Αρχική Blog Σελίδα 1764

Άρθρο του Μ. Καλογήρου στην «Κ»: Ποιος (υπ)έκλεψε το κράτος δικαίου;

1

Το 2022 ήταν το έτος που μάθαμε ότι αξίες που θεωρούσαμε δεδομένες στην Ελλάδα δεν είναι δεδομένες για όλους και ότι χρειάζεται να παλέψουμε κοινωνικά και πολιτικά για τη διασφάλισή τους

Το 2022 ήταν το έτος που μάθαμε ότι αξίες που θεωρούσαμε δεδομένες στην Ελλάδα δεν είναι δεδομένες για όλους και ότι χρειάζεται να παλέψουμε κοινωνικά και πολιτικά για τη διασφάλισή τους. Πρόκειται για το έτος που χαρακτηρίστηκε από μια πρακτική καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με ιστορικές διαστάσεις, αφού είναι η πρώτη φορά στη Μεταπολίτευση που αποκαλύπτεται ότι η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, αμέσως μόλις ήρθε υπό τον άμεσο διοικητικό έλεγχο του πρωθυπουργού και όσο διοικούνταν από πρόσωπα της απόλυτης εμπιστοσύνης του, εκτέλεσε ένα πρόγραμμα παράνομων παρακολουθήσεων έναντι πολιτικών, δημοσιογράφων και άλλων προσώπων με μείζονα θέση στην πολιτική και στην κοινωνική ζωή της χώρας.

Η υπόθεση των παρακολουθήσεων άνοιξε τη μεγάλη προβληματική του πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί θεσμικά μια κυβέρνηση όταν, μετατρέποντας την κοινοβουλευτική πλειοψηφία σε κοινοβουλευτικό «βραχίονα», προσπαθεί να επιβάλει σιωπητήριο στις ανεξάρτητες αρχές. Πώς όταν ακόμη και μέσω της αλλαγής του νόμου, ανερυθρίαστα, μπροστά στα μάτια όλων, επιβάλλει τη συγκάλυψη και την προστασία των στελεχών της ΕΥΠ. Ανέδειξε, όμως, επίσης, και πώς ένας εκπρόσωπος ανεξάρτητου θεσμού, όπως είναι η Δικαιοσύνη, αποδέχεται να εγκαταλείψει την ανεξαρτησία που του έχει αποδώσει η έννομη τάξη και να ανεχτεί την προσπάθεια μιας ελεγχόμενης εταιρείας παρόχου να αποκρούσει τον έλεγχο μιας τέτοιας ανεξάρτητης αρχής, της ΑΔΑΕ, που σηκώνει σήμερα το βάρος της αξιοπρέπειας του νομικού μας πολιτισμού. Ισως να μην είναι τυχαίο ότι με τέτοιες πρακτικές οι πολίτες κλονίζονται και έτσι φτάνουν σε ποσοστό 70% να θεωρούν ότι η Δικαιοσύνη στην Ελλάδα είναι εξαρτημένη από την πολιτική ηγεσία.

Το 2022 κλείνει και με μια υπόθεση που φέρνει ξανά στην επιφάνεια τις ρίζες και τα παρακλάδια της διαφθοράς που αναπτύχθηκε στην Ελλάδα επί ολόκληρες δεκαετίες οδηγώντας στην οικονομική κρίση. Χωρίς να φέρουμε στην Ελλάδα «ξένους διαιτητές», τα ποινικά συστήματα ευρωπαϊκών χωρών όπως το Βέλγιο μας έδωσαν ένα ζηλευτό παράδειγμα ότι αξία έχει πρωτίστως η ανακάλυψη του δράστη και ότι θα οδηγηθεί γρήγορα και με βεβαιότητα ενώπιον της Δικαιοσύνης και όχι η ύπαρξη στον ποινικό κώδικα ενός δρακόντειου ανεφάρμοστου ή επιλεκτικού ποινολογίου, αφού στο Βέλγιο οι ποινές για τα υπό συζήτηση εγκλήματα είναι ηπιότερες από αυτές που θα αντιμετώπιζαν στην Ελλάδα, υπό την ισχύ του νέου Ποινικού Κώδικα. Αν αυτή η υπόθεση συνέβαινε στην Ελλάδα, τα στοιχεία θα αναζητούνταν στο πέρασμα του χρόνου, ενώ στο μεταξύ πολιτικοί, δημοσιολογούντες και αρθρογραφούντες θα παράδερναν στις δημοσιογραφικές δίκες, θα υπήγαν τα πραγματικά περιστατικά στον τηλεοπτικό ποινικό κώδικα, τείνοντας, εκουσίως ή ακουσίως, χέρι βοήθειας στους δράστες.

Το υπουργείο Δικαιοσύνης και η κυβέρνηση της Ν.Δ. αδυνατούν να καταλάβουν βαθύτερες δικαιικές αξίες του πολιτισμού μας και έχουν χάσει τον ορίζοντα μιας πραγματικής μεταρρυθμιστικής στρατηγικής με επίκεντρο την προστασία των δικαιωμάτων των πολιτών. Αν εξαιρέσουμε μεταρρυθμίσεις που είχαν ετοιμαστεί επί των ημερών του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., ιδίως τον νόμο για το Ελεγκτικό Συνέδριο, για καμία άλλη «μεταρρύθμιση» δεν μπορεί να αισθάνεται ικανοποιημένος, όχι μόνον ο αριστερός και προοδευτικός πολίτης, αλλά ακόμη και ο πιο ένθερμος φιλελεύθερος υποστηρικτής της κυβέρνησης. Ούτε για το νέο πτωχευτικό δίκαιο που οδηγεί σε πτωχεύσεις φυσικών προσώπων ούτε για το νέο «γονεοκεντρικό» οικογενειακό δίκαιο, που αντικατέστησε το προηγούμενο «παιδοκεντρικό» και έχει οδηγήσει σε αδιέξοδα εφαρμογής και ερμηνείας. Η κυβέρνηση άφησε τη Δικαιοσύνη να βουλιάζει επί δύο έτη πανδημίας μη αξιοποιώντας τις υποδομές ηλεκτρονικής δικαιοσύνης που παρέλαβε και πολύ αργά εξαγγέλλει την επέκτασή τους, που όμως θα έπρεπε να έχει ήδη ολοκληρωθεί. Σε μια αντιφατική λογική, ενώ είχε την τύχη να λάβει την έκτακτη υποστήριξη του Ταμείου Ανάκαμψης, έφερε ένα σχέδιο συρρίκνωσης της διοικητικής δικαιοσύνης, δεν έχει παρουσιάσει κανέναν συνεκτικό σχέδιο για τις δικαστηριακές υποδομές και αποφεύγει τη λογοδοσία, αφού δεν συμφώνησε με την πρόταση σύστασης μιας διακομματικής επιτροπής ελέγχου του Ταμείου Ανάκαμψης και των πόρων του ΕΣΠΑ.

Το 2022 χαρακτηρίστηκε από μια πρακτική καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων με ιστορικές διαστάσεις.

Εξάλλου, αναποτελεσµατική είναι και σε σχέση με τη διαχείριση της καθημερινότητας των δικαστηρίων, ιδίως με το μεγάλο πρόβλημα της έλλειψης δικαστικών υπαλλήλων, σε σχέση με τους οποίους δεν δημοσίευσε ούτε μία προκήρυξη πλήρωσης κενών θέσεων, αλλά παρέπεμψε το πρόβλημα στις ελληνικές καλένδες ίδρυσης μιας σχολής εκπαίδευσής τους, που μεταθέτει ακόμη πιο πίσω χρονικά τη λύση του προβλήματος. Στα υποθηκοφυλακεία της χώρας, οι δικηγόροι ξημερώνουν σε ουρές για να ολοκληρώσουν ενέργειες με ταχύτητες αντιστρόφως ανάλογες με αυτές της ζήτησης στην αγορά ακινήτων. Στα δικαστήρια, επιλογές όπως η αποσπασματική νομοθέτηση διατάξεων συμβολικού ποινικού δικαίου, όπως αυτή που αφορά το άρθρο 187 Π.Κ., έχουν καταγγελθεί και έχουν οδηγήσει σε μια μακρόχρονη αποχή των δικηγόρων, που μαζί με την αποχή για τις καθυστερήσεις στην πληρωμή των υπηρεσιών νομικής βοήθειας –οι πληρωμές έχουν σταματήσει τα τελευταία τρία χρόνια– οδηγούν σε τέλμα μεγάλο αριθμό δικών, αλλά ακόμη και συγκεκριμένες δίκες που έχουν όλους μας ευαισθητοποιήσει.

Ολα αυτά είναι όψεις της δικαστικής παρακμής της περιόδου 2019-2022. Οχι τυχαία ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. μιλάει για «Δικαιοσύνη παντού». Η Δικαιοσύνη είναι το μέτρο όλων. Πρώτα σε αυτή θα δοθεί το παράδειγμα μιας δημοκρατικής μεθοδολογίας, που, μέσω εθνικού διαλόγου, θα αποκαταστήσει τη λειτουργία της. Από τη στελέχωση, τις κτιριακές υποδομές και την επέκταση της «ηλεκτρονικής δικαιοσύνης» έως την αποκατάσταση των μισθολογικών και άλλων αδικιών, ιδίως για τη στήριξη των νέων και ασκούμενων δικηγόρων και των γυναικών. Από τη λειτουργία των δικαστικών ενώσεων και των δικηγορικών συλλόγων ως θεσμικών συμβούλων του υπουργείου Δικαιοσύνης έως τη θέσπιση γνώμης αυτών στην επιλογή της ηγεσίας των δικαστηρίων, η οποία θα εξορθολογιστεί ως προς τον αριθμό των θέσεων αντιπροέδρων. Από την πραγματική επιθεώρηση των δικαστών με στατιστικά για τους χρόνους καθυστέρησης έως τον αναπροσανατολισμό της Εθνικής Σχολής Δικαστών και τη σύνδεσή της με τις κοινωνικές σπουδές και τις ακαδημαϊκές έρευνες. Από την παύση της ευκαιριακής νομοθέτησης με τη σύσταση μόνιμων νομοπαρασκευαστικών επιτροπών, όπου θα συμμετέχουν υποχρεωτικά εκπρόσωποι των συλλογικών φορέων του νομικού κόσμου. Από τη θραύση του αισθήματος ατιμωρησίας των ισχυρών, καταργώντας κάθε ποινική ασυλία που ψηφίστηκε τα τελευταία χρόνια έως την κατάργηση του πτωχευτικού κώδικα που ευνοεί τα funds και στοχοποιεί την πρώτη κατοικία. Τέλος, με την ικανοποίηση ώριμων κοινωνικών αιτημάτων, όπως η νομοθετική κατοχύρωση του όρου της γυναικοκτονίας και η θέσπιση γάμου για όλα τα πρόσωπα, ανεξάρτητα από το φύλο τους.

Το 2023 θα είναι έτος Δικαιοσύνης και αποκατάστασης του κράτους δικαίου.

* Ο κ. Μιχάλης Καλογήρου είναι διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, πρώην υπουργός Δικαιοσύνης.

Καθημερινή

ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ: Πάντοτε στόχος των ισχυρών της Γης…

2

του Giorgio Agamben, φιλοσόφου

 Για σχεδόν έναν αιώνα, οι φιλόσοφοι μιλούν για τον θάνατο του Θεού και, όπως συμβαίνει συχνά, αυτή η αλήθεια φαίνεται τώρα σιωπηρά και σχεδόν ασυνείδητα αποδεκτή από τους κοινούς θνητούς, χωρίς ωστόσο οι συνέπειές της να έχουν μετρηθεί και κατανοηθεί.

Mια απ’ αυτές –και σίγουρα όχι η λιγότερο σημαντική– είναι ότι ο Θεός –ή μάλλον το όνομά του– ήταν η πρώτη και η τελευταία εγγύηση του δεσμού μεταξύ της γλώσσας και του κόσμου, μεταξύ των λέξεων και των πραγμάτων. Εξ ου και η αποφασιστική σημασία στον πολιτισμό μας του οντολογικού επιχειρήματος που συνέδεε άρρηκτα τον Θεό και τη γλώσσα, και του όρκου στο όνομα του Θεού, που μας υποχρέωνε να λογοδοτούμε για την παράβαση της σχέσης μεταξύ των λόγων μας και των πραγμάτων.

Εάν ο θάνατος του Θεού μπορεί να συνεπάγεται μόνο το σπάσιμο αυτού του δεσμού, τότε σημαίνει ότι η γλώσσα στην κοινωνία μας έχει γίνει θεσμοθετημένο  ψέμα. Χωρίς την εγγύηση του ονόματος του Θεού, οποιαδήποτε λέξη, όπως ο όρκος που διασφαλίζει την αλήθεια της, είναι μόνο ματαιοδοξία και ψευδορκία. Αυτό είδαμε να έρχεται στο φως τα τελευταία χρόνια, όταν κάθε λέξη που ακούγονταν από φορείς και ΜΜΕ δεν ήταν παρά κενή περιεχομένου και ΑΠΑΤΗ.

Σήμερα, βλέπουμε να τελειώνει μια σχεδόν δισχιλιετής εποχή του δυτικού πολιτισμού, η οποία στήριξε την αλήθεια και τη γνώση της στη σχέση μεταξύ Θεού και λόγου, μεταξύ του ιερού ονόματος του Θεού και των απλών ονομάτων των πραγμάτων. Και σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι μόνο οι αλγόριθμοι, όχι οι λέξεις, φαίνεται να διατηρούν ακόμα μια κάποια σύνδεση με τον κόσμο, αλλά μια σύνδεση μόνο με τη μορφή πιθανοτήτων και στατιστικών, επειδή ακόμα και οι  αριθμοί δεν μπορούν τελικά να αναφέρονται μόνο σε έναν άνθρωπο που μιλάει, πάντα εμπλέκουν κατά κάποιο τρόπο ονόματα.

Εάν έχουμε χάσει την πίστη μας στο όνομα του Θεού, εάν δεν μπορούμε πλέον να πιστεύουμε στον Θεό του όρκου και του οντολογικού επιχειρήματος, δεν αποκλείεται ωστόσο να είναι δυνατή μια άλλη μορφή αλήθειας, η οποία δεν είναι μόνο θεολογικά υποχρεωτική αντιστοιχία μεταξύ της λέξης και του πράγματος. Μια αλήθεια που δεν περιορίζεται στο να εγγυάται την αποτελεσματικότητα του λόγου, αλλά που σώζει μέσα της την παιδική ηλικία του ανθρώπου και διατηρεί ό,τι είναι ακόμα βουβό μέσα του ως το πιο οικείο και πιο αληθινό περιεχόμενο των λόγων του. Μπορούμε ακόμα να πιστεύουμε σε έναν Θεό – παιδί, όπως αυτό το παιδί Ιησού, τον οποίο, όπως μας έχουν διδάξει, οι ισχυροί ήθελαν και θέλουν να σκοτώσουν πάση θυσία.

5 Δεκεμβρίου 2022
Giorgio Agamben

 

Ανδρέας Χουμανώφ: Ο Χριστιανισμός στην Ευρώπη και το μέγα διακύβευμα

10

του Ανδρέα Χουμανώφ
Το Ισλάμ θεολογικώς είναι πολύ βαθύτερο σε πνευματικότητα από τον δυτικό ψευτοχριστιανισμό. Είναι πολύ κοντύτερα στην Ορθοδοξία, ακόμα και στην συμβατική του μορφή, στον Σουνιτισμό, πολλώ δε μάλλον στις “αιρέσεις” του, όπως ο Σουφισμός που περιλαμβάνει και νεοπλατωνικά στοιχεία. Ο μωαμεθανισμός π.χ. δεν έχει εξομολόγηση, γιατί στην ουσία δεν αντιλαμβάνεται την αμαρτία όπως την κατανοεί ο δυτικός νομικισμός. Για να το πω αλλιώς: Το Ισλάμ δεν δέχεται μεσάζοντες μεταξύ ανθρώπου και Θεού.
Ο δυτικός ψευτοχριστιανισμός έχει ως ιδεολογική αφετηρία την μεσολάβηση της μονοκρατορίας του Πάπα, που συνοψίζεται στην αντίληψη: είσαι αμαρτωλός, αλλά Εγώ ο μέγας Ιεροεξεταστής σε συγχωρώ, αν θέλω, γιατί είμαι μεγαλόκαρδος. Άρα μιλάμε για μια σχέση αφέντη – δούλου που απλώς επουλώνει τις προκατασκευασμένες ενοχές και όχι για μία οδό εσωτερικής μεταμόρφωσης και απελευθέρωσης του ανθρώπου από τα πάθη, όπως θεωρητικά τουλάχιστον επιδιώκει η Ορθοδοξία. Βεβαίως υπήρξαν και λαμπρές εξαιρέσεις χριστιανικής πνευματικότητας στην ιστορία της Δύσης, όπως π.χ. ο Φραγκίσκος της Ασίζης, ο οποίος θα μπορούσε να ήταν και ορθόδοξος υπό προϋποθέσεις.
Ο χριστιανισμός στην Δύση πολιτικοποιήθηκε έτι περαιτέρω ως προτεσταντική αντίδραση στον παπισμό, αρχικώς με την απομάκρυνση της Αγγλίας από την Ρώμη το 1534 και εν συνεχεία άλλων μη λατινικών εθνών με τον Τριακονταετή Πόλεμο. Οι παπικοί απάντησαν με την Αντιμεταρρύθμιση. Σε όλην αυτήν την ιστορία η πνευματική διάσταση είχε πάει στην μπάντα, το ουσιαστικό θέμα ήταν η κοινωνική χειραφέτηση από την μία και τα ηγεμονικά και εθνικά συμφέροντα από την άλλη.
Τελικά το πνευματικό κενό πήγε να πληρωθεί από τα ιδεολογήματα του Τεκτονισμού (Ελευθερία-Ισότητα-Αδερφοσύνη) της Γαλλικής Επανάστασης, τα οποία και αυτά από τον αρχαίο χριστιανισμό προέρχονταν, αλλά εκφράστηκαν με ατομοκεντρισμό και καρμανιόλες, άρα ούτε αυτά δεν αποτέλεσαν σοβαρό συνεκτικό υλικό για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες -και σύντομα εξέλιπαν. Επήλθε συγχρόνως η προτεσταντική ηθική της εργασίας, η ταξική πάλη, ο δικαιωματισμός και τέλος ο πλήρης μηδενισμός μέσω της μασαμπούκας και των παγκοσμίων κρίσεων. Για Χριστό και σωτηρία της ψυχής θα μιλάμε τώρα;

Σήμερα λοιπόν οι Φράγκοι θα ωφεληθούν τα μάλα από μία εκ νέου υιοθέτηση του χριστιανισμού, έστω και στη στρεβλή του μορφή, κατ’ αρχήν γιατί από εκεί πηγάζει ο πολιτισμός τους ιστορικά (τέχνη, γλωσσικά στοιχεία, σκέψη, ακόμα και η δυτική επιστήμη), οπότε θα ενδυναμωθεί η εθνοκρατική τους ταυτότητα η οποία σήμερα κινδυνεύει. Συγχρόνως στο πνευματικό επίπεδο, επειδή τα μηνύματα των Ευαγγελίων είναι πανίσχυρα, μπορεί να αναγεννηθεί το κοινοτικό πνεύμα, με ενσωματωμένη την οντολογική διάσταση, απηλλαγμένο τόσο από τον παπικό σχολαστικισμό – νομικισμό, όσο και από την ρηχότητα των πολιτικών κινημάτων αλληλεγγύης. Στην Γαλλία αυτός ο δρόμος είχε αρχίσει να σιγοφαίνεται παλαιότερα, π.χ. με τα κινηματογραφικά έργα του Ρομπέρ Μπρεσόν (ο πορτοφολάς, 1959 κ.α.), αλλά το ρεύμα έμεινε ανολοκλήρωτο (πιθανόν να το κατάπιε ο Μάης του ’68).
Τέλος πάντων, τόσο πολιτικώς, όσο και πνευματικώς, αν οι Δυτικοί επαναχριστιανοποιηθούν, κερδισμένοι θα βγουν.

Εμάς τους Έλληνες που δεν έχουμε καμία θεολογική σχέση με τους Δυτικούς ή τέλος πάντων διαφοροποιούμαστε σε πολλά από αυτούς:
Μας συμφέρει η αναγέννηση της χριστιανικής ταυτότητας στην Δύση, όχι ως πνευματικό αγαθό, γιατί δεν το χρειαζόμαστε, αλλά ωφελιμιστικά, αφενός για συγκρότηση συμμαχιών κατά της Τουρκίας, αφετέρου κατά της πολιτικής ανοικτών συνόρων. Με άλλα λόγια: αν η Ευρώπη παίξει το χαρτί του πολιτικού χριστιανισμού αναγκαστικά θα βρεθεί απέναντι στην τούρκικη -ισλαμική διείσδυση (και μάλιστα η Γαλλία). Αν πάλι αναπτυχθεί η χριστιανική ηθική, επειδή αυτή γεννάει εθνική σύμπνοια, μετριοφροσύνη, ενίσχυση της οικογένειας και της δημογραφίας, εργατικότητα και αντικαταναλωτικό πνεύμα, θα στενέψει πιθανώς το περιθώριο για την προσέλκυση αλλοφύλων -ακόμα και χριστιανών- επειδή θα μεταβληθεί συνολικά το οικονομικό μοντέλο και η είσοδος μεταναστών θα καταστεί ασύμφορη στις ελίτ (οπωσδήποτε αυτό είναι μεγάλη συζήτηση).
Εν κατακλείδι, εμείς οι Έλληνες κάποτε προτιμήσαμε ( ; ) το τούρκικο φακιόλι, παρά την λατινική κουκούλα. Λάθος ή σωστό, ας το κρίνει η ιστορία. Πλέον όμως ξέρουμε: οι Τούρκοι (το πολιτικό Ισλάμ, όχι το θρησκευτικό) σκοτώνουν και κάνουν γενοκτονίες. Από τους Φράγκους δεν κινδυνεύουμε στρατιωτικώς και τους προτιμούμε για πολλούς λόγους, πολιτιστικούς και πολιτικούς. Γιαυτό πρέπει να ελκύσουμε τους Ευρωπαίους σε μία νέα ναυμαχία της Ναυπάκτου (προσοχή, όχι του Ναβαρίνου), με διπλωματικά μέσα αυτήν την φορά -ελπίζω να μην χρειαστούν και πολεμικά. Συνεπώς θέλουμε την επιστροφή του χριστιανισμού στην Δύση.
Θα γίνουν όλα αυτά; Μάλλον όχι, γιαυτό όπως λένε σε γνήσια ελληνικά
merry christmas…

Σημείωση “Ανιχνεύσεων”: Μπορείτε να δείτε, σχετικά, και την εκπομπή: Ο αποχριστιανισμός της Ευρώπης.

 

Πόλεμος στην Ουκρανία: Τα δυνατά και τα τρωτά σημεία Μόσχας και Κιέβου

1

Η νίκη της Ουκρανίας επί του πολέμου με την Ρωσία είναι μεν εφικτή, όμως απαιτεί σημαντικές μάχες, σύμφωνα με το Βασιλικό Ινστιτούτο Ηνωμένων Υπηρεσιών.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει πλέον συμπληρώσει δέκα μήνες χωρίς να υπάρχει αποτέλεσμα, ενώ την ίδια ώρα οι Ρώσοι συνεχίζουν να βομβαρδίζουν περιοχές πέριξ του Κιέβου. Πολλοί αναλυτές έχουν διεισδύσει και αναφέρει τα δυνατά και τα τρωτά σημεία, τόσο της Ρωσίας, όσο και της Ουκρανίας.

Σύμφωνα με ανάλυση του Βασιλικού Ινστιτούτου Ηνωμένων Υπηρεσιών, η εισβολή των ρωσικών δυνάμεων στις 24 Φεβρουαρίου έδωσε την ευκαιρία να αξιολογηθούν οι δυνατότητες των Ενόπλων δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, και των επιπτώσεων που θα είχαν όσοι είχαν σκεφτεί να διεξάγουν επίθεση.

Γιατί απέτυχε το πρώτο σχέδιο της Ρωσίας

Η Ρωσία στην αρχή ήθελε να εισβάλλει στην Ουκρανία για  δέκα μέρες και στην συνέχεια έχοντας καταλάβει σημαντικούς στόχους να προσαρτήσει τα εδάφη που είχε βάλει στόχο μέχρι τον Αύγουστο του 2022. Το σχέδιο αυτό ήθελε ταχύτητα, σωστή χρήση του στοιχείου του αιφνιδιασμού προκειμένου να απέχουν οι ουκρανικές δυνάμεις από το Κίεβο.

Όμως αυτό το σχέδιο περιελάμβανε ένα μεγάλο λάθος. Η ίδια η επιχειρησιακή ασφάλεια που επέτρεψε την παραπλάνηση, οδήγησε τις ρωσικές δυνάμεις να είναι απροετοίμαστες σε τακτικό επίπεδο για την αποτελεσματική εκτέλεση του σχεδίου. . Ως αποτέλεσμα, όταν η ταχύτητα δεν απέφερε τα επιθυμητά αποτελέσματα, οι ρωσικές δυνάμεις έβρισκαν τις θέσεις τους σταθερά υποβαθμισμένες καθώς η Ουκρανία κινητοποιούνταν.

Κατώτερη των προσδοκιών η τακτική επάρκεια του ρωσικού στρατού

Αν και το αρχικό σχέδιο απέτυχε, η Ρωσία επικεντρώθηκε στο Ντομπάς παρότι η Ουκρανία είχε εξαντλήσει σε μεγάλο βαθμό τον ανεφοδιασμό της  σε πυρομαχικά. Από τον Απρίλιο, η Δύση έγινε το στρατηγικό βάθος της Ουκρανίας και οι Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις (UAF) στέρησαν από τη Ρωσία την πρωτοβουλία μόνο όταν τα πυρά μεγάλης εμβέλειας έφεραν σε κίνδυνο τη ρωσική υλικοτεχνική υποδομή.

Η τακτική επάρκεια του ρωσικού στρατού αποδείχθηκε σημαντικά κατώτερη από τις προσδοκίες πολλών παρατηρητών εντός και εκτός Ουκρανίας και Ρωσίας. Παρ’ όλα αυτά, τα ρωσικά οπλικά συστήματα αποδείχθηκαν σε μεγάλο βαθμό αποτελεσματικά και εκείνες οι μονάδες με υψηλότερο επίπεδο εμπειρίας απέδειξαν ότι οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις (AFRF) διαθέτουν σημαντικό στρατιωτικό δυναμικό, ακόμη και αν οι ελλείψεις στην εκπαίδευση και το πλαίσιο του τρόπου χρησιμοποίησής τους σήμαινε ότι ο ρωσικός στρατός απέτυχε να ανταποκριθεί σε αυτό το δυναμικό. 

Πέντε κριτήρια επίλυσης των ελλείψεων του ρωσικού στρατού

Λαμβάνοντας υπόψη τις ιδιαιτερότητες της ρωσικής εκστρατείας, υπάρχουν πέντε βασικοί τομείς που θα πρέπει να παρακολουθούνται για να κριθεί κατά πόσον ο ρωσικός στρατός σημειώνει πρόοδο στην επίλυση των διαρθρωτικών του ελλείψεων. Αυτοί οι τομείς θα πρέπει να χρησιμοποιούνται για να ενημερώνουν τις εκτιμήσεις της ρωσικής μαχητικής ισχύος στο μέλλον.

  1. Οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις (AFRF) λειτουργούν επί του παρόντος με μια ιεραρχία.

Σύμφωνα με αυτήν, οι προτεραιότητες της χερσαίας επιχείρησης είναι υψίστης σημασίας και ο στρατός στο σύνολό του είναι υποταγμένος στις ειδικές υπηρεσίες. Αυτό δημιουργεί τη βέλτιστη απασχόληση άλλων κλάδων.

2. Το μοντέλο δημιουργίας σχηματισμών και συνένωσης των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων είναι εσφαλμένο.

Προτείνει τη δημιουργία συγχωνευμένων σχηματισμών συνδυασμένων όπλων σε καιρό πολέμου, αλλά δεν διαθέτει τη δύναμη της κατώτερης ηγεσίας για να ενώσει αυτές τις μονάδες.

3. Υπάρχει μια κουλτούρα ενίσχυσης της αποτυχίας, εκτός αν αλλάξουν οι διαταγές σε ανώτερα επίπεδα.

Αυτό γίνεται λιγότερο εμφανές στις ρωσικές αεροπορικές δυνάμεις απ’ ό,τι στις χερσαίες δυνάμεις και το Ναυτικό.

4.  Οι ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις (AFRF) είναι ευάλωτες στην εξαπάτηση.

Επειδή δεν έχουν την ικανότητα ταχείας ανίχνευσης πληροφοριών, είναι αντίθετες στο να παρέχουν σε αυτούς που εκτελούν διαταγές το πλαίσιο για να ασκήσουν κρίση και ενθαρρύνουν μια κουλτούρα ανέντιμης αναφοράς.

5. Οι δυνατότητες και οι σχηματισμοί της AFRF είναι επιρρεπείς σε αδελφοκτονία λόγω αδυναμίας αναγνώρισης φίλιων και εχθρικών δυνάμεων. Τα συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου (EW) και άλλες ικανότητες σπάνια αποσυμψηφίζονται, ενώ οι διαδικασίες για την αναγνώριση του φίλου από τον εχθρό και την καθιέρωση μέτρων ελέγχου είναι ανεπαρκείς.

Τα συμπεράσματα για τον βρετανικό και άλλους στρατούς

Πέρα από τις εκτιμήσεις για τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις, υπάρχουν σημαντικά διδάγματα που μπορούν να αντληθούν από τη σύγκρουση για τον βρετανικό και άλλους στρατούς του ΝΑΤΟ.

Τα κυριότερα από αυτά είναι:

  • Εν ευθέτω χρόνω, θα είναι δυνατόν να επεκταθεί η μελέτη αυτή ώστε να καλύψει τη μεταγενέστερη φάση του πολέμου, όταν η Ουκρανία προχώρησε σε επιθετικές επιχειρήσεις.

Καθώς, ωστόσο, οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις δαπανούν σημαντικά πυρομαχικά και εξαρτώνται πλέον από τους διεθνείς εταίρους του Κιέβου για εξοπλισμό, είναι σημαντικό οι εταίροι αυτοί να αντλήσουν τα κατάλληλα διδάγματα από τον πόλεμο μέχρι στιγμής, όχι μόνο για να μπορέσουν να προετοιμαστούν για την αποτροπή μελλοντικών απειλών και την καλύτερη δυνατή υποστήριξη της Ουκρανίας.

  • Η νίκη της Ουκρανίας είναι εφικτή, αλλά απαιτεί σημαντικές βαριές μάχες. Με την κατάλληλη υποστήριξη, η Ουκρανία μπορεί να επικρατήσει.

Δεν υπάρχει άσυλο στον σύγχρονο πόλεμο. Ο εχθρός μπορεί να χτυπήσει σε όλο το επιχειρησιακό βάθος. Το πόσοι θα επιβιώσουν εξαρτάται από τη διασπορά των αποθεμάτων πυρομαχικών, της διοίκησης και του ελέγχου, των περιοχών συντήρησης και των αεροσκαφών.

  • Η Ουκρανία απέφυγε με επιτυχία το αρχικό κύμα χτυπημάτων της Ρωσίας, διασκορπίζοντας τα οπλοστάσια, τα αεροσκάφη και την αεράμυνά της.

Αντίθετα, οι Ρώσοι κατάφεραν να προσβάλουν το 75% των στατικών αμυντικών εγκαταστάσεων κατά τις πρώτες 48 ώρες του πολέμου. Ούτε η εγκατάσταση ενός αρχηγείου σε ένα πολιτικό κτίριο αρκεί για να το καταστήσει βιώσιμο. Ο βρετανικός στρατός πρέπει να εξετάσει την ευπάθεια της ενεργοποίησης υψηλότερων κλιμακίων. Η Βρετανική Πολεμική Αεροπορία (RAF) πρέπει να εξετάσει πόσα αναπτύξιμα κιτ ανταλλακτικών διαθέτει για να επιτρέψει τη διασπορά των στόλων της.

  • Η πολεμική μάχη απαιτεί μεγάλα αρχικά αποθέματα και σημαντική χαλαρή ικανότητα.

Παρά την προβολή των αντιαρματικών κατευθυνόμενων όπλων στη δημόσια αφήγηση, η Ουκρανία αμβλύνει την προσπάθεια της Ρωσίας να καταλάβει το Κίεβο χρησιμοποιώντας μαζικά πυρά από δύο ταξιαρχίες πυροβολικού.

Η μεγάλη διαφορά στο πυροβολικό Ρωσίας – Ουκρανίας

Η διαφορά στον αριθμό μεταξύ του ρωσικού και του ουκρανικού πυροβολικού δεν ήταν τόσο σημαντική στην αρχή της σύγκρουσης, με πλεονέκτημα λίγο πάνω από 2 προς 1. 2.433 συστήματα πυροβολικού με κάννη έναντι 1.176 και 3.547 συστήματα πυραύλων πολλαπλής εκτόξευσης έναντι 1.680.

Η Ουκρανία διατήρησε την ισοτιμία στο πυροβολικό για τον πρώτο ενάμιση μήνα και στη συνέχεια άρχισε να εξαντλείται στα πυρομαχικά, έτσι ώστε, μέχρι τον Ιούνιο, οι ρωσικές ένοπλες δυνάμεις είχαν πλεονέκτημα 10 προς 1 στον όγκο πυρός.

Προφανώς, καμία χώρα του ΝΑΤΟ, εκτός από τις ΗΠΑ, δεν διαθέτει επαρκή αρχικά αποθέματα όπλων για πολεμικές επιχειρήσεις ή τη βιομηχανική ικανότητα για τη διατήρηση επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας. Αυτό πρέπει να διορθωθεί εάν η αποτροπή πρόκειται να είναι αξιόπιστη και αποτελεί εξίσου πρόβλημα για την RAF και το Βασιλικό Βρετανικό Ναυτικό, αναφέρει το Ινστιτούτο. 

Απαραίτητα τα μη επανδρωμένα εναέρια συστήματα

Τα μη επανδρωμένα εναέρια συστήματα (UAS) και τα αντι-UAS (CUAS) είναι απαραίτητα σε όλους τους κλάδους και σε όλα τα κλιμάκια. Αν και είναι ζωτικής σημασίας για την ανταγωνιστικότητα, παρέχοντας επίγνωση της κατάστασης, το 90% των UAS που χρησιμοποιούνται χάνονται.

Ως επί το πλείστον, τα UAS πρέπει να είναι φτηνά και ελκυστικά. Για τις χερσαίες δυνάµεις, πρέπει να είναι οργανικά στις µονάδες για σκοπούς τόσο της επίγνωσης της κατάστασης όσο και της απόκτησης στόχων. Το πρωταρχικό μέσο του CUAS είναι ο ηλεκτρονικός πόλεμος.

Μια άλλη κρίσιμη τακτική απαίτηση είναι η προειδοποίηση για την παρουσία των εχθρικών μη επανδρωμένων drones. Για το Βρετανικό Βασιλικό Ναυτικό, το CUAS είναι κρίσιμο για την προστασία των πλοίων που επιχειρούν πέραν της προστασίας μιας δύναμης κρούσης. Για την RAF, η παροχή ανίχνευσης για τον εντοπισμό των UAS προκειμένου να συμβάλει στην αεράμυνα είναι κρίσιμη. Αυτό επιτρέπει την ιεράρχηση των αμυντικών πόρων στους σωστούς άξονες.

Δύσκολη η απόκρυψη για τις χερσαίες δυνάμεις

Σε ότι αφορά τις χερσαίες δυνάμεις, το διάχυτο σύστημα αναγνώρισης πολλαπλών στόχων (ISTAR) στο σύγχρονο πεδίο μάχης και η διαστρωμάτωση πολλαπλών αισθητήρων σε τακτικό επίπεδο καθιστούν την απόκρυψη εξαιρετικά δύσκολη. Η επιβίωση συχνά εξασφαλίζεται με την επαρκή διασπορά ώστε να καταστεί ασύμφορος στόχος, με την αρκετά γρήγορη μετακίνηση ώστε να διαταράσσεται η αλυσίδα θανάτου του εχθρού και έτσι να αποφεύγεται η εμπλοκή, ή με την είσοδο σε σκληρές δομές.

Οι οβίδες και οι βιαστικές άμυνες μπορούν να αυξήσουν την άμεση επιβιωσιμότητα, αλλά επίσης κινδυνεύει η δύναμη να καθηλωθεί από τα πυρά, ενώ τα πυρά ακριβείας και τα ειδικά πυρομαχικά δεν αφήνουν αυτές τις θέσεις να επιβιώσουν.

Οι δυνάμεις, αντίθετα, θα πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στη συγκέντρωση των αποτελεσμάτων, ενώ θα πρέπει να συγκεντρώνουν μάζα μόνο υπό ευνοϊκές συνθήκες – με δυνατότητα παροχής αμοιβαίας υποστήριξης πέρα από την οπτική επαφή – και θα πρέπει να δίνουν προτεραιότητα στην κινητικότητα ως κρίσιμη συνιστώσα της επιβιωσιμότητάς τους.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Τα δυνατά και τα τρωτά σημεία Μόσχας και Κιέβου

Θρίλερ στο Κίεβο από απογείωση MiG-31K από την Λευκορωσία: Φοβήθηκαν επίθεση με Kh-47M2 Kinzhal

1

Απρόοπτο συμβάν σε ένα από τα MiG-31K

Συναγερμός στο Κίεβο και σε όλη την Ουκρανία  όταν τα ουκρανικά ραντάρ και συστήματα  ΑΣΕΠΕ του ΝΑΤΟ εντόπισαν την απογείωση αριθμού μαχητικών αεροσκαφών MiG-31K της ρωσικής Αεροπορίας, σήμερα το μεσημέρι.

Μαζί με τα αεροσκάφη πετούσε και ένα ιπτάμενο ραντάρ της ρωσικής Αεροπορίας IL-76 A50. Τα αεροσκάφη κινήθηκαν  προ της περιοχή της Μαύρης Θάλασσας σύμφωνα με τα όσα έγιναν  γνωστά.

Σύμφωνα με άλλες πληροφορίες, που δεν έχουν επιβεβαιωθεί,  η απογείωση αφορούσε τρία μαχητικά MiG-31K εκ των οποίων το ένα ματαίωσε καθώς σημειώθηκε φωτιά στον κινητήρα του.

 

 

Ο πανικός των αρχών του Κιέβου αφορούσε το MiG-31 καθώς η έκδοση –Κ μπορεί να φέρει το πολυηχητικό βλήμα των 10 mach Kh-47M2 Kinzhal το οποίο η ρωσική Αεροπορία έχει χρησιμοποιήσει δύο με τρεις φορές στην Ουκρανία.

Τελικά όπως αναφέρεται η πτήση αφορούσε μάλλον “εκπαιδευτική”  δραστηριότητα της ρωσικής Αεροπορίας.

 

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/panikos-sto-kievo-apo-apogeiosi-mig-31k-apo-tin-leykorosia-fovithikan-epithesi-me-kh-47m2-kinzhal/

Τουρκικός ιμπεριαλισμός και αποτροπή

1

ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΡΟΠΗ

Σημειώσεις για μια Έρευνα

Βασίλης Κων/νου Φούσκας

Ο Βασίλης Κ. Φούσκας είναι καθηγητής διεθνών σχέσεων στο Πανεπιστήμιο του Ανατολικού Λονδίνου. Το παρόν κείμενο βασίζεται στην εισήγηση του συγγραφέα σε εκδήλωση του Κέντρου Ευρωπαϊκών και Διεθνών Υποθέσεων του Πανεπιστημίου της Λευκωσίας στις 22 Νοεμβρίου 2022. Η εκδήλωση έγινε με την ευκαιρία της δημοσίευσης του βιβλίου του συγγραφέα, Τουρκικός ιμπεριαλισμός και αποτροπή (Επίκεντρο, 2022).

Πρόλογος

Από το λεξιλόγιο και τα προγράμματα της Αριστεράς, κοινοβουλευτικής και μη, σε Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία δεν απουσιάζουν μόνο πολλά θέματα τα οποία θα έπρεπε να έχουν διαπραγματευτεί. Βρίθουν, επιπλέον, από πληθώρα άστοχων και ρηχών αναλύσεων, οι περισσότερες εκ των οποίων αντλούν απ’ το οπλοστάσιο της φιλελεύθερης κι όχι της σοσιαλιστικής παράδοσης. Πρόκειται περί γενικευμένου φαινομένου. Ένας απ’ τους πιο σημαντικούς – αν όχι ο σημαντικότερος – λόγος της στροφής πλατιών λαϊκών στρωμάτων στην άκρα δεξιά σε όλο τον Ευρω-Ατλαντικό χώρο βρίσκεται στην υιοθέτηση εκ μέρους της σοσιαλδημοκρατικής και κομμουνιστογενούς Αριστεράς ενός φιλελεύθερου προγραμματικού λόγου ο οποίος δεν σχετίζεται με την κοινωνική αμεσότητα και τα πραγματικά προβλήματα των λαών. Κατά το μάλλον, η μεταλλαγμένη νεο-φιλελεύθερη Αριστερά αντιμετωπίζει την κοινωνία ως βιοπολιτικό άθροισμα ατόμων χωρίς ταξική καταγωγή και οικονομικά προβλήματα.

Το θέμα λαμβάνει επιπρόσθετες διαστάσεις στο πεδίο των διεθνών σχέσεων. Σε ότι αφορά την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία μια απ’ τις πιο τρανταχτές ανεπάρκειες της Αριστεράς είναι οι θεωρητικές αναλύσεις περί ιμπεριαλισμού και, ιδιαίτερα, η παντελής απουσία και επεξεργασία της έννοιας του τουρκικού ιμπεριαλισμού. Παράγωγο αυτού του τεράστιου επιστημονικού και πολιτικού ελλείματος είναι η απουσία μιας (σοσιαλιστικής) θεωρίας αποτροπής αυτού του ιμπεριαλισμού. Ωστόσο, ενώ στον ιμπεριαλισμό των παγκόσμιων μεγάλων δυνάμεων είναι δυνατό να αντιτάξεις, με κάποιο βαθμό επιτυχίας, ένα μαζικό λαϊκό κίνημα ιδιαίτερα όταν συντρέχουν ειδικές ιστορικές συνθήκες, στον ιμπεριαλισμό μιας γειτονικής χώρας με την οποία μοιράζεσαι μια συγκεκριμένη ιστορία και μία συγκρουσιακή δέσμη θεμάτων δεν υπάρχει δυνατότητα για κάτι τέτοιο, ειδικά όταν δεν υπάρχουν συνθήκες για ταυτόχρονη ανάπτυξη μαζικού ειρηνιστικού κινήματος και στις δύο χώρες – στην Ελλάδα και την Τουρκία. Εδώ, χρειάζεται κάτι πολύ πιο καινοτόμο, χρειάζεται μια θεωρία της αποτροπής η οποία να έχει εφαρμογή επί του πεδίου.

Το παρόν κείμενο στοχεύει να αναδείξει, κυρίως, αυτά τα δύο θέματα και να προτείνει λύσεις εκεί που η επίσημη και ανεπίσημη Αριστερά σιωπά για λόγους που δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω. Η νεο-φιλελεύθερη Δεξιά παράταξη δεν με αφορά. Κι αυτό όχι τόσο γιατί δεν έχει αξιοπρόσεκτες ιδέες ή αξιόλογους διανοούμενους και πολιτικούς, αλλά επειδή οι αναλύσεις της, συνολικά, αποτυγχάνουν παντελώς να θέσουν το κοινωνικό ζήτημα, πόσο μάλλον δε να το συσχετίσουν με την αποτροπή που έχει τη δυνατότητα και την ιστορική υποχρέωση να παράγει η χώρα σε συνεργασία με την Κυπριακή Δημοκρατία. Ο φιλελεύθερος λόγος και οι δεξιές πολιτικές της λιτότητας, απ’ οποιοδήποτε κομματικό χώρο κι αν προέρχονται, φέρουν την κύρια ιστορική ευθύνη για τη διάρρηξη της διαλεκτικής ενότητας μεταξύ λαού, στρατού και πολιτικής ηγεσίας, μια ενότητα η οποία αποτελεί προϋπόθεση sine qua non για κάθε στρατηγική αποτροπής εξωτερικής επιβολής και παραβίασης της εθνικής-λαϊκής κυριαρχίας. Όσες φορές στην ελληνική ιστορία υπήρξε διάρρηξη αυτής της ενότητας, τα αποτελέσματα ήταν ολέθρια και θα αναφερθώ σε τρεις μόνο κραυγαλέες περιπτώσεις: εθνικός διχασμός (1916), εμφύλιος (1944-48), χούντα (1967-74).

Τι είναι ο τουρκικός ιμπεριαλισμός;

Η Τουρκία δεν είναι «επεκτατική» λόγω της «ιδιοσυγκρασίας» ή του «ισλαμισμού» του προέδρου της. Δεν είναι «νεο-Οθωμανική» επειδή, τάχατες, «ηττήθηκε» ο κεμαλισμός και κυριάρχησαν οι φανατικοί ισλαμιστές. Ούτε και είναι «επεκτατική» επειδή απλά και μόνο το απαιτούν οι εκλογικές συγκυρίες στο εσωτερικό της χώρας. Ο «νεο-Οθωμανισμός», οι «γαλάζιες πατρίδες», οι προκλητικές δηλώσεις του τύπου «θα έλθουμε μια νύχτα» και όλα τα συναφή είναι εποικοδομήματα μιας τεράστιας κεφαλαιακής συσσώρευσης στο εσωτερικό της χώρας, μια συσσώρευση που αντιστοιχεί στην εποχή της παγκοσμιοποίησης και στη σημερινή της κρίση. Η γιγαντιαία συσσώρευση κεφαλαίου στο εσωτερικό της χώρας, η οποία συνδράμεται και εμπλέκεται με σειρά άλλων αντιφάσεων – π.χ. κουρδικό ζήτημα – οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε ιμπεριαλιστική εκχύλιση προς τα έξω. Η Αριστερά δεν έχει προχωρήσει σε μια εμβριθή ανάλυση του τουρκικού καπιταλισμού απ’ την κατάρρευση του Μπρέτον Γουντς το 1971 και δώθε. Δεν μελέτησε την τουρκική εισβολή στη Κύπρο και τις λεπτομέρειές της – αν και υπάρχουν εξαιρετικές μελέτες του κυπριακού από ανεξάρτητους διανοούμενους. Κι όχι μόνο αυτό. Μεγάλες μερίδες τόσο της κοινοβουλευτικής όσο και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς πιστεύουν, γενικά κι αόριστα, ότι υπάρχουν δύο ισοβαρείς αστικές τάξεις απ’ τη μια και την άλλη πλευρά του Αιγαίου οι οποίες και σπέρνουν ισοβαρείς εθνικισμούς στις αντίστοιχες κοινωνίες τους. Αυτός είναι ένας παραλογισμός που δεν έχει προηγούμενο. Πρόκειται για ιδεοληψία που προδίδει το βαθμό διάβρωσης της σοσιαλιστικής (ταξικής) ανάλυσης από τις καταστροφικές ιδέες του φιλελευθερισμού και από τις εξωγενείς πολιτικές του δεσμεύσεις.

Ενώ πριν 100 χρόνια το αρμενικό, το ελληνικό και το εβραϊκό εθνοτικό στοιχείο κινούσε όλα τα οικονομικά νήματα στη σημερινή τουρκική επικράτεια, σήμερα το άθροισμα των ΑΕΠ του Ισραήλ, της Αρμενίας και της Ελλάδας είναι κατώτερο της Τουρκίας. Το ΑΕΠ της Κων/πολης μόνο είναι μεγαλύτερο απ’ αυτό της Ελλάδος. Συγκρινόμενος με τον ελληνικό, ο τουρκικός καπιταλισμός είναι πάρα πολύ ανώτερος, τόσο σ’ ότι αφορά τα ποιοτικά όσο και τα ποσοτικά του χαρακτηριστικά. Δημογραφικά, ενώ οι χριστιανικοί και οι μουσουλμανικοί λαοί των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας πριν 100 χρόνια ήταν σε αναλογία 3:1 υπέρ των χριστιανών, σήμερα η εικόνα είναι ακριβώς η αντίστροφη: σε 3 μουσουλμάνους αντιστοιχεί 1 χριστιανός (εξαιρώ από τους υπολογισμούς τη Ρουμανία και για το 1922 και για το 2022). Εκτενή και συγκεκριμένα εμπειρικά/στατιστικά στοιχεία για την ανάπτυξη του τουρκικού καπιταλισμού από τη δεκαετία του 1970 μέχρι σήμερα θα βρει ο αναγνώστης στην πρόσφατη μελέτη μου, Τουρκικός ιμπεριαλισμός και αποτροπή (Επίκεντρο, 2022) και δεν υπάρχει εδώ χώρος επανέκθεσής τους. Αξίζει, ωστόσο, να θυμίσω εν συντομία τι είναι ιμπεριαλισμός.

Ιμπεριαλισμός, μεταξύ άλλων, σημαίνει εξαγωγή τριών αλληλένδετων «πραγμάτων»: εξαγωγή μεγάλου κεφαλαίου, εξαγωγή σκληρής ισχύος (π.χ. στρατιωτικές επεμβάσεις) και εξαγωγή ήπιας ισχύος (π.χ. πολιτιστικά ή θρησκευτικά προϊόντα). Στην ολότητά του, ιμπεριαλισμός σημαίνει εξαγωγή τρόπου κοινωνικο-οικονομικής οργάνωσης, τρόπου ζωής. Όλες οι παγκόσμιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις τα κάνουν αυτά και, ιδιαίτερα, οι ΗΠΑ. Αλλά και η Τουρκία τα κάνει όλα αυτά και τα κάνει με μεγάλη ένταση, ειδικά την τελευταία 20ετία. Μεγάλα τουρκικά κεφάλαια και εταιρείες έχουν εισβάλλει όχι μόνο στις Βαλκανικές και Ευρωπαϊκές αγορές, αλλά και στις αγορές της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής, της Ρωσίας και της Κεντρικής Ασίας. Τα κεφάλαια αυτά ανταγωνίζονται σχεδόν ίσος προς ίσον κεφάλαια μεγάλων Ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών χωρών, όπως η Γερμανία, η Αγγλία, η Ιταλία και η Γαλλία. Η τελευταία 20ετία ήταν πάρα πολύ ευνοϊκή για την Τουρκία, λόγω της οικονομικής κρίσης και της σχετικής υποχώρησης της Ευρω-Ατλαντικής ισχύος από τα θέατρα της Κεντρικής Ασίας και της Μέσης Ανατολής. Αυτό ενθάρρυνε την περιφερειακή ανάπτυξη του τουρκικού ιμπεριαλισμού, με ανοιχτή προβολή στρατιωτικής ισχύος και εγκατάσταση στρατιωτικών βάσεων εκτός του θεσμικού πλαισίου του ΝΑΤΟ, αλλά με τη διακριτική ανοχή των ΗΠΑ, αν όχι με παρότρυνσή τους (π.χ. Λιβύη, Συρία, Σομαλία, Κατάρ). Η πολιτισμική διείσδυση είναι επίσης αξιοπρόσεκτη σε όλο τον πρώην Οθωμανικό χώρο, αλλά και πέρα απ’ αυτόν. Η κεντρική αιχμή εδώ είναι η προώθηση της ενότητας του ισλαμικού στοιχείου, η αθρόα χρηματοδότηση και έγερση ισλαμικών τεμενών, η χρηματική βοήθεια από κρατικές οργανώσεις όπως η ΤΙΚΑ (Turkish Cooperation and Coordination Agency), η πώληση πολιτιστικών προϊόντων στο θέαμα, τη διασκέδαση και τα ΜΜΕ (δημοφιλείς τηλεοπτικές σειρές), κλπ.

Η κρίση της παγκοσμιοποίησης τα τελευταία 15 χρόνια και η σταθερή άνοδος της Κίνας στην παγκόσμια διανομή οικονομικής, πολιτισμικής και πολιτικής ισχύος, δημιούργησε περιοδικά «σοκ» στην κεφαλαιακή συσσώρευση της Τουρκίας τα οποία οι τουρκικές αρχές τα αντιμετωπίζουν με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Σήμερα η Τουρκία ακολουθεί μια πολιτική «οικονομικής μεγέθυνσης με κάθε κόστος». Για παράδειγμα ενώ η πληθωρισμός κινείται σε ποσοστά άνω του 80%, η πολιτική της κεντρικής τράπεζας είναι αυτή της μείωσης των επιτοκίων, το αντίθετο απ’ ότι συμβαίνει στις Ευρω-Ατλαντικές χώρες, οι οποίες ακολουθούν πιστά την αμερικανική ομοσπονδιακή κεντρική τράπεζα και το δόγμα Πωλ Βόλκερ, όπως αυτό εκπονήθηκε τη δεκαετία του 1970 προκειμένου να καμφθεί ο στασιμοπληθωρισμός της εποχής. Η πολιτική αυτή συσσωρεύει τα αδιέξοδα του τουρκικού καπιταλισμού ο οποίος, σε συνδυασμό με άλλα εκρηκτικά εθνικά και κοινωνικά ζητήματα, κάνουν την κυβέρνηση της χώρας περισσότερο αυταρχική στο εσωτερικό και περισσότερο ιμπεριαλιστική και επιθετική στο εξωτερικό. Πρόκειται για την πιο επικίνδυνη και εύφλεκτη μίξη (πολιτικά) αντιφατικών στοιχείων τα οποία οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε δημιουργία κρίσεων για εκτόνωση ανυπόφορων καταστάσεων – έστω και αν αυτή η εκτόνωση δεν μπορεί παρά να είναι προσωρινή και επισφαλής.

Σ’ αυτό πλαίσιο αντιφάσεων προσπαθούν να εκπληρωθούν σήμερα οι πάγιοι ιστορικοί-στρατηγικοί στόχοι του τουρκικού κράτους, που είναι έλεγχος ή κυριαρχία της περιοχής της Μοσούλης (βόρειο Ιράκ), κάτι που ανάγεται στις διαπραγματεύσεις για τη συνθήκη της Λωζάνης και είναι ένα θέμα για το οποίο υπήρξε σύγκρουση του ηγέτη της τουρκικής διπλωματικής αποστολής, Ισμέτ Ινονού, με τους Άγγλους διπλωμάτες της εποχής. Ο έλεγχος ή κυριαρχία της βόρειας Συρίας σε τόσο βάθος όσο είναι και η νότια συνοριογραμμή της επαρχίας Χατάης, κάτι που ανάγεται στο μεσοπόλεμο και την ενδοτικότητα της Γαλλίας. Για να μην μιλήσουμε για την Κύπρο, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και την Ανατολική Θράκη, θέματα που παραπέμπουν, ως ένα μεγάλο βαθμό, στις διαπραγματεύσεις για τη Συνθήκη της Λωζάνης, αλλά που δεν τέθηκαν με το διεκδικητικό και αποφασιστικό τρόπο που θα ήθελαν μερίδες της τουρκικής ηγεσίας της εποχής διότι δεν μπορούσαν να τεθούν για σειρά από λόγους (για παράδειγμα, η Κων/πολη ήταν ακόμη υπό τον έλεγχο των Άγγλων, ενώ υπήρχε άθικτη η στρατιά του Πάγκαλου στον Έβρο). Η τουρκική πολιτική ηγεσία βάζει σήμερα – όπως και σε ανάλογες συγκυρίες στο μεταπολεμικό παρελθόν – στην πρώτη γραμμή όλες αυτές τις πάγιες ιστορικές της διεκδικήσεις διότι βρίσκει γεωστρατηγικό χώρο προβολής των συμφερόντων της στην άμεση περιφέρειά της – απόσυρση και σχετική κρίση των ΗΠΑ – ενώ πιέζεται από εκρηκτική μίξη αντιφάσεων στον εσωτερικό τομέα, με αποκορύφωμα την οικονομική και δημογραφική ανάπτυξη της τελευταίας 20ετίας που συμπίπτει με το καθεστώς Ερντογάν. Το ισχυρότερο επιχείρημα της Τουρκίας για μοίρασμα/συνεκμετάλλευση με την Ελλάδα του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου δεν είναι, βέβαια, νομικό αλλά οικονομικό και πληθυσμιακό: τα παράλια της Μικράς Ασίας και η επαρχία του Ελλήσποντου έχουν πάνω από 50 εκ. ανθρώπους, ενώ τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου μετά βίας έχουν 280.000 συνολικό πληθυσμό. Κορεσμός των τουρκικών αγορών και έλλειψη κερδοφορίας, οδηγεί σε εξαγωγή κεφαλαίων και άμεση περιφερειακή επέκταση (το συγκρότημα του Κοτς, για παράδειγμα, είναι μεγαλο-μέτοχος στη μαρίνα της Μυτιλήνης). Για την εργατική τάξη της Τουρκίας τίθεται ακόμη το ερώτημα του βιοπορισμού, από τη στιγμή που το διεθνές δίκαιο τους αποκλείει απ’ τις πλουτοπαραγωγικές πηγές του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου (αλιεία, φυσικοί πόροι κλπ.). Οι αξιώσεις της Τουρκίας στερούνται νομικής βάσης, δεν στερούνται όμως οικονομικής και δημογραφικής βάσης. Ο τουρκικός ιμπεριαλισμός είναι παράγωγο πολλών στοιχείων, τόσο διαχρονικών όσο και συγκυριακών, και υποβαστάζεται από στρατιωτική ισχύ και ανοιχτές πολιτικές απειλές επί του πεδίου.

Η τουρκική διπλωματία χειρίζεται όλες τις διεκδικήσεις της υπαλλακτικά και δύναται, υπό όρους, να υποχωρήσει έστω και λίγο, για παράδειγμα, στην περίπτωση του Αιγαίου ή της Κύπρου αν της παραχωρηθούν ζωτικά προνόμια στη Συρία ή/και στο Βόρειο Ιράκ. Ωστόσο, το αντίθετο σενάριο είναι το πιθανότερο. Επειδή τα διακυβεύματα των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων – συμπεριλαμβανομένης της Ρωσίας – σε Συρία, Ιράκ και Καύκασο έχουν πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα από αυτά της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας, η (διστακτική) πρόβλεψη που μπορεί να γίνει στη σημερινή συγκυρία είναι ότι η πίεση πάνω στην Ελλάδα για παραχωρήσεις τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Κύπρο θα ενταθούν.

Επανερχόμενος στην ανισότητα μεταξύ ελληνικού και τουρκικού καπιταλισμού, καθώς και της ανισοβαρούς θέσης που κατέχουν μέσα στο ΝΑΤΟ σε επίπεδο στρατηγικής αξίας για τις ΗΠΑ και, ακόμα, με δεδομένη την πλεονεκτική επιχειρησιακή θέση της Τουρκίας στο θέατρο της Κύπρου, η Ελλάδα είναι σαφέστατα σε μειονεκτική θέση. Πιο συγκεκριμένα, δεν έχει δυνατότητα μέσης ή μακράς διάρκειας σύγκρουσης με την Τουρκία και η απώλεια του ελέγχου της κλιμάκωσης μιας κρίσης, για σειρά από οικονομικούς και πολιτικούς λόγους, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Σ’ αυτό συνδράμουν και οι πολιτικοί-αμυντικοί περιορισμοί (constraints) που έχουν θέσει οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ στην Ελλάδα, οι οποίοι τονίζουν ρητά την αποφυγή μονομερούς ενέργειας εκ μέρους της χώρας ακόμη κι αν υπάρξει παραβίαση της εθνικής της κυριαρχίας απ’ την Τουρκία. Πρόκειται για το δόγμα του «μη-πολέμου» και του διαχωρισμού του κυπριακού ως ζητήματος εισβολής και κατοχής από τις ελληνο-τουρκικές διαφορές, το οποίο προσυπέγραψαν όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις της μεταπολίτευσης, από τη Βέρνη του Κων/νου Καραμανλή (πρωτόκολλο Βέρνης, 1977), μέχρι το Νταβός του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου (1987) και τα Ίμια του Κώστα Σημίτη (1996), ο κατάλογος είναι μακρύς. Αυτό σημαίνει ότι στην απίθανη περίπτωση που οι ελληνικές ελίτ επιλέξουν, κυρίαρχα και ανεξάρτητα, ν’ αντιδράσουν στη τουρκική ιμπεριαλιστική επιθετικότητα, τότε η χώρα θα βρεθεί μόνη και χωρίς τη δυνατότητα χρησιμοποίησης πολλών λογισμικών και τεχνικών συστημάτων απαραίτητα για την άμυνά της διότι αυτά ελέγχονται από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Άρα, ο έλεγχος της κλιμάκωσης της κρίσης, το πιο αποφασιστικό στοιχείο σε ένα δυνητικά ολοκληρωτικό πόλεμο, θα χαθεί και μαζί θα χαθεί και ο πόλεμος πριν καν αυτός υπάρξει επί του πεδίου. Έτσι, θα γίνουν οι υποχωρήσεις εκ μέρους της Ελλάδας που θα επιβάλλει η Τουρκία, με την Ελλάδα να χάνει και το νομικό έρεισμα σε κάθε μελλοντική διεκδίκηση της Τουρκίας. Το πρόβλημα έχει ως εξής.

Τα ελληνικά επιτελεία, λόγω της εξάρτησής τους από το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ, δεν μπορούν να παράγουν αξιόπιστους ιδεότυπους αμυντικής αποτροπής του τουρκικού ιμπεριαλισμού, δηλ. αλγοριθμικά σχέδια και μοντέλα νίκης σε Θράκη, Αιγαίο και Κύπρο σε ιδεοτυπικό πόλεμο που να διαρκεί, για παράδειγμα, ένα μήνα και χωρίς να γίνεται απώλεια της διαδικασίας κλιμάκωσης της κρίσης. Κατά βάση, τους επιτρέπεται μόνο να καταναλώνουν αποτροπή (ακριβές αγορές οπλικών συστημάτων, μαχητικών αεροσκαφών, υποβρυχίων κλπ.), αν και ιστορικά έχουν υπάρξει εξαιρέσεις.

Τα παραπάνω – η ανωτερότητα του τουρκικού καπιταλισμού, η υποτέλεια και ο μεταπρατικός-πελατειακός χαρακτήρας του ελληνικού κράτους, τα γεωγραφικά-δημογραφικά πλεονεκτήματα της Τουρκίας κλπ. – είναι κάτι που γνώριζε ο Παναγιώτης Κονδύλης, γι΄ αυτό και διατύπωσε την ιδεοτυπική του θεώρηση για το Πρώτο Αποφασιστικό Μαζικό Πλήγμα (ΠΑΜΠ).

Τι είναι το Πρώτο Αποφασιστικό Μαζικό Πλήγμα (ΠΑΜΠ); προβλήματα και λύσεις

Το ΠΑΜΠ είναι ένας Βεμπεριανός ιδεότυπος, ο οποίος δεν μπορεί να εντοπιστεί πουθενά στην εμπειρική πραγματικότητα, αλλά βοηθά τον αμυντικό αναλυτή να βάλει σε τάξη μια χαοτική και μειονεκτική πραγματικότητα για τα συμφέροντα της χώρας του. Και επειδή μιλάμε για αποτροπή, το ΠΑΜΠ είναι μια ολοκληρωμένη διανοητική κατασκευή η οποία επεξεργάζεται πρακτικά από αμυντικούς και πολιτικούς επιχειρηματίες δίνοντας τη δυνατότητα στην αδύνατη πλευρά, δηλ. στην προκειμένη περίπτωση στην Ελλάδα, να μπορεί να επιφέρει τόσο μεγάλο κόστος στον επιτιθέμενο, δηλ. στην Τουρκία, ώστε αυτό να μην μπορεί ν’ αντισταθμιστεί από τα όποια οφέλη θα μπορούσε να αποκτήσει ο επιτιθέμενος με βάσει τα επιτελικά του σχέδια. Αυτό είναι που δρα ανασταλτικά στην όποια σκέψη για παραβίαση εθνικής κυριαρχίας – πόσο μάλλον για πολλαπλές παραβιάσεις εθνικής κυριαρχίας ή/και κυριαρχικών δικαιωμάτων – εκ μέρους της Τουρκίας και αυτό είναι που δίνει τα κατάλληλα διαπραγματευτικά ατού στην ελληνική διπλωματία για κατοχύρωση των δικαιωμάτων της χώρας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο (π.χ. επέκταση χωρικών υδάτων στα 12 νμ με βάση το διεθνές δίκαιο, χάραξη ΑΟΖ με Κυπριακή Δημοκρατία κλπ.). Παράλληλα, μετατοπίζονται οι διεθνείς διπλωματικοί άξονες διαπραγμάτευσης του κυπριακού ζητήματος. Από ζήτημα ανεύρεσης λύσης στη βάση της «πολιτικής ισότητας των δύο κοινοτήτων μέσω μιας δι-ζωνικής/δι-κοινοτικής ομοσπονδίας», το κυπριακό θα αντιμετωπίζεται πλέον ως ζήτημα εισβολής και κατοχής, το οποίο συνεπάγεται απόσυρση όλων των στρατευμάτων κατοχής του νησιού ως προϋπόθεση για όποια διαπραγμάτευση. Το ΠΑΜΠ δεν είναι ούτε μπλόφα ούτε πραγματικότητα.

Ο Κονδύλης έβαζε κι ένα άλλο ζήτημα το οποίο, δυστυχώς, δεν το συσχέτισε με το ΠΑΜΠ. Έβλεπε – και ορθά – ότι οι κυρίαρχες ελληνικές οικονομικές και πολιτικές ελίτ είναι τόσο μεταπρατικές, πελατειακές, διεφθαρμένες, διαπλεκόμενες, υποτελείς και εξαρτημένες από δυτικά ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, ώστε να αδυνατούν να χρηματοδοτήσουν και να εφαρμόσουν μια αδέσμευτη πολιτική οικονομικής, αμυντικής και κοινωνικής ανάπτυξης της χώρας με θεσμική σταθερότητα, κανόνες και επαγγελματισμό. Δεν προχώρησε όμως στην απάντηση του ερωτήματος για το πως αυτές οι συγκεκριμένες ελίτ κι αυτό το υποτελές και πελατειακό κράτος μπορούν να δημιουργήσουν αυτήν την ιδεοτυπική κατασκευή και, γεγονός ακόμα πιο απαιτητικό, να πειραματιστούν εφαρμογή της επί του πεδίου. Για να το πω αλλιώς, πως αυτές οι συγκεκριμένες ελίτ μπορούν να επεξεργαστούν τον ιδεότυπο του ΠΑΜΠ και να τον θέσουν σε πρακτική εφαρμογή με τη μορφή δικτυοκεντρικών στρατιωτικών ασκήσεων επί του πεδίου (mock network-centric exercises), κάτι που προϋποθέτει άρτια διακλαδική συνεργασία. Η απάντηση, όπως υπαινιχθήκαμε παραπάνω, είναι ότι δεν μπορούν, με τη δραματική συνέπεια της έμπρακτης ακύρωσης της διανοητικής σύλληψης του Κονδύλη. Ωστόσο, η οπτική της σύνδεσης μεταξύ κοινωνικού ζητήματος και αμυντικού αποτρεπτικού δόγματος προτρέπουν σε μια νέα, περισσότερο ολιστική θεώρηση της ιδέας του ΠΑΜΠ του Κονδύλη. Η νέα αυτή έρευνα πρέπει αναγκαστικά να εμπεριέχει τα εξής στοιχεία, τα οποία θα αποτελούν και το (οργανικό-πραγματολογικό) υπόβαθρο του νέου ΠΑΜΠ, της νέας ιδεοτυπικής κατασκευής:

Α. Σταδιακή και προγραμματισμένη, με επαγγελματισμό και αφοσίωση αλλαγή του κοινωνικο-οικονομικού παραγωγικού μοντέλου της χώρας, με έμφαση στη δημόσια επένδυση, την τόνωση της ζήτησης και την ποσοτική και ποιοτική ανάπτυξη της χώρας, με έμφαση τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου, της Δυτικής Θράκης και της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η ελληνική δημόσια και ιδιωτική επιχείρηση θα αναπτύσσεται μέσα από το πλέγμα των υβριδικών κοινοπραξιών με εταίρους εντός και εκτός του ΝΑΤΟ, εντός και εκτός της ΕΕ.

Β. Ανάπτυξη και εκσυγχρονισμός της αμυντικής βιομηχανίας της χώρας με άξονα την ποιοτική της μεγέθυνση και το δημόσιο, διαφανή και δημοκρατικό χαρακτήρα της στη βάση υβριδικών επιχειρηματικών συμφωνιών με εταίρους εντός και εκτός του ΝΑΤΟ. Επαναπροσδιορισμός και επανεπεξεργασία του αμυντικού δόγματος της χώρας στη βάση του ΠΑΜΠ με προώθηση γραμμών θωράκισης σε (αέρα, στεριά και θάλασσα) Έβρο, νησιά ανατολικού Αιγαίου και Κυπριακή Δημοκρατία. Απαραίτητη προϋπόθεση γι΄ αυτό είναι η διοικητική αναδιοργάνωση της δομής των ενόπλων δυνάμεων της χώρας, η οποία θα πρέπει να εξυπηρετεί τις αμυντικές ανάγκες πριν, κατά τη διάρκεια και μετά το ΠΑΜΠ.

Γ. Πολυδιάστατη αμυντική διπλωματία και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική η οποία θα ζυμώνει με συνέπεια και διάρκεια στον χρόνο το αποτρεπτικό δόγμα του ΠΑΜΠ μέσα κι έξω από το ΝΑΤΟ ώστε να υπερκεραστεί σταδιακά ο δομικός-πολιτικός περιορισμός των ΗΠΑ για αποφυγή μονομερούς ενέργειας της Ελλάδας ενάντια στην Τουρκία ακόμη κι όταν διακυβεύεται η εθνική κυριαρχία της χώρας ή το ελεύθερο τμήμα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Τουρκία, ως σύμμαχη χώρα στο ΝΑΤΟ, πρέπει να γνωρίζει ότι η Ελλάδα έχει την αντικειμενική δυνατότητα και την πολιτική βούληση όχι μόνο να καταφέρει ένα ΠΑΜΠ σε χρόνο που εκείνη θα μπορεί να επιλέξει κυρίαρχα, αλλά και ότι αυτό το χτύπημα θα έχει τη στήριξη στρατηγικών συμμάχων της Ελλάδας μέσα κι έξω απ’ το ΝΑΤΟ, πριν και μετά το ΠΑΜΠ.

Δ. Λαϊκή διπλωματία και δραστηριότητα ελληνικών ΜΚΟ που να προωθούν τη φιλία και την ενότητα των λαών των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής ενάντια στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα και τον κρατικό αυταρχισμό της Τουρκίας, ζυμώνοντας πολιτισμικές συνεργασίες και εκδηλώσεις ενάντια στην καταπίεση των λαών και τον κρατικό αυταρχισμό. Παρεμπιπτόντως, να αναφερθεί ότι οι δικτυοκεντρικές ασκήσεις του ΠΑΜΠ επί του πεδίου επιδιώκουν μηδενικές απώλειες αμάχων αλλά μέγιστες απώλειες στρατιωτικών και άλλων στρατηγικών υποδομών του επιτιθέμενου, ώστε να τον παραλύσουν για μεγάλο χρονικό διάστημα κατά τη διάρκεια του οποίου θα υπάρξει διεθνή διαμεσολάβηση και διαπραγματεύσεις.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι το ΠΑΜΠ δεν είναι ούτε «προληπτικό χτύπημα», ούτε συνομωσία. Η Ελλάδα δεν είναι ούτε πρέπει να φιλοδοξεί να γίνει Ισραήλ. Το ΠΑΜΠ είναι ένα ολιστικό σχέδιο με κεντρικό το στοιχείο της οικονομικής αναγέννησης της χώρας όπου το κοινωνικό ζήτημα θα έρχεται στη πρώτη κι όχι στην τελευταία γραμμή. Είναι μια διακηρυγμένη, μακροχρόνια αμυντική πολιτική ζύμωσης μέσα κι έξω από το ΝΑΤΟ. Για να γίνει όμως αυτή η ζύμωση, το ΠΑΜΠ πρέπει πρώτα να παραχθεί διανοητικά και διεπιστημονικά ως ολιστικό σχέδιο. Αυτό δεν μπορεί παρά να είναι μόνο το ιδεοτυπικό προϊόν-κατασκεύασμα μιας ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΦΟΥΣΚΑΣ EMPN 81β / Δεκέμβριος 2022 διεπιστημονικής ομάδας ανθρώπων η οποία θα διέπεται από δημοκρατικά φρονήματα και επαγγελματισμό με σαφές όραμα την προστασία του λαϊκού-κοινωνικού στοιχείου τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία. Τονίζω: το ΠΑΜΠ διακηρύττει τη φιλία των λαών, στοχεύει σε μέγιστη κοινωνική πρόνοια για τον ελληνικό λαό και μηδενικές απώλειες αμάχων για το τουρκικό λαό σε περίπτωση που υπάρξει παραβίαση της εθνικής ανεξαρτησίας της Ελλάδος. Οι δε κοινωνικοί αγώνες στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία πρέπει να ενσωματώνουν και τη διεκδίκηση για τη θεμελίωση του οργανικού-πραγματολογικού υποβάθρου του ΠΑΜΠ, όχι να την αποκλείουν, όπως γίνεται μέχρι σήμερα. Κοντολογής, δεν θα πρέπει να γίνεται διάκριση μεταξύ κοινωνικής (π.χ. η ευημερία των εργαζομένων) και εθνικής ασφάλειας (π.χ. άμυνα των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου). Γι΄ αυτό ο νέος ιδεότυπος του ΠΑΜΠ μπορεί να παραχθεί και να εφαρμοστεί ολοκληρωμένα όταν συντρέχουν και συμπίπτουν προς ένα κοινό ταξικό-πολιτικό συμφέρον όλα τα στοιχεία – το οργανικό-πραγματολογικό υπόβαθρο – που σχεδίασα προηγουμένως. Και αυτό, να επαναλάβω, είναι εφικτό μόνο από μια διεπιστημονική ομάδα πολιτικών επιχειρηματιών και δημόσιων διανοούμενων που είναι αδέσμευτοι και έχουν ως στόχο μια σοσιαλιστική δημοκρατία. Εξηγώ το γιατί εν συντομία.

Οι ελληνικές και ελληνοκυπριακές ελίτ γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να είναι «φιλελεύθερες» ή «νεο-φιλελεύθερες» και να αναμένεται ταυτόχρονα να παράγουν τα ποθητά αποτελέσματα τόσο για την ασφάλεια των χωρών τους όσο και την κοινωνικο-οικονομική ευημερία των πολιτών τους. Ακριβώς επειδή γνωρίζουν την πρακτική τους αδυναμία στην παραγωγή κοινωνικών συναινέσεων ειδικά όταν είναι κυβέρνηση, καταφεύγουν ανενδοίαστα σε δύο τακτικές: είτε στηρίζονται κατά κόρον στην εθνικιστική ιδεολογία, στους διθυράμβους και σε προεκλογικά τερτίπια εντυπωσιασμού, είτε ανταγωνίζονται η μία την άλλη σε ταυτοτικά θέματα βιοπολιτικής και δικαιωμάτων, υποδαυλίζοντας την ταξική ανάλυση, υποθάλπτοντας έτσι τη στροφή των λαϊκών τάξεων σε ακροδεξιά σχήματα. Η στροφή των λαϊκών και εργατικών στρωμάτων σε ακραία δεξιά σχήματα είναι πρωταρχική ευθύνη της υιοθέτησης των φιλελεύθερων οικονομικών και ιδεολογικών προσταγμάτων τόσο απ’ την Αριστερά όσο και από μεγάλες μερίδες της Δεξιάς. Πρόσφατα, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε ότι η Ελλάδα πρέπει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 νμ, ενώ η κυβέρνηση ανήγγειλε έρευνα για φυσικό αέριο νοτιο-δυτικά της Κρήτης, στην Πελοπόνησο και στην Ήπειρο. «Κάλιο αργά, παρά ποτέ», είναι η ρήση που κυριαρχεί στους δημοσιογραφικούς κύκλους, εφόσον προτάσεις και σχέδια για πραγματοποίηση τέτοιων ερευνών υπήρχαν από ειδικευμένα Ινστιτούτα ήδη από τη δεκαετία του 1990. Όντας, όμως, προεκλογική περίοδος, κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση θυμήθηκαν να προβάλλουν αυτά τα θέματα τώρα. Όλα τα παραπάνω φαντάζουν ως καιροσκοπισμοί χειρίστου είδους που αδυνατούν να θέσουν σε στέρεες μακρόπνοες βάσεις την πολυπόθητη στρατηγική ενότητα μεταξύ στρατού, λαού και πολιτικής ηγεσίας.

Σκάνδαλα απείρου κάλους, όπως αυτό των υποκλοπών, νεο-φιλελεύθερες πολιτικές λιτότητας και πολιτικές μνημονίων οι οποίες υφαρπάζουν τη λαϊκή και την εθνική-κρατική περιουσία χωρίς καν να θέτουν στο στόχαστρο μεταπρατικές και πελατειακές πρακτικές, κάνουν το λαό να μισεί το πολιτικό του σύστημα και τους ηγέτες του, υπονομεύοντας την παραγωγή μιας ανεξάρτητης και ολιστικής ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΦΟΥΣΚΑΣ EMPN 81β / Δεκέμβριος 2022 στρατηγικής πλεύσης για τη χώρα. Όραμα δεν υπάρχει. Προϋπόθεση sine qua non για την ολιστική ιδεοτυπική σύλληψη και πρακτική εφαρμογή του νέου ΠΑΜΠ είναι το όραμα για ένα σοσιαλιστικό σύστημα οικονομικών και πολιτικών θεσμών, επαγγελματικά οργανωμένο και με άπλετη κρατική φροντίδα σε όλους τους βασικούς κοινωνικούς τομείς (υψηλοί μισθοί, δωρεάν παιδεία, δωρεάν υγεία, υψηλές συντάξεις, μέτρα για την ανατροπή της δημογραφικής συρρίκνωσης της χώρας, κλπ.). Τελικά, η σοσιαλιστική αποτροπή, αποτέλεσμα του οράματος για μια σοσιαλιστική δημοκρατία, συγκροτείται από μια σειρά υβριδικών ενεργειών ακολουθώντας στη θεωρία και την πράξη μια πολιτική των ορίων με στόχο την αποδέσμευση από τους περιορισμούς του εξαρτημένου συστήματος εξουσίας που χτίστηκε στην Ελλάδα υπό την πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ μετά τον εμφύλιο. Η καθεστηκυία πολιτική, οικονομική και ιδεολογική τάξη πραγμάτων, δηλ. το συνολικό πολιτικό σύστημα της Ελλάδος και της Κυπριακής Δημοκρατίας, αναπαράγει αυτό το σύστημα εξουσίας στην καρδιά του οποίου βρίσκεται η κατανάλωση κοινωνικής και στρατιωτικής ισχύος κι όχι η αυτοδύναμη παραγωγή τους. Εδώ, συμπεριλαμβάνεται και η (αυτο)κατανάλωση εισαγόμενης στρατιωτικής ισχύος από ΗΠΑ, Γαλλία και Γερμανία, όπως για παράδειγμα η περίπτωση με τα υποβρύχια, με τις φρεγάτες και τα F-35, πρακτικές που συνοδεύονται από παραπλανητικούς διθυράμβους για εσωτερική εκλογική κατανάλωση.

Αντί επιλόγου: η πνευματική και πολιτική ένδεια της Αριστεράς

Στην αρχή αυτού του κειμένου τόνισα την καχεξία ή την παντελή απουσία αναλύσεων της Αριστεράς σε θέματα θεωρίας και πρακτικής του Ευρω-Ατλαντικού ιμπεριαλισμού, ιδιαίτερα του τουρκικού ιμπεριαλισμού. Τόνισα, επίσης, ότι αυτό έχει ως αποτέλεσμα την παντελή απουσία μιας ολιστικής θεωρίας αποτροπής. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Η Αριστερά στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία, κοινοβουλευτική και μη, έχει στρέψει την πλάτη της σε τέτοιου είδους αναλύσεις. Προτιμά την ανάλωσή της στο βιοπολιτικό πεδίο ενασχόλησης, όπου κυριαρχούν και προβάλλονται ζητήματα της πολιτικής των ταυτοτήτων, αποκόπτοντάς τα από την κοινωνική τους βάση. Έτσι, έχει καταλήξει στην υιοθέτηση νεο-φιλελεύθερων οικονομικών προγραμμάτων λιτότητας, σπρώχνοντας τις λαϊκές τάξεις είτε στην αγκαλιά ξενοφοβικών και ρατσιστικών πολιτικών σχημάτων είτε στη σιωπηρή ενθυλάκωσή τους μέσα στα διάφορα υπαρκτά πολιτικά κόμματα. Ξεχνά ότι η βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας και της Κυπριακής Δημοκρατίας περνά από την πρωτοκαθεδρία των σοσιαλιστικών ιδεών και της ταξικής πολιτικής ανάλυσης έναντι του νεο-φιλελεύθερου λόγου που νοεί το κοινωνικό ως άθροισμα ατόμων και το πολιτικό ως ισονομία διαφορετικών βιοπολιτικών ταυτοτήτων. Το φαινόμενο δεν είναι ελληνικό. Αφορά όλα τα Ευρω-Ατλαντικά πολιτικά συστήματα.

Στην Ελλάδα, μετά από το θάνατο του Ανδρέα Γ. Παπανδρέου, η Αριστερά έχει πάψει να αναφέρεται στην ταξική σύνδεση μεταξύ του εσωτερικού και του εξωτερικού παράγοντα και έχει απορροφηθεί παντελώς από το ιδεολογικό σύστημα του νεο-φιλελευθερισμού, το οποίο υπαγορεύει ιδιωτικοποιήσεις κοινωνικών θεσμών και διαρκή λιτότητα. Έτσι, δεν μπορεί να συνδέσει το κοινωνικό ζήτημα με ζητήματα ασφάλειας και εθνικής κυριαρχίας της χώρας, δεν μπορεί να συνδέσει την εργατική ασφάλεια με την εθνική-κρατική ασφάλεια, την ασφάλεια της περιουσίας του ελληνικού λαού. Στο άκουσμα δε της ιδέας περί «ενότητας ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΩΝ/ΝΟΥ ΦΟΥΣΚΑΣ EMPN 81β / Δεκέμβριος 2022 στρατού, λαού και πολιτικής ηγεσίας» εγείρονται αναμνήσεις περί «χούντας» και της «εκ φύσεως αντιδραστικής φύσης του στρατού». Πρόκειται για παρωδία, απότοκο των συνδρόμων που δημιούργησε το αντι-κομμουνιστικό καθεστώς της Φρειδερίκης, του Κων/νου Μανιαδάκη και του Δημήτρη Ιωαννίδη. Ουδεμία σχέση έχει σήμερα ο ελληνικός στρατός μ’ αυτές τις εποχές. Εν κατακλείδι, η ιδέα αυτή – ότι δεν πρέπει να υπάρχουν θεωρήσεις της εσωτερικής πολιτικής ανεξάρτητα από μέριμνες και απαιτήσεις της εξωτερικής πολιτικής – βρίσκεται αυτούσια στον Κλαούζεβιτς και ενέπνευσε μεγάλο μέρος του εμβληματικού έργου του Κονδύλη, Θεωρία του πολέμου. Αυτή η ιδέα, εντούτοις, θα πρέπει να μας απασχολήσει εντατικά, τόσο διανοητικά όσο και πολιτικά, προκειμένου να φτάσουμε στα ποθητά αποτελέσματα για τα οποία φαίνεται να μην ενδιαφέρεται καθόλου πια η Αριστερά σε Ελλάδα και Κυπριακή Δημοκρατία.

https://www.militaire.gr/tourkia-basilis-fouskas/

Νέα εξέλιξη: Ο ανώτατος διοικητής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή δήλωσε ότι ανησυχεί πολύ για μια πιθανή τουρκική εισβολή σε περιοχές της Συρίας

1

Το πρακτορείο Bloomberg σε ανταπόκριση της Zainab Fattah μεταδίδει ότι ο ανώτατος διοικητής των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή δήλωσε ότι «ανησυχεί πολύ» για μια πιθανή τουρκική εισβολή σε περιοχές της Συρίας που ελέγχονται από τους Κούρδους.

Προειδοποίησε ότι μια τέτοια κίνηση μπορεί να σημαίνει την απελευθέρωση κρατουμένων του Ισλαμικού Κράτους.

Τίτλος της ανταπόκρισης: US ‘Very Concerned’ About Possible Turkish Incursion into Syria – Οι ΗΠΑ «ανησυχούν πολύ» για μια πιθανή τουρκική εισβολή σε περιοχές της Συρίας

«Οτιδήποτε μπορούμε να κάνουμε για να αποκλιμακώσουμε την κατάσταση και να αποτρέψουμε αυτή την εισβολή από τους Τούρκους θα ήταν σημαντικό», είπε στους δημοσιογράφους ο στρατηγός Michael E. Kurilla, επικεφαλής της Κεντρικής Διοίκησης του Πενταγώνου.

Δηλωσε ότι μια εισβολή θα μπορούσε να έχει ως αποτέλεσμα στρατιώτες των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων υπό την ηγεσία των Κούρδων να εγκαταλείψουν την σκοπιά τους σε 28 φυλακές που φυλάσσουν κρατούμενους του Ισλαμικού Κράτους.

Η Κεντρική Διοίκηση έχει την ευθύνη για τα αμερικανικά στρατεύματα στη Συρία. Ο Kurilla είπε ότι η δέσμευση των ΗΠΑ στην περιοχή δεν πρέπει να μετριέται με τις (στρατιωτικές) μπότες, αλλά με τη «δύναμη της εταιρικής μας σχέσης».

Αναφέρθηκε στην αυξημένη χρήση μη επανδρωμένων συστημάτων, ειδικά στη θάλασσα, ως ένδειξη της δέσμευσης των ΗΠΑ.

Στα τέλη του περασμένου μήνα, οι ΗΠΑ προειδοποίησαν την Τουρκία κατά μιας νέας στρατιωτικής εκστρατείας στη Συρία, λέγοντας ότι ορισμένες πρόσφατες αεροπορικές επιδρομές είχαν αποτελέσει απειλή για το αμερικανικό προσωπικό που συνεργάζεται με Σύριους εταίρους.

Το Πεντάγωνο έχει πει ότι μια διασυνοριακή επίθεση από την Τουρκία θα μπορούσε να υπονομεύσει την επιχείρηση των κουρδικών δυνάμεων συμμάχων των ΗΠΑ κατά των τζιχαντιστών, μια κορυφαία προτεραιότητα για τις ΗΠΑ στη Συρία.

ΠΗΓΗ: Πρακτορείο Bloomberg – Zainab Fattah – US ‘Very Concerned’ About Possible Turkish Incursion into Syria

https://hellasjournal.com/2022/12/nea-exelixi-o-anotatos-diikitis-ton-ipa-sti-mesi-anatoli-dilose-oti-anisichi-poli-gia-mia-pithani-tourkiki-isvoli-se-perioches-tis-sirias/

Παραλήρημα Ακαρ με απειλές και πλήρη αντιστροφή της πραγματικότητας: Kατηγορεί την Ελλάδα για τις προκλήσεις στο Αιγαίο και επικαλείται το 1922

0

Νέες ακραίες προκλήσεις κατά της Ελλάδας και της Κύπρου από τον Τούρκο υπουργό Άμυνας, Χουλουσί Ακάρ ο οποίος για άλλη μία φορά δεν δίστασε να αντιστρέψει την πραγματικότητα.

Μιλώντας στην ετήσια ενημέρωση των συντακτών στην Άγκυρα ισχυρίστηκε ότι η χώρα μας είναι αυτή που προκαλεί στο Αιγαίο και όχι η Άγκυρα.

«Παρά τη ρεαλιστική και ειλικρινή συμπεριφορά μας, η Ελλάδα δυστυχώς παρανόμως συνεχίζει τις προκλήσεις, κλιμακώνει την ένταση , τις επιθετικές ενέργειες και ρητορική της.

Η Ελλάδα παρενόχλησε τα αεροπλάνα μας, που υπηρετούν σε προγραμματισμένες ασκήσεις του ΝΑΤΟ, δύο φορές την τελευταία εβδομάδα, παρά το γεγονός ότι όλοι οι σύμμαχοί μας έχουν ενημερωθεί εκ των προτέρων», σημείωσε ο Ακάρ.

«Αυτή η εχθρική της στάση δείχνει ξεκάθαρα ότι οι θεμελιώδεις αρχές και αξίες του ΝΑΤΟ έχουν γίνει αλαζονικές σε σημείο θράσους.

Ήρθε η ώρα για το ΝΑΤΟ να βάλει τέλος σε αυτή της συμπεριφορά.

Έχει δοθεί η απαραίτητη απάντηση στις πάσης φύσεως άδικες και παράνομες ενέργειες της Ελλάδας στο διπλωματικό και πεδίο μέχρι τώρα και θα δοθεί και στο μέλλον», πρόσθεσε ο Τούρκος ΥΠΑΜ.

«Όσοι θυσιάζουν τους πόρους της χώρας τους και την ευημερία του λαού τους για τα συμφέροντα άλλων χωρών και αυτοί που βασίζουν την πολιτική τους ύπαρξη στην εχθρότητα προς την Τουρκία, ξαναβρίσκονται στο προσκήνιο με τις προκλητικές τους ενέργειες και ρητορική.

Ο γείτονάς μας, ο υγιής ελληνικός λαός, αυτούς τους ξέρουμε και οι δύο πολύ καλά.

Η προσδοκία μας είναι αυτοί οι Έλληνες πολιτικοί και στρατιωτικοί να εγκαταλείψουν αμέσως τις αδιάλλακτες και προκλητικές στάσεις τους για εγχώριους πολιτικούς σκοπούς, να επικεντρωθούν στην επίλυση προβλημάτων μέσω του διαλόγου και να μάθουν από την ιστορία, ειδικά από όσα συνέβησαν στις 9 Σεπτεμβρίου 1922».

Τι είπε για την Κύπρο και την ένταξη Σουηδίας και Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ

Αναφορικά με την Κύπρο σημείωσε ότι «μιλάμε για δύο κυρίαρχα, ισότιμα και ανεξάρτητα κράτη.

Το θέμα δεν είναι πλέον η ίδρυση αυτού του κράτους. Είναι θέμα αναγνώρισης αυτού του κράτους που έχει είδη συσταθεί».

Για την ένταξη της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ είπε ότι η Τουρκία δεν είναι κατά, «ωστόσο, περιμένουμε να εκπληρώσουν τις δεσμεύσεις που υπέγραψαν στη Μαδρίτη, δηλαδή να κόψουν τις σχέσεις και την υποστήριξή τους με τους τρομοκράτες και να άρουν τους περιορισμούς που έχουν επιβάλει στην Τουρκία στις λίστες εξαγωγών τους, είναι τόσο απλό».

«Η πρόσφατη υποστήριξη στο PKK και το PYD στη Συρία, οι ισχυρισμοί ότι βλάπτουν τον αγώνα κατά του ISIS, την απομάκρυνση από τις ισορροπημένες προσεγγίσεις μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας, την άρση του εμπάργκο όπλων στη Νότια Κύπρο και τις προσπάθειες ορισμένων πολιτικών προσώπων (σ.σ. Μενέντεζ) στις ΗΠΑ να υπονομεύουν τις σχέσεις μας με εχθρικές συμπεριφορές, δημιουργεί αρνητική αντίληψη στην κοινή μας γνώμη.

Αναμένουμε από τον στρατηγικό μας εταίρο, τις ΗΠΑ, να λάβει τα απαραίτητα μέτρα και να διορθώσει κάποια θέματα», σημείωσε ο ίδιος.

ΠΗΓΗ: ethnos.gr

https://hellasjournal.com/2022/12/paralirima-akar-me-apiles-ke-pliri-antistrofi-tis-pragmatikotitas-katigori-tin-ellada-gia-tis-proklisis-sto-egeo-ke-epikalite-to-1922/

Παρίσι: Χάος στη γαλλική πρωτεύουσα από τα νέα επεισόδια – Συγκρούσεις Κούρδων με την αστυνομία

1

Νέες συγκρούσεις ξέσπασαν σήμερα στο Παρίσι μεταξύ της αστυνομίας και μελών της κουρδικής κοινότητας, που διαμαρτύρονται για την χθεσινή δολοφονία τριών μελών της κοινότητας τους.

Οι  διαδηλωτές που δεν είναι μόνο Κούρδοι άλλα και πολλοί μουσουλμάνοι που μένουν στην Γαλλία, αναποδογύρισαν αυτοκίνητα, ενώ μικρές φωτιές ξέσπασαν γύρω από την Πλατεία Δημοκρατίας, που αποτελεί το παραδοσιακό τοπόσημο της γαλλικής πρωτεύουσας για τις διαδηλώσεις, καθώς οι Κούρδοι είχαν νωρίτερα πραγματοποιήσει μια ειρηνική διαμαρτυρία.

 

 

 

 

Δείτε live:

Τα επεισόδια ξέσπασαν, καθώς μερικοί διαδηλωτές εγκατέλειπαν την πλατεία, πετώντας βόμβες μολότοφ κατά των αστυνομικών δυνάμεων, που αντέδρασαν με τη χρήση δακρυγόνων.

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/epithesi-sto-parisi-nea-epeisodia-anamesa-se-kourdous-diadilotes-kai-gallous-astynomikous-vinteo/

Τους έβγαλε τα «άπλυτα»: Με ονόματα αποκάλυψε το ρωσικό ΥΠΑΜ ποιοι Αμερικανοί εμπλέκονται με βιολογικά όπλα στην Ουκρανία

0

Οι διασυνδέσεις με το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας αποκάλυψε σκιώδεις συμμετέχοντες στη στρατιωτική βιολογική έρευνα των ΗΠΑ.

Ανάμεσά τους είναι ο Επικεφαλής Επιστήμονας και Πρόεδρος Διεθνούς Έρευνας στην Pfizer, καθώς και ο πρώην Διευθυντής της DITRA Kenneth Myers.

Συνδέονται με το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ, υποστηρίζει το ρωσικό ΥΠΑΜ σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη που δείχνει και εξηγεί πολλά.

Συνδέονται με το Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ και λειτουργούν ως «ιδεολογικοί εμπνευστές της στρατιωτικής βιολογικής έρευνας και δημιουργοί κρυφών σχημάτων ξεπλύματος χρήματος προς το συμφέρον ενός στενού κύκλου εκπροσώπων της αμερικανικής ελίτ».

Η Ρωσία παρείχε αποδεικτικά στοιχεία για το έργο της Ουκρανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών με εξαρτήματα βιοόπλων, αλλά η Ουάσιγκτον δεν απάντησε στις κατηγορίες της Μόσχας για παραβίαση της Σύμβασης, δήλωσε ο Ρώσος αξιωματούχος Ιγκόρ Κιρίλοφ.

Τι άλλο ανακοινώθηκε στο Υπουργείο Άμυνας της Ρωσικής Ομοσπονδίας:

Η μεταφορά της βιο-έρευνας σε τρίτες χώρες επιτρέπει στις Ηνωμένες Πολιτείες να μην τις λογοδοτούν.

Το Πεντάγωνο μεταφέρει ημιτελή ερευνητικά έργα στο πλαίσιο ουκρανικών έργων στην Κεντρική Ασία και την Ανατολική Ευρώπη.

Εάν τα Ηνωμένα Έθνη ακολουθήσουν τη συμβουλή των Ηνωμένων Πολιτειών για τη δημιουργία κοινού μηχανισμού για τη διερεύνηση βιοσυμβάντων, τότε αυτό θα δώσει στις δυτικές χώρες την ευκαιρία να «ορίσουν» τους δράστες κατά την κρίση τους.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/tous-evgale-ta-aplyta-me-onomata-apokalypse-to-rosiko-ypam-poioi-amerikanoi-emplekontai-me-viologika-opla-stin-oukrania/

“Γιατί ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλάζει τον κόσμο”.- ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ

0

“Γιατί ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλάζει τον κόσμο”, είναι ο τίτλος του εξαιρετικά επίκαιρου βιβλίου των Σταύρου Λυγερού και Σωτήρη Δημόπουλου που κυκλοφορεί απο τις εκδόσεις Πατάκη, σε μέρες που το καθιστά ενδιαφέρον.

Διότι δεν εξετάζει, μόνο την επικαιρότητα όπως την προσλαμβάνει και την αναλύει ένας διακεκριμένος έλληνας δημοσιογράφος όπως ο Σταύρος Λυγερός. Δίνει και το υπόβααθρο της ιστορικοπολιτικής διαμάχης που οδηγεί τον αναγνώστη να καταλάβει καλύτερα τη φύση του πολέμου που βρίσκεται σε εξέλιξη αλλά έχει κουράσει και τις δύο πλευρές.

Ορισμένα στοιχεία του βιβλίου, όπως αναφέρονται στον πρόλογο των δύο συγγραφέων του:

“Το παρόν βιβλίο στην πραγματικότητα είναι δύο βιβλία σε συσκευασία ενός. Το Πρώτο Μέρος με τίτλο “Γιατί ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλάζει τον Κόσμο”, γραμμένο από τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Σταύρο Λυγερό, είναι μία μελέτη για την γεωπολιτική, διπλωματική, στρατιωτική και γεωοικονομική διάσταση της ουκρανικής κρίσης.

Το συμπέρασμα της μελέτης, όπως λέει και ο τίτλος της, είναι ότι αυτός ο πόλεμος, όποια κι αν είναι η κατάληξή του, θα αλλάξει ποιοτικά το διεθνές σύστημα, ο Κόσμος θα είναι γεωπολιτικά και γεωοικονομικά διαφορετικός. Είναι ορατή δια γυμνού οφθαλμού η διαδικασία μετάβασης από την σημερινή παγκοσμιοποίηση σε ένα νέο διπολισμό, όπου στη μία πλευρά θα είναι η Δύση και στην άλλη το αναδυόμενο ευρασιατικό πλαίσιο.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία ήταν προϊόν της υποφώσκουσας αυτής τάσης, αλλά η εκδήλωσή του επιταχύνει και ριζοσπαστικοποιεί τις εξελίξεις προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Με αυτή την έννοια, θα έχει πολύ μεγαλύτερη επίπτωση από όση είχαν οι μεγάλοι πόλεμοι μετά το 1945 (Κορέα, Βιετνάμ, Αφγανιστάν, Ιράκ).

Το Πρώτο Μέρος ολοκληρώθηκε το Νοέμβριο 2022 και όπως συμβαίνει πάντα σε περιπτώσεις που τα γεγονότα βρίσκονται σε εξέλιξη, ο συγγραφέας αναλαμβάνει ένα ρίσκο σε ό,τι αφορά στις εκτιμήσεις και ειδικά στις προβλέψεις του. Αν και διερευνούμε όλα τα σενάρια, αναλάβαμε το ρίσκο να περιγράψουμε τις δυναμικές και να σκιαγραφήσουμε την επόμενη ημέρα του πολέμου και στο γεωπολιτικό και στο γεωοικονομικό επίπεδο.

Το Δεύτερο Μέρος με τίτλο “Οι περίπλοκες σχέσεις Ουκρανών-Ρώσων στην Ιστορία”, γραμμένο από τον Δρα Σωτήρη Δημόπουλο (Πανεπιστήμιο Κιέβου) είναι η μοναδική μελέτη στην ελληνική βιβλιογραφία για το πως διαμορφώθηκαν οι όποιες φυλετικές και εθνικές ταυτότητες στον γεωγραφικό χώρο της Ουκρανίας κατά τη διάρκεια της τελευταίας χιλιετίας, από όταν δηλαδή αρχίζει να συγκροτούνται στην περιοχή κάποια προπλάσματα κρατικής οντότητας.

Αν και σαφώς διακριτές, οι δύο μελέτες είναι συμπληρωματικές, με την έννοια ότι τα σύγχρονα γεγονότα αποκτούν μία άλλη ερμηνευτική πληρότητα, εντασσόμενα στο ιστορικό πλαίσιό τους. Μπορεί έτσι ο αναγνώστης να κατανοήσει την πολυπλοκότητα και τις διακυμάνσεις που χαρακτηρίζουν τις σχέσεις των σημερινών εμπολέμων, Ουκρανών και Ρώσων, αντιλαμβανόμενος ότι η έννοια της “ουκρανικότητας” μέχρι και πριν από μερικά χρόνια δεν είχε το ίδιο περιεχόμενο και γεωπολιτικό πρόσημο για όλους τους Ουκρανούς.

Η κάθε μελέτη είναι αρθρωμένη σε ενότητες και κάθε ενότητα σε μικρά κεφάλαια, ώστε να είναι καθαρή η δομή και να διευκολύνεται η ανάγνωση. Συνειδητά αποφύγαμε να φορτώσουμε το βιβλίο με υποσημειώσεις, που θα κούραζαν τον αναγνώστη. Περιλάβαμε μόνο όσες θεωρήσαμε απολύτως αναγκαίες, επειδή αναφέρονταν σε ζητήματα που ενδεχομένως θα μπορούσε κάποιος να αμφισβητήσει.

Κλείνοντας αυτό το μικρό προλογικό σημείωμα, θέλουμε να ευχαριστήσουμε όσους έκαναν τον κόπο να διαβάσουν τα χειρόγραφα και με την κριτική, τα σχόλια και τις παρατηρήσεις τους βοήθησαν στη βελτίωση του βιβλίου. Οι συγγραφείς ευχαριστούν τους συνεργάτες στον ιστότοπο SLpress.gr οικονομικούς αναλυτές Γιώργο Ηλιόπουλο και Γιώργο Αδαλή, τον διευθυντή μελετών του Ινστιτούτου Αναλύσεων Ασφάλειας και Άμυνας Ζαχαρία Μίχα, τον καθηγητή Γεωπολιτικής Κώστα Γρίβα, τον αντιστράτηγο ε.α. Παναγιώτη Γκαρτζονίκα και τον αμυντικό αναλυτή Ευθύμιο Τσιλιόπουλο.

Σταύρος Λυγερός

Σωτήρης Δημόπουλος

 ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

 Σταύρος Λυγερός

 Γιατί ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλάζει τον Κόσμο

ΠΡΩΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

  • Οι δύο Ουκρανίες
  • Οι Αμερικανοί για την “Αρκούδα”
  • Πόσο ανταγωνιστής των ΗΠΑ είναι η Ρωσία;
  • Η ομιλία Πούτιν στο Μόναχο το 2007
  • “Πασών των Ρωσιών”
  • Το δίλημμα της Ρωσίας

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

  • Επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος
  • Ουκρανική άμυνα στις πόλεις
  • Οι ασύμμετρες ουκρανικές επιθέσεις
  • Ο Πούτιν κλιμακώνει
  • Η συνταγή της προσάρτησης
  • Η ανακατάληψη της Χερσώνας
  • Στατικός πόλεμος φθοράς

ΤΡΙΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

  • Μέχρι τελικής πτώσεως ή πάγωμα του πολέμου;
  • Το σενάριο της ρωσικής ήττας
  • Το σενάριο της ρωσικής νίκης
  • Τί θα σήμαινε στρατηγική ήττα της Ουκρανίας για τη Δύση
  • Η χρήση τακτικών πυρηνικών
  • Οι ουκρανικές νεοναζιστικές οργανώσεις

ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

  • Τα αμερικανικά κέρδη από τον πόλεμο
  • Το αμερικανικό κόστος από τον πόλεμο
  • Η δαιμονοποίηση, οι μεγάλες δυνάμεις και το Διεθνές Δίκαιο
  • Η Ελλάδα και η “σωστή πλευρά της Ιστορίας”
  • Ελληνικά όπλα στην Ουκρανία
  • Η χαμένη τιμή των Δυτικών συστημικών ΜΜΕ

ΠΕΜΠΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

  • Η Δύση ρίχνει τη Ρωσία στην αγκαλιά της Κίνας
  • Γιατί και η Κίνα έχει ανάγκη τη Ρωσία
  • Νέες αγορές για τη ρωσική ενέργεια
  • Αμφίστομη μάχαιρα οι Δυτικές κυρώσεις
  • Βαρύ το κόστος για την Ευρώπη
  • Η Γερμανία χάνει τον τρίτο μεγάλο πόλεμο
  • Το σαμποτάζ στους αγωγούς NordStream
  • Η αλαζονεία του Κιέβου

ΕΚΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

  • Δεν είμαστε στη δεκαετία 1990
  • Ο ευρασιατικός πόλος
  • Η διπλή παγκοσμιοποίηση
  • Νέα ιστορική φάση

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΝ

Σωτήρης Δημόπουλος 

Οι περίπλοκές σχέσεις Ουκρανών-Ρώσων στην Ιστορία

ΠΡΩΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: Από τους Ρως του Κιέβου στην “Μικρά” και την “Νέα Ρωσία”

  • Η εθνική ταυτότητα των πρώτων Ρώσων
  • Η διείσδυση της Ουνίας και η ορθόδοξη αντίσταση της “Μικράς Ρωσίας”
  • Η συμβολή των Κοζάκων στη διαμόρφωση της ουκρανικής ταυτότητας
  • Η οικοδόμηση της “Νέας Ρωσίας”
  • H προσάρτηση της Κριμαίας στη Ρωσία το 1783 και ο ρόλος των Ελλήνων

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: Ρομαντισμός, σοσιαλισμός, εθνικισμός και Ουκρανικό Ζήτημα

  • Η φάση του ρομαντισμού
  • “Ρωσόφιλοι” και “Ναρόντοβτσι στην Γαλικία
  • Επαναστατικός αναβρασμός στην Ρωσική Aυτοκρατορία
  • Οι θεμελιωτές του ουκρανικού εθνικισμού

ΤΡΙΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: Τα χρόνια του χάους

  • Το “χαρτί” της Γαλικίας στον Μεγάλο Πόλεμο
  • Οι τρεις πόλοι εξουσίας και ο εθνικός κομμουνισμός του Βιννιτσένκο
  • Εμφύλιος, ξένες επεμβάσεις και Ουκρανική Λαϊκή Δημοκρατία
  • Και στο τέλος, κερδίζουν οι μπολσεβίκοι…

ΤΕΤΑΡΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: Προσδοκίες και ματαιώσεις του Μεσοπολέμου

  • Θεσμοί αυτονομίας στους Έλληνες της Αζοφικής τη δεκαετία του 1920
  • Η ασύλληπτη τραγωδία του “Γολοντομόρ”
  • Η επικράτηση της άκρας Δεξιάς στη Γαλικία
  • Δυο εξτρεμιστές ηγέτες: Μπαντέρα και Σουχέβιτς

ΠΕΜΠΤΗ ΕΝΟΤΗΤΑ: Μια διχασμένη χώρα

  • Το αιματηρό ξεκαθάρισμα κατά τον β΄παγκόσμιο πόλεμο
  • Η μετασοβιετική διελκυστίνδα
  • Από την “πορτοκαλί” επανάσταση στην “Μαϊντάν” και στη τελική ρήξη

Λάζαρος Καμπουρίδης: ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΥΒΡΙΔΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

6

 

Γράφει ο Λάζαρος Καμπουρίδης, Αντιστράτηγος ε.α.

Η Ελλάδα το τελευταίο διάστημα βρίσκεται κάτω από μία πρωτοφανή, πολυμέτωπη τουρκική πίεση, η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο ενός καλοστημένου τουρκικού Σχεδίου Υβριδικού Πολέμου, αφού πρωταρχικός στόχος της Άγκυρας είναι να επιβάλλει τις αξιώσεις της χωρίς στρατιωτική εμπλοκή αλλά με τη δημιουργία μιας εικονικής πραγματικότητας όπου η ελληνική θα φαίνεται ως η επιτιθέμενη πλευρά, αποδομώντας κάθε μορφή διπλωματικής υποστήριξης προς την Αθήνα, μειώνοντας το φρόνημα του ελληνικού λαού και τηρώντας σε εγρήγορση τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας με σκοπό την κόπωση και την μείωση των επιχειρησιακών αντανακλαστικών, αλλά παράλληλα διατηρώντας σε ετοιμότητα τον τουρκικό λαό για μία πιθανή πολεμική σύγκρουση.

Ο Τούρκος Υπουργός Εθνικής Άμυνας Χ. Ακάρ, είχε δηλώσει στις αρχές του 2022, ότι τα όπλα που παραλαμβάνει η Ελλάδα είναι πολλά για την άμυνα αλλά λίγα για την Τουρκία, δίνοντας το στίγμα του μη συμβατικού πολέμου τον οποίο έχει σχεδιάσει να εφαρμόσει η τουρκική πλευρά εναντίον της Χώρας μας.

Κύριοι πυλώνες του τουρκικού Υβριδικού Πολέμου

Υπουργείο Εξωτερικών και Διπλωματία

Επιχειρείται η δημιουργία μιας εικόνας όπου η ισχυρή Τουρκία αποκαθιστά τις σχέσεις με χώρες με τις οποίες η Ελλάδα έχει στρατηγικές σχέσεις με απώτερο σκοπό τη δημιουργία κλίματος έλλειψης εμπιστοσύνης της Αθήνας προς αυτές. Χαρακτηριστικά αναφέρονται οι περιπτώσεις της δήθεν προσέγγισης της Τουρκίας με την Αίγυπτο, συνομιλιών με Άσσαντ, επαφών με Γαλλία, πλήρη αποκατάσταση των σχέσεων με Ισραήλ κλπ., αφού εκ των υστέρων αποκαλύπτεται από τις πολιτικές εξελίξεις ότι, οι δηλώσεις Τούρκων κυβερνητικών αξιωματούχων ήταν αναληθείς και αποσκοπούσαν στη δημιουργία πλαστής εικόνας εις βάρος των ελληνικών συμφερόντων. Στο ίδιο πλαίσιο κόπωσης και αποδόμησης της ελληνικής διπλωματίας εντάσσονται και οι προσπάθειες της Άγκυρας για υπογραφές συμφωνιών την περίοδο αυτή με γειτονικές χώρες οι οποίες αποσκοπούν στο άνοιγμα νέων ή διατήρηση ενεργών των ήδη υπαρχόντων  μετώπων με την Ελλάδα (Λιβύη, Αλβανία κλπ). Επιπρόσθετα, μέσω της τουρκικής διπλωματίας, επιχειρείται η διαπόμπευση της Χώρας μας για δήθεν καταπάτηση των δικαιωμάτων της μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη αλλά και η επινόηση της γενοκτονίας κατά την απελευθέρωση της Τριπολιτσάς (1821).

Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και Τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΤΕΔ) – Υπουργείο Εσωτερικών και Διοίκηση Ασφαλείας Ακτών (ΔΑΑ)

Οι ΤΕΔ έχουν αναλάβει συγκεκριμένο ρόλο σε εφαρμογή αυτού του Σχεδίου, με την συνεχή άσκηση πίεσης στις δικές μας στρατιωτικές Μονάδες σε Έβρο, Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο – Κυπριακή Δημοκρατία, με την συνέχιση των παραβιάσεων του Εθνικού Εναέριου Χώρου (ΕΕΧ), τις υπερπτήσεις αεροσκαφών και Μη Επανδρωμένων Αεροσκαφών (ΜΕΑ), τις προωθήσεις προσφύγων στον Έβρο κ.α. Σε  πλήρη συνεργασία με τις ΤΕΔ ενεργεί και το τουρκικό Υπουργείο Εσωτερικών με την ΔΑΑ η οποία έχει αναλάβει ρόλο δημιουργίας συγκρουσιακού περιβάλλοντος στο Αιγαίο κάνοντας εκμετάλλευση του θέματος της προώθησης προσφύγων στα νησιά του Αιγαίου.

Υπουργείο Ενέργειας

Αυτό ανακοινώνει ετοιμότητα του στόλου των πλοίων ερευνών και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων της Τουρκίας, με κύριο αντικειμενικό σκοπό, την άσκηση πίεσης στους ελληνικούς μηχανισμούς παρακολούθησης, την διεύρυνση του μετώπου σύγκρουσης με την Ελλάδα, και τον αποπροσανατολισμό από την κύρια προσπάθεια του τουρκικού Σχεδίου, που είναι το Αιγαίο.

Διεύθυνση Επικοινωνίας της Προεδρίας της Δημοκρατίας

Η Διεύθυνση αυτή συντονίζει τα τουρκικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (ΜΜΕ) καθώς και τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης (ΜΚΔ), με σκοπό την προώθηση μηνυμάτων τρομοκράτησης του ελληνικού λαού, τήρησης σε εγρήγορση και συνεχή ετοιμότητα τις ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας, με τελικό Αντικειμενικό Σκοπό την πτώση του ηθικού του ελληνικού λαού αλλά και την μείωση των επιχειρησιακών αντανακλαστικών μας. Χαρακτηριστικά αναφέρονται, οι ψευδείς ειδήσεις για τις δυνατότητες του πυραύλου Tayfun, η αναπαραγωγή των επιθετικών δηλώσεων Τούρκων κυβερνητικών αξιωματούχων εναντίον της Χώρας μας με ψευδείς αναφορές στις υπερτιμημένες τουρκικές στρατιωτικές δυνατότητες, η επανάληψη ειδήσεων για δήθεν μετακινήσεις στρατιωτικών Μονάδων από το μέτωπο της Συρίας προς ενίσχυση των μετώπων σε Έβρο και Αιγαίο, καθώς και των δήθεν μαζικών μετακινήσεων προσφύγων προς την ελληνική μεθόριο αλλά και ασκήσεων με άλλες χώρες οι οποίες εσκεμμένα παρουσιάζονται ότι θα προστρέξουν προς υποστήριξη του τουρκικού στρατού σε μία πιθανή Ε/Τ πολεμική σύρραξη. Αυτός ο επικοινωνιακός πόλεμος με τη μορφή Επιχειρήσεων Επιρροής υποστηρίζεται με ιδιαίτερη έμφαση από συγκεκριμένες αναλύσεις Τούρκων ειδικών προπαγανδιστών οι οποίοι αναλύουν καθημερινά σε τηλεοπτικές εκπομπές επί χάρτου την τουρκική επιθετικότητα εναντίον της Ελλάδας. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η τρομοκράτηση και επιθέσεις εναντίον Ελλήνων έγκριτων δημοσιογράφων οι οποίοι εργάζονται σε άλλες χώρες και προασπίζουν τα εθνικά μας συμφέροντα έναντι των προπαγανδιστικών τουρκικών ΜΜΕ.

ΜΙΤ

Σε επαφή με ισλαμικές οργανώσεις – ομάδες και proxies, η ΜΙΤ μεθοδεύει τις προωθήσεις των προσφύγων στα ελληνικά νησιά και χερσαία σύνορα, σε στενή συνεργασία με την Διεύθυνση Επικοινωνιών ώστε να γίνεται και επικοινωνιακή εκμετάλλευση του θέματος. Επίσης η ΜΙΤ εκμεταλλευόμενη τα προσφυγικά κύματα, οργανώνει και εφαρμόζει το σχέδιο προώθησης ακραίων στοιχείων απειλής εις βάρος της εσωτερικής ασφάλειας της Χώρας μας.

Συμπεράσματα

Η Άγκυρα δεν επιδιώκει να αναλάβει με δική της ευθύνη μία στρατιωτική ενέργεια εναντίον της Ελλάδας. Κύριος Αντικειμενικός Σκοπός της είναι να εκμεταλλευτεί το σε εξέλιξη καλοστημένο Σχέδιο Υβριδικού Πολέμου, με την εφαρμογή του οποίου θα έχουν αποδομηθεί οι ελληνικές θέσεις περί δικαιώματος στην αυτοάμυνα αφού η ελληνική πλευρά θα εμφανίζεται ως επιτιθέμενη, θα έχει μεγιστοποιηθεί εσκεμμένα ο τουρκικός κίνδυνος έτσι ώστε επιχειρησιακά να οδηγηθούμε σε λάθος εκτιμήσεις, η Ελλάδα θα έχει απωλέσει κάθε διπλωματικό έρεισμα με κουρασμένο το στράτευμα και τις άλλες Δυνάμεις Ασφαλείας, με τον ελληνικό λαό τρομοκρατημένο από τις υπερβολικά διαφημισμένες δήθεν στρατιωτικές δυνατότητες της Τουρκίας, ώστε να «επιζητήσουμε» διάλογο με την τουρκική πλευρά η οποία θα επιβάλλει τους δικούς του όρους, αξιώνοντας αρχικά αποστρατιωτικοποίηση  των νησιών.

Σε περίπτωση που δεν αποδώσει αυτό, τότε ανάλογα και με την εσωτερική κατάσταση ενόψει των εκλογών στην Τουρκία θα πρέπει να αναμένουμε ακόμη και προβοκάτσια η οποία θα φαντάζει εύκολη στην εφαρμογή, αφού θα έχει προετοιμαστεί στο πλαίσιο της εφαρμογής του Υβριδικού Σχεδίου της Άγκυρας, με αποτέλεσμα να οδηγηθούμε σε μία μικρής έντασης και διάρκειας εμπλοκή στο Αιγαίο με ελληνική ευθύνη.

Μιας και δεν είναι δυνατή η αντιμετώπιση ενός τέτοιου Σχεδίου εστιάζοντας μόνο σε συμβατικές μεθόδους αποτροπής, απαιτείται η ίδρυση ενός κεντρικού συντονιστικού οργάνου με σκοπό την συνεχή παρακολούθηση και αντιμετώπιση όλων των ενεργειών που συνιστούν το τουρκικό Σχέδιο Υβριδικού Πολέμου.

  • Δημοσιεύεται και στην εφημερίδα «ΤΟ ΠΑΡΟΝ της Κυριακής».

*Ο Αντιστράτηγος ε.α. Λάζαρος Καμπουρίδης είναι απόφοιτος της Σχολής Εθνικής Άμυνας, κάτοχος MBA από το Nottinngham Trend University, Πτυχιούχος του Τμήματος Ιστορίας & Εθνολογίας του ΔΠΘ, και υποψήφιος Διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, ενώ διετέλεσε μέλος της Ελληνικής Διπλωματικής Αντιπροσωπείας στην Κωνσταντινούπολη την περίοδο 1995-1999, Ακόλουθος Άμυνας στην Ελληνική Πρεσβεία στην Άγκυρα την περίοδο 2013-2017. Αποστρατεύθηκε τον Μάρτιο / 2022.