Η ελληνική εξωτερική πολιτική αναπτύσσεται σήμερα σε ένα διεθνές περιβάλλον που μεταβάλλεται, με σημαντικές αλλαγές στον συσχετισμό δυνάμεων, στις περιφερειακές ισορροπίες και στη συμπεριφορά των κύριων παικτών. Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις βασικές αλλαγές. Πρώτον, ο πόλεμος στην Ουκρανία αλλάζει τις συμμαχίες σε παγκόσμιο επίπεδο. Φέρνει πολύ κοντά τη Μόσχα και το Πεκίνο -εξέλιξη καθόλου βέβαιη πριν την στάση των ΗΠΑ στον πόλεμο αυτό. Προφανώς έχει πια επικρατήσει στην Ουάσιγκτον η άποψη που υποστηρίζει την συνέχιση του πολέμου μέχρι να γονατίσει η Ρωσία στέλνοντας μήνυμα υπεροχής και προς την Κίνα. Την ίδια στιγμή διάφοροι αναλυτές στις δυτικές πρωτεύουσες αντιλαμβάνονται ότι με αυτή την πολιτική η Ρωσία θα εξαρτηθεί πλήρως από το Πεκίνο, μια εξέλιξη που η αμερικανική στρατηγική προσπαθούσε να αποτρέψει για δύο δεκαετίες.
Δεύτερον, η Κίνα πραγματοποιεί μια μεγάλη στροφή στην εξωτερική της πολιτική με την μεσολάβησή της μεταξύ Ιράν και Σαουδική Αραβίας. Μέχρι την μεσολάβηση αυτή, η οποία βέβαια δεν είναι σημερινή αλλά έχει ξεκινήσει εδώ και περίπου δύο χρόνια, η Κίνα απέφευγε συστηματικά να επέμβει με οποιαδήποτε τρόπο σε διενέξεις που δεν αφορούσαν την εγγύς περιφέρειά της, πολλώ δε μάλλον στις διενέξεις στη Μέση Ανατολή και την περιοχή του Περσικού Κόλπου που θεωρείτο περιοχή αποκλειστικής επιρροής της Ουάσιγκτον. Ας μη ξεχνάμε ότι η Μέση Ανατολή αποτελεί το πεδίο εμπέδωσης κάθε νέου μοντέλου του διεθνούς συστήματος: του διπολικού με την κρίση του Σουέζ (1956), του μονοπολικού με τον πόλεμο του Κόλπου (1991) και ίσως σήμερα του πολυπολικού με την κινεζική μεσολάβηση στον Περσικό Κόλπο.
Τρίτον, ως απόρροια των παραπάνω, σημαντικές χώρες στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο αναθεωρούν τη στρατηγική συμμαχιών τους προσπαθώντας να διευρύνουν τις επιλογές τους πέρα από τις ΗΠΑ και τους συμμάχους των. Άλλωστε είναι διάχυτη στις αραβικές πρωτεύουσες η πεποίθηση ότι οι ΗΠΑ είναι έτοιμες να «αποχωρήσουν» από τη Μέση Ανατολή, δηλαδή να μειώσουν αισθητά το στρατιωτικό αποτύπωμά τους στην περιοχή αφήνοντας τις αραβικές μοναρχίες εκτεθειμένες στο εγχώριο πολιτικό Ισλάμ και στην ιρανική επιρροή. Έτσι παρατηρούμε μια προσέγγιση της Αιγύπτου με τη Ρωσία και την Κίνα αλλά και μια ενδοπεριφερειακή προσέγγιση μεταξύ Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Εμιράτων που συμπαρασύρει και την Αίγυπτο , η οποία λόγω των οξύτατων οικονομικών προβλημάτων της δεν είναι δυνατόν να αντισταθεί σθεναρά στην προτροπή των μοναρχιών του Κόλπου για αποκατάσταση των σχέσεων της με την Άγκυρα. Στο ίδιο πλαίσιο οι στρατιωτικές επιδρομές και οι εποικισμοί της κυβέρνησης Νετανιάχου στα κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη δημιουργούν σοβαρά εσωτερικά προβλήματα στις μοναρχίες του Κόλπου, οι οποίες κατανοούν ότι δεν μπορούν να βασίζονται αποκλειστικά στο Ισραήλ για την αντιμετώπιση του Ιράν.
Με βάση τα παραπάνω οι τριγωνικές συμμαχίες (Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ, Ελλάδα-Κύπρος-Αίγυπτος) που κυριάρχησαν στην ελληνική στρατηγική αποτροπής της τουρκικής επιθετικότητας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια θα πρέπει να αναθεωρηθούν. Χώρες της περιοχής που μέχρι σήμερα ήταν ευνοϊκά διακείμενες προς αυτά τα σχήματα συνεργασίας, όπως η Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα και η Αίγυπτος, είναι πολύ πιθανό να αλλάξουν γραμμή καθώς θα προσεγγίζουν την Άγκυρα. Τα Εμιράτα έχουν εδώ και καιρό επιλέξει να στηρίξουν την τουρκική οικονομία σε κρίσιμες στιγμές. Η συμφωνία Ιράν-Σαουδικής Αραβίας, ανεξάρτητα από την εξέλιξή της, δείχνει με πολύ σαφή τρόπο πόσο ρευστές και πολύπλοκες είναι οι περιφερειακές ισορροπίες στη Μέση Ανατολή και πόσο άστοχη είναι η σπουδή να εμπλακεί η Ελλάδα στις μεσανατολικές διενέξεις.
Η Τουρκία εισέρχεται σε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας. Μια νίκη της αντιπολίτευσης στις προεδρικές εκλογές αναμένεται ότι θα συνοδεύεται από σχετική κοινοβουλευτική πλειοψηφία του ΑΚΡ στην τουρκική Εθνοσυνέλευση και αυτό θα οδηγήσει σε πολύ σημαντικές αναταράξεις και μεγάλη πολιτική ρευστότητα που θα επηρεάσει και την κατάσταση της τουρκική οικονομίας. Δεν είναι λίγες οι φορές που η αστάθεια στην Τουρκία οδηγεί τις κυβερνώσες ελίτ στην χώρα αυτή σε τυχοδιωκτικές ενέργειες στον περίγυρό της.
Η Ελλάδα σε αυτό το διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον θα πρέπει να επανακαθορίσει τη θέση της σε τέσσερις βάσεις. Πρώτον, στη βάση της διεθνούς θέσης της, ως χώρα γέφυρα μεταξύ της ΕΕ, των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου και ως χώρα ήπιας ισχύος, δηλαδή ως δύναμη μεσολάβησης, πρωτοβουλιών ειρήνης, συνεργασίας και συλλογικής ασφάλειαw και ως χώρας των πανανθρώπινων αξιών: δημοκρατία, θρησκευτικός πλουραλισμός, δίκαιη και βιώσιμη ανάπτυξη. Σε αυτή τη βάση, η Ελλάδα θα πρέπει να είναι ανάμεσα σε εκείνους που υποστηρίζουν μια ειρηνική διέξοδο από τον πόλεμο που θα έλθει με ένα συμβιβασμό στην βάση τριών αρχών. Το απαραβίαστο των συνόρων της Ουκρανίας, την ύπαρξη ουσιαστικών θεσμικών και πολιτικών εγγυήσεων για τα δικαιώματα της ρωσικής εθνότητας στην Ανατολική Ουκρανία και την ειρήνη και τη συνεργασία όλων των κρατών της Ευρώπης χωρίς νέα ψυχροπολεμικά τείχη.
Δεύτερον, θα πρέπει να επιδιώξει την επανασύνδεση της συμπεριφοράς της Τουρκίας με τις ευρωτουρκικές σχέσεις. Αυτό δεν σημαίνει μόνο κυρώσεις σε περίπτωση επιθετικής πολιτικής αλλά και χειροπιαστές επιβραβεύσεις της Άγκυρας, όταν αυτή προχωρεί σε κινήσεις καλής γειτονίας με βασικό στόχο την επίλυση των ζητημάτων της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ στο Διεθνές Δικαστήριο. Μια σημείωση και για τους εξοπλισμούς. Όσο αυτοί πραγματοποιούνται χωρίς καμία πρόβλεψη για ελληνική συμμετοχή στην παραγωγή οπλικών συστημάτων και για μεταφορά τεχνολογίας δεν θα αποκτήσουμε προβάδισμα ασφάλειας σε βάθος χρόνου. Οι εξοπλισμοί μπορούν να γίνουν εφαλτήριο για εγχώρια ανάπτυξη τεχνολογίας και να αποφύγουμε το ψευτοδίλημμα «κανόνια ή βούτυρο».
Η άποψη ότι το Κυπριακό δεν συνδέεται με τις διμερείς ελληνοτουρκικές διαφορές είναι λανθασμένη και επικίνδυνη. Ο τουρκικός αναθεωρητισμός και η φιλοδοξία της Άγκυρας για ηγεμονικό περιφερειακό ρόλο αφορά το σύνολο του Ελληνισμού. Η ελληνική πλευρά θα πρέπει να επιμείνει στις θέσεις που είχε υιοθετήσει ο Γ.Γ. του ΟΗΕ στη διαπραγμάτευση του Crans-Montana για ένα φυσιολογικό κράτος, χωρίς εγγυήτριες δυνάμεις, ξένους στρατούς και επεμβατικά δικαιώματα με πλήρη εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου που θα προστατεύει τα δικαιώματα κάθε πολίτη, Ελληνοκύπριου και Τουρκοκύπριου.
Τρίτον, η Ελλάδα έχει κάθε συμφέρον να πρωτοστατήσει στην οικοδόμηση σχημάτων οικονομικής και πολιτικής συνεργασίας στα Βαλκάνια αξιοποιώντας την Συμφωνία των Πρεσπών ως βάση συνεννόησης και ως πρότυπο για την επίλυση διενέξεων στην περιοχή και προωθώντας με συνέπεια και ένταση την ευρωπαϊκή προοπτική των Δυτικών Βαλκανίων . Οι σχέσεις με την Βόρεια Μακεδονία και την Αλβανία πρέπει να βρεθούν στο κέντρο της ελληνικής πολιτικής στα Βαλκάνια. Ιδιαίτερα η δεύτερη είναι μια χώρα πολύ σημαντική για τη σταθερότητα στα Δυτικά Βαλκάνια. Η Τουρκία θα πρέπει είτε να ενταχθεί στα σχήματα συνεργασίας με εποικοδομητικό τρόπο είτε να αντιταχθεί σε αυτά χάνοντας την επιρροή της στην περιοχή.
Τέλος,η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει και πάλι την πρωτοβουλία για την δημιουργία δομών περιφερειακής συλλογικής ασφάλειας στην Ανατ. Μεσόγειο. Ταυτόχρονα, ασκώντας πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική και προωθώντας σταθερά μια κουλτούρα διαλόγου και συναίνεσης, η Ελλάδα μπορεί παρέχει τη δυνατότητα στις θρησκευτικές κοινότητες της Ανατ. Μεσογείου να επιδιώξουν τη μεταξύ τους προσέγγιση, τη δημιουργία διαύλων και δικτύων επικοινωνίας, καθώς και την εμπέδωση μιας θετικής ατζέντας που προωθεί την ανεκτικότητα και τον πλουραλισμό.
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου, μέλος του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου του Ινστιτούτου ΕΝΑ
Αναφερθήκαμε σε προηγούμενο άρθρο μας στην εντελώς γελοία, αλλά και εξαιρετικά επικίνδυνη ταυτόχρονα, προβοκάτσια που συνιστά η έκδοση εντάλματος σύλληψης του προέδρου της Ρωσίας από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Δείχνει αυτή η υπόθεση ότι ακόμα και το κορυφαίο δυτικό πολιτικό προσωπικό είτε ζει σε ένα δικό του κόσμο, πιστεύοντας ότι μπορεί να επιβάλει στον πρόεδρο της Ρωσίας την τύχη που επέβαλε στον Σαντάμ Χουσεΐν μετά την παράνομη εισβολή των ΗΠΑ, της Βρετανίας, της Πολωνίας και της Αυστραλίας στο Ιράκ, είτε εκβιάζεται και χειραγωγείται από τα αφανή κέντρα του δυτικού Ολοκληρωτισμού και του «Κόμματος του Πολέμου» που οδηγούν την ανθρωπότητα σε ολοκαύτωμα. Ίσως και τα δύο…
Απορούμε μάλιστα και με την εκδηλωθείσα διαφωνία μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και της Νέας Δημοκρατίας για το ποιο ακριβώς είναι το κατάλληλο δικαστήριο για να δικάσει τον κ. Πούτιν (που και άλλοι Έλληνες πολιτικοί έχουν αποφανθεί ότι είναι «δολοφόνος» και «εγκληματίας»).
Ίσως κακώς βέβαια ξαφνιαζόμαστε. Δεν υπάρχει λόγος οι πολιτικοί μας, τα ελληνικά κόμματα να είναι έστω και ελάχιστα περισσότερο σοβαρά για τα διεθνή προβλήματα από όσο είναι για τα ελληνικά προβλήματα, δηλαδή εντελώς μη σοβαρά. Αυτό που κυρίως τα απασχολεί είναι να αποσπάσουν την εύνοια του ενός ή του άλλου κέντρου ισχύος της «συλλογικής Δύσης» εις βάρος των συμφερόντων της χώρας τους.
Προκειμένου να διερευνήσουμε περαιτέρω το θέμα της έκδοσης εντάλματος σύλληψης του Ρώσου προέδρου, απευθυνθήκαμε σε μια παγκοσμίως αναγνωρισμένη αυθεντία του διεθνούς δικαίου, τον Ελβετό καθηγητή Άλφρεντ ντε Ζάγιας, πρώην ειδικό εισηγητή του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, συγγραφέα δέκα βιβλίων και εισηγητή, παλιότερα, της ιδέας δημιουργίας ενός Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Εκτός πολλών άλλων διεθνών νομικών ζητημάτων, ο Άλφρεντ ντε Ζάγιας έχει ασχοληθεί επίσης με τη Γενοκτονία των Αρμενίων αλλά και με το Κυπριακό, τόσο με τα εγκλήματα που διέπραξαν τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής, όσο και με το ανεκδιήγητο Σχέδιο Ανάν, με το οποίο παρολίγον να διαλυθεί η Κυπριακή Δημοκρατία (για να μην ξεχνιόμαστε, μια «λύση» τέτοιου τύπου για την Κύπρο ή και χειρότερη ακόμα υποστηρίζει πάντα σχεδόν όλος ο ελλαδικός και τουλάχιστον ο μισός, αν όχι όλος ο κυπριακός πολιτικός κόσμος!).
Το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, μας είπε ο κ. Ζάγιας, την ιδέα δημιουργίας του οποίου υπερασπίστηκε στο παρελθόν, έχει μετατραπεί σε ένα πολιτικοποιημένο όργανο, χάνοντας πλέον την αξιοπιστία του. Το δικαστήριο θα είχε νόημα αν ήταν αυστηρά ανεξάρτητο, αντικειμενικό και επαγγελματικό. Αυτό που βλέπουμε τώρα και μας προκαλεί οδύνη είναι η μετατροπή του σε όπλο του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Μετά από είκοσι χρόνια εν πολλοίς πολιτικής και όχι αυστηρά νομικής λειτουργίας, το Διεθνές Δικαστήριο πρέπει να καταργηθεί, πιστεύει ο διαπρεπής νομικός και αγωνιστής για τα δικαιώματα του ανθρώπου.
Δικαιοσύνη σημαίνει δικαιοσύνη για όλους, εν προκειμένω όχι μόνο για τις προνομιούχες χώρες, λέει ο Ελβετός νομικός, που υποστηρίζει ότι ο νυν Εισαγγελέας του Δικαστηρίου, ο Βρετανός δικηγόρος με ειδίκευση στο διεθνές ποινικό δίκαιο Καρίμ Άσαντ Άχμαντ Χαν, που διορίστηκε το 2021, έχει επιδείξει κραυγαλέα μεροληψία, σταματώντας την περαιτέρω διερεύνηση των αμερικανικών εγκλημάτων πολέμου στο Αφγανιστάν, ενώ συνεχίζει τις ανακρίσεις εναντίον των Ταλιμπάν.
Από το 2002 που δημιουργήθηκε το ΔΠΔ κανένας δυτικός δεν διώχθηκε ποτέ, μόνο Αφρικανοί, με αποτέλεσμα ορθώς το Δικαστήριο να θεωρηθεί νεοαποικιακό. Από τότε μέχρι σήμερα οι κυβερνήσεις του ΝΑΤΟ έχουν διαπράξει χιλιάδες εγκλήματα πολέμου, μεταξύ άλλων στη Γιουγκοσλαβία, το Αφγανιστάν, το Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία, χωρίς ποτέ να διωχθεί κανένας υπεύθυνος. Αν το Διεθνές Δικαστήριο ασκήσει δίωξη κατά του Πούτιν, γιατί δεν ασκεί και κατά του Τζο Μπάιντεν, του Μπόρις Τζόνσον, του Ντόναλντ Τραμπ, του Μπαράκ Ομπάμα, του Τζορτζ Μπους ή του Τόνι Μπλερ;
Εκδίδοντας εντάλματα σύλληψης κατά του Πούτιν, το Δικαστήριο επέδειξε κραυγαλέα μεροληψία, «σκότωσε» την ίδια την αξιοπιστία του και έβαλε ένα καρφί στο φέρετρό του, πιστεύει ο Άλφρεντ ντε Ζάγιας.
Για όποιον ενδιαφέρεται να ενημερωθεί περισσότερο για τις απόψεις του Ελβετού καθηγητή τον παραπέμπουμε ενδεικτικά στο άρθρο του για τα εγκλήματα πολέμου στην Ουκρανία και τα λαϊκά δικαστήρια, στη συνέντευξή του για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και τα δημοψηφίσματα, στο άρθρο του για την ουκρανική κρίση υπό το πρίσμα του Χάρτη του ΟΗΕ και στο άρθρο του για την πολιτική του ΝΑΤΟ που «απειλεί να καταστρέψει τον κόσμο». Ο Άλφρεντ ντε Ζάγιας συγκαταλέγεται επίσης στους εκατοντάδες διανοουμένους που υπέγραψαν το περασμένο καλοκαίρι έκκληση, ζητώντας τον τερματισμό του πολέμου, την έναρξη διαπραγματεύσεων, τη διακοπή της αποστολής όπλων στην Ουκρανία και την άρση των κυρώσεων.
Ασύλληπτο αυτό που συνέβη, πολύ άδικο για τους ανθρώπους που έχασαν την ζωή τους. Η σκέψη μας στις οικογένειες των θυμάτων και των τραυματιών.
Τα ερωτήματα αμείλικτα και πρέπει να απαντηθούν άμεσα.
Οι ευθύνες εξόφθαλμες και πρέπει να αποδοθούν, όπου και αν βρίσκονται.
Δυστυχώς, αυτή η καθολική εκτίμηση για την τραγωδία τόσο των πολιτών, όσο και των κομμάτων, γρήγορα άλλαξε λόγω των κομματικών σκοπιμοτήτων.
Στην ψύχραιμη αξιολόγηση των αιτιών του πρωτοφανούς σιδηροδρομικού δυστυχήματος λίγοι προχώρησαν και λιγότεροι αναζήτησαν τους λόγους της μεγάλης καθυστέρησης της ανάπτυξης των σιδηροδρομικών μεταφορών στην χώρα μας, σε σχέση με τα άλλα μέσα.
Μια μικρή αναδρομή θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε τους λόγους, αφού το επίπεδο ανάπτυξης των τεσσάρων μέσων μεταφοράς ανθρώπων και εμπορευμάτων προσδιορίζεται σε κάθε χώρα από: α). Τις ανάγκες της οικονομίας και την δυναμική των διαφόρων τομέων της. β). Την γεωγραφία της χώρας. γ). Τις επιλογές των κυβερνήσεων.
Η ανάπτυξη των αεροδρομίων και των αεροπορικών γραμμών οφείλεται στην δυναμική του τουρισμού. Η μεγάλη πλειοψηφία των μετακινήσεων είναι από και προς το εξωτερικό, και κυρίως την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, προς την Ηπειρωτική Ελλάδα και κυρίως τα νησιά. Η ανάπτυξη των ακτοπλοϊκών συγκοινωνιών, επίσης οφείλεται στην ανάπτυξη του τουρισμού, γιαυτό και κυρίως αναπτύχθηκαν από τον Πειραιά προς τα νησιά και αντιστρόφως.
Η ανάπτυξη των σιδηροδρομικών μεταφορών, επιβατών και εμπορευμάτων, περιορίζεται από την γεωγραφία, αφού η Ελλάδα είναι ακροτελεύτια χώρα και έχει δύσκολο ανάγλυφο.
Πρέπει όμως να προσθέσω ότι, από την δεκαετία του 1960, οι τότε Συντηρητικές κυβερνήσεις έδωσαν προτεραιότητα στο αυτοκίνητο για συγκεκριμένους λόγους, με πολλούς τρόπους. Στα δύο μεγάλα αστικά κέντρα της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, ξηλώνοντας τις γραμμές του Τραμ, όπως και στις υπεραστικές μετακινήσεις, με την προτεραιότητα στην κατασκευή του εθνικού οδικού δικτύου. Η πολιτική αυτή συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
Το σιδηροδρομικό δίκτυο άρχισε να αναπτύσσεται πρώτα στην Βόρεια Ελλάδα, με επίκεντρο την Θεσσαλονίκη, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, όταν οι περιοχές αυτές ήταν ακόμη στην Οθωμανική κυριαρχία, στα πλαίσια του προγράμματος Τανζιμάτ, του προγράμματος εκσυγχρονισμού της καταρρέουσας Αυτοκρατορίας. Αργότερα, με τον Χαρίλαο Τρικούπη, ξεκίνησε η κατασκευή του σιδηροδρομικού δικτύου στο τότε ελληνικό κράτος.
Ο ΟΣΕ πρόσφερε σημαντικά στην ανάπτυξη της χώρας για αρκετές δεκαετίες, όμως στην συνέχεια είχε την εξέλιξη των δημόσιων φορέων στην χώρα μας. Το 2009 είχε 10 δις περίπου χρέος, το οποίο πλέον αυξάνονταν κατά 500 περίπου εκ. ετησίως. Η εξυγίανση του 2010 απαιτούσε μείωση του κόστους λειτουργίας, με μείωση του πλεονάζοντος προσωπικού με μετατάξεις και συνταξιοδοτήσεις, κατάργηση των προκλητικά άγονων γραμμών, μείωση του μισθολογικού κόστους. Το 2010 είχε αποκατασταθεί κάποια ισορροπία στον ΟΣΕ, και ταυτόχρονα συνεχίστηκε με κοινοτικούς πόρους η κατασκευή της διπλής ηλεκτροκίνητης γραμμής Αθήνας-Θεσσαλονίκης και τμημάτων της γραμμής Αθήνας-Πάτρας, με αργούς ρυθμούς όμως, κυρίως λόγω προβλημάτων στις συμβάσεις και χρηματοδοτικών αδυναμιών των κατασκευαστικών εταιρειών, με αποτέλεσμα να ολοκληρωθούν με μεγάλες χρονικές αποκλίσεις το 2018.
Για να ολοκληρώσω την εικόνα, τόσο η προηγούμενη κυβέρνηση, όσο και η σημερινή, έχουν εξαγγείλει την κατασκευή της σιδηροδρομικής Εγνατίας, αλλά μόνο για το ανατολικό της τμήμα, δηλαδή από Θεσσαλονίκη μέχρι το Ορμένιο του Έβρου, στα σύνορα με την Βουλγαρία. Φυσικά μέχρι τώρα, δεν έχουν γίνει ουσιαστικά πρακτικά βήματα, αφού ούτε οι μελέτες υπάρχουν, ούτε φυσικά οι πόροι.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι από πέρσι το ντιζελοκίνητο τρένο φτάνει μέχρι την Ξάνθη, γιατί η συνέχεια της γραμμής κρίθηκε επικίνδυνη.
Η εγκατάλειψη των σιδηροδρομικών υποδομών και η συνεχής απομείωση του προσωπικού, χωρίς αντικατάσταση, τουλάχιστον στις κρίσιμες υπηρεσίες, είναι ορατή μετά το 2012, ακόμη χειρότερα, είναι εμφανής και η καταστροφή των συστημάτων διοίκησης και ασφάλειας των τρένων.
Το τραγικό γεγονός των Τεμπών δεν ήρθε τυχαία, οι προειδοποιήσεις κάθε είδους ήταν συχνές. Συχνά ατυχήματα και δυστυχήματα, συχνές καταγγελίες των εργαζομένων, αλλά και παραιτήσεις αρμοδίων για την εποπτεία της εγκατάστασης των νέων συστημάτων τηλεδιοίκησης, τηλεσήμανσης και ασφάλειας των συρμών.
Η κυβέρνηση ως τελική γραμμή άμυνας επέλεξε την διάχυση των ευθυνών. Αφού λοιπόν ποσοτικοποίησαν την υλοποίηση της εγκατάστασης του νέου ηλεκτρονικού συστήματος τηλεδιοίκησης και ασφάλειας, ποσοτικοποίησαν και τις ευθύνες.
Μόνο που υπάρχουν δυο διακριτά γεγονότα, που σχετίζονται, αλλά δεν ακυρώνει το ένα το άλλο. Το πρώτο είναι του τραγικού δυστυχήματος και η ευθύνη είναι αποκλειστικά της σημερινής κυβέρνησης, γιατί δεν έγινε στους πρώτους μήνες της κυβερνητικής της θητείας, αλλά στους τελευταίους, και το δεύτερο η μεγάλη καθυστέρηση στην εγκατάσταση του νέου συστήματος. Για το δεύτερο είναι απαραίτητο πριν κατανεμηθούν οι ευθύνες να απαντηθούν ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα:
Πόσο ολοκληρωμένη ήταν η μελέτη δημοπράτησης του έργου, γνωστού πλέον με τον αριθμό της σύμβασης, τον 717/2014, και γιατί χρειάστηκαν πάνω από εφτά συμπληρωματικές συμβάσεις και αντίστοιχες αναθεωρήσεις του χρόνου υλοποίησης του;
Γιατί ο αρχικός χρόνος ολοκλήρωσης της σύμβασης ήταν τα δυο έτη, το 2016, όταν η επιδομή επί της οποίας θα εγκαθίστατο το νέο σύστημα, θα ολοκληρώνονταν μετά τέσσερα έτη, δηλαδή το 2018;
Ποιες είναι οι ευθύνες των δύο εταιρειών, που ως κοινοπραξία στην αρχή κέρδισαν τον διαγωνισμό το 2014, και στην συνέχεια απαιτούσαν συνεχείς αλλαγές και πρόσθετες πληρωμές;
Ποιες οι ευθύνες των δικαστικών οργάνων που ελέγχαν τις συμβάσεις, και σε πόσο χρόνο το έκαναν, δεδομένης της μεγάλης σημασίας τους;
Ποιες είναι οι ευθύνες των αρμοδίων εποπτείας και διαχείρισης του έργου και των πολιτικών προϊσταμένων τους;
Μόνο η ακριβής και αξιόπιστη απάντηση αυτών των βασικών ερωτημάτων, ίσως και άλλων, θα μας δώσει την δυνατότητα να δούμε και τις ευθύνες, από το 2014, μέχρι σήμερα.
*Ο Γιάννης Μαγκριώτης διετέλεσε υφυπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Είναι υποψήφιος στην Α! Θεσσαλονίκης στις εκλογές της 21ης Μαϊου.
After an upgrade in diplomatic relations, some experts told Breaking Defense that defense cooperation may be in the interest of both countries, but there’s a long way to go.
BEIRUT — The recent agreement by Turkey and Egypt to restore diplomatic ties could be a step towards potential defense cooperation between the two nations, experts said, but in the end it’s too early to predict and critical hurdles remain.
“I think we are more in a state of détente than entente,” said David Des Roches, associate professor at the Near East South Asia Center for Security Studies. “The relationship is more likely to be transactional in the short term. If both sides gain trust in each other, then the relationship can expand.”
Earlier this month Turkish Foreign Minister Mevlut Cavusoglu traveled to Cairo, reportedly a first for a Turkish foreign minister in more than a decade, and said that after “frank” talks, he and his Egyptian counterpart planned to “raise diplomatic ties to the highest level as soon as possible,” indicating the reappointment of ambassadors to their respective embassies. Ties had ruptured in 2013 after a coup in Cairo removed the Turkey-supported Egyptian president, Mohammed Morsi.
In an interview with reporters in Cairo, Cavusoglu reportedly said that in addition to discussions about trade and transportation issues, the two countries also talked about defense cooperation and military dialogues. Turkey and Egypt, he said, must “work together for the peace and survival of our region.”
But as with the normalization of relations between Saudi Arabia and Iran, experts told Breaking Defense that a cooling of diplomatic tensions wouldn’t necessarily, or quickly, translate to a dramatic change in cooperation on defense issues or any major defense procurement deals. But that doesn’t mean there isn’t longer-term interest.
“Before the coup in 2013, Egypt was interested in acquiring UAVs, corvettes and armored vehicles from Turkey,” said Arda Mevlütoğlu, a Middle East defense expert who works at a Turkey-based defense consulting firm. “After a possible reestablishment of strategic partnership, drones, guided weapons, armored vehicles and C4ISR systems [could] be acquired.”
“Arguably, the most valuable thing that Hypori provides to DoD is the ability to allow endpoint users access to information, but with no loss of privacy and no inherent risk to DoD. I’m hoping that we can change the entire BYOD paradigm”.
The Hurdle Of Libya
One of the largest remaining obstacles in the Turkey-Egypt relationship is Turkey’s involvement with Egypt’s neighbor to the west, Libya. Turkey has supported the Tripoli-based government and deployed troops there since 2020. Meanwhile Egypt has backed rivals in the east, though Cairo has apparently softened its stance in recent years. Turkey also claims a 16-nautical-mile-wide maritime corridor through the Mediterranean from Turkey’s west coast to the waters off northern Libya.
“Libya is definitely a point of contention, and the fact that we are seeing this agreement [between Turkey and Egypt] now may mean both parties judge the situation in Libya is close to either a settlement or at least a stable division,” Des Roches said.
Ahmad Eliba, a defense expert at the Egyptian Center for Strategic Studies, was the most skeptical about potential significant defense cooperation between Cairo and Ankara, and pointed to Libya as a matter that would have to be settled first.
“I think the next step will be in security and not defense cooperation, mainly in Libya,” he said.
The ‘Ideal’ Industrial Partner
Eliba said he was doubtful of further defense cooperation mainly because there wasn’t much to speak of even before the 2013 coup.
But other experts said there are areas in which both countries could see the benefits of working together – especially considering armed drones.
“Armed drones, especially the Bayraktar, is most likely the number one item on Egypt’s shopping list,” Des Roches said, referring to the Turkish drone made famous in the Ukraine conflict. “It’s possible that the Egyptians will also seek Turkish light armored vehicles, which have utility for police units as well as for the Army.”
Des Roches noted that Turkey has been focused on building up its industrial base and defense exports. Soliman noted that Egypt is eager to invest in its own defense industry, including in the production of UAVs, and could see Turkey as an “ideal” industrial partner.
Likewise, Mevlütoğlu said joint production would be mutually beneficial. He cautioned, however, that a deal would “take time and such a cooperation requires strategic alignment.”
Des Roches said that Turkey may not see much advantage in joint production with Egypt, which would require sharing at least some technical expertise, and Egypt would likely conclude that it’s cheaper and easier just to buy directly from Ankara.
What form defense cooperation takes – if any – remains to be seen, as does the geopolitical long-term implication of the heightened diplomatic ties.
“The future of the relationship between Egypt and Turkey will determine whether a warm or cold normalization unfolds,” Soliman says.
If it’s warm, though, Des Roches said the defense implications “could be extremely significant.”
Ο Ντόναλντ Τραμπ αντιμετωπίζει ποινική δίωξη για την υπόθεση της εξαγοράς της σιωπής μιας πορνοστάρ το 2016 κι αναμένεται να παραδοθεί, πιθανόν την Τρίτη, στη δικαιοσύνη στη Νέα Υόρκη, εξέλιξη χωρίς ιστορικό προηγούμενο για πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ, που ο ενδιαφερόμενος κατήγγειλε χθες Πέμπτη κάνοντας λόγο για «πολιτικό διωγμό» και διατρανώνοντας την «αθωότητά του».
Ο πρώην ένοικος του Λευκού Οίκου, που ονειρεύεται να επιστρέψει στην προεδρία το 2024, αναμένεται να ακούσει να του απαγγέλλονται κατηγορίες από τον εισαγγελέα του Μανχάταν Άλβιν Μπραγκ για την καταβολή λίγο πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2016 ποσού 130.000 δολαρίων στην ηθοποιό πορνογραφικών ταινιών Στόρμι Ντάνιελς, το πραγματικό όνομα της οποίας είναι Στέφανι Κλίφορντ.
«Επικοινωνήσαμε απόψε με δικηγόρο του κ. Τραμπ για να συντονιστεί η παράδοσή του ενώπιον του εισαγγελέα του Μανχάταν (σ.σ. Άλβιν Μπραγκ) για την απαγγελία κατηγοριών ενώπιον δικαστηρίου» της Νέας Υόρκης, ανέφερε σε επιγραμματική ανακοίνωσή του εκπρόσωπος της εισαγγελίας, μετά την άσκηση ποινικής δίωξης κατόπιν ψηφοφορίας σώματος ενόρκων.
Το κατηγορητήριο παραμένει για την ώρα «σφραγισμένο» και η ημερομηνία της ακροαματικής διαδικασίας δεν έχει οριστεί ακόμη, κατά την ανακοίνωση.
Το τηλεοπτικό δίκτυο CNN έκανε λόγο για κάπου τριάντα κατηγορίες για απάτη στο πλαίσιο της μυστικής καταβολής του ποσού των 130.000 δολαρίων στην ηθοποιό στα τέλη του 2016.
Ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ ξεσπάθωσε καταγγέλλοντας για νιοστή φορά πως υφίσταται «πολιτικό διωγμό», «κυνήγι μαγισσών» και πως η δίωξη σε βάρος του δεν αποτελεί παρά «ανάμιξη στις εκλογές» του 2024. Αυτή η ιστορία θα αποβεί «σε βάρος του Τζο Μπάιντεν», του διαδόχου και πιθανού αντιπάλου του στις προσεχείς προεδρικές εκλογές, προέβλεψε.
Ο κ. Τραμπ κατηγορεί τον δημοκρατικό νυν πρόεδρο πως του «έκλεψε» τη νίκη στις εκλογές του 2020 εδώ και πάνω από δύο χρόνια, χωρίς να έχει παρουσιάσει ποτέ κάποιο τεκμήριο γι’ αυτό.
«Αντίκειται προς τις αξίες της Αμερικής»
Μέσω του ιστότοπου κοινωνικής δικτύωσης που δημιούργησε, του Truth Social, ο θυελλώδης μεγιστάνας, που έφερε μεγάλες ανατροπές από το 2015 κι έπειτα στο αμερικανικό πολιτικό σύστημα κι έθεσε επανειλημμένα υπό αμφισβήτηση την διάκριση των εξουσιών, πολυβόλησε αντιπάλους που δεν κατονόμασε: «με διώκουν (…) επειδή ξέρουν πως θα είμαι στο πλευρό του αμερικανικού λαού και ότι δεν μπορώ να έχω δίκαιη δίκη στη Νέα Υόρκη», υποστήριξε ο κ. Τραμπ αναφερόμενος στη γενέτειρά του, παραδοσιακά οχυρό των δημοκρατικών.
Ο κυβερνήτης της Φλόριντας Ρον ΝτεΣάντις, κατά πολλούς ο σημαντικότερος αντίπαλος του πρώην προέδρου στην εσωκομματική κούρσα των ρεπουμπλικάνων —παρότι δεν έχει επισημοποιήσει ακόμη την υποψηφιότητά του στις προεδρικές εκλογές του 2024— έκανε λόγο για ενέργεια που «αντίκειται προς τις αξίες της Αμερικής». Τόνισε πως δεν θα ενέκρινε «αίτημα έκδοσης» του πρώην προέδρου, που κατοικεί στην πολιτεία του, στις αρχές της Νέας Υόρκης.
Ανεπιφύλακτα υπέρ του κ. Τραμπ τάχθηκε επίσης ο ρεπουμπλικάνος πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων Κέβιν Μακάρθι, κατά τον οποίο «ο αμερικανικός λαός δεν πρόκειται να ανεχθεί αυτή την αδικία». Ο κ. Μακάρθι διεμήνυσε ακόμη πως η Βουλή θα φροντίσει να «λογοδοτήσει» ο εισαγγελέας Μπραγκ για αυτή την «κατάχρηση εξουσίας άνευ προηγουμένου».
«Κανένας δεν είναι υπεράνω του νόμου»
Η Στόρμι Ντάνιελς, που συνεργάστηκε με τη δικαιοσύνη τα τελευταία σχεδόν έξι χρόνια, σχολίασε ειρωνικά μέσω Twitter πως δεν θα ήθελε να «της χυθεί η σαμπάνια». Ο δικηγόρος της Κλαρκ Μπρούστερ συμπλήρωσε «κανένας δεν είναι υπεράνω του νόμου».
Από πλευράς Δημοκρατικών, ο βουλευτής Άνταμ Σιφ υπογράμμισε πως «η άσκηση ποινικής δίωξης και η σύλληψη πρώην προέδρου είναι κάτι χωρίς προηγούμενο σε όλη την αμερικανική ιστορία».
Επί χρόνια, η αμερικανική δικαιοσύνη επιδιώκει να εξακριβώσει αν ο 76χρονος ρεπουμπλικάνος έκανε ψευδείς δηλώσεις (πλημμέλημα) ή αν παραβίασε τη νομοθεσία για τη χρηματοδότηση των προεκλογικών εκστρατειών (κακούργημα) όταν κατέβαλε το ποσό στην κυρία Κλίφορντ, λίγο καιρό πριν από την εκλογική του νίκη τον Νοέμβριο του 2016.
Ώστε να μην προχωρήσει σε αποκαλύψεις σχετικά με εξωσυζυγική σχέση που φέρεται να είχε μαζί της ο ενδιαφερόμενος δέκα χρόνια νωρίτερα.
Την επόμενη εβδομάδα, ο κ. Τραμπ θα «παραδοθεί» στη δικαιοσύνη, θα ακούσει να του απαγγέλλονται κατηγορίες, θα «συλληφθεί» συμβολικά, θα φωτογραφηθεί και θα ληφθούν τα αποτυπώματά του. Θα κληθεί να δηλώσει αθώος ή ένοχος.
Ο άνθρωπος-κλειδί πίσω από αυτή την υπόθεση ακούει στο όνομα Μάικλ Κόεν: ο πρώην δικηγόρος εξ απορρήτων του Ντόναλντ Τραμπ μετατράπηκε σε μεγάλο εχθρό του. Αυτός πλήρωσε την κυρία Κλίφορντ το 2016 κι έχει καταθέσει πως τα χρήματα του επιστράφηκαν. Αφού εξέτισε την ποινή φυλάκισης που του είχε επιβληθεί, συνεργάστηκε στην έρευνα από τα τέλη του 2018 και προσήλθε επανειλημμένα να καταθέσει ενώπιον του σώματος ενόρκων.
Δεχόμενος το τελευταίο διάστημα καταιγισμό φραστικών πυρών από τον κ. Τραμπ, που τον χαρακτηρίζει «ζώο» και «ρατσιστή», καθώς και από άλλους ρεπουμπλικάνους, που του προσάπτουν «πολιτικάκίνητρα», ο εισαγγελέας Μπραγκ επισήμανε πως ο δισεκατομμυριούχος «δημιούργησε ψευδείς προσδοκίες» νωρίτερα αυτόν τον μήνα, όταν διαλαλούσε πως θα «συλλαμβανόταν» και καλούσε τους υποστηρικτές του να ξεσηκωθούν, με πρόθεση να δημιουργήσει σάλο, κάνονας λόγο για παρακώλυση και «ανάμιξη» στην έρευνα.
Στο Μανχάταν, γύρω από το δικαστήριο και γύρω από τον Trump Tower, τα πράματα ήταν ήσυχα χθες βράδυ.
Πληροφορίες μέσω του ΑΠΕ-ΜΠΕ μέσω του AFP και του Reuters
Νέα Υόρκη, United States
Former president Donald Trump has been indicted by a Manhattan grand jury, becoming the first person in U.S. history to serve as commander in chief and then be charged with a crime.
The indictment remains under seal, so the specific charge or charges have not been made public. Here is what we know so far about the charging decision and the next steps in the criminal proceedings:
What is an indictment?
When someone is indicted by a grand jury, it means they are charged with one or more crimes. “An indictment is just a fancy way of saying ‘the charging document,’” said Anna G. Cominsky, a professor at New York Law School. “It is a piece of paper that contains the charges.”
The grand jury, which in New York is composed of 23 members of the public, hears evidence from witnesses presented by prosecutors over a period of days, weeks or months. At the end of that process, prosecutors decide whether to ask the jurors to vote on an indictment. A majority must vote to indict the person.
The grand jury process is secret, and the indictment is generally not made public until it is filed in court or — in some cases — until the defendant makes their first court appearance.
A photo illustration of Donald Trump, Michael Cohen and Stormy Daniels. (Illustration by Emily Wright/The Washington Post; Jabin Botsford/The Washington Post, Justin Lane/EPA-EFE/Shutterstock, AP Photo/Markus Schreiber (file); iStock)
Now that he is charged, will Trump be publicly arrested?
A spokesperson for the Manhattan District Attorney said Thursday evening that the office had contacted Trump’s attorney to coordinate his surrender. A person familiar with the matter — speaking on the condition of anonymity to discuss plans that have not been publicly announced — said the former president is expect to appear in court for an arraignment on Tuesday, April 4, at 2:15 p.m.
What happens after a grand jury investigation
The common steps in a criminal case, from investigation to sentencing.
GRAND JURY INVESTIGATION
INDICTMENT
NO INDICTMENT
No charges filed
ARREST
VOLUNTARY SURRENDER
PROCESS AS A DEFENDANT
Fingerprinted, photos taken.
ARRAIGNMENT
Public court appearance, charges unsealed if they are not
already publicly viewable. Defendant generally enters not
guilty plea.
PRETRIAL HEARINGS
Defense motions to dismiss charges or exclude evidence;
requests to the judge on scheduling, witnesses.
GUILTY PLEA
TRIAL
DEFENDANT FOUND GUILTY
DEFENDANT FOUND NOT GUILTY
Acquitted of charges
SENTENCING
Source: Justice Department
NICK MOURTOUPALAS/THE WASHINGTON POST
And what happens once he is in custody?
Once a suspect who has been indicted is in police custody, police or other law enforcement officials process them behind closed doors, taking mug shots and fingerprints.
The process is identical whether the person has been arrested or has agreed — or negotiated through lawyers — to turn themselves in.
The first court proceeding after an arrest or surrender would be an arraignment hearing in a Manhattan courtroom. At the arraignment, a judge would determine whether Trump would need to pay bail or adhere to certain restrictions pending a trial — or whether he could be released with no bail or restrictions, which is known as being released on personal recognizance.
The Secret Service special agent in charge of Trump’s security detail, Sean Curran, or Curran’s deputy, is likely to personally accompany Trump when he is processed and appears in court.
Ongoing investigations involving Donald Trump
Donald Trump is facing historic legal scrutiny for a former president, under investigation by the Justice Department, district attorneys in Manhattan and Fulton County, Ga., and a state attorney general. He denies wrongdoing. Here is a list of the key investigations and where they stand.
Fulton County District Attorney Fani T. Willis (D) is investigating whether Trump and his allies illegally meddled in the 2020 election in Georgia. A Georgia judge on Feb. 15 released parts of a report produced by a special-purpose grand jury, and authorities who are privy to the report will decide whether to ask a new grand jury to vote on criminal charges.
Attorney General Letitia James (D) filed a lawsuit Sept. 21 against Trump, three of his children and the Trump Organization, accusing them of flagrantly manipulating the valuations of their properties to get better terms on loans and insurance policies, and to get tax breaks. The litigation is pending.
1/6
Who is the prosecutor who brought charges against Trump?
New York County District Attorney Alvin Bragg, a Democrat, was elected as the Manhattan district attorney in November 2021. He is a former federal prosecutor in the New York attorney general’s office.
Bragg inherited the Trump investigation from his predecessor, Cyrus Vance Jr. Two senior prosecutors quit his office last year, apparently in frustration that Bragg was not inclined to pursue an indictment of Trump over how he valued properties in his real estate business. Bragg has declined to discuss the investigation, saying only that, “We will continue to apply the law evenly and fairly.”
Manhattan District Attorney Alvin Bragg, seen March 22. (Jeenah Moon for The Washington Post)
Where would Trump be processed once he turns himself in?
Defendants are typically processed in police precincts. But it is not uncommon for them to be processed at a district attorney’s office if they surrender after a grand jury indictment.
Could Trump go to jail?
This is the question a lot of people are asking. The answer is, it depends — not only on what he is charged with, of course, but also of what, if anything, he is ultimately convicted.
Bragg is believed to have been considering charges of falsifying business records in the commission of another crime, possibly a campaign-finance violation. That would be a low-level felony, according to New York state law, punishable by up to four years in prison.
But charges can be downgraded, sentences vary case by case, and, in general, it is unusual for a person with no criminal record to be sentenced to extensive jail time for a nonviolent, low-level felony violation.
So even if Trump is convicted of a felony, it does not necessarily mean he will spend time in jail.
The practical impact of an criminal case on his candidacy — whether it would help or hurt his odds of landing in the White House again — depends on whom you ask. Some of his advisers, according to a recent Washington Post article, said this is favorable terrain for Trump: back in the center of attention as the dominant figure in his party. But advisers also acknowledged the pitfalls of a indictment and said the campaign has not worked out the logistics of simultaneously mounting a presidential run and facing a criminal trial.
Many Republican officials — including some rivals for the Republican nomination — leaped to Trump’s defense, denouncing what they called the weaponization of the criminal justice system.
Ronna McDaniel, the chairwoman of the Republican Party, called the indictment “a blatant abuse of power from a DA focused on political vengeance instead of keeping people safe.”
Former vice president Mike Pence — who broke with Trump over the Jan. 6, 2021, attack on the Capitol and is eying a 2024 presidential run — also criticized the charges.
“I think the unprecedented indictment of a former president of the United States on a campaign finance issue is an outrage,” Pence said Thursday night in an interview on CNN. “This will only further serve to divide our country.”
Top Democrats said that the grand jury was following the facts and that Trump should respect the legal system.
“The Grand Jury has acted upon the facts and the law. No one is above the law, and everyone has the right to a trial to prove innocence,” Rep. Nancy Pelosi (D-Calif.), the longtime speaker of the House, wrote on Twitter. ““Hopefully, the former President will peacefully respect the system, which grants him that right.”
Devlin Barrett and Josh Dawsey in Washington and Shayna Jacobs in New York contributed to this report.
ΣΤΡΑΤΙΑ ΗΡΩΩΝ από Κύπρο & Ελλάδα ποτίζει για 10ετίες με Αίμα το Χώμα του Νησιού μας, με όραμα την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ… Η Διαφθορά, η Προδοσία και η κατάρα του Διαίρει & Βασίλευε δεν το επέτρεψαν.
ΑΝΤΙ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ για τη Μεγάλη Επέτειο του άφθαστου Αγώνα της ΕΟΚΑ ’55-’59, καταθέτουμε επιγραμματικά τις σκέψεις μας για το παρόν και το μέλλον… ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΛΗΣΜΟΝΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ, με σεβασμό για κάθε ρανίδα Ελληνικού Αίματος, αποφεύγοντας τα «επετειακά τετριμμένα» και με ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΕΡΕΙΣΜΑ την αγωνία για το «Κληροδότημα» που οφείλουμε να αφήσουμε στους Ανθρώπους που δημιουργήσαμε.
Η ΔΙΖΩΝΙΚΗ-ΔΙΚΟΙΝΟΤΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ (ΔΔΟ) ΜΕ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΣΟΤΗΤΑ
ΜΑΣ ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΣΥΝΩΜΟΤΙΚΑ σαν «Λάβαρο για Λύση» από Ξένους Εχθρούς & Ντόπιους Εφιάλτες, ενώ ΘΑΦΤΗΚΕ από το συντριπτικό 76% ΟΧΙ του Δημοψηφίσματος το 2004.
«Οποιαδήποτε εξέλιξη συνεπάγεται ΚΑΤΑΛΥΣΗ του Κυπριακού Κράτους είναι ΕΚΤΟΣ ΣΥΖΗΤΗΣΕΩΣ, διότι ΕΑΝ το Κράτος αφανιστεί, όλα τα υπόλοιπα δεν έχουν ουσία».
Η «ΔΔΟ με Πολιτική Ισότητα» αυτό ακριβώς συνεπάγεται… Η τυχόν υπογραφή της, θα έχει ως ΑΜΕΣΗ 1η ΣΥΝΕΠΕΙΑ «τη διάλυση του Κράτους, για να διαμοιραστεί η κυριαρχία και κάθε άλλη εξουσία στα 2 Νέα Μορφώματα», για να ακολουθήσουν αμέσως μετά:
Η ΕΚΔΙΩΞΗ της Κύπρου από την ΕΕ διότι «το Κράτος-μέλος θα πάψει να υπάρχει», αλλά και διότι «η ΕΕ δεν πρόκειται να εγκολπωθεί ένα ρατσιστικό, διαχωριστικό κατασκεύασμα, με κίνδυνο να τιναχτεί ολόκληρη στον αέρα».
Η ΕΚΔΙΩΞΗ της Κύπρου από την Ευρωζώνη, που σημαίνει ότι η κυπριακή οικονομία θα αφανιστεί.
ΟΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΙ ΕΠΟΙΚΟΙ και οι κάθε λογής παρείσακτοι θα νομιμοποιηθούν ως «Νόμιμοι Πολίτες», θα κατακλύσουν ολόκληρη την Κύπρο και θα καταστούν πλειοψηφία.
Οι ΣΥΓΚΛΗΣΕΙΣ & ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ, που κάποιοι τις επικαλούνται χάριν της δήθεν «αξιοπιστίας», θα προκαλέσουν ΑΚΥΒΕΡΝΗΣΙΑ υπό καθεστώς πλήρους έλλειψης αμυντικής δυνατότητας, ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ την κατάρρευση της «διευθέτησης» και τη μετατροπή των δύο μορφωμάτων σε δύο «Διεθνώς Ξεκρέμαστα Ψευδοκράτη».
ΣΕ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΣΤΑΔΙΟ, με «Φυσική Πλειοψηφία Πληθυσμού» να αποτελείται πλέον από Τούρκους Έποικους, κάθε λογής Παρείσακτους και Ντόπιους πρόθυμους, η Τουρκία θα επιτύχει -αναίμαχτα και «δημοκρατικά»– την ΠΡΟΣΑΡΤΗΣΗ ολόκληρης της Κύπρου στην Τουρκία.
Η ΔΔΟ ΩΣ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΟΗΕ
ΕΙΝΑΙ η αήθης προπαγάνδα ότι «ο ΟΗΕ προβλέπει ΔΔΟ, με το Ψήφισμα 649/1990»… Σημειώνουμε:
Το Ψήφισμα 649 προωθήθηκε δόλια από την τότε Βρετανίδα Πρωθυπουργό Θάτσερ και τον τότε Κύπριο Πρόεδρο Βασιλείου, για να ΝΟΜΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ ΔΙΕΘΝΩΣ η ορολογία «Διζωνική-Δικοινοτική Ομοσπονδία» ΧΩΡΙΣ να καθοριστεί το περιεχόμενο της.
Μέχρι τότε, η ΔΔΟ ήταν ανύπαρκτη ως πολιτική ορολογία και εξισούτο με το ρατσιστικό ΑΠΑΡΝΤΧΑΪΝΤ της Νοτίου Αφρικής, που το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο είχε καταδικάσει ως Έγκλημα κατά της Ανθρωπότητος.
ΣΥΝΕΠΩΣ, το Ψήφισμα 649/1990 είναι εξ υπαρχής ανεδαφικό και διεθνώς παράνομο, παραβιάζει πολλαπλά τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, το Ευρωπαϊκό Κεκτημένο, τις Αρχές Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ΚΑΘΕ ορθολογικό περί Κύπρου Ψήφισμα & Απόφαση των ΗΕ (από το 1964 και εντεύθεν) και, τόσο η Κύπρος όσο και η Ελλάδα, όφειλαν να το είχαν καταγγείλει από την πρώτη στιγμή, απαιτώντας την ακύρωση του.
ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΒΙΩΣΙΜΗ Η ΔΔΟ
ΜΕΛΕΤΗΣΑΝ οι ευπαίδευτοι υποστηρικτές της ΔΔΟ την «Οικονομική Πτυχή» μιας τέτοιας διευθέτησης και κατέληξαν ότι «η ΔΔΟ είναι -τουλάχιστον- οικονομικά βιώσιμη»;; Εάν «ΝΑΙ», οφείλουν να απαντήσουν τουλάχιστον τα ακόλουθα:
ΠΟΙΟΣ θα πληρώσει τα δισεκατομμύρια για την ανακατασκευή των καταστραμμένων υποδομών..;;
ΠΟΙΟΣ θα συντηρεί τις πολλαπλές Κυβερνήσεις, Βουλές, Αστυνομίες, Τελωνεία, Δημόσιες Υπηρεσίες, Ημικρατικούς Οργανισμούς και τους άλλους πολλαπλούς θεσμούς που προβλέπει η ΔΔΟ, όταν το σημερινό κράτος χρειάζεται «τον μισό Κρατικό Προϋπολογισμό» για να συντηρηθεί..;;
ΠΟΙΟΣ θα αποπληρώσει τα δισεκατομμύρια χρέους του τουρκικού Ψευδοκράτους προς την Τουρκία, που αυξάνεται καθημερινά..;;
ΠΟΙΟΣ θα καταβάλει στους νόμιμους ιδιοκτήτες τις αποζημιώσεις δεκάδων δισεκατομμυρίων για την καταστροφή ή/και την απώλεια χρήσης μισού αιώνα των παράνομα κατεχόμενων περιουσιών, αλλά και των κρατικών υποδομών που επίσης κατέχονται παράνομα..;;
ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ «ΠΟΙΟΣ θα καταβάλει όλα αυτά τα δισεκατομμύρια ΓΙΑ να αρχίσει να δουλεύει η ΔΔΟ και, ιδιαίτερα, ΠΟΙΟΣ θα πληρώνει ΔΙΑΡΚΩΣ για να συντηρείται αυτό το μόρφωμα»..;;
Υπάρχουν πολλά ακόμη, αλλά ας απαντηθούν πρώτα αυτά… Κι ας μην μιλούν για δήθεν «δωρητές», διότι -όπου υπήρξαν τέτοιοι- τα δώρα ήσαν άδωρα… Εξ άλλου, όλα πλέον τα Κράτη χρειάζονται τους πόρους τους «για να ζεστάνουν και να θρέψουν τους πληθυσμούς τους» ΚΑΙ ΟΧΙ για να συντηρούν ξένα και θνησιγενή Κρατικά Μορφώματα.
Η ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΙΑΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ
Λακωνικά, για την περιβόητη «ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑ», την οποίαν ευαγγελίζονται οι υποστηρικτές της ΔΔΟ:
ΣΕΒΑΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΙΣΤΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ όποιος προσπαθεί έρποντας να γίνει αρεστός στους Εχθρούς του, ΑΛΛΑ όποιος επιδιώκει τα νόμιμα δικαιώματα Κράτους & Λαού και τα διεκδικεί τεκμηριωμένα, με συνέπεια και αξιοπρέπεια.
Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ
ΝΑ ΠΑΤΑΧΘΕΙ ΑΝΕΛΕΗΤΑ, με τη δίωξη κάθε ύποπτου και με την παραδειγματική Φυσική Τιμωρία και Δήμευση Περιουσίας κάθε ενόχου.
ΟΙ ΛΑΘΡΟΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ
ΜΑΖΙ με τους παράνομους Έποικους, αποτελούν μέγιστο κίνδυνο για την ύπαρξη του Κυπριακού Κράτους… Μεταξύ άλλων, χρειάζεται:
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΕΠΙΤΗΡΗΣΗ κάθε προσφερόμενου σημείου παράνομης εισόδου, καθώς και όλου του μήκους της Γραμμής Αντιπαράταξης.
ΕΦΑΡΜΟΓΗ της Πρόνοιας 4 του Κανονισμού της ΕΕ για την Πράσινη Γραμμή, η οποία -ορθά ερμηνευόμενη- προβλέπει «την ευχέρεια της Κυπριακής Δημοκρατίας να ΜΗΝ εφαρμόσει οποιανδήποτε πρόνοια του Κανονισμού, εάν πλήττεται το Δημόσιο Συμφέρον»… Αυτή η πρόνοια εξυπακούει «τη Διατήρηση ή ΜΗ των Οδοφραγμάτων», καθώς και ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ προνομίο, που παραχωρήθηκε προς τους παράνομους Επιδρομείς ΚΑΤΑ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗ της βασικής Πρόνοιας της Συνθήκης Ένταξης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ περί «ΑΝΑΣΤΟΛΗΣ της εφαρμογής του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου στην παράνομα κατεχόμενη Κύπρο».
ΔΙΑΚΟΠΗ των δελεαστικών προνομίων που απολαμβάνουν ΟΛΟΙ οι εισερχόμενοι στην ΚΔ μετανάστες.
ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ «τάχιστης, προσεχτικής και τελεσίδικης διεκπεραίωσης (εντός 30 ημερών) κάθε Αίτησης Ασύλου» και ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΑΣΗ όσων δεν νομιμοποιούνται.
ΑΥΣΤΗΡΗ ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ προς την ΕΕ, ότι «η ΚΔ δεν θα δεχτεί ΚΑΝΕΝΑ Μετανάστη, πέραν συγκεκριμένου αριθμού ΝΟΜΙΜΩΝ».
ΟΙ ΑΟΖ ΚΥΠΡΟΥ & ΕΛΛΑΔΑΣ
Με τη Συμφωνία Οριοθέτησης των ΑΟΖ Ισραήλ-Λιβάνου, οι Συμφωνίες Οριοθέτησης που ήδη έχει συνάψει η Κύπρος με τις δύο Χώρες ουσιαστικοποιούνται και μπορούν να ενεργοποιηθούν για κάθε προσφερόμενη συνεργασία μεταξύ των τριών Χωρών (Κύπρου, Ισραήλ, Λιβάνου).
ΕΑΝ και η Ελλάδα οριοθετήσει την ΑΟΖ της με την Κυπριακή ΑΟΖ, θα επιτελεστούν αμέσως και θα είναι διεθνώς νόμιμα, τουλάχιστον τα ακόλουθα:
ΤΕΛΕΙΟΥΤΑΙ & ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΥΕΤΑΙ η πλήρης Οριοθέτηση Ελλάδας-Αιγύπτου, με την οποίαν η Κύπρος είναι ήδη οριοθετημένη…
ΕΞΟΥΔΕΤΕΡΩΝΕΤΑΙ η παράνομη «Συμφωνία Οριοθέτησης» Τουρκίας-Λιβύης…
ΚΑΛΥΠΤΕΤΑΙ ολόκληρη η Ελληνική ΑΟΖ μέχρι και το σύμπλεγμα του Καστελόριζου…
ΤΙΘΕΝΤΑΙ ΟΡΙΑ στην ΑΟΖ της Τουρκίας, στη βάση του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας καθώς και του Διεθνούς Εθιμικού Δικαίου, του οποίου οι Πρόνοιες «περί Ύπαρξης Νησιώτικων ΑΟΖ, περί Δικαιώματος Αιγιαλίτιδας Ζώνης 12 Ναυτικών Μιλίων και περί ισχύος της Αρχής της Ίσης Απόστασης για τον καθορισμό των ΑΟΖ μεταξύ των Χωρών που γειτνιάζουν», συμπίπτουν με τις αντίστοιχες Πρόνοιες του Δικαίου της Θάλασσας, δεν αμφισβητούνται και δεσμεύουν πλήρως την Τουρκία…
ΑΝΑΒΑΘΜΙΖΕΤΑΙ η σημασία, η άξια και η βιωσιμότητα του αγωγού East Med, καθόσον θα διεκπεραιώνει -ΜΕΣΩ Κρήτης, Πελοποννήσου και Στερεάς Ελλάδας ΠΡΟΣ την Ιταλία και την υπόλοιπη Ευρώπη- Φυσικό Αέριο, από τα κοιτάσματα του Ισραήλ, του Λιβάνου, της Αιγύπτου και της Κύπρου, με πιθανή περαιτέρω εξέλιξη «την επέκταση των ενεργειακών συνεργασιών στην Ανατολική Μεσόγειο, με μια ενδεχόμενη Συμφωνία Οριοθέτησης Κύπρου-Συρίας»…
ΜΕ ΤΗΝ ΟΡΙΟΘΕΤΗΣΗ των δύο Ελληνικών ΑΟΖ είναι που θα τεθούν όλα στην ορθή τους διάσταση και όχι με την όποια Προσφυγή σε Διεθνές Δικαστήριο, που εκείνο που θα κρίνει είναι «ΠΟΣΑ από τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας & Κύπρου θα παραχωρηθούν στην Τουρκία κατά παρέκκλιση του Διεθνούς Δικαίου, ΧΩΡΙΣ η Τουρκία να διακινδυνεύσει το παραμικρό».
Για να επιτύχει η Οριοθέτηση των 2 Ελληνικών ΑΟΖ:
Η Ελλάδα οφείλει να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ν.μ. προς κάθε κατεύθυνση, διατηρώντας «ασφαλείς διόδους ναυσιπλοΐαςπρος την Ανοιχτή Θάλασσα».
Κύπρος & Ελλάδα οφείλουν να ενισχύουν -διαρκώς και επαρκώς- τις Ένοπλες Δυνάμεις τους και να ευρίσκονται σε ύψιστη ετοιμότητα, χωρίς να φοβούνται το ΠΑΡΑΝΟΜΟ & ΑΒΟΛΙΔΟΤΟ Casus Belli των Τούρκων… Οι Τούρκοι επιτίθενται, μόνον όταν «ο αντίπαλος είναι άοπλος ή δεμένος ή προδομένος ή όλα αυτά μαζί».
Κύπρος & Ελλάδα οφείλουν να ασκήσουν με ασφάλεια κάθε νόμιμο δικαίωμα τους το ταχύτερο, μη λησμονώντας ότι δικαιώματα που δεν διεκδικούνται με σκοπό να ασκηθούν, τελικά αχρηστεύονται και χάνονται.
ΤΟ ΣΥΝΘΕΤΟ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
ΟΤΙ για επτά 10ετίες οι Βρετανοί, οι Τούρκοι και οι -εντός και εκτός Κύπρου- Συνεργάτες τους μεθοδεύουν την κατάλυση του Κυπριακού Κράτους.
ΟΤΙ δεν το κατόρθωσαν, ΟΥΤΕ με το συνωμοτικό Βρετανο-Τουρκικό Πραξικόπημα το 1963, ΟΥΤΕ με την παράνομη Τουρκική Εισβολή το 1974 και την 49χρονη Κατοχή, ΟΥΤΕ με το καταστροφικό «Σχέδιο Ανάν» το 2004.
ΟΤΙ, όχι μόνο ΔΕΝ καταργήθηκε το Κυπριακό Κράτος, αλλά η Διεθνής Αναγνώριση του επιβεβαιώθηκε με το Ψήφισμα ΟΗΕ 186/1964, όπως διαμορφώθηκε ΜΕΤΑ από την Βρετανο-Τουρκική Συνωμοσία/Πραξικόπημα του ’63. ΔΗΛΑΔΗ, όπως διαμορφώθηκε ΜΕΤΑ από την παράνομη απόσχιση-αυτοαπομόνωση των Μουσουλμάνων Κυπρίων, ΜΕΤΑ από την αυτόβουλη απολάκτιση κάθε συνταγματικού δικαιώματος που είχαν με το δοτό Σύνταγμα του ’60 και ΜΕΤΑ από την αυτοκατάργηση πλείστων όσων προνοιών του Συντάγματος και ολόκληρης της Συνθήκης Εγγυήσεως, ΑΦΟΥ οι δύο από τους τρείς Εγγυητές (Βρετανία & Τουρκία) συνωμότησαν και προσπάθησαν ενόπλως να καταργήσουν το Κράτος, του οποίου είχαν εγγυηθεί την ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα.
ΟΤΙ, από το 1964 μέχρι και σήμερα, το Κυπριακό Κράτος διοικείται δημοκρατικά από τη φυσική του πλειοψηφία, που είναι το 100% του ΝΟΜΙΜΟΥ Κυπριακού Λαού.
ΟΤΙ αυτό είναι το διεθνώς αναγνωρισμένο, κυρίαρχο Κυπριακό Κράτος, που υπάρχει και λειτουργεί τα τελευταία 59 χρόνια, του οποίου ολόκληρη η Επικράτεια εντάχθηκε ισότιμα στην ΕΕ την 1η Μαΐου 2004 και στην ΕΥΡΩΖΩΝΗ την 1η Ιανουαρίου 2008, με αναστολή εφαρμογής του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου στα παρανόμως κατεχόμενα από την Τουρκία εδάφη του.
ΟΤΙ -παρ’ όλ’ αυτά- διαδοχικές Κυβερνήσεις Λευκωσίας & Αθηνών των τελευταίων 10ετιών κατέληξαν να επαιτούν την καταστροφική για το Κυπριακό Κράτος διευθέτηση «Διζωνικής, Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (ΔΔΟ) με Πολιτική Ισότητα», εμμένοντας στο μπαστάρδεμα του Κυπριακού Ζητήματος, από παράνομη Τουρκική Επιδρομή (Εισβολή & Κατοχή) σε δήθεν Δικοινοτική Διαφορά, σε ψοφοδεείς συμπεριφορές «Καλού Παιδιού», σε ανεδαφικό «Κατευνασμό των Τούρκων» με διαρκείς παραχωρήσεις, σε Κάμψη του Φρονήματος των νομίμων Κυπρίων Πολιτών μέσω εσκεμμένης Οικονομικής Δυσπραγίας, σε εκούσια «Δημογραφική Νόθευση» των κοινωνιών Ελλάδας & Κύπρου και σε άγονη Διπλωματία… ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, που οι Τούρκοι «έθαψαν και από μόνοι τους» το ενδεχόμενο ΔΔΟ που ζητούσαν για 10ετίες, θέλοντας πλέον «Δύο Ισότιμα Κράτη στην Κύπρο».
ΟΤΙ η Εθνική Πορεία Κύπρου & Ελλάδας είναι εμφανώς ανεδαφική, με ορατή κατάληξη «την κατάργηση της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον πρόσκαιρο και θνησιγενή τεμαχισμό της και την τελική προσάρτηση του Νησιού στην Τουρκία», ενώ παράλληλα «η Τουρκία θα κατακτά αμαχητί την Κυπριακή ΑΟΖ, την Ανατολική Ελληνική ΑΟΖ, το μισό Αιγαίο, τη Θράκη… και βλέπουμε».
ΟΤΙ οι ουδέτερες έως και αρνητικές συμπεριφορές του ΟΗΕ και της ΕΕ, οφείλονται στο γεγονός ότι «ουδέποτε διεκδικήσαμε με Εθνική Ομοφωνία τα Δίκαια μας», καθώς και «στην αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά Ελλάδας & Κύπρου και στη μεταξύ μας Κομματική Πολυφωνία»… Γεγονός, που διευκολύνει τη Διεθνή Κοινότητα να δηλώνει κυνικά «αφού οι Έλληνες θέλετε αυτά που θέλουν οι Βρετανοί & οι Τούρκοι, αυτοκτονήστε… να απαλλαγούμε και από τον μπελά σας».
ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΔΕΟΝ ΓΕΝΕΣΘΑΙ
ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ότι «ο νέος Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας θα αποδειχθεί υπεράνω κάθε προσωπικής ή άλλης αγκύλωσης και θα καθοδηγήσει Κράτος & Λαό σε πορεία ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ»,καταθέτουμε συγκεκριμένη Πρόταση, με μοναδικό στόχο την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ & ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ.
Για να απεγκλωβιστούν η Κύπρος, η Ελλάδα και ο Ελληνισμός από το τέλμα στο οποίο οδηγήθηκαν, χρειάζεται μια «Εθνική Κίνηση Ματ», που να επιτρέψει στα δύο Ελληνικά Κράτη να βρεθούν μπροστά από τις εξελίξεις και να αποκτήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων… Προ πολλών 10ετιών, η «ΕΝΩΣΙΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ» ήταν ο Προαιώνιο Εθνικός Πόθος… Σήμερα, η «ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Ελληνική Δημοκρατία» αποτελεί ΑΔΗΡΙΤΗ ΑΝΑΓΚΗ, για τη θωράκιση και διατήρηση του Ελληνισμού.
Αποφεύγοντας «περιττούς κραδασμούς» υιοθετούμε τους όρους «ΣΥΓΧΩΝΕΥΣΗ» και «ΕΝΙΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ»… Όπως δε συμβαίνει για κάθε Εγχείρημα Συγχώνευσης- παραθέτουμε τις συνέργειες που την τεκμηριώνουν.
ΕΑΝ τα δύο Διεθνώς Αναγνωρισμένα Κράτη συγχωνευθούν ΝΟΜΙΜΑ & ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ, θα συμβούν [κατ’ ελάχιστο] τα εξής:
1) Οι δύο κυρίαρχες επικράτειες θα γίνουν μία ενιαία, εκείνη της Ελληνικής Δημοκρατίας (ενιαία Ελλάδα), της οποίας τα σύνορα θα περιλαμβάνουν και την Κύπρο.
2) Θα εξουδετερωθεί η θέση της Τουρκίας, ότι δήθεν «η Κυπριακή Δημοκρατία είναι εκλιπούσα (“defunct” κατά τους Τούρκους)» και -συνεπώς- έρμαιο της επιδρομικής τους βούλησης, καθόσον η Κύπρος θα είναι αναπόσπαστο τμήμα της ενιαίας Ελλάδας.
3) Οι δύο ΑΟΖ θα ενωθούν σε μία, την Ελληνική, τη μεγαλύτερη της Μεσογείου, με νόμιμη κάλυψη μέχρι και το Σύμπλεγμα του Καστελόριζου, και θα νοικοκυρευτεί η οριοθέτηση της Ελλάδας με την Αίγυπτο, καθώς και με τα άλλα γειτονικά Κράτη, με τα οποία η Κυπριακή Δημοκρατία έχει ήδη συνάψει Συμφωνία Οριοθέτησης… (Εκτενέστερα ανωτέρω υπό 7).
4) Η Άμυνα & Ασφάλεια θα είναι ενιαίες, με κατοχυρωμένο το θεμελιώδες Διεθνές Δικαίωμα (και Υποχρέωση) της ενιαίας Ελλάδας για Προστασία των διευρυμένων συνόρων της. Το δε περισπούδαστο «Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα» δεν θα εξαρτάται πλέον από τον όποιον Πρωθυπουργό ή Πρόεδρο, διότι θα καταστεί αυτοδικαίως «Διεθνώς Αναγνωρισμένο Δικαίωμα του Ενιαίου Ελληνικού Κράτους». Ταυτόχρονα, θα ισχύσουν για το ενιαίο Ελληνικό Κράτος και όλες οι ήδη υπάρχουσες [Αμυντικές και άλλες] Συμφωνίες, τις οποίες τα δύο σημερινά Κυρίαρχα Κράτη έχουν συνάψει με άλλες Χώρες.
5) Η Κύπρος θα ενταχθεί αυτομάτως στο ΝΑΤΟ, ως αναπόσπαστο τμήμα της ενιαίας Ελληνικής Επικράτειας, παρακάμπτοντας νομίμως κάθε τουρκική (ή άλλη) αντίρρηση και απαλλαγμένη από το επικίνδυνο σύνδρομο που της δημιούργησε η δήθεν «αμφιβολία» κατά πόσον ανήκει στη Δύση ή αλλού… Ο Ελληνισμός συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία του Δυτικού Πολιτισμού και είναι «παρά φύσιν» να ανήκει οπουδήποτε αλλού.
6) Η ψήφος της ενιαίας Ελλάδας στην ΕΕ, στον ΟΗΕ και στις διακρατικές της σχέσεις θα αποκτήσει επιπλέον «Ειδικό Βάρος», γεγονός καθόλα ευνοϊκό.
7) Η Τουρκία θα κατέχει παράνομα Έδαφος και θα παραβιάζει παράνομα Θάλασσα & Αέρα της ενιαίας Ελλάδας [Κράτους-μέλους των Ηνωμένων Εθνών, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ], με δεδομένο πλέον το ΝΟΜΙΜΟ Δικαίωμα Υπεράσπισης της Κυριαρχίας και κάθε κυριαρχικού Δικαιώματος της.
8) Οι «Κόκκινες Γραμμές» σε τυχόν Διαπραγματεύσεις ή/και Διπλωματικούς Ελιγμούς θα είναι σαφείς και θα κινούνται αποκλειστικά στο πλαίσιο του Διεθνούς & Ευρωπαϊκού Δικαίου, του Δικαίου της Θάλασσας (UNCLOS), των Αρχών των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και της Εθνικής Αξιοπρέπειας.
9) Θα καταργηθεί η γελοία «διάκριση» μεταξύ των Ελλήνων της Ελλάδας & των Ελλήνων της Κύπρου, σε δήθεν «Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριους». Όλοι είμαστε Έλληνες (πάντα είμασταν), αλλά πλέον «θα ξέρουμε και τί μας γίνεται» και θα μιλούμε διεθνώς με μία, ενιαία και ενδυναμωμένη φωνή.
10) Τέλος (αλλά όχι έσχατο), κάθε άλλο ζήτημα του ενιαίου Ελληνικού Κράτους (Οικονομία, Υγεία, Παιδεία, Κοινωνική Πολιτική, γενικότερη Εσωτερική Διακυβέρνηση κλπ) είναι διαδικαστικό και θα ρυθμιστεί από το Κοινοβούλιο της ενιαίας Ελληνικής Δημοκρατίας.
Η ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ του Εγχειρήματος Συγχώνευσης, θα πρέπει -μεταξύ άλλων- να περιλαμβάνει:
Κοινή Διακήρυξη των δύο σημερινών Κρατών για την κατ’ αρχήν απόφαση τους να συγχωνευθούν.
Σύναψη «Τεκμηριωμένου Προσυμφώνου» αναφορικά με το Γενικό Πλαίσιο του εγχειρήματος.
Κατάθεση του Προσυμφώνου στον ΟΗΕ, στην ΕΕ και στο ΝΑΤΟ.
Ευρεία ενημέρωση των Νομίμων Εκλογέων των δύο σημερινών Κρατών, που να καταλήξει σε ταυτόχρονα Δημοψηφίσματα… ΕΑΝ οι δύο Ετυμηγορίες είναι θετικές, άμεση δημιουργία των απαιτούμενων (πολιτικών, στρατιωτικών και τεχνικών) Μηχανισμών για τάχιστη και λεπτομερή επεξεργασία του Γενικού Πλαισίου.
ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΥ Διπλωματική Ενημέρωση όλων των Κρατών-μελών των Διεθνών Οργανισμών στους οποίους ανήκουν τα δύο σημερινά Κράτη, τεκμηριώνοντας από κάθε βήμα τη ΔΙΕΘΝΗ ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ της Απόφασης για Συγχώνευση των δύο Κρατών.
Το Σημείο Έναρξης της «Διαδικασίας Υλοποίησης» θα πρέπει να συμπίπτει με το τελικό [θετικό] αποτέλεσμα των δύο Δημοψηφισμάτων.
Πρωτίστως, η Πρόταση Συγχώνευσης οφείλει να υιοθετηθεί από το μικρότερο των 2 Κρατών, αρχής γενομένης με «Απόφαση Υπέρβασης & Ενότητας» υπό την καθοδήγηση ενός εθνικά σκεπτόμενου Προέδρου, προσανατολισμένου σε Πορεία ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ και πλαισιωμένου από Συμβούλους που να έχουν το ίδιο όραμα… Παράλληλα, θα πρέπει να τύχει εκτενούς ενημέρωσης η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και να επιδιωχθεί «αντίστοιχη ανταπόκριση».
Αναμένεται, ότι η Απόφαση για Συγχώνευση θα γίνει αντικείμενο έσωθεν και έξωθεν αντιδράσεων, οι οποίες είναι καθόλα προβλέψιμες και μπορούν να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά.
Εάν οι ηγεσίες Ελλάδας & Κύπρου συνειδητοποιήσουν την εθνική αναγκαιότητα του «Εγχειρήματος Συγχώνευσης» και το υλοποιήσουν με ταχύτητα και με απόλυτο σεβασμό προς το Διεθνές & Ευρωπαϊκό Δίκαιο και τις Αρχές Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, ΤΟ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΘΑ ΕΠΙΤΥΧΕΙ και θα αποβεί προς όφελος της Περιφερειακής και Ευρωπαϊκής Ειρήνης & Ασφάλειας και, ιδίως, προς όφελος του Έθνους των Ελλήνων.
ΤΟΤΕ, ΙΣΩΣ ΑΝΑΠΑΥΘΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΙΑΣ ΗΡΩΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ…
Η πρόσφατη προφορική συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου στην Αχρίδα της Βόρειας Μακεδονίας αντιπροσωπεύει προφανώς μια θετική εξέλιξη στη διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών. Ωστόσο, υπάρχουν πολλά εμπόδια και ένας σημαντικός αριθμός ασαφειών που θα δυσκολέψουν την πλήρη εφαρμογή της που υποστηρίζεται από την ΕΕ, παρά το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές έχουν έννομο συμφέρον να δουν την υλοποίηση πολλών από τις διατάξεις της συμφωνίας.
Έτσι, η αισιοδοξία που εκφράστηκε στις 21 Μαρτίου από τον απεσταλμένο της ΕΕ Μίροσλαβ Λάιτσακ ότι η νέα συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ Σερβίας και Κοσσυφοπεδίου αντιπροσωπεύει «σημείο καμπής στη διαδικασία εξομάλυνσης των σχέσεων» μπορεί να αποδειχθεί υπερεκτιμημένη. Και το να υποδηλώνει κανείς ότι η συμφωνία αντιπροσωπεύει «ντε φάκτο αναγνώριση» του Κοσσυφοπεδίου από τη Σερβία, όπως δήλωσε ο πρωθυπουργός Κούρτι, είναι μάλλον ευσεβής πόθος.
Τούτου λεχθέντος, η ΕΕ και οι ΗΠΑ μπορούν να μετριάσουν πολλά από τα ακόλουθα εμπόδια, υπό τον όρο ότι θα λάβουν συγκεκριμένα μέτρα για να κατοχυρώσουν τη νομιμότητα της συμφωνίας, αφενός, και να διατυπώσουν με σαφήνεια το όφελος που μπορούν να αποκομίσουν η Σερβία και το Κοσσυφοπέδιο από την εφαρμογή της και ποιες θα είναι οι συνέπειες αν δεν το κάνουν.
Τα πολλά εμπόδια που θα συναντήσουν οι δύο πλευρές περιλαμβάνουν:
-τις συνεχείς προσπάθειες της Ρωσίας να εμποδίσει τη Σερβία να σφυρηλατήσει ισχυρούς δεσμούς με τη Δύση, επιδιώκοντας παράλληλα να αποσταθεροποιήσει τα Βαλκάνια.
-Την ισχυρή δέσμευση του Βούτσιτς να διατηρήσει τους στενούς δεσμούς της Σερβίας με τη σλαβική σύμμαχό της Ρωσία·
-την επιθυμία του να ευχαριστήσει τις ακροδεξιές ομάδες στη χώρα του που θεωρούν το Κοσσυφοπέδιο ως το λίκνο του σερβικού κράτους και της ορθόδοξης θρησκείας.
-τη σημαντική έλλειψη σαφήνειας ως προς τον τρόπο διασφάλισης κατάλληλου επιπέδου αυτοδιαχείρισης για τη σερβική κοινότητα στο Κοσσυφοπέδιο·
-και την απουσία σαφούς και εκτελεστού μηχανισμού για την έγκαιρη εφαρμογή των διαφόρων διατάξεων της συμφωνίας.
Τέλος, λόγω του γεγονότος ότι η συμφωνία δεν έχει υπογραφεί, οποιαδήποτε διάδοχη κυβέρνηση είτε στη Σερβία είτε στο Κοσσυφοπέδιο μπορεί να θεωρήσει ότι ορισμένες διατάξεις της συμφωνίας είναι αντιπαραγωγικές ή ασυνεπείς με τους πολιτικούς τους στόχους και δεν θα τηρήσει απαραίτητα τη συμφωνία εάν δεν είναι νομικά δεσμευτική .
Δεδομένου ότι η εφαρμογή της συμφωνίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την καλή θέληση της Σερβίας και του Κοσσυφοπεδίου να την εκτελέσουν πιστά,
εναπόκειται στην ΕΕ να ασκεί συνεχή πίεση και στις δύο πλευρές για να τηρήσουν τις δεσμεύσεις τους. Αυτό θα αποδειχθεί δύσκολο εκτός εάν η ΕΕ συνεργαστεί με τις ΗΠΑγια να στερεοποιήσει τη συμφωνία και να βάλει στο τραπέζι με σαφήνεια το «μπαστούνι και τα καρότα» σε περίπτωση που ένα ή και τα δύο μέρη δεν εκπληρώσουν το μέρος της συμφωνίας που του αναλογεί.
Ο επικεφαλής εξωτερικής πολιτικής της ΕΕ Josep Borrell δήλωσε ότι ο πρόεδρος της Σερβίας Alexander Vucic και ο πρωθυπουργός Albin Kurti «κατέληξαν σε συμφωνία για το πώς να το κάνουν… Αυτό σημαίνει πρακτικά βήματα για το τι πρέπει να γίνει, πότε, από ποιον και πώς».
Τόνισε ότι εκτός από το άμεσο όφελος που θα αποκομίσουν και οι δύο χώρες, η συμφωνία θα ενισχύσει «τη σταθερότητα, την ασφάλεια και την ευημερία ολόκληρης της περιοχής… και θα γίνει αναπόσπαστο μέρος της αντίστοιχης πορείας τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση».
Οι ουσιώδεις διατάξεις της συμφωνίας
Η συμφωνία ορίζει ότι
–η Σερβία δεν θα εμποδίζει πλέον το Κοσσυφοπέδιο να επιδιώξει την ένταξη στον ΟΗΕ και άλλους διεθνείς οργανισμούς
-και οι δύο χώρες θα υποχρεωθούν να αναπτύξουν σχέσεις καλής γειτονίας και να «σεβαστούν» (δεν θα αναγνωρίσουν) την ανεξαρτησία και την εδαφική τους ακεραιότητα.
-Οι δύο πλευρές θα ανταλλάξουν επίσης μόνιμες αποστολές που θα εγκατασταθούν στις αντίστοιχες κυβερνητικές έδρες.
Επιπλέον, η Πρίστινα έχει δεσμευτεί να θεσπίσει συγκεκριμένες ρυθμίσεις και εγγυήσεις για να διασφαλίσει κατάλληλο επίπεδο αυτοδιαχείρισης για τις σερβικές περιοχές στο Κοσσυφοπέδιο.
-Και τέλος, και οι δύο χώρες συμφώνησαν να δημιουργήσουν μια Κοινή Επιτροπή Παρακολούθησης, υπό την προεδρία της ΕΕ.
Παρόλο που ο Μπορέλ παραδέχτηκε ότι η συμφωνία δεν ανταποκρίθηκε σε «πιο φιλόδοξες και λεπτομερείς» προσδοκίες, το πρόβλημα εδώ είναι ακριβώς αυτό –ότι ο διάβολος βρίσκεται στις λεπτομέρειες– και το ερώτημα θα είναι ποια μέτρα θα λάβει η ΕΕ για να διασφαλίσει την εφαρμογή της εκτός από το μηχανισμό παρακολούθησης.
Νομιμοποίηση της συμφωνίας
Αρχικά, είναι εξαιρετικά σημαντικό οι ΗΠΑ να υποστηρίξουν πλήρως τη συμφωνία και να χρησιμοποιήσουν το βάρος τους για να διασφαλίσουν ότι οι αιτήσεις του Κοσσυφοπεδίου για ένταξη σε διεθνείς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Εθνών, γίνονται αποδεκτές.
Δεύτερον, θα ήταν παράλογο για την ΕΕ να περιοριστεί στην παρακολούθηση. Πρέπει να είναι διορατική και να φροντίζει ώστε όλες οι διατάξεις της συμφωνίας να εφαρμόζονται έγκαιρα.
Τρίτον, είναι κρίσιμο ότι προτού ο Κούρτι αρχίσει να εφαρμόζει την αυτοδιαχείριση για τις περιοχές με σερβική πλειοψηφία στο Κοσσυφοπέδιο, ο Βούτσιτς να αρχίσει σοβαρά να εκπληρώνει τις δεσμεύσεις του, ειδικά επειδή είναι γνωστό ότι ακυρώνει υποσχέσεις που είχε δώσει στο παρελθόν.
Τέταρτον, η ΕΕ θα πρέπει να καταχωρίσει τη συμφωνία στη Γραμματεία των Ηνωμένων Εθνών για να της προσδώσει τόσο νομιμότητα όσο και εκτελεστότητα. Όπως πολύ σωστά είπε ο Κούρτι, «τώρα εναπόκειται στην ΕΕ να την καταστήσει διεθνώς δεσμευτική».
Πέμπτον, είναι σημαντικό η ΕΕ και οι ΗΠΑ να καταστήσουν σαφές ότι στέκονται σταθερά πίσω από τη συμφωνία για την ελαχιστοποίηση των προσπαθειών της Ρωσίας και της Κίνας να υπονομεύσουν τη συμφωνία για την εξυπηρέτηση των στρατηγικών τους στόχων.
Παροχή κινήτρων
Η ΕΕ και οι ΗΠΑ πρέπει να είναι σαφείς σχετικά με τα οφέλη που μπορούν να αποκομίσουν τόσο η Σερβία όσο και το Κοσσυφοπέδιο εάν εκπληρώσουν τις υποχρεώσεις τους όπως ορίζονται στη συμφωνία.
Για το Κοσσυφοπέδιο, είναι ιδιαίτερα σημαντικό ότι καθώς εφαρμόζει πιστά τις διάφορες διατάξεις της συμφωνίας, να βλέπει έναν ξεκάθαρο δρόμο προς την ολοκλήρωση στην ΕΕ, και να πείθει τα πέντε κράτη της ΕΕ (Κύπρος, Ισπανία, Ελλάδα, Ρουμανία και Σλοβακία) να το αναγνωρίσουν.
Είναι απαραίτητο για την Πρίστινα να υποβάλει αίτηση για ένταξη στο ΝΑΤΟ και να διαπραγματευτεί σοβαρά την απελευθέρωση του καθεστώτος βίζα για τους Κοσοβάρους.
Τέλος, το Κοσσυφοπέδιο πρέπει να δει ότι η ΕΕ παρέχει οικονομική βοήθεια και στις δύο χώρες. Για τον σκοπό αυτό, η ΕΕ πρέπει να τηρήσει τη δέσμευσή της να διοργανώσει μια διάσκεψη χορηγών εντός 150 ημερών για τη δημιουργία ενός πακέτου επενδύσεων και οικονομικής βοήθειας για το Κοσσυφοπέδιο και τη Σερβία. Πιστεύω, ωστόσο, ότι κάποια οικονομική βοήθεια θα πρέπει να δοθεί και στις δύο χώρες από τις ΗΠΑ και την ΕΕ πολύ νωρίτερα, υπό την προϋπόθεση ότι θα ξεκινήσουν αμέσως τη διαδικασία εξομάλυνσης.
Η συμφωνία διευκρινίζει σοφά ότι και οι δύο χώρες δεσμεύονται να βελτιώσουν τους δεσμούς τους και αναγνωρίζει ότι οποιαδήποτε μη τήρηση της δέσμευσής τους στη συμφωνία θα έχει άμεσες αρνητικές συνέπειες για την ένταξή τους στην ΕΕ μαζί με την οικονομική βοήθεια που λαμβάνουν από την ΕΕ.
Σε αντίθεση με οποιεσδήποτε προηγούμενες συμφωνίες που χρονολογούνται από το 2011, αυτή η συμφωνία έχει περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας, υπό την προϋπόθεση φυσικά ότι η ΕΕ όχι μόνο παρακολουθεί την πρόοδο που σημειώνεται αλλά ασκεί κάθε αναγκαία πίεση για να υποχρεώσει και τα δύο μέρη να εφαρμόσουν τη συμφωνία στο σύνολό της. Καλή τη πίστη.
Πράγματι, σε τελική ανάλυση, και οι δύο χώρες επιθυμούν να ενταχθούν στην ΕΕ, αλλά δεδομένου ότι η διαδικασία της ολοκλήρωσης είναι μακρά και περιστροφική, είναι κρίσιμο για την ΕΕ να συνδέσει την ταχύτητα και το εύρος της εξομάλυνσης των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών με συγκεκριμένα βήματα που προάγουν σαφώς τη διαδικασία ένταξής τους στην ΕΕ. Αυτό μαζί με τη νομιμοποίηση της συμφωνίας διεθνώς θα είναι το χαρακτηριστικό αυτής της νέας συμφωνίας που τη διαφοροποιεί από οποιαδήποτε προηγούμενη.
Με τις καλύτερες προθέσεις, ωστόσο, θα χρειαστούν ακόμη αρκετά χρόνια μέχρι η Σερβία να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου – πιθανότατα όχι πριν φύγει ο Πούτιν από την πολιτική σκηνή. Ο Πρόεδρος Βούτσιτς το έχει πει ξανά και ξανά. Ούτε η ΕΕ ούτε το Κοσσυφοπέδιο θα πρέπει να έχουν αυταπάτες ότι η αμοιβαία αναγνώριση βρίσκεται στη γωνία.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ρεπορτάζ πλαισιώνεται με φωτογραφίες δημοτικών αρχόντων και πολιτικών παραγόντων. Είναι τα πρόσωπα που ασκούν εξουσία στην Θεσσαλονίκη κατά τη διάρκεια της παραμονής του πλοίου στον Θερμαϊκό Κόλπο. Κατά το ρεπορτάζ, αδιαφόρησαν για τις συνθήκες παραμονής του. Υπενθυμίστε τους τις υποχρεώσεις τους.
Πενήντα χρόνια μετά την θρυλική απόδρασή του απο την άσκηση του ΝΑΤΟ και την αποκάλυψη σε όλον τον κόσμο ότι η Χούντα των Αθηνών δεν ήλεγχε ούτε τον στρατό, το αντιτορπιλικό “Βέλος” συνεχίζει να αποκαλύπτει τις παθογένειες του πολιτικού μας συστήματος αλλά και του κράτους.
Η όλη υπόθεση έρχεται στο φως της δημοσιότητας με αφορμή ανακοίνωση του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αγωνιστών 1967-1974 που ζητά την επιστροφή του στο Φλοίσβο. Η αιτία που προβάλλεται είναι η αφορμή. Εκεί που βρίσκεται, λέει η ανακοίνωση, θα καταστραφεί απο τους αέρηδες, τα κύματα και την έκθεσή του απο πλευράς ασφαλείας.
Μόνο που δεν μας λένε ότι το “δέσιμό του” είναι τόσο επιπόλαιο όσο μιας καλοκαιρινής ψαρόβαρκας. Ουσιαστικά στηρίζεται απο ένα ρεμέτζο.
Η ουσία, όμως, είναι άλλη. Δεν διανοούνται στην Αθήνα να υπάρξει κάτι που μπορεί να ενδιαφέρει την ελληνική κοινωνία και να βρίσκεται εκτός αθηναϊκής επικράτειας. Το σύνολο των αξιωματούχων της πρωτεύουσας δεν μπορεί να κοιμηθεί αν δεν επιτελέσει τον συγκεντρωτικό στόχο του.
Δεν υπάρχει Ελλάδα. Υπάρχει Αθήνα που ταυτίζεται με την Ελλάδα. Τα υπόλοιπα είναι αθηναϊκές αποικίες. Βρισκόμαστε στην εποχή των πόλεων- κρατών.
Κωνσταντίνος Γκορτζής, Ναύαρχος ε.α. Αξιωματικός του πλοίου κατά την απόδρασή του απο την άσκηση του ΝΑΤΟ
Στη συνέχεια του ρεπορτάζ θα παραθέσω σχόλιο των “Ανιχνεύσεων”, την ανακοίνωση του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αγωνιστών 1967-1974, μια αντίδραση του Ναύαρχου Κωνσταντίνου Γκόρτζη, ο οποίος ως αξιωματικός υπηρετούσε στο πλοίο και συμμετείχε στην απόδρασή του απο την άσκηση του ΝΑΤΟ και εκ των πρωταγωνιστών της συντήρησης του πλοίου στη Θεσσαλονίκη και μια δική μας απάντηση στον Ναύαρχο. Αλλά πριν, μερικές διευκρινήσεις.
1.-Το πλοίο δεν βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη για τον λόγο που επικαλέστηκαν. Για να το δούν, δήθεν, οι Θεσσαλονικείς και οι βορειοελλαδίτες και να βγάλει ως έναν βαθμό τα έξοδα συντήρησής του.
Βρέθηκε διότι δεν το ήθελε στο Φάληρο ισχυρός παράγων που, με μερικούς άλλους, κυβερνά την Ελλάδα. Αυτή είναι η μια διάσταση της αρχικής επισήμανσής μου ότι το “Βέλος” αποκαλύπτει την εθνικές μας παθογένειες. Οι ισχυροί παράγοντες υπερισχύουν των πολιτικών. Με τους πολιτικούς που διαθέτει η χώρα, δεν είναι και τόσο ανησυχητικό.
Ο παράγων αυτός είχε συμμετοχή στο Κίνημα του Ναυτικού αλλά την δόξα του Κινήματος την εισέπραξε ο εμβληματικός Ναύαρχος, κυβερνήτης του πλοίου όταν αποχώρησε απο την άσκηση του ΝΑΤΟ, Νίκος Παππάς. Η σύγκρουση του Παράγοντα με τον ναύαρχο Παππά ήταν σκληρή και την πλήρωσε το πλοίο.
Γιάννης Μπουτάρης, πρώην Δήμαρχος Θεσσαλονίκης
2.-Η δεύτερη επισήμανση είναι ότι οι τοπικοί παράγοντες της πόλης πιθανώς να μην γνωρίζουν καν την ιστορία του. Αδιαφόρησαν, τελείως, για τις προϋποθέσεις παραμονής του. Και αυτή η αδιαφορία πρέπει να αναδυθεί. Θα προβάλλω τις φωτογραφίες όλων όσοι κατείχαν αξιώματα στην περίοδο που το πλοίο βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη. Με όλους διατηρώ άριστες σχέσεις. Καλοί οι φίλοι αλλά πρέπει να φροντίσουμε τον τόπο που ζούμε και αναπτύσουμε την φιλία μας. Και ο τόπος παρακμάζει. Και παρακμάζει επικίνδυνα.
Αυτή η παθητικότητα και η άρνηση να δουν τις ευθύνες τους και να επιτελέσουν το χρέος τους οι τοπικοί παράγοντες είναι το συνηθισμένο μοτίβο κατηγοριών του αθηναϊκού κέντρου ως αντίδραση στον συγκεντρωτισμό που του καρταλογίζεται. Δυστυχώς, έχουν δίκαιο.
3.-Ο Ναύραχος Γκόρτζης θέτει το θέμα της ναυτικής υποβάθμισης της Θεσσαλονίκης (απο Ναυτική Διοίκηση σε Σταθμαρχείο) και επισημαίνει πως η Θεσσαλονίκη είναι η μόνη πραθαλάσσια πόλη της Μεσογείου που δεν διαθέτει Ναυτικό Μουσείο. Ενδιαφέρθηκε γι αυτήν την υποβάθμιση κάποιος τοπικός παράγων;
Κωνσταντίνος Ζέρβας, Δήμαρχος Θεσσαλονίκης
4.-Σε μια πόλη και στην ακμή της προσδίδουν δυναμική οι θεσμοί που λειτουργούν σ αυτήν. Απο την Θεσσαλονική οι διάφορες κυβερνήσεις παίρνουν πάντα, ό,τι μπορούν και κανείς δεν φέρνει αντιρρήσεις. Γιατί; Τόσο αδιαφορούν για την πόλη τους οι τοπικοί παράγοντες ή είναι τόσο στρατιωτικά πειθήνιοι στα κόματά τους ώστε δεν τολμούν να φέρουν αντιρρήσεις;
5.-Οι “Ανιχνεύσεις” βρίσκονται στη διαδικασία συγκέντρωσης στοιχείων που θα δείχνουν, λαμβανομένων υπόψη ζητημάτων ασφάλειας, πως το Κέντρο μεταφέρει ακόμη και στρατιωτικές υποδομές απο τη Βόρειο Ελλάδα στο νότο.
6.-Σε μια προσπάθεια αντιστροφής του παρακμιακού κλίματος στην πόλη γίνεται η πρόταση να αναβαθμιστεί σε Υπουργείο το υφυπουργείο εσωτερικών (Διοικητήριο) και να μεταφερθεί η διεύθυνση Βαλκανικών Υποθέσεων απο το Υπουργείο Εξωτερικών στη Θεσσαλονίκη. Οι νέες τεχνολογίες δίνουν την δυνατότητα συνεχούς επαφής με το Υπουργείο στην Αθήνα.
7.-Αν θέλουν να πάρουν το “Βέλος” στην Αθήνα ας το πάρουν. Να φέρουν, όμως, και να εγκαταστήσουν στη Θεσσαλονίκη το Θωρηκτό Αβέρωφ του οποίου η δράση ταυτίστηκε με τον Κουντουριώτη κατά τους Βαλκανικούς Πολέμους. Και να φροντίσουν να κατασκευάσουν όλες τις υποδομές που απαιτούνται για την συντήρησή του. Επιτέλους, το κρατικό ενδιαφέρον αξίζει και για πόλεις και περιοχές που δεν βρίσκονται στο λεκανοπέδιο.
8.-Αμέσως, το κράτος να ενδιαφερθεί για την δημιουργία Ναυτικού Μουσείου στη Θεσσαλονίκη, το οποίο θαλειτουργεί στο καταρρέον, επίσης, Παλατάκι ή Κυβερνείο, ένα κτίριο μεγάλης αρχιτεκτονικής αξίας το οποίο βρίσκεται στο ωραιότερο σημείο της πόλης και έχει αφεθεί στην μοίρα του.
9.- Να αναβαθμιστεί ο ρόλος του …Ναυτικού Σταθμαρχείου σε Ναυτική Διοίκηση με αρμοδιότητες σε ολόκληρο τον βορειοελλαδικό χώρο.
10.-Να δοθούν σοβαρές αρμοδιότητες στο Γ!ΣΣ. Τις είχαν πάρει όλες και κάποια στιγμή, λίγο πριν την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου διαπίστωσαν πως δεν υπάρχει στρατός να παρελάσει.
11.-Να υπάρξει μόνιμη εγκατάσταση της Αεροπορικής Βάσης Μίκρας ή 113 ΠΜ και της 383 ΜΕΕΑ με τα πυροσβεστικά και να εγκαταληφθεί κάθε ιδέα μεταφοράς της έδρας της στην Ελευσίνα. Για να υπάρχει αυτονομία από την αθηναϊκή… αναγκαιότητα. Φωτιές “πιάνουν” και στον Βορρά.
Να καταργηθεί ο σχεδιασμός της Νέας Δομής Δυνάμεων που προβλέπει μετατροπή της 113 Πτέρυγας Μάχης σε Σμηναρχία κ την μεταφορά των αεροσκαφών κ πιλότων στην Αθήνα(μεταφορά της 383 ΜΕΕΑ στην Αθήνα & κατάργηση της Μοίρας Συντηρήσεως Αεροσκαφών ή ΜΣΑ που επιτελεί πλήθος έργων συντήρησης ακόμη και εργοστασιακού επιπέδου επιτυγχάνοντας οικονομία κλίμακας και αυξάνοντας το επιχειρησιακό αποτύπωμα των πυροσβεστικών αεροσκαφών στη Β. Ελλάδα!!!)
Τάχαμε όλα, ο αθηναϊκός συγκεντρωτισμός του “Συνδέσμου Εξορισθέντων και Φυλακισθέντων Αντιστασιακών 1967-74” μας έλειπε.
Πως είναι δυνατόν να υπάρχει κάτι που άφησε το στίγμα του στην πρόσφατη ιστορία της χώρας (στην Αθήνα, όταν λένε χώρα εννοούν την αυλή τους) και να βρίσκεται εκτός της Επικράτειάς τους;
Ο λόγος για το “Βέλος” που το επιπόλαιο και πρόχειρο δέσιμό του στην παραλία της Θεσσαλονίκης φέρεται να μην του επέτρεψε να ανταποκριθεί σταθερά στην καιρική πίεση των τελευταίων ημερών.
Και με ανακοίνωσή του, ο Σύνδεσμος ζητά να επιστραφεί στον Φλοίσβο.
Όχι, δεν θα το πάρουν. Εδώ θα μείνει.
Αντίσταση κατά της Δικτατορίας υπήρξε και σε άλλα- πλην των Αθηνών- μέρη της χώρας. Και στη Θεσσαλονίκη.
Ας υπάρχει το “Βέλος” που με τον συμβολισμό του να την θυμίζει.
Το πλοίο σύμβολο του αντιδικτατορικού αγώνα «Αντιτορπιλικό Βέλος» μετά απο επισκευές που δέχτηκε στο Ναύσταθμο Σαλαμίνας κατέπλευσε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης, αντί του Φλοίσβου όπου βρίσκονται και τα υπόλοιπα πλοία Μουσεία του Πολεμικού Ναυτικού .
Η μη επιστροφή του πλοίου στο «Πάρκο Ναυτικής Παράδοσης» αποφασίστηκε μετά από διάφορες παλινωδίες αλλά λόγω κυρίως της μισαλλοδοξίας όσων πίστεψαν ότι η δική τους συμμετοχή στο κίνημα του Ναυτικού, υπερκεράστηκε από την ανταρσία του εμβληματικού Ναυάρχου Νίκου Παππά κυβερνήτου του Αντιτορπιλικού Βέλους, που ξελάσπωσε την αποτυχία του Κινήματος μετατρέποντάς το σε επιτυχημένο σηκώνοντας την επιχείρηση στους ώμους του.
Έτσι το πλοίο, κατέπλευσε στη Θεσσαλονίκη στις 9 Σεπτεμβρίου 2019, ενώ έγινε αμέσως πόλος έλξης για τους κατοίκους αλλά και τους επισκέπτες της πόλης. Χιλιάδες κόσμου το έχουν ήδη επισκεφτεί για να το δουν από κοντά και να περιηγηθούν στο εσωτερικό, του πλοίου- σύμβολο, που λειτουργεί πλέον ως Μουσείο Αντιδικτατορικού Αγώνα.
Κατά την παραμονή του στη Θεσσαλονίκη, έχει δεχτεί εκατοντάδες χιλιάδες επισκεπτών, και κυρίως πληθώρα μαθητών και παιδιών. Αυτό έχει προκαλέσει αδιαμφισβήτητα θετική εντύπωση καθώς η επισκεψιμότητα είναι συντριπτικά υπερπολλαπλάσια από την περίοδο που βρισκόταν στο Πάρκο Ναυτικής Παράδοσης στο Φλοίσβο.
Μολονότι η παραμονή στη Θεσσαλονίκη ήταν μια απόφαση που επιβλήθηκε, διότι κάποιοι δεν ήθελαν να βλέπουν το πλοίο και να ακούνε το όνομα Παππάς οι Βορειοελλαδίτες αγκάλιασαν αυτή την κίνηση ενώ είδαν, έμαθαν και άκουσαν την ιστορία του πλοίου από κατασκευής του και κυρίως τα γεγονότα του Κινήματος του Ναυτικού.
μετά τις πολύ δυσμενείς καιρικές συνθήκες των τελευταίων ημερών, προκλήθηκαν μερικές ζημίες με αποτέλεσμα να προβληματίσει για την παραμονή του επειδή κρίθηκε επισφαλής.
Αναλογιζόμενοι το τεράστιο όφελος της παρουσίας του πλοίου στον λιμένα Θεσσαλονίκης θεωρούμε ότι μπορούμε να φροντίσουμε ώστε είτε το πλοίο να ασφαλισθεί περαιτέρω με τοποθέτηση νέων σημαντήρων για ασφαλέστερη πρόσδεση ή ακόμα και την παραβολή του πλοίου στον πρώτο προβλήτα του λιμένος όπου θα είναι προστατευμένο.
ΥΓ1: Στον Φλοίσβο ελλιμενίζονται ιστορικά πλοία, πολεμικά και μη, όπως το θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ, Πιστό αντίγραφο της αρχαίας τριήρους ΟΛΥΜΠΙΑΣ, Το παραδοσιακό καΐκι ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑ, Το πλοίο πόντισης καλωδίων του ΟΤΕ ΘΑΛΗΣ Ο ΜΙΛΗΣΙΟΣ, Το εκπαιδευτικό ιστιοφόρο ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΔΗΣ και μέχρι πριν τρία σχεδόν χρόνια το Αντιτορπιλικό ΒΕΛΟΣ.
ΥΓ2: Εγκαταλείψτε κάθε ιδέα επιστροφής του πλοίου. Οι Θεσσαλονικείς πρέπει να κινητοποιηθούν για την παραμονή του.
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΣΦΕΑ 1967-1974
Το Δ. Σ. του Συνδέσμου μας εκφράζει την έντονη ανησυχία του για την ασφάλεια και την ακεραιότητα του αντιτορπιλικού ΒΕΛΟΣ – συμβόλου της αντιδικτατορικής αντίστασης, που λόγω των πολύ ισχυρών ανέμων που έπνεαν τη Δευτέρα και την Τρίτη στη Θεσσαλονίκη, προκλήθηκαν φθορές στο ιστορικό πλοίο – το οποίο βρίσκεται αγκυροβολημένο στη Νέα Παραλία από τον Σεπτέμβριο του 2019, – καθώς προσέκρουσε στο ξύλινο κράσπεδο. Το πλοίο κρατήθηκε όρθιο χάρη στη συνδρομή ναυαγοσωστικού που έσπευσε σε βοήθειά του από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. Να θυμίσουμε ότι το ΒΕΛΟΣ κινδύνεψε να βυθιστεί στις 30/11/21, λόγω αποκοπής του πείρου της σημαδούρας όπου είναι προσδεμένο.
Εκφράζουμε την έντονη διαμαρτυρία μας προς την ηγεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, γιατί εκώφευσε στα επανειλημμένα διαβήματά μας – και τις σχετικές ερωτήσεις βουλευτών – που προειδοποιούσαν ότι ‘η κατάσταση του πλοίου είναι ΑΚΡΩΣανησυχητική κι επισφαλής, ’καθώς:
«ο χώρος της Νέας Παραλίας στην Θεσσαλονίκη στον οποίο μεταφέρθηκε το πλοίο είναι εντελώς ακατάλληλος και δεν πληρούνται οι διεθνείς προβλέψεις ασφαλείας κατά ISPSCode κι επιπλέον γιατί σαν πολεμικό πλοίο δεν έχει την κατάλληλη προστασία, δεδομένου ότι ο χώρος αυτός είναι επισφαλής γιατί δεν συνιστά ασφαλές λιμάνι. Αντιθέτως, είναι ανοιχτός στους ανέμους [κυρίως βαρδάρης] και στη θάλασσα, με αποτέλεσμα το μνημείο να είναι απολύτως απροστάτευτο από τα καιρικά φαινόμενα. Για ένα πλοίο 80 ετών που χρειάζεται συστηματική και ιδιαίτερη συντήρηση, οι συνθήκες αυτές είναι καταστροφικές.»
Το αντιτορπιλικό «Βέλος» αποτελεί ένα πλοίο-μνημείο της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ. Η απαξίωσή του σημαίνει απαξίωση τόσο της δημοκρατικής παράδοσης του Πολεμικού Ναυτικού όσο και της ίδιας της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας για την οποία αγωνίστηκαν το «ΒΕΛΟΣ» και οι αξιωματικοί-υπαξιωματικοί που συμμετείχαν στο Κίνημα του Ναυτικού.
Για τον λόγο αυτό το Δ.Σ. του Σ.ΦΕ.Α. 1967-1974 λαμβάνοντας υπόψη την καθολική απαίτηση τόσο των μελών μας όσο και των Αξιωματικών και Υπαξιωματικών του τότε Α/Τ ΒΕΛΟΣ,
ΖΗΤΕΙ
ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΛΟΙΟΥ-ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΒΛΕΠΟΜΕΝΗ ΘΕΣΗ ΤΟΥ, ΣΤΟ ‘ΠΑΡΚΟΝΑΥΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ’, ΣΤΟ Π. ΦΑΛΗΡΟ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΙ Ο ΕΟΡΤΑΣΜΟΣ ΤΩΝ 50 ΧΡΟΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ‘ΑΝΤΑΡΣΙΑ ΤΟΥΒΕΛΟΥΣ’ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ, ΣΤΙΣ 25 / 5 / 1973.
Θεόδωρος Καράογλου, πρώην Υφυπουργός Εσωτερικός αρμόδιος Μακεδονίας-Θράκης
Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΥΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΓΚΟΡΤΖΗ
Ο Ναύαρχος ε.α. Κωνσταντίνος Γκόρτζης ήταν αξιωματικός- μέλος του πληρώματος του “Βάλος” όταν αποχώρησε απο την άσκηση του ΝΑΤΟ. Στην χθεσινή ανάρτηση των “ανιχνεύσεων” παρενέβη με το ακόλουθο σχόλιο.
Αργά αφυπνίστηκε το ενδιαφέρον του αρθρογράφου για το πλοίο.
Σε αντίθεση με την αγάπη των Βορειοελλαδιτών που εκδηλώθηκε αμέσως με την άφιξή του και διατηρείται ακέραια μέχρι τώρα.
Επί τρισήμισυ χρόνια ουδείς μεγαλόσχημος ή μη επισήμανε την επικίνδυνη πρυμνοδέτηση του πλοίου στο συγκεκριμμένο σημείο της Νέας παραλίας, οι επισκέψεις θεσμικών αρχόντων από σπάνιες μέχρι μηδενικές ώστε να ακούσουν τα προβλήματα του πλοίου, έτσι ώστε οι λιγοστές φωνές και δημόσιες έως προσωπικές παραστάσεις κάποιων λίγων να μη βρίσκουν συμπαράσταση και ανταπόκριση είτε από το Αθηναϊκό Κέντρο είτε από το ενταύθα…
Θεμιτό το ενδιαφέρον έστω και αργοπορημένο.
Μήπως όμως θα έπρεπε να υπάρχει ανάλογο ενδιαφέρον της πόλης (των οψίμως ενδιαφερόμενων και δη θεσμικών αυτοδιοικητικών) για την δημιουργία ενός Ναυτικού Μουσείου;
Η Θεσσαλονίκη είναι η μόνη παραθαλάσσια πόλη της Μεσογείου που δεν έχει… Έτσι θα υποστήριζε ουσιαστικά την απαίτηση προβολής της Ναυτικής Ιστορίας με την ύπαρξη πλωτών εκθεμάτων προεξάρχοντος του ΒΕΛΟΣ.
Μήπως θα έπρεπε η πόλη να δείξει ανάλογο ενδιαφέρον για την δημιουργία υποδομών συντήρησης του πλοίου ώστε να είναι εφικτή η μακρόχρονη ασφαλής παραμονή του και όχι μόνο “όσο αντέξει”;
Μήπως η πόλη θα έπρεπε να δείξει ανάλογο ενδιαφέρον για την
σταδιακή “αποχώρηση” του Πολεμικού Ναυτικού από την Βόρεια Ελλάδα; Ακόμα και η υποτυπώδης Ναυτική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος υποβαθμίστηκε πρόσφατα σε …Ναυτικό Σταθμό (με …Σταθμάρχη αντί Διοικητή) και ουδείς θεσμικός αντέδρασε.
Απο Ναυτική Διοίκηση Βορείου Ελλάδος σε … Σταθμαρχείο
Το ΒΕΛΟΣ δεν πρέπει να γίνει το μήλον της Έριδος μεταξύ …Βορρά και Νότου δίκην ποδοσφαιρικής διεκδίκησης
Το ΒΕΛΟΣ είναι κομμάτι της νεότερης Ιστορίας του Ναυτικού και της Ελλάδας και σωστά τοποθετήθηκε με θεσμικές αποφάσεις στο Πάρκο Ναυτικής Ιστορίας και παράδοσης στον Φλοίσβο.
Απομακρύνθηκε αυθαίρετα από εκεί για τους λόγους που -σωστά- αναφέρονται στο άρθρο και η αγάπη που έτυχε εκ μέρους της Βόρειας Ελλάδας δεν νομίζω ότι αναιρεί τους λόγους για τους οποίους η μόνιμη θέση του είναι μαζί με τα υπόλοιπα εκθέματα της Ιστορίας και Παράδοσης.
Μέχρι να αφυπνισθεί και η Πόλη μας να δημιουργήσει υποδομή ανάπτυξης και προβολής της δικής της Ναυτικής Παράδοσης και Ιστορίας ώστε να μπορεί να απαιτεί και την διατήρηση Συμβόλων όπως το ΒΕΛΟΣ .
Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΝΑΥΑΡΧΟ
Ναύαρχε, διαφωνώ μαζί σας. Οι αρθρογράφοι (ο υπογραφόμενος και ο ειδικός συνεργάτης) επιδεικνύουν συνεχές ενδιαφέρον για την παρουσία και τις συνθήκες παραμονής του πλοίου στη Θεσσαλονίκη.
Σε βαθμό, μάλιστα, που θελήσαμε να καθιερώσουμε μόνιμη διαδικτυακή εκπομπή αλλά δεν βρήκαμε ανταπόκριση απο ανθρωπους που γνωρίζουν το αντικείμενο και θα μπορούσαν να την κρατήσουν. Μέσα απο την εκπομπή αυτή θα αναδεινύονταν και τα άλλα ζητήματα που θέτετε σε σχέση με την Ναυτική Διοίκηση και την συνειδητή προσπάθεια του Κέντρου να υποβαθμίσει την Θεσσαλονίκη.
Το Κέντρο διακατέχεται απο δύο σύνδρομα: το ένα είναι οτι έχοντας συνείδηση του εντελώς επαρχιακού του ρόλου και της επαρχιακής του νοοτροπίας στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού χώρου προσπαθεί να συγκεντρώσει στα όριά του ό,τι διαθέτει η χώρα. Με την ελπίδα ότι έτσι θα αναβαθμιστεί, θα λάβει έναν κοσμοπολίτικο χαρακτήρα.
Το δεύτερο είναι ότι φοβάται οτιδήποτε θα μπορούσε να αποκτήσει υπόσταση στον ελλαδικό χώρο ως άλλος πόλος. Και ο πόλος αυτός με τα σημερινά δεδομένα είναι η Θεσσαλονίκη.
Η ανάδειξη αυτών των καταστρεπτικών πολιτικών για τον ελληνισμό και το ελληνικό κράτος δεν είναι ποδοσφαιρικός αγώνας. Είναι επιβεβλημένη προσπάθεια διάσωσης της συνολικής κρατικής και πολιτειακής μας υπόστασης. Μην υποβαθμίζετε,μην υποτιμάτε και μην απαξιώνετε τις προσπάθειες.
Εν ενεργεία συνάδελφοί σας μου λένε πως δεν μπορούν να αντιληφθούν για ποιο λόγο στρατιωτικές υποδομές σε όλον τον βορειοελλαδικό χώρο απο τον Έβρο ως τα Θεσσαλικά όρια υποβαθμίζονται.
Το Παλατάκι που καταρρέει και κανείς δεν δίνει σημασία.
Υποβαθμίζονται διότι το Κέντρο έχει ως πολιτική του να γίνει μια πόλη των 7 με 8 εκατομμυρίων για να μπει στην διεθνή καταγραφή των παγκοσμίων μεγαλουπόλεων. Και τα θέλει όλα στα όριά του.
Απορώ πως δεν το αντιληφθήκατε.
Εμείς, λοιπόν, που αργά, κατ εσάς, ευαισθητοποιηθήκαμε, θα διεκιδκήσουμεκαι την ναυτική αναβάθμιση της πόλης και την αεροπορική αλλά και την διπλωματική. Θα διεκδικήσουμε την μεταφορά ολόκληρου του βαλκανικού τμήματος του Υπουργείου Εξωτερικών στη Θεσσαλονίκη.
Το ότι δεν ενδιαφέρθηκαν οι τοπικοί φορείς έχει να κάνει και με το γεγονός ότι προσωπικότητες σαν και εσάς που φρόντισαν την παραμονή του πλοίου στην πόλη δεν έδωσαν τη δημοσιότητα που απαιτούσε η αδιαφορία των παραγόντων.
Μπορεί να είχαμε απώλειες στη μάχη. Αλλά ο πόλεμος συνεχίζεται. Εμείς είμαστε παρών. Εσείς;
ΥΓ: Απο στρατιωτική πηγή πληροφορήθηκα πως η αγωνία του Κέντρου να απαξιώσει την Θεσσαλονίκη ήταν τόσο μεγάλη που κάποια στιγμή στέρησε απο οποιαδήποτε αρμοδιότητα(πλην του ΝΑΤΟϊκού Στρατηγείου) το Γ!ΣΣ. Όταν ήρθε η ώρα για την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου διαπίστωσαν πως δεν έχουν στρατό να παρελάσει. Και σιγά σιγά άρχισαν να του δίνουν την διοίκηση κάποιων μονάδων. Τόσο βαθιά είναι η πολιτική σκέψη του Κέντρου. Το ότι θέλει τον στρατό για παρελάσεις- και μόνο- δεν έχω καμιά αμφιβολία.
On March 10th, the geopolitical reality of the Middle East changed overnight. Years of U.S. dominance in regional affairs, and U.S.-led efforts to isolate Iran and bring Israel and Arab countries closer, suddenly turned the page as Chinese, Saudi, and Iranian diplomats posed for photos in Beijing while announcing the Chinese brokered Saudi-Iranian normalization agreement.
It remains to be seen if Iran is willing to end its regional predatory quest for dominance. But it is clear that the Middle East, and the rest of the world, is entering an era of ambiguity in which the rule-based order remains while other powers are attempting to wrestle it out of U.S. hands.
Two weeks ago, Middle East observers were still talking about the Middle East that is dominated by the U.S. Then, the primary aspiration for U.S. foreign policy was to help U.S. regional allies, namely Israel and Arab countries, to join a U.S.-sponsored security framework through which increased pressure could be applied to isolate Iran and neutralize its threats. Not a week went by without observers speculating on a possible Israeli-Saudi normalization agreement that can completely alter the regional power structure of the Middle East. That Middle East is no more.
Suddenly after March 10th, the tables have turned, and it is Israel and the U.S. now on the outside, looking in.
China and the Middle East in a Multipolar World
The agreement did not settle much, if any, of the standing issues between the two Middle Eastern rivals. Yet, it succeeded in asserting the sovereignty of each and the pledge of noninterference and signaled the resumption of diplomatic exchange between both countries.
This is a remarkable achievement and the first major diplomatic play by China in the multipolar world. That the theater in which China chose to announce its entry to the era of great power diplomacy is the Middle East is unsurprising. Chinese diplomats are the first to caution against speculation and unwarranted optimism. The swift winds which brought such sudden changes in Middle Eastern geopolitical outlooks may blow again sooner than one expects. Moreover, this does not mean that China is planning to intervene in the Middle East on any scale comparable to American or historical Russian involvement. Yet the deal does signal a new era in international diplomacy in which Chinese economic ties and developmental projects play a major role, maybe even decisive, in international relations in many parts of the world.
For the Middle East, this is not choosing China over the West or one ally over another. This is the reconfiguration of regional diplomacy to meet the new order of national and regional priorities in a multipolar era in which the developing world looks up to China for rapid economic development, unrestrained by demands for political reforms. No Chinese officials will be asking about women’s rights or imprisoned bloggers. This is not a pivot from the rules-based order but a pivot within the rules-based order toward the possibility of new rules not being made by the West.
A Convergence of Interests
As with any major move in international relations, outcomes are often the spontaneous result of opportunity, needs, and constraints. The agreement would not have happened if it weren’t for the convergence of broader strategic interests of China, Iran, and Saudi Arabia around the de-escalation of tensions and to supplant the traditional US security-focused geopolitical arrangements with an economic framework for investment-generating developmental agreements.
This is the first time this Chinese political model is being tested in the wild in a rough area like the Middle East. Both Saudi Arabia and Iran are the primary source of Chinese energy supply, and both are potential members of BRICS, the economic forum made of non-Western powers in which China is the largest economy. Chinese investments in the energy sector in the Arab Gulf as well as its Belt and Road initiative, make securing such an investment a pressing need. Moreover, China needs to secure its economic foothold in the region and ensure that U.S. allies won’t be able to answer Washington’s call to decouple in a region historically dominated by the U.S. that feels increasingly threatened by China. In this new reality, the more Washington demands its allies decouple from China, the more the U.S. will find itself isolated. Thus, and despite Chinese caution, this agreement comes with big promises for Beijing.
Prince Mohamed bin Salman’s Ambitions
The fact that so many Chinese interests are vested in this agreement is what encouraged Saudi Arabia to test the waters of the Chinese-brokered diplomacy with Iran. Since his rise to power and riding a wave of soaring energy prices leaving large surpluses, Crown Prince Mohamed bin Salman made it known that his single most important priority is his ambitious long-term development plan for Saudi Arabia, which includes economic diversification, industrialization, state-controlled social liberalization, and turning Saudi Arabia to a talent and capital magnet.
Unlike the Iranians, the Saudis do not wish to vie for dominance using rogue militias in war-torn countries suffering from state collapse. Their military co-adventure with the UAE in Yemen showed them they could not produce stability with military force. The presence of an unsympathetic administration in Washington that insists on publicly humiliating Saudi Arabia and left the U.S. ambassador’s role in Riyadh vacant for two years, makes it even more pressing for Saudi Arabia to assert its own independence. Growing competition with the UAE, which is trying to position itself to be Washington’s new Arab favorite, may soon leave the Saudis with less leverage over Arab Gulf-produced oil, which they traditionally exercised through OPEC. This helped channel Saudi strategic thinking into signaling the possibility of a nonaligned camp in which the Saudis will use its crucial role in the region and in energy markets to balance Egypt, Israel, Iran, Qatar, Turkey, and the UAE to protect its interests, security, and influence. This requires the Saudis to restore ties with everyone, including Qatar and Turkey.
The View from Tehran
For Iran, things are more straightforward. For years, the U.S. has been leading a campaign to isolate Iran regionally and internationally. The Abraham Accords, normalization agreements between Israel, UAE, and Morocco, faced Iran with the threatening prospect of a U.S.-led Arab-Israeli anti-Iranian coalition. This would have been Iran’s worst nightmare. Moreover, Western outrage over Iran’s support for Russia in the war in Ukraine and the recent human rights crisis over the criminal treatment of women left Iran internationally humiliated. Domestically, the Iranians are suffering from a tough economic reality and deteriorating living conditions.
Iran needs Chinese investments and ways to break its isolation in the region which may allow for some economic relief. Whether Iran could truly forgo its dreams of regional dominance is a different question. But for the time being, Iran needs friends.
The Regional Context
While it is important to put this recent episode of Middle Eastern political intrigue in the context of global competition, regional context is of equal importance. It is the season of remembering old friends and seeking reconnections in the Middle East. Egypt and Turkey, after a decade of bitter conflict due to the latter’s support of the Muslim Brotherhood in the former, even after current sitting Egyptian President Sisi overthrew it, are conducting high-level talks to resume diplomatic relations. Saudi Arabia and the UAE already resumed relations with Turkey last year and are seeking to rehabilitate Erdogan in the region. The Saudis reversed their position on Qatar and ended their blockade, allowing Qatar to seek reconciliation with Egypt and to promise major investments to stimulate the latter’s economy. After being isolated in his fort in Damascus, Bashar Assad was given a full ceremonial welcome in Abu Dhabi, signaling his reentry into the Arab fold. Arab states, led by Jordan, are lobbying Washington to end its sanctions regime against Damascus and to turn the page on the Syrian civil war.
The Iranian-Saudi agreement also promises cooperation to end the conflict in Yemen, help Lebanon out of its political dysfunction, and potentially discuss plans for reconstruction programs in Syria. The Iran agreement is part of this regional effort aiming to find a new workable regional structure and geopolitical formula to allow for more stability, security, and economic development. Yet, it is important to remember this is not the first time in recent memory this has happened. The Saudis and the Iranians had many false starts before. Qatar and Turkey remain in control of key Muslim Brotherhood networks. The local combatants in Yemen may prove less cooperative than thought. Different priorities, new opportunities, and emerging threats may very easily disrupt all the pots currently cooking.
A Setback for Israel
This is a regional setback for Israel that comes at a politically sensitive time. Israel, already under immense domestic and international strain due to the controversial judicial overhaul reforms, is finding itself regionally isolated. Once happily traveling between Abu Dhabi and Sharm al-Sheikh, and looking to travel to Riyadh while the Iranians were on the outside, looking in; the Israelis have now switched sides with the Iranians as the latter travel to Abu Dhabi, Riyadh, and Cairo while Israel is left out.
Moreover, the sudden loss of U.S. leverage in the region will most certainly be felt by Israel. Unless Washington is willing to offer the Saudis what they want in exchange for normalization with Israel, namely security guarantees and nuclear assistance, Israel is likely to feel increasing regional pressure. The UAE, while rolling the red carpet for notorious war criminal Bashar Assad and Iranian diplomats, is already signaling its plans to downgrade diplomatic and security relations with Israel. The UAE almost certainly will maintain strong economic and trade ties with Israel, but it may shift its diplomatic and security weight to normalization with Iran and reinforcement of bilateral relations with China while attempting to curry favor with the West through climate change and sustainability diplomacy.
In this new multipolar world, the rules-based system will remain, but there will be new rules not of our own making.
photo: Saudi Arabia’s national security adviser Musaid Al Aiban (left), senior Chinese diplomat Wang Yi (center), and secretary of Iran’s Supreme National Security Council Ali Shamkhani (right), in Beijing.
This is an edited version of an article published originally under the title “The New Rules of the Rules-Based Order.”
Hussein Aboubakr Mansour is the Director of EMET’s Program for Emerging Democratic Voices from the Middle East and a writing fellow at the Middle East Forum.
Οι ανακοινώσεις των ελληνικών αρχών εγείρουν μια σειρά από σοβαρά ερωτήματα και αφήνουν πολλά σημεία της υπόθεσης αυτής κάπως ακατανόητα.
Προχτές ήθελα να γράψω για τη σημασία, όχι μόνο τοπική, ούτε μόνο περιφερειακή, αλλά παγκόσμια της βαθύτατης κρίσης που διέρχεται το Ισραήλ, της σύγκρουσης δύο «γραμμών» στο εσωτερικό του. Διάβαζα λοιπόν την πολύ ενδιαφέρουσα αρθρογραφία του ισραηλινού τύπου.
«Ο Μπάιντεν δεν τρώει πια τα ψέματα του Νετανιάχου». Αυτός ήταν ο πρωτοσέλιδος τίτλος της θεωρούμενης ως εγκυρότερης ισραηλινής εφημερίδας, της Haaretz, που εξηγούσε στο ρεπορτάζ που ακολουθούσε ότι ο Αμερικανός πρόεδρος δεν επιθυμεί επί του παρόντος επίσκεψη του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπέντζαμιν Νετανιάχου στις ΗΠΑ και ότι οι Αμερικανοί έχουν κουραστεί με τα διαρκή ψέματά του.
Ένα από τα μεγάλα και διαρκώς επαναλαμβανόμενα επί χρόνια ψέματα, παρά τις διαψεύσεις των αμερικανικών υπηρεσιών και της Διεθνούς Επιτροπής Ατομικής Ενέργειας, είναι ότι η Τεχεράνη είναι έτοιμη να φτιάξει πυρηνική βόμβα το επόμενο δεκαπενθήμερο.
Η κρίση στις σχέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ είναι στην πραγματικότητα κρίση μεταξύ των Αμερικανοεβραίων και του Νετανιάχου, αλλά και αντανάκλαση της βαθιάς κρίσης και σύγκρουσης στο εσωτερικό του Ισραήλ και του παγκόσμιου εβραϊσμού.
Ο Ισραηλινός πρωθυπουργός αγωνίζεται τώρα (όπως και ο δικός μας) για την πολιτική του επιβίωση – και ως γνωστόν ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται. Αγωνίζεται επίσης για την επιβίωση του σχεδίου του, εδώ και δύο τουλάχιστον δεκαετίες, από κοινού με την αμερικανική δεξιά και τους Νεοσυντηρητικούς για έναν πόλεμο κατά του Ιράν. Πόλεμο που, αν γίνει, θα διεξαχθεί και με πυρηνικά όπλα, όπως μας έχει ήδη προειδοποιήσει, πάλι, ο Σίμουρ Χερς, από το 2006.
Τα σημειώνω αυτά en passant, παρόλο που δεν έχουν άμεση σχέση με το αντικείμενο του παρόντος άρθρου, γιατί είναι πάντα χρήσιμο να γνωρίζει κανείς τη γενική εικόνα στην οποία εντάσσεται και εξελίσσεται μια υπόθεση. Όπως έλεγε ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου, ξεκινάμε από το γενικό για να καταλάβουμε το ειδικό.
Μια τρομοκρατική επιχείρηση όχι σαν τις άλλες
Οι ανακοινώσεις των αρχών για τη σύλληψη δύο Πακιστανών φερόμενων ως τρομοκρατών που σχεδίαζαν να δράσουν για λογαριασμό του Ιράν, εγείρουν μια σειρά από σοβαρά ερωτήματα και αφήνουν πολλά σημεία της υπόθεσης αυτής κάπως ακατανόητα.
Βεβαίως για τη διατύπωση οριστικών συμπερασμάτων θα πρέπει να περιμένουμε τουλάχιστον την προσαγωγή των φερόμενων ως τρομοκρατών στη Δικαιοσύνη, που ελπίζουμε να διευκρινίσει τα θέματα. Δικαιούμεθα όμως από τώρα να θέσουμε ορισμένα ερωτήματα:
1. Πότε στην ιστορία και πού στον κόσμο σχεδιάστηκε μια τρομοκρατική επιχείρηση με ανταλλαγή χιλιάδων SMS που μιλάνε ανοιχτά για αυτή; Το πράγμα είναι απλώς γελοίο.
Μπορεί κάποιος να συμπαθεί ή να αντιπαθεί το Ιράν, δεν παύει όμως να είναι ένα από τα σοβαρότερα κράτη στον κόσμο. Βρίσκεται επιπλέον σε διαρκή πόλεμο επί δεκαετίες με τις ισραηλινές, τις αμερικανικές και τις βρετανικές υπηρεσίες. Δεν έχει ακούσει ότι οι πάντες παρακολουθούνται μέσω των κινητών τους ιδίως στην Ελλάδα, όπου μάλιστα αυτό γίνεται από τις ισραηλινές μυστικές υπηρεσίες; Είτε λοιπόν έχουμε να κάνουμε με παλαβούς, είτε με μυστικές υπηρεσίες που επιδίωξαν να «στήσουν», να δημιουργήσουν αυτή την ιστορία, χρησιμοποιώντας δύο σαλεμένους φουκαράδες.
2. Πόσο σοβαρό είναι ένα «δίκτυο» αποτελούμενο από δύο (αρ. 2!) Πακιστανούς μετανάστες και που δεν φαίνεται να διέθεταν όπλα ή εκρηκτικά;
3. Το (σιιτικό) Ιράν ουδέποτε τις τελευταίες δεκαετίες δεν επιδόθηκε σε τέτοιου είδους τρομοκρατία, όπως αυτή που φέρονται να σχεδίαζαν οι (κατά κανόνα Σουνίτες) Πακιστανοί, ή αυτή στην οποία επιδόθηκαν οι σουνιτικές οργανώσεις Αλ Κάιντα και Ισλαμικό κράτος (ISIS). Το Ιράν συνεργάστηκε αντίθετα με τις ΗΠΑ για την υπόθεση της 11ης Σεπτεμβρίου και βρέθηκε σε αιματηρή σκληρή και πολύχρονη σύγκρουση και με την Αλ Κάιντα και με τον ISIS. Είναι πολύ εχθρικό προς το κράτος του Ισραήλ και τον Σιωνισμό, όχι όμως προς τους Εβραίους καθαυτούς ως εθνο-θρησκευτική ομάδα. Γιατί να επιλέξει ως στόχο ένα εστιατόριο-συναγωγή (sic);
4. Αυτή τη στιγμή ο Νετανιάχου μαζί με την αμερικανική άκρα δεξιά επιδιώκει να προκαλέσει έναν πόλεμο ΗΠΑ-Ιράν. Αντίθετα, η Τεχεράνη αγωνίζεται να ματαιώσει αυτό το σχέδιο, προχώρησε μάλιστα σε εξομάλυνση των σχέσεών της με τη Σαουδική Αραβία. Ποιον θα ωφελούσε αν όντως σκοτωνόντουσαν 50 Εβραίοι στην Αθήνα και η ευθύνη αποδιδόταν στο Ιράν; Τον Νετανιάχου ή το Ιράν; Ποιον ωφελεί, ακόμα και χωρίς θύματα, το όλο θέμα της υποτιθέμενης υποκίνησης Πακιστανών από το Ιράν να διαπράξουν δολοφονικές επιθέσεις εναντίον Εβραίων;
5. Αν το Ιράν ήθελε όντως να επιτεθεί σε εβραϊκούς στόχους γιατί θα το έκανε στην Ελλάδα, μια χώρα που δεν δέχτηκε τα τελευταία τριάντα χρόνια καμιά τρομοκρατική επίθεση από τον μεσανατολικό χώρο, εκτός των άλλων γιατί θεωρούνταν πάντα ότι διαθέτει μια ειδική σχέση με τον αραβο-μουσουλμανικό κόσμο (σχέση που απετέλεσε παγίως και την «ασπίδα» της, έστω και αν οι κυβερνήσεις της περασμένης δεκαετίας έκαναν ότι μπορούσαν για να την καταστρέψουν).
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε και με τη διατύπωση και άλλων ερωτημάτων, ή με την υπενθύμιση της πολύ βεβαρυμένης ιστορίας των υπηρεσιών μας ή των σχέσεών μας με «φίλους, συμμάχους και εταίρους», αλλά νομίζουμε ότι ήδη αυτά αρκούν για να εξηγήσουμε το πόσο βαριά είναι η σκιά που πέφτει πάνω σε αυτή την υπόθεση.
Ελπίζουμε ότι οι αρχές έχουν ικανοποιητικές εξηγήσεις για όλα αυτά.
___________
Σημείωση: Αναλυτικά η διάψευση της πρεσβείας της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν για την όλη υπόθεση στο Twitter: «Η Πρεσβεία της Ι. Δ.του Ιράν, διαψεύδει έντονα τις φήμες που διαδίδονται από σιωνιστικές πηγές και τις αβάσιμες κατηγορίες τους εναντίον του. Είναι προφανές ότι τα κατασκευασμένα σενάρια τους σκοπεύουν την εκτροπή της προσοχής του κοινού από την εσωτ. τους κρίση».
Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος
Ο Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος είναι δημοσιογράφος, διαχειριστής της σελίδας konstantakopoulos.gr και συνιδρυτής της Delphi Initiative. Εργάσθηκε στο παρελθόν σε ερευνητικά ιδρύματα της Γαλλίας και της Ελλάδας ως φυσικός, στο πρωθυπουργικό γραφείο του Ανδρέα Παπανδρέου ως ειδικός συνεργάτης για θέματα ελέγχου των εξοπλισμών και στη Μόσχα ως διευθυντής του γραφείου του Αθηναϊκού Πρακτορείου επί δεκαετία και ως ανταποκριτής για πολλά μέσα. Συνεργάστηκε με τον Μιχάλη Ράπτη (Pablo) στην έκδοση της διεθνούς επιθεώρησης για την Αυτοδιαχείριση “Utopie Critique”. Έχει γράψει τα βιβλία: “Η Κύπρος στο στόχαστρο – Γιατί θέλουν μια Κύπρο χωρίς Έλληνες” (Ινφογνώμων 2017), “Η Κύπρος σε Παγίδα” (Λιβάνης, 2008), “Η Αρπαγή της Κύπρου” (Λιβάνης, 2004) και “Φάκελος Ελλάς – Τα αρχεία των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών” (Λιβάνης, 1993).
It was a game, the child’s father and his friend told her. They would visit a photographer. She would wear a beautiful white dress.
But by the time the photo session ended, the little girl was married. It hadn’t been a game at all.
Her father’s friend, 29-year-old Kadir Istekli, was her new husband. And she was only 6 years old.
Now 24, that girl – known only by her initials, HKG – is pursuing a criminal case against both Istekli and her father, Yusef Ziya Gumusel, who had arranged the marriage. The trial resumes tomorrow.
The case has created significant uproar in their native Turkey, where Gumusel is a leading figure in the Islamist Ismailaga Brotherhood, considered by many to be a cult. With over 100,000 members, the Brotherhood – based in Istanbul’s Fatih district – also is said to have ties to President Recep Tayyip Erdogan and his ruling AKP party.
Politicians from the opposition parties have condemned the marriage and sexual abuse of HKG and other girls in this and other religious sects as prosecutors call for a 27-year sentence to be imposed on each of HKG’s parents and Istekli, with an additional 40-year sentence for Istekli for sexual assault. Meanwhile, the Ismailaga community is calling for the journalists who first broke the story last December to be arrested. Sentencing in the case is scheduled for May 22 – one week after Turkey’s May 14 presidential elections, which many see as the most significant in the 100-year history of the Republic.
HKG’s story is particularly horrifying: the journalists who first reported it uncovered evidence that she was sexually abused from the start of the marriage, and she has said that it was not until she was 18 that she first realized that it was not normal for 6-year-old girls to be wedded off – a discovery she claims she made only when she looked it up on her phone.
Moreover, her father warned her repeatedly against disobeying her husband and when she first attempted to escape, he found her, beat her, and sent her back home to Istekli. In November, 2020, however, HKG finally fled her marriage and filed charges against her husband and both parents.
But while hers was an especially shocking case, child marriages are not uncommon in Turkey, which has one of the highest rates of child marriage in Europe. Approximately one-third of all Turkish women marry before the age of 18. And sects such as the Ismailaga Brotherhood, a highly conservative Sunni Sufi group, are arguably a large contributor to the trend. Indeed, many Turks maintain that the Ismailaga’s strong influence on Turkey’s ruling party was behind the country’s 2021 withdrawal from the Istanbul Convention on Preventing and Combating Violence Against Women and Domestic Violence.
That influence, and the suspected ties between Erdogan and the AKP and Ismailaga and other Islamist groups, may well have consequences for the upcoming elections. Already, opposition leader Kemal Kilicdaroglu, who leads Erdogan in the polls, has accused justice officials and the Minister of Family and Social Services of neglect and complicity, noting it took a full two years to arrest Istekli and Gumusel after HKG filed charges.
“Who have you been hiding behind for two years?” Kilicdaroglu demanded, speaking to reporters during a demonstration in support of HKG. “Do the people you take photos with put pressure on you to cover up this incident?” Members of Ismailaga are frequently photographed with AKP party members, and Erdogan himself wrote the official obituary for the Brotherhood’s founder, Sheikh Mahmut Ustaosmanoglu (aka Mahmut Effendi) when he died last June, aged 93. The two had often been photographed together.
Yet for many young girls, matters are only getting worse. In February, Turkey’s religious body, the Diyanet, decreed that those who adopt the orphaned children of earthquake victims can freely marry them. According to the fatwa, “The relationship between the adopter and adopted child does not create a barrier to marriage.” Under Islam, stated the Diyanet, adopted children are not able to inherit from their adoptive parents; marriage could be a way to skirt the problem.
The edict followed a 2018 declaration that, in order to prevent sexual relations or pregnancy occurring out of wedlock, girls as young as nine could marry in religious ceremonies. The minimum legal age for marriage for girls in Turkey is supposed to be 16, and then only with parental permission.
Taken together, and especially with the withdrawal from the Istanbul charter, these events threaten to further harm Erdogan’s reelection bid at a time when he is already struggling in the polls. A weak economy, record-high inflation, ongoing concern about the influx of Syrian and North African refugees, and the horrors of the recent earthquake in Eastern Turkey – combined with his government’s poor management of the aftermath – have already taken a heavy toll on his popularity. And in recent personal conversations, many non-religious women who had remained loyal to Erdogan for economic reasons, expressed misgivings, citing concerns about women’s rights and freedoms and the AKP’s increasingly apparent ties to radical groups like Ismailaga.
True, in the face of public outrage, the Diyanet ultimately retracted its statement on marrying earthquake orphans. Nonetheless, the edict left no doubt where the country is headed should Erdogan win the May election – and it once again makes clear, as such things so often do, that a vote to preserve the rights of women is a vote to preserve democracy itself.