η.Α.Ε. και οι στρατιωτικές συνεργασίες με Αίγυπτο και Ισραήλ αποτελούν κινήσεις προς τη σωστή κατεύθυνση, αλλά, τίποτα δεν είναι δεδομένο. Οι όποιοι σύμμαχοι θα συνδράμουν μόνο αν εξυπηρετούνται και τα δικά τους συμφέροντα στο να μην καταστεί η Τουρκία ηγεμονική δύναμη στην περιοχή της Α. Μεσογείου – Μέσης Ανατολής.

Η πολιτική ηγεσία

Όλα όσα προαναφέρθηκαν προϋποθέτουν ότι ο Ελληνισμός θα διαθέτει ηγεσία με πατριωτικό όραμα. Δυστυχώς το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα στην Αθήνα και τη Λευκωσία είναι ανίκανο να χαράξει μια υψηλή εθνική στρατηγική. Εξαρτημένο, ενδοτικό, ανίκανο και φοβικό ακολουθεί κατευναστική πολιτική έναντι της απέραντης τουρκικής απειλής και κρύβεται, για να δικαιολογηθεί,  πίσω από το Διεθνές Δίκαιο και το «ρεαλισμό» που οφείλει να επιδεικνύει ο αδύναμος. Μόνο που ο «διαχρονικός ρεαλισμός» που ακολουθείται από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα οδηγεί είτε στην ειρηνική δορυφοροποίηση είτε στη στρατιωτική συντριβή.  Αυτό το πολιτικό σύστημα αδυνατεί να κατανοήσει ότι το «προληπτικό αιφνιδιαστικό μαζικό πλήγμα» αποτελεί την τελική φάση μιας ουσιαστικής αποτρεπτικής πολιτικής.

 

Υ.Γ. Το άρθρο αυτό γράφτηκε για να επισημάνει ότι το «προληπτικό μαζικό πλήγμα» πρέπει να ενταχθεί εγκαίρως στο στρατηγικό σχεδιασμό του Ελληνισμού με την απόκτηση όλων των αναγκαίων μέσων για την υλοποίησή του, πριν οι Τούρκοι «έλθουν ένα βράδυ ξαφνικά», γιατί θα έρθουν.

Πηγή : www.ellinikiantistasi.gr

  

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ο δύσκολος χειμώνας και οι επιδιώξεις των ελίτ για μια «νέα εποχή»

0

Αναγκαίος ο προσανατολισμός στις νέες συνθήκες που διαμορφώνονται

Αυτό το καλοκαίρι έχει υπάρξει ήδη πολύ πυκνό σε εξελίξεις. Από κείνες που δεν εξαντλούνται σε κάποια μεμονωμένα σημαντικά έστω γεγονότα αλλά ορίζουν μια νέα φάση της παγκόσμιας κρίσης με τα δικά της χαρακτηριστικά. Ως προς τις βασικές γραμμές των ιθυνουσών τάξεων αλλά και ως προς τις συνέπειες που προκύπτουν για τις μεγάλες κοινωνικές πλειοψηφίες παγκοσμίως.

Γίνεται φανερό ότι έρχεται ένας χειμώνας που αναμένεται να φέρει επεισόδια τεράστιας κοινωνικής όξυνσης. Με τις δυτικές και ειδικότερα τις ευρωπαϊκές ελίτ να τον επισείουν σαν αρμαγεδονικό φόβητρο επιδιώκοντας να παραλύσουν προκαταβολικά τις κοινωνικές αντιδράσεις. Εκδηλώνοντας από τώρα τις προθέσεις τους και κάνοντας τις προετοιμασίες τους για να μετακυλίσουν τα δυσθεώρητα κόστη που προκύπτουν, στις πλάτες των εργαζόμενων, λαϊκών τάξεων.

Από τη σκοπιά των απαιτήσεων που θέτει η ανάγκη συγκρότησης και προβολής κοινωνικών αντιστάσεων μπροστά στα όσα προωθούνται, είναι απαραίτητο να διακρίνουμε τις βασικές γραμμές κίνησης των ελίτ για το ξεπέρασμα της κρίσης.

Όλα βέβαια συντελούνται μέσα σε ένα τοπίο τεράστιων πολυεπίπεδων ανταγωνισμών. Γεωπολιτικών όπου πρωταγωνιστεί η σύγκρουση ανάμεσα στην κατερχόμενη Δύση και τις ανερχόμενες δυνάμεις (Κίνα και με όποιο ρόλο παίζει η Ρωσία). Γεννώντας με τη σειρά της αυτή η σύγκρουση μια ολόκληρη αλυσίδα περιφερειακών ανταγωνισμών και συγκρούσεων στο πλαίσιο ενός όλο και πιο ασταθούς-χαοτικού διεθνούς συστήματος. Αλλά και ενδοκαπιταλιστικών αδυσώπητων ανταγωνισμών, ανάμεσα σε διαφορετικά κεφαλαιακά γκρούπ (αυτή η πλευρά είναι επιδραστικότατη αν και παραμένει η λιγότερο φωτιζόμενη) αλλά και ανάμεσα στις διάφορες μερίδες των ιθυνουσών τάξεων στο εσωτερικό των μεγάλων καπιταλιστικών κέντρων (μεγάλες συστημικές ενδορρήξεις στις ΗΠΑ καιι στον ευρωπαϊκό χώρο).

Συνεπώς όταν μιλάμε για σχεδιασμούς των ελίτ στα πλαίσια των «στρατηγικών επιδιώξεών» τους, πρέπει να έχουμε κατά νου ότι πρόκειται για επιμέρους συχνά αποσπασματικές ενέργειες, επιρρεπείς όσο ποτέ πριν σε δευτερογενείς συνέπειες «που μπορεί να μην τις θέλησε εν τέλει κανείς». Υποκείμενες σε όλες τις ανακολουθίες και την ενδογενή αστάθεια που γεννά το τοπίο που μόλις σκιαγραφήσαμε.

Φάση πολέμων και τεράστιων πολυεπίπεδων ανταγωνισμών

Ο πόλεμος στην Ουκρανία παρατείνεται. Στο στρατιωτικό επίπεδο φαίνεται να υπάρχει ένα βούλιαγμα, μια σχετική στασιμότητα. Με υπολογίσιμα βεβαίως εδαφικά κέρδη από πλευράς Ρωσίας αλλά και με τις αδυναμίες και τα όρια της να γίνονται ορατά σε κοινή θέα (μεταξύ άλλων τα σημαντικά πλήγματα που έχει δεχθεί στην Κριμαία, αλλά και στο δικό της έδαφος, οι απώλειες στο στόλο της κλπ). Οι ΗΠΑ επικεφαλής ενός αγγλοσαξωνικού άξονα συντηρούν τον πόλεμο ως μέσο φθοράς της Ρωσίας αλλά επιπλέον και κυρίως σαν μοχλό για την ασφυκτική επιβολή τους επί της Ευρώπης. Επιμέρους δυσφορίες και αντιδράσεις από μέρους μερίδων των ευρωπαϊκών ελίτ εκδηλώνονται, αλλά είναι εμφανές ποιός κάνει κουμάντο (τουλάχιστον για την ώρα) και ποιοί τελούν υπό πίεση μέσα στο πλαίσιο των ενδοατλαντικών ανταγωνισμών.

Εδώ είναι απαραίτητη η κατανόηση μιας επιπλέον κρίσιμης πλευράς του τι παίζεται. Ο πόλεμος γίνεται το όχημα για να κρυφτεί πίσω του ώστε να δικαιολογηθεί πολιτικά ένα ολόκληρο «πολεμικό» παίγνιο χρηματιστικοποίησης που οδηγεί στα διαδοχικά κύματα ιλιγγιώδους ανόδου των τιμών σε μια σειρά στρατηγικών πρώτων υλών. Σε πρώτο πλάνο οι υδρογονάνθρακες και η χρηματιστηριακά συνδεμένη μαζί τους (γιατί άραγε τόσο σκανδαλωδώς;) παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Ακολουθούν τα σιτηρά (με όλο το γαϊτανάκι κινήσεων που ζήσαμε όλο το καλοκαίρι), η σόγια και άλλα βασικά επισιτιστικά προϊόντα. Και μόνο το γεγονός ότι ήδη αρκετούς μήνες πριν από τον πόλεμο οι τιμές υδρογονανθράκων και άλλων πρώτων υλών είχαν ήδη απογειωθεί, μαρτυρά πολλά για το τι και πως παίζεται. Ποιοί κερδίζουν και ποιοί χάνουν απ’ όλο αυτό; Πρώτα απ’ όλα πληρώνουν τα πλατιά εργαζόμενα στρώματα που ξεζουμίζονται από έναν πληθωρισμό εκτός ελέγχου που θίγει τα βασικά αγαθά για την επιβίωσή τους. Αυτό γίνεται πολύ ορατό στην Ευρώπη, συμβαίνει πιο υπόκωφα αλλά υποσκαπτικά στις ΗΠΑ, και απειλεί να πάρει απόλυτα δραματικές διστάσεις σε εκτεταμένα αλλά «αθέατα» μέρη της παγκόσμιας περιφέρειας. Ποιος κερδίζει εξαρτάται από την τροπή και τις μεταπτώσεις των μεγάλων ενδοκαπιταλιστικών και γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Μεγάλο μέρος αυτής της υπεξαίρεσης από τη μια και συσσώρευσης κεφαλαίου από την άλλη, δείχνει ότι θα στραφεί στη χρηματοδότηση των τεράστιων «πράσινων» και «ψηφιακών» καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων (4η βιομηχανική επανάσταση). Αναδιαρθρώσεις που ας σημειωθεί ότι για να είναι κερδοφόρες θα πιέσουν για τη δραστική συμπίεση της ενεργού ζήτησης από πλευράς των εργαζομένων και συνεπώς για την επιβολή τεράστιων κοινωνικών αποκλεισμών. (Σ’ αυτό θα χρειαστεί να επιστρέψουμε με ξεχωριστό σημείωμα).

Η «κλιματική αλλαγή» «φυσικό» φαινόμενο όπως οι «επιδημίες»

Αν πιστέψουμε την τρέχουσα ειδησεογραφία «αιφνιδίως» ενέσκηψε η κλιματική αλλαγή με ένα σωρό δεινά –υπαρκτά βεβαίως– πυρκαγιές, πλημμύρες, ξηρασία κ.λπ.

Ο τόνος που μεταδίδεται, πολύ συχνά με χαρακτηριστικές τεχνικές του ψυχολογικού πολέμου, έχει σκοπό την παράλυση της σκέψης, την κάμψη του κοινωνικού φρονήματος που ήδη βρίσκεται επιβαρυμένο και σε κακή κατάσταση μέσα στην κρίση.

Εδώ συνοπτικά θα πρέπει να επιμείνουμε στα εξής:

  1. Είναι αναμφίβολο ότι ο μεταβολισμός ανθρώπινης κοινωνίας-φύσης βρίσκεται σε διευρυνόμενη κρίση (και πάντως καθόλου ξαφνική). Δεν τα πάει καθόλου καλά με αυτή την ενιαία κοινωνική σχέση που οργανώνει την κοινωνική ζωή παγκοσμίως στη βάση της «επαρκώς κερδοφόρας» συσσώρευσης κεφαλαίου. Η αλήθεια αυτή βέβαια δεν είναι άμεσα επιφανειακά προσιτή. Απαιτεί δύσκολες συνειδησιακές μετατοπίσεις συνδεμένες «με την αγωνιστική κίνηση των μαζών» για να γίνει αντιληπτή ως προς τις πρακτικές της συνέπειες.
  2. Οι ιθύνουσες τάξεις έχοντας πάρει φόρα με τη διαχείριση της πανδημίας φυσικοποιούν πέραν των «πανδημιών» και την «κλιματική αλλαγή» για να επιβάλουν τους πιο ολέθριους κοινωνικούς αποκλεισμούς και καταναγκασμούς.

Τι προσφορότερο όχημα για την επιβολή λύσεων τεχνοδεσποτείας και ενός πανεποπτικού κράτους Λεβιάθαν; Και ως προς αυτό η Κίνα πέραν από αντίπαλος μπορεί να αποδειχθεί μεγάλη πηγή ιδεών προς δημιουργική οικειοποίηση. Καθόλου τυχαία, στη Γαλλία (αλλά και σε μια σειρά άλλες χώρες με παραλλαγές) –ο Μακρόν εμφανίζεται γενικώς «πρωτοπόρος» της «νέας εποχής»– έχουν ήδη νομοθετηθεί μέτρα που δίνουν τη διευρυμένη ευχέρεια τριών μηνών λοκντάουν για λόγους που σχετίζονται με την κρίση της ενέργειας και την «κλιματική αλλαγή». Και βεβαίως η κλιματική κρίση ή ότι σερβίρεται κάθε φορά σαν τέτοια είναι το κατ’ εξοχήν όχημα για το πέρασμα των μεγάλων αναδιαρθρώσεων. «Πανδημίες», «πόλεμος» (και η συνακόλουθη άνοδος του μιλιταρισμού και της «πολεμικής οικονομίας») και «κλιματική αλλαγή» φαίνονται να αποτελούν μιαν αλληλουχία μεθοδεύσεων για την μονιμοποίηση καθεστώτων «έκτακτης ανάγκης».

Προς νέες μορφές πολιτικής διαχείρισης;

Οι ελίτ, κυρίως οι ευρωπαϊκές προετοιμάζονται για μεγάλες κοινωνικές αναστατώσεις με αφετηρία αυτό τον χειμώνα. Για να αποφύγουν όσο το δυνατόν κλυδωνισμούς σ’ αυτή τη νέα φάση που ορίζεται από την αλληλουχία που λέγαμε παραπάνω.

  1. Ο τόνος διαφέρει ανάλογα με τη χώρα. Στη Γαλλία με ύφος θριαμβευτικής και απίστευτα προκλητικής, επιθετικότητας ο Μακρόν αναγγέλλει ότι «τελείωσε η εποχή της αφθονίας! και της αυτονόητης ελευθερίας!». Σε απλή μετάφραση ανατίναξη των «κεκτημένων κοινωνικών συμβολαίων» και μηδενική ανοχή απέναντι σε «λαϊκισμούς», ξεπέρασμα των «ελευθεριών» της «αστικής δημοκρατίας». Η επιθετικότητα πάει «να απαντήσει» στο γαλλικό δυναμικό ριζοσπαστισμού και κοινωνικής απείθειας και στις ανάγκες της τραυματισμένης κοινωνικής επιρροής του Μακρόν που τον υποχρεώνει να δείχνει εμφατικά προς διάφορες κατευθύνσεις (εσωτερικά και εξωτερικά) ότι κρατάει το τιμόνι «σταθερά».
  2. Ζούμε μια περίοδο αποσύρσεων μιας παλιάς φρουράς πολιτικού προσωπικού (Μέρκελ, Τζόνσον, Ντράγκι), αιφνίδιων αποσύρσεων στήριξης (η Φιλανδή πρωθυπουργός, αλλά και ο Μητσοτάκης για να έρθουμε στα δικά μας) και υψηλόβαθμων αξιωματούχων οργανισμών κ.λπ. (π.χ. Φάουτσι στις ΗΠΑ). Επίσης ζούμε την απόλυτη χρεωκοπία του ηγετικού προσωπικού της ευρωκρατίας και αυτό δεν θα αργήσει να γράψει αποτελέσματα. Οι διάδοχες «λύσεις» εκεί όπου προκύπτουν, φαίνονται προσωρινές, μεταβατικές, εναλλάξιμες. Γίνεται πιο άμεσα ορατό ότι οι στρατηγικές επιδιώξεις των ελίτ δεν συμβιβάζονται με τις τρέχουσες μορφές «αστικής δημοκρατίας». Αν και οι μορφές που θα επιχειρηθούν για μια μετάβαση προς αυταρχικές λύσεις δεν μπορούν να προβλεφθούν, πρέπει να υπολογίσουμε σοβαρά ότι η «πολεμική οικονομία» (που πάντως φαίνεται να απαιτεί για να λειτουργήσει μεγαλύτερη και πιο άμεση αίσθηση απειλής από την τρέχουσα) αλλά κυρίως οι φυσικοποιήσεις «πανδημικού» και «κλιματικού» τύπου τείνουν να γεννούν διαχωρισμούς μέσα στις κοινωνίες πολύ επικίνδυνους και επιβοηθητικούς για την κατίσχυση λύσεων «σιδηράς χειρός».
  3. Τέλος δεν φαίνεται, εκτός του συγκλονιστικού απροόπτου μιας δραματικής στροφής της στρατηγικής των ΗΠΑ (που θα περιλάμβανε οπωσδήποτε και την αλλαγή της στάσης τους απέναντι στην Κίνα) να είναι εφικτό ένα ενιαίο σχέδιο που θα μπορούσε να γεφυρώσει τον παρατεταμένο οξύτατο εμφύλιο κορυφών στις ΗΠΑ που δείχνει ότι αντανακλά την στρατηγική αμηχανία όλου του δυτικού τουλάχιστον στρατοπέδου. Σε αυτό το πλαίσιο δεν είναι παράξενο ότι σημαντικές αποφάσεις φαίνεται να έχουν αναβληθεί αναμένοντας τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών στις ΗΠΑ.

edromos.gr

DNV further confirms feasibility and maturity of the EastMed pipeline

0

On 10 June, 2022, DNV issued confirmation of the Feasibility Statement of the Eastern Mediterranean Deepwater Pipeline (EastMed), a 2000 km long onshore and offshore natural gas conduit project meant to connect offshore gas reserves from the Levantine Basin to Greece via Cyprus, and further to southeastern European countries in conjunction with Poseidon and Greece-Bulgaria interconnection (IGB) pipelines.

The unique context of this project in the Eastern Mediterranean region helps countries with coal- and heavy crude oil-reliant energy systems transition to the cleaner source that is natural gas to reach their net-zero targets and strengthen their energy security.

In particular, the EastMed Project, developed by IGI Poseidon S.A., is meant to respond to the specific needs of regions such as Cyprus or some part of Greece, which are not tightly connected to the continent’s energy system and whose economies rely heavily on energy-intensive users like marine tankers and international aviation. It would also allow countries like Bulgaria to diversify their supplies and increase their energy security.

The policy planning priorities laid out in several EU-members’ National Energy and Climate Plans (ENCP) identify both the reduction/removal of greenhouse gas emissions and their supply security as central for their energy transition. In line with these ambitions, the EastMed Pipeline Project was listed as a PCI (project of common interest – cross-border projects identified as central for interconnecting the EU’s energy system infrastructure) by the European Commission and received grants from the Connecting Europe Facility (CEF) to carry out technical, economic and environmental/social impact assessments, including detailed seabed surveys.

Following a recent route optimization and geophysical studies, DNV just updated a report on the feasibility of the project, having issued a first one in 2020 covering the Pre-FEED activities. Based on the assessment of the extensive design and survey campaign results performed by IGI Poseidon, DNV reviewed the project’s current status from a technical point of view and underlined points to be addressed as the project is completing its Front End Engineering Design (FEED) phase.

On 10 June, 2022, DNV re-issued the Feasibility Statement following the assessment of the Front End Engineering Design documentation provided by IGI Poseidon S.A. up to date. This independent appraisal confirmed the technical maturity of the project and the benefits of the early involvement in the design activities of the offshore construction companies, thanks to competitive dialogue established under the ongoing tender process.

Santiago Blanco, DNV
Santiago Blanco, Executive Vice President and Regional Director for Southern Europe, Middle East, Africa and Latin America, Energy Systems at DNV

“Projects like EastMed benefit from our extensive experience in technology development and verification of deep- and ultra-deepwater gas pipeline projects throughout their lifecycle. Over the past decades, DNV has been involved in a number of highly successful projects, including the likes of the Perdido Norte large-diameter pipeline  and the Tahiti-Amberjack pipeline in the deep water Gulf of Mexico, contributing to the consolidation and upgrade of safety and integrity standards for offshore pipelines – which is why a majority of current and new developments are designed to our standard”, declared Santiago Blanco, Executive Vice President and Regional Director for Southern Europe, Middle East, Africa and Latin America, Energy Systems at DNV.

“The EastMed Pipeline, together with Poseidon Pipeline, is the most mature project in the Mediterranean area, being now in the final engineering phase, and will reach the start of the commercial operation in 2027. It will directly connect Europe to the natural gas fields in the Eastern Mediterranean basin, also creating opportunities for access to new hydrogen production sites in that area. The Project will provide Europe with a new route of gas supply, complementary to LNG, enhancing the energy security and diversification of sources. IGI Poseidon strongly believe in the importance of this realization, in the interest of the European Community and of the entire East Mediterranean region.” stated Fabrizio Mattana, Chief Executive Officer of IGI Poseidon.

IGI Poseidon S.A. is currently finalizing the development activities of the project and aims at reaching the conditions required for a positive Final Investment Decision (FID) within 2022.

EastMed Poseidon Interconnector

About DNV
DNV is the independent expert in risk management and quality assurance, operating in more than 100 countries. Through its broad experience and deep expertise DNV advances safety and sustainable performance, sets industry benchmarks, and inspires and invents solutions.

Whether assessing a new ship design, optimizing the performance of a wind farm, analysing sensor data from a gas pipeline or certifying a food company’s supply chain, DNV enables its customers and their stakeholders to manage technological and regulatory complexity with confidence.

In the energy industry
DNV provides assurance to the entire energy value chain through its advisory, monitoring, verification, and certification services. As the world’s leading resource of independent energy experts and technical advisors, the assurance provider helps industries and governments to navigate the many complex, interrelated transitions taking place globally and regionally, in the energy industry. DNV is committed to realizing the goals of the Paris Agreement, and supports customers to transition faster to a deeply decarbonized energy system.

About IGI Poseidon S.A.
IGI Poseidon S.A., a 50-50 Joint Venture between Greek company DEPA INTERNATIONAL Projects S.A. and Italian company EDISON S.p.A, has been supporting for several years the development, construction and management of key energy infrastructures in Southeast Europe and the Mediterranean area. Notably, the EastMed Pipeline, with the aim of completing the timely completion of missing interconnections in that quadrant and ensuring continued access to energy sources within or close to the EU borders and the Greece-Bulgaria interconnection project, called IGB, which is expected to be in operation by the end of the year.

About the EastMed-Poseidon Interconnector
EastMed-Poseidon is an energy interconnector, that will link the European markets to the natural gas fields in Eastern Mediterranean basin and future hydrogen production sites under development in the area.   For its contribution to the European Union’ objectives on energy security and diversification of sources and routes, the Project has been recognized as a Project of Common Interest, its development is supported by EU Connecting Europe Facility (CEF) Programme and it is part of RePowerEU.

The EastMed-Poseidon interconnector thanks to its maturity and early involvement of the industrial construction companies could start the commercial operation in 2027, in line with European energy strategy to establish long term partnerships with new reliable suppliers, and represents the most efficient energy infrastructure, to connect Mediterranean sources to European final users.

dnv.com

Όταν ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι παρουσίαζε ρωσική εκπομπή στο Russia TV

0

Είναι γνωστό πως ήταν κωμικός, τώρα τον βλέπουμε και ως παρουσιαστή

Πριν 10 σχεδόν χρόνια ο πρόεδρος της Ουκρανίας Volodymir Zelensky ήξερε άπταιστα ρωσικά και μάλιστα παρουσίαζε και εκπομπή στη Μόσχα την Πρωτοχρονιά στο ρωσικό κανάλι Russia 1 TV.

Τώρα αυτά που λέει ο Ρώσος ομόλογός του Βλαντιμίρ Πούτιν φαίνεται να μην τα καταλαβαίνει πάντως.

Δείτε το βίντεο

https://www.pronews.gr/kosmos/otan-o-volontimir-zelenski-parousiaze-rosiki-ekpompi-sto-russia-tv-vinteo/

Ο Ερντογάν επιταχύνει τον εξισλαμισμό του στρατού πριν από τις εκλογές

0
Levent Kenez

6 Σεπτεμβρίου 2022

Levent Kenez/Στοκχόλμη

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν την περασμένη εβδομάδα εγκαινίασε το Τζαμί της Ναυτικής Ακαδημίας την Ημέρα της Νίκης, μια γιορτή που γιορτάζουν οι Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (TSK), που κάποτε ήταν γνωστές ως ο πιο σκληρός θεματοφύλακας της κοσμικότητας στη χώρα. Δηλώνοντας ότι τα τζαμιά θα ολοκληρωθούν γρήγορα σε άλλες στρατιωτικές σχολές, ο πρόεδρος είπε ότι σε όλη την ιστορία οι Τούρκοι στρατιώτες κέρδισαν όλες τις νίκες τους με καρδιές γεμάτες πίστη και «χτύπησαν με μια βαριοπούλα» τα κεφάλια εκείνων που επιθυμούσαν την πατρίδα τους. Στην ομιλία του γεμάτη έντονα θρησκευτικά επιχειρήματα, ο Ερντογάν χαρακτήρισε τη διακοπή των δεσμών του στρατού με τη θρησκεία ως προδοσία του έθνους και ισχυρίστηκε ότι αυτή η περίοδος έχει πλέον τελειώσει, αναφερόμενος σε μια εποχή στρατιωτικής κηδεμονίας κατά την οποία οι στρατηγοί είχαν επιρροή στη διακυβέρνηση τη χώρας.

Αναμφίβολα, τα εγκαίνια του τζαμιού, τα οποία δεν απαιτούσαν τη συμμετοχή του προέδρου ή καν επίσημη τελετή, έχουν συμβολική αξία για τον Ερντογάν και τους ισλαμιστές υποστηρικτές του. Όχι μόνο εκδικούμενος τον στρατό, ο οποίος είχε ανατρέψει τον ισλαμιστή πρωθυπουργό Νετζμετίν Ερμπακάν το 1997 και επέβαλε έναν εξαιρετικά αυστηρό κοσμικό κανόνα που θα μπορούσε να περιγραφεί ως αντιθρησκευτικός από πιστούς μουσουλμάνους, ο Ερντογάν μετέφερε επίσης ένα υποσυνείδητο μήνυμα στη βάση του ότι εκεί εξακολουθεί να υπάρχει κίνδυνος να χαθούν όλα όσα έχουν επιτευχθεί.

Μια, κοινή, μέθοδος που χρησιμοποιεί ο Ερντογάν για να φέρει στο προσκήνιο θρησκευτικά στοιχεία στον στρατό είναι να παρουσιάζει τον Ali Erbaş, επικεφαλής της Διεύθυνσης Θρησκευτικών Υποθέσεων (Diyanet), σε επίσημες στρατιωτικές τελετές. Ο Erbaş όχι μόνο κάνει ενθουσιώδεις ομιλίες αλλά ευλογεί και τον στρατό. Όταν η αντιπολίτευση αντιδρά σε αυτή την κατάσταση επειδή είναι μια αντικοσμική πρακτική και η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τη θρησκεία για πολιτική, οι ελίτ του κυβερνώντος κόμματος τονίζουν ότι η αντιπολίτευση δεν αισθάνεται άβολα με τον επικεφαλής των Θρησκευτικών Υποθέσεων αλλά με την ίδια τη θρησκεία. Αυτό το επιχείρημα έχει σίγουρα μεγάλη υποστήριξη από την κομματική βάση.

Στις 23 Αυγούστου ο Ali Erbaş παρευρέθηκε στην τελετή αποφοίτησης της Ακαδημίας Χωροφυλακής και Λιμενικού Σώματος μαζί με τον Ερντογάν και απήγγειλε μια μεγάλη προσευχή για τους αποφοίτους. Στην ίδια τελετή, ο υπουργός Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού συμβούλεψε τους αποφοίτους να αποκαθαρθούν πριν αναχωρήσουν.

Στις 5 Φεβρουαρίου ο Erbaş επισκέφθηκε την ταξιαρχία καταδρομέων χωροφυλακής στο Σιρνάκ για μια θρησκευτική τελετή και έκανε προσευχή για τους χωροφύλακες και εκεί, κάτι που θα ήταν αδιανόητο πριν από 10 χρόνια, όταν οι στρατηγοί δεν επέτρεπαν ούτε στις μητέρες των στρατευσίμων να μπαίνουν με μαντίλες σε φρουρές, πόσο μάλλον τον επικεφαλής του Diyanet.

Ali Erbaş, head of the Religious Affairs Directorate (Diyanet).,

Ο Adnan Tanriverdi είναι άλλο ένα άτομο με το οποίο ο Ερντογάν έχει συμμαχήσει για τη μετατροπή του στρατού σε μια δομή που δεν θα του προκαλέσει προβλήματα. Ο Τανριβερντί, απόστρατος στρατηγός και πρώην επικεφαλής στρατιωτικός σύμβουλος του Προέδρου Ερντογάν, διευθύνει τον ιδιωτικό στρατό SADAT, μια παραστρατιωτική μονάδα πιστή στον Ερντογάν. Έπρεπε να εγκαταλείψει τη θέση του μετά από μια αναφορά του Nordic Monitor ότι εργαζόταν για να ανοίξει το δρόμο για τον πολυαναμενόμενο Μαχντί (λυτρωτή του Ισλάμ κατά τις προφητείες), τον οποίο περιμένει ολόκληρος ο μουσουλμανικός κόσμος

Ο Tanriverdi παρείχε λίστες που περιλάμβαναν αντιπάλους του Ερντογάν στο στρατό. Η SADAT συμμετείχε επίσης στην εκπαίδευση και διαχείριση τζιχαντιστών μαχητών υπό τουρκικό έλεγχο στη Συρία. Αποκαλύφθηκε επίσης ότι η SADAT μετέφερε τζιχαντιστές από τη Συρία στη Λιβύη σε συνεργασία με τις τουρκικές υπηρεσίες πληροφοριών.

Πέρυσι, το υπουργείο Άμυνας της Τουρκίας επιβεβαίωσε απρόθυμα ότι απόστρατοι στρατιωτικοί που ανήκουν στη SADAT συμμετείχαν σε στρατιωτικές εξεταστικές επιτροπές και σε συνεντεύξεις στρατολόγησης.

Αναμφίβολα, κανείς άλλος εκτός από τον Χουλουσί Ακάρ, τον πρώην αρχηγό του γενικού επιτελείου και νυν υπουργό Άμυνας, δεν έχει προσπαθήσει τόσο ώστε να φέρει τον στρατό στη σημερινή υποτακτική θέση που επιθυμεί ο Ερντογάν.

Μετά από μια αμφιλεγόμενη απόπειρα πραξικοπήματος στις 15 Ιουλίου 2016, ο Ακάρ έπαιξε ηγετικό ρόλο στην εκκαθάριση χιλιάδων φιλοΝΑΤΟϊκών και φιλοδυτικών αξιωματικών από τον στρατό. Οι στρατηγοί που αντιτάχθηκαν σε μια στρατιωτική επιχείρηση στη Συρία είτε φυλακίστηκαν είτε αναγκάστηκαν να αποσυρθούν.

Στα χρόνια που ακολούθησαν την απόπειρα πραξικοπήματος, ο Ακάρ κατάφερε επίσης να απολύσει φιλοκοσμικούς αξιωματικούς που συνεργάστηκαν με τον Ερντογάν μεταξύ 2014 και 2016 για την εκδίωξη αξιωματικών που φέρονται ότι είχαν δεσμούς με το κίνημα Γκιουλέν, έναν σκληρό επικριτή του Ερντογάν.

Σύμφωνα με επικαιροποιημένα στοιχεία, 24.339 μέλη των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων έχουν απολυθεί από το 2016. Ο επίσημος υπολογισμός αναφέρει ότι 8.651 στρατιωτικοί συμμετείχαν στο πραξικόπημα, που αντιστοιχεί μόνο στο 1,5 τοις εκατό των Τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων. Από αυτούς οι 1.761 ήταν στρατεύσιμοι και οι 1.214 ήταν στρατιωτικοί δόκιμοι. Δεδομένου του γεγονότος ότι περίπου 150 στρατηγοί και χιλιάδες κατώτεροι αξιωματικοί καταδικάστηκαν για πραξικόπημα, οι στρατιωτικοί εμπειρογνώμονες θεωρούν περίεργο ότι ένας τόσο ασήμαντος αριθμός στρατευμένων συμμετείχε στην απόπειρα πραξικοπήματος.

Adnan Tanrıverdi

Η κυβέρνηση άλλαξε επίσης τη διαδικασία με την οποία επιλέγονται τα στελέχη, την οποία, προηγουμένως, θεωρούσε ως απειλή. Εισήχθη ένα νέο εξεταστικό σύστημα στο οποίο η κυβέρνηση αποφασίζει ποιος μπορεί να είναι επιτελικός αξιωματικός.

Η κυβέρνηση Ερντογάν έκλεισε επίσης στρατιωτικές σχολές λόγω φερόμενης συμμετοχής στην απόπειρα πραξικοπήματος μόλις 10 ημέρες μετά το περιστατικό. Σε αντικατάσταση, στις 25 Ιουλίου 2016 ιδρύθηκε με κυβερνητικό διάταγμα το Πανεπιστήμιο Εθνικής Άμυνας.

Έτσι, αυτό άνοιξε το δρόμο για τους απόφοιτους θρησκευτικών λυκείων (ιμάμ-χατίπ) να γίνουν αξιωματικοί, σε αντίθεση με το παρελθόν. Ο Ερντογάν, ο οποίος είναι ο ίδιος απόφοιτος ιμάμ-χατίπ, έδωσε την ευκαιρία στους ισλαμιστές νέους να στρατολογηθούν πιο γρήγορα στον στρατό.

Στην ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας, ο στρατός πραγματοποίησε αιματηρά πραξικοπήματα και ανάγκασε τους πολιτικούς να παραιτηθούν από τα καθήκοντά τους. Δεν είναι μυστικό ότι ο Ερντογάν προσπαθεί να διαμορφώσει τον στρατό ως μια δύναμη που προστατεύει το καθεστώς του. Περιμένει από τους υποστηρικτές του να δουν τη μεταμόρφωση στον στρατό, τον οποίο συνήθιζαν να περιγράφουν ως «εχθρό της θρησκείας».

Τέλος, ο Ερντογάν χρειάζεται τον στρατό για μια διασυνοριακή στρατιωτική επιχείρηση κατά των Κούρδων στη Συρία και για την κλιμάκωση των εντάσεων με την Ελλάδα, προκειμένου να δημιουργηθεί ένα κύμα νεοεθνικισμού στο εσωτερικό πριν από τις εκλογές του 2023. Ο στρατός πλέον δεν αντιτίθεται ούτε στην ισλαμιστική του ατζέντα ούτε στον πολιτικό οπορτουνισμό.

nordicmonitor.com

Εγκαίνια έκθεσης και ημερίδα της Αγιορειτικής Εστίας στην Αμερική «Άγιον Όρος. Η κιβωτός της Ορθοδοξίας»

0

 

Η Αγιορειτική Εστία Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το Mount Athos Foundation of America παρουσιάζουν στην Αμερική την εκδήλωση με τίτλο «Άγιον Όρος. Η κιβωτός της Ορθοδοξίας».

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2022 στο Μαλιώτειο Πολιτιστικό Κέντρο (Maliotis Cultural Center) του Ελληνικού Κολεγίου και της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού στη Βοστώνη.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει την παρουσίαση της ομότιτλης έκθεσης, στην οποία αποτυπώνεται η χιλιόχρονη ιστορία του Αγίου Όρους μέσα από κείμενα και φωτογραφικό υλικό. Για τον σκοπό αυτό, έχουν σχεδιαστεί ειδικά ταμπλό στα είκοσι εκ των οποίων παρουσιάζεται το ιστορικό των Ιερών Μονών του Αγίου Όρους, ενώ στα υπόλοιπα, οι επισκέπτες της έκθεσης θα έχουν τη δυνατότητα να μάθουν βασικές πληροφορίες για την ιστορία και τους θεσμούς, την τέχνη, την αρχιτεκτονική, την πνευματική ζωή και το φυσικό περιβάλλον του Αγίου Όρους. Η έκθεση θα παραμείνει στους χώρους του Maliotis Cultural Center μέχρι το τέλος Νοεμβρίου.

Επίσης, την Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου, θα πραγματοποιηθεί ημερίδα αφιερωμένη στην αθωνική πολιτεία, το πρόγραμμα της οποίας έχει ως εξής:

14:00 Έναρξη της εκδήλωσης από τον Robert W. Allison, πρόεδρο του Mount Athos Foundation of America

 

14:10 – 14:30 Χαιρετισμός του Θεοφιλέστατου Αρχιεπισκόπου Αμερικής κ. Ελπιδοφόρου

 

14:35 – 14:45 Χαιρετισμός της Ιεράς Κοινότητος του Αγίου Όρους Άθω από τον εκπρόσωπό της, ιερομόναχο Λουκά Ξενοφωντινό

 

14:50 – 15:00 Χαιρετισμός της Αγιορειτικής Εστίας από τον Αναστάσιο Ντούρο, διευθυντή του φορέα

 

15:05 – 15:20 Ομιλία του ιερομόναχου Λουκά Ξενοφωντινού με τίτλο «Η τέχνη του Αγίου Όρους»

 

15:25 – 15:40 Ομιλία της Anna Merkel, μητέρας Αμερικανού μοναχού που εγκαταβιώνει στον Άθω

 

15:45 – 17:00 Ξενάγηση στην έκθεση

 

17:00 – 19:00 Εσπερινός στον ναό του Ελληνικού Κολεγίου και της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού

 

19:00 – 19:45 Προβολή κινηματογραφικού υλικού σχετικό με το Άγιον Όρος του έτους 1929, που ανακαλύφθηκε στο Princeton University και εισαγωγική ομιλία της Alice Sullivan (Tufts University)

 

19:30 – 20:30 Παρουσίαση του αρχείου του Πανεπιστημίου Princeton για το Άγιον Όρος (φωτογραφίες και οπτικοακουστικό υλικό) από την Julia Gearhart και Maria Alessia Rossi (Princeton University)

 

 

Καθ’ όλη τη διάρκεια της έκθεσης και της εσπερίδας, θα προβάλλεται οπτικοακουστικό υλικό με το έργο και τις δράσεις της Αγιορειτικής Εστίας, ενώ σε προθήκες εντός της έκθεσης θα παρουσιαστούν οι εκδόσεις του φορέα.

Επιμέλεια έκθεσης: Αναστάσιος Ντούρος, Διευθυντής της Αγιορειτικής Εστίας

Εγκαίνια: Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2022, ώρα: 14:00

Διάρκεια έως 30 Νοεμβρίου 2022

Χώρος: Maliotis Cultural Center, εντός του Ελληνικού Κολλεγίου και της Θεολογικής Σχολής του Τιμίου Σταυρού. 50 Goddard Avenue, Brookline, MA 02445 (www.hchc.edu/maliotis-cultural-center)

Αγιορειτική Εστία | Τ. 2310263308 | www.agioritikiestia.gr | [email protected] | www.eshop.agioritikiestia.gr

Ενεργειακή κρίση ή κρίση των θεσμών, και των δομών του καπιταλισμού;

0

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

Είναι να απορεί κανείς με την αφέλεια , ή με την πονηριά  κάποιων ‘με τίτλους και ονόματα πολλά’  ότι απευθύνονται σε αφελείς, που παραποιώντας την επιστημονική και τεχνολογική πραγματικότητα και δυνατότητα του 21ου αιώνα να περάσει η ανθρωπότητα από το συγκεντρωτικό ολιγοπωλιακό ενεργειακό σύστημα που στηρίζεται στα πανάκριβα, ρυπογόνα, σπάνια και ανισόμερα κατανεμημένα ορυκτά καύσιμα που αποτελούν την αιτία γέννησης και ανάπτυξης του ανισόμερα αναπτυγμένου και απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού, σε ένα αποκεντρωμένο στο επίπεδο του ανεξάρτητου αυτοπαραγωγού και χρήστη ενεργειακό σύστημα που δεν καταργεί μόνο τα ορυκτά καύσιμα,  και το ολιγοπώλιο της ηλεκτρικής ενέργειας αλλά και την ίδια την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αυτό το αποκεντρωμένο  ενεργειακό σύστημα δομείται βέβαια πάνω στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, αλλά όχι αποσπασματικά και αποκομμένες η μια από την άλλη, κι’ αυτό επειδή δεν υπάρχει παντού και πάντα ήλιος και άνεμος, αλλά στην σύνθετη και συνδυασμένη αξιοποίησή τους για την παραγωγή φτηνής και καθαρής ηλεκτρικής ενέργειας με την οποία θα αποσπάσουν το παντού παρόν και ανεξάντλητο υδρογόνο με την καύση του οποίου, μέσω των κυψελών καύσης υδρογόνου, με αποτέλεσμα να παραχθεί άφθονη καθαρή, φτηνή μέχρι σχεδόν μηδενικού κόστους και ασφαλής ενέργεια. Το παραγόμενο με αυτόν τον τρόπο υδρογόνο αποκαλείται ‘πράσινο υδρογόνο’ και είναι το μόνο υδρογόνο, το οποίο, δεν εκπέμπει καθόλου ρύπους  σε αντίθεση με το αποκαλούμενο μπλε και γκρι που χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη ορυκτά καύσιμα.

Όλα αυτά, όσοι χειραγωγούν την επιστήμη, την τεχνολογία και την ανθρωπότητα τα γνωρίζουν εδώ και δυό αιώνες , αλλά τα κρύβουν συστηματικά από την ανθρωπότητα γιατί αν η ανθρωπότητα συνειδητοποιήσει  αυτή την πραγματικότητα που η ίδια σταδιακά δημιούργησε στην προσπάθειά της να κάνει τη ζωή της καλύτερη αγωνιζόμενη για την κοινωνική ισότητα  και την αντιληφθεί ως δική της δυνατότητα,  θα απελευθερωθεί αυτόματα από την ενεργειακή δουλεία που την οργανώνουν οι αντικοινωνικοί θεσμοί και οι φορείς του ενεργειακού ιμπεριαλισμού, τότε οι κοινωνίες θα αναδιοργανωθούν  με βάση τις αρχές  της  ενεργειακής, οικονομικής και κοινωνικής  ισότητας, γεγονός που οδηγεί στην εφικτότητα της αμεσοδημοκρατικής οργάνωσης των κοινωνιών και της ειρηνικής συνεργασίας  μεταξύ των εθνών, κρατών και λαών.

Προφανώς αυτή η εξέλιξη που είναι ορατή για το κεφάλαιο και για τους εναλλάξ δεξιούς, κεντρώους και ‘αριστερούς΄ πολιτικούς υπαλλήλους του που διαχειρίζονται κατ’ εντολή και για λογαριασμό του την πολιτική εξουσία και επειδή γνωρίζει πως αυτή οδηγεί στο τέλος της εξουσίας του, γι’ αυτό προσπαθεί να την αναστείλει με  την αυθαιρεσία   του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και  τα παράνομα νομικά τερτίπια, όπως η Οδηγία 2000/60ΕΚ.23/10/2000 της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι γνωστή στην Ελλάδα ως  Νόμος 3199/2003, ΦΕΚ Α280/9.12.2003[1],  που καθιστούν το νερό, ως ανεξάντλητη πρώτη ύλη παραγωγής υδρογόνου,  από ελεύθερο αγαθό,  εμπόρευμα  και πολιτικό κρατούμενο  του 21ου αιώνα με τα δεσμά που το κεφάλαιο απεργάζεται στη μορφή των διάφορων και έντονα αμφισβητούμενων πατεντών και ‘αποκλειστικών δικαιωμάτων’ για να οργανώσουν και πάλι συγκεντρωτικά το ενεργειακό σύστημα γιατί διαφορετικά   το κεφάλαιο δεν μπορεί να ελέγχει την οικονομία, την κοινωνία και την ανθρωπότητα συνολικά.

Αυτές τις αλήθειες, που είναι πια επιστημονικά και τεχνολογικά δεδομένα στην μορφή ολοκληρωμένων λειτουργικών τεχνολογικών πακέτων και ευρύτατης έκτασης εφαρμογών,  τις έκανε πρώτος γνωστές στην  ανθρωπότητα ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Τζέρεμυ Ρίφκιν, εδώ και  20-25, χρόνια με το κλασικό για το θέμα έργο του, ‘Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ.  Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη: Η επόμενη μεγάλη οικονομική επανάσταση’.  Αν και ο Ρίφκιν αντιλαμβάνονταν την υδρογονοενέργεια ως συμπληρωματική στα ορυκτά καύσιμα πηγή και μορφή ενέργειας, ενδεχόμενα και ως ευκαιρία ομαλής υπέρβασης  του καπιταλισμού που γεννήθηκε και επιβιώνει χάρη σ΄ αυτά, η εργαζόμενη ανθρωπότητα, δηλαδή οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δεν φαίνεται να κατανόησαν την ευκαιρία ‘της μεγάλης οικονομικής επανάστασης’ ως δική τους  υπόθεση και ευκαιρία. Αντίθετα ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου αναγνώρισε την νέα απειλή και γι’ αυτό  οργάνωσε  με απόλυτη μυστικότητα την έρευνά του για τον έλεγχο  των σχετικών με την τεχνολογία παραγωγής υδρογονοενέργειας εξελίξεις, συκοφαντώντας ταυτόχρονα αυτή την ιστορική ευκαιρία   παρουσιάζοντας το υδρογόνο ως κακή, ακριβή και επικίνδυνη πηγή ενέργειας.

Από τότε που έσπασε το ταμπού ‘ενέργεια από υδρογόνο’, το κεφάλαιο επιστρατεύει  επίορκους επιστήμονες και πληρωμένους κονδυλοφόρους  για να παραπληροφορούν όσους αναζητούν απελευθερωτικές ενεργειακές λύσεις και να παραπλανούν τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα κατασκευάζοντας  έωλους μύθους περί ακαταλληλότητας τάχα του υδρογόνου, παρά το γεγονός πως οι εφαρμογές της υδρογονοενέργειας κατακτούν καθημερινά ολόκληρους τομείς της παγκόσμιας οικονομίας, από τα προγράμματα της έρευνας του διαστήματος μέχρι τα εκατομμύρια αυτοκινήτων που κυκλοφορούν ήδη στους δρόμους των περισσότερων χωρών του πλανήτη. Τελευταία μάλιστα παγκόσμιας εμβέλειας ΜΜΕ μετέδωσαν την πληροφορία ότι η Γερμανική Mercedes ξεκινάει, σε συνεργασία με τον Καναδά  μαζική παραγωγή αυτοκινήτων που θα κινούνται αποκλειστικά με υδρογονοενέργεια, όπως άλλωστε κάνουν ήδη πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες. Εδώ παίζεται ένα παιχνίδι παραπληροφόρησης επειδή αποκαλούν αυτά τα αυτοκίνητα ηλεκτρικά για να κρύψουν το γεγονός πως η αποθηκευμένη ενέργεια στις μπαταρίες προέρχεται  από την καύση υδρογόνου. Για να φορτώσουν το κόστος και να μεγαλώσουν το κέρδος τους  οι παραγωγοί ‘ηλεκτρικών αυτοκινήτων’ το κινούν με αποθηκευμένη σε μεγάλες, πανάκριβες και ρυπογόνες μπαταρίες αντί αυτά να κινούνται με την αυτόματη παραγωγή και καύση υδρογόνου εντός του αυτοκινήτου με ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται με ελάχιστο κόστος από τις ΑΠΕ, όπως η ηλιακή, η αιολική και άλλες τέτοιες μορφές ενέργειας.

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς  πως ο πόλεμος για τον έλεγχο της ενέργειας αποτελεί το  κρίσιμο και το καθοριστικό στοιχείο στην σύγκρουση των υπερδυνάμεων  μεταξύ Δύσης και Ανατολής για την κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας, σύμπτωμα της οποίας αποτελεί και ο πόλεμος  στην Ουκρανία με τον οποίο οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την σταθερά ανερχόμενη ασιατική απειλή, όπως αυτή διαμορφώνεται  με την συνεργασία μεταξύ Κίνας, Ρωσίας και το σύνολο σχεδόν των χωρών της Ασίας.  Με την έννοια αυτή, αυτή η σύγκρουση κρύβεται  κάτω από τάχα γεωπολιτικές διαφορές, ή διαφορετικές εκτιμήσεις σχετικά με την κλιματική κρίση, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια επιχείρηση ηγεμονίας της Δύσης πάνω στην Ανατολή και τούμπαλιν και σε τελική ανάλυση υπόθεση παγκόσμιας εξουσίας  του ενός πάνω στον άλλον, μεταξύ του καπιταλισμού της τάχα ‘ελεύθερης αγοράς’ της Δύσης  και του   κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού της Ανατολής.

Δεν είναι επίσης δύσκολο να αντιληφθούμε ότι θύματα αυτής της μεγάλής καπιταλιστικής σύγκρουσης  δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι άνθρωποι των επιμέρους κοινωνιών και το περιβάλλον, αλλά και οι οραματισμοί και οι κοινωνικοί αγώνες για την κοινωνική ισότητα και την ειρηνική ανθρωπότητα, ως αποτέλεσμα της παραίτησης της μοναδικής δύναμης που θα μπορούσε να ματαιώσει αυτήν την απάνθρωπη και καταστροφική σύγκρουση, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Αντί όμως η Ευρώπη να μπει, όπως πολλές φορές στην ιστορία έπραξε  στην πρωτοπορία των κοινωνικών αγώνων για να αφήσει πίσω της η ανθρωπότητα την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να προχωρήσει στο επόμενο σκαλί προς μια αμεσοδημοκρατική συγκρότηση των επιμέρους κοινωνιών στα πλαίσια ενός  αταξικού οικουμενικού ουμανισμού οδηγήθηκε από τις προδοτικές ηγεσίες και ερήμην των λαών της  σε ρόλο κομπάρσου του αμερικανικού κεφαλαίου. Δυστυχώς η σημερινή ηγεσία της Ε.Ε, αλλά και των χωρών μελών της σύρθηκαν πίσω από την ημιφασιστική  ιμπεριαλιστική ηγεσία των ΕΠΑ και με αυτό υπόγραψαν την ουσιαστική διάλυση της Ε.Ε. και το πισωγύρισμα της ιστορίας πίσω στον 19ο και τον 20ο αιώνα αν όχι προς έναν καινούργιο Μεσαίωνα.

Μετά από όλα αυτά είναι να απορεί κανείς  γιατί ακόμα και πολιτικές δυνάμεις και τα τάχα επαναστατικά κόμματα που ευαγγελίζονται την καταστροφή του καπιταλισμού ή  το ειρηνικό ξεπέρασμά του για μια καλλίτερη/δικαιότερη κοινωνία , δεν κάνουν σημαία τους  τις καινούργιες κατακτήσεις της ανθρωπότητας, όπως την υδρογονοενέργεια, την ψηφιακή τεχνολογία επικοινωνίας, την τρισδιάστατη εκτύπωση, το ελεύθερο λογισμικό, την αερομεταφορική τεχνολογία ντρόουν, την νανοτεχνολογία και τόσες άλλες τεχνολογίες κοινωνικής απελευθέρωσης και με τη σιωπή τους  επιτρέπουν στο κεφάλαιο να τις μετατρέπει σε τεχνολογίες υποδούλωσης  και εξαθλίωσης της εργαζόμενης ανθρωπότητας.

Αυτή η ένοχη μέχρι και προδοτική σιωπή των πολιτικών φορέων και εκφραστών της λεγόμενης αστικής δημοκρατίας αποκαλύπτει ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι δημοκρατία του Δήμου και της κοινωνίας, αλλά του κεφαλαίου,  γεγονός που οδηγεί τη σκέψη μας  στο ξεπέρασμα τέτοιων παρακμασμένων αντιλήψεων και θεσμών για να μπει στο προσκήνιο η ίδια η κοινωνία, ως υποκείμενο της ιστορίας, διαχρονικός διαμορφωτής και εφαρμοστής  της στρατηγικής της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης  με την μορφή της άμεσης δημοκρατίας σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο.

Με αυτό το σκεπτικό  μελέτησα ως οικονομολόγος από τη σκοπιά της κοινωνίας/ανθρωπότητας το πρόβλημα του υδρογόνου ως πρώτης ύλης παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας  και κατάληξα στο συμπέρασμα ότι όχι μόνο ήρθε η ώρα και η ευκαιρία της κοινωνικής απελευθέρωσης των εργαζόμενων ανθρώπων, αλλά  και το ενδεχόμενο αυτή η ευκαιρία να μπλοκαριστεί από το πανούργο κεφάλαιο και να πάει χαμένη. Με αυτή την αγωνία κυκλοφόρησε, με εκτενή πρόλογο του γνωστού ερευνητή δημοσιογράφου Παντελή Σαββίδη, από τις εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ το 2012 το βιβλίο μου ΠΟΙΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΥΔΡΟΓΟΝΟ;  Η επανάσταση του υδρογόνου, ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η πρώτη υποδοχή του βιβλίου υπήρξε από κάποιους  ειδικούς πάνω στο ενεργειακό πρόβλημα καθηγητές πανεπιστημίων εντυπωσιακή, σε βαθμό που δέχτηκαν να το παρουσιάσουν στο κοινό και να το συστήσουν στους φοιτητές τους, αλλά αυτός ο ενθουσιασμός  έγινε  σχεδόν ακαριαία σιωπή, ακύρωση συμμετοχής στην παρουσίαση που είχε οργανωθεί στη Θεσσαλονίκη και σταδιακά μετατράπηκε σε απόπειρα συκοφαντίας και απαξίωσης του θέματος υδρογονοενέργεια που δυστυχώς  υποβοηθήθηκε και από το γεγονός πως όλα τα κόμματα, στους αρχηγούς των οποίων το έστειλα προσωπικά σιώπησαν, ακόμα και τα υποτιθέμενα ‘δημοκρατικά και ‘αριστερά’, με αποτέλεσμα να μείνει η ελληνική κοινωνία  απληροφόρητη και ξαφνικά να ακούει μετά από δέκα χρόνια για την τεράστια σημασία της ‘πράσινης ενέργειας’ και του υδρογόνου στην αντιμετώπιση της ενεργειακής της οικονομικής και τελικά της παγκόσμιας  παρακμιακής κρίσης του κεφαλαίου και της πολιτικής διαχείρισής του.  Είναι, λοιπόν, η ώρα που δικαιούμαι να ρωτήσω:

  • Τι λένε τώρα όσοι ημιαγράμματοι ως μηρυκαστικά υποστήριζαν τους μύθους περί ακαταλληλότητας του υδρογόνου;
  • Τι λένε τώρα όσοι γνωρίζοντες σιωπούσαν για τριάντα αργύρια;
  • Τι λένε τώρα όσοι γνώριζαν και δεν μιλούσαν για να είναι politically correct  και εντός κομματικής γραμμής;
  • Τι λένε τώρα όσοι εμπορεύονται για μια θεσούλα του σκοτεινού φόβου τις γνώσεις που τους πρόσφερε η κοινωνία και αρνούνται να τις επιστρέψουν σ’ αυτήν;

Βέβαια η ελληνική, και όχι μόνο, κοινωνία αγνοεί πως το κεφάλαιο, έκανε στο μεταξύ τις νομικές αλχημείες του και απόκλεισε την κοινωνία και τον χρήστη ηλεκτρικής ενέργειας  από την δυνατότητα  να παράγει ό ίδιος δωρεάν και όσο ρεύμα χρειάζεται, χωρίς να είναι εξαρτημένος από τα συγκεντρωτικά, πανάκριβα και εξουσιαστικά ενεργειακά κέντρα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Η τρέχουσα τεχνητή και σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενη παγκόσμια ενεργειακή κρίση  αποτελεί στρατηγικό εγχείρημα πολλαπλού σκοπού της τυπικά και ουσιαστικά  αποκομμένης από την αμερικανική κοινωνία ηγεσίας των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής :

  1. Να τροφοδοτήσουν τις χώρες της Ευρώπης με ορυκτά καύσιμα από την Μέση Ανατολή που ελέγχουν αμερικανικά ενεργειακά μονοπώλια, αλλά και με τα πανάκριβα αμερικανικά πλεονάσματα στη μορφή του κάκιστης ποιότητας  υγροποιημένου φυσικού αερίου.
  2. Να αποδυναμώσουν οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά την Ρωσία που τροφοδοτεί σε υψηλά ποσοστά με ορυκτά καύσιμα τις χώρες της Ευρώπης και με αυτό τον τρόπο να την εξουδετερώσουν οικονομικά και στρατιωτικά είτε ως διεκδικητή είτε ως σύμμαχο της Κίνας που μπαίνει δυναμικά στο ρόλο  της παγκόσμιας ηγεμονίας.
  3. Να αποκόψει την Ευρωπαϊκή Ένωση από την σχέση οικονομικής συνεργασίας, κύρια στον ενεργειακό τομέα, με την Ρωσία και να  καθυποτάξει την Ευρώπη ως δύναμη μιας νέας προοδευτικής μετακαπιταλιστικής παγκόσμιας ισορροπίας ή ανατροπής των ηγεμονικών σχεδίων των ΕΠΑ,  καθιστώντας την ενδοχώρα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Με αυτή την στρατηγική οι ΕΠΑ επιδιώκουν να χωρίσουν οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά  τις χώρες του πλανήτη  σε δυό κλειστά στρατόπεδα, το δυτικό υπό την ηγεμονία τους και το ανατολικό υπό την ηγεμονία Ρωσίας-Κίνας, που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα στη νέα μεγάλη σφαγή που θα καταλήξει στην Νέα Παγκόσμια Φασιστική Τάξη, όπου το 1%  θα εξουσιάζει απάνθρωπα το 99% του παγκόσμιου ανθρώπινου πληθυσμού. Και ενώ αυτά συμβαίνουν, σε συνθήκες που η ανθρωπότητα θα μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματά της με την άφθονη, φτηνή και καθαρή ενέργεια του υδρογόνου, γιατί είναι γνωστό πως η καταπιεστική εξουσία και η οικονομική δυσπραγία που κατασπαράσσουν την ανθρωπότητα οφείλονται αποκλειστικά στην σπανιότητα και στην κερδοσκοπική χειραγώγηση των εκάστοτε πηγών και μορφών ενέργειας,  η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι κυβερνήσεις των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μιλάνε φλύαρα για περικοπές κατανάλωσης ενέργειας  από τα νοικοκυριά, αλλά και από τις επιχειρήσεις και παράλληλα προσφέρουν μαντζούνια επιδότησης  μοριοστού των υπερπολλαπλάσιων  επιβαρύνσεων από τις  ανεξέλεγκτες αυξήσεις που επιβάλλουν οι ενεργειακοί κερδοσκόποι.  Η μεγάλη οικονομική ύφεση με το τεράστιο κύμα ανεργίας που έρχεται και την επισιτιστική κρίση  που ακολουθεί καταλήγει αναπόφευκτα  στον πολιτικό αυταρχισμό και την συρρίκνωση ακόμα και της απισχνασμένης αστικής δημοκρατίας που θα πάρει πίσω όλες τις μέχρι τώρα δημοκρατικές κατακτήσεις, τις πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες, γεγονότα που νομοτελειακά θα προκαλέσουν μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις, αλλά το ερώτημα παραμένει αν το πρόσημό τους θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε έναν καλύτερο κόσμο ή θα νεκραναστήσουν τον φασισμό και τον  ψηφιακό Μεσαίωνα. Γι’ αυτό είναι η ώρα να ‘ξυπνήσουμε’, γιατί η καμπάνα χτυπάει για εμάς.

Αν δεν είναι τώρα η ώρα να υψώσουμε άτομα και κοινωνίες το ανάστημά μας και να εμποδίσουμε αυτή την συμμορία που επιδιώκει να καταστρέψει την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της, τότε πότε θα είναι;

Αν δεν είμαστε όλοι εμείς που αποτελούμε τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού  σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο που θα νοιαστούμε  για τη ζωή μας, για το μέλλον των παιδιών μας και για το μέλλον μας και το μέλλον της Βιόσφαιρας που μας θρέφει, τότε ποιος θα είναι;

Αυτή την ζοφερή πραγματικότητα μπορούμε να την ανατρέψουμε  μόνο Εμείς, Εσύ, Εγώ, …., και ο Χατζηπετρής ως  οι τοπικές, εθνικές και παγκόσμιες δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού στα πλαίσια της διαχρονικής στρατηγικής μας για μια κοινωνία της ισότητας και για μια ανθρωπότητα της συνεργασίας, της  αμοιβαιότητας, της ελευθερίας και της ειρήνης για την καθολική ευημερία και ευτυχία. Αυτό το διαχρονικό όραμα όλων των εργαζόμενων ανθρώπων είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ εφικτό χάριν της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας, υπό τον όρο βέβαια ότι αυτά τα εργαλεία προόδου και κοινωνικής απελευθέρωσης  θα περάσουν στον έλεγχο του 99% , γιατί όσο μένουν υπό τον έλεγχο του 1% του ανθρώπινου πληθυσμού θα παραμένουν εργαλεία ακύρωσης όλων των κοινωνικών κατακτήσεων  και υποταγής όλων στην νεοφασιστική καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ας κατανοήσουμε  επιτέλους ακόμα και στο και πέντε, ότι ο  αγώνας για την ακύρωση  του καταστροφικού καπιταλισμού είναι ο αγώνας ο δικός μας, ο υγιής, δημιουργικός και  προοδευτικός  αγώνας των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που οδηγεί στην κοινωνική ισότητα και στην παγκόσμια συνεργασία και ειρήνη.

[1] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Να απελευθερώσουμε το νερό, τον ‘Προμηθέα Δεσμώτη του 21ου αιώνα’, http://epithesh.blogspot.gr/2013/08/21.html»html,