Αρχική Blog Σελίδα 1758

«Πώς εκτελέσαμε το ζεύγος Τσαουσέσκου»! Στρατιώτες του αποσπάσματος μιλούν

0

Η αφήγηση τους και οι αποκαλύψεις τους, είναι συγκλονιστικές και αποτελούν ιστορικό ντοκουμέντο.

Τριάντα τρία χρόνια μετά, οι δυο στρατιώτες που εκτέλεσαν τον Νικολαε Τσαουσέσκου και την σύζυγο του Έλενα, εκείνα τα τρομερά  Χριστούγεννα του 1989, αποφάσισαν να μιλήσουν και να περιγράψουν τις τελευταίες στιγμές του Ρουμάνου δικτάτορα.

Γράφει ο Δημήτρης Σταυρόπουλος

Ο Ιονέλ Μποέρου και ο Ντόριν-Μάριαν Κιρλάν είναι δύο από τα μέλη του αποσπάσματος που εκτέλεσε τον Νικολάε και την Έλενα Τσαουσέσκου.

 Τι λένε για την ημέρα της δίκης και το τέλος του ζεύγους.

Η ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΗ ΟΜΙΛΙΑ

Η Πλατεία Επαναστάσεως στο Βουκουρέστι ήταν κατάμεστη.

 Ο Νικολάε Τσαουσέσκου βγήκε στο μπαλκόνι του κτιρίου της κεντρικής επιτροπής του ΚΚ Ρουμανίας για να μιλήσει στο πλήθος. 

Το πλάνο του ήταν να καταδικάσει τα αιματηρά γεγονότα στην Τιμισόαρα, κατηγορώντας «φασίστες υποκινητές που θέλουν να διαλύσουν τον σοσιαλισμό» και να ανακοινώσει οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

 Ήταν πεπεισμένος πως έτσι θα έβαζε τέλος στο αρνητικό κλίμα. 

Το ημερολόγιο έδειχνε 21η Δεκεμβρίου 1989, τέσσερις μέρες μετά ο Τσαουσέσκου και η σύζυγος του Έλενα θα εκτελούνταν με συνοπτικές διαδικασίες.

Πριν καν ολοκληρωθεί η ομιλία του ήταν φανερό πως ο Τσαουσέσκου είχε χάσει κάθε έλεγχο.

 Με ένα μέρος του πλήθους να γιουχαΐζει και στην πλατεία να επικρατεί αναταραχή ο  Ρουμάνος ηγέτης, αμήχανος με το ψηλό γούνινο καπέλο του, έμοιαζε με καρικατούρα.

 Κουνούσε τα χέρια του και ζητούσε από τον κόσμο «να κάτσει και να ηρεμήσει» την ώρα που ο υπεύθυνος ασφαλείας εμφανίστηκε στο πλάνο και του είπε πως θα ήταν καλύτερα να μπει στο κτίριο.

 Η Έλενα Τσαουσέσκου ακούγεται να φωνάζει «ησυχία» και ο σύζυγος της εκνευρισμένος να της λέει «περίμενε, σκάσε».

 Όταν η ομιλία ολοκληρώθηκε ο Τσαουσέσκου ουσιαστικά είχε τελειώσει από την ηγεσία της Ρουμανίας.

 Κλείστηκε στο κτίριο φοβισμένος και ανήμπορος να ελέγξει τις καταιγιστικές εξελίξεις.

Στις 22 Δεκεμβρίου επιχείρησε να βγει και πάλι στο ίδιο μπαλκόνι. 

Ακόμα πίστευε ότι μπορεί να μεταστρέψει την κατάσταση. 

Το πλήθος στην πλατεία τον υποδέχθηκε πετώντας αντικείμενα και βρίζοντας.

 Κάποιοι προσπάθησαν να εισβάλουν στο κτίριο. 

Ο Τσαουσέσκου, η σύζυγος του και τέσσερα ακόμα άτομα ανέβηκαν στην ταράτσα και δραπέτευσαν με ελικόπτερο.

Προορισμός τους ήταν η πόλη του Πιτέστι αλλά κατά τη διαδρομή ο πιλότος υποστήριξε ότι κινδυνεύουν από αεροπορικά πυρά και προσγειώθηκε σε έναν αυτοκινητόδρομο κοντά στο Γκαέστι.

 Μπήκαν σε ένα αυτοκίνητο που τους πήγε σε ένα προάστιο του Βουκουρεστίου. 

Εκεί βρήκαν ένα άλλο όχημα.

 Οδηγός ήταν ο Νικολάε Πετρίσορ. 

Του ζήτησαν να τους μεταφέρει στο Ταργκοβίστε. 

Ο Πετρίσορ όμως τους πήγε σε μια φάρμα, τους έκλεισε σε ένα δωμάτιο και ειδοποίησε την τοπική στρατιωτική φρουρά η οποία και τους συνέλαβε.

ΜΕ ΣΥΝΟΠΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ

Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή η σύλληψη των Τσαουσέσκου η επικρατούσα άποψη, στη νέα διοίκηση της χώρας, ήταν να εκτελεστούν άμεσα.

 Ο νέος πρόεδρος Ιόν Ιλιέσκου συμφώνησε αλλά τόνισε πως πρέπει να περάσουν πρώτα από μια τυπική δίκη.

 Το βράδυ της 24ης Δεκεμβρίου ο πρώην υπουργός Άμυνας του Τσαουσέσκου, Βίκτορ Στανκουλέσκου (που είχε πρωτοστατήσει στην εξέγερση) έστειλε την εντολή με τον κωδικό «προσφυγή στη μέθοδο».

Τα Χριστούγεννα του 1989 οι Τσαουσέσκου οδηγήθηκαν μπροστά στους δικαστές τους οι οποίοι ήταν δέκα στρατιωτικοί. 

Η διαδικασία ήταν ουσιαστικά μια παρωδία με προκαθορισμένο αποτέλεσμα. 

Διήρκησε ελάχιστα και οι Τσαουσέσκου καταδικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες σε θάνατο.

Ο Ιονέλ Μποέρου ήταν παρών στη δική και πήρε την εντολή να μεταφέρει τους Τσαουσέσκου για ιατρικές εξετάσεις και στη συνέχεια να τους εκτελέσει σε μια αυλή πίσω από το κτίριο με τις τουαλέτες.

 «Είμαι ακόμα νευρικός όταν μιλάω γι’ αυτό.

 Δύο ζωές χάθηκαν, είναι πολύ σοβαρό.

 Στον πόλεμο είναι εντάξει αλλά όταν σκοτώνεις άοπλους ανθρώπους είναι πιο δύσκολο.

 Δεν το εύχομαι σε κανέναν αν και ήταν η δουλειά μου.

 Ο παππούς μου ήταν ιερέας.

 Τον είχαν βάλει στη φυλακή.

 Ήταν πολύ ευτυχισμένος μετά τα όσα έγιναν. 

Αφού εκτελέσαμε τους Τσαουσέσκου μου είπε: 

Μην ανησυχείς.

 Παίρνω όλες τις αμαρτίες σου πάνω μου» λέει.

Για την ημέρα της δίκης και της εκτέλεσης θυμάται:

 «Στις 21 Δεκεμβρίου μας είχαν βάλει να υπογράψουμε μια δήλωση ότι δεν συμφωνούμε με ό,τι γίνεται και ότι θα προστατέψουμε τον Τσαουσέσκου. 

Την επόμενη μέρα, όταν το πλήθος μπήκε στο κτίριο της Κεντρικής Επιτροπής, κλαίγαμε από ευτυχία.

 Έβλεπες ανθρώπους, για του οποίους πίστευες ότι στήριζαν το καθεστώς, να ξεσπούν με χαρά.

 Βγάλαμε το κρυμμένο αλκοόλ και ήπιαμε.

Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ

«Ο Τσαουσέσκου βγήκε από το τανκ μαζί με τη σύζυγο του.

 Ήταν φοβισμένος. 

Τους πήγα στο δωμάτιο για την ιατρική εξέταση. 

Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα ήταν ότι η Έλενα Τσαουσέσκου μύριζε πάρα πολύ άσχημα.

 Στην αίθουσα στάθηκα σε μια γωνία και είχα την εντολή να τους εκτελέσω αν συμβεί κάτι περίεργο.

 Να τους πυροβολήσω ακόμα και αν τραυμάτιζα και άλλους ανθρώπους.

 Όταν ανακοινώθηκε η απόφαση όλοι έφυγαν από το δωμάτιο και έμεινα μόνος μαζί τους.

 Στη συνέχεια μπήκε ένας αξιωματικός και με διέταξε να τους βγάλω έξω ξεχωριστά και να τους πυροβολήσω. 

Είπαν όχι, ήθελαν πεθάνουν μαζί.

 Είπα στον αξιωματικό να σεβαστούμε την τελευταία τους επιθυμία και συμφώνησε.

 Πήγαμε να τους δέσουμε τα χέρια και αντιστάθηκαν.

 Η Έλενα Τσαουσέκσου φώναξε: 

«Ντροπή, σάς μεγάλωσα σαν παιδιά μου».

Το εκτελεστικό απόσπασμα αποτελούνταν από τρία άτομα αλλά ο Μποέρου πιστεύει ότι ήταν οι δικές του σφαίρες που σκότωσαν τους Τσαουσέσκου. 

Ο ένας στρατιώτης πάγωσε και πυροβόλησε αφότου είχαν δεχθεί τις πρώτες σφαίρες και ο δεύτερος ξέχασε να βάλει το όπλο στο αυτόματο και έριχνε κατά βολή, κάτι που ακούγεται και στο βίντεο.

«Τους βγάλαμε στην αυλή και τους στήσαμε στο τοίχο. 

Η Έλενα Τσαουσέσκου έβρισε έναν στρατιώτη και ο Νικολάε τραγουδούσε τη Διεθνή.

 Έριξα συνολικά τρεις ριπές, οι δύο βρήκαν τον Τσαουσέσκου στο γόνατο και το στήθος και η τρίτη την Έλενα. 

Τους πυροβόλησα πολύ γρήγορα, ήθελα να πεθάνουν αμέσως με αξιοπρέπεια.

 Όταν σταμάτησα να ρίχνω φοβόμουν ότι θα με σκοτώσουν κι εμένα.

 Ήμουν σε κατάσταση σοκ και φοβισμένος. Σήκωσα ψηλά το όπλο και φώναξα:

 Αυτό είναι για τους συναδέλφους μου στο Βουκουρέστι και τους νεκρούς στην Τιμισοάρα.

Ένας γιατρός και ένας αξιωματικός επιβεβαίωσαν ότι είναι νεκροί και στη συνέχεια τους καλύψαμε με πλαστικό. 

Τους μεταφέραμε στο ελικόπτερο.

 Ήταν τόσοι πολλοί εκεί μέσα που ο Κιρλάν αναγκάστηκε να κάτσει πάνω στα πτώματα.

 Νομίζω αυτό τον στιγμάτισε ακόμα περισσότερο» τονίζει και προσθέτει:

«Δεν μετανιώνω, δεν μετανιώνω καθόλου. Είμαι σίγουρος ότι οι σφαίρες μου τους σκότωσαν και τους δύο. 

Δεν είναι κάτι για το οποίο περηφανεύομαι αλλά είναι αυτό που συνέβη».

Ο άλλος στρατιώτης Ντορίν Μάριαν Κιρλάν δεν μπορεί να ξεχάσει αυτό το γεγονός.

 «Ναι κάθισα πάνω στο πτώμα του Τσαουσέσκου. 

Δεν υπήρχε άλλος χώρος μέσα στο ελικόπτερο. 

Δεν το είχαμε τυλίξει καλά και το αίμα του έμεινε στο παντελόνι μου» τονίζει.

Μετά την καταδίκη οι Τσαουσέσκου ήταν σαν φοβισμένα παιδιά. 

“Δεν μπορείτε να μας σκοτώσετε σαν σκυλιά” μας είπε ο Νικολάε.

 Ήταν μια δύσκολη στιγμή για όλους μας.

 Τους βάλαμε στον τοίχο και σταθήκαμε απέναντι.

 Με κοίταξε στα μάτια και ήξερε ότι πρόκειται να πεθάνει.

 Φώναξε “να ζήσει η λαϊκή δημοκρατία της Ρουμανίας. 

Η ιστορία θα εκδικηθεί για εμένα” και άρχισε να τραγουδάει τη Διεθνή.

 Μας έδωσαν την εντολή και ρίξαμε από απόσταση περίπου ενός μέτρου. 

Είχαμε όλα τα όπλα μας στο ύψος της κοιλίας.

 Ειδικά η Έλενα φάνηκε σαν να εκτοξεύεται στον τοίχο.

 Ήμασταν σαν ρομπότ. 

Τα κάναμε όλα τόσο γρήγορα. 

 Τότε ήμασταν ήρωες, σκοτώσαμε έναν δικτάτορα που μισούσαν όλοι.

Μετά  όμως μας εξοστράκισαν.

 Ο Τύπος μας κατηγορούσε για το γεγονός ότι η δική ήταν παρωδία και στέκονταν στο ότι άδειασα όλη τη γεμιστήρα μου.

 Το 1998 με έδιωξαν από τον στρατό. 

Πλέον είμαι δικηγόρος.

 Ένα μαύρο πρόβατο που δίνει νομικές συμβουλές».

Τόσο ο Μποέρου όσο και ο Κιρλάν τονίζουν πως λίγα χρόνια μετά την εξέγερση και την εκτέλεση των Τσαουσέσκου άρχισαν να τους αντιμετωπίζουν με εχθρότητα.

 Στη χώρα άνοιξε μια μεγάλη κουβέντα για τα γεγονότα του 1989 και τη δίκη-παρωδία και τη συνοπτική εκτέλεση.

 Άτομα που θεωρούνταν ήρωες αποδομήθηκαν και γεγονότα που τότε προκάλεσαν ενθουσιασμό πλέον αποσιωπούνται…

Πληροφορίες

Janus.gr/  Militaire News

Ο πρόεδρος της Ρουμανίας ζήτησε από τον Ζελένσκι να αναγνωρίσει τη ρουμανική μειονότητα

0

 

Ο πρόεδρος της Ρουμανίας, Κλάους Γιοχάνις ζήτησε από τον πρόεδρο της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι να αναγνωρίσει τη ρουμανική μειονότητα στην Ουκρανία.

Την Τετάρτη, ο Γιοχάνις είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Ουκρανό Πρόεδρο Ζελένσκι, στον οποίο μετέφερε ότι «ο νέος νόμος για τις εθνικές μειονότητες έχει δημιουργήσει ανησυχία και δυσαρέσκεια στο επίπεδο των ρουμανικών αρχών» και του ζήτησε να επιλύσει την κατάσταση, σύμφωνα με Δελτίο Τύπου της ρουμανικής Προεδρίας.

«Ο Πρόεδρος Κλάους Γιοχάνις εξέφρασε τη βαθιά ανησυχία του για τις  συνεχιζόμενες επιθέσεις του ρωσικού στρατού σε μη στρατιωτικούς στόχους και ζωτικής σημασίας υποδομές της Ουκρανίας, που αποτελούν εγκλήματα πολέμου σύμφωνα με το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, και καταδίκασε σθεναρά τις συνεχιζόμενες αεροπορικές επιδρομές της Ρωσίας, οι οποίες έχουν αφήσει την Ουκρανία στο σκοτάδι και στο κρύο.

Ο Πρόεδρος της Ρουμανίας υπενθύμισε τη συνεπή και πολυδιάστατη υποστήριξη που παρέχει η χώρα μας, τόσο μέσω της άμεσης βοήθειας, της στήριξης των προσφύγων, της παροχής γεννητριών, αντίστοιχα της διευκόλυνσης της διαμετακόμισης σιτηρών, όσο και της υποστήριξης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης της Ουκρανίας, της υιοθέτησης κυρώσεων κατά της Ρωσίας και, αντίστοιχα, ενεργειών που στοχεύουν στη διεθνή απομόνωση της Ρωσίας.

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Πρόεδρος Γιοχάνις επανέλαβε το γεγονός ότι η Ρουμανία θα συνεχίσει να δρα για να βοηθά την Ουκρανία και τον ουκρανικό λαό, όσο χρειαστεί.

Ο Πρόεδρος της Ρουμανίας αναφέρθηκε εκτενώς στον πρόσφατο νόμο για τις εθνικές μειονότητες που ενέκρινε η Ουκρανία, ο οποίος προκάλεσε ανησυχία και δυσαρέσκεια στις ρουμανικές αρχές και στους εκπροσώπους της ρουμανικής κοινότητας στην Ουκρανία.

Ο Γιοχάνις ζήτησε από τον Ζελένσκι να βρει γρήγορα λύσεις για την αντιμετώπιση και την επίλυση αυτών των ανησυχιών.

Υπό αυτή την έννοια, οι δύο Πρόεδροι συμφώνησαν ότι το αμέσως επόμενο διάστημα οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών θα έχουν συζητήσεις για τη διμερή επίλυση των εν λόγω ζητημάτων, γράφει η ρουμανική Digi24.

https://www.echedoros-a.gr

 

Κίεβο: «Απαράδεκτος» ο όρος της Ρωσίας για αναγνώριση των εδαφών

0

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν είπε ότι η Μόσχα είναι ανοιχτή στον διάλογο με την Ουκρανία

Ένας υψηλόβαθμος Ουκρανός αξιωματούχος επανέλαβε σήμερα ότι το Κίεβο απορρίπτει οποιαδήποτε ειρηνευτική συμφωνία που θα επέτρεπε στη Μόσχα να κρατήσει τα ουκρανικά εδάφη που έχουν καταλάβει οι ρωσικές δυνάμεις.

Νωρίτερα, σύμφωνα με το Κρεμλίνο, ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν είπε στον Τούρκο ομόλογό του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ότι η Μόσχα είναι ανοιχτή στον διάλογο με την Ουκρανία, όμως το Κίεβο θα πρέπει να αποδεχτεί την απώλεια των εδαφών που διεκδικεί η Ρωσία.

«Αξίωμα: γιατί θα είναι αδύνατον να καταλήξουμε σε συμφωνία με τη Ρωσική Ομοσπονδία;» έγραψε στο Twitter ο σύμβουλος της ουκρανικής προεδρίας Μιχαΐλο Ποντολιάκ.

«Η Ρωσική Ομοσπονδία με τη λέξη ‘συνομιλίες’ προτείνει στην Ουκρανία και τον κόσμο να αναγνωρίσουν ‘το δικαίωμά του να καταλαμβάνει ξένα εδάφη’ και ‘να εδραιώσει την απουσία νομικών συνεπειών για τις μαζικές δολοφονίες σε ξένο έδαφος’. Είναι απολύτως απαράδεκτο», πρόσθεσε.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/kievo-aparadektos-o-oros-tis-rosias-gia-anagnorisi-ton-edafon/

Democracy against Autocracy in 2023

0

Themis Zanidis

2022 has been a critical year regarding the rivalry between democratic and authoritarian regimes across the Globe and 2023 is expected to continue this legacy. The Summit for Democracy which was President Biden’s initiative and held in 2022 indicated clearly that the United States have been trying to reunite the democratic world against the autocracies. However, this competition is expected to be tough for the Western Democracies as they have to regain their lost prestige due to the financial crises and the rise of populism. Additionally, the current geopolitical and economic situation is fragile due to the war in Ukraine which had negative impact on the food and energy market (the prices of wheat and energy skyrocketed due to the Western embargo and the sanction while the EU has to find alternative sources to cover its energy demands). The competition between the Great Powers of the global stage is also about handling crises like the Covid-19 pandemic as well as which governance model eventually will be proved more suitable to the green transition due to the climate change. It is worth mentioning however, that the authoritarian regimes are facing multilevel crises domestically (the protestors in Iran against the theocratic government, the failed no covid policy of the Chinese Communist party, and the struggling Russian army in Ukraine which has damaged President Putin’s image internationally and most importantly domestically. At the same time, Western democracies rallied behind the US sanctioning hard Russia and providing the necessary military equipment/training to the Ukrainians in order to keep fighting the invaders, showing great solidarity.

In the past few years, we have witnessed the rise of authoritarian regimes mainly because the expeditious economic growth of China and the economic stabilization of Russia under President Putin’s regime. Today, China and Russia are the major autocratic powers followed by many other states, even within democratic Europe, which have tried to implement the policies of the Chinese and Russian leaders by turning against free speech and human rights. Additionally, the pandemic crisis has offered an alibi to the aforementioned leaders to implement authoritarian policies against their own citizens. Hungary and Poland have been the two-characteristic examples within the EU while democracy has been deteriorating in Turkey under President Erdogan’s leadership. In other regions of the World democracy has been retreating as well. In the Americas, the Brazilian democracy deteriorated due to the populist President J. Bolsonaro who has stated that “only God will remove him from the Office”. Eventually, after the recent elections, he admitted his defeat from his opponent Luiz Inácio Lula da Silva and left the office. In Mexico democracy has been struggling to survive as the current populist President Adres Manuel Lopez Obrador with his centralized style of governing has been undermining it while he is giving to much authority to the military. As the other states of the Latin America recover from the effects of the pandemic, growth is expected to be slowly in 2023 while high inflation will cause social unrest. In Africa, democratization has ceased, and authoritarian leaders have taken over fueling domestic violence. Consequently, the fragile democracies will face dangers from populist leaders and polarization.

In addition, the largest democracy in the World also is in danger even though the country celebrated its 75th birthday as an independent state on 15th August 2022 and its economic growth is significant. In East Asia, in Myanmar the coup has ended dramatically the democratic regime of the country while the elected President is facing up to life-time imprisonment from the military junta. The last example is Belarus in Eastern Europe which President is imitating the practices of Vladimir Putin, the Russian President, to silence opposing voices against his autocratic regime. In this regard, Alexander Lukashenko did not hesitate to highjack a commercial airplane to arrest Roman Protasevich. Today, due to the Russian invasion to Ukraine, Belarus seems to be in absolute alignment with Mother Russia against the West while its President is more like a puppet leader from Moscow.

Returning to the Western Europe, the crucial Presidential elections in France won by pro-Europeans as E. Macron stayed at the office however his populist opponent, M. Lepen, has won an astonishing 41% of the votes in the second round of the elections. Later this year the American mid-terms elections held in a polarized environment due to the high inflation and the war in Ukraine when the Republican failed to achieve a great win and thus the Congress is divided. Both France and the US are struggling against populism and polarization which have negative impact on their democracies. The US President, J. Biden, has first and foremost to fix democracy domestically, undoubtably a herculean task given the legacy of the former President D. Trump and his rhetoric, while he has to deal with the Russian invasion in Ukraine as well as the Chinese aggressiveness in the Chinese Sea.

In conclusion, while the World has been recovering from the pandemic, the rise of populism, the hybrid warfare against democracies by autocratic states like Russia, Iran, China and North Korea, the unprovoked invasion of Russia in Ukraine, and the Sino-American strategic competition are expected to be important aspects of the rivalry between democratic and authoritarian regimes in 2023 and of course the years to come. The performance of the western democracies however is not that bad while the authoritarian regimes actually struggling to hold the control. That said, the United States seems to be not in decline (the US $ is powerful while the country has extended political alliances/influence and superior military capabilities) as the CCP has predicted, while actually China is declining having already reached its peak (demographic decline, economic stagnation, zero covid failed policy). The trends of the intense competition have been already in place and 2023 will be the year of their further development as we can see from Eastern Europe to Kuril Islands and the Middle East to the Chinese Sea. In this struggle the free democratic World will have to stay united to answer properly at any threat posed against democracy/human rights either domestically (populism, far right propaganda, regulation of tech-giants) or internationally. This will be a difficult task, but we should never forget that despite the success of authoritarian regimes in some fields, democracies are in the right side of history.

medium.com

THE NEW YORK TIMES Ο Πούτιν προετοιμάζει τους Ρώσους για τη συνέχεια του πολέμου

0

Λίγες εβδομάδες προτού συμπληρωθεί ένας χρόνος από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, η Μόσχα παύει να προσποιείται ότι η ζωή πίσω στη Ρωσία συνεχίζεται κανονικά.

Ο Ρώσος ηγέτης Βλαντιμίρ Πούτιν έχει πια – ενώ σε λίγες εβδομάδες συμπληρώνεται ένας χρόνος από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία – πάψει να προσποιείται ότι η ζωή συνεχίζεται κανονικά παρά τον πόλεμο, γράφουν οι ανταποκριτές των Τάιμς της Νέας Υόρκης, Anton Troianovski και Anatoly Kurmanaev, επικαλούμενοι ως επιβεβαιωτική της εκτίμησής τους την αμεσότητα με την οποία η Μόσχα παραδέχθηκε τις μαζικές απώλειες που υπέστησαν οι ρωσικές δυνάμεις στην Ουκρανία το περασμένο Σαββατοκύριακο.

Η επέτειος της συμπλήρωσης ενός έτους από την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία πλησιάζει τον επόμενο μήνα με τον Πούτιν να επιδιώκει τώρα να προετοιμάσει τους Ρώσους και τον ρωσικό στρατό για μια σύγκρουση που θα έχει διάρκεια, σύμφωνα με τους ανταποκριτές των New York Times.

«Είναι πια πολύ λιγότερο χαλαρός, πολύ λιγότερο αισιόδοξος. Κοιτώντας τον νιώθει κανείς ένα κάποιο άγχος, μια επιθυμία εκ μέρους του να κινητοποιήσει όλες τις πιθανές δυνάμεις προκειμένου να επιτύχει τους στόχους του», δηλώνει στους NYTimes η Ρωσίδα αναλύτρια Tatiana Stanovaya της εταιρείας R.Politik.

Ο ίδιος ο Πούτιν θα κρατούσε χαμηλό προφίλ αυτήν την εβδομάδα, αφήνοντας ασχολίαστο το πολύνεκρο πλήγμα που πραγματοποίησαν οι Ουκρανοί το περασμένο Σαββατοκύριακο κατά των ρωσικών δυνάμεων στην κατεχόμενη Μακιίβκα στην ανατολική Ουκρανία. Ρώσοι μπλόγκερ που στηρίζουν την εισβολή στην Ουκρανία, θα ασκούσαν μεν κριτική στην ηγεσία των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, αφήνοντας όμως στο απυρόβλητο τον ίδιο τον Πούτιν.

Το υπουργείο Άμυνας της Ρωσίας εξέδωσε ανακοίνωση την Τρίτη στην οποία υποστηρίζει ότι ο αριθμός των νεκρών Ρώσων στρατιωτών από την ουκρανική επίθεση στη Μακιίβκα έφτασε τους 89. Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, το σημείο όπου βρίσκονταν οι Ρώσοι στρατιώτες μπόρεσε να στοχοποιηθεί και να πληγεί επειδή κάποιοι από αυτούς χρησιμοποίησαν τα κινητά τους τηλέφωνα.Ουκρανοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν, από την πλευρά τους, ότι ο αριθμός των νεκρών Ρώσων είναι στην πραγματικότητα πολύ μεγαλύτερος.

Αλλαγή προσέγγισης 

Η ασυνήθιστα άμεση ανακοίνωση του ρωσικού υπουργείου Άμυνας, το οποίο παραδέχθηκε τις μαζικές απώλειες στη Μακιίβκα μόλις μια μέρα μετά την επίθεση και υποσχέθηκε να παράσχει «όλη την απαραίτητη βοήθεια και υποστήριξη» στις οικογένειες των νεκρών οι περισσότεροι από τους οποίους προέρχονταν από τη Σαμάρα, δείχνει ότι το Κρεμλίνο είναι διατεθειμένο πια να δώσει περισσότερες πληροφορίες αναφορικά με τις εξελίξεις στο πολεμικό μέτωπο από όσες έδινε κατά τους πρώτους μήνες του πολέμου πέρυσι.

Ο Ρώσος στρατιωτικός αναλυτής Ruslan Leviev, της Conflict Intelligence Team, δηλώνει ότι εξεπλάγη από την ταχύτητα με την οποία το ρωσικό υπουργείο Άμυνας αναγνώρισε τις απώλειες, κι αυτό διότι το εν λόγω υπουργείο συνήθως χρειάζεται μέρες έως ότου παραδεχτεί μεγάλους αριθμούς απωλειών… εάν το κάνει.

Συγκριτικά, υπενθυμίζεται ότι έπειτα από τη βύθιση της Moskva, της ναυαρχίδας του ρωσικού στόλου στη Μαύρη Θάλασσα, τον περασμένο Απρίλιο, το Κρεμλίνο δεν είχε παραδεχθεί ότι χτυπήθηκε από ουκρανικούς πυραύλους ενώ έκτοτε δεν έχει ενημερώσει και τον αρχικό απολογισμό που έκανε λόγο για μόνο έναν νεκρό ναύτη και 27 αγνοούμενους.

Για μεγάλο μέρος του 2022, ο Πούτιν εξέπεμπε έναν αέρα αυτοπεποίθησης αφήνοντας παράλληλα τη ζωή εντός των ρωσικών συνόρων να συνεχίζεται κανονικά. Το μήνυμά του προς τους Ρώσους έδειχνε να είναι το: «αφήστε την πολιτική και τις μάχες σε εμάς και δεν θα νιώσετε αξιοσημείωτο πόνο από τη δικαιολογημένη “ειδική στρατιωτική επιχείρησή μας” στην Ουκρανία».

Όλο αυτό ωστόσο έλαβε τέλος τον περασμένο Σεπτέμβριο, με φόντο τότε την επιτυχημένη αντεπίθεση των Ουκρανών και με τον Πούτιν να προχωρά σε μια μερική επιστράτευση που οι σκληροπυρηνικοί Ρώσοι υποστηρικτές του πολέμου θεωρούσαν ότι θα έπρεπε να είχε γίνει νωρίτερα.

Πλέον, ο Ρώσος ηγέτης προσπαθεί να φέρει τη ρωσική κοινωνία πιο κοντά στην πολεμική προσπάθεια.

Αυτή η νέα προσέγγιση φάνηκε το περασμένο Σάββατο, όταν ο Πούτιν εκφώνησε την ομιλία του την παραμονή της Πρωτοχρονιάς, όχι από το Κρεμλίνο, αλλά από μια στρατιωτική βάση με φόντο ένστολους Ρώσους στρατιώτες.

Οι Δυτικοί «χρησιμοποιούν την Ουκρανία και τον λαό της για να αποδυναμώσουν και να διχάσουν τη Ρωσία», είπε ο Πούτιν απευθυνόμενος στον ρωσικό λαό την παραμονή της Πρωτοχρονιάς.

Απώλειες

Δυτικοί αξιωματούχοι εκτιμούν ότι περισσότεροι από 100.000 Ρώσοι στρατιώτες έχουν σκοτωθεί ή τραυματιστεί στις μάχες στην Ουκρανία. Σύμφωνα με τη Ρωσική Κεντρική Τράπεζα, η οικονομία της Ρωσίας συρρικνώθηκε κατά 3% το 2022.

Προς το παρόν ωστόσο, τα δεινά που έχει φέρει στη Ρωσία ο πόλεμος δεν έχουν μεταφραστεί σε εκτεταμένη δυσαρέσκεια στις τάξεις των πολιτών, όπως σημειώνουν στο άρθρο τους οι ανταποκριτές των New York Times. Η ρωσική οικονομία αποδείχθηκε περισσότερο ανθεκτική στις δυτικές κυρώσεις από όσο περίμεναν πολλοί, και η τηλεοπτική προπαγάνδα του Κρεμλίνου έχει καταφέρει να πείσει πολλούς Ρώσους ότι η εισβολή στην Ουκρανία είναι, όπως ισχυρίζεται ο Πούτιν, ένας αμυντικός πόλεμος της Ρωσίας απέναντι στη Δύση.

Ορισμένοι αναλυτές εκτιμούν, ωστόσο, ότι δεν αποκλείεται να δούμε ένα κύμα διαμαρτυρίας να αναδύεται στη Ρωσία το προσεχές διάστημα.

Ο Ρώσος πολιτικός επιστήμονας Mikhail Vinogradov υπενθυμίζει ότι και η αντίδραση του κοινού στις στρατιωτικές απώλειες από τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν τη δεκαετία του 1980 «δεν συνέβη αμέσως, ούτε τον πρώτο χρόνο του πολέμου».

Το ότι δεν έχουν υπάρξει ακόμη μεγάλες δημόσιες αντιδράσεις κατά του Πούτιν εντός της Ρωσίας μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα, σύμφωνα με τον Mikhail Vinogradov: είτε ότι το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να είναι εξαιρετικά σταθερό είτε ότι τα αισθήματα απογοήτευσης συσσωρεύονται.

Στον δρόμο προς τις ρωσικές εκλογές του 2024

Οι επόμενες προεδρικές εκλογές στη Ρωσία έχουν προγραμματιστεί για τον Μάρτιο του 2024. Ο Πούτιν δεν έχει επί της ουσίας αντίπαλο. Σύμφωνα με τη Ρωσίδα αναλύτρια Tatiana Stanovaya, ο 70χρονος Πούτιν είναι πολύ πιθανό να είναι υποψήφιος ξανά. Οι συνταγματικές αλλαγές που έγιναν το 2020 του επιτρέπουν να παραμείνει στην εξουσία μέχρι το 2036.

Ωστόσο, το προσεχές διάστημα εκτιμάται ότι ο Πούτιν θα μπορούσε να αρχίσει να δίνει σημάδια αναφορικά με το πρόσωπο που θα ήθελε να τον διαδεχθεί στην εξουσία. Ως προς αυτό, η Tatiana Stanovaya εκτιμά ότι οι εντάσεις μεταξύ των αντιπάλων στρατοπέδων της ρωσικής ελίτ – των «γερακιών» από τη μια πλευρά που επιθυμούν την κλιμάκωση του πολέμου και των «πραγματιστών» από την άλλη – πρόκειται να αυξηθούν τον επόμενο χρόνο.

«Νομίζω ότι το 2023 θα κρίνει σε έναν βαθμό πού θα γύρει η πλάστιγγα. Βρισκόμαστε πάνω σε μια επικίνδυνη γραμμή», σχολιάζει η κα. Stanovaya.

Πηγή: New York Times, Καθημερινή

Open-Source Intelligence and the War in Ukraine

0

The current war in Ukraine is followed closely by many people throughout the world. The fog of war typical of past wars is strikingly absent this time, thanks to the enormous quantity of open-source information from the battlefield streaming over the internet in real time. Although the war is far from over, at this stage it is already possible to see how the use of open-source intelligence (OSINT), based on commercial capabilities, knowledge-sharing communities on social media, and artificial intelligence tools developed in the private sector have improved the ability of the Ukrainian military to gather intelligence to offset the relative advantage of the Russian military. In November 2022, General Sir Jim Hockenhull, Commander of the UK Strategic Command, which is responsible for the UK’s military intelligence organizations, force buildup, and planning, addressed this subject at a virtual conference of the Royal United Services Institute (RUSI). Hockenhull committed to a change of approach among British intelligence organizations. This paper presents the main points of his speech and the recommendations that are also relevant for intelligence organizations in Israel.

“The First Digital War”

The war in Ukraine can be seen as “the first digital war” in history. This term does not refer to fighting abilities based on advanced technology, but rather highlights the dynamic arena in the digital space, close to the battlefield and sometimes within it, with the participation of millions of people and commercial organizations connected to the internet.

The mission of intelligence organizations in war is to gather as much information about the enemy and dispel the fog of battle. Today, in the open space it is possible to find commercial satellite photos, technical data collected by media companies (location, activity loads), and a range of content collected and published by individuals on social media. Most of the information used by Ukraine in advance of and during the Russian military invasion was found in the open-source intelligence (OSINT) space. Since the information was largely unclassified, it was possible to analyze it with the help of advanced processing capabilities based on artificial intelligence and developed by the technology giants in the private sector. Data processed in the United States and Britain was easily shared with intelligence organizations worldwide, and particularly in Ukraine, without the policy barriers so familiar to intelligence agents from their routine work. The collected information provided a high-quality response to questions about the Russian invasion such as when and where, and what was the expected scope.

In the digital war, the winner will be the side that is quicker to understand how to exploit the potential of this open space.

The Battle for Hearts and Minds

One of the essential conditions for the ability of the Ukrainian army to repel the Russian forces is the enlistment of international aid. The ongoing support of countries, particularly in the intelligence context but also on military and economic levels, comes from a precise and unprecedented worldwide understanding of the situation on the ground.

Awareness of events in Ukraine was challenged more than once by Russian data warfare and deception. For example, on February 16, 2022, Russia declared its intention to withdraw its forces, but within a few minutes this information was refuted by knowledge-sharing communities on social media. Pictures and live reports flowed in from the field, proving that the forces had not retreated but had actually improved their positions in readiness for the latest invasion plan. This information was critical for the Ukrainian army, but also served the purposes of public diplomacy and the effort to harness public opinion.

 

Information warfare and deception are familiar elements of combat doctrines, in the Russian army in particular. Today, intelligence organizations have the growing responsibility to systematically tackle and thwart efforts to introduce fake information. One of the essential capabilities in digital war is “superiority” on social media and platforms for disseminating information, which is measured by the ability to understand the prevailing mood, to issue real time reports rapidly, and to refute rumors with credible sources. In Ukraine, there has been extensive use of civilian action to publicize the course of the fighting and the results of battles – sometimes for the needs of opposing propaganda moves. Clearly the use of open media by the Ukrainian army and civilians led to a more precise grasp of the reality, and a failure of Moscow’s war for hearts and minds.

Infinite Number of Sensors and Crowdsourcing

In recent years, the world’s militaries, including the IDF, have improved their sensory abilities and increased the number of sensors and means of intelligence gathering about the enemy using advanced military technology. The Ukraine experience demonstrates that every person and every means of communication can be used as a sensor.

According to data from Ukrainian communications companies, the use of public networks helped increase the army’s range of reception and broadcast over of its own communications infrastructures. Public networks are deployed with redundancy for the purpose of backup and must routinely pass tests of user and traffic load. In general, these infrastructures are more efficient and more accessible, particularly if the enemy destroys military communications systems. The Ukrainian army adopted the use of civilian infrastructures in the early stages of fighting and thus gained an advantage on the ground.

This represents a significant change in the approach to intelligence gathering, and it is impossible to ignore the ethical and moral challenges of this approach, as the information can invade the privacy of users. However, in times of crisis, such as when the Ukrainian government and people are fighting shoulder to shoulder for survival, the entire public has rallied round to lend the homeland an advantage. It is likely that in Israel too, as in the past, the public will support the IDF war effort when necessary.

Furthermore, the public rallied to help the efforts of information gathering in a “crowdsourcing” format. The Ukrainian army utilized discussion platforms where the public was invited to report the activities of Russian forces, their locations, and deployment. A civilian tracking network was set up, which not only doubled observation capacity but also made it possible to vary and expand viewpoints. The army guided the civilians according to its needs and was able to fill in gaps in its information. As the conflict continued, the range of reports submitted by civilians in the field increased.

The Rules of the Game are Changing

Intelligence agents learn that assessing intelligence is like doing a jigsaw puzzle: the picture of the finished puzzle is incomplete, and many pieces are missing. The art of an intelligence agent lies in the ability to position the existing pieces correctly and imagine what the other pieces look like in order to envision the entire picture, based on thorough knowledge of the enemy, research methodology, and information gathering abilities.

0pen-source information changes the rules of the game, because it provides many of the missing pieces, particularly in extreme situations such as war. In the war in Ukraine, open-source information filled huge gaps in understanding about the battles and gave more reliable and precise answers than any other source to questions about the extent of damage. This is an important example because these are the issues that occupied the Ukrainian government and decision makers worldwide in debates about courses of actions and the extent of aid.

 

At the same time, the use of open-source information for intelligence assessment and decision making also has risks. In the example of the jigsaw puzzle, more pieces than required might frame the picture incorrectly in a different, misleading mode – far different from what was presumed. Sometimes that is an excellent way of developing creative thinking and expanding the limits of the imagination, but in times of war, intelligence personnel seek means to focus, in order to avoid confusion and bias. In a world where every second 127 new devices connect to the internet and begin spreading content, there is clearly more information than what is needed and more room for interpretations that might steer decision makers in the wrong direction. Therefore, open-source information cannot be sufficient on its own, but only serve as a supplementary layer for classified sources of greater accuracy and reliability.

The important change evident in this context is that whereas in the past military intelligence organizations tended to permit themselves to limit the collection of information in the open sphere and based their assessments and recommendations mainly on classified information, today such a decision would be irresponsible. It would mean dismissing the richness of available and valuable information, and more important, ignoring a central arena of activity in war.

Conclusion

The potential embodied by open-source intelligence is familiar to intelligence organizations in Israel. Dramatic progress in the field has led to global breakthroughs in the ability to collect information, processing based on artificial intelligence and data fusion, and collaborations with industry. Nonetheless, the primary force buildup continues to lean toward classified sources, while the link between the world of classified intelligence and the world of open-source intelligence, and the involvement of civilians and civilian infrastructure in the assessment of intelligence and increased sources of information, is still deemed taboo.

It is still too early to conclude definitively the lessons of the war in Ukraine, but the relationship between the state, military, and intelligence agencies on the one hand, and social media, commercial platforms, and the public on the other, is certainly a wake-up call. Compared to the events in Ukraine it is doubtful whether Western countries, and Israel in particular, are ready to make use of the public and private companies with the same efficiency. However, if we are unable to adopt the new approach now, we will likely not be prepared to tackle the challenges that await us.

The opinions expressed in INSS publications are the authors’ alone.
ps://www.inss.org.il/publication/russia-ukraine-intelligence/?utm_source=activetra

Πλήρης επιβεβαίωση iEpikaira από Τζ. Πάιατ: Οι ΗΠΑ θα εμπλακούν στο διαμοιρασμό των ενεργειακών πόρων της Αν. Μεσογείου!

1
Συνέντευξη του Αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών για τις ελληνοαμερικανικές σχέσεις και για τις προκλήσεις στην περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου.
Στον ΘΑΝΑΣΗ Κ. ΤΣΙΤΣΑ
Σε «συνεργασία» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας για την εκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων της ανατολικής Μεσογείου προτρέπει ο υφυπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδιος για θέματα Ενέργειας, Τζέφρι Πάιατ, σε αποκλειστική του συνέντευξη στη Realnews, τονίζοντας ότι «οι ΗΠΑ εστιάζουν στο πώς θα δημιουργήσουν μια εταιρική δυναμική για να αποφύγουμε τις διαμάχες που συνοδεύονται με ένα οικονομικό κόστος». [iEpikaira: Ο Μ. Κοττάκης εξηγεί τί εννοούν “εταιρική δυναμική” οι Αμερικανοί ΕΔΩ!]
Ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, ο μακροβιότερος Αμερικανός διπλωμάτης σε αυτό το πόστο, γνωρίζει άριστα τα ενεργειακά projects της περιοχής μας, αφού την τελευταία εξαετία έχει εμπλακεί σε όλες τις συζητήσεις για τη διαμόρφωση του ενεργειακού χάρτη της ανατολικής Μεσογείου. Τα μηνύματά του προς Αθήνα και Αγκυρα στέλνονται με φόντο την πρόσφατη οριοθέτηση της ΑΟΖ μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ, μια συμφωνία-μοντέλο πιθανότατα για την επίλυση της διαμάχης της Τουρκίας με την Ελλάδα και την Κύπρο. [iEpikaira: Ενδεικτικά ΕΔΩ και ΕΔΩ!] Η συμφωνία αυτή προβλέπει την άντληση και τη συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων φυσικού αερίου στα νερά μεταξύ Λιβάνου και Ισραήλ, ρυθμίζοντας διαφωνίες δεκαετιών. Για την υπογραφή της πρωτοστάτησε ο Αμερικανός πρώην ειδικός απεσταλμένος του Bureau of Energy Resources και νυν ανώτερος σύμβουλος Ενεργειακής Ασφάλειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Αμος Χοκστάιν, ο οποίος, σύμφωνα με πληροφορίες, πρόκειται να ενεργοποιηθεί στο μέλλoν για την επίλυση των διαφορών μεταξύ Αθήνας, Αγκυρας και Λευκωσίας. [iEpikaira: Ενδεικτικά ΕΔΩ και ΕΔΩ]
Η συμφωνία Ισραήλ – Λιβάνου για την οριοθέτηση της ΑΟΖ μπορεί να είναι ένα μοντέλο επίλυσης των διαφορών στην ευρύτερη περιοχή, όπως αυτών που υπάρχουν μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας ή Κύπρου και Τουρκίας;
Νομίζω ότι κάθε διμερής κατάσταση είναι διαφορετική, αλλά αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι πως το μέλλον έγκειται στη συνεργασία. Είτε πρόκειται για συνεργασία ανάμεσα στο Ισραήλ και τον Λίβανο, τον μηχανισμό συνεργασίας «3+1», ανάμεσα στην Ελλάδα, το Ισραήλ, την Κύπρο και τις ΗΠΑ, είτε για τη συνεργασία που υπάρχει μεταξύ Ισραήλ, Κύπρου και Ελλάδας. Υπάρχει μεγάλη ευκαιρία σήμερα να αυξηθεί η συλλογικότητα στην περιοχή, υπάρχουν αξιόλογες πηγές αερίου που θα ανακαλυφθούν ενόσω η Ευρώπη αναζητεί εναλλακτικές από τις αντίστοιχες ρωσικές και υπάρχουν εξαιρετικές επιλογές σε αυτή τη νέα ενεργειακή οικονομία. Από το υδρογόνο έως τις συνδέσεις ανάμεσα στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Οπότε, οι ΗΠΑ εστιάζουν στο πώς θα δημιουργήσουμε αυτή την εταιρική δυναμική και στο να αποφύγουμε τις διαμάχες που συνοδεύονται από ένα οικονομικό κόστος».
Πρόσφατα, η μεταβατική κυβέρνηση της Τρίπολης κατήγγειλε την Ελλάδα για τις έρευνες που διεξάγει νοτίως της Κρήτης. Πως το σχολιάζετε;
Η θέση μας είναι ότι αυτές οι ενέργειες θα πρέπει να γίνονται με έναν τρόπο που να είναι διαφανής, που να ευθυγραμμίζεται με την κείμενη νομοθεσία και να βασίζεται στη διαβούλευση μεταξύ των εμπλεκόμενων κρατών.To μέλλον -ειδικά στον ενεργειακό τομέα- βρίσκεται στη συνεργασία.
HΠΑ και Ελλάδα συνεργάζονται στενά στα ενεργειακά projects της περιοχής
H Ελλάδα είναι ένας σπουδαίος εταίρος στα ενεργειακά, για τα οποία δουλεύουμε στην Ουάσιγκτον σε επίπεδο ευρωπαϊκής ενεργειακής ασφάλειας, οικοδομώντας νέες βάσεις και νέες επιλογές για να βοηθήσουμε την Ευρώπη να βρει νέους ενεργειακούς πόρους και να αντεπεξέλθει στο γεγονός ότι η Ρωσία χρησιμοποιεί ως όπλο τους δικούς της. Επεκτείνουμε την ενεργειακή μετάβαση, δημιουργούμε νέες εγκαταστάσεις για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, χτίζουμε νέες διασυνδέσεις στην περιοχή και δημιουργούμε νέες τεχνολογίες, που θα είναι πολύ σημαντικές για τις οικονομίες μας. Ολα αυτά αποτελούν μια έκφραση της δέσμευσής μας στον ενεργειακό πυλώνα των στρατηγικών ελληνοαμερικανικών σχέσεων.
Σε αυτήν την ενεργειακή μετάβαση, ποια είναι τα παραδείγματα;
Υπάρχουν πολλά εξαιρετικά παραδείγματα ελληνικής πρωτιάς στην ενεργειακή μετάβαση, από την τολμηρή απόφαση του πρωθυπουργού Μητσοτάκη να επιταχύνει τη σταδιακή κατάργηση του λιγνίτη μέχρι το πρωτοποριακό παράδειγμα του έργου υδρογόνου Green HiPo της Advent Technologies στη Βοστώνη και την αύξηση των επενδύσεων αιολικής ενέργειας από αμερικανικές εταιρείες, όπως η 547 Energy και η Ameresco. Εν τω μεταξύ, η ελληνική εταιρεία μπαταριών Sunlight επεκτείνει τις παραγωγικές της δραστηριότητες στις ΗΠΑ για να προμηθεύσει την ακμάζουσα αγορά αποθήκευσης ενέργειας και η Hellenic Cables επενδύει σε ένα αναξιοποίητο εργοστάσιο παραγωγής στο Μέριλαντ, που θα δημιουργήσει παρόμοιες εγκαταστάσεις στην Κόρινθο. Αυτές οι διατλαντικές επενδύσεις καταδεικνύουν πως η μετάβαση στην καθαρή ενέργεια είναι επωφελής για όλες τις οικονομίες μας και για τον πλανήτη.
Ολες αυτές οι επενδύσεις τι στόχευση έχουν;
Οι σχέσεις ΗΠΑ – Ελλάδας συνεχίζουν να είναι ισχυρές – πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά. H χαρά μας είναι ιδιαίτερα μεγάλη για τις επενδυτικές συνεργασίες Ελλάδας – ΗΠΑ. H Ελλάδα θεωρείται ελκυστικός επενδυτικός προορισμός και η κυβέρνηση των ΗΠΑ ανυπομονεί να εργαστεί για να υποστηρίξει αμερικανικές ενεργειακές επιχειρήσεις που ενδιαφέρονται να επενδύσουν ή να δημιουργήσουν κοινοπραξίες στην Ελλάδα.
[iEpikaira: Υπενθυμίζουμε τίτλο άρθρου μας στις 29/8/22 “Το δίδυμο Πάιατ-Χόκσταϊν βάζουν πλώρη για Ανατολική Μεσόγειο…” Διαβάστε ΕΔΩ!]

Πλάμεν Τόνστεφ: Απομυθοποίηση: Το μεγαλύτερο πλήγμα για την Κίνα

1

To 2022 υπήρξε άσχημο έτος για την Κίνα, με τα παρατεταμένα lockdowns κατά το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς, αλλά και με την κοινωνική εξέγερση που οδήγησε τις αρχές σε άτακτη υποχώρηση και την εγκατάλειψη της πολιτικής μηδενικής ανοχής στον κορονοϊό (zero-COVID). Η απότομη στροφή στο θέμα της πανδημίας, χωρίς να έχει προηγηθεί επαρκής εμβολιασμός του πληθυσμού, συνεπάγεται πολύ υψηλό κόστος σε ανθρώπινες ζωές, με τις εικόνες από τα γραφεία τελετών και τα αποτεφρωτήρια να κάνουν τον γύρο του κόσμου, παρά την ασφυκτική λογοκρισία εκ μέρους των κινεζικών αρχών.

Σημαντικό πλήγμα υπέστη και η οικονομία της Κίνας, η οποία φαίνεται το 2022 να περιορίζεται σε χαμηλό ρυθμό ετήσιας μεγέθυνσης μεταξύ 2% και 3%. Επισήμως, το Πεκίνο κάνει λόγο για ρυθμό ανάπτυξης 4,4%, αλλά οι ανακοινώσεις αυτές δεν γίνονται πιστευτές από διεθνείς οργανισμούς και οίκους αξιολόγησης. Σ’αυτά προστίθενται και τα σοβαρά δομικά προβλήματα της οικονομίας που είχαν φανεί ήδη πριν το ξέσπασμα της πανδημίας στις αρχές του 2020 και εντάθηκαν έτι περισσότερο τα τελευταία τρία χρόνια: η φούσκα των ακινήτων, το δυσθεώρητο χρέος των τοπικών αρχών, η αναιμική εγχώρια κατανάλωση, η γήρανση του πληθυσμού, η σταθερή μείωση της παραγωγικότητας, κ.λπ.

Αλλά το 2022 χαρακτηρίστηκε επίσης από την απομυθοποίηση της Κίνας, καθώς καταρρίφθηκαν διάφοροι μύθοι για τον ασιατικό γίγαντα και δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον πλανήτη. Η απομυθοποίηση αυτή συντελέστηκε σε πέντε ευδιάκριτα, αν και αλληλένδετα, πεδία.

Κινητήριος δύναμη της παγκόσμιας ανάπτυξης;

Κατ’αρχάς, επιβεβαιώθηκε ότι η Κίνα χάνει τον δυναμισμό της και έχει πάψει να είναι η κινητήριος δύναμη της παγκόσμιας ανάπτυξης. Η οικονομία της επιβραδύνεται επίμονα εδώ και 13 χρόνια, καθώς το 2010 ήταν η τελευταία χρονιά που η Κίνα κατέγραψε διψήφιο ρυθμό μεγέθυνσης. Το 2022, για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, η Κίνα (με 2.7%, κατά την Παγκόσμια Τράπεζα) κινήθηκε κάτω από τον μέσο όρο ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας (3.1%) και καθίσταται μέρος του προβλήματος παρά μέρος της λύσης.

Οι αγορές προεξοφλούν τη μερική ανάκαμψη της κινεζικής οικονομίας το δεύτερο εξάμηνο του 2023. Ωστόσο. ούσα στα πρόθυρα ύφεσης, η παγκόσμια οικονομία δεν θα εξασφαλίζει την υψηλή ζήτηση που θα ευνοούσε τις κινεζικές εξαγωγές κι αυτό επίσης αυξάνει τους πονοκεφάλους του Πεκίνου. Η δε εγχώρια αγορά της Κίνας παραμένει αδύναμη και δεν αναμένεται να αποτελέσει μαγνήτη για τις εξαγωγές άλλων χωρών.

Το αλάθητο του ΚΚΚ;

Το δεύτερο πεδίο, στο οποίο συντελείται απομυθοποίηση αφορά την διακυβέρνηση της χώρας από το κυβερνών Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (ΚΚΚ) και, για την ακρίβεια, καταρρίφθηκε ο μύθος για το “αλάθητο” της ηγεσίας του. Οι διαμαρτυρίες σε πολλές γωνίες της χώρας και το “κίνημα της λευκής κόλλας” θύμισαν ως ένα βαθμό την εξέγερση της πλατείας Τιανανμέν του 1989, παρά τα αυστηρά μέτρα επιτήρησης.

Η ασφυκτική πολιτική μηδενικής ανοχής στον κορoνοϊό (zero-COVID), στην οποία επέμεναν τόσον καιρό οι κινεζικές αρχές, αποδείχθηκε λανθασμένη και εν τέλει αποτυχημένη. Δεν συνοδεύθηκε από τον επαρκή εμβολιασμό του πληθυσμού, ώστε το απότομο άνοιγμα να μην συνεπάγεται τους σημερινούς υγειονομικούς κινδύνους και τους μαζικούς θανάτους ασθενών.

Σε πολλές δε περιπτώσεις η πολιτική zero-COVID χρησιμοποιήθηκε από τις αρχές για την άσκηση ελέγχου επί των πολιτών για θέματα άσχετα με τη δημόσια υγεία. Καταγράφηκαν περιστατικά, όπου καταθέτες δεν μπορούσαν να αποσύρουν τα χρήματά τους από προβληματικές τράπεζες και παρεμποδίστηκαν να τις πλησιάσουν με απαγόρευση μετακίνησης, διότι δήθεν βρέθηκαν φορείς του κορoνοϊού. Σε άλλες περιπτώσεις τα περιοριστικά μέτρα χρησιμοποιήθηκαν, για να αποτραπούν συγκεντρώσεις πολιτών που διαμαρτύρονταν για την κρίση στον τομέα των ακινήτων και τα προπληρωμένα διαμερίσματά τους, τα οποία δεν μπορούν να παραλάβουν.

Αδιαμφισβήτητος ηγέτης ο Σι Τζινπίνγκ;

Φθορά υπέστη και το προσωπικό κύρος του ίδιου του Σι Τζινπίνγκ, παρά την απόλυτη κυριαρχία του στο πρόσφατο 20ό συνέδριο του ΚΚΚ. Σημειώνεται ότι στις μαζικές διαμαρτυρίες που σημειώθηκαν λίγες μόνον ημέρες μετά την θριαμβευτική επανεκλογή του ακούστηκαν συνθήματα κατά του Κινέζου προέδρου – λίγα, αλλά αδιανόητα μέχρι πρότινος. Φάνηκε, λοιπόν, πως μπορεί μεν ο Σι Τζινπίνγκ να “τσιμέντωσε” την θέση του εντός του κυβερνώντος κόμματος, αλλά αυτό δεν έχει αντίκρυσμα σε κοινωνικό επίπεδο. Με άλλα λόγια, φάνηκε το χάσμα ανάμεσα στις ομόφωνες ψηφοφορίες στην Μεγάλη Αίθουσα του Λαού και τον ίδιο τον λαό της Κίνας.

Άλλωστε, η μισητή πολιτική zero-COVID ήταν προσωπικό στοίχημα του Σι Τζινπίνγκ. Σήμερα, πολλά ΜΜΕ εκτός Κίνας τού προσάπτουν λάθος υπολογισμό και τού χρεώνουν την επιμονή στους αυστηρούς περιορισμούς επί τρία χρόνια περίπου ως προσωπική αποτυχία. Η δημόσια συζήτηση στα κινεζική μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παρότι κουτσουρεμένη από την κρατική λογοκρισία, δίνει την ίδια αίσθηση. Η οποία επιβεβαιώνεται από την απόφαση του Σι Τζινπίνγκ να άρει τόσο απότομα τους περιορισμούς – μάλλον ως κίνηση πανικού.

Φιλειρηνική εξωτερική πολιτική της Κίνας;

Ταυτόχρονα, το 2022 η Κίνα απομυθοποιήθηκε και ως “περιστερά της ειρήνης”. Φάνηκε το εξόφθαλμο χάσμα ανάμεσα στην επίσημη ρητορεία του Πεκίνου για “εθνική κυριαρχία” και “εδαφική ακεραιότητα” όλων των χωρών ανεξαιρέτως, ενώ στην πράξη η Κίνα αποφεύγει επιμελώς να καταδικάσει την εισβολή στην Ουκρανία και διατηρεί τις στενές σχέσεις της με την Ρωσία του Πούτιν ως στρατηγικό εταίρο.

Είναι μεν θεμιτό η Κίνα να προτάσσει το στενό εθνικό της συμφέρον, αλλά γίνεται οφθαλμοφανής η αντίφαση ανάμεσα στη Realpolitik του Πεκίνου και τη βαρύγδουπη ρητορεία του υπέρ των αρχών του Οργανισμού των Ηνωμένων Εθνών. Οι ακροβασίες της κινεζικής ηγεσίας εξέθεσαν την Κίνα, δηλητηρίασαν τις σχέσεις της με την Δύση και έδειξαν σε πολλές χώρες, ακόμη και στον Τρίτο Κόσμο, τον κυνισμό του Πεκίνου.

Αξιοπιστία της Κίνας;

Απομυθοποίηση σημειώθηκε και ως προς την συνολική αξιοπιστία της Κίνας και τη διεθνή εικόνα της χώρας που θέλει να φιλοτεχνήσει η κομμουνιστική ηγεσία της. Λόγου χάρη, είναι φανερό ότι τα επίσημα στατιστικά στοιχεία του κινεζικού κράτους προκαλούν υπομειδίαμα στην καλύτερη περίπτωση, αν δεν απορρίπτονται ευθέως ως αναξιόπιστα. Αποτελεί, άλλωστε, κοινό μυστικό ότι οι ρυθμοί μεγέθυνσης της κινεζικής οικονομίας συνήθως είναι “φουσκωμένα” κατά 2% τουλάχιστον, καθώς αποτελεί προτεραιότητα για το Πεκίνο η προσέλκυση ξένων επενδύσεων – τόσο ως προς το ποσό των κεφαλαίων, όσο και από πλευράς τεχνολογιών που επιδιώκει να αφομοιώσει η Κίνα.

Η τάση αυτή δεν οφείλεται μόνο σε “μαγείρεμα” των στοιχείων, αλλά και στην πάγια πρακτική των κινεζικών αρχών να υπολογίζουν το ακαθάριστο εθνικό προϊόν ως άθροισμα εισροών (inputs) κι όχι απαραίτητα εκροών (outputs). Με άλλα λόγια, πολλές ζημιογόνες επενδύσεις ανεβάζουν το ονομαστικό ΑΕΠ, ενώ στην ουσία δεν εξασφαλίζουν το αντίστοιχο αναπτυξιακό αποτέλεσμα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα προσφέρει ο τομέας των ακινήτων, όπου έχουν δημιουργηθεί ολόκληρες ακατοίκητες πόλεις και πολλά κτήρια κατεδαφίζονται σήμερα, αλλά η κατασκευή τους έχει υπολογιστεί στο ΑΕΠ των προηγούμενων ετών.

Εξίσου μεγάλο πρόβλημα δημιουργεί η επιμονή των κινεζικών αρχών να αποκρύπτουν στοιχεία για την προέλευση και την πορεία της πανδημίας στη χώρα. Παρά τις πιέσεις του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας και πλήθους άλλων χωρών, η Κίνα δεν ανακοινώνει τον πραγματικό αριθμό των κρουσμάτων και θυμάτων, ούτε τις μεταλλάξεις που καταγράφονται κατά το σημερινό κύμα εξάπλωσης του κορoνοϊού.

Οι προκλήσεις του 2023

Οι δύο μεγαλύτερες προκλήσεις που θα αντιμετωπίσουν οι κινεζικές αρχές το 2023 ενδέχεται να είναι οι εξής:

– Αφενός μεν να αναπροσαρμόσουν τους εξαιρετικά φιλόδοξους στόχους τους και να τούς φέρουν πιο κοντά στις πραγματικές δυνατότητες της χώρας, καθώς η “ασταμάτητη άνοδος της Κίνας” δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη.

– Αφετέρου, να αποκαταστήσουν – στον βαθμό του δυνατού – την αξιοπιστία της Κίνας ως υπεύθυνης δύναμης, όπως αρέσκεται να εμφανίζεται.

Η Κίνα ασφαλώς θα παραμείνει βασικός πυλώνας της υπό διαμόρφωση νέας διεθνούς τάξης πραγμάτων. Εχει σημασία, όμως, η κινεζική ηγεσία να δείξει αυτογνωσία, ρεαλισμό και υπευθυνότητα. Με την ίδια λογική, θα ήταν ωφέλιμο και η διεθνής κοινότητα στο σύνολό της να αξιολογήσει νηφάλια τις πραγματικές προθέσεις και δυνατότητες του ασιατικού γίγαντα, χωρίς μύθους και θέσφατα.

*Ο Πλάμεν Τόντσεφ είναι επικεφαλής του Τμήματος Ασιατικών Σπουδών στο Ινστιτούτο Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων.

liberal

Does China Want To Dominate Asia Or The World?

0

Image Credit: Creative Commons.

The statement that China poses a serious challenge, if not a dangerous threat, to the U.S. is one of the few consensus beliefs in Washington. Today the best way to build bipartisan support for legislation on Capitol Hill is to claim that it bolsters America’s defenses against Beijing.

What makes the People’s Republic of China unique is its size. If China was more like other nations, it would present as an annoyance, not a crisis. Liberal-minded people and governments worldwide never had to consider what to do about, say, Franco’s Spain, the horrid Eritrean dystopia, or assorted Central Asian tyrannies. These regimes created serious problems for their own citizens, but not much beyond.

In contrast, the 20th Century’s two most aggressive totalitarian death states, Adolf Hitler’s Germany and Joseph Stalin’s Soviet Union, presented very different challenges. Ability and ambition merged to create an uncommon international danger that required collective action. Still, their relatively modest economies and populations ultimately limited their capabilities, despite the great evil that they tragically accomplished.

The original PRC, which emerged in 1949, was uncommonly prolific in killing its own citizens but largely limited its depredations beyond its own borders. Even the island of Taiwan, but 100 miles offshore, was beyond Beijing’s reach. But what of today’s Chinese incarnation?

If you own a mouse, you have to play this game. No Install. Play for free.Panzer.Quest strategy game

Modern-Day Force

It no longer is Mao Zedong’s impoverished, low-tech murderous despotism. Rather, the PRC not only possesses the world’s largest (though soon to be second-largest) population. China also is middle income and high-tech. How far do China’s ambitions go? Although more restrained than its Maoist incarnation, the CCP’s aspirations matter. If outsize, those desires will require a greater response from Washington and other democratic states.

Even a restrained Beijing poses some challenges. One aspect is what has been called the Beijing Consensus, in contrast to the famed Washington consensus. China has offered what appears to be a successful development model, a statist or constrained capitalism, with no pretense of protecting liberty, and most importantly, civil and political freedom. This perspective has served the interests of aspiring authoritarians worldwide.

China Reaches Outside its Borders

More practically, the PRC enabled such regimes, through trade with, investment in, and aid to such authoritarian systems. Burma/Myanmar, Sudan, and Zimbabwe were among the uglier dictatorships which benefited from Chinese economic support. In all three cases, Beijing’s presence undercut Western pressure. For instance, when Sudan was under U.S. sanctions, China was involved in the former’s energy development. At the time, I visited Khartoum and found Chinese business leaders staying at my hotel and Chinese food among the offering in buffet meals.

Nevertheless, though the Beijing Consensus is contrary to liberal values, reducing incentives for authoritarian regimes to reform, it is not aggressive. Although the PRC enjoys acting in ways alternative to the West, Beijing does not appear to be attempting to win converts to its cause. China is more an enabler than an evangelist, most effective when the West is applying punitive pressure to force another government to change. Although a moral affront, this is more of a problem than a threat for liberal democracies, and the U.S., in particular, since the latter is the world’s most avid proponent of economic sanctions, driving countries toward the PRC.

Where is China Headed?

Of greater concern is whether Beijing has larger ideological objectives. Today’s CCP is not your father’s or grandfather’s communist party. It is Leninist, ruthlessly so under Xi, but not Marxist in practice. The party contains far too many businessmen and Chinese party members who believe markets are necessary.

More troublesome is the claim that Beijing is seeking global domination, more for nationalist than ideological reasons. Discerning what is in the minds of Zhongnanhai’s residents is not easy. Under Mao, the PRC was in no position to impose its way upon the world. Deng was famous for enunciating the strategy of China biding its time. Xi has abandoned any sense of national restraint—which has had negative practical consequences—but so far has limited his aggressiveness to his Asian neighborhood.

There is little to suggest that Xi’s PRC wants to make the world communist, though he has mouthed the usual platitudes about socialism’s ultimate triumph. After all, “socialism with Chinese characteristics” really is not socialism, but a much more extreme version of economic interventionism as practiced by most of the world’s industrial states. The question is the degree to which he hopes for China to displace the U.S. and refashion what has been characterized as the “rules-based international order.” (The latter is more accurately characterized as the Western order, since Washington violates the rules whenever it chooses, as Beijing has pointed out.) Much has been written in an attempt to assess the PRC’s intentions as well as capabilities. Some predictions have been near-apocalyptic, with warnings of inevitable confrontation and even conflict.

Trump-Era and Later Assessment

The Trump administration presented the essential claim in a detailed State Department paper: “The CCP aims not merely at preeminence within the established world order—an order that is grounded in free and sovereign nation-states, flows from the universal principles on which America was founded, and advances U.S. national interests—but to fundamentally revise world order, placing the People’s Republic of China (PRC) at the center and serving Beijing’s authoritarian goals and hegemonic ambitions.”

Earlier, Michael Pillsbury, particularly known for his work with the U.S. Department of Defense, made a similar, more detailed argument. Last year Rush Doshi, formerly of the Brookings Institute, now with the Biden National Security Council, also argued that the PRC has employed multiple “strategies of displacement” against the established hegemon, the U.S. and the order established by the latter.

Other respected Sinologists disagree, not so much over China’s desire to rise but the nature and breadth of control desired. For instance, Oriana Sylar Mastro of Stanford University’s Freeman Spogli Institute for International Studies pointed to limitations in Doshi’s argument. She argued: “Chinese discourage, capabilities, and behavior all demonstrate that the PRC’s focus remains on regional contingencies, even those involving the United States. If China’s military ambitions are global, they are not defined by plans to fight wars against the United States in the Middle East, Africa, or South America (the United States would easily win those wars).”

Nevertheless, Beijing’s aspirations, though not an existential threat to the U.S., still appear to be large, however exactly formulated. For instance, explained Mastro:

“Although China does not want to usurp the United States’ position as the leader of a global order, its actual aim is nearly as consequential. In the Indo-Pacific region, China wants complete dominance; it wants to force the United States out and become the region’s unchallenged political, economic, and military hegemon. And globally, even though it is happy to leave the United States in the driver’s seat, it wants to be powerful enough to counter Washington when needed. As one Chinese official put it to me, ‘Being a great power means you get to do what you want, and no one can say anything about it.’ In other words, China is trying to displace, rather than replace, the United States.”

The issue is not so much America’s position as dominant power—which is the central problem as seen from Washington—as Beijing’s presumed desire to become the new dominant power with the ability to make detrimental changes in the status quo. A transformed global order in which the PRC effectively rewrote the rules could be increasingly uncomfortable, especially for smaller and neighboring states. What is important is less American control, and more the absence of Chinese control, which in practice probably requires retention of significant U.S. and European international influence, at least. While perpetual preservation of Washington’s unusual position, gained in the unusual circumstances after World War II, is unlikely. Even countries friendlier toward Beijing are unlikely to want the latter to have monopoly international power in their countries.

China’s Ambition to Dominate

However, it is important not to overestimate China’s ability to dominate the international order. Aspiration differs from intention, which in turn differs from capacity. That Beijing would like to become the globe’s praecipua potentia, or principal power, is unexceptional. The U.S. was all too happy to surpass Great Britain, which worked particularly hard to block Wilhelmine Germany from taking that position. However, the PRC is not yet capable of surging past Washington.

Beijing’s weaknesses and limitations are manifest. These will hamper its efforts to develop a dominant military and influential foreign policy. Argued the Brookings’ Institution’s Ryan Hass: “it is hardly a foregone conclusion that China will travel a linear path toward realizing its goals. For an accurate measure of the challenges China poses to U.S. interests, Beijing’s strengths must be evaluated alongside its vulnerabilities. Xi and his advisers face as stiff a set of challenges as almost anyone else in the world.”

Although the PRC has been building up its military, the U.S. remains well ahead globally. Beijing’s advantage is threefold: it focuses on the Asia-Pacific, is surrounded by nations that long have underinvested in the military (though that is changing to some degree), and is thousands of miles from the U.S. However, even in the best of circumstances, China, with 14 land and 6 sea boundaries, and surrounded by nations with which it has been at war with during the last century (India, Japan, Korea, Russia, Vietnam), is far from exercising regional, let alone world domination.

Inflating the China threat is as problematic as dismissing it. Argued the Quincy Institute’s Michael Swaine: “Framing the military challenge Beijing poses in categorical and exceedingly alarmist, worst-case ways removes the need to determine the limits of Chinese threats. China becomes 10 feet tall, undeterred from wanting to destroy the United States except by a massive U.S. counterforce. Such threat inflation also undermines those voices within China that favor moderation, significantly raises the danger of Sino–American crises and military conflict, and diverts huge amounts of U.S. resources away from desperately needed nonmilitary uses at home and abroad.”

Analysts on China

Yet few analysts believe that conflict is genuinely inescapable, hence the reason they write books urging America (and, to a much lesser degree, other nations) to adopt a new, usually much tougher, approach to the PRC, which they hope will preclude a Sino-dominated world. Even more so, whether China seeks domination, and to impose its will coercively, depends on decisions made in Beijing. Wrote Pillsbury: “A China-led world in 2049 will be worse if the [Chinese] hawks decide China’s policies. If the moderates and real reformers take over, with Western help, then a dominant China would not be as menacing.”

Policy by the PRC’s rivals also will help determine the direction of Chinese policy. That requires not endless appeasement, but steady discernment. Beijing may interpret some policies as being dangerously hostile and respond accordingly. Other approaches not so much. Swaine and Ashley J. Tellis, now at the Carnegie Endowment for International Peace, warned: “First, so long as there is some chance that the predicted outcome of assertiveness may not occur, U.S. strategy ought to neither create the preconditions for its occurrence nor retreat in the expectation that its occurrence is inevitable. Second, if there exists some hope that the worst ravages of future security competition between the United States and China can be avoided, U.S. grand strategists are bound both by the dictates of prudence and by moral sensibility to explore every possibility that reduces the prospects of international turmoil.”

In the end, the exact contours of the ambitions of any given set of Chinese leaders at any given time are unlikely to be known and are likely to change with new leaders and over time. Prudence indicates that liberal-oriented states should assume Beijing will seek to amass power and influence and use it to shape the international system to its advantage.

To what degree remains unclear. However, policymakers should prepare for the worst. But they should consider the possibility that Chinese policy will turn out to be more benign than predicted. With the exact future uncertain, the prospect of a stronger PRC should be treated as a multi-faceted challenge and potential threat, but not so urgent as to force them to give up the moral principles and freedom policies. which makes democracy right as well as successful.

Doug Bandow is a Senior Fellow at the Cato Institute. A former Special Assistant to President Ronald Reagan, he is author of Foreign Follies: America’s New Global Empire. 

WRITTEN BY

Doug Bandow is a senior fellow at the Cato Institute, specializing in foreign policy and civil liberties. He worked as special assistant to President Ronald Reagan and editor of the political magazine Inquiry. He writes regularly for leading publications such as Fortune magazine, National Interest, the Wall Street Journal, and the Washington Times.

19fortyfive.com

ΔΕΘ: Στον αέρα η λεγόμενη «ανάπλαση», δέκα χαμένα χρόνια για τη Θεσσαλονίκη.

1

 

Σύμφωνα με δημοσιεύματα σε ΜΜΕ, το έργο της «ανάπλασης» του Εκθεσιακού Κέντρου της ΔΕΘ-Helexpo A.E. μέσω ΣΔΙΤ, δεν προχωρά, καθώς δεν έχει εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση των μελετών και της κατασκευής του, παρ’ ότι πολλά χρόνια τώρα οι αρμόδιοι δήλωναν πως τόσο οι μελέτες όσο και η χρηματοδότηση ήταν εξασφαλισμένα.

Υπενθυμίζουμε ότι στο χρηματοδοτικό σχήμα της Διοίκησης της ΔΕΘ-Ηelexpo αρχικά προβλεπόταν δαπάνη 124 εκ. ευρώ. To ποσό αυτό εδώ και δύο χρόνια συνεχώς αυξάνεται, για να φθάσει σήμερα στα 280 εκατ. Ευρώ, από τα οποία το Δημόσιο θα κατέβαλε τα 180 εκατ. και ο ιδιώτης, με εγγυημένο κέρδος, θα συμμετείχε με 100 εκατ. ευρώ .

Ξαφνικά μαθαίνουμε ότι τον Νοέμβριο η διοίκηση της ΔΕΘ κατέθεσε την πρότασή της στο Υπερταμείο, για να χρηματοδοτήσει τις μελέτες και το έργο. Εδώ αρχίζει το παράλογο, καθώς το έργο καλείται να το χρηματοδοτήσει το Υπερταμείο το οποίο όμως έχει τον ακριβώς αντίθετο ρόλο, δηλαδή μέσω του ΤΑΙΠΕΔ και της ΕΤΑΔ, να ιδιωτικοποιεί την δημόσια περιουσία εισπράττοντας το 40%, για την αποπληρωμή του δημόσιου χρέους.

Η Κίνησης Πολιτών «ΔΕΘ Μητροπολιτικό Πάρκο για μια βιώσιμη Θεσσαλονίκη είχε επισημάνει από την αρχή ότι η χρηματοδότηση μέσω ΣΔΙΤ είναι ανέφικτη και σκανδαλώδης. Και ότι τα σχέδια θα μείνουν στα χαρτιά.

Επί δέκα και πλέον χρόνια Κυβερνήσεις, Επιμελητήρια, Δήμοι και Διοίκηση της ΔΕΘ, δέσμευσαν την πόλη σε ένα σχέδιο περιβαλλοντικά και πολεοδομικά καταστροφικό. Αντί να ακολουθήσουν τις υφιστάμενες χωροταξικές κατευθύνσεις που προέβλεπαν τη μετεγκατάσταση της ΔΕΘ Δυτικά και τη δημιουργία Μητροπολιτικού Πάρκου στο χώρο της σημερινής ΔΕΘ, για μικροπολιτικούς λόγους και εξυπηρέτηση μικροσυμφερόντων επέλεξαν τη φαραωνική και ψευδώνυμη «ανάπλαση».

Οδήγησαν έτσι τον εκθεσιακό θεσμό σε παρακμή, στερώντας παράλληλα τη Δυτική Θεσσαλονίκη από έναν αναπτυξιακό πόλο, και το Κέντρο της πόλης από έναν τόσο αναγκαίο πνεύμονα πρασίνου.

Δεν είναι αργά, έστω και τώρα, Κυβέρνηση, Πολιτικά Κόμματα, Τοπικές Αυτοδιοικήσεις, Επιμελητήρια, Διοίκηση της ΔΕΘ, να συνειδητοποιήσουν το αδιέξοδο στο οποίο έχουν οδηγήσει τον εκθεσιακό θεσμό και να υιοθετήσουν τη μόνη ρεαλιστική, περιβαλλοντικά και αναπτυξιακά αποδεκτή πρόταση της Διπλής Ανάπλασης.

Με του διαθέσιμους από την ΕΕ πόρους  για πράσινες και ψηφιακές επενδύσεις σε όλους τους τομείς της ελληνικής οικονομίας, ώστε να αλλάξει το παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο της χώρας, δίνεται στη Θεσσαλονίκη μοναδική ευκαιρία να διεκδικήσει επενδύσεις για μια διπλή περιβαλλοντική αναβάθμιση: αφενός με τη δημιουργία του Μητροπολιτικού Πάρκου που θα δώσει ανάσα στο κέντρο της πόλης, και αφετέρου με την ανάπτυξη μια πράσινης και ψηφιακής Νέας ΔΕΘ στην επιβαρυμένη Δυτική Θεσσαλονίκη.

 

Δ. Τσαϊλάς: Θα πυροδοτήσει έναν απερίσκεπτο πόλεμο η Τουρκία;

0

του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυάρχου ε.α.

Όσοι ασχολούνται με τη στρατηγική ανάλυση και την εθνική ασφάλεια γνωρίζουν ότι οι πόλεμοι σπάνια ακολουθούν την αρχική σχεδίαση, ειδικά αν πιστεύεις τη δική σου ρητορική. Καθώς προσπαθούμε να αναλύσουμε τις καθημερινές με σταθερό ρυθμό προκλήσεις εναντίον του Ελληνισμού από την Τουρκία, μπορεί να είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει και πού μπορεί να οδηγήσουν όλα αυτά. Δεν υπάρχει έλλειψη πληροφοριών, αλλά πολλές από αυτές προέρχονται είτε από αξιωματούχους του τουρκικού καθεστώτος ή από ακραίους εθνικιστές, οι οποίοι δεν είναι όλοι αξιόπιστοι και αυτοί από τη φύση τους δεν μπορούν να παρέχουν τη μεγάλη εικόνα. Ακόμη και στην ψηφιακή εποχή «η ομίχλη του πολέμου» δεν εξαφανίζεται ποτέ. Ωστόσο, υπάρχει η σταθερά απειλή πολέμου για να εξαχθεί το ασφαλές συμπέρασμα, ότι η Τουρκία κινείται με πολεμική διάθεση εναντίον του Ελληνισμού και ότι προσπαθεί μετ’ επιτάσεως να προκληθεί θερμό επεισόδιο, είτε με εμπλοκή στρατιωτικών μονάδων ή με κάποια προβοκατόρικη ενέργεια.

Το μεγάλο πλεονέκτημα της Τουρκίας είναι η γεωγραφική στρατηγική της θέση που την καθιστά απαραίτητη στο ΝΑΤΟ. Επίσης διαθέτει τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό στη συμμαχία, μετά τις ΗΠΑ. Επομένως, μπορεί να προβάλει ισχύ στο Αιγαίο, στη Μαύρη και στη Μεσόγειο Θάλασσα, καθώς και στη νοτιοανατολική Ευρώπη, τη Bόρεια Αφρική, τον Καύκασο και τη Μέση Ανατολή. Η προσπάθεια να καταλάβουμε τι πραγματικά θέλει το τουρκικό κατεστημένο έχει γίνει, επομένως, εμμονή όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και στη συμμαχία. Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι: Προσπαθεί ο Ερντογάν απλά να συνενώσει τους ψηφοφόρους του με εθνικιστικές κορόνες εναντίον του Ελληνισμού ενόψει εκλογών; Προσπαθεί να εκβιάσει στρατιωτικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ; Θέλει πραγματικά να ανοικοδομήσει την Τουρκία με την εικόνα των Οθωμανών, όπως ο Πούτιν φαντασιώνεται την αποκατάσταση της αυτοκρατορίας των Τσάρων; Μα πάνω από όλα, επιθυμεί η Τουρκία έναν πόλεμο με την Ελλάδα;

Παρά την ποσοτική ανωτερότητα των τουρκικών δυνάμεων, έναντι των ελληνικών έχουν χάσει τα πλεονεκτήματα του τακτικού αιφνιδιασμού και του δυνητικά συντριπτικού αριθμού, καθώς το τρίπτυχο των Ελληνικών Ένοπλων Δυνάμεων (ΕΕΔ) εδράζεται στο ότι: Πρέπει να βρισκόμαστε εκεί. Πρέπει να αποκτήσουμε ανώτερη δύναμη πυρός. Και πρέπει να μείνουμε όσο χρειαστεί. Έτσι η επιχειρησιακή ανάγκη της Ελλάδας για την αποτροπή, δημιούργησε εξαιρετικά βιώσιμα δίκτυα ακριβείας, κατά μήκος των συνόρων του Έβρου και της αλυσίδας των νησιών απέναντι από τις τουρκικές ακτές, με αυξημένες δυνατότητες επίγειων όπλων. Αυτά τα δίκτυα είναι λειτουργικά αποκεντρωμένα και γεωγραφικά κατανεμημένα κατά μήκος των χερσαίων συνόρων και του αρχιπελάγους του Ανατολικού Αιγαίου επιτρέποντας στις ΕΕΔ να αποτρέψουν και να υπερασπιστούν την εθνική κυριαρχία αντιστρέφοντας τις δυνατότητες αντι-πρόσβασης και εναέριας άρνησης (A2/AD) του αντιπάλου που θα προσπαθούσε να περιορίσει την ελευθερία δράσης της Ελλάδας ή τη πρόσβαση σε ζωτικές πλωτές οδούς και εναέριο χώρο. Επίσης η Ελλάδα ανέπτυξε τις αεροναυτικές δυνατότητές της με την απόκτηση νέων εξελιγμένων τεχνολογικά όπλων για όλα τα θέατρα επιχειρήσεων, όπως το Αιγαίο και τη Μεσόγειο, και το πιο σημαντικό, από μια θέση σχετικής αδυναμίας σε αριθμό πλοίων και αεροσκαφών, σε σύγκριση με τους Τούρκους αντιπάλους, αποκτώντας όμως μια ποιοτική υπεροχή.

Με αυτές τις προϋποθέσεις είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς εάν ο Ερντογάν επιθυμεί να ξεκινήσει έναν πόλεμο που δεν μπορεί να κερδίσει.

Ένας από τους κύριους λόγους για τους οποίους οι πόλεμοι μπορούν να εξελιχθούν άσχημα, ακόμη και όταν έχουν ξεκινήσει με σιγουριά, είναι η υποτίμηση του εχθρού, και αντίστοιχα η υπερτίμηση των ικανοτήτων μας. Το είδος της προκατάληψης της αισιοδοξίας που οδηγεί σε προβλέψεις για μια νίκη εξαρτάται από τις υποθέσεις ενός παρακμιακού πολιτικά και υποδεέστερου στρατιωτικού αντιπάλου, έτοιμου να συνθηκολογήσει με την πρώτη μυρωδιά του κινδύνου. Κάτι παρόμοιο συνέβη το 1996 στην περιοχή των Ιμίων.

Η απόφαση για την έναρξη αυτού του πολέμου στηρίζεται στους ώμους ενός ανθρώπου. Όπως βλέπουμε το καθεστώς της Τουρκίας έχει αποκτήσει εμμονή με την Ελλάδα και είναι επιρρεπές σε εξωφρενικές θεωρίες που εμφανίζονται ως προσχήματα για πόλεμο, αλλά που μπορεί επίσης να αντικατοπτρίζουν τις απόψεις του ηγέτη τους. Έτσι οι απρόσκοπτες απειλές του Ερντογάν και οι επακόλουθες δηλώσεις των αυλικών του μας βοηθούν να καταλάβουμε όχι μόνο το σκεπτικό που απειλεί με πόλεμο, αλλά και γιατί πιστεύει ότι μπορεί να κερδίσει.

Έχει καταφέρει να αποκτήσει την νομιμοποίηση στο εσωτερικό του ακροατήριο, ισχυριζόμενος, ότι τα νησιά του Αιγαίου είναι ένα δημιούργημα συνθηκών, που η κυβέρνηση των Αθηνών παράνομα εξοπλίζει, καταπατώντας τις διεθνείς συνθήκες, και απειλούνε την Τουρκία. Επίσης απευθυνόμενος προς το εξωτερικό, η απειλή μιας τουρκικής επίθεσης στην Ελλάδα εκτιμά ότι θα αναγκάσει την ηγέτιδα δύναμη της συμμαχίας, τις ΗΠΑ, να αντιμετωπίσουν διάφορα ανεπιθύμητα σενάρια. Εάν ο Ερντογάν σκοπεύει να διεξαγάγει πόλεμο, η διατήρηση της ισορροπίας μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας από μέρους της Ουάσινκτον θα καταστεί αδύνατο να διατηρηθεί. Οπότε οι ΗΠΑ πιθανώς θα αναγκασθούν να καταλήξουν στην επιλογή να πιέσουν την Αθήνα να παραχωρήσει πτυχές της κυριαρχίας της. Επιπλέον, η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα μπορούσε να εγκαταλείψει αιφνίδια τη συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνεργασίας με την Ελλάδα. Αυτή η εκτίμηση του Ερτνογάν απορρέει καθώς πιστεύει ότι εάν οι ΗΠΑ δεν έχουν άλλη εναλλακτική από το να ενεργήσουν ως de facto εγγυητές της εδαφικής κυριαρχίας της Ελλάδας, πιέζουν τους Αμερικανούς πολιτικούς στην αντιφατική θέση να πρέπει να σχεδιάσουν μια πιθανή στρατιωτική σύγκρουση με ένα συμμαχικό κράτος. Αυτό αναμφίβολα θα εγείρει ερωτήματα σχετικά με την ακεραιότητα της συμμαχίας του ΝΑΤΟ, πόσο μάλλον το μέλλον της Τουρκίας ως εταίρου των ΗΠΑ.

Το τουρκικό καθεστώς μας υπενθυμίζει ότι ο αυταρχισμός μπορεί να οδηγήσει σε μεγάλα λάθη, αλλά και η φιλελεύθερη δημοκρατία σε καμία περίπτωση δεν μας αποκλείει να κάνουμε τα δικά μας λάθη. Έχουμε τουλάχιστον τις ευκαιρίες να προχωρήσουμε γρήγορα σε νέες στρατηγικές. Το θέμα με τους πολέμους είναι ότι σπάνια ακολουθούνται σύμφωνα με το σχέδιο. Τυχαία γεγονότα ή κακοεκτελεσμένες επιχειρήσεις μπορεί να απαιτούν ξαφνικές αλλαγές στη στρατηγική. Οι ανεπιθύμητες συνέπειες μπορεί να είναι εξίσου σημαντικές με τις επιδιωκόμενες. Αυτές είναι οι παγίδες που περιβάλλουν όλους τους πολέμους. Από τη δική μας πλευρά έχουμε πλέον αντιληφθεί ότι απαιτείται η αποφυγή μιας πλαδαρής πολιτικής, η ασυνέπεια στον εκσυγχρονισμό των οπλικών συστημάτων, η στρατηγική μυωπία και η αδράνεια της λήψης των αποφάσεών μας. Όλα αυτά για να μην επιτρέψουμε τον αυταρχικό Ερντογάν που σκέφτεται ότι μπορεί να μας ξεγελάσει σκεπτόμενος μακροπρόθεσμα να κάνει τολμηρά βήματα χωρίς να χρειάζεται να πείσει ένα σκεπτικιστικό κοινό.

geopolitics.iisca.eu

 

 

 

 

 

 

Μνημείο γελοιότητας από το Πακιστάν: Προτείνουν τον αρχιταραξία και σφαγέα των Κούρδων Ερντογάν για Νόμπελ Ειρήνης

1

Η επιστολή με την οποία προτείνεται ο … προφήτης Ερντογάν για το Νόμπελ Ειρήνης

Θα τα δούμε όλα σε αυτόν τον κόσμο: Η Γερουσία του Πακιστάν πρότεινε την Τετάρτη τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν ως υποψήφιο για το Νόμπελ Ειρήνης για τις …προσπάθειές του να επιλύσει την ουκρανική κρίση.

Σε μία πρωτοφανούς γελοιότητας κίνηση το (ακραία φιλοτουρκικό) Πακιστάν αναφέρει σε κείμενο που ενέκρινε η Γερουσία του τα εξής: «Ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας μετατράπηκε γρήγορα σε πυρηνικό σημείο ανάφλεξης που θα μπορούσε να είχε καταλήξει σε καταστροφή για ολόκληρο τον κόσμο. Λόγω των άοκνων προσπαθειών του (Ερντογάν), των έγκαιρων και αποτελεσματικών παρεμβάσεων και με τις δύο πλευρές, απέτρεψε μόνος του μια παγκόσμια καταστροφή»

 

Αν δεν έχετε ακόμη πέσει κάτω από τα γέλια το κείμενο που υπογράφει ο Μοχάμεντ Σαντίκ Σαντζράνι, πρόεδρος της Γερουσίας του Πακιστάν, σε επιστολή του προς τη νορβηγική επιτροπή Νόμπελ, έχει και άλλα:

Αποκαλεί τον Ερντογάν «πραγματικό statesman και ηγέτη, που προσπαθεί πάντα για τη βελτίωση και την ευημερία όχι μόνο της χώρας του, αλλά της περιοχής και του κόσμου γενικότερα. Δεν έχει αποδείξει μόνο την άξια ηγεσία του για την χώρα του και την περιοχή, αλλά μεταφέρει το αληθινό μήνυμα του Αγίου Προφήτη Μωάμεθ και τις διδαχές του για ειρήνη, ανεκτικότητα και αγάπη για όλη την ανθρωπότητα, καθώς «συνεχίζει να καταρρίπτει τους μύθους και τις παρανοήσεις που σχετίζονται με τις ισλαμικές διδασκαλίες».

https://hellasjournal.com/2023/01/mnimio-geliotitas-apo-to-pakistan-protinoun-ton-architaraxia-ke-sfagea-ton-kourdon-erntogan-gia-nompel-irinis/