Αρχική Blog Σελίδα 1752

Εκτιμήσεις και Συστάσεις Γεωστρατηγικής για το 2023

0

Του Δημήτρη Τσαϊλά, Υποναυαρχου ε.α.

Το 2023 πρέπει να είμαστε στρατηγικά προβλέψιμοι, αλλά επιχειρησιακά απρόβλεπτοι

Το 2023 είμαστε πιο σίγουροι για τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε και έχουμε μεγαλύτερη επίγνωση της ευπάθειας και της αλληλεξάρτησης μας. Ωστόσο, το μέλλον είναι πάντα αβέβαιο, και όπως τόνισε ο Θουκυδίδης πριν από 2 χιλιετίες το μέλλον είναι συχνά απρόβλεπτο και βίαιο. Οι σημερινές αμφιβολίες είναι λιγότερες για το τι και περισσότερο για το πώς, ποιος και μέχρι πότε. Το πρόβλημα δεν είναι πλέον η διάγνωση. Τα δεδομένα και τα συμπεράσματα αφθονούν σχετικά με τη σημασία της παρούσας στιγμής και τις μεγάλες μεταβάσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη στον γεωστρατηγικό τομέα. Όμως, η αποτυχία εύρεσης ειρηνευτικών διευθετήσεων στα αναδυόμενα προβλήματα συλλογικά και χωρίς αποκλεισμούς μας αφήνει σε ένα ραγισμένο τοπίο, όπου διακρίνεται η στρατικοποίηση της πολιτικής. Το κλειδί στη συζήτηση είναι τα ερωτήματα γύρω από το πού βρίσκεται το σημείο χωρίς επιστροφή, ποιο είδος ηγεσίας είναι καλύτερα εξοπλισμένο ή έχει τη μεγαλύτερη νομιμότητα για να καθοδηγήσει τις διαπραγματεύσεις και πώς θα πρέπει να χειριστούμε τη διαδικασία για να διασφαλιστεί ότι το κόστος είναι όσο το δυνατόν χαμηλότερο.

Τι ιδιαίτερο θα έχει το 2023;

Εκτιμάται ότι πλέον αντιμετωπίζουμε μια αυξημένη παγκόσμια αναταραχή, που χαρακτηρίζεται από την παρακμή της μακροχρόνιας διεθνούς τάξης που βασιζόταν σε διεθνείς κανόνες δημιουργώντας ένα πιο περίπλοκο και ασταθές περιβάλλον ασφαλείας από οποιοδήποτε άλλο έχουμε βιώσει στην πρόσφατη ιστορία μας.

Τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα που προχωρούν θα πρέπει να διασφαλίσουν ότι κάποια στιγμή οι νέες τεχνολογίες θα αυξήσουν όχι μόνο τις πιθανότητες νίκης αλλά και την ενίσχυση των επενδύσεων. Ως εκ τούτου, ένα από τα κύρια θέματα του έτους θα είναι η πολυαναμενόμενη ανάκαμψη της εθνικής μας ισχύος και διαχείριση όλων όσων μπορεί να την υποθάλψουν (ενεργειακή κρίση, γεωπολιτικές εντάσεις, άσχημα νέα στον τομέα της υγείας). Σε αυτή τη διαδικασία επανεκκίνησης μετά την πανδημία, θα είναι σαφές ότι ο κόσμος όχι μόνο προχωρά με διαφορετικές ταχύτητες, αλλά ότι ορισμένες κοινωνικές ομάδες θα αντιδράσουν, όσον αφορά την κινητικότητα και τις ανθρωπιστικές κρίσεις. Από τις πιο συχνές ερωτήσεις φέτος θα είναι αφενός, αν έχουμε μάθει από την πανδημία να αντιμετωπίζουμε τις παγκόσμιες προκλήσεις με μεγαλύτερη προσμονή, φιλοδοξία και αλληλεγγύη. Αφετέρου, κατά πόσον εφαρμόσαμε μια νέα στρατηγική ανθεκτικότητας με σκοπό την ισχυροποίησή μας.

Ο ελληνοτουρκικός στρατηγικός ανταγωνισμός, θα είναι πλέον το πρωταρχικό μέλημα για την εθνική ασφάλεια της Ελλάδας. Οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις (ΕΕΔ) έχουν το προκαθορισμένο στόχο για νίκη στο πεδίο της μάχης.

Η στρατηγική μας επαναπροσανατολίζει τις ΕΕΔ στις επιχειρήσεις αποτροπής στον ανταγωνισμό με την Τουρκία συνεπικουρούμενες με αμυντικές συνεργασίες ως πυλώνα σταθερότητας και ασφάλειας. Αυτός ο στρατηγικός ανταγωνισμός δεν μπορεί να κερδηθεί μόνο από τις ΕΕΔ, αλλά σε συντονισμό με μια ισχυρή, σύγχρονη και ευέλικτη δύναμη που θα μπορεί να ανταποκριθεί γρήγορα στις περιφερειακές κρίσεις και ευκαιρίες παρέχει στους διαμορφωτές πολιτικής ένα ισχυρό εργαλείο. Προς αυτή την κατεύθυνση η Στρατηγική Εθνικής Άμυνας σχεδιάζει μια πορεία για να κερδίσει τον τουρκικό αναθεωρητισμό μέσω τριών γραμμών προσπάθειας: οικοδόμηση αναπτυγμένης αμυντικής ισχύος την ενίσχυση των συμμαχιών και τη μεταρρύθμιση με την υιοθέτηση της νέας τεχνολογίας για μεγαλύτερη απόδοση και οικονομική ανάπτυξη. Επίσης, καθορίζει μια σκόπιμη προσέγγιση για τη στάση της ισχύος μας: το μέγεθος των ΕΕΔ, τον εξοπλισμό, και τις έννοιες της απασχόλησης σε επιχειρήσεις που έχουν σχεδιαστεί ειδικά για την αντιμετώπιση του τουρκικού αναθεωρητισμού που προσπαθεί να ανατρέψει το διεθνές σύστημα.

Οπότε, η στρατηγική μας το 2023 θα βασίζεται στην ανάπτυξη της ισχύος ώστε να αντικατοπτρίζει τις στρατηγικές προτεραιότητες της Ελλάδας και τη δυναμική χρήση των ΕΕΔ για να αποτρέψει τους αναθεωρητές ανταγωνιστές και περιφερειακούς επιτιθέμενους. Οι ΕΕΔ και οι ολοκληρωμένες ενέργειές μας με τους συμμάχους και εταίρους χρειάζεται να αποδείξουν τη δέσμευσή να αποτρέψουμε την τουρκική επιθετικότητα, ενώ η δυναμική μας απασχόληση, η στρατιωτική στάση και οι επιχειρήσεις μας πρέπει να εισάγουν το απρόβλεπτο στους αντιπάλους μας. Έτσι, θα προκαλέσουμε τους ανταγωνιστές να βρεθούν σε δυσμενείς θέσεις, απογοητεύοντας τις προσπάθειές τους, αποκλείοντας τις επιλογές τους ενώ επεκτείνουμε τις δικές μας προτεραιότητες και αναγκάζοντάς τους να αντιμετωπίσουν τη σύγκρουση κάτω από αντίξοες συνθήκες.

Ένας ακόμη παράγοντας της στρατηγικής μας είναι η δυναμική απασχόληση των ΕΕΔ. Αυτό σημαίνει η ενεργοποίηση πιο ευέλικτων δυνάμεων για να διαμορφώσουν προληπτικά το στρατηγικό περιβάλλον, διατηρώντας παράλληλα την ετοιμότητα να ανταποκριθούν σε απρόοπτα συμβάντα και να εξασφαλίσουν μακροπρόθεσμη πολεμική ετοιμότητα.

Για ορισμένους, η πιθανότητα πολέμου, όσο απομακρυσμένη κι αν είναι, υπάρχει αρκετά σοβαρός λόγος για να ενισχύσουμε τη στάση αποτροπής στην Ελλάδα. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μια ισχυρή αποτρεπτική στάση μπορεί να βοηθήσει ώστε να δοθεί κίνητρο στην Άγκυρα να αποφύγει ποτέ να σκεφτεί μια επίθεση. Αλλά οι ακριβείς εκτιμήσεις των τουρκικών προθέσεων έχουν σημασία. Η υποτίμηση ενός αναθεωρητή και αυταρχικού αντιπάλου, όπως έπραξε στο σύνολό της η Δύση με τον Πούτιν, μπορεί να οδηγήσει σε ανεπαρκείς προετοιμασίες και πιθανή καταστροφή του θύματος της επιθετικότητας, όπως συμβαίνει στην Ουκρανία. Από την άλλη όμως, η υπερεκτίμηση της προθυμίας ενός αντίπαλου κράτους να διακινδυνεύσει τη σύγκρουση έχει τα δικά της μειονεκτήματα. Μια υπερβολική αίσθηση κινδύνου μπορεί να επιδεινώσει τις εντάσεις και να κατευνάσει τις αντιλήψεις για εχθρική πρόθεση. Αυτό θα μπορούσε με τη σειρά του να δώσει κίνητρο σε έναν αντίπαλο να υιοθετήσει μια πιο επιθετική συμπεριφορά και έτσι να επιταχύνει ένα δίλημμα ασφαλείας. Εννοώ ότι τηρώντας μια τέτοια συμπεριφορά ο Ελληνισμός θα μπορούσε να δώσει στην Τουρκία μεγαλύτερη μόχλευση στη σχέση από ό,τι δικαιολογείται. Από την επιθυμία να μειώσουμε τον κίνδυνο του πολέμου που θεωρείται ότι είναι υψηλότερος από ό,τι πραγματικά είναι, η Αθήνα μπορεί να συρθεί σε διαπραγματεύσεις και να προβεί σε παραχωρήσεις που μπορεί να μην είναι απαραίτητες. Και τέλος, το κόστος της ευκαιρίας που προκαλείται από έναν υπερβολικό φόβο πολέμου, επίσης μπορεί να είναι σημαντικό. Δεδομένων των ανταγωνιστικών απαιτήσεων για στρατιωτικούς πόρους και των αυστηρότερων δημοσιονομικών περιορισμών, οι τεράστιες επενδύσεις σε αποτρεπτικές ικανότητες θα πρέπει να γίνουν εις βάρος των πόρων που θα μπορούσαν να είχαν διατεθεί αλλού.

Συμπεράσματα

Η δυναμική απασχόληση παρουσιάζει μια ευκαιρία να αλλάξει ριζικά ο τρόπος με τον οποίο κατανέμονται οι ΕΕΔ για να ανταποκριθούν σε κρίσεις και να εκμεταλλευτούμε προληπτικά τις περιφερειακές στρατηγικές ευκαιρίες.

Η ταχεία και μεταβλητή ανάπτυξη των ΕΕΔ μπορεί να αποτρέψει τη σύγκρουση και να προκαλέσει σύγχυση και παράλυση στους αντιπάλους, καθιστώντας την ένα ισχυρό εργαλείο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί στον περιφερειακό ανταγωνισμό με την Τουρκία. Ωστόσο, υπάρχουν πιθανές παγίδες που σχετίζονται με τη δυναμική απασχόληση που το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας πρέπει να αντιμετωπίσει ως μέρος της εφαρμογής της. Για παράδειγμα οι υπηρεσίες πρέπει να αναπτύξουν μοντέλα ανάπτυξης δύναμης, διατήρησης και ετοιμότητας που να ανταποκρίνονται στην απαιτούμενη κατανομή μαχητικής ισχύος, να επιτρέπουν τη διατήρηση εξοπλισμού και δυνάμεων για συντήρηση, εκπαίδευση και βελτίωση ετοιμότητας και να παρουσιάζουν ετοιμότητα με ικανό αριθμό δυνάμεων για να εκτελέσουν τις απρόβλεπτες και προληπτικές επιχειρήσεις.

Παρά την αυξανόμενη στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας, εξακολουθούν να υπάρχουν τρομερά αντικίνητρα και εσφαλμένοι υπολογισμοί για να σκεφτεί ποτέ να ακολουθήσει το δρόμο της στρατιωτικής σύγκρουσης. Οι κίνδυνοι και οι αβεβαιότητες του πολέμου παραμένουν τεράστιοι και τα πιθανά κέρδη είναι συζητήσιμα, ειδικά δεδομένης της πιθανότητας κλιμάκωσης ενός πολέμου σε καταστροφικά επίπεδα, όχι μόνο για τους αντιπάλους αλλά και για τη συμμαχία του ΝΑΤΟ.

Είναι σημαντικό να παρακολουθούμε στενά τις τουρκικές στρατιωτικές εξελίξεις και να διασφαλίζουμε την κατάλληλη αποτροπή. Αλλά είναι επίσης σημαντικό να μην υπερεκτιμάμε την απειλή και, ως εκ τούτου, να εκτιμήσουμε εσφαλμένα την κατάσταση. Μια πιο ακριβής αντίληψη του νοήματος και της λογικής των τουρκικών δηλώσεων και συμπεριφοράς είναι σίγουρο ότι θα βοηθήσει τον Ελληνισμό και τους εταίρους μας συμμάχους να λάβουν πολύ ενημερωμένες και λογικές απαντήσεις στις εξελίξεις.

Τέλος, η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία θα πρέπει να ενημερώσουν τους συμμάχους και τους εταίρους ότι αυτή η δυναμική απασχόληση των ΕΕΔ δεν αποτελεί κάλυμμα για μια απομονωτική εξωτερική πολιτική, αλλά μάλλον ένα πιο αποτελεσματικό μέσο για την ανάπτυξη δυνάμεων όπου και όποτε απαιτηθεί για να έχει στρατηγικό αποτέλεσμα στις επιχειρούμενες στρατιωτικές ενέργειες προς όφελος των μερισματούχων ειρήνης.

geopolitics.iisca.eu

 

ΣΙΑΤΛ: Μήνυση κατά των Big Tech για σοβαρή ψυχική διαταραχή των μαθητών

0

Οι έμποροι των ψυχών  των κολοσσών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης μετρούν μόνο κέρδη, αδιαφορώντας για την ψυχική υγεία των παιδιών…

Η Πρώτη Σχολική Περιφέρεια του Σιάτλ κατέθεσε μήνυση κατά αρκετών κολοσσών των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, κατηγορώντας τους ότι προκαλούν κρίση ψυχικής υγείας.

Σύμφωνα με τη μήνυση, που κατατέθηκε στο ομοσπονδιακό δικαστήριο του Σιάτλ κατά της Alphabet, Meta, Snap και της ByteDance ιδιοκτήτριας του TikTok, οι μαθητές πάσχουν από άγχος, κατάθλιψη και άλλες ψυχολογικές διαταραχές – ακόμα και αυτοκτονίες – που σχετίζονται με τη χρήση των κοινωνικών μέσων.

Η περιοχή αριθμεί περίπου 50.000 παιδιά σε περισσότερα από 100 σχολεία.

Η αγωγή φαίνεται να είναι η πρώτη του είδους της στις Ηνωμένες Πολιτείες από μια σχολική περιφέρεια και έρχεται μετά από παρόμοιες καταγγελίες που υποβλήθηκαν πέρυσι από δεκάδες οικογένειες. Ανάμεσά τους, περισσότερες από δώδεκα κατηγορούν τις τεχνολογικές εταιρείες για αυτοκτονίες.

Η ιδέα ότι οι εταιρείες μέσων κοινωνικής δικτύωσης ευθύνονται για την πιθανή ζημιά που προκαλούν τα προϊόντα τους στους νέους προέκυψε στα τέλη του 2021, όταν η Φράνσις Χάουγκεν, πρώην υπάλληλος της Meta, έφερε στο φως  έγγραφα σχετικά με τις εσωτερικές της λειτουργίες . Μεταξύ των ισχυρισμών της κας Χάουγκεν ήταν ότι η εταιρεία εν γνώσει της λεηλάτησε ευάλωτους νέους για να αυξήσει τα κέρδη της . Το Κογκρέσο έχει πραγματοποιήσει ακροάσεις και ορισμένοι γενικοί εισαγγελείς άρχισαν σχετικές έρευνες. 

Η αγωγή ζητά από το Δικαστήριο να καταλογίσει στις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας ότι έχουν δημιουργήσει διαταραχές, χρηματικές αποζημιώσεις, καθώς και κεφάλαια για την πρόληψη και την αντιμετώπιση της υπερβολικής χρήσης των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Η περιφέρεια αναφέρει μια έξαρση στις αυτοκτονίες και τις επισκέψεις στα επείγοντα περιστατικά ψυχικής υγείας, καθώς και την ομιλία του Προέδρου Τζο Μπάιντεν για την κατάσταση της Ένωσης το 2022, στην οποία ζήτησε «να θεωρηθούν οι πλατφόρμες μέσων κοινωνικής δικτύωσης υπεύθυνες για το εθνικό πείραμα που πραγματοποιούν στα παιδιά μας με σκοπό το κέρδος “.  Αυτό ακριβώς ζητά με την αγωγή της η Πρώτη Σχολική Περιφέρεια του Σιάτλ. «Οι νέοι μας, αναφέρει, βιώνουν την ίδια κρίση ψυχικής υγείας που παρατηρείται σε εθνικό επίπεδο».

Αγνωστο εάν τα σχολεία του Σιάτλ θα μηνύσουν επίσης την κυβέρνηση των ΗΠΑ και τα ΜΜΕ για τον εγκλεισμό που ανέτρεψε τη ζωή και την τριετή πανδημική υστερία, η οποία έχει επηρεάσει επίσης την ψυχική υγεία νεαρών Αμερικανών.

Πηγή: https://www.aubedigitale.com/les-ecoles-de-seattle-poursuivent-les-big-tech-a-propos-de-la-crise-de-sante-mentale-des-jeunes/

Τα σχολεία του Σιάτλ μηνύουν την Big Tech για την κρίση ψυχικής υγείας των νέων

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στις 11.01.2023

από Jade Δημοσιεύτηκε στις 10 Ιανουαρίου 2023

πηγή: https://www.aubedigitale.com/les-ecoles-de-seattle-poursuivent-les-big-tech-a-propos-de-la-crise-de-sante-mentale-des-jeunes/

 

ΞΕΘΩΡΙΑΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ

0

Το ξεθώριασμα των παγκοσμίων ονείρων της Ουάσιγκτον και ο ερχομός ενός νέου κόσμου

ALFRED W. MCCOY

12 Ιανουαρίου 2023

Photo by Lee Lawson

Μερικοί πρόσφατοι τίτλοι αποκαλύπτουν την οδυνηρά απάνθρωπη, επικίνδυνα ασταθή κατάσταση των σχέσεων των ΗΠΑ με τη δική τους περιοχή, την ήπειρο της Βόρειας Αμερικής. Ένα ρεκόρ 2,76 εκατομμυρίων συνοριακών διελεύσεων από το Μεξικό γέμισαν καταφύγια αστέγων μέχρι του σημείου έκρηξης σε πόλεις σε όλη τη χώρα το 2022. Φέτος, η πιθανή παύση των περιορισμών Covid θα μπορούσε να επιτρέψει σε δεκάδες χιλιάδες ακόμη μετανάστες, που τώρα στριμώχνονται στο κρύο του βόρειου Μεξικού, να περάσουν τα σύνορα, όπως είναι ήδη σε θέση να κάνουν ορισμένοι. Οι περισσότεροι από αυτούς τους πρόσφυγες είναι Κεντροαμερικανοί, που εγκαταλείπουν πόλεις που έχουν καταστραφεί από τον πόλεμο των συμμοριών και τις φάρμες που έχουν καταστραφεί από την κλιματική αλλαγή. Η ανάρμοστη απάντηση των ΗΠΑ σε έναν τόσο ανησυχητικό κόσμο κυμαίνεται από το ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν αφιερώνει νευρικά τον χρόνο της χωρίς σχέδιο μέχρι τον κυβερνήτη της Αριζόνα Νταγκ Ντούσι να κόψει μια λωρίδα μέσα σε ένα παρθένο εθνικό δάσος χτίζοντας έναν «τείχος» στα σύνορα, τεσσάρων μιλίων, από σκουριασμένα εμπορευματοκιβώτια αποστολής (τα οποία τώρα πρέπει να αποσυναρμολογήσει).

Εν τω μεταξύ, εκατομμύρια άνθρωποι σε αθλιότητα στην πρωτεύουσα της Αϊτής, το Πορτ-ο-Πρενς, αγωνίζονται να επιβιώσουν στις χειρότερες φτωχογειτονιές του κόσμου, που έχουν καταστραφεί από πρόσφατους σεισμούς και ταραγμένα από την ενδημική βία των συμμοριών.

Ενώ το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ συζήτησε την έναρξη μιας διεθνούς στρατιωτικής επέμβασης για να αντιμετωπίσει αυτό που ο γενικός γραμματέας του αποκάλεσε «μια απολύτως εφιαλτική κατάσταση», οι ΗΠΑ απέλασαν άλλους 26.000 αιτούντες άσυλο από την Αϊτή χωρίς ακρόαση το 2022.

Η σκληρότητα αυτή καταγράφηκε τον Σεπτέμβριο του 2021 όταν οι έφιππες δυνάμεις περιπολίας συνόρων χρησιμοποίησαν «υπερβολική δύναμη» για να απωθήσουν Αϊτινούς πίσω στο Ρίο Γκράντε. Αλλού, στην Καραϊβική, οι πρόσφατες οικονομικές κυρώσεις της Ουάσιγκτον στην κομμουνιστική Κούβα – που επιβλήθηκαν από τον Τραμπ και διατηρήθηκαν από τον Μπάιντεν – πυροδότησαν τη φυγή 250.000 προσφύγων στις ΗΠΑ πέρυσι, πάνω από το 2% του πληθυσμού του νησιού.

Πιο νότια, μετά από χρόνια οικονομικών αποκλεισμών υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και τουλάχιστον ένα πραξικόπημα υπό την αιγίδα της Ουάσινγκτον, η Βενεζουέλα έχει αιμορραγήσει 6,8 εκατομμύρια πολίτες της σε αυτό που ο ΟΗΕ αποκάλεσε «τη μεγαλύτερη προσφυγική και μεταναστευτική κρίση παγκοσμίως». Το 2018, μόνο 100 Βενεζουελάνοι διέσχισαν τα νότια σύνορα των ΗΠΑ. Το 2022, ο αριθμός αυτός ήταν 188.000, άνευ προηγουμένου.

Και να έχετε κατά νου ότι όλα αυτά είναι πιθανό να φαίνονται μόνο μια στάλα τα επόμενα χρόνια, όταν, όπως προειδοποίησε πρόσφατα η Παγκόσμια Τράπεζα, μια ανθρώπινη πλημμύρα μπορεί να κατευθυνθεί βόρεια καθώς η καταστροφή που θα επιφέρει η κλιματική αλλαγή θα ξεριζώσει έως και τέσσερα εκατομμύρια ανθρώπους ετησίως από το Μεξικό και την Κεντρική Αμερική.

Οι Βασικές Αρχές της Γεωπολιτικής Αλλαγής

Όσο άσχημο κι αν φαίνεται αυτό, υπάρχουν μερικά αμυδρά σημάδια ότι, όσο άβολα κι αν είναι, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν τουλάχιστον να κινηθούν προς μια πιο θετική σχέση με την ήπειρό τους, τη Βόρεια Αμερική – η οποία περιλαμβάνει τον Καναδά, το Μεξικό, την Κεντρική Αμερική και τα νησιωτικά έθνη της Καραϊβικής. Και αυτό δεν μπορεί να συμβεί αρκετά σύντομα αφού, μέσα σε μια δεκαετία,

η ανάπτυξη ενός πολυπολικού κόσμου θα αντικαταστήσει σιγά σιγά τα όνειρα της Ουάσιγκτον για παγκόσμια ηγεμονία με πολυεθνικές συμμαχίες όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση ή ανερχόμενες περιφερειακές δυνάμεις όπως η Βραζιλία, η Ινδία, η Νιγηρία και η Τουρκία.

Στο ευρύτερο επίπεδο, η γεωπολιτική αλλαγή διαβρώνει την ικανότητα οποιουδήποτε επίδοξου ηγεμόνα, συμπεριλαμβανομένης της Κίνας, να κυριαρχήσει σε μεγάλο μέρος του πλανήτη όπως έκανε η Ουάσιγκτον τα τελευταία 75 χρόνια. Καθώς το μερίδιο των ΗΠΑ στην παγκόσμια οικονομία μειώθηκε από το επιβλητικό 50% το 1950 σε μόλις 13% το 2021, η παγκόσμια ηγεσία τους ακολούθησε παρόμοια πτωτική τροχιά, μια διαδικασία που δεν μοιάζει με αυτό που βίωσε η Μεγάλη Βρετανία τις δεκαετίες πριν από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η οικονομική και αυτοκρατορική παρακμή υπονομεύει τώρα τον επί μακρόν επιδιωκόμενο στόχο της Ουάσιγκτον να διατηρήσει την κυριαρχία της στην Ευρασία, το επίκεντρο της παγκόσμιας ισχύος.

Το έκανε για δεκαετίες μέσω μιας τριμερούς γεωπολιτικής στρατηγικής — ελέγχοντας το δυτικό άκρο της ηπείρου χάρη στο ΝΑΤΟ και την ανατολή της μέσω μιας τεράστιας αλυσίδας στρατιωτικών βάσεων κατά μήκος της ακτής του Ειρηνικού, ενώ εργαζόταν επιμελώς για να εμποδίσει είτε την Κίνα είτε τη Ρωσία να επιτύχουν οποιοδήποτε είδος πλήρους- κυριαρχίας κλίμακας στην Κεντρική Ασία.

Ονειρευτείτε, όπως λένε. Σε αυτόν τον αιώνα, με τους καταστροφικούς πολέμους της, η Ουάσιγκτον έχει ήδη χάσει μεγάλο μέρος της επιρροής της τόσο στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή όσο και στην Κεντρική Ασία, καθώς οι κάποτε στενοί σύμμαχοι (Αφγανιστάν, Αίγυπτος, Ιράκ, Σαουδική Αραβία και Τουρκία) ακολουθούν τους δικούς τους δρόμους. Εν τω μεταξύ, η Κίνα έχει αποκτήσει σημαντικό έλεγχο στην Κεντρική Ασία, ενώ η πρόσφατη ad-hoc συμμαχία της με μια ολοένα και πιο πληγωμένη Ρωσία ενισχύει μόνο την αυξανόμενη γεωπολιτική της δύναμη στην ευρασιατική ήπειρο.

Αν και ο πόλεμος στην Ουκρανία ενίσχυσε στιγμιαία τη συμμαχία του ΝΑΤΟ, η μονομερής υποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν το 2021, τελειώνοντας έναν καταστροφικό πόλεμο 20 ετών, ανάγκασε τους Ευρωπαίους ηγέτες για πρώτη φορά εδώ και μισό αιώνα να αναλογιστούν πώς μπορεί να είναι η ζωή και το ΝΑΤΟ σε ένα μεταβαλλόμενο πλανήτη.

Μόλις τώρα αρχίζουν να φαντάζονται τι θα σήμαινε να αναλάβουν τη δική τους άμυνα, ίσως σε μια δεκαετία από τώρα, με τις περισσότερες στρατιωτικές δυνάμεις των ΗΠΑ να έχουν αποσυρθεί από την Ευρώπη. Για πρώτη φορά, με άλλα λόγια, θα μπορούσαμε να βρεθούμε πραγματικά σε έναν άλλο πλανήτη.

Στο ανατολικό άκρο της Ευρασίας, το Πεκίνο και η Ουάσιγκτον φαίνεται να κοντράρονται δυσοίωνα για μια ένοπλη αναμέτρηση για την Ταϊβάν που -όπως περιγράφεται σε ένα σενάριο έξι φάσεων από την υπηρεσία ειδήσεων Reuters- πιθανότατα θα καταστρέψει τις πόλεις του νησιού, θα διαταράξει το παγκόσμιο εμπόριο και θα καταστρέψει μεγάλο μέρος της Ανατολικής Ασίας. Δεδομένου του στρατηγικού πλεονεκτήματος του Πεκίνου της απλής γειτνίασης με αυτό το νησί και της πιθανότητας σοβαρών ναυτικών απωλειών των ΗΠΑ σε μια τέτοια σύγκρουση,

η Ουάσιγκτον, στο τέλος, πιθανότατα θα κλείσει τα μάτια και θα υποχωρήσει από την «πρώτη αλυσίδα νησιών» (Ιαπωνία-Ταϊβάν-Φιλιππίνες) σε «δεύτερη αλυσίδα νησιών» (Ιαπωνία-Γκουάμ-Παλάου) ή ακόμα και «τρίτη αλυσίδα νησιών» (Αλάσκα-Χαβάη-Νέα Ζηλανδία).

Ακόμη και χωρίς μια τέτοια καταστροφική μελλοντική σύγκρουση, η οποία θα μπορούσε φυσικά να γίνει πυρηνική, η θέση της Ουάσιγκτον στην Ευρασία έχει ήδη αρχίσει να ξεθωριάζει. Αλλού στον κόσμο, η επιρροή της στη Νότια Αμερική μειώθηκε εντυπωσιακά από τον Ψυχρό Πόλεμο του περασμένου αιώνα, ενώ η Κίνα, αξιοποιώντας μισό και πλέον αιώνα συμμαχίας με ανεξάρτητα κράτη στην Αφρική, έχει γίνει η ηγετική δύναμη σε αυτήν την ήπειρο.

Η άνοδος των περιφερειακών δυνάμεων

Εν μέσω της εξασθενημένης παγκόσμιας ηγεμονίας της Ουάσιγκτον, η πιο διαρκής κληρονομιά της, η φιλελεύθερη διεθνής τάξη, έχει πράγματι προωθήσει την οικονομική ανάπτυξη ενισχύοντας ένα σύνολο περιφερειακών δυνάμεων γνωστών ως BRIC (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα) ή, πιο πρόσφατα, «13 νέες αναδυόμενες οικονομίες» (συμπεριλαμβανομένης της Ινδονησίας, της Νιγηρίας και της Νότιας Αφρικής). Η άνοδός τους είναι πιθανό να εμποδίσει είτε την Ουάσιγκτον είτε το Πεκίνο να ασκήσουν οτιδήποτε παρόμοιο με το είδος της παγκόσμιας κυριαρχίας της αυτοκρατορικής εποχής ή της εποχής του Ψυχρού Πολέμου που ακολούθησε.

Αντίθετα, περιφερειακές ενώσεις όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ένωση Εθνών της Νοτιοανατολικής Ασίας και η Αφρικανική Ένωση είναι πιθανό να δυναμώσουν ολοένα και περισσότερο.

Με τη δική τους παγκόσμια δύναμη να εξασθενεί γρήγορα, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα γίνουν αναμφίβολα μια πολύ πιο περιφερειακή δύναμη. Ενώ ορισμένοι γνώστες της Ουάσιγκτον μπορεί να δουν αυτή την τάση στην καλύτερη περίπτωση ως υποχώρηση ή στη χειρότερη ως ήττα, είναι στην πραγματικότητα μια ευκαιρία να επανεξεταστούν ριζικά οι σχέσεις με την πατρίδα μας, τη Βόρεια Αμερική.

Η τρέχουσα στάση των ΗΠΑ απέναντι σε αυτήν την ήπειρο είναι ένας στριμμένος κόμπος αντιφάσεων, η πικρή κληρονομιά μιας γεμάτης ιστορίας. Για περισσότερο από έναν αιώνα, υπάρχει μια εντυπωσιακή δυαδικότητα στις σχέσεις της Ουάσιγκτον με την περιοχή της, που χαρακτηρίζεται από φιλία στο Βορρά και ασάφεια ή ακόμα και εχθρότητα προς το νότο, ιδιαίτερα με την Κεντρική Αμερική και την Καραϊβική. Αφού διέκοψε τις δεκαετίες άτυπης αυτοκρατορικής κυριαρχίας της Βρετανίας σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική στην αυγή του εικοστού αιώνα, η Ουάσιγκτον προσπάθησε να ελέγξει τους νότιους γείτονές της με επαναλαμβανόμενες στρατιωτικές επεμβάσεις — καταλαμβάνοντας το Πουέρτο Ρίκο το 1898 και της ζώνης της Διώρυγας του Παναμά το 1903, ενώ έστειλε Πεζοναύτες να καταλάβουν χώρες της Καραϊβικής όπως η Αϊτή για δεκαετίες κάθε φορά.

Σε μια τολμηρή προσπάθεια να αλλάξει την αυτοκρατορική του στάση, ο Πρόεδρος Franklin Roosevelt υιοθέτησε μια «πολιτική καλής γειτονίας» τη δεκαετία του 1930, αποκηρύσσοντας για λίγο τις ένοπλες κατοχές. Βασιζόμενη σε αυτή την καλή θέληση, το 1947 η Ουάσιγκτον σφυρηλάτησε ένα αμοιβαίο αμυντικό σύμφωνο, τη Συνθήκη Αμοιβαίας Βοήθειας του Ρίο, με περίπου δύο δωδεκάδες χώρες σε αυτό το ημισφαίριο, συμπεριλαμβανομένου του Μεξικού, του μεγαλύτερου μέρους της Κεντρικής Αμερικής και ολόκληρης της Νότιας Αμερικής. Ο Ψυχρός Πόλεμος, ωστόσο, σύντομα έφερε ένα κύμα αμφιλεγόμενων επεμβάσεων της CIA – την ανατροπή της δημοκρατικής μεταρρυθμιστικής κυβέρνησης της Γουατεμάλας το 1954, την αποτυχημένη εισβολή στην Κούβα το 1961, την κατοχή της Δομινικανής Δημοκρατίας το 1965 και μια σειρά αιματηρών κρυφών πολέμων στην Κεντρική Αμερική κατά τη δεκαετία του 1980.

Ακόμη και τώρα, το κοινωνικό τραύμα από αυτούς τους μυστικούς πολέμους, που χαρακτηρίζονται από σφαγές και τάγματα θανάτου που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ, είναι εμφανές σε εγκληματικές συμμορίες όπως η MS-13 των οποίων τα 60.000 μέλη που υπολογίζονται τώρα τρομοκρατούν τη βόρεια περιοχή της Κεντρικής Αμερικής, αναγκάζοντας πολλές χιλιάδες από τα θύματά τους να φύγουν αναζητώντας σχετική ασφάλεια στα σύνορα των ΗΠΑ. Αντί για μια συλλογική προσπάθεια για την αντιμετώπιση ενός ολοένα και πιο φρικτού περιφερειακού γίγνεσθαι ενδημικής βίας και κλιματικής αλλαγής, η Ουάσιγκτον αντέδρασε όλο και πιο κατασταλτικά, ενώ κινητοποιεί συνοριακές περιπολίες σε μια μάταιη προσπάθεια να αποκλείσει τα νότια σύνορά της, σαν να μην είχε κανένα ρόλο ή ευθύνη για τη μοίρα των γειτόνων της.

Στα βόρεια, αντίθετα, ο Καναδάς παρέχει ένα μοντέλο για περιφερειακή συνεργασία. Μετά από τεταμένες σχέσεις κατά τη διάρκεια του δέκατου ένατου αιώνα που σημαδεύτηκαν από αρκετές αποτυχημένες εισβολές των ΗΠΑ στον Καναδά, η Ουάσιγκτον, ξεκινώντας το 1903, διαπραγματεύτηκε τις διαφωνίες για τα σύνορά της με την Οτάβα. Αυτές οι διαιτησίες έγιναν πρότυπο για τις σύγχρονες διεθνείς σχέσεις, ενώ έδωσαν στον υπουργό Εξωτερικών Elihu Root το Νόμπελ Ειρήνης. Για να περιορίσουν αυτή τη διαδικασία, το 1909 οι δύο χώρες ίδρυσαν τη Διεθνή Μικτή Επιτροπή, η οποία επί 110 χρόνια έχει διευθετήσει φιλικά περίπου 50 διαφορές, μερικές από τις οποίες διαφορετικά θα μπορούσαν να είχαν γίνει αρκετά σοβαρές.

Ως σύμμαχοι στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τα δύο έθνη έχουν επίσης αναπτύξει μια στρατιωτική συμμαχία που έχει βαθύνει κατά τη διάρκεια των δεκαετιών. Όχι μόνο ο Καναδάς ήταν συνιδρυτής του ΝΑΤΟ το 1949, αλλά στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου οι χώρες συγχώνευσαν την ηπειρωτική τους άμυνα σχηματίζοντας τη Διοίκηση Αεροδιαστημικής Άμυνας της Βόρειας Αμερικής (NORAD). Ως πλήρως διεθνική διοίκηση, με ανώτερους αξιωματικούς και από τις δύο αεροπορικές δυνάμεις, η NORAD έχει γίνει η ισχυρότερη αμερικανική συμμαχία, επιφορτισμένη με την εναέρια και, από το 2006, τη θαλάσσια άμυνα ολόκληρης της βορειοαμερικανικής ηπείρου. Βασιζόμενα σε τέτοιους ανθεκτικούς στρατιωτικούς δεσμούς, το 1994, τα δύο έθνη ένωσαν και το Μεξικό με τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου της Βόρειας Αμερικής (NAFTA), η οποία, αν και τροποποιήθηκε ελαφρώς από τον Πρόεδρο Τραμπ, έχει διατηρήσει στενούς εμπορικούς δεσμούς μεταξύ αυτών των τριών χωρών τα τελευταία 30 χρόνια.

Πέρα από τη NAFTA και τη NORAD

Ως κληρονομιά της ταραγμένης ιστορίας του ημισφαιρίου, ωστόσο, οι σχέσεις των ΗΠΑ με την υπόλοιπη Βόρεια Αμερική είναι ένα κουβάρι αντιφάσεων που απλώς περιπλέκουν οδυνηρά, επίμονα προβλήματα. Ωστόσο, υπάρχουν τώρα προφανείς λύσεις, χρησιμοποιώντας ως πρότυπα τις σχέσεις αυτής της χώρας με τον Καναδά και την Ευρωπαϊκή Ένωση, που θα μπορούσαν να αρχίσουν να ξεπερνούν τον ολοένα πιο ανησυχητικό παραλογισμό των ένοπλων συνόρων, της ασύμμετρης ισχύος και των πολιτικών τιμωρίας προς τους φτωχότερους νότιους γείτονες.

Στον απόηχο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και των 1.000 χρόνων σχεδόν ατελείωτου πολέμου που έκανε την Ευρώπη στην πιο αιματοβαμμένη ήπειρο του κόσμου, οι οραματιστές νέοι ηγέτες προχώρησαν βήμα προς βήμα προς το σχηματισμό μιας περιφερειακής συνομοσπονδίας που θα αντικαθιστούσε τη σύγκρουση με τη συνεργασία. Αυτή η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ), με τη σειρά της, θα δημιουργούσε πρωτοφανή επίπεδα παραγωγικότητας και ευημερίας (μέχρι, τουλάχιστον, να αποχωρήσει η Βρετανία από την ΕΕ και, πιο πρόσφατα, ο Βλαντιμίρ Πούτιν να εισβάλλει στην Ουκρανία). Παρόλο που και τα 27 κράτη μέλη διατηρούν την πλήρη κυριαρχία τους, η εκτελεστική επιτροπή και το κοινοβούλιο της ΕΕ, από την υπογραφή του Συμφώνου της Λισαβόνας το 2007, έχουν κοινές ανησυχίες για τα 500 εκατομμύρια πολίτες τους, συμπεριλαμβανομένης της περιβαλλοντικής πολιτικής, της οικονομικής ανάπτυξης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της ασφάλειας των συνόρων και της μετανάστευσης εντός της Ένωσης.

Για να επιλύσει τα αυξανόμενα προβλήματά της, ολόκληρη η Βόρεια Αμερική – συμπεριλαμβανομένου του Καναδά, των ΗΠΑ, του Μεξικού, της Κεντρικής Αμερικής και των χωρών της Καραϊβικής – θα μπορούσε σαφώς να επωφεληθεί από μια παράλληλη ένωση μεταξύ των 23 κυρίαρχων κρατών της και των 590 εκατομμυρίων κατοίκων τους. Από πολλές απόψεις, το έργο θα πρέπει να είναι ευκολότερο από αυτό της Ευρώπης. Ενώ η ΕΕ έχει 13 «επίσημες γλώσσες», μια Βορειοαμερικανική Ένωση θα χρειαζόταν μόνο τρεις – αγγλικά, γαλλικά και ισπανικά – λιγότερες από τη μικρή Ελβετία.

Όπως και στην Ευρώπη κάποτε, το κύριο εμπόδιο για την ολοκλήρωση της Βόρειας Αμερικής είναι η οικονομική ανισότητα μεταξύ Βορρά και Νότου. Από την εισαγωγή της το 1994, η NAFTA έχει αναδιαμορφώσει θεμελιωδώς τις οικονομικές σχέσεις της Βόρειας Αμερικής, αυξάνοντας τις διασυνοριακές επενδύσεις και τριπλασιάζοντας το περιφερειακό εμπόριο μεταξύ του Καναδά, του Μεξικού και των Η.Π.Α.
Και εδώ είναι μια εκπληκτική εξέλιξη μετά τη NAFTA: μεταξύ 1994 και 2007, η μετανάστευση χωρίς έγγραφα από το Μεξικό προς τις Ηνωμένες Πολιτείες αυξήθηκε, από το 2008, ωστόσο, υπήρξε μια αντίστροφη ροή «καθώς περισσότεροι μετανάστες γεννημένοι στο Μεξικό άρχισαν να φεύγουν από τις Ηνωμένες Πολιτείες παρά να φτάνουν».

Ελπίζοντας να μιμηθεί αυτή την επιτυχία, το 2000 το Κογκρέσο ενέκρινε την Εμπορική Σύμπραξη Η.Π.Α.-Καραϊβικής και, πέντε χρόνια αργότερα, υιοθέτησε τη Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου της Κεντρικής Αμερικής (CAFTA). Όμως τα ειδικά συμφέροντα εμπόδισαν το CAFTA από την αρχή, μεγιστοποιώντας τα αρνητικά και σβήνοντας τα θετικά μιας τέτοιας πολυμερούς συμφωνίας, ενώ το αντίστοιχο της Καραϊβικής είχε, στην καλύτερη περίπτωση, μικρό αντίκτυπο.

Η αναζήτηση λύσεων

Με παραδείγματα τόσο επιτυχημένων όσο και αποτυχημένων συμφωνιών σε αυτό το ημισφαίριο, θα μπορούσαν να γίνουν διαπραγματεύσεις βελτιωμένων συμφώνων όπως η NAFTA με την Καραϊβική και την Κεντρική Αμερική. Δεδομένου ενός γνήσιου επενδυτικού προγράμματος που στοχεύει σε πιο δίκαιη οικονομική ολοκλήρωση, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε λογικά να μειώσει, ωστόσο σταδιακά, την κραυγαλέα οικονομική ανισότητα μεταξύ των ΗΠΑ και του Καναδά και των νότιων γειτόνων τους.

Με τέτοια οικονομικά θεμελιώδη μεγέθη, αυτές οι χώρες θα μπορούσαν στη συνέχεια να προχωρήσουν προς μια κοινή διακυβέρνηση τύπου Ευρωπαϊκής Ένωσης, ώστε να αντιμετωπίσουν καλύτερα την αυξανόμενη κλιματική κρίση και την απειλή της για δημογραφική καταστροφή. Μέσω μιας γνήσιας περιφερειακής συνεργασίας, καθώς και ενός επαναπροσδιορισμού της «άμυνας» (όπως στο Υπουργείο Άμυνας) ως μεγαλύτερης προστασίας από επερχόμενες φυσικές καταστροφές, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να γίνει το επίκεντρο μιας πολυεθνικής ένωσης.

Καθώς ο πληθυσμός της συνεχίζει να γερνάει, με τους ηλικιωμένους να αναμένεται να ξεπεράσουν τους κάτω των 18 ετών έως το 2034, οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έχουν, στην πραγματικότητα, μια πιεστική ανάγκη για νέες μεταναστευτικές ροές από τα πλούσια σε εργατικά χέρια έθνη της Κεντρικής Αμερικής και της Καραϊβικής — όπως ο Μπάιντεν απο το Λευκό Οίκο πρότεινε στη Διακήρυξη του Λος Άντζελες του Ιουνίου 2022 για τη Μετανάστευση. Και καθώς η κλιματική αλλαγή φέρνει μαινόμενες τροπικές καταιγίδες στην Καραϊβική και καταστροφική ξηρασία στο βόρειο τρίγωνο της Κεντρικής Αμερικής, ο Καναδάς και οι ΗΠΑ θα είναι σε θέση να κινητοποιήσουν τις λεγεώνες των ειδικευμένων επιστημόνων τους για να αναζητήσουν περιβαλλοντικές λύσεις που θα επιτρέψουν στους αγροτικούς πληθυσμούς να μείνουν με μεγαλύτερη ασφάλεια στη θέση τους .

Τέλος, ο τεράστιος αμυντικός προϋπολογισμός των ΗΠΑ, που εξακολουθεί να είναι αφιερωμένος στα ετοιμοθάνατα όνειρα της Ουάσιγκτον για παγκόσμια κυριαρχία (και τους κατασκευαστές όπλων που το συνοδεύουν), θα μπορούσε να ανακατευθυνθεί προς ένα νέο είδος περιφερειακής άμυνας. Το επίκεντρό του θα είναι η αντιμετώπιση μιας έκρηξης σε ολόκληρη την ήπειρο από καταστροφές που σχετίζονται με το κλίμα, συμπεριλαμβανομένων ολοένα και πιο έντονων ξηρασιών, πλημμυρών, πυρκαγιών, καταιγίδων και των εκτοπισμένων πληθυσμών που θα τις συνοδεύσουν.

Η δίκαιη (και αποτελεσματική) διαχείριση τέτοιων κοινών ανησυχιών θα σημαίνει ανάπτυξη περιορισμένων περιοχών κοινής κυριαρχίας κατά το πρότυπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για να δημιουργήσουν σε έναν διάδοχο του μακροχρόνιου Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών (OAS), η Οτάβα και η Ουάσιγκτον θα μπορούσαν να οδηγήσουν τα 23 κυρίαρχα έθνη της Βόρειας Αμερικής στο σχηματισμό μιας μόνιμης γραμματείας, παρόμοιας με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.

Εξισορροπώντας την εθνική κυριαρχία με την περιφερειακή αλληλεγγύη, ένας τέτοιος εξουσιοδοτημένος διακρατικός φορέας θα μπορούσε στη συνέχεια να ασκήσει εκτελεστική εξουσία σε τομείς που είναι κατάλληλοι για κοινή διακυβέρνηση, όπως η πολιτική άμυνα, η περιβαλλοντική καταστροφή, η οικονομική ανάπτυξη και οι ροές εργασίας. Και σε περίπτωση που μια τέτοια ένωση αποδειχθεί αποτελεσματική, θα μπορούσε να επεκταθεί, όπως και η ΕΕ, έως ότου ενσωματώσει ολόκληρο το δυτικό ημισφαίριο, αντικαθιστώντας ή αναζωογονώντας τον πλέον κωματώδη ΟΑΣ.

Λαμβάνοντας τα απαραίτητα μέτρα πέρα από τις CAFTA, NAFTA και NORAD, η Ουάσιγκτον θα μπορούσε να βοηθήσει τους βορειοαμερικανούς γείτονές της, που ταλαιπωρούνται από τις καταστροφές της κλιματικής αλλαγής, προς μια πιο ολοκληρωμένη ένωση. Στην πορεία, ολόκληρο αυτό το ημισφαίριο θα γινόταν τελικά ένα πολύ πιο ασφαλές καταφύγιο στις ταραγμένες δεκαετίες που έρχονται.

Αυτή η στήλη διανέμεται από την Tom Dispatch.

Counter Punch

Επιμέλεια: Ανιχνεύσεις

ΤΟ ΒΑΣΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ

8
του Παντελή Σαββίδη
Το βασικό πρόβλημα με την Τουρκία δεν είναι ούτε η ΑΟΖ, ούτε τα 12 μίλια. Αυτά, κάπως, θα διευθετηθούν. Το βασικό πρόβλημα είναι το εξής:
Όλοι οι διεθνείς αναλυτές εκτιμούν πως σε μια δεκαετία θα έχει διαμορφωθεί ένας πολυπολικός κόσμος στον οποίο η Τουρκία θα έχει τη θέση μιας περιφερειακής δύναμης.
Το πρόβλημα συνίσταται στο ότι η Τουρκία δεν ζητά κάτι συγκεκριμένο απο την Ελλάδα το οποίο αν πάρει θα ηρεμήσει και θα μετατραπεί σε έναν ειρηνικό γείτονα. Με όσα ζητά και σε όσα επιμένει η Τουρκία επιδιώκει τον απόλυτο έλεγχο της Ελλάδας. Την δορυφοροποίησή της. Την υποδούλωσή της με νέο τρόπο. Αυτό που κάνει και με βαλκανικές χώρες.
Θα μπορούσε να προσβλέπει κανείς στο ότι δεν θα της βγει. Και ότι σε μια δεκαετία θα υπάρξουν στοιχεία αποδόμησης της σημερινής συνεκτικής και καθολικής αποδοχής των τουρκικών θέσεων απο όλα τα κόμματα της γειτονικής χώρας.
Τίποτε δεν δείχνει, προς το παρόν, ότι αυτό θα συμβεί.
Αντιθέτως η μικρά Ελλάς συγκεντρώνεται γύρω απο την πρωτεύουσά της, λιγοστεύει αριθμητικά και παρακμάζει πολιτισμικά, σε ένα αυτοκτονικό σχέδιο της πολιτικής ηγεσίας της το οποίο αποδέχεται η πλειοψηφία του ελληνικού λαού.
Σε μια δεκαετία το 15% του πληθυσμού της θα είναι μετανάστες, ο γηγενής πληθυσμός θα μειώνεται, όλοι οι θεσμοί και η οικονομική δραστηριότητα θα είναι συγκεντρωμένη γύρω απο την πρωτεύουσα όπου μεταφέρεται και ο στρατός.
Τέτοιου είδους επισημάνσεις δεν είναι εύκολα ορατές και πολύ περισσότερο δεν είναι αρεστές. Οπότε είτε απορρίπτονται αυθορί είτε, χειρότερα, προκαλούν την επιθετική αντίδραση του απερίσκεπτου.
Το αδιέξοδο του αύριο είναι κοντά. Αλλάξτε πολιτική. Πιέστε την πολιτική ηγεσία να το δει.
ΥΓ: Μια πολιτική πρόταση θα ήταν μια διορατική ελληνική πολιτική ηγεσία αφού συνειδητοποιήσει την εξέλιξη που περιγράφηκε να πείσει τις βαλκανικές ηγεσίες για το σοβαρό πρόβλημα που και οι ίδιες θα έχουν απο αυτήν την εξέλιξη. Και να συμπτυχθεί ένα είδος βαλκανικής συνεργασίας για την αποτροπή του. Αλλά με πολιτικούς και πολιτικές που δεν μπορούν να δουν έξω απο τα όρια του λεκανοπεδίου αυτά είναι όνειρα θερινής νυκτός.

Οι Κούρδοι, το μεγαλύτερο έθνος χωρίς Κράτος στον κόσμο

1

Του Michel Bruneau, Γεωγράφου, ειδικού στην γεωϊστορία, επίτιμου διευθυντή έρευνας στο Κέντρο Ερευνών CNRS, 9 Ιανουαρίου 2023, ηλεκτρονική Libération

Μετάφραση : Αλκης Καλλιαντζίδης

Χτυπημένη από την επίθεση στην οδό Enghien (στο Παρίσι) στις 23 Δεκεμβρίου 2022, η κουρδική κοινότητα, συχνά διωκόμενη, ζει επί αιώνες σε πολλές χώρες. Η διασπορά είναι πολύ ενεργή στη διεκδίκηση μιας αυτόνομης επικράτειας.

(Alice Clair/Julien Guillot)

Μετά τη ρατσιστική επίθεση της οποίας ήταν το θύμα, στο 10ο διαμέρισμα του Παρισιού στις 23 Δεκεμβρίου 2023, η κουρδική κοινότητα της Γαλλίας κινητοποιήθηκε με ταχύτητα και δύναμη, όπως φάνηκε από την πορεία που διοργανώθηκε στο Παρίσι το Σάββατο και τον εορτασμό της 3ης Ιανουαρίου στο Villiers-le-Bel, που κάθε φορά συγκέντρωνε πολλές χιλιάδες άτομα. Για να κατανοήσουμε τη δύναμη αυτής της κινητοποίησης, πρέπει να επιστρέψουμε στη γεωπολιτική κατάσταση των Κούρδων στα εδάφη καταγωγής τους, στο Κουρδιστάν, και επίσης να μελετήσουμε τη διασπορά τους.

Με 30 έως 40 εκατομμύρια ανθρώπους, οι Κούρδοι είναι το μεγαλύτερο έθνος χωρίς Κράτος στον κόσμο. Το ορεινό έδαφός τους, ένα Κουρδιστάν με ιδιαίτερα θολά όρια, βρίσκεται στην ανατολική Ανατολία, στο δυτικό Ιράν, στο νότιο Καύκασο και στη βόρεια Μεσοποταμία. Ήταν πάντα στο περιθώριο και μεταξύ αυτοκρατοριών, σε μια ιστορία λίγο μεγαλύτερη από μια χιλιετία : μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της Περσικής Αυτοκρατορίας των Σασσανιδών και μετά το Χαλιφάτο των Αββασιδών, μεταξύ του σουλτανάτου των Μαμελούκων και του Μογγολικού Ιλχανάτου, μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Περσικής αυτοκρατορίας των Σαφαβιδών… και σήμερα ανάμεσα σε τέσσερα έθνη-κράτη: Τουρκία (20 εκατομμύρια Κούρδοι), Ιράν, Ιράκ και Συρία (με αντίστοιχα 12, 8,5 και 3,6 εκατομμύρια). Οι Κούρδοι έχουν υποστεί για αιώνες μορφές βίας από αυτές τις χώρες, όπου αποτελούσαν πάντα μειονότητες. Οι Πέρσες, για παράδειγμα, απέλασαν από τον δέκατο έκτο αιώνα ολόκληρες κουρδικές φυλές σε απόσταση 2.000 χιλιόμετρα και άνω : στο Χορασάν, όπου οι Κούρδοι βρίσκονται σήμερα πάνω από ενάμιση εκατομμύριο, στο Hindu Kush στο Αφγανιστάν, στο Elbrus, ακόμη και στο Balochistan, όπου αρκετές δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες εξακολουθούν να είναι παρόντες. Πιο πρόσφατα, υπό τον Κεμάλ Ατατούρκ, μετά τις εξεγέρσεις του Σεΐχη Σαΐντ (1925), του Αραράτ (1930) και στη λεγόμενη «εξέγερση του Ντερσίμ» (1938), αρκετές χιλιάδες Κούρδοι είτε σφαγιάστηκαν, είτε εκτοπίστηκαν.

Αντιμέτωποι με αυτά τα σύνορα που συνέχισαν να διχάζουν τον πληθυσμό και την επικράτειά τους, οι Κούρδοι απαιτούν μορφές περιφερειακής αυτονομίας από τα τέλη του 19ου αιώνα. Και κυρίως από τη διάσκεψη ειρήνης (το 1919), τη συγκρότηση ανεξάρτητου κουρδικού κράτους. Αυτό αναφέρεται επίσημα το 1920 στη Συνθήκη των Σεβρών που ακυρώθηκε και αντικαταστάθηκε από τη Συνθήκη της Λωζάνης (το 1923). Αυτή δεν προέβλεψε πλέον τίποτα για τους Κούρδους.

(Alice Clair/Julien Guillot)

Δυσκολία οικοδόμησης του κουρδικού έθνους

Ο κύριος πολιτικός τους αγώνας παραμένει αυτή η εδαφική διεκδίκηση. Όμως η εν λόγω περιοχή οριοθετείται  με πολύ διαφορετικούς τρόπους, λόγω της ποικιλομορφίας των κουρδικών πολιτικών κομμάτων : το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (PKK) στην Τουρκία, το Κόμμα για μια Ελεύθερη Ζωή στο Κουρδιστάν (PJAK) στο Ιράν, το Δημοκρατικό Κόμμα του Κουρδιστάν του Ιράκ, η Πατριωτική Ένωση του Ιράκ και το Κόμμα Δημοκρατικής Ένωσης (PYD), αδελφό κόμμα του PKK στη Συρία. Στο Ιράν, το PJAK, το οποίο έπεσε θύμα βίαιης καταστολής (βομβαρδισμοί, εκτελέσεις, σφαγές) υπό την προεδρία του Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ μεταξύ 2005 και 2013, διεξήγαγε έναν ανταρτοπόλεμο στην ύπαιθρο και μια αντίσταση στις πόλεις που εκδηλώθηκε κυρίως στην πολιτιστική ζωή (θέατρο, κινηματογράφο, μουσική). Στην Τουρκία, το PKK, που θεωρείται τρομοκρατική οργάνωση από την τουρκική κυβέρνηση και τις δυτικές δυνάμεις, λέγεται ότι διέπραξε επιθέσεις που είναι δύσκολο να του αποδοθούν λόγω έλλειψης στοιχείων, όπως πρόσφατα στην Κωνσταντινούπολη, στις 13 Νοεμβρίου 2022. Το PKK έχει μια ένοπλη δύναμη πολλών χιλιάδων ανδρών στα σύνορα Τουρκίας και Ιράκ. Οι δεσμοί του με το PYK στη βόρεια Συρία, επίσης ένοπλο, το οδήγησαν να αντιταχθεί στους ισλαμιστές μαχητές του Daesh και στον στρατό του Ερντογάν, ο οποίος έχει αποκτήσει ερείσματα στη Συρία κατά μήκος των τουρκικών συνόρων.

Οι de jure ή de facto αυτόνομες οντότητες σε αυτές τις δύο τελευταίες χώρες μπορούν να θεωρηθούν ως τα έμβρυα ενός ανεξάρτητου έθνους-κράτους στο οποίο αντιτίθενται όλες οι υπάρχουσες χώρες εντός ή κοντά στις οποίες βρίσκονται. Η Τουρκία, η οποία εφάρμοσε τον 20ο αιώνα την πιο ακραία μορφή εθνο-εθνικής ομογενοποίησης στη Μέση Ανατολή, χρησιμοποιεί όλο της το βάρος για να εμποδίσει κάθε μορφή δημιουργίας ενός κουρδικού έθνους-κράτους, όχι μόνο στην εσωτερική της επικράτεια, αλλά και εντός της επικράτειας των γειτόνων της.

Η δυσκολία στην οικοδόμηση του κουρδικού έθνους μπορεί επίσης να εξηγηθεί από την πολιτιστική ποικιλομορφία αυτού του λαού. Δεν υπάρχει μία γλώσσα, αλλά πολλές διάλεκτοι ή γλώσσες, που χρησιμοποιούν διαφορετικά αλφάβητα. Τα σύνορα και οι καταστολές έχουν εμποδίσει την δουλειά για την τυποποίησή της. Ωστόσο, μέσω της γλώσσας επιβεβαιώνεται η κουρδικότητα και η αναγνώριση ως έθνος. Επίσης οι χώρες που χώριζαν το Κουρδιστάν φρόντιζαν πάντα να απαγορεύουν ή να αποθαρρύνουν τη χρήση της, εκτός από το Ιράκ που έδειξε πιο ανεκτικό.

Οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις είναι επίσης διαφορετικές, που κυμαίνονται από τον πλειοψηφικό σουνισμό έως τον μειοψηφικό δυοθεϊσμό, αλλά με την παρουσία μιας ισχυρής ιδιαιτερότητας στις τρεις παραλλαγές του Γιαζνταμισμού (Yazdanism) (δηλαδή λατρεία των αγγέλων). Ως αποτέλεσμα, δεν διαδραματίζουν αποφασιστικό ρόλο στην εθνική τους επιβεβαίωση και έχουν επιτρέψει στους Κούρδους να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή στον αγώνα κατά των ισλαμιστών του Daesh με τη βοήθεια των Δυτικών, ιδιαίτερα στη Συρία. Αλλά αυτή η δέσμευση δεν οδήγησε στην υποστήριξη αυτών των ίδιων Δυτικών για τα αιτήματα για αυτονομία στην Τουρκία, το Ιράν και τη Συρία ή για το σχέδιο ενός κουρδικού κράτους.

Ιδιαίτερα πολιτικοποιημένη και οργανωμένη η διασπορά

Χτυπημένη στη σφαγή της οδού Enghien, η διασπορά έχει δημιουργηθεί ιστορικά ως αποτέλεσμα της βίας που υπέστησαν οι κουρδικοί πληθυσμοί στην επικράτειά τους. Ο πόλεμος στο τουρκικό Κουρδιστάν, που ξεκίνησε το 1985, προκάλεσε διασπορά 7 έως 10 εκατομμυρίων στις μεγάλες πόλεις της δυτικής Τουρκίας : Σμύρνη, Άγκυρα, Άδανα, Μερσίνα και Κωνσταντινούπολη, όπου διαμένουν 3 εκατομμύρια. Το 2022,  υπήρχαν περίπου 12 εκατομμύρια Κούρδοι στο Τουρκικό Κουρδιστάν. Η καταστροφή ολόκληρων χωριών, η εξόρυξη εδαφών και η παρουσία του τουρκικού στρατού αποτρέπουν κάθε επιστροφή στην περιοχή.

Ο σχηματισμός της κουρδικής διασποράς στην Ευρώπη είναι πιο πρόσφατος : αν και ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960, όταν η Γερμανία κάλεσε εργατικά χέρια από την Τουρκία, ήταν κυρίως αποτέλεσμα σοβαρών πολιτικών γεγονότων που συνέβησαν τη δεκαετία του 1980 στην Τουρκία, τη Συρία, το Ιράκ και το Ιράν, όπως η εκτόξευση θανατηφόρων αερίων εναντίον των Κούρδων του Ιράκ από τον Σαντάμ Χουσεΐν το 1988, οι επαναλαμβανόμενες καταστολές από τον τουρκικό στρατό στο Κουρδιστάν στα σύνορα του Ιράκ και της Συρίας από το 1985 έως το 1999, μετά από το 2015 ή στο Ιράν επί Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ.

Η κουρδική διασπορά στην Ευρώπη είναι έντονα πολιτικοποιημένη και οργανωμένη σε ενώσεις που αναπαράγουν τις κοινωνικές και πολιτικές διαιρέσεις του Κουρδιστάν (τουρκικές, ιρακινές, ιρανικές ή συριακές) και όχι θρησκευτικές πεποιθήσεις. Οι περισσότερες ενώσεις της διασποράς συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με πολιτικά κόμματα. Καταφέρνουν να κινητοποιήσουν μεγάλο αριθμό Κούρδων εξόριστων σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες για εκδηλώσεις μνήμης ή διαδηλώσεις με αφορμή γεγονότα (απαγωγή και φυλάκιση του ηγέτη του PKK Öcalan από την τουρκική κυβέρνηση το 1999 ή δολοφονία Κούρδων ακτιβιστών στο Παρίσι το 2013, για παράδειγμα).

(Alice Clair/Julien Guillot)

Το 1995, συγκλείθηκε στη Χάγη ένα εξόριστο κουρδικό κοινοβούλιο που εκλέχτηκε από περίπου 200.000 μέλη της διασποράς. Συνήλθε πολλές φορές σε ευρωπαϊκές πόλεις στα τέλη της δεκαετίας του 1990. Κατηγορήθηκε από το τουρκικό κράτος ως όργανο προπαγάνδας του PKK με το οποίο είχε δεσμούς. Το 2003, δημιουργήθηκε ένα Λαϊκό Κογκρέσο του Κουρδιστάν (Kongra Gel) που περιλαμβάνει ενώσεις της διασποράς φιλικές με το PKK. Παράλληλα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Κουρδιστάν στη Γερμανία διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Κουρδιστάν στο πλαίσιο της ομοσπονδίας Komkar σε σχέση με πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Τα δίκτυα των κουρδικών ενώσεων της διασποράς είναι πολυάριθμα και ποικίλα, προσανατολισμένα προς τις ΜΚΟ που υπερασπίζονται τα ανθρώπινα και πολιτιστικά δικαιώματα, κι όχι απαραίτητα προς τα πολιτικά κόμματα. Ο ρόλος τους είναι θεμελιώδης για τους Κούρδους της διασποράς, να διατηρήσουν επαφή με το Κουρδιστάν και να συνεχίσουν να συμμετέχουν ειρηνικά στον αγώνα για αυτονομία ή ανεξαρτησία.

Είναι η κουρδική διασπορά που μπόρεσε να δώσει νέα ώθηση στη γραπτή γλώσσα, τη λογοτεχνία και την κουρδική μουσική που απαγορεύονται στην Τουρκία. Ενημέρωσε επίσης τη δυτική γνώμη για την τύχη των Κούρδων στις διάφορες χώρες όπου διώκονται. Πολλοί από αυτούς συμμετέχουν τώρα ενεργά στην πολιτική και πολιτιστική ζωή της χώρας υποδοχής τους ως συγγραφείς, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, μουσικοί, ακόμη και ως μέλη του κοινοβουλίου στη Σουηδία, τη Γερμανία ή την Ολλανδία. Αυτή ήταν η περίπτωση του τραγουδιστή Mîr Perwer, που δολοφονήθηκε πρόσφατα στην επίθεση στην οδό Enghien στο Παρίσι. Καλλιτέχνης, βαθιά αφοσιωμένος στην ελεύθερη ταυτότητα του λαού του, άσκησε την τέχνη του για να υπερασπιστεί ένα ελεύθερο μέλλον και ήταν ένας από τους Κούρδους καλλιτέχνες που πήραν το δρόμο της εξορίας.

Γιάννης Μαγκριώτης: Μπορεί να κρύβει κινδύνους η χρονική σύμπτωση των εκλογών σε Ελλάδα και Τουρκία;

0

του Γιάννη Μαγκριώτη*

Όi πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης έκαναν πρόωρες εκλογές, όταν ήξεραν, ότι θα τις κερδίσουν.
Αντιθέτως, όταν έπεφταν κάτω από την καμπύλη της εκλογικής νίκης, δηλαδή τους προλάβαινε η φθορά της κυβέρνησής τους, τότε εξαντλούσαν την τετραετία, είτε ελπίζοντας στην βελτίωση της θέσης τους, είτε για να “χαρούν”, μέχρι και την τελευταία ημέρα την εξουσία και ό,τι σημαίνει αυτό στην χώρα μας.

Ο σημερινός Πρωθυπουργός, επαναλαμβάνει μονότονα ότι: είναι θεσμικός και, πιστεύει στην ολοκλήρωση της συνταγματικής τετραετίας.

Φυσικά, η στάση του, μόλις εκλέχτηκε Πρόεδρος της ΝΔ, τον διαψεύδει, αφού ζήτησε εκλογές.

Όμως, δεν είναι λίγες οι διαψεύσεις και στην κυβερνητική του θητεία.
Ξεκινώντας από την αλλαγή του εκλογικού νόμου, για τον οποίο, μέχρι και την Άνοιξη του 2022, σκεφτόταν φωναχτά και νέα αλλαγή, για να τον κάνει ακόμη πιο πλειοψηφικό, όταν η δημοσκοπική του κάμψη, δεν του εξασφάλιζε αυτοδυναμία. Τελικά εγκατέλειψε την προσπάθεια, όταν διαπίστωσε ότι, θα είχε μεγαλύτερες απώλειες, εάν τον άλλαζε, αφού θα έδειχνε ηττοπάθεια.

Το παράδειγμα του νόμου για την ψήφο των ομογενών είναι ακόμη πιο χαρακτηριστικό, αφού όταν διαπίστωσε ότι οι υποχωρήσεις που έκανε προς την αντιπολίτευση, για να συγκεντρώσει τους 200 ψήφους, που απαιτεί το Σύνταγμα, για να ψηφιστεί ο σχετικός νόμος, δεν θα φέρουν στην κάλπη πολλούς ομογενείς, που θεωρούσε ότι θα τον ψήφιζαν, προσπάθησε να τον αλλάξει, αφού πρώτα άλλαξε τον υπουργό Εσωτερικών, όμως αυτή την φορά δεν συγκέντρωσε τους 200 ψήφους.

Δυο νόμοι, προϊόντα της αρχικής αισιοδοξίας του Πρωθυπουργού, που θα αποδεικνύονταν αναποτελεσματικοί για τον στόχο της επανεκλογής του, ήταν αρκετοί για να αλλάξει αιφνιδιαστικά τον αρμόδιο υπουργό, τον πιο στενό του συνεργάτη μέχρι τότε, χωρίς εξήγηση, για να τον επαναφέρει σύντομα στην κυβέρνηση, πάλι χωρίς εξήγηση.

Δυστυχώς για τον Πρωθυπουργό, ο νέος υπουργός δεν μπόρεσε να αλλάξει τους δύο νόμους, θα πρέπει όμως να βρει συνταγματικά αποδεκτή λύση στον νόμο του προκατόχου του για την Αυτοδιοίκηση, που έκρινε αντισυνταγματικό το ΣτΕ.

Όσον αφορά τον χρόνο των εκλογών, ο Πρωθυπουργός είχε με πολλούς τρόπους, όπως και πολλά κυβερνητικά στελέχη, καταστήσει σαφές ότι ήταν έτοιμος να κάνει εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2021, όταν οι δημοσκοπήσεις στο τέλος της Άνοιξης, του έδιναν οριακή αυτοδυναμία, όμως τελικά τον φόβισε η αναμενόμενη έξαρση της πανδημίας και ο θυμός του κόσμου για τις καταστροφές του Καλοκαιριού από τις φωτιές και δεν προκήρυξε εκλογές.
Η πρόθεσή του, για την προκήρυξη εκλογών, τον Σεπτέμβριο του 2022, ήταν ακόμη πιο σαφής, όμως και πάλι δεν το έκανε, γιατί οι δημοσκοπήσεις πλέον έδειχναν ότι έχει χάσει την προοπτική της αυτοδυναμίας και στις δεύτερες εκλογές με το δικό του πλειοψηφικό εκλογικό σύστημα.

Στα εγκαίνια της ΔΕΘ τον Σεπτέμβριο πρόβαλε δύο λόγους για την μη προσφυγή στις κάλπες:
1. Δεν ήθελε να αφήσει την χώρα για 40 ημέρες με υπηρεσιακή κυβέρνηση, απέναντι στον επιθετικό Ερντογάν.
2. Είναι θέμα αρχών για αυτόν η εξάντληση της τετραετίας, σε αντίθεση με τους Πρωθυπουργούς της Μεταπολίτευσης, με πρώτο φυσικά τον αείμνηστου Κωνσταντίνο Καραμανλή, που παρά το 54% του Νοέμβρη του 1974, προκήρυξε πρόωρες εκλογές το 1977, όταν άρχισε να νιώθει την ανάσα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Και τώρα, ξαφνικά όλοι διαπιστώνουν ότι μπορεί να κάνει τις εκλογές, στην χειρότερη στιγμή, δηλαδή, ταυτόχρονα με τις εκλογές στην Τουρκία. Βλέποντας και τις δημοσκοπήσεις σε Ελλάδα και Τουρκία, διαπιστώνουμε ότι, έχουν κάτι κοινό οι δυο ηγέτες: Την θετική αποδοχή στην εξωτερική πολιτική που ασκούν, και την αρνητική εκτίμηση στην οικονομική και κοινωνική πολιτική τους.

Μήπως λοιπόν βολεύει αυτή η επιλογή του Έλληνα Πρωθυπουργού, αφού ο Ερντογάν θα παίζει το κεφάλι του εκείνες τις ημέρες και θα κορυφώσει τις επιθέσεις απέναντι στην Ελλάδα;
Μήπως δηλαδή η έξαρση της έντασης και ο πιθανός φόβος του κόσμου για μια επερχόμενη στρατιωτική σύγκρουση τον ευνοεί εκλογικά;

Και αν, έτσι λογικά περιμένουμε να εξελιχθούν τα γεγονότα, τότε γιατί φιλικά ΜΜΜ προς την κυβέρνηση, μαζί με κυβερνητικούς αξιωματούχους, το πάνε πιο πέρα και μιλούν, είτε ευθέως είτε εμμέσως, για μια πρωτοβουλία σε θέματα εθνικού ενδιαφέροντος, όπως η απόφαση για την επέκταση των χωρικών υδάτων μας στα 12 μίλια Νότια της Κρήτης, ακυρώνοντας έτσι, ακόμη μια φορά, το Τουρκολυβικό Μνημόνιο, πού υπογράφτηκε κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου και του δικαίου της θάλασσας, το οποίο το έχουμε ακυρώσει δύο τουλάχιστον φορές, κατά την κυβέρνηση;

Βεβαίως, η επέκταση στα 12 μίλια των χωρικών μας υδάτων είναι αναφαίρετο δικαίωμα της χώρας, όπως έχει ψηφίσει και η βουλή των Ελλήνων το 1995, με την σημείωση ότι: θα το πράξει η χώρα μας, όταν εκτιμήσει ότι είναι κατάλληλες οι συνθήκες και όλες οι κυβερνήσεις μέχρι και σήμερα, επιβεβαιώνουν αυτή την θέση.
Ετούτη η συγκυρία και μάλιστα παραμονές εκλογών στις δύο χώρες, είναι “οι κατάλληλες συνθήκες”;
Δεν θέλω να πιστεύω ότι, η ηγεσία της κυβέρνησης ή έστω κυβερνητικά στελέχη, το σκέφτονται σοβαρά.

Μια τέτοια απόφαση, πέρα από την εσωτερική συνεννόηση και τον κατάλληλο χρόνο, όλοι ξέρουν ότι, χρειάζεται και την αποδοχή και υποστήριξη από την Ουάσιγκτον και τις ισχυρές ευρωπαϊκές χώρες. Υπάρχουν, εκτός από το ακατάλληλο του προεκλογικού χρόνου, οι προϋποθέσεις αυτές;
Μήπως η αγωνία, μπροστά στην απώλεια της κυβερνητικής εξουσίας, γεννά παραλογισμούς;

*Ο Γιάννης Μαγκριωτης διετέλεσε Υφυπουργός Εξωτερικών

 

 

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Η Ελλάδα, ο «δυτικός πολιτισμός» και το Αφγανιστάν

0

Διαβάζοντας τις δηλώσεις Χάρι, το μυαλό μου πήγε σε ορισμένους Έλληνες πολιτικούς (αλλά και στρατιωτικούς) που εσχάτως θυμήθηκαν να αποδώσουν φόρο τιμής στον «δυτικό πολιτισμό».

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
11 Ιανουαρίου 2023

Διάβασα την απίστευτη ομολογία του Βρετανού πρίγκιπα Χάρι, ότι σκότωσε 25 Αφγανούς κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν χωρίς να λυπηθεί καθόλου, γιατί, όπως λέει, δεν τους θεωρούσε ανθρώπους, αλλά πιόνια του σκακιού. Φαίνεται ότι οι νεοαποικιακοί πόλεμοι της Δύσης στη Μέση Ανατολή είναι ένα είδος ευχάριστου κυνηγιού για τα μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας. Όχι ότι κανένας ενημερωμένος άνθρωπος θα περίμενε κάτι διαφορετικό, εκπλήσσει όμως η ειλικρίνεια και ο κυνισμός της Αυτού Υψηλότητος. O tempora, o mores.

Διαβάζοντας τις δηλώσεις Χάρι, το μυαλό μου πήγε σε ορισμένους Έλληνες πολιτικούς (αλλά και στρατιωτικούς) που εσχάτως θυμήθηκαν να αποδώσουν, ενθουσιασμένοι, φόρο τιμής στον «δυτικό πολιτισμό».

Λες και δεν κατάγονται οι ίδιοι από την χώρα που γέννησε τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, τον Περικλή και τον Πρωταγόρα, τον Ηράκλειτο και τον Ιπποκράτη και μύριους όσους άλλους. Και επομένως θα μπορούσαν, αν ήθελαν να μιλήσουν για πολιτισμό (που εγώ δεν θα το συνιστούσα, ούτε καν στην κυρία Μενδώνη, αλλά τέλος πάντων δικαίωμά τους είναι), να αναφερθούν στον ελληνικό πολιτισμό. Στο κάτω – κάτω της ραφής αν κάτι αξίζει σε αυτόν τον λεγόμενο «δυτικό πολιτισμό», αφορά σε μεγάλο βαθμό ιδέες που κληρονόμησε από την αρχαία Ελλάδα.

Υπάρχουν και χειρότερα. Πριν από κάποιο καιρό με έλουσε κρύος ιδρώτας διαβάζοντας σε μια ημερήσια διαταγή προς όλες τις μονάδες των Ενόπλων Δυνάμεων, ότι η αποστολή τους περιλαμβάνει, εκτός των άλλων, και την υπεράσπιση των «ιδεωδών του δυτικού πολιτισμού»…

Κρύος ιδρώτας, γιατί θυμήθηκα ότι, την τελευταία φορά που οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις ανέλαβαν την υπεράσπιση των «ιδεωδών του δυτικού πολιτισμού» επέβαλαν δικτατορία στην Ελλάδα για λογαριασμό των Αμερικανών, οργάνωσαν πραξικόπημα στην Κύπρο για τους ίδιους λόγους και στη συνέχεια κάθισαν να παρακολουθούν απαθείς την τουρκική εισβολή.

Φαντάζομαι ότι δεν μπορεί να είναι στις προθέσεις των νυν ηγητόρων του στρατεύματος να επαναλάβουν τα τραγικά «κατορθώματα» του παρελθόντος, αποτελειώνοντας την Ελλάδα. Ελπίζω ότι τέτοιες αναφορές αποτελούν ένα στιγμιαίο «ολίσθημα», μια απροσεξία που τους ξέφυγε χωρίς να σημαίνει τίποτα περισσότερο, καλό όμως είναι να είναι πιο προσεκτικοί στις εκφράσεις τους σε μια χώρα με αυτή την ιστορία. Και, σε ό,τι αφορά την αποστολή και τις φιλοδοξίες των ενόπλων δυνάμεων, μπορούμε φαντάζομαι όλοι οι Έλληνες να συμφωνήσουμε ότι είναι η υπεράσπιση της ανεξαρτησίας και της εδαφικής ακεραιότητας της χώρας, όπως και της ασφάλειας των Ελλήνων της Κύπρου. Πρόκειται για τους μόνους λόγους για τους οποίους οι ηγέτες μας δικαιούνται να ζητάνε τη στράτευση των νέων Ελλήνων, πολύ περισσότερο να τους στείλουν να πεθάνουν, αν χρειαστεί. Ιδίως σε μια περίοδο πρωτοφανούς εσωτερικής κρίσης, παγκόσμιας αστάθειας και πολύ μεγάλων κινδύνων.

Ωραίος ο δυτικός πολιτισμός, μην έρθει όμως κατά πάνω μας και καμιά πυρηνική οβίδα στο τέλος να μας αποτελειώσει!

Με την ευκαιρία να σημειώσουμε ότι πολλοί Ευρωπαίοι, μεταξύ τους και Έλληνες, ανησυχούν σφόδρα γιατί τους κατακλύζουν φουκαράδες μετανάστες και πρόσφυγες. Δεν τους ανησύχησε όμως και δεν τους ανησυχεί καθόλου το ότι έστειλαν (μαζί και οι Έλληνες) και εξακολουθούν να στέλνουν τα στρατά τους στα πέρατα της Γης, όπως δεν τους ανησυχεί και το τι κάνουν αυτά τα στρατά εκεί πέρα. Στην περίπτωση π.χ. του Αφγανιστάν κατέστρεψαν τη χώρα, προτού την παραδώσουν, με την πολιτική τους, σε μια από τις πιο οπισθοδρομικές εκδοχές του Ισλάμ και αυτά, παρακαλώ, εν ονόματι των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Εκτός δε των άλλων εγκλημάτων πολέμου που κάναμε εμείς, οι πολιτισμένοι Δυτικοί, φτιάξαμε και ένα από τα γνωστότερα διεθνή κέντρα βασανιστηρίων του πλανήτη, στην αεροπορική βάση του Μπαγκράμ, που συναγωνίστηκε επάξια, ως μνημείο του «δυτικού πολιτισμού» και αυτό, το Αμπού Γράιμπ και το Γκουαντάναμο (το τελευταίο αυτό μάλιστα εξακολουθεί να λειτουργεί, αν και τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, μαζί και τα δικά μας, δεν λένε κουβέντα για αυτό. Δύο Αμερικανοί πρόεδροι, ο Ομπάμα και ο Μπάιντεν έχουν υποσχεθεί να το κλείσουν, αλλά δεν φαίνεται να μπορούν, τόσο εικονική είναι η δημοκρατία στις ΗΠΑ. Άλλοι οι πρόεδροι, άλλοι τα αφεντικά τους).

Σημειωτέον ότι, ακόμα και τώρα, που η Δύση έχει μπει σε επικίνδυνη κρίση και παρακμή, οι δικοί μας είναι τόσο ενθουσιασμένοι με τα «δυτικά ιδεώδη», που θέλουν να ανέβουν με το ζόρι στο τελευταίο βαγόνι του τρένου. Ήθελαν μάλιστα προσφάτως να στείλουν, αν είναι δυνατόν, στρατεύματα στην Αφρική, το έγραψαν μάλιστα και στην ελληνογαλλική αμυντική συμφωνία (που περιέχει αναφορές στην υπεράσπιση των γαλλικών συμφερόντων στο Σαχέλ, όχι όμως και των Ελλήνων της Κύπρου!). Δεν τα κατάφεραν όμως, γιατί ξεσηκώθηκαν βλέπετε οι απολίτιστοι Μαύροι και πήραν φαλάγγι τους πολιτισμένους Γάλλους (τους ίδιους που ισοπέδωσαν προ ετών, για λογαριαασμό των Νεοσυντηρητικών και κατά πολύ πολιτισμένο τρόπο και αυτοί, μια από τις πλέον εύπορες και προοδευτικές αραβικές χώρες, τη Λιβύη, εκτελώντας δια δημόσιου, τηλεοπτικά μεταδιδόμενου παγκοσμίως, ανασκολοπισμού τον ηγέτη της, πρωτομάστορα του αγώνα των Αράβων και Αφρικανών για την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά τους. Άλλος ένας θρίαμβος και αυτός του «δυτικού πολιτισμού» και των ιδεωδών του).

Κάποτε υπήρχε, θυμίζουμε, μια πιο πολιτισμένη Ελλάδα, αυτή που έβγαζε Θεοδωράκηδες, Σεφέρηδες, Ελύτηδες, Χατζηδάκηδες, Ρίτσους. Τότε, οι Έλληνες (δεξιοί) πατριώτες της ΕΟΚΑ ανατίναζαν στην Κύπρο τα αεροπλάνα των Εγγλέζων συμπαραστεκόμενοι στην Αίγυπτο του Νάσερ, όταν της ρίχτηκαν να την υποδουλώσουν Ισραηλινοί και Αγγλογάλλοι ιμπεριαλιστές. Και ο Νάσερ το ξεπλήρωσε αυτό στους Κυπρίους ανοίγοντας τις αποθήκες του αιγυπτιακού στρατού στον Λυσσαρίδη και λέγοντάς του να πάρει ό,τι θέλει.

Αλλά εκείνη την εποχή ζούσε ακόμα το ελληνικό εθνικό σχέδιο, το σχέδιο της Αντίστασης, του Όχι, που άρχισε να σχηματίζεται μετά την πρώτη Άλωση της Πόλης (από τον δυτικό πολιτισμό πάλι). Ελπίζω πάντα, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι επιβιώνει και σήμερα.

Πηγή:kosmodromio.gr

Άρθρο του Γ. Μπαλαμπανίδη στην «Κ»: Τι να φταίν’ οι εκπρόσωποι;

0

Κυκλοφόρησε πρόσφατα στο ∆ιαδίκτυο η είδηση ότι πρόκειται να κατέβει ως υποψήφιος βουλευτής στις επερχόμενες ελληνικές εκλογές ο Ζαν Μονέ. Πράγμα μάλλον απίθανο, καθώς ο Γάλλος αρχιτέκτονας της ευρωπαϊκής ενοποίησης έχει από καιρό αποχωρήσει από τον μάταιο τούτο κόσμο

Κυκλοφόρησε πρόσφατα στο ∆ιαδίκτυο η είδηση ότι πρόκειται να κατέβει ως υποψήφιος βουλευτής στις επερχόμενες ελληνικές εκλογές ο Ζαν Μονέ. Πράγμα μάλλον απίθανο, καθώς ο Γάλλος αρχιτέκτονας της ευρωπαϊκής ενοποίησης έχει από καιρό αποχωρήσει από τον μάταιο τούτο κόσμο. Εκ παραδρομής είχε παραλειφθεί το όνομα του Ελληνα πιθανού υποψηφίου, ο οποίος προφανώς κατέχει την ομώνυμη έδρα ευρωπαϊκών σπουδών σε κάποιο πανεπιστήμιο. Στα σόσιαλ μίντια έγινε το σχετικό χάζι, καταλήγοντας ότι είναι κρίμα διότι η υποψηφιότητα του Ζαν Μονέ θα προσέδιδε κύρος στο ελληνικό Κοινοβούλιο – θα είχε δε εξασφαλισμένη την εκλογή του, αφού ήδη διαθέτει έδρα.

Αυτό το επεισόδιο στον ψηφιακό μας μικρόκοσμο είναι ένα χαριτωμένο δείγμα του πώς αντιλαμβανόμαστε τη σχέση πολιτικής εκπροσώπησης. Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές, τα κόμματα θα παρουσιάζουν στους πολίτες τους υποψήφιους εκπροσώπους τους. Πλάι στους «επαγγελματίες» της πολιτικής, αναμενόμενα θα εμφανίζονται ονόματα αναγνωρίσιμα από τον χώρο της ενημέρωσης, της ψυχαγωγίας, του αθλητισμού, της διανόησης. Στη δημοκρατική κοινωνία του θεάματος θεωρείται περίπου αυτονόητο ότι αυτή η πρακτική μπορεί να προσελκύσει ψηφοφόρους, αλλά και να θεραπεύσει τη μεγάλη πληγή της σύγχρονης δημοκρατίας: την καχυποψία των πολιτών απέναντι στο πολιτικό σύστημα, την αποστασιοποίησή τους από την πολιτική.

Είναι, όµως, στ’ αλήθεια καλή συνταγή δημοκρατικής αναζωογόνησης; Οχι απαραίτητα. Αρκεί να σκεφθούμε την εκπροσώπησή μας στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου κατά τεκμήριο θέλουμε να εμφανιζόμαστε «σοβαροί», εκπροσωπώντας τη χώρα στους «άλλους Ευρωπαίους». Η εμπειρία δείχνει ότι η ουσιαστική δουλειά εκεί γίνεται μάλλον από επαγγελματίες πολιτικούς, ή από ανθρώπους προερχόμενους από την κοινωνία πολιτών, παρά από φωτογενείς της πολιτικής και της δημοσιογραφίας, ηθοποιούς ή ποδοσφαιριστές.

Η λύση, υποστηρίζουν ορισμένοι, θα ήταν να επανέλθει το σύστημα της λίστας, όπως ίσχυε παλαιότερα στις ευρωεκλογές. Να καθορίζουν τα κόμματα τη σειρά εκλογής των υποψηφίων τους, ώστε να διασφαλίζουν ότι θα επιλέγουμε τους πιο επαρκείς, χωρίς να υποκύπτουμε στον πειρασμό της φωτογένειας. Αυτό δίνει στα κόμματα την ευκαιρία να «διαπαιδαγωγήσουν» τους πολίτες σε ένα πιο απαιτητικό επίπεδο εκπροσώπησης. Ενδεχομένως όμως είναι μια ελιτίστικη προσέγγιση, που θεωρεί δεδομένο ότι οι πολίτες επιλέγουν το «εύκολο» κριτήριο της αναγνωρισιμότητας. Η άλλη διαθέσιμη επιλογή, ο σταυρός προτίμησης, έχει μια αρετή πολύτιμη σε καιρούς δημοκρατικής απομάγευσης: μεγαλύτερη ελευθερία (άρα και ευθύνη) επιλογής, επομένως μεγαλύτερη εμπλοκή με τη διαδικασία της εκπροσώπησης.

Ωστόσο, υπάρχει ένα ευρύτερο και ίσως πιο ουσιαστικό ζήτημα. Εάν μας ενδιαφέρει να διαπαιδαγωγηθούμε συλλογικά σε μια πιο ποιοτική σχέση εκπροσώπησης, τότε το ερώτημα δεν είναι απλώς εάν μας εκπροσωπούν οι καλύτεροι. Είναι επίσης, αν όχι κυρίως, το ερώτημα εάν πράγματι η ελληνική κοινωνία εκπροσωπείται στους πολιτικούς θεσμούς με όλη της την ποικιλομορφία.

Το κυρίαρχο πρότυπο του λευκού, άνδρα, μεσήλικα δικηγόρου (γιατρού, μηχανικού) βουλευτή στο ελληνικό Κοινοβούλιο έρχεται σε αντίθεση με τη σύνθεση μιας κοινωνίας που αλλάζει, απωθώντας τις αλλαγές της.

Αυτό δεν σηµαίνει ότι το Κοινοβούλιο πρέπει ή μπορεί να είναι μια λεπτομερής μικρογραφία της κοινωνίας, όπου θα εκπροσωπούνται όλες οι δυνατές κοινωνικές καταστάσεις. Εάν τραβήξουμε αυτή τη λογική στα άκρα, εύκολα μετατρέπεται σε καρικατούρα: ένα Κοινοβούλιο όπου θα είχαν τον δικό τους εκπρόσωπο οι πωλητές αυτοκινήτων, οι απόφοιτοι ΙΕΚ, οι δασκάλες χορού, οι γεννημένες το 1980, οι καταγόμενοι από την ορεινή Γορτυνία κ.ο.κ.

Από την άλλη, όμως, το κυρίαρχο πρότυπο του λευκού, άνδρα, μεσήλικα δικηγόρου (γιατρού, μηχανικού) βουλευτή στο ελληνικό Κοινοβούλιο έρχεται πια σε εξαιρετικά μεγάλη αντίθεση με τη σύνθεση μιας κοινωνίας που αλλάζει απωθώντας τις αλλαγές της.

Δεν είναι μόνο η ισάριθμη εκπροσώπηση των γυναικών, στην οποία δεν τα καταφέρνουμε και πολύ καλά. Εάν η Σουηδία έχει 47% γυναίκες στο Κοινοβούλιό της, η Γαλλία 39% και η Ιταλία 36%, στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό είναι μόλις 21,3% (και 23,8% στην Ευρωβουλή) – για να μη μιλήσουμε για την κυβέρνηση, όπου σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, το 2021 στην Ελλάδα το μερίδιο γυναικών ήταν μόλις 15,5% έναντι 33,4% στην Ε.Ε. των 27.

Είναι επίσης η εκπροσώπηση των νεότερων, του πρεκαριάτου, των non binary έμφυλων ταυτοτήτων ή της δρώσας κοινωνίας πολιτών. Αλλά και κάτι ακόμη πιο απωθημένο: ένα μεγάλο ποσοστό συμπολιτών μας, σήμερα πια, είναι άνθρωποι διαφορετικής εθνοτικής καταγωγής. Ζουν εδώ, εργάζονται, σπουδάζουν, κάνουν παιδιά, προσφέρουν ισότιμα σε μια χώρα που κατά τα άλλα διαρκώς γερνάει. Οι άνθρωποι αυτοί διεκδικούν τη διττή τους ταυτότητα, όλο και πιο έντονα στον δημόσιο χώρο. Εκπροσωπούνται, στ’ αλήθεια όμως, στους θεσμούς της ελληνικής πολιτείας; Δεν θα ήταν άραγε μια τολμηρή –ενδεχομένως και πολιτικά επωφελής– άσκηση δημοκρατικής παιδαγωγικής, τα κόμματα να προωθήσουν υποψηφίους που θα εκπροσωπούν αυτές τις θεσμικά «αόρατες» κοινωνικές ταυτότητες; Eνας πιο πλουραλιστικός κοινοβουλευτισμός θα κάλυπτε ίσως καλύτερα το χάσμα εκπροσώπων – εκπροσωπουμένων, απ’ ό,τι ένας κοινοβουλευτισμός της μιντιακής αναγνωρισιμότητας. Θα συμφωνούσε, πιθανώς, και ο Ζαν Μονέ.

* Ο κ. Γιάννης Μπαλαμπανίδης είναι συγγραφέας, πολιτικός επιστήμων.

Καθημερινή

Turkey Is Sending Cold War-Era Cluster Bombs to Ukraine

0

The artillery-fired cluster munitions could be lethal to Russian troops—and Ukrainian civilians.

By , a Pentagon and national security reporter at Foreign Policy., and , a diplomacy and national security reporter at Foreign Policy.

Turkey began sending Ukraine a form of U.S.-designed, artillery-fired cluster bomb in late 2022 after months of Kyiv pleading with the Biden administration for the munitions, current and former U.S. and European officials familiar with the decision told Foreign Policy, giving Kyiv a powerful—but controversial—weapon to destroy Russian tanks and kill troops on the battlefield.

The NATO ally began sending the first batches of so-called dual-purpose improved conventional munitions (DPICMs) in November 2022, which were made during the Cold War era under a co-production agreement with the United States. The weapons are designed to destroy tanks by bursting into smaller submunitions, which can linger on the battlefield for years if they do not immediately explode. Each round scatters about 88 bomblets. The United States is barred from exporting DPICMs under U.S. law because of its high dud rate.

The move, which Turkey has sought to keep quiet for months, also highlights the high-wire act that Ankara has played throughout the conflict: supporting Ukraine with armed Bayraktar TB2 drones that helped break Russia’s advance on Kyiv and playing diplomatic middleman for the United Nations-brokered deal to export grain from the Ukrainian port of Odesa, all while purchasing Russian weapons for itself and angering NATO in the process. It was not immediately clear if the Turkish surface-to-surface weapons had been used in combat.

“After the U.S. denied [Ukraine] access to cluster munitions, Turkey was the only place they could get them,” said one source briefed on the matter, who spoke on condition of anonymity. “It just shows how even as Turkey cozies up to Russia in some respects, it’s become a really important supporter for Ukraine militarily.”

Neither the Turkish Embassy in Washington nor the Ukrainian defense ministry responded to Foreign Policy’s request for comment. But Turkey’s delivery of DPICMs showcases how Ankara has played an outsized role in supplying weapons to Ukraine to break Russia’s full-scale invasion at critical moments in the war since Russian President Vladimir Putin ordered the assault in February 2022.

The Turkish-made Bayraktar TB2 drones helped halt Russian armored convoys converging on Kyiv in the early days of the war, and they reportedly had a role in assisting Ukraine’s sinking of the Russian cruiser Moskva, then the flagship of the Black Sea fleet. Turkish analysts also believe that Turkey is quietly running a drone bridge from Corlu air base near the Bayraktar TB2 factory, where weapons are shipped to Poland and moved to Ukraine. And Turkey has walked a tight line on weapons deliveries: Even as Turkish President Recep Tayyip Erdogan and his brass in Ankara have tried to keep them quiet, some of their close confidantes—including the president’s son-in-law, who is chair of the board of the company that manufactures Bayraktar TB2s—have openly championed the drone’s prowess on the battlefield.

Although Turkey has not shared information on the quantities of cluster munitions in its stockpile, the Ankara-based Mechanical and Chemical Industry Corporation has produced an extended-range artillery projectile in the past that can be fired out of 155 mm cannons with self-destructing DPICM submunitions as well as similar projectiles that are under license from the United States. Roketsan, another major Turkish weapons producer, once made TRK-122 rockets for 122 mm artillery systems that also scatter DPICM submunitions. Slovakia, Chile, and the United States have transferred cluster munitions to Turkey in the past.

But the move still is a reversal of sorts for Turkey, after it made pledges to the international disarmament community that it would not use cluster munitions. In a letter sent to the president of the Convention on Cluster Munitions, a Geneva-based international organization, in October 2021 and obtained by Foreign Policy, Turkey insisted that it had not used, produced, imported, or transferred cluster munitions since 2005—when the convention was implemented—and did not intend to do so in the future.

“Turkey, indeed, shares the humanitarian considerations that guide the efforts to limit the indiscriminate use of weapons, including cluster munitions,” Sadik Arslan, Turkey’s ambassador to the United Nations in Geneva, wrote in the letter to the convention.

Yet people who have advocated for the United States to send DPICMs have insisted that it would be the most effective way to root out Russian trench lines, which are not reinforced or covered, in the open terrain of the Donbas. And the need is compounded, those advocates said, by U.S. stockpiles already running low on high explosive artillery rounds. (U.S. officials also believe Russian artillery fire may have declined as much as 75 percent from its wartime high.)

“For every fourth [artillery] round, you’re killing somebody. I think DPICM is going to show probably 20 times that,” said Dan Rice, president of Thayer Leadership, an executive leadership development organization, who is also serving as an advisor to Ukraine’s military chief. “So for each round you fire, you’ll have 10 dead Russians. You’re going to see the efficiency of DPICM and effectiveness, which will also affect Russian morale.”

But in Ankara, even as Erdogan faces a contentious reelection fight this year with the economy beset by inflation woes, he has kept a consistent policy during Russia’s war in Ukraine, experts said. He has acted as an economic friend to the Kremlin while allying with other Black Sea states and fellow NATO members militarily against Russia. Although the Kremlin has been frustrated with Turkish military deliveries to Ukraine, Turkey has simultaneously expanded its economic ties with Russia, bucking efforts by the United States and other NATO allies to isolate Russia’s economy from world markets. Turkey has pumped the brakes on Finland and Sweden’s efforts to join the NATO alliance in the wake of Russia’s invasion of Ukraine, much to the frustration of other NATO allies.

“Putin is upset. But while Turkey’s place is not ideal, it’s also not bad because there’s economic access to global markets [and] breathing room. It’s quite significant for him,” said Soner Cagaptay, director of the Turkish Research Program at the Washington Institute. “That is a sustainable status quo for Putin.”

Some within the U.S. Defense Department and on the Joint Chiefs of Staff have advocated for the move after intense lobbying from Congress and top Ukrainian officials, including Ukrainian military chief Gen. Valerii Zaluzhnyi, dating back to the late summer. But sending the weapons has been a bridge too far after U.S. President Joe Biden announced last year that the United States would no longer produce, acquire, or replace antipersonnel mines or use them anywhere outside of the Korean Peninsula. The U.S. military has not used cluster munitions in combat since its invasion of Iraq in 2003, except for a single instance in Yemen more than a decade ago, and it has not exported the weapons since 2015. Russia, which is also not a signatory to the United Nations cluster munitions convention, has been a prolific user of the weapons since its full-scale invasion of Ukraine last February: Preliminary data cited by Human Rights Watch showed at least 689 civilian casualties from cluster munition attacks in Ukraine from February to July 2022. Ukrainian forces have used cluster munition rockets on at least two occasions.

Biden has been under pressure from progressive Democrats in Congress to take further steps to prohibit their use. In a letter to the White House in December 2022, spearheaded by Democratic Rep. Bill Keating, 10 House and Senate lawmakers urged Biden to begin destroying U.S. stockpiles of cluster munitions. “If the United States used cluster munitions today we would be criticized as we have condemned the Russians for using them in Ukraine,” Keating and congressional allies wrote to Biden. “We should be leading the global effort to rid the world of these weapons, not continuing to stockpile them.”

The DPICM round also has a checkered history in the U.S. military and around the world. In a briefing of lessons learned from the 2003 U.S. invasion of Iraq, the U.S. Army’s 3rd Infantry Division called the DPICM a “loser” in the conflict, saying the weapon could not be trusted in urban areas and that maneuver commanders were hesitant to use it.

“Is DPICM Munition a Cold War Relic?” one slide indicated. Since then, the Pentagon has worked to develop a so-called alternate warhead round for light multiple rocket launchers that fire tungsten fragments instead of explosive submunitions.

“That submunition is notorious for its unreliability and its inaccuracy,” said Mark Hiznay, a senior researcher in the Arms Division at Human Rights Watch. “So you’re creating a fratricide situation and a long-term, post-conflict recovery liability.”

But Ukrainian lobbying has intensified as fierce artillery combat with Russian troops has already begun to wear out some of the barrels of American and NATO-provided 155 mm Howitzer guns. The DPICM, which can be fired from standard artillery pieces, is about five to 10 times more lethal than the standard high-explosive rounds that the United States has already sent to Ukraine. Citing wear and tear on artillery batteries, Ukraine has also asked for so-called BONUS cluster rounds from Sweden and small diameter bombs that can be launched by HIMARS, which the United States has agreed to send but has not yet provided.

The U.S. Defense Department has about 3 million DPICM rounds in its stocks, dating back to the end of the Cold War, when American war planners envisaged using antipersonnel mines to stop a Soviet tank advance into mainland Europe. Under plans envisioned by Ukrainian military advisors, DPICMs would be used against known Russian military targets, confirmed by drones, and cleaned up by unexploded ordnance teams after they are fired but before any areas are reopened to civilians.

Turkey, like the United States, is not a member of the Convention on Cluster Munitions. Yet experts fear that the cleanup headache that DPICMs could cause might exacerbate the generational mine and cluster bomb mess that the Russian military has already left nearly a year after the Kremlin ordered a full-scale invasion of Ukraine.

Unlike traditional landmines, cluster munitions aren’t often neatly planted in rows that can be easily surveyed and cleared. Rather, they scatter more randomly when fired and have a high dud rate. Experts worry that because of its small size, akin to a D-cell battery, they are too unsafe to destroy en masse, and innocent civilians could mistakenly pick them up, something that happened during the 2006 Lebanon War.

“Ukraine already has a massive problem on its hands, and it’s only magnifying it by introducing this weapon,” Hiznay said. “They’re going to end up with a situation where the contamination is like lasagna: It’s layered upon each other over time.”

ttps://foreignpolicy.com/2023/01/10/turkey-cold-war-cluster-bombs-ukraine/?utm_source

Κ. Κυριακόπουλος: Οι Βασιλιάδες στην Ελλάδα, ΔΕΝ ήσαν τα πριγκιπόπουλα των παραμυθιών

0
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Θα περάσει κι αυτό… Μιλάω για τα ελάχιστα 24ωρα που απομένουν μέχρι να ολοκληρωθεί η κηδεία του έκπτωτου, οπότε θα σβήσουν και πάλι τα φώτα της ράμπας στην οποία κάνουν παρέλαση οι ΠΑΣΗΣ ΦΥΣΕΩΣ πολιτικές μας εμμονές, που αίφνης ξαναζωντάνεψαν για να θυμίσουν σε όλους την ευκολία με την οποία αυτός ο λαός στοιχίζεται πίσω από πέτσινες σημαίες, κίβδηλα οράματα και πλαστικά παραμύθια που τον διχάζουν, που συντηρούν και αναπαράγουν την πολιτική ρηχότητα της σκέψης του και που σε τελευταία ανάλυση τον καθιστούν έρμαιο των κάθε λογής καλοθελητών που αφυδάτωσαν και συνεχίζουν να αφυδατώνουν συστηματικά, κάθε ικμάδα της χώρας μας στο διάβα της Ιστορίας…

Δεν είναι η πρώτη φορά που η ημιμάθεια, ο καιροσκοπισμός και η πολιτική απερισκεψία, δημιουργούν ρεύμα σε μια κοινωνία που προσπαθεί να οριοθετήσει την πολιτική της περπατησιά, αναζητώντας δεκανίκι σε οτιδήποτε άλλο εκτός από την υποχρέωσή της να ανακτήσει την εθνική της αυτοπεποίθηση προκειμένου να επαναπροσδιορίσει τους όρους του πολιτικού παιχνιδιού στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας.

Από το αμφισβητούμενο 99% υπέρ της επιστροφής του Κωνσταντίνου Α’ τον Δεκέμβριο του 1920, μέχρι το επίσης νόθο δημοψήφισμα του 1935 για την επαναφορά της Μοναρχίας και από την αποστασία του 1965, έως το 69,2% του ΟΧΙ που αποτυπώθηκε στο δημοψήφισμα του 1974, αυτή η κοινωνία…

  • Άλλοτε επικροτούσε με τα «ΝΑΙ» της ένα φαντασιακό νεφέλωμα (τέτοιο ήταν η φιλομοναρχική αντίληψη) αποκομμένο πλήρως από τους ρόλους που του ανατέθηκαν και τις επιδιώξεις εκείνων που το επέβαλαν στην χώρα…
  • Και άλλοτε αλλοτρίωνε με τα «ΟΧΙ» της, κάθε σοβαρή πολιτική προσδοκία που θα μπορούσε να βγάλει τον τόπο μας από την μιζέρια και την υποτέλεια και να ανοίξει τον δρόμο για μια Ελλάδα διαφορετική.

Ο θάνατος του έκπτωτου, έφερε και πάλι στην επιφάνεια πέτσινα διλήμματα και πλαστικές προσδοκίες που όμως τροφοδοτούν πραγματικό διχασμό, μακριά και πέρα από τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος.

  • Τι κι αν το πολιτειακό έκλεισε αμετάκλητα με το δημοψήφισμα του 1974…
  • Τι κι αν το πολιτικό πρόβλημα της χώρας παραμένει άλυτο και εμφανίζεται ακόμη περισσότερο περιπεπλεγμένο σήμερα σε σχέση με εκείνην την αμφιλεγόμενη εποχή…

Εμείς επιμένουμε να στοιχιζόμαστε πίσω από ένα «ΝΑΙ» ή ένα «ΟΧΙ», χωρίς ωστόσο να ξεκαθαρίζουμε στην σκέψη μας ότι…

  • Το «ΟΧΙ» οφείλει να συνοδεύεται από μια ολοκληρωμένη πολιτική αντίληψη για τις πολιτικές που έχουμε υποχρέωση να τοποθετήσουμε απέναντί μας και σε αυτήν την άρνηση θα πρέπει να ενσαρκώνεται το «ΟΧΙ» μας…
  • Ενώ το «ΝΑΙ» δεν συνιστά απλώς μια ρομαντική – παραμυθένια προσέγγιση των προσώπων (πράγμα που απ’ ότι φαίνεται πιστεύουν οι περισσότεροι νεοέλληνες που αίφνης ξεσπάθωσαν υπέρ της «συμπαθητικής» Οικογένειας του Κωνσταντίνου), αλλά προσδιορίζει την αποδοχή ενός συγκεκριμένου αποκρουστικού καθεστώτος υποτέλειας, το οποίο υπηρέτησε ο θεσμός, γι’ αυτό και οι «προστάτες» έσπευσαν να τον επιβάλουν στην «απελευθερωμένη Ελλάδα.

Και φυσικά η πολιτική αποδοχή του αποκρουστικού καθεστώτος της Υποτέλειας την οποία σηματοδοτεί το «ΝΑΙ», δεν καθαγιάζεται με τις φαιδρότητες στις οποίες καταφεύγουν κάποιοι για να  θυμίσουν ότι ο ίδιος ο Κανάρης έσπευσε στην Δανία για να προσφέρει τον θρόνο της Ελλάδας στους Γκλύξμπουργκ, διότι αυτός ο ήρωας της Ελληνικής επανάστασης, έχοντας διατελέσει και ο ίδιος πέντε φορές πρωθυπουργός της «απελευθερωμένης» Ελλάδας, γνώριζε καλά και από πρώτο χέρι την «αδυναμία» αυτού του λαού να κυβερνηθεί, εξ αιτίας της ανωριμότητάς του και της απροθυμίας του να στηριχτεί στην Εθνική του αυτοπεποίθηση και στο όραμά του για την οικοδόμηση μιας άλλης Ελλάδας.

Ας επανέλθουμε όμως και πάλι στο επίδικο…

Σε λίγο τα φώτα της ράμπας θα σβήσουν ξανά. Οι περισσότεροι από εμάς θα επανέλθουμε σε μια παρατεταμένη πολιτική ύπνωση, φορώντας το χαμόγελο του τρισευτυχισμένου «πολίτη» που θεωρεί ότι καταφεύγοντας σε ρηχούς και επιπόλαιους εξυπνακισμούς, συνέβαλε στην αναβάθμιση της συλλογικής πολιτικής σκέψης.

Και όλα αυτά, μέχρι να έρθει η ώρα της δραματικής μας αφύπνισης, σε μια χώρα που θα συντρίβεται στις Συμπληγάδες της δημογραφικής κατάρρευσης και θα στραγγαλίζεται από τις αυθαίρετες λύσεις που θα της επιβάλουν οι πολύτιμοι «σύμμαχοί» μας τα συμφέροντα των οποίων εκπροσώπησε η Μοναρχία στον τόπο μας, ο ρόλος της οποίας δεν υπήρξε ΟΥΤΕ διακριτικός, ΟΥΤΕ συμβολικός για τους «ρομαντικούς» που θα τον επέλεγαν, ΟΥΤΕ βεβαίως και αποστασιοποιημένος από τα κέντρα εκείνα που υπαγόρευσαν κρίσιμες αποφάσεις οι οποίες ανατροφοδότησαν πολιτικές τραγωδίες και εθνικές καταστροφές.

Δυστυχώς ή ευτυχώς κύριοι, οι Βασιλιάδες στην Ελλάδα, κατά κανόνα ΔΕΝ ήσαν τα πριγκιπόπουλα των παραμυθιών, αλλά και το «ΟΧΙ» στην Μοναρχία, αν δεν συνοδεύεται από την απαραίτητη πολιτική αποφασιστικότητα, εκφυλίζεται σε αυτοσκοπό ανίκανο να υπηρετήσει τα συμφέροντα του λαού και του τόπου.

Υ.Γ. Την γνώμη μου για το πώς θα έπρεπε να διαχειριστεί η κυβέρνηση την κηδεία του έκπτωτου ως πολιτικό γεγονός και χωρίς υποκριτικές μικρότητες την έχω ήδη εκφράσει. Προφανώς δεν θα φορέσω μαύρες πλερέζες επειδή πέθανε ο έκπτωτος στην ηλικία των 83… Και φυσικά δεν θα συμβάλω στην κατευθυνόμενη προσπάθεια ενός νέου διχασμού που διαφαίνεται μέσα στην κοινωνία…

Αρχηγός κράτους προφανώς υπήρξε. Η έκπτωση της Βασιλείας όμως, υπήρξε αποτέλεσμα πολιτικής απόφασης με δημοψηφισματική ετυμηγορία και όχι πολιτικής δίκης και καταδίκης. Το συγκεκριμένο γεγονός προφανώς απαιτεί διαφορετική πολιτική διαχείριση της κηδείας αλλά δεν παραγράφει επ’ ουδενί τις εγκληματικές πολιτικές ευθύνες και απαράδεκτες συμπεριφορές του ανδρός…

Ο ίδιος πρωταγωνίστησε σε μια εποχή που ήσαν διάχυτες οι επιπτώσεις της ξένης εξάρτησης. Η ανικανότητα, οι δεσμεύσεις του, ο ρόλος που του ανατέθηκε και η νοσηρή πολιτική συγκυρία, τον κατέστησαν κρίκο αυτής της προβληματικής εποχής…

Δυστυχώς γι αυτόν, η ανθρώπινη υπόστασή του δεν μπορεί να κριθεί έξω από το περιβάλλον στο οποίο λειτούργησε. Τον χρησιμοποίησε το νοσηρό περιβάλλον, αλλά και αυτός το τροφοδότησε με την στάση του, τις επιλογές του, τον ρόλο που του ανατέθηκε και κυρίως με την ανικανότητά του να καταγράψει στο ενεργητικό του, έστω και μια περίπτωση εποικοδομητικής συμβολής στην διαχείριση των κρίσιμων προκλήσεων με τις οποίες βρέθηκε αντιμέτωπη η χώρα…

Το γεγονός ότι η κυβέρνηση των αχρήστων θα έπρεπε να μην επιδείξει μικροψυχία αλλά να σπεύσει να κεφαλαιοποιήσει για την χώρα την διαχείριση της κηδείας του έκπτωτου, είναι η αυτονόητη παραδοχή η οποία όμως δεν παραγράφει τις προσωπικές ευθύνες του εκλιπόντος και τον εθνικά επιζήμιο ρόλο που διαδραμάτισε.

Ο Θεός ας τον αναπαύσει… Οι άνθρωποι όμως διαθέτουν νιονιό… Ας κρίνουν με κριτήριο την αγάπη για την πατρίδα τους και όχι τις πολιτικές εμμονές τους…

O Κώστας Ονισένκο γράφει από την Ουκρανία: Η απελπισμένη επίθεση των Ρώσων στην πόλη Μπάχμουτ του Ντονμπάς

0

Ο δημοσιογράφος Κώστας Ονισένκο
ΚΩΣΤΑΣ ΟΝΙΣΕΝΚΟ

12/01/2023  09:45
Ο δημοσιογράφος Κώστας Ονισένκο γράφει τις νεότερες εξελίξεις από το μέτωπο του πολέμου στην Ουκρανία, για το iefimerida.gr.

«Οι πιο αιματηρές μάχες από την αρχή της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και ίσως και από την αρχή του πολέμου, το 2014, σημειώνονται αυτές τις εβδομάδες γύρω από τη μικρή πόλη Μπάχμουτ, στην περιφέρεια Ντονμπάς της Ουκρανίας.

Η πόλη, τουλάχιστον ένα μεγάλο τμήμα της, ελέγχεται από τον Ουκρανικό στρατό παρά το γεγονός ότι πολιορκείται από τους Ρώσους από τον Ιούλιο. Τις τελευταίες ημέρες οι Ρώσοι άλλαξαν τακτική και προσπαθούν να περικυκλώσουν το Μπάχμουτ και έτσι έριξαν τις δυνάμεις τους για να καταλάβουν τη γειτονική κωμόπολη Σολεντάρ, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 16 χιλιομέτρων από το Μπάχμουτ. Οι απώλειες που έχουν υποστεί οι Ουκρανοί στο Μπάχμουτ είναι μεγάλες ωστόσο δεν συγκρίνονται με τις πολλαπλάσιες απώλειες των Ρώσων. Οι εισβολείς στρώνουν κυριολεκτικά το έδαφος με πτώματα στρατιωτών τους, πάνω στα οποία προχωρούν οι επόμενοι. Σκηνές που είχαμε να δούμε από τον Β’ ΠΠ. Γιατί όμως μια μικρή κωμόπολη αξίζει τέτοιες θυσίες;

Μετά την πρώτη οργανωμένη επίθεση του ρωσικού στρατού που ξεκίνησε στις 24 Φεβρουαρίου 2022 και την παταγώδη αποτυχία της, η πολιτική διοίκηση της χώρας έδειχνε να είχε περιορίσει (έστω προσωρινά) τις βλέψεις της για αυτό τον πόλεμο. Αυτές οι βλέψεις φαίνεται να περιελάμβαναν τη διατήρηση του ελέγχου στην Κριμαία καθώς και ενός Χερσαίου διαδρόμου προς αυτήν από το Ντονμπάς. Ωστόσο μετά την «προσάρτηση» τεσσάρων ουκρανικών περιφερειών οι Ρώσοι απέκτησαν νέο στόχο: Την κατάληψη αυτών των περιφερειών στα γεωγραφικά όρια περιφερειών, όπως αυτοί αποτυπώνονται στους χάρτες.

Η Ρωσία θέλει «ολόκληρο το Ντονμπάς»
Ακόμα και τα προηγούμενα χρόνια οι περιφέρειες Ντόνετσκ και Λουχάνσκ, πρωτεύουσες και τμήματα των οποίων είχαν καταληφθεί από τους Ρώσους από το 2014, δεν ήταν εξ’ ολοκλήρου υπό το ρωσικό έλεγχο. Οι ουκρανικές δυνάμεις βρίσκονταν σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων ακόμα και από το Ντόνετσκ. Μετά την εισβολή, πέρυσι το χειμώνα, οι Ρώσοι κατέλαβαν και άλλα εδάφη ωστόσο όχι ολόκληρες τις περιφέρειες. Κατά τη διάρκεια ανάλογης επιχείρησης «αυτοκτονίας» όπου σκοτώθηκαν χιλιάδες Ρώσοι στρατιώτες το περασμένο καλοκαίρι, κατελήφθησαν οι πόλεις Λισιτσιάνσκ και Σεβεροντονέτσκ, τελευταίες μεγάλες πόλεις της περιφέρειας Λουχανσκ που παρέμειναν από τον Ουκρανικό έλεγχο. Η κατάληψη αυτών των πόλεων ήταν και οι τελευταίες «επιτυχίες» των Ρώσων που έκτοτε υποχωρούσαν σε όλα τα μέτωπα.

Υποχωρούσαν παντού, εκτός από το Μπάχμουτ, όπου με τεράστιες απώλειες οι Ρώσοι επιχειρούσαν να κρατήσουν τις θέσεις τους. Το Μπάχμουτ βρίσκεται πάνω στην εθνική οδό Ε40 και από εκεί περνάει ο δρόμος για τις δύο μεγάλες πόλεις της περιφέρειας Ντόνετσκ -Σλάβιανσκ και Κραματόρσκ- τις οποίες μέχρι τώρα ελέγχουν οι Ουκρανοί. Μάλιστα το Κραματόρσκ ήδη από το 2014 είναι το διοικητήριο του ουκρανικού στρατού στο Ντονμπάς. Καταλαμβάνοντας το Μπάχμουτ οι Ρώσοι θεωρούν ότι θα ελέγχουν τις τροφοδοσίες των Ουκρανών σε διάφορες γειτονικές περιοχές αλλά και θα μπορέσουν να προχωρήσουν προς Κραματόρσκ και Σλάβιανσκ.

Μια πόλη από αλάτι 
Μετά τις αποτυχημένες μετωπικές επιθέσεις των προηγούμενων μηνών, οι Ρώσοι άλλαξαν τακτική τουλάχιστον σε δύο σημεία. Πρώτον, αντί για ολομέτωπες μαζικές επιθέσεις, στέλνουν ομάδες των 30 ατόμων προκειμένου εκείνες να σκοτωθούν και με αυτό τον τρόπο να εντοπιστούν οι θέσεις του ουκρανικού πυροβολικού. Στη συνέχεια αυτές οι θέσεις δέχονται πλήγματα από τους ρωσικούς πυραύλους και βλήματα. Αυτές οι ομάδες «αυτοκτονίας» αποτελούνται κυρίως από καταδίκους των φυλακών, τους οποίους έχει επιστρατεύσει η λεγόμενη ομάδα Βάγκνερ, μια παραστρατιωτική οργάνωση που εργάζεται για λογαριασμό των Ρώσων. Οι κατάδικοι ξέρουν ότι έχουν να επιλέξουν ανάμεσα στον πολύ πιθανό θάνατο από τα ουκρανικά πυρά ή τη βέβαιη εκτέλεση σε περίπτωση που αρνηθούν να πάνε.

Το δεύτερο που άλλαξε είναι ότι αντί για την κατάληψη του πολύ καλά οχυρωμένου Μπάχμουτ, οι Ρώσοι επιχειρούν να το περικυλώσουν ή τουλάχιστον να αποκόψουν τον ανεφοδιασμό του με την κατάληψη του γειτονικού Σολεντάρ. Τις τελευταίες ημέρες η ένταση των επιθέσεων στο Σολεντάρ είναι τεράστια ενώ μεγάλο τμήμα της πόλης φαίνεται να έχει ήδη καταληφθεί από τους Ρώσους.

Το Σολεντάρ είναι μια πολύ μικρή πόλη που βρίσκεται πάνω σε αλατωρυχεία. Εξ’ ου και η ονομασία της (σολ=αλάτι). Μάλιστα τα αλατωρυχεία του Σολεντάρ πριν τη μαζική εισβολή της 24ης Φεβρουαρίου κάλυπταν το 90% των αναγκών της Ουκρανίας σε αλάτι. Κάτω από την πόλη υπάρχει τεράστιο σύστημα με στοές, συνολικό μήκος των οποίων εκτιμάται σε 300 χιλιόμετρα. Από κάτω υπάρχει μια ολόκληρη πόλη με γήπεδο, μουσείο, εκκλησία, σανατόριο, συναυλιακός χώρος κ.ά. Σε περίπτωση που η πόλη καταληφθεί δεν αποκλείεται οι μάχες να μεταφερθούν και κάτω από αυτήν.

Ένας ακόμα λόγος που το Μπάχμουτ (ή το Σολεντάρ) έχει σημασία για τους Ρώσους είναι το γεγονός ότι μέχρι σήμερα τα ρωσικά στρατεύματα στο Ντονμπάς στρατοπεδεύουν περίπου στα χωράφια. Αυτό μπορεί να ήταν ανεκτό τους προηγούμενους μήνες αλλά εν μέσω χειμώνα τα όποια κτίρια απέμειναν στο Σολεντάρ ή στο Μπάχμουτ θα είναι πολύ καλύτερη βάση γι’ αυτούς.

Οι λόγοι δεν είναι τόσο στρατιωτικοί
Η θέση του Μπάχμουτ είναι στρατηγική ωστόσο Ουκρανοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι η ενδεχόμενη κατάληψή του από τους Ρώσους δεν πρόκειται να αλλάξει ουσιαστικά την πορεία του πολέμου ούτε καν σε τοπικό επίπεδο. Παρά το γεγονός ότι τα οχυρωματικά έργα του Μπάχμουτ φτιάχνονταν επί μήνες από τους Ουκρανούς, πιο κάτω υπάρχουν και άλλα οχυρωματικά έργα, και πριν το Σλάβιανσκ και πριν το Κραματόρσκ. Ενώ υπάρχουν και εναλλακτικοί οδού ανεφοδιασμού. Πηγές του ουκρανικού στρατού, με τις οποίες μίλησε η iefimerida υποστηρίζουν ότι οι λόγοι για την επιμονή των Ρώσων είναι κυρίως πολιτικής και όχι στρατιωτικής φύσης.

Μετά το καλοκαίρι και την προαναφερόμενη κατάληψη του Σεβεροντονέτσκ και Λισιτσιάνσκ ο ρωσικός στρατός υποχωρεί σε όλα τα μέτωπα ενώ έχασε τεράστιες περιοχές στις περιφέρειες του Χάρκοβου και της Χερσώνας μαζί με την ίδια την πόλη της Χερσώνας, τη μοναδική πρωτεύουσα νομού που είχε καταφέρει να καταλάβει από τις αρχές της εισβολής. Οι συνεχείς απώλειες έχουν δημιουργήσει πολύ αρνητικό κλίμα εντός της Ρωσίας όσον αφορά την εξέλιξη του πολέμου, την οποία δεν μπορούν να καλύψουν ούτε οι χιλιάδες καλοπληρωμένοι προπαγανδιστές του Κρεμλίνου. Μια ενδεχόμενη κατάληψη πόλης θα χρησιμοποιηθεί από τη ρωσική προπαγάνδα, η οποία θα στήσει πανηγυρικές εκπομπές λέγοντας για την «ολική επαναφορά του ένδοξου ρωσικού στρατού». Και δεν έχει σημασία αν πρόκειται για μικρή ή μεγάλη πόλη καθώς ελάχιστοι είναι εκείνοι που θα ανοίξουν τον χάρτη των εχθροπραξιών για να δουν τη συνολική εικόνα.

Σε λίγες εβδομάδες συμπληρώνεται ένας χρόνο από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και αυτή η «επέτειος» αναγκαστικά θα συνοδευτεί από κάποιου είδους απολογισμό, στον οποίο η ρωσική στρατιωτική και πολιτική διοίκηση θα πρέπει κάτι να παρουσιάσει. Παράλληλα, η ρωσική διοίκηση ενδεχομένως να επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει αυτό το γεγονός ως άλλη μια δικαιολογία για το νέο κύμα επιστράτευσης που αναμένεται το επόμενο διάστημα. «Κάναμε επιστράτευση και η εικόνα του μετώπου άλλαξε, αρχίσαμε να καταλαμβάνουμε πόλεις. Βάλτε πλάτη να πάρουμε και άλλα» ίσως να ακουστεί από τα ρωσικά κρατικά κανάλια.

Μια τέτοια «ανάσα νίκης» χρειάζεται και στον ρωσικό στρατό. Το ηθικό εντός του στρατεύματος είναι πολύ χαμηλό ενώ τα στρατιωτικά αδιέξοδα αντικατοπτρίζονται και στις συχνές αλλαγές ανώτατων στελεχών, με πιο πρόσφατη την τοποθέτηση του Βαλέρι Γεράσιμοφ, γνωστού ως «πατέρα του δόγματος Γεράσιμοφ» στη θέση του επικεφαλής της επιχείρησης.

Ένας «καινούργιος παίκτης»
Ένας ακόμα λόγος είναι η εμπλοκή της παραστρατιωτικής οργάνωσης Βάγκνερ, μέλη της οποία έχουν ισχυρή παρουσία στην πολιορκία του Μπάχμουτ. Η Βάγκνερ έχει προσπαθήσει να μονοπωλήσει μιντιακά υποστηρίζοντας ότι ο ρόλος της είναι πολύ σημαντικός στο συγκεκριμένο σημείο. Ιδρυτής και ιδιοκτήτης της Βάγκνερ είναι ο Ευγένι Πριγκόζιν, γνωστός και ως «μάγειρας του Πούτιν» προσπαθεί εδώ και καιρό να ανέβει τα σκαλιά της εξουσίας στο Κρεμλίνο. Ωστόσο, παρά τη μεγάλη προβολή, αναλυτές θεωρούν ότι η θέση του είναι πολύ χαμηλή και ο ίδιος μπορεί να πέσει σε δυσμένεια ανά πάσα στιγμή αν αλλάξουν τα πράγματα. Μια ενδεχόμενη «επιτυχία» σε ένα τόσο δύσκολο κομμάτι του μετώπου θα μπορούσε να δώσει στον Πριγκόζιν περισσότερη αναγνώριση και περισσότερα κονδήλια από τη Μόσχα. Ο ίδιος ο Πριγκόζιν δείχνει να παρακολουθεί συνεχώς τις εξελίξεις ενώ έχει επισκεφθεί προσωπικά τις θέσεις που κρατάει η Βάγκνερ δίπλα στο Μπάχμπουτ.

iefimerida.gr

Χρήστος Γαλλής: Χωρίς φόβο και πάθος. Προς προβληματισμό.

0
του χρήστου Γαλλή*
Είναι εις βάρος των συμφερόντων της χώρας, του Έθνους, και του λαού μας όταν ο νέο-αυριανισμός και η πολιτική τοξικότητα γίνεται και ύφος της δημόσιας πολιτικής ζωής που υιοθετείται απο αρκετά στελέχη διαφορών κομμάτων.
Στο δια τοιαύτα όμως!
Στον χάρτη βλέπετε μια κατανομή ηλικιών σε διάφορες χώρες.
Οι περιοχές, σε χώρες, με αποχρώσεις του μπλε έχουν πληθυσμούς ηλικίας άνω των 65 ετών. Οι περιοχές με αποχρώσεις του καφέ έχουν πληθυσμούς ηλικίας κάτω των 35 ετών.
Όπως βλέπετε στην χώρα μας κυριαρχεί το μπλε χρώμα δηλ. κυριαρχούν οι ηλικίες πάνω των 65 ετών! Όπως και στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Μάλιστα η Ευρυτανία είναι η περιοχή με τον γηραιότερο πληθυσμό στην Ευρώπη.
Αντίθετα, στην εξ ανατολών γειτονική μας χώρα κυριαρχούν οι αποχρώσεις του καφέ! Η χώρα αυτή έχει σχεδόν σε όλη της την επικράτεια υψηλά ποσοστά πληθυσμού κάτω των 35 ετών. Μάλιστα η περιοχή Sirnak στην ανατολιή Τουρκία έχει τον νεότερο πληθυσμό της Ευρώπης…το 78% των κατοίκων της έχουν ηλικία κατω των 35 ετών!. Με οτι αυτό σημαίνει για το άμεσο και απώτερο μέλλον…..Κρίσιμα Μας αφορά!!!!
Βλέπουμε επίσης πως χώρες όπως η Ισλανδία, η Αλβανία, αλλά και Ιρλανδία έχουν πληθυσμούς σε μεγάλο ποσοστό νεαρής ηλικίας, όπως και αρκετές περιοχές βορείων χωρών.
Θα πρέπει να μας προβληματίζει και να μας απασχολεί έντονα αυτή η δυσμενής κατάσταση γιατί αφορά την ίδια τη ύπαρξη τους Έθνους μας και της χώρας μας.
Θα ήθελα πολύ να δω μια σοβαρή πολιτική συζήτηση με συγκεκριμένες, ολοκληρωμένες, και απτές προτάσεις κομμάτων για άμεση βελτίωση αυτής της δυσμενούς για το μέλλον μας κατάστασης και της μακροχρόνιας ανατροπή της.
Ο καταγγελτικός λόγος και η πολιτική δολοφονία χαρακτήρων είναι πρόσκαιρα εύκολος τρόπος άσκησης πολιτικής όταν δεν έχεις τίποτα το θετικό να προτείνεις στον λαό και μπορεί να αποφέρει σε κάποιους πρόσκαιρα κομματικά οφέλη , ακόμα και την εξουσία, αλλά είναι εχθρικός προς το συμφέρον του λαού και του Έθνους μας.
Το συμφέρον και η επιβίωση του λαού και του Έθνους μας είναι πάνω από το κάθε πρόσκαιρο κομματικό και προσωπικό συμφέρον.
Είπα και ομίλησα και αμαρτίαν ουκ έχω. Ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω!
Χρίστος Γαλλής του Θωμά,
Θεσσαλονίκη, 4 Δεκεμβρίου 2022.