Αρχική Blog Σελίδα 1693

Ο Θεός, ο κόσμος και ο άνθρωπος στην ιστορική πορεία της Δυτικής φιλοσοφίας

0

Για το βιβλίο του Χάιντς Χάιμζετ «Τα έξι μεγάλα ερωτήματα της Δυτικής Μεταφυσικής» (μτφρ. Μιχάλης Παπανικολάου) και για το βιβλίο του Ετιέν Ζιλσόν «Το Ον και η Ουσία» (μτφρ. Θάνος Σαμαρτζής), που κυκλοφορούν από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. Στην κεντρική εικόνα, μέρος της νωπογραφίας του Μιχάηλ Άγγελου «Η δημιουργία του Αδάμ» (περ. 1508-1512).

Είναι ευρέως διαδεδομένη η άποψη ότι η φιλοσοφία του Διαφωτισμού στηρίχθηκε κυρίως στην επιστημονική αναζήτηση της αλήθειας, και βάσει αυτής νομιμοποιήθηκε το αίτημά της για ριζική αναδιάρθρωση των κοινωνιών στο κοινωνικοπολιτικό επίπεδο. Παρακολουθώντας την ανάπτυξη των επιστημών, η νεότερη φιλοσοφική σκέψη επιχειρούσε την ανακάλυψη της μεθόδου που χρησιμοποιούσαν, με σκοπό την οικοδόμηση ενός νέου φιλοσοφείν πάνω στις φυσικοεπιστημονικές βάσεις. Με λίγα λόγια, η νεώτερη σκέψη ξεκίνησε αφενός από την απόρριψη της παραδοσιακής μεταφυσικής (σχολαστικισμός) και αφετέρου από τη νεότευκτη τότε φυσική επιστήμη, με την οποία επεδίωκε να υπερκεράσει την προηγούμενη. Αυτή είναι η επίσημη γραμμή ερμηνείας.

Τόσο ο Heimsoeth όσο και ο Gilson, λόγω της στρατευμένης τους προσέγγισης, εκλαμβάνουν ως δεδομένη την ιστορική συνέχεια των μεταφυσικών προβληματισμών.

Ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένοι συγγραφείς που την αμφισβητούν: από τους σημαντικότερους είναι ο Γάλλος καθηγητής Étienne Gilson και ο Γερμανός Heinz Heimsoeth, τα περισπούδαστα βιβλία των οποίων μεταφράστηκαν και εκδόθηκαν από τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης. Τόσο ο Heimsoeth όσο και ο Gilson, λόγω της στρατευμένης τους προσέγγισης, εκλαμβάνουν ως δεδομένη την ιστορική συνέχεια των μεταφυσικών προβληματισμών.

Ο Heimsoeth

Αρχικά, ο Heimsoeth επιχειρεί να χαράξει μια διαφορετική πορεία στη μελέτη της ιστορίας της δυτικής Φιλοσοφίας, γι’ αυτό και επιλέγει να την αφηγηθεί όχι σε συνάρτηση με τη ζωή και το χαρακτήρα των στοχαστών, αλλά στη βάση της εξέτασης ορισμένων μεγάλων διαχρονικών προβλημάτων που διαρκώς επανέρχονται στο προσκήνιο και επανατίθενται (σχολή «Problemgeschiechte»).

Συγκεκριμένα, ο Heimsoeth εντοπίζει έξι τέτοια θεμελιώδη προβλήματα, στα οποία αφιερώνει ισάριθμα κεφάλαια, δείχνοντας την ενότητα της Δυτικής Μεταφυσικής: Θεός και κόσμος, περατότητα και άπειρο, κόσμος και ψυχή, είναι και γίγνεσθαι, άτομο και καθολικότητες, και τέλος, νόηση και βούληση.

Πρόκειται για ένα στρατευμένο βιβλίο, αφού όπως γίνεται φανερό, ο συγγραφέας του υποστηρίζει ανοικτά συγκεκριμένες φιλοσοφικές θέσεις. Συγκεκριμένα, παρουσιάζει τη σταδιακή μετάβαση της δυτικής Μεταφυσικής από το δυϊσμό στον μονισμό, από τη λατρεία για το πέρας στην αποδοχή του απείρου, από το ρεαλισμό στον ιδεαλισμό, στο γίγνεσθαι από το είναι, από τις καθολικές έννοιες στο άτομο, και τέλος, από τη νοησιαρχία στη βουλησιαρχία.

Ο συγγραφέας απορρίπτει την κυρίαρχη την κυρίαρχη παραδοχή ότι στους Νεότερους Χρόνους ο Θεός αντικαταστάθηκε από τον Άνθρωπο ως ανώτερη αξία, ενώ θεωρεί την Αναγέννηση μάλλον ένα ασήμαντο ενδιάμεσο στάδιο ρητορικής έξαρσης παρά ουσιαστική φιλοσοφική μεταβολή. Σύμφωνα με τον ίδιο, πραγματική επανάσταση που έστρεψε τη φιλοσοφική σκέψη της Δύσης προς εντελώς νέες κατευθύνσεις υπήρξε η εμφάνιση του Χριστιανισμού. Γι’ αυτό και η διάκριση της Φιλοσοφίας σε Αρχαία, Μεσαιωνική και Νεότερη θα έπρεπε να αντικατασταθεί από τη διάκριση σε προχριστιανική και σε μεταχριστιανική λόγω της κοινής τους προβληματικής.

Η ανατίμηση της ύλης λόγου χάρη που είχε ως αποτέλεσμα τη νεότερη Φυσική του Νεύτωνα και του Γαλιλαίου, δεν έλκει την καταγωγή της παρά στον ερευνητικό ζήλο της φύσης που ενθάρρυναν οι βαθιά θρησκευόμενοι Γερμανοί μυστικιστές.

Αν υφίσταται μια ουσιαστική τομή στη Μεταφυσική, αυτή θα εντοπιζόταν στον ύστερο Μεσαίωνα και κυρίως τη νομιναλιστική παράδοση του Γερμανικού μυστικισμού. Στοχαστές όπως ο Eckhardt, ο Silesius και ο Jacob Boehme υπήρξαν οι πραγματικοί ανανεωτές της μεταφυσικής σκέψης, την οποία τροφοδότησαν με ριζοσπαστικές ιδέες, εμπνευσμένοι από τα θρησκευτικά τους βιώματα.

Η ανατίμηση της ύλης λόγου χάρη που είχε ως αποτέλεσμα τη νεότερη Φυσική του Νεύτωνα και του Γαλιλαίου, δεν έλκει την καταγωγή της παρά στον ερευνητικό ζήλο της φύσης που ενθάρρυναν οι βαθιά θρησκευόμενοι Γερμανοί μυστικιστές.

Εκείνοι εισήγαγαν στη Φιλοσοφία τη χριστιανική ιδέα της creation ex nihilo, που έδωσε την αυτοτέλεια στην ύλη και από αυτή η μηχανιστική αντίληψη του σύμπαντος. Έτσι η Δυτική Μεταφυσική πέρασε από την υποταγή στη φύση την υποταγή της φύσης στους σκοπούς του ανθρώπου, όπως καταλήγει ο Heimsoeth στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου.

Στο δεύτερο κεφάλαιο, ο Heimsoeth αναλύει την ανατίμηση της έννοιας του απείρου από την επιρροή του Χριστιανισμού: από την πλατωνική-πυθαγόρεια απαξίωση του απείρου ως ατελούς και προβληματικού έφτασε σταδιακά να αναγνωριστεί στο άπειρο οντολογική προτεραιότητα, ακριβώς επειδή θεωρήθηκε ιδιότητα του Θεού.

Παράλληλα με την ανατίμηση του απείρου, συνεχίζει ο συγγραφέας στο τρίτο κεφάλαιο, σημειώθηκε η σταδιακή μετατόπιση της μεταφυσικής αναζήτησης από τον κοσμοκεντρισμό στον ανθρωποκεντρισμό: ενώ η αρχαιοελληνική σκέψη αντιμετώπιζε την ανθρώπινη ψυχή ως μέρος του υλικού σύμπαντος, σταδιακά η Φιλοσοφία αναγνώρισε τη χριστιανική διάκριση της ψυχής από τον υλικό κόσμο, για να καταλήξει τελικά στην αναγωγή του εξωτερικού κόσμο στις ψυχικές παραστάσεις του ανθρώπινου υποκειμένου (ιδεαλισμός).

Το βιβλίο δίνει ασυνήθιστη έμφαση σε συγκεκριμένους στοχαστές της γερμανικής σκέψης και κυρίως στους Γερμανούς μυστικιστές του ύστερου Μεσαίωνα, στους Γερμανούς Ιδεαλιστές του 19ου αιώνα, αλλά και στους Leibniz και Nietzsche.

Ο ίδιος ο κόσμος ερμηνεύτηκε τελικά με πρότυπο τις ψυχικές λειτουργίες ως κάτι άπειρο, αιώνιο και διαρκώς μεταβαλλόμενο ως ένα αέναο γίγνεσθαι, αντίθετα με την πίστη στη σταθερότητα που χαρακτήριζε την ελληνική Οντολογία ήδη από τον Παρμενίδη και τον Πλάτωνα, υποστηρίζει ο Heimsoeth στο τέταρτο κεφάλαιο.

pek ta eksi megala erwtimataΣτο πέμπτο κεφάλαιο, ο Heimsoeth ισχυρίζεται ότι μια ακόμη σημαντική συνεισφορά της χριστιανικής πίστης στη δυτική Φιλοσοφία ήταν η αναγνώριση του ανθρώπινου προσώπου ως κάτι μοναδικού και ανεπανάληπτου. Ενώ η αρχαιοελληνική σκέψη έδινε προτεραιότητα στις καθολικές έννοιες (πλατωνικές Ιδέες, αριστοτελικές ουσίες, πλωτινικό Εν), από τον Descartes και έπειτα αναγνωρίστηκε η ελευθερία, για να φτάσουμε στην παθιασμένη υποστήριξη του ατόμου και της ελεύθερης δημιουργικότητάς του από τους Γερμανούς εκπροσώπους του Ρομαντισμού και του κινήματος “Sturm und Drang”.

Στο έκτο κεφάλαιο, ο Heimsoeth λέει ότι αυτή η χριστιανικής προέλευσης στην ελευθερία ως θεμελιώδους ιδιότητα του ανθρώπου έφτασε να διαλύσει σιγά σιγά τη νοησιαρχική στάση της παραδοσιακής Μεταφυσικής δίνοντας το πρωτείο στη θέληση. Εκτός από τον Descartes και τον Kant, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν εδώ οι φιλόσοφοι Berkeley και Fichte.

Το βιβλίο δίνει ασυνήθιστη έμφαση σε συγκεκριμένους στοχαστές της γερμανικής σκέψης και κυρίως στους Γερμανούς μυστικιστές του ύστερου Μεσαίωνα, στους Γερμανούς Ιδεαλιστές του 19ου αιώνα, αλλά και στους Leibniz και Nietzsche. Μεγάλη σημασία δίνεται επίσης στο ρόλο του Χριστιανισμού στην ευρωπαϊκή σκέψη, με στόχο να καταδειχτεί και η ενότητα στον προβληματισμό ύστερου Μεσαίωνα και Νεότερων Χρόνων. Στο βιβλίο μοιάζει να ξετυλίγεται αντίστροφα ολόκληρη η δυτική Μεταφυσική, για να καταλήξει σε μια κατεύθυνση ατομοκεντρική, μονιστική, βολονταριστική, ιδεαλιστική, του γίγνεσθαι και της άπειρης δημιουργικής ελευθερίας.

Ο Gilson

Αντίθετα από του Heimsoeth, το βιβλίο του Gilson γράφτηκε λίγο μετά τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο (με ένα παράρτημα του 1962). Μέσα σε αυτό παρουσιάζεται σε δέκα κεφάλαια η εξέλιξη του προβλήματος της ύπαρξης στη Δυτική Φιλοσοφία, από την ελληνική Αρχαιότητα μέχρι τον εικοστό αιώνα. Το πρόβλημα της ύπαρξης είναι το βασικότερο φιλοσοφικό ερώτημα, διότι εκεί εδράζεται κάθε προϋπόθεση για τη γνώση μας σχετικά με τον κόσμο. Σύμφωνα με τον Gilson, η κύρια αιτία για τις πλάνες των εκπροσώπων της Δυτικής Μεταφυσικής δεν είναι άλλη από την ακόλουθοι: αντί να εστιάσουν στο Ον, πάντα στρέφονταν σε μια από τις επιμέρους όψεις του, για την οποία μιλούν οι διάφορες επιστήμες. Γι’ αυτό και ως προμετωπίδα του βιβλίου είναι η ρήση του Émile Meyerson: «Ο λόγος έχει ένα μονάχα μέσο για να εξηγήσει ό,τι δεν προέρχεται από τον ίδιο: να το αναγάγει στο μηδέν». Με αυτό το βιβλίο δεν έχει στόχο να γράψει μια απλή εξιστόρηση της Δυτικής Μεταφυσικής, αλλά επιδιώκει κα να πείσει για την ανάγκη της σύγχρονης φιλοσοφίας να θέσει εκ νέου το πρόβλημα του όντος βασισμένη στη φιλοσοφία του μεσαιωνικού στοχαστή Θωμά Ακινάτη. Ο Gilson ισχυρίζεται πως η εγγενής τάση του ανθρώπινου νου να ουσιοποιεί την ύπαρξη είναι το σπουδαιότερο μάθημα που μπορούμε να πάρουμε από τη μελέτη της δυτικής Μεταφυσικής. Γι’ αυτό προβαίνει σε μια εξονυχιστική διερεύνηση των σημαντικότερων απαντήσεων που έδωσαν στο συγκεκριμένο πρόβλημα οι φιλόσοφοι από τον Πλάτωνα και τον Παρμενίδη ως τους Υπαρξιστές συγγραφείς του 20ού αιώνα.

Αρχίζοντας την πραγμάτευσή του, παραδέχεται ότι η πιο συνηθισμένη μομφή ενάντια στη Μεταφυσική είναι ότι μεταχειρίζεται μια γλώσσα ασαφή και επιτηδευμένα περίτεχνη. Στην πραγματικότητα όμως, ακόμη και στον καθημερινό μας λόγο θίγουμε εν αγνοία μας μεταφυσικά προβλήματα και λαμβάνουμε θέση απέναντί τους: πόσοι από μας συνειδητοποιούμε ότι όταν λέμε τις λέξεις «είναι», «εξαιτίας» και «προκειμένου», καταπιανόμαστε με τα προβλήματα του όντος, της αιτιοκρατίας και της τελολογίας; Η Μεταφυσική λοιπόν δεν ξεφεύγει από την κοινή γλώσσα, παρά μόνο για να εξετάσει αν αυτή η κοινή γλώσσα προσφέρει μια πραγματικά έγκυρη γνώση του επιστητού. Σύμφωνα με τον Gilson, ακριβώς αυτό έκανε στην Αρχαιότητα ο Παρμενίδης, πρώτος μεταφυσικός φιλόσοφος, αναζητώντας το νόημα των λέξεων «ον» και «μη ον». Η ιδιοφυής οντολογική ανάλυση του Παρμενίδη πυροδότησε σοβαρούς φιλοσοφικούς προβληματισμούς: αν το αυθεντικά υπαρκτό ον χαρακτηρίζεται από αιωνιότητα, ενότητα και ομοιομορφία, τότε πώς εξηγείται η πολλαπλότητα και η φθορά που παρατηρούνται παντού στον εμπειρικό κόσμο; Τη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στις απαιτήσεις της λογικής σκέψης και την εμπειρία ανέλαβε ο Πλάτων με την περίφημη θεωρία για τις Ιδέες και τη μέθεξη των όντων σε αυτές. Η πλατωνική Οντολογία με τη σειρά της, ως γνήσια ουσιοκρατική, γρήγορα βρέθηκε αντιμέτωπη με το ερώτημα για το πώς καταφέρνει η Ιδέα να συνδέεται με το πλήθος των εμπειρικών πραγμάτων δίχως να χάνει την ενότητά της. Πραγματικά, καθώς η πλατωνική σκέψη οπισθοχώρησε μπροστά στο δίλημμα του αν πρέπει να παραιτηθούμε από τη γνώση των Ιδεών (ουσία) για χάρη της εμπειρίας ή το αντίστροφο, ένας νέος φιλόσοφος, ο Πλωτίνος, απάντησε με έναν απρόσμενα ριζοσπαστικό τρόπο: η ουσία (Ιδέες) είναι υπαρκτή και γνώσιμη, ακριβώς επειδή ανάγεται στο μη ον: πρόκειται για το περίφημο, πλωτινικό Εν.

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ακόμη και αν οι πλατωνικές Ιδέες υπάρχουν πραγματικά, δεν είναι σε θέση να μας μάθουν τίποτε για τον πολύμορφο κόσμο της εμπειρίας μας.

Ωστόσο, το πρόβλημα που αντιμετώπισε ο Πλάτων δέχτηκε και μια ριζικά διαφορετική προσέγγιση, αυτή του Αριστοτέλη, ο οποίος ξεκινώντας από διαφορετική αφετηρία, απέρριψε τη θεωρία των Ιδεών για χάρη του εμπειρικού κόσμου. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ακόμη και αν οι πλατωνικές Ιδέες υπάρχουν πραγματικά, δεν είναι σε θέση να μας μάθουν τίποτε για τον πολύμορφο κόσμο της εμπειρίας μας. Κατά συνέπεια, δεν έχουν τίποτε κοινό με ό,τι συνήθως ονομάζουμε «πραγματικότητα». Μόνο τα επί μέρους πράγματα του εμπειρικού κόσμου είναι όντως υπαρκτά. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, όλα τα επί μέρους όντα ανήκουν είτε στην κατηγορία των αυθύπαρκτων (τα οποία ονομάζει «ουσίες»), είτε στην κατηγορία των εξαρτημένων (που ονομάζει «συμβεβηκότα»). Στην πρόταση λόγου χάρη «ο Σωκράτης είναι λευκός», η λευκότητα αποτελεί μια ιδιότητα ενός όντος, ενώ ο Σωκράτης είναι το ον που αυτή η ιδιότητα περιγράφει. Όλη η ύπαρξη των όντων καθορίζεται από την εντελέχεια που τα σπρώχνει προς ένα προκαθορισμένο από την ουσία τους σκοπό. Η κίνηση προς αυτό το σκοπό είναι η μετάβαση από τη δυνατότητα στην ενέργεια. Αιτία της κίνησης όλων των όντων όμως, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, είναι το Πρώτο Κινούν, ένα ον που ενώ κινεί τα άλλα δεν κινείται από κανένα γιατί διαθέτει πλήρη ενεργητικότητα (Θεός). Για την αριστοτελική Μεταφυσική πραγματικά όντα είναι το ατομικά πράγματα , των οποίων η ουσία έγκειται στη μορφή. Η μορφή όμως δε χαρακτηρίζει ατομικά πράγματα αλλά τα είδη: ο γνωστός ορισμός του ανθρώπου ως έλλογου ζώου δεν προσδιορίζει διάφορες ατομικότητες (πχ ο Σωκράτης, ο Πλάτων) αλλά ευρύτερες ομάδες (πχ ο άνθρωπος). Σύμφωνα με τον Gilson, η πλατωνική νοησιοκρατία και ο αριστοτελικός εμπειρισμός αποτελούν δύο θεμελιωδώς αντίθετες αλλά συνεπείς και ακέραιες μεταφυσικές αποφάνσεις, πράγμα που εξηγεί τη βαθιά εξάρτηση ολόκληρης της Δυτικής φιλοσοφίας από αυτές.

Ωστόσο, σύμφωνα πάντα με τον Gilson, δεν πρέπει να παραβλέπεται μια βασική αντίφαση εντός του ίδιου του ίδιου του αριστοτελισμού: από τη μια υπερτιμά οντολογικά τα ατομικά όντα, συγχρόνως όμως αναγνωρίζει ως αιτία των ατομικών όντων (π.χ. Σωκράτης) το είδος-ουσία (πχ άνθρωπος), πιθανώς λόγω της εξάρτησης από τον πλατωνισμό. Αυτή η διττότητα του αριστοτελισμού αποτέλεσε πηγή της έριδας για τις καθολικές έννοιες (universalia) κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους: οι ρεαλιστές ακολουθούσαν τις πλατωνικές πηγές του, ενώ οι νομιναλιστές, ως γνήσιοι εμπειριστές, αναγνώριζαν ως υπαρκτά μόνο τα ατομικά όντα. Ωστόσο, το πρόβλημα του Πλάτωνα και του Παρμενίδη πλήττει αναπόδραστα και την Οντολογία του Αριστοτέλη: πώς συμφιλιώνονται οι απαιτήσεις της καθολικής ουσίας με αυτές του συγκεκριμένου ατόμου; Μπροστά σε αυτό οπισθοχωρεί και η ουσιοκρατία του Αριστοτέλη. Μεταβαίνοντας στις φιλοσοφίες του Μεσαίωνα, τις οποίες και αποκαλεί ακριβέστερα «φιλοσοφίες της Παλαιάς Διαθήκης», αφού δεν ήταν μονάχα Χριστιανοί οι συγγραφείς, αλλά υπήρχαν Εβραίοι ή και Μουσουλμάνοι φιλόσοφοι όπως ο Αβικένας και ο Αβερρόης. Εκείνοι αποπειράθηκαν να συμβιβάσουν τις παραδεδεγμένες αλήθειες της πίστης με τις φιλοσοφικές ανακαλύψεις, δηλαδή κυρίως με τον Αριστοτέλη, όπως είχε μεταφραστεί και ερμηνευτεί κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους στη Δύση.

chirico il grande metafisico 1917
Giorgio de Chirico, Ο μεγάλος μεταφυσικός (1917).

Την ίδια πρόκληση για συμβιβασμό πίστης και λογικής αντιμετώπισαν αργότεροι και οι Χριστιανοί αριστοτελιστές, όπως ο Σιγήρος Βραβαντηνός και ο Θωμάς Ακινάτης. Προκειμένου να υπερασπιστεί την ύπαρξη του θείου, ο Σιγήρος συνέχισε την ουσιοκρατία του Αβικέννα υποστηρίζοντας πως η ύπαρξη είναι απλώς η πραγμάτωση της ουσίας. Ωστόσο, το νέο πρόβλημα που ήρθε στην επιφάνεια μέσα από την προσέγγιση του Σιγήρου ήταν περί της αιτίας του κόσμου μας. Ενώ κατά Αριστοτέλη ο Θεός είναι αίτιο της κίνησης των όντων αλλά όχι της ύπαρξής τους, οι μονοθεϊστές στοχαστές παραδέχονταν υποχρεωτικά το Θεό ως αιτία ύπαρξης, κάτι που οδηγούσε αναγκαστικά στο εξής: η ύπαρξη ενός όντος πρέπει να είναι κάτι διαφορετικό από την ουσία του. Αυτή την καθοριστική μετάβαση από την Οντολογία της Υπόστασης στην οντολογία της ύπαρξης πέτυχε, σύμφωνα με τον Gilson, ο Θωμάς Ακινάτης. Μέσα στο θωμικό σύμπαν, τονίζει ο Gilson, κάθε ον διαθέτει μια δική του ενέργεια του υπάρχειν, ενώ το πρόβλημα ουσίας και ύπαρξης ανάγεται ως την πρώτη αιτία (Θεός), όπου εξαφανίζεται χάρη στην απορρόφηση της ουσίας από την ενέργεια του υπάρχειν. Για πρώτη φορά με τον Ακινάτη τέθηκαν οι βάσεις της Μεταφυσικής ως επιστήμης των πρώτων αιτίων και των κατ’ εξοχήν υπαρκτών όντων. Ο Gilson υποστηρίζει πως ο ακινατικός στοχασμός υπήρξε το μέγιστο κατόρθωμα της Μεταφυσικής ως τις μέρες μας, παρέχοντας στη Φιλοσοφία υπηρεσία που όμοιά του δεν υπήρξε μέχρι την εμφάνιση του Υπαρξισμού.

pek to on kai i ousiaΔυστυχώς όμως, συνεχίζει ο Gilson, παρερμηνεύτηκε από όλους τους υπόλοιπους Σχολαστικούς στοχαστές, κυρίως τον Duns Scotus και τους μαθητές του, οι οποίοι επανέφεραν την ουσιοκρατική σύλληψη της ύπαρξης στη Μεταφυσική, καταλήγοντας στην ακραία ουσιοκρατία του Σουάρεθ. Αυτοί οι στοχαστές, παρασυρόμενοι αφενός από τον πλατωνισμό που διαρκώς εμφιλοχωρούσε στη δυτική Φιλοσοφία και αφετέρου από μια εγγενή τάση του ανθρώπινου μυαλού, επανέφεραν την ιδέα της ύπαρξης ως βαθμό ενέργειας της ουσίας. Αυτό το πρωτείο της ουσίας έναντι της ύπαρξης δεν έπαψε να ακολουθεί τη φιλοσοφική σκέψη. Στους νεότερους χρόνους συγκεκριμένα, ο Descartes, παρά το ότι έμεινε στην ιστορία ως καταστροφέας του Σχολαστικισμού, δε μπόρεσε να απαγκιστρωθεί εντελώς από τους Ιησουίτες δασκάλους του (και μαθητές του Σουάρεθ), με αποτέλεσμα να συνεχίσει την ουσιοπίηση της ύπαρξης. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στο οντολογικό επιχείρημά του για την ύπαρξη του Θεού, το οποίο επανέλαβαν ακούραστα όλοι οι μαθητές του (Malebranche, Fenelon, Spinoza, Leibniz). Μέχρι και ο Wolf, που θεωρούσε το Σχολαστικισμό ως μια φιλοσοφία του παρελθόντος, διατήρησε την ουσιοκρατία του, καθιστώντας τη Μεταφυσική ως μια επιστήμη του «αποϋπαρκτοποιημένου Όντος». Μετά τον Wolf όμως, συνέβη μια ριζική επανάσταση στο φιλοσοφείν: δεν είναι άλλη από την περίφημη «κοπερνίκεια στροφή» του Kant. Σύμφωνα με τον Gilson, ο Κant με τα ιδιοφυή επιχειρήματά του συνέτριψε τις διαβόητες αποδείξεις για την ύπαρξη του Θεού από τους μεσαιωνικούς χρόνους ως τον καιρό του, καταδεικνύοντας μια για πάντα πως η ύπαρξη ενός όντος δε μπορεί να είναι ένα απλό κατηγόρημα της ουσίας του.

Ο κριτικός ιδεαλισμός που προέκυψε από τον Kant, μέσα από τη διαλεκτική του Hegel, μετατράπηκε σε έναν απόλυτο ιδεαλισμό, σύμφωνα με τον οποίο το Ον (πράγμα καθαυτό) είναι γνώσιμο, ακριβώς επειδή δεν είναι προσιτό στην εμπειρία αλλά μονάχα στη σκέψη. Με τον Hegel η ύπαρξη έφτασε να αναχθεί πλήρως στη σκέψη, πυροδοτώντας τις αντιδράσεις ορισμένων στοχαστών υπέρ της λησμονημένης ύπαρξης. Πρόκειται για τον Kierkegaard και τους υπαρξιστές διαδόχους τους. Αναλύοντας τον Kierkegaard και στη συνέχεια τον Heidegger και τον Sartre, ο Gilson εκφράζει την αποδοκιμασία αλλά και τη συμπάθειά του: οι συγκεκριμένοι διανοητές, ισχυρίζεται, έφεραν στο προσκήνιο το πρωτείο της ύπαρξης, όπως είχε κάνει ο Ακινάτης. Το σφάλμα τους όμως, ήταν ότι παραιτήθηκαν από κάθε λογική σκέψη και κατανόηση του Όντος για χάρη του άμεσου βιώματος. Εκεί ακριβώς οφείλονται και οι λογοτεχνικές εκφράσεις περί αγωνίας, απελπισίας και ναυτίας, με τις οποίες μας εξοικείωσε η συγκεκριμένη φιλολογία τα τελευταία χρόνια.

Τώρα, σύμφωνα με το Gilson, όλη η προγενέστερη φιλοσοφία διέπραξε το ακριβώς αντίστροφο σφάλμα: την υποταγή της ύπαρξης στην ουσία, δηλαδή στις λογικές απαιτήσεις του νου.

Με λίγα λόγια, προκειμένου να προασπίσουν την ανθρώπινη ύπαρξη, οι υπαρξιστές φιλόσοφοι αποποιήθηκαν κάθε δυνατότητα έλλογης γνώσης και κατανόησής της. Τώρα, σύμφωνα με το Gilson, όλη η προγενέστερη φιλοσοφία διέπραξε το ακριβώς αντίστροφο σφάλμα: την υποταγή της ύπαρξης στην ουσία, δηλαδή στις λογικές απαιτήσεις του νου. Η κύρια αιτία για τις πλάνες των εκπροσώπων της δυτικής Μεταφυσικής δεν είναι άλλη από την ακόλουθοι: αντί να εστιάσουν στο Ον, πάντα στρέφονταν σε μια από τις επιμέρους όψεις του, που μελετούν οι διάφορες επιστήμες. Αυτή η πλάνη έφερε ως συνέπεια τη λησμονιά της ύπαρξης, δηλαδή του θεμελιώδους χαρακτηριστικού της Μεταφυσικής. Οι μεταφυσικοί στοχαστές του Μεσαίωνα λόγου χάρη, υπέταξαν το Ον στις απαιτήσεις της Λογικής (της μόνης επιστήμης που διέθεταν), ο Καρτεσιανισμός το υπέταξε στις λογικές απαιτήσεις των Μαθηματικών, ο Kant στην κλασική Φυσική (νόμοι του Νεύτωνα), ενώ ο Comte στην Κοινωνιολογία. Η ύπαρξη διαφεύγει από κάθε εννοιολόγηση, γι’ αυτό και οι φιλόσοφοι ανέκαθεν έτειναν να τη μετατρέπουν σε ουσία. Ο Gilson παραδέχεται πως η εγγενής τάση του ανθρώπινου νου να ουσιοποιεί την ύπαρξη είναι το σπουδαιότερο μάθημα που μπορούμε να πάρουμε από τη μελέτη της Δυτικής Μεταφυσικής. Γι’ αυτό, κρίνει ο συγγραφέας, σήμερα έχουμε ανάγκη μια Φιλοσοφία του Όντος νεοθωμιστικού τύπου, η οποία θα εκκινεί από την ύπαρξη, προσεγγίζοντας παράλληλα τον κόσμο ως αντικείμενο έλλογης γνώσης και κατανόησης.

Τα δύο παραπάνω βιβλία, αμφισβητώντας την καθιερωμένη προσέγγιση, προωθούν τις μεταφυσικές προτιμήσεις του συγγραφέα τους. Συγκεκριμένα, ενώ ο Heimsoeth αμφισβητεί τη ρήξη της μεσαιωνικής με τη νεώτερη σκέψη και επιχειρεί να αναδείξει την ενότητα της προβληματικής της νεώτερης σκέψης και την ανάδυση της επιστήμης, δίνοντας έμφαση σε μια διαφορετική πορεία που περνά κυρίως μέσα από τον Γερμανικό μυστικισμό, τον Leibniz και τον Fichte, ο Gilson προβάλλει στην ανάλυσή του τη συνεισφορά του Θωμά Ακινάτη, υποδεικνύοντας ότι όλη η νεότερη φιλοσοφία βασίζεται σε μια κακή κατανόησή του. Πρέπει να σημειωθεί όμως ότι η προκλητική προσέγγιση του Heimsoeth είναι προς το παρόν ατεκμηρίωτη και οι ισχυρισμοί του Gilson για την εξάρτηση όλης σχεδόν της Δυτικής σκέψης από την ουσιοκρατία φαίνονται απλουστευτικοί, παραβλέπουν εντελώς την καταλυτική επίδραση της μαθηματικοποιημένης φυσικής επιστήμης από τους Νεότερους Χρόνους και έπειτα. Ωστόσο, είναι αληθινά αξιοθαύμαστες οι γνώσεις και οι βαθυστόχαστες αναλύσεις των δύο συγγραφέων, τα βιβλία των οποίων συνθέτουν έναν λεπτομερή χάρτη του μεταφυσικού στοχασμού της Δύσης.


* Ο ΜΥΡΩΝ ΖΑΧΑΡΑΚΗΣ είναι υποψήφιος διδάκτωρ Φιλοσοφίας.

bookpress.gr

Δ. Κωνσταντακόπουλος: Σε Αθήνα και Λευκωσία ο υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας

1
Ο Ολέξιι Ρεζνίκοφ θέλει να επισκεφθεί και την Κύπρο (όχι, θα την άφηνε απέξω!) και έβαλε «μέσον» την κυβέρνηση της Αθήνας.

Στην Αθήνα βρίσκεται ήδη και συναντάται με τον Έλληνα ομόλογό του Νίκο Παναγιωτόπουλο ο υπουργός Άμυνας Ολέξιι Ρεζνίκοφ του καθεστώτος Ζελένσκι. Πρόκειται για το καθεστώς που έχει ενσωματώσει στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις τη νεοναζιστική πολιτοφυλακή Αζόφ, δηλαδή τους Ουκρανούς απογόνους και θαυμαστές των Waffen-SS, υπεύθυνων για τα πιο φρικτά εγκλήματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, περιλαμβανομένων των σφαγών του Διστόμου και των Καλαβρύτων. Τα Waffen-SS είναι επίσης που δημιούργησαν και διοικούσαν αρχικά τα ελληνικά Τάγματα Ασφαλείας.

Ο Ουκρανός υπουργός θέλει να επισκεφθεί και την Κύπρο (όχι, θα την άφηνε απέξω!) και έβαλε «μέσον» την κυβέρνηση της Αθήνας.

Να δούμε αν τελικά θα πάει και στη Λευκωσία. Η κυβέρνηση ήθελε να μη γίνει η επίσκεψη στο μέσο της προεκλογικής περιόδου, γιατί η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών είναι αντίθετη, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, στην αποστολή όπλων και στην περαιτέρω εμπλοκή της Ελλάδας στη σύγκρουση της Ουκρανίας. Δεν έδωσαν όμως τέτοια δυνατότητα στην κυβέρνηση της Αθήνας οι ξένες δυνάμεις που, κατά τα φαινόμενα, την ελέγχουν ασφυκτικά. Όπως, φοβόμαστε, συμβαίνει, άμεσα ή έμμεσα, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σχεδόν με τους πάντες στη σημερινή Ελλάδα, μια εξάρτηση που έχει προ πολλού ακυρώσει, επί της ουσίας, όχι στα χαρτιά, το αποτέλεσμα της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.

Όπως τα ίδια τα πράγματα επιβεβαιώνουν, για τις «υπερκείμενες» δυνάμεις απόλυτη και επείγουσα προτεραιότητα τώρα είναι ο εξοπλισμός της Ουκρανίας και όχι ασφαλώς οι πολιτικές και εκλογικές ανάγκες των τρίτης κατηγορίας υποτελών. Δεν μπορούν να περιμένουν πότε θα τελειώσουν οι ελληνικές εκλογικές διαδικασίες.

Τι θέλουν από τους δύστυχους Έλληνες και τα δύο κράτη τους; Να δώσουν όσα περισσότερα από τα όπλα που διαθέτουν στην Ουκρανία.

Θυμίζουμε ότι πρόσφατα ο Ουκρανός πρόξενος μετέβη στο στρατόπεδο «Παπακυριαζή» στη Μενεμένη, όπου επιθεώρησε τεθωρακισμένα οχήματα μάχης BMP-1, κάνοντας «παρατηρήσεις» για επιδιορθώσεις κ.λπ., που φέρονται να εκτελέστηκαν άμεσα, στο εκεί 308 Προκεχωρημένο Εργοστάσιο Βάσης του ελληνικού στρατού.

Θυμίζουμε επίσης ότι 30 BMP-1 έχουν φύγει ήδη για Κίεβο, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες η σημερινή συζήτηση θα ασχοληθεί, εκτός πολλών άλλων, και με το ενδεχόμενο η ελληνική πλευρά να στείλει στον πόλεμο άλλα 10 BMP-1, χωρίς να περιμένει για αντάλλαγμα τα 10 τεθωρακισμένα «Marder» που θα της έστελναν «κανονικά» οι Γερμανοί, σύμφωνα και με την αρχική συμφωνία περί «κυκλικής εναλλαγής». Τι είδους όπλα είναι όμως αυτά που θέλει το Κίεβο και τι συνέπειες θα έχει η εξαγωγή τους στην Ουκρανία;

Καταστρέφοντας την Ουκρανία (και τους Έλληνες του Ντονμπάς)

Τα όπλα αυτά δεν μπορούν να βοηθήσουν την Ουκρανία να νικήσει, γιατί δεν μπορεί αντικειμενικά να νικηθεί μια πυρηνική υπερδύναμη, όπως η Ρωσία.

Αυτό που κάνουν είναι να βοηθάνε την καταστροφή της Ουκρανίας, παρατείνοντας έναν πόλεμο που δεν μπορεί να κερδηθεί και στηρίζοντας το καθεστώς Ζελένσκι στην άρνησή του (υπαγορευμένη από ΗΠΑ και Βρετανία) να διαπραγματευθεί. Εκατοντάδες Ουκρανοί σκοτώνονται κάθε μέρα που περνά: τέσσερις ώρες ζωής είναι το προσδόκιμο ζωής των φουκαράδων που απαγάγουν οι ουκρανικές αρχές όπου τους βρουν, τους ντύνουν στο χακί και τους στέλνουν σηκωτούς, χωρίς καν εκπαίδευση, στην πρώτη γραμμή ενός νέου Βερντέν. Εκατομμύρια έχουν εγκαταλείψει τη χώρα και άλλα τόσα παλεύουν να το κάνουν ενώ, κάθε μέρα που περνάει, οι υποδομές της καταστρέφονται.

Η ίδια η Ουκρανία μετατρέπεται τάχιστα σε no man’s land, σε χάσκον ερείπιο στο κέντρο της ηπείρου μας.

Οι κυβερνήσεις που στέλνουν σήμερα όπλα στην Ουκρανία δεν συμπαραστέκονται περισσότερο στον ουκρανικό λαό από όσο το σκοινί στον κρεμασμένο. Εγκληματούν κατά του ουκρανικού λαού, για να εξυπηρετήσουν τα σχέδια παγκόσμιας κυριαρχίας της Αμερικής.

Τα όπλα που στέλνουμε στην Ουκρανία κάνουν και κάτι άλλο. Οι οβίδες και τα συστήματα πυροβολικού που έχει πληρώσει από τον ιδρώτα του ο πενόμενος ελληνικός λαός, νομίζοντας ότι θα προστατευθεί έτσι από την Τουρκία, χρησιμεύουν στο να σκοτώνουν τους αμάχους του Ντονμπάς (μεταξύ τους και Έλληνες), που βομβαρδίζει τακτικά ο ουκρανικός στρατός.

Τι όπλα θέλει το Κίεβο;

Σύμφωνα με συγκλίνουσες πληροφορίες, οι Ουκρανοί ενδιαφέρονται για τα πάντα, προπάντων όμως:(α) για τα ελληνικά και κυπριακά αντιαεροπορικά συστήματα, που είναι ως επί το πλείστον ρωσικής προέλευσης και που έχουν ιδιαίτερα κρίσιμη σημασία για την άμυνα των νησιών του Αιγαίου και της Κύπρου (προφανώς η απομάκρυνσή τους θα προκαλέσει κύμα ενθουσιασμού στην Άγκυρα).

(β) για τα κυπριακά άρματα μάχης Τ-80, τα μόνα που διαθέτει η Κύπρος, και τα ελληνικά Leopard Ι και ΙΙ. Η ελληνική κυβέρνηση έχει ήδη υποσχεθεί, σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, την παράδοση Leopard Ι, αλλά θέλει να την κάνει μετά τις εκλογές. Υπάρχει όμως και ένα σχέδιο που έχει προταθεί εδώ και καιρό να μεταφερθούν ελληνικά Leopard ΙΙ στην Κύπρο, ώστε να δώσει η Λευκωσία τα Τ-80. ‘Ένα άλλο σενάριο είναι να δώσει η Ελλάδα στη Σλοβακία Leopard, για να στείλει εκείνη ρωσικής προέλευσης άρματα στο Κίεβο.

Να δούμε τι θα προκύψει από τη σημερινή συνάντηση Παναγιωτόπουλου, αν και είναι εντελώς αμφίβολο ότι θα μάθουμε την αλήθεια.

Συνέπειες για την άμυνα

Είναι προφανές ότι όλα τα συστήματα που θέλει να πάρει το Κίεβο έχουν εξαιρετικά κρίσιμη σημασία τόσο για την άμυνα των νησιών του Αιγαίου, όσο και για την άμυνα της Κύπρου.

Επιπλέον, δεν είναι καθόλου βέβαιο αν και πότε θα αντικατασταθούν με αμερικανικά ή άλλα δυτικά συστήματα. Δεν μπορούν άλλωστε ακριβώς να αντικατασταθούν. Γιατί, όπως έχουμε εξηγήσει πολλές φορές, τα ρωσικής κατασκευής όπλα δουλεύουν όταν θέλει η Αθήνα, τα αμερικανικής κατασκευής, αν και εφόσον γουστάρει η Ουάσιγκτον.

Ακόμα και αν αντικατασταθούν εξάλλου, η ίδια η αντικατάστασή τους από αμερικανικά βαθαίνει ακόμα περισσότερο την κατάσταση προτεκτοράτου της Ελλάδας και μειώνει τη δυνατότητά της να αντισταθεί στην Τουρκία (που ακολουθεί αντίστροφη, όλο και πιο αυτόνομη πορεία). Θυμίζουμε ότι από τη «συλλογική Δύση» εκπορεύτηκαν και από την Άγκυρα εφαρμόστηκαν όλες οι επιθέσεις στον ελληνισμό μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, με κορυφαία τη δικτατορία στην Ελλάδα, για να γίνει το πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Αν έχεις τέτοιους συμμάχους, τι να τους κάνεις τους εχθρούς;

Για αυτό και μια σειρά από τους πιο αξιόλογους εν αποστρατεία στρατιωτικούς μας (που, σημειωτέον σπανίως μιλάνε δημοσίως) έχουν προειδοποιήσει για τις συνέπειες της παροχής τους στο Κίεβο. Ενδεικτικά παραπέμπουμε εδώ, επίσης εδώ και εδώ.

Διερωτάται κανείς ποια είναι και η άποψη του νυν Αρχηγού ΓΕΕΘΑ, Κωνσταντίνου Φλώρου. Συμφωνεί με τον μερικό αφοπλισμό της Ελλάδας και την ακόμα πιο βαθιά μετατροπή της σε αποικία;

Καταστροφικές στρατηγικές συνέπειες

Όλα αυτά έχουν οδηγήσει στο σημείο μηδέν τις σχέσεις μας με τη Ρωσία, αλλά και την εικόνα της Ελλάδας παγκοσμίως και έχουν συμβάλλει στην ανατροπή του συσχετισμού διπλωματικών, πολιτικών και οικονομικών δυνάμεων Ελλάδας και Τουρκίας.

Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι χωρίς την ενεργό συμπαράσταση της Μόσχας (διπλωματικά στο Συμβούλιο Ασφαλείας, αλλά και εξοπλιστικά, πέραν της πολύ σημαντικής συμβολής ρωσικών κεφαλαίων στην οικονομία της) δεν θα υπήρχε πιθανώς σήμερα η Κυπριακή Δημοκρατία.

Θυμίζουμε επίσης ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου έστειλε κατά την ελληνοτουρκική κρίση του 1987 στη Σόφια (στενότερο σύμμαχο της Μόσχας τότε) τον υπουργό Εξωτερικών Παπούλια με αποτέλεσμα να μετακινηθούν βουλγαρικές δυνάμεις προς τη μεθόριο με την Τουρκία.

Είναι αυτοκτονικό για την Ελλάδα και την Κύπρο να στέλνουν τη Ρωσία στο πλευρό της Τουρκίας, τη στιγμή που όλες οι στρατιωτικές και οικονομικές απειλές για τη χώρα προέρχονται από κέντρα της «συλλογικής Δύσης».

Υ.Γ.: Βαρύτατες είναι και οι ευθύνες της μείζονος και ελάσσονος αντιπολίτευσης, που ουσιαστικά, ναι μεν επικρίνουν την κυβέρνηση για την αποστολή όπλων, στηρίζουν όμως δια της τεθλασμένης το ΝΑΤΟ. Άλλοτε άμεσα, υπερψηφίζοντας τερατώδεις αποφάσεις στο Ευρωκοινοβούλιο, που δεν γίνονται συνήθως γνωστές από την ελληνική κοινή γνώμη, και μην κάνοντας τίποτα ουσιαστικό για να εμποδίσουν τη μετατροπή της χώρας σε απέραντη αμερικανική βάση. Είτε έμμεσα, χαρακτηρίζοντας εγκληματικό, δολοφονικό και ιμπεριαλιστικό το καθεστώς Πούτιν, κάτι που εξουδετερώνει την όποια εμβέλεια της κριτικής τους στους Αμερικανούς, αλλά και οποιαδήποτε φιλοδοξία να πάει η Ελλάδα σε ρήξη, αν χρειαστεί, για το οικονομικό και κοινωνικό της μέλλον. Σε ποιο σημείο του ορίζοντα θα αναζητήσει συμμάχους;  

Κ. Λάμπος: Ενεργειακή κρίση ή κρίση των θεσμών, και των δομών του καπιταλισμού;

0

 

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

claslessdemocracy@gmail.com,

Είναι να απορεί κανείς με την αφέλεια , ή με την πονηριά κάποιων ‘με τίτλους και ονόματα πολλά’ ότι απευθύνονται σε αφελείς, που παραποιώντας την επιστημονική και τεχνολογική πραγματικότητα και δυνατότητα του 21ου αιώνα να περάσει η ανθρωπότητα από το συγκεντρωτικό ολιγοπωλιακό ενεργειακό σύστημα που στηρίζεται στα πανάκριβα, ρυπογόνα, σπάνια και ανισόμερα κατανεμημένα ορυκτά καύσιμα που αποτελούν την αιτία γέννησης και ανάπτυξης του ανισόμερα αναπτυγμένου και απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού, σε ένα αποκεντρωμένο στο επίπεδο του ανεξάρτητου αυτοπαραγωγού και χρήστη ενεργειακό σύστημα που δεν καταργεί μόνο τα ορυκτά καύσιμα, και το ολιγοπώλιο της ηλεκτρικής ενέργειας αλλά και την ίδια την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

Αυτό το αποκεντρωμένο ενεργειακό σύστημα δομείται βέβαια πάνω στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας, αλλά όχι αποσπασματικά και αποκομμένες η μια από την άλλη, κι’ αυτό επειδή δεν υπάρχει παντού και πάντα ήλιος και άνεμος, αλλά στην σύνθετη και συνδυασμένη αξιοποίησή τους για την παραγωγή φτηνής και καθαρής ηλεκτρικής ενέργειας με την οποία θα αποσπάσουν το παντού παρόν και ανεξάντλητο υδρογόνο με την καύση του οποίου, μέσω των κυψελών καύσης υδρογόνου, με αποτέλεσμα να παραχθεί άφθονη καθαρή, φτηνή μέχρι σχεδόν μηδενικού κόστους και ασφαλής ενέργεια. Το παραγόμενο με αυτόν τον τρόπο υδρογόνο αποκαλείται ‘πράσινο υδρογόνο’ και είναι το μόνο υδρογόνο, το οποίο, δεν εκπέμπει καθόλου ρύπους σε αντίθεση με το αποκαλούμενο μπλε και γκρι που χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη ορυκτά καύσιμα.

Όλα αυτά, όσοι χειραγωγούν την επιστήμη, την τεχνολογία και την ανθρωπότητα τα γνωρίζουν εδώ και δυό αιώνες , αλλά τα κρύβουν συστηματικά από την ανθρωπότητα γιατί αν η ανθρωπότητα συνειδητοποιήσει αυτή την πραγματικότητα που η ίδια σταδιακά δημιούργησε στην προσπάθειά της να κάνει τη ζωή της καλύτερη αγωνιζόμενη για την κοινωνική ισότητα και την αντιληφθεί ως δική της δυνατότητα, θα απελευθερωθεί αυτόματα από την ενεργειακή δουλεία που την οργανώνουν οι αντικοινωνικοί θεσμοί και οι φορείς του ενεργειακού ιμπεριαλισμού, τότε οι κοινωνίες θα αναδιοργανωθούν με βάση τις αρχές της ενεργειακής, οικονομικής και κοινωνικής ισότητας, γεγονός που οδηγεί στην εφικτότητα της αμεσοδημοκρατικής οργάνωσης των κοινωνιών και της ειρηνικής συνεργασίας μεταξύ των εθνών, κρατών και λαών.

Προφανώς αυτή η εξέλιξη που είναι ορατή για το κεφάλαιο και για τους εναλλάξ δεξιούς, κεντρώους και ‘αριστερούς΄ πολιτικούς υπαλλήλους του που διαχειρίζονται κατ’ εντολή και για λογαριασμό του την πολιτική εξουσία και επειδή γνωρίζει πως αυτή οδηγεί στο τέλος της εξουσίας του, γι’ αυτό προσπαθεί να την αναστείλει με την αυθαιρεσία του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου και τα παράνομα νομικά τερτίπια, όπως η Οδηγία 2000/60ΕΚ.23/10/2000 της Ευρωπαϊκής Ένωσης που είναι γνωστή στην Ελλάδα ως Νόμος 3199/2003, ΦΕΚ Α280/9.12.2003[1], που καθιστούν το νερό, ως ανεξάντλητη πρώτη ύλη παραγωγής υδρογόνου, από ελεύθερο αγαθό, εμπόρευμα και πολιτικό κρατούμενο του 21ου αιώνα με τα δεσμά που το κεφάλαιο απεργάζεται στη μορφή των διάφορων και έντονα αμφισβητούμενων πατεντών και ‘αποκλειστικών δικαιωμάτων’ για να οργανώσουν και πάλι συγκεντρωτικά το ενεργειακό σύστημα γιατί διαφορετικά το κεφάλαιο δεν μπορεί να ελέγχει την οικονομία, την κοινωνία και την ανθρωπότητα συνολικά.

Αυτές τις αλήθειες, που είναι πια επιστημονικά και τεχνολογικά δεδομένα στην μορφή ολοκληρωμένων λειτουργικών τεχνολογικών πακέτων και ευρύτατης έκτασης εφαρμογών, τις έκανε πρώτος γνωστές στην ανθρωπότητα ο Αμερικανός κοινωνιολόγος Τζέρεμυ Ρίφκιν, εδώ και 20-25, χρόνια με το κλασικό για το θέμα έργο του, ‘Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΤΟΥ ΥΔΡΟΓΟΝΟΥ. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη: Η επόμενη μεγάλη οικονομική επανάσταση’. Αν και ο Ρίφκιν αντιλαμβάνονταν την υδρογονοενέργεια ως συμπληρωματική στα ορυκτά καύσιμα πηγή και μορφή ενέργειας, ενδεχόμενα και ως ευκαιρία ομαλής υπέρβασης του καπιταλισμού που γεννήθηκε και επιβιώνει χάρη σ΄ αυτά, η εργαζόμενη ανθρωπότητα, δηλαδή οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, δεν φαίνεται να κατανόησαν την ευκαιρία ‘της μεγάλης οικονομικής επανάστασης’ ως δική τους υπόθεση και ευκαιρία. Αντίθετα ο σκληρός πυρήνας του παγκοσμιοποιημένου κεφαλαίου αναγνώρισε την νέα απειλή και γι’ αυτό οργάνωσε με απόλυτη μυστικότητα την έρευνά του για τον έλεγχο των σχετικών με την τεχνολογία παραγωγής υδρογονοενέργειας εξελίξεις, συκοφαντώντας ταυτόχρονα αυτή την ιστορική ευκαιρία παρουσιάζοντας το υδρογόνο ως κακή, ακριβή και επικίνδυνη πηγή ενέργειας.

Από τότε που έσπασε το ταμπού ‘ενέργεια από υδρογόνο’, το κεφάλαιο επιστρατεύει επίορκους επιστήμονες και πληρωμένους κονδυλοφόρους για να παραπληροφορούν όσους αναζητούν απελευθερωτικές ενεργειακές λύσεις και να παραπλανούν τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα κατασκευάζοντας έωλους μύθους περί ακαταλληλότητας τάχα του υδρογόνου, παρά το γεγονός πως οι εφαρμογές της υδρογονοενέργειας κατακτούν καθημερινά ολόκληρους τομείς της παγκόσμιας οικονομίας, από τα προγράμματα της έρευνας του διαστήματος μέχρι τα εκατομμύρια αυτοκινήτων που κυκλοφορούν ήδη στους δρόμους των περισσότερων χωρών του πλανήτη. Τελευταία μάλιστα παγκόσμιας εμβέλειας ΜΜΕ μετέδωσαν την πληροφορία ότι η Γερμανική Mercedes ξεκινάει, σε συνεργασία με τον Καναδά μαζική παραγωγή αυτοκινήτων που θα κινούνται αποκλειστικά με υδρογονοενέργεια, όπως άλλωστε κάνουν ήδη πολλές αυτοκινητοβιομηχανίες. Εδώ παίζεται ένα παιχνίδι παραπληροφόρησης επειδή αποκαλούν αυτά τα αυτοκίνητα ηλεκτρικά για να κρύψουν το γεγονός πως η αποθηκευμένη ενέργεια στις μπαταρίες προέρχεται από την καύση υδρογόνου. Για να φορτώσουν το κόστος και να μεγαλώσουν το κέρδος τους οι παραγωγοί ‘ηλεκτρικών αυτοκινήτων’ το κινούν με αποθηκευμένη σε μεγάλες, πανάκριβες και ρυπογόνες μπαταρίες αντί αυτά να κινούνται με την αυτόματη παραγωγή και καύση υδρογόνου εντός του αυτοκινήτου με ηλεκτρική ενέργεια που παράγεται με ελάχιστο κόστος από τις ΑΠΕ, όπως η ηλιακή, η αιολική και άλλες τέτοιες μορφές ενέργειας.

Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς πως ο πόλεμος για τον έλεγχο της ενέργειας αποτελεί το κρίσιμο και το καθοριστικό στοιχείο στην σύγκρουση των υπερδυνάμεων μεταξύ Δύσης και Ανατολής για την κατάκτηση της παγκόσμιας ηγεμονίας, σύμπτωμα της οποίας αποτελεί και ο πόλεμος στην Ουκρανία με τον οποίο οι Ενωμένες Πολιτείες Αμερικής προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την σταθερά ανερχόμενη ασιατική απειλή, όπως αυτή διαμορφώνεται με την συνεργασία μεταξύ Κίνας, Ρωσίας και το σύνολο σχεδόν των χωρών της Ασίας. Με την έννοια αυτή, αυτή η σύγκρουση κρύβεται κάτω από τάχα γεωπολιτικές διαφορές, ή διαφορετικές εκτιμήσεις σχετικά με την κλιματική κρίση, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι παρά μια επιχείρηση ηγεμονίας της Δύσης πάνω στην Ανατολή και τούμπαλιν και σε τελική ανάλυση υπόθεση παγκόσμιας εξουσίας του ενός πάνω στον άλλον, μεταξύ του καπιταλισμού της τάχα ‘ελεύθερης αγοράς’ της Δύσης και του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού της Ανατολής.

Δεν είναι επίσης δύσκολο να αντιληφθούμε ότι θύματα αυτής της μεγάλής καπιταλιστικής σύγκρουσης δεν είναι μόνο οι εργαζόμενοι άνθρωποι των επιμέρους κοινωνιών και το περιβάλλον, αλλά και οι οραματισμοί και οι κοινωνικοί αγώνες για την κοινωνική ισότητα και την ειρηνική ανθρωπότητα, ως αποτέλεσμα της παραίτησης της μοναδικής δύναμης που θα μπορούσε να ματαιώσει αυτήν την απάνθρωπη και καταστροφική σύγκρουση, της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντί όμως η Ευρώπη να μπει, όπως πολλές φορές στην ιστορία έπραξε στην πρωτοπορία των κοινωνικών αγώνων για να αφήσει πίσω της η ανθρωπότητα την καπιταλιστική βαρβαρότητα και να προχωρήσει στο επόμενο σκαλί προς μια αμεσοδημοκρατική συγκρότηση των επιμέρους κοινωνιών στα πλαίσια ενός αταξικού οικουμενικού ουμανισμού οδηγήθηκε από τις προδοτικές ηγεσίες και ερήμην των λαών της σε ρόλο κομπάρσου του αμερικανικού κεφαλαίου. Δυστυχώς η σημερινή ηγεσία της Ε.Ε, αλλά και των χωρών μελών της σύρθηκαν πίσω από την ημιφασιστική ιμπεριαλιστική ηγεσία των ΕΠΑ και με αυτό υπόγραψαν την ουσιαστική διάλυση της Ε.Ε. και το πισωγύρισμα της ιστορίας πίσω στον 19ο και τον 20ο αιώνα αν όχι προς έναν καινούργιο Μεσαίωνα.

Μετά από όλα αυτά είναι να απορεί κανείς γιατί ακόμα και πολιτικές δυνάμεις και τα τάχα επαναστατικά κόμματα που ευαγγελίζονται την καταστροφή του καπιταλισμού ή το ειρηνικό ξεπέρασμά του για μια καλλίτερη/δικαιότερη κοινωνία , δεν κάνουν σημαία τους τις καινούργιες κατακτήσεις της ανθρωπότητας, όπως την υδρογονοενέργεια, την ψηφιακή τεχνολογία επικοινωνίας, την τρισδιάστατη εκτύπωση, το ελεύθερο λογισμικό, την αερομεταφορική τεχνολογία ντρόουν, την νανοτεχνολογία και τόσες άλλες τεχνολογίες κοινωνικής απελευθέρωσης και με τη σιωπή τους επιτρέπουν στο κεφάλαιο να τις μετατρέπει σε τεχνολογίες υποδούλωσης και εξαθλίωσης της εργαζόμενης ανθρωπότητας.

Αυτή η ένοχη μέχρι και προδοτική σιωπή των πολιτικών φορέων και εκφραστών της λεγόμενης αστικής δημοκρατίας αποκαλύπτει ότι η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι δημοκρατία του Δήμου και της κοινωνίας, αλλά του κεφαλαίου, γεγονός που οδηγεί τη σκέψη μας στο ξεπέρασμα τέτοιων παρακμασμένων αντιλήψεων και θεσμών για να μπει στο προσκήνιο η ίδια η κοινωνία, ως υποκείμενο της ιστορίας, διαχρονικός διαμορφωτής και εφαρμοστής της στρατηγικής της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης με την μορφή της άμεσης δημοκρατίας σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο.

Με αυτό το σκεπτικό μελέτησα ως οικονομολόγος από τη σκοπιά της κοινωνίας/ανθρωπότητας το πρόβλημα του υδρογόνου ως πρώτης ύλης παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και κατάληξα στο συμπέρασμα ότι όχι μόνο ήρθε η ώρα και η ευκαιρία της κοινωνικής απελευθέρωσης των εργαζόμενων ανθρώπων, αλλά και το ενδεχόμενο αυτή η ευκαιρία να μπλοκαριστεί από το πανούργο κεφάλαιο και να πάει χαμένη. Με αυτή την αγωνία κυκλοφόρησε, με εκτενή πρόλογο του γνωστού ερευνητή δημοσιογράφου Παντελή Σαββίδη, από τις εκδόσεις ΝΗΣΙΔΕΣ το 2012 το βιβλίο μου ΠΟΙΣ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΟ ΥΔΡΟΓΟΝΟ; Η επανάσταση του υδρογόνου, ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. Η πρώτη υποδοχή του βιβλίου υπήρξε από κάποιους ειδικούς πάνω στο ενεργειακό πρόβλημα καθηγητές πανεπιστημίων εντυπωσιακή, σε βαθμό που δέχτηκαν να το παρουσιάσουν στο κοινό και να το συστήσουν στους φοιτητές τους, αλλά αυτός ο ενθουσιασμός έγινε σχεδόν ακαριαία σιωπή, ακύρωση συμμετοχής στην παρουσίαση που είχε οργανωθεί στη Θεσσαλονίκη και σταδιακά μετατράπηκε σε απόπειρα συκοφαντίας και απαξίωσης του θέματος υδρογονοενέργεια που δυστυχώς υποβοηθήθηκε και από το γεγονός πως όλα τα κόμματα, στους αρχηγούς των οποίων το έστειλα προσωπικά σιώπησαν, ακόμα και τα υποτιθέμενα ‘δημοκρατικά και ‘αριστερά’, με αποτέλεσμα να μείνει η ελληνική κοινωνία απληροφόρητη και ξαφνικά να ακούει μετά από δέκα χρόνια για την τεράστια σημασία της ‘πράσινης ενέργειας’ και του υδρογόνου στην αντιμετώπιση της ενεργειακής της οικονομικής και τελικά της παγκόσμιας παρακμιακής κρίσης του κεφαλαίου και της πολιτικής διαχείρισής του. Είναι, λοιπόν, η ώρα που δικαιούμαι να ρωτήσω:

  • Τι λένε τώρα όσοι ημιαγράμματοι ως μηρυκαστικά υποστήριζαν τους μύθους περί ακαταλληλότητας του υδρογόνου;
  • Τι λένε τώρα όσοι γνωρίζοντες σιωπούσαν για τριάντα αργύρια;
  • Τι λένε τώρα όσοι γνώριζαν και δεν μιλούσαν για να είναιpolitically correct και εντός κομματικής γραμμής;
  • Τι λένε τώρα όσοι εμπορεύονται για μια θεσούλα του σκοτεινού φόβου τις γνώσεις που τους πρόσφερε η κοινωνία και αρνούνται να τις επιστρέψουν σ’ αυτήν;

Βέβαια η ελληνική, και όχι μόνο, κοινωνία αγνοεί πως το κεφάλαιο, έκανε στο μεταξύ τις νομικές αλχημείες του και απόκλεισε την κοινωνία και τον χρήστη ηλεκτρικής ενέργειας από την δυνατότητα να παράγει ό ίδιος δωρεάν και όσο ρεύμα χρειάζεται, χωρίς να είναι εξαρτημένος από τα συγκεντρωτικά, πανάκριβα και εξουσιαστικά ενεργειακά κέντρα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας.

Η τρέχουσα τεχνητή και σε μεγάλο βαθμό ελεγχόμενη παγκόσμια ενεργειακή κρίση αποτελεί στρατηγικό εγχείρημα πολλαπλού σκοπού της τυπικά και ουσιαστικά αποκομμένης από την αμερικανική κοινωνία ηγεσίας των Ενωμένων Πολιτειών Αμερικής :

  1. Να τροφοδοτήσουν τις χώρες της Ευρώπης με ορυκτά καύσιμα από την Μέση Ανατολή που ελέγχουν αμερικανικά ενεργειακά μονοπώλια, αλλά και με τα πανάκριβα αμερικανικά πλεονάσματα στη μορφή του κάκιστης ποιότηταςυγροποιημένου φυσικού αερίου.
  2. Να αποδυναμώσουν οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά την Ρωσία που τροφοδοτεί σε υψηλά ποσοστά με ορυκτά καύσιμα τις χώρες της Ευρώπης και με αυτό τον τρόπο να την εξουδετερώσουν οικονομικά και στρατιωτικά είτε ως διεκδικητή είτε ως σύμμαχο της Κίνας που μπαίνει δυναμικά στο ρόλοτης παγκόσμιας ηγεμονίας.
  3. Να αποκόψει την Ευρωπαϊκή Ένωση από την σχέση οικονομικής συνεργασίας, κύρια στον ενεργειακό τομέα, με την Ρωσία και νακαθυποτάξει την Ευρώπη ως δύναμη μιας νέας προοδευτικής μετακαπιταλιστικής παγκόσμιας ισορροπίας ή ανατροπής των ηγεμονικών σχεδίων των ΕΠΑ, καθιστώντας την ενδοχώρα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Με αυτή την στρατηγική οι ΕΠΑ επιδιώκουν να χωρίσουν οικονομικά, πολιτικά και στρατιωτικά τις χώρες του πλανήτη σε δυό κλειστά στρατόπεδα, το δυτικό υπό την ηγεμονία τους και το ανατολικό υπό την ηγεμονία Ρωσίας-Κίνας, που αναπόφευκτα θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα στη νέα μεγάλη σφαγή που θα καταλήξει στην Νέα Παγκόσμια Φασιστική Τάξη, όπου το 1% θα εξουσιάζει απάνθρωπα το 99% του παγκόσμιου ανθρώπινου πληθυσμού. Και ενώ αυτά συμβαίνουν, σε συνθήκες που η ανθρωπότητα θα μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματά της με την άφθονη, φτηνή και καθαρή ενέργεια του υδρογόνου, γιατί είναι γνωστό πως η καταπιεστική εξουσία και η οικονομική δυσπραγία που κατασπαράσσουν την ανθρωπότητα οφείλονται αποκλειστικά στην σπανιότητα και στην κερδοσκοπική χειραγώγηση των εκάστοτε πηγών και μορφών ενέργειας, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και οι κυβερνήσεις των χωρών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης μιλάνε φλύαρα για περικοπές κατανάλωσης ενέργειας από τα νοικοκυριά, αλλά και από τις επιχειρήσεις και παράλληλα προσφέρουν μαντζούνια επιδότησης μοριοστού των υπερπολλαπλάσιων επιβαρύνσεων από τις ανεξέλεγκτες αυξήσεις που επιβάλλουν οι ενεργειακοί κερδοσκόποι. Η μεγάλη οικονομική ύφεση με το τεράστιο κύμα ανεργίας που έρχεται και την επισιτιστική κρίση που ακολουθεί καταλήγει αναπόφευκτα στον πολιτικό αυταρχισμό και την συρρίκνωση ακόμα και της απισχνασμένης αστικής δημοκρατίας που θα πάρει πίσω όλες τις μέχρι τώρα δημοκρατικές κατακτήσεις, τις πολιτικές και κοινωνικές ελευθερίες, γεγονότα που νομοτελειακά θα προκαλέσουν μεγάλες κοινωνικές εξεγέρσεις, αλλά το ερώτημα παραμένει αν το πρόσημό τους θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε έναν καλύτερο κόσμο ή θα νεκραναστήσουν τον φασισμό και τον ψηφιακό Μεσαίωνα. Γι’ αυτό είναι η ώρα να ‘ξυπνήσουμε’, γιατί η καμπάνα χτυπάει για εμάς.

Αν δεν είναι τώρα η ώρα να υψώσουμε άτομα και κοινωνίες το ανάστημά μας και να εμποδίσουμε αυτή την συμμορία που επιδιώκει να καταστρέψει την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της, τότε πότε θα είναι;

Αν δεν είμαστε όλοι εμείς που αποτελούμε τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο που θα νοιαστούμε για τη ζωή μας, για το μέλλον των παιδιών μας και για το μέλλον μας και το μέλλον της Βιόσφαιρας που μας θρέφει, τότε ποιος θα είναι;

Αυτή την ζοφερή πραγματικότητα μπορούμε να την ανατρέψουμε μόνο Εμείς, Εσύ, Εγώ, …., και ο Χατζηπετρής ως οι τοπικές, εθνικές και παγκόσμιες δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού στα πλαίσια της διαχρονικής στρατηγικής μας για μια κοινωνία της ισότητας και για μια ανθρωπότητα της συνεργασίας, της αμοιβαιότητας, της ελευθερίας και της ειρήνης για την καθολική ευημερία και ευτυχία. Αυτό το διαχρονικό όραμα όλων των εργαζόμενων ανθρώπων είναι σήμερα περισσότερο από ποτέ εφικτό χάριν της σύγχρονης επιστήμης και τεχνολογίας, υπό τον όρο βέβαια ότι αυτά τα εργαλεία προόδου και κοινωνικής απελευθέρωσης θα περάσουν στον έλεγχο του 99% , γιατί όσο μένουν υπό τον έλεγχο του 1% του ανθρώπινου πληθυσμού θα παραμένουν εργαλεία ακύρωσης όλων των κοινωνικών κατακτήσεων και υποταγής όλων στην νεοφασιστική καπιταλιστική βαρβαρότητα. Ας κατανοήσουμε επιτέλους ακόμα και στο και πέντε, ότι ο αγώνας για την ακύρωση του καταστροφικού καπιταλισμού είναι ο αγώνας ο δικός μας, ο υγιής, δημιουργικός και προοδευτικός αγώνας των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που οδηγεί στην κοινωνική ισότητα και στην παγκόσμια συνεργασία και ειρήνη.

[1] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Να απελευθερώσουμε το νερό, τον ‘Προμηθέα Δεσμώτη του 21ου αιώνα’, http://epithesh.blogspot.gr/2013/08/21.html»html,

 

Ανδρέας Τσιφτσιάν: «Λύση» στο Αιγαίο στο πνεύμα της Συμφωνίας των Πρεσπών. Δήλωση του πρώην υπουργού Νίκου Φίλη.

0

Του Ανδρέα Τσιφτσιάν –  

Οι πρόσφατες δηλώσεις του  Νίκου Φίλη είναι  σοβαρότατες και επιβεβαιώνουν, ότι στον ΣΥΡΙΖΑ δε γνωρίζουν τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής. Δεν ξέρουν ακόμη ποιο είναι το πρόβλημα με την Τουρκία.  Δυστυχώς ούτε ως κόμμα εξουσίας το έμαθαν. Αντιμετωπίζουν την εξωτερική πολιτική ως συνιστώσες των Εξαρχείων.

Μιλάει για πνεύμα συνεννόησης και ανθρωπιστικής προσέγγισης στις  ελληνοτουρκικές «διαφορές» ο Νίκος Φίλης.

Ας ξεκαθαρίσω από την αρχή, ότι με την Τουρκία δεν υπάρχει απολύτως καμία διαφορά, υπάρχουν μόνο μονομερείς διεκδικήσεις. Όποιος μιλάει για «ελληνοτουρκικές διαφορές» είναι είτε αδαής είτε πονηρός.

Η ατζέντα της συζήτησης στον προσχηματικό διάλογο με την Τουρκία είναι τα (παράλογα και παράνομα) αιτήματα της Τουρκίας. Η Ελλάδα δεν έχει απολύτως κανένα αίτημα και καλεί μόνο σε  διευθέτηση των ορίων των θαλασσίων ζωνών.

Των ορίων όμως, όχι των συνόρων. Η Τουρκία όμως, εκτός των ορίων (βλ. ΑΟΖ), αμφισβητεί και τα σύνορα της Ελλάδας στη θάλασσα (βλ. αιγιαλίτιδα ζώνη), ενώ  απειλεί με casus belli στην περίπτωση που αυτά διευρυνθούν, δηλαδή απειλεί με πόλεμο σε περίπτωση εφαρμογής του διεθνούς δικαίου της θάλασσας.

Η παραδοχή «διαφορών» σημαίνει αποδοχή μιας περιοχής ως αμφισβητούμενης, δηλαδή περιοχής εντός της οποίας δεν υπάρχει ξεκάθαρο καθεστώς εθνικής κυριαρχίας. Η Ελλάδα όμως δε διεκδικεί, αλλά υπερασπίζεται τα κυριαρχικά της δικαιώματα. Δε δέχεται δηλαδή αναθεώρηση συνθηκών και διάλογο για επίλυση διαφορών, ο οποίος όμως εξισώνει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Τουρκίας με αυτά της Ελλάδας, ως ένα υπό συζήτηση γεγονός που απλά περιμένει να διευθετηθεί.

Έχει διευθετηθεί ήδη.

Με αυτόν τον τρόπο όμως ο  Νίκος Φίλης, αποδεχόμενος πνεύμα συνεννόησης και αλληλεγγύης κατά τρόπο «ανθρωπιστικό» (sic),  αφομοιώνει και προμοτάρει το αφήγημα της Τουρκίας περί «ρευστών συνόρων» στο Αιγαίο, στο οποίο βασίζει ολόκληρη τη στρατηγική αμφισβήτησης του status quo ως αναθεωρητική δύναμη. Η Τουρκία επενδύσει πολιτικά και επικοινωνιακά στην έννοια των συνόρων ως «αβέβαιο γεγονός», αφήνοντας να εννοηθεί ότι η Ελλάδα διεκδικεί όπως και η Τουρκία από κοινού. Εξισώνει δηλαδή τη θέση των δύο μερών.

Μίλησε επίσης για «Πρέσπες του Αιγαίου».

Δε θα αναφερθώ εν πολλοίς για την ώρα στη Συμφωνία των Πρεσπών. Ήταν η απόλυτη νίκη του βαλκανικού εθνικισμού και η ιστορική δικαίωση της φασιστικής επανάστασης του Ίλιντεν. Βούλγαροι αυτονομιστές φασίστες την έκαναν. Με τα ορφανά τους  τη συνυπέγραψαν  οι a la carte «αντιφασίστες».

Το μόνο που κατάφερε η Ελλάδα με αυτή τη συμφωνία είναι, από τη μια μεριά, να περάσει  το μήνυμα σε όλους, ότι όταν δέχεται πιέσεις υποχωρεί, κι από την άλλη, ότι δεν υπάρχουν όρια στις υποχωρήσεις της: «Διεκδικείστε ελεύθερα όσο παράλογο κι αν είναι». Η αριστερίζουσα αριστερά θα υπέγραφε ακόμη και ότι η γη είναι επίπεδη για  να γίνει η  διεύρυνση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια. Σε άλλους πούλησαν εκδούλευση οι αριστερίζοντες καλοθελητές.

Ούτε παραδέχονται το γεγονός, ότι η κατ’αυτούς Συμφωνία «πρότυπο» ουσιαστικά απέτυχε, διότι πολύ απλά δεν τηρείται από τους Σκοπιανούς. Λεπτομέρεια, την οποία επιμελώς αποκρύπτουν, με συνένοχο εδώ ολόκληρο το πολιτικό σύστημα που φτυαρίζει το γεγονός τούτο κάτω από το χαλάκι σφυρίζοντας αδιάφορα. Τα αποτελέσματα θα τα δούμε μπροστά μας, όταν το VMRO γίνει και πάλι κυβέρνηση. Θα δείτε τότε πόσο «επιτυχημένη» ήταν.

Με το σκοπιανό, η Ελλάδα δε διεκδικούσε απολύτως  τίποτα σε βάρος των Σκοπίων. Τα Σκόπια διεκδικούσαν (όνομα, γλώσσα, αναγνώριση μακεδονικής μειονότητας, μακεδονική εθνότητα και υπηκοότητα, αλυτρωτισμό, σφετερισμό της ιστορίας κοκ). Η Ελλάδα απλώς τα αρνούνταν, αυτό όμως δεν είναι διεκδίκηση. Δηλαδή, με τη Συμφωνία των Πρεσπών καθίσαμε και συζητήσαμε τις αποκλειστικά μονομερείς διεκδικήσεις των άλλων σε βάρος μας και τις αποδεχτήκαμε.

Αυτό είναι συμφωνία πρότυπο!

Άλλα πράγματα απαιτεί η Τουρκία, άλλα κάνουν αυτοί πως ακούν.

Η Τουρκία δεν επιθυμεί κάποια συνεργασία, αλλά διεκδικεί, με όλα τα χαρακτηριστικά μιας περιφερειακής ιμπεριαλιστικής δύναμης (βλ. εισβολή στην Συρία, στο Β. Ιράκ, στην Κύπρο και στην κυπριακή ΑΟΖ, στη Λιβύη και στην ελληνική ΑΟΖ), τη «δορυφοροποίηση» και «φινλανδοποίηση» των γειτόνων της από θέση πλήρους ελέγχου τους, ώστε να καταστεί περιφερειακή ηγεμονική δύναμη.  Δε βλέπει το Αιγαίο και την Αν. Μεσόγειο ως χώρο συνεργασίας, αλλά ως αποκλειστικά δικό της ζωτικό χώρο.

Ας θυμηθούμε όμως την ατζέντα των «διαφορών» στο Αιγαίο, για τις οποίες ο Νίκος Φίλης μας καλεί να  συζητήσουμε σε πνεύμα αλληλεγγύης και ανθρωπισμού:

  • Αποστρατιωτικοποίηση των νήσων. Δηλαδή ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά του ελληνικού κράτους, η οποία θα απαιτούσε ενδεχομένως και παρουσία ξένων ειρηνευτικών, εγγυητριών δυνάμεων εντός της ελληνικής επικράτειας.
  • Αμφισβήτηση της κυριότητας ελληνικών βραχονησίδων και νησιών, τα οποία θεωρούν ότι βρίσκονται υπό ελληνική κατοχή (διευθέτηση «γκρίζων ζωνών» και συνόρων).
  • Αναθεώρηση των Συνθηκών (Παρισίων, Λωζάνης, Μοντρέ).
  • Καθορισμός των ορίων Έρευνας και Διάσωσης ανατολικότερα του 25ου μεσημβρινού (δηλαδή, ανατολικότερα της Σκύρου).
  • Casus belli για επέκταση των συνόρων στα 12 ν.μ., η οποία εφαρμόζεται ήδη από 142 παράκτια κράτη.
  • Επαναπροσδιορισμός και περιορισμός του Εθνικού Εναέριου Χώρου στα 6 ν.μ. (από τα 10 ν.μ. που είναι σήμερα) και τέλος,
  • χάραξη ορίων των κυριαρχικών δικαιωμάτων (ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας), με την προϋπόθεση ότι τα νησιά (τα οποία η Τουρκία δε θεωρεί νησιά, αλλά κατά έναν ευφάνταστο και τουρκικής εμπνεύσεως ορισμό «προεκτάσεις του θαλάσσιου πυθμένα»), δε δικαιούνται να έχουν θαλάσσιες ζώνες. Τα νησιά δηλαδή είναι ο πάτος της θάλασσας που προεξέχει και ως πάτος δε δύναται να ορίζει γραμμή βάσης όπως η ξηρά!

Εμείς λοιπόν, ποιο πνεύμα αλληλεγγύης οφείλουμε να επιδείξουμε στα παραπάνω;

Έστω ότι ο Νίκος Φίλης (προφανώς σε ρόλο λαγού που ρίχνει άδεια για να πιάσει γεμάτα),  εννοεί μόνο το τελευταίο.  Πώς θα πάμε στο Β αν δεν ξεκαθαρίσουμε το Α; Θα μιλήσουμε για όρια, όταν αυτά προσδιορίζονται με βάση τα σύνορα;

Τί «ανθρωπιστικό» δεν κάναμε μέχρι τώρα εμείς, που θα έδινε λύση στα παραπάνω και που βρίσκεται στο μαγικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ; Διότι μια τέτοια προσέγγιση ρίχνει την  ευθύνη επίλυσης των «διαφορών» σε εμάς, ως ουσιαστικά συνυπεύθυνους και ανένδοτους που δε νέρωναν το κρασί τους μέχρι τώρα.  Αλίμονο, μη μας πουν ότι δεν είμαστε και αλληλέγγυοι!

Από τα δύο συμβαλλόμενα μέρη του «διαλόγου», η Τουρκία διεκδικεί τα πάντα και η Ελλάδα τίποτα. Μας καλεί λοιπόν σε έναν «διάλογο», στον οποίο οφείλουμε να δεχτούμε να συζητήσουμε, πώς θα μοιράσουμε τα δικά μας!

Αυτό που πρέπει να δουν οι κομματικοί οπαδοί του είναι, ότι ο Νίκος Φίλης κατακρημνίζει γενικότερα και κάθε αριστερίστικο αφήγημα περί κοινωνικής αλληλεγγύης και ανθρωπισμού, όταν ευτελίζει ουσιαστικά με αυτόν τον τρόπο τους όρους. Τους καθιστά άνευ νοήματος και σημασίας. Μάλλον δε εννοούμε τα ίδια πράγματα με τις ίδιες λέξεις. Εκδούλευση θα πουλήσουμε και πάλι. Έτσι μάλλον λενε την αλληλεγγύη στα Εξάρχεια.

Στο τέλος αναφέρεται στη Χάγη ο  Νίκος Φίλης και πιθανή συνεκμετάλλευση μετά τη Χάγη! Στην ερώτηση του δημοσιογράφου, αν η Χάγη οδηγήσει σε συνεκμετάλλευση, η απάντηση είναι «δεν το ξέρω».

Εδώ η ένδεια γνώσης της κατάστασης είναι πραγματικά αξιοθρήνητη και απροκάλυπτα επικίνδυνη. Όχι επειδή ο  Νίκος Φίλης λέει «δεν ξέρω», αλλά επειδή δε θέλει να το παραδεχτεί.

Τί εννοούμε γενικότερα όταν λέμε «συνεκμετάλλευση» στο Αιγαίο; Εννοούμε, ότι θα δεχθούμε δικαιώματα της Τουρκίας εντός των δικών μας συνόρων και ορίων, εξαιτίας του γεγονότος ότι αυτά είναι αδιευκρίνιστα και άρα θα πρέπει να συμβιβαστούμε και με τις δικές της απαιτήσεις, σε έναν χώρο που δε δικαιούμαστε να θεωρούμε ως αποκλειστικά δικό μας. Στην αντίθετη περίπτωση θα ήμασταν «μοναχοφάηδες» (κατά τον πρώην υπ.εξ. Νίκο Κοτζιά που όλως τυχαίως ήταν και αυτός που υπέγραψε τη συμφωνία πρότυπο).

Μα… η τυχόν προσφυγή στη Χάγη (αν και όταν η Τουρκία την αναγνωρίσει ως δικαιοδοτικό δικαστήριο επίλυσης τέτοιων διαφορών) θα είχε νόημα, αν έδινε μία λύση ξεκαθαρη και αδιαμφισβήτητη, αποδεκτή από όλους, για τα όρια δικαιοδοσίας στη θάλασσα, με τρόπο που θα απέκλειε οποιαδήποτε συζήτηση περί «συνεκμετάλλευσης», μια για πάντα.

Δηλαδή τί μας λέει ο Νίκος Φίλης, ότι εφόσον το Διεθνές Δικαστήριο αποφανθεί τελεσιδίκως περί ορίων στη θάλασσα, δεν αποκλείουμε να συζητήσουμε κατόπιν και για συνεκμετάλλευση!

Για ποιον λόγο να πάμε τότε; Θα πάμε δηλαδή με ανοιχτό το ενδεχόμενο να επιστρέψουμε  και πάλι εκεί που ήμασταν και πριν! Αν χάσουμε στη Χάγη, χάσαμε, αν κερδίσουμε, πάλι θα χάσουμε. Επειδή εμείς είμαστε προφανώς large και επιδεικνύουμε αλληλεγγύη και ανθρωπισμό.

Κι εφόσον προτείνουμε τη Χάγη, τότε γιατί μιλάμε για πνεύμα λύσης κατά τη  Συμφωνία των Πρεσπών, εφόσον ό,τι αποφασιστεί θα κριθεί από τη δικαιοδοσία του δικαστηρίου και δε θα είναι αποτέλεσμα διμερών συνομιλιών; Η Χάγη διευθέτησε και το σκοπιανό;

Αν όχι έτσι, τότε γιουβέτσι. Παντελής έλλειψη ευκρίνειας της πληροφορίας, σαφήνειας και στιβαρότητας θέσεων.  Εξωτερική πολιτική με αγαπουλίστικες κουταμάρες. Σαν να λέει στους Τούρκους, πάρτε μας στην πλάκα, διότι είμαστε για πλάκα.

Όλα τα κράτη έχουν συμφέροντα, εμείς έχουμε φίληδες.

Η συνεκμετάλλευση είναι κλοπή σε βάρος του ελληνικού Λαού.

Συνεπώς, ο  Νίκος Φίλης… αλληλέγγυος με τους Τούρκους είναι. Με τους Έλληνες είναι;

Ανδρέας Τσιφτσιάν

Οικονομολόγος

https://www.youtube.com/watch?v=L_HDSRtEio8&t=92s

Σάββας Ιακωβίδης: Η θλιβερή, πικρή και πονεμένη ιστορία στις σχέσεις μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου

0

του Σάββα Ιακωβίδη

Θα νόμιζε κάθε πατριώτης Έλληνας ότι οι ηγεσίες στην Ελλάδα και περισσότερο στην Κύπρο θα ανέκρουαν πρύμναν και, αντί ανεξέλεγκτων καλπασμών προς τον τουρκοδιζωνικό κρημνό, θα αναπετούσαν τα λάβαρα της αντίστασης και της απελευθέρωσης. Αντ΄αυτών αναδύεται ξανά το απαίσιο τέρας του πουρκουαδισμού, της εξημέρωσης του τουρκικού θηρίου και του ολέθριου κατευνασμού

Ποιος πρέπει είναι ο μέγιστος και αταλάντευτος στόχος του Ελληνισμού; Η διάσωση και απελευθέρωση της Κύπρου από τον Αττίλα. Γιατί; Διότι αν η Κύπρος τουρκέψει, διά της διζωνικής ομοσπονδίας, η Ελλάδα θα ακρωτηριαστεί και θα συρρικνωθεί, επειδή ο Τούρκος δεν θα περιορίσει τις αρπακτικές ορέξεις του μόνο στην Αν. Μεσόγειο. Θα πυκτεύσει αδίστακτα και στο Αιγαίο και στη Δυτική Θράκη. Αυτήν την εθνική επιταγή η Αθήνα και η Λευκωσία ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ πεισματικά να κατανοήσουν. Βολεύονται με ξένες διαβεβαιώσεις ότι η Τουρκία θα… αλλάξει πολιτική. Και παραμυθιάζονται από τον Αττίλα με δήθεν νέο… κλίμα ύφεσης στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Μετά τους βιβλικούς σεισμούς στην Τουρκία και τη φοβερή καταστροφή στα Τέμπη, εκατέρωθεν του Αιγαίου εκδηλώθηκε ένας κοινός θρήνος για τα θύματα ελληνοτουρκικής εγκληματικής ανεπάρκειας και ανευθυνότητας. Ο Τούρκος Πρόεδρος και ο ΥπΕξ εξετράπησαν σε ευχαριστίες προς την Ελλάδα για τη συμπαράστασή της προς τους σεισμοπαθείς. Και η Ελλάδα ανταπέδωσε τις ευχαριστίες για την πρόθεση βοήθειας της Τουρκίας μετά το τραγικό συμβάν στα Τέμπη. Οι συνήθεις ευεπίφοροι σε ευσεβείς πόθους στην Αθήνα και στη Λευκωσία άρχισαν να ψαλμωδούν για τη λεγόμενη «διπλωματία των σεισμών».

Σε αυτό το πλαίσιο, ο Τούρκος ΥπΕξ, Τσαβούσογλου, ανακοίνωσε στον Έλληνα ομόλογό του, Δένδια, την υποστήριξη της Τουρκίας στην υποψηφιότητα της Ελλάδος ως μη μόνιμου μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας (2025-2026). Και η Αθήνα ανταπέδωσε με υποστήριξη της υποψηφιότητας της Τουρκίας για τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού (ΙΜΟ). Τα πράγματα πρέπει να λεχθούν με το όνομά τους, χωρίς διπλωματικές ή άλλες φιοριτούρες: Η μεν Ελλάδα θα εκλεγεί στο ΣΑ και χωρίς την ψήφο της Τουρκίας. Η δε Τουρκία δεν θα εκλεγεί στον ΙΜΟ, άρα η ψήφος της Ελλάδος είναι άνευ σημασίας. Πάνω σε αυτά τα γεγονότα, άρχισε να κτίζεται πάλι μια ολόκληρη παραμυθογραφία για δήθεν «νέα εποχή στις ελληνοτουρκικές σχέσεις». Ακόμα και ο Πρόεδρος της Κύπρου, Ν. Χριστοδουλίδης, δήλωσε ότι, βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων θα έχει θετικές επιπτώσεις και στο Κυπριακό.

Φρούδες ελπίδες και ανεδαφικές προσδοκίες! Η Λευκωσία, ορθά πράττουσα, ανακοίνωσε ότι θα καταψηφίσει την τουρκική υποψηφιότητα επειδή η Τουρκία δεν συμμορφώνεται με το Πρωτόκολλο της Άγκυρας, που υπέγραψε με την ΕΕ, τον Δεκέμβριο του 2005 και αρνείται να αναγνωρίσει την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία είναι κράτος-μέλος της ΕΕ. Προκύπτουν μερικά ερωτήματα. Η Αθήνα δεν… γνώριζε ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και δεν εφαρμόζει το Πρωτόκολλο της Άγκυρας, το οποίο προνοεί ελεύθερη πρόσβαση κυπριακών πλοίων σε τουρκικά λιμάνια; Γιατί υποστηρίζει το αίτημα της Τουρκίας στον ΙΜΟ; Γιατί η Ελλάδα δεν συμπαρατάχθηκε με την άρνηση της Λευκωσίας να υποστηρίξει τον Τούρκο υποψήφιο στον ΙΜΟ;

Η νέα διάσταση στη συνεργασία Αθήνας-Λευκωσίας ενισχύθηκε και από ένα άλλο, εξίσου σοβαρό γεγονός: Ο Κώστας Ν. Χατζηκωστής, διορατικός και οξύνους αρθρογράφος και εκ των ιδρυτών της εφημερίδας «Σημερινή» και του εκδοτικού Συγκροτήματος ΔΙΑΣ, κυκλοφόρησε πρόσφατα δεύτερη έκδοση του βιβλίου του, με τίτλο: «7 προεδρικά πορτραίτα. Τι συζήτησα με τους 7 Προέδρους της Κύπρου». Σε αυτό, ο συγγραφέας αναφέρεται εκτενώς σε πολύωρες και συχνές συζητήσεις του με τον τέως Πρόεδρο, Ν. Αναστασιάδη. Μεταξύ άλλων σοβαρών αποκαλύψεων, ο Κώστας Ν. Χατζηκωστής καταγράφει τι ο τέως Πρόεδρος τού είπε για τον Έλληνα Πρωθυπουργό, Κ. Μητσοτάκη.

Η γνωστή έγκυρη εφημερίδα της Αθήνας, «Εστία», αναδημοσίευσε σε θέση κύριας είδησης όσα ο συγγραφέας αναφέρει σε συνάρτηση προς τον Κ. Μητσοτάκη. Ο Ν. Αναστασιάδης επιχείρησε διάψευση του Κώστα Ν. Χατζηκωστή, που απάντησε προς τον διαψεύδοντα ότι κατέγραψε επιμελώς όσα ανεπίτρεπτα ο τέως Πρόεδρος τού είπε για τον Έλληνα Πρωθυπουργό. Τα δύο αυτά γεγονότα ανέσυραν ξανά στην επιφάνεια την πικρή, θλιβερή και πονεμένη ιστορία των διαχρονικών σχέσεων και ρήξεων μεταξύ Ελλάδος και Κύπρου όσον αφορά το Κυπριακό και τις παραμέτρους του.

Κάθε φορά που οι ηγέτες της Αθήνας και της Λευκωσίας συναντώνται, αναλίσκονται σε πληθωρικές διαβεβαιώσεις περί της στενήςκαι ασυννέφιαστης συνεργασίας τους, καρυκευμένης με πλήρη συμπαράσταση και υποστήριξη στον αγώνα του κυπριακού Ελληνισμού για λύση και απαλλαγή του από τον Αττίλα. Μακάρι να ήταν έτσι πάντα τα πράγματα. Από τη δεκαετία του ’50, όταν έγινε το Ενωτικό Δημοψήφισμα και κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, η Αθήνα όφειλε να αναλάβει τα ηνία της εθνικής δικαίωσης και αποκατάστασης του Ελληνισμού της Κύπρου, με έναν στόχο, που αποτελεί τον προαιώνιο πόθο μας: Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ούτε η καθημαγμένη, τότε, Ελλάδα που, κατά τον Παπάγο, ανέπνεε με αμερικανικό και βρετανικό πνεύμονες, ούτε ο εν παντί άσχετος με τις τότε διεθνείς εξελίξεις Μακάριος, συνειδητοποίησαν την επιβαλλόμενη εθνική αναγκαιότητα: Να χαραχθεί και να ακολουθεί πιστά, διαχρονικά και απαρέγκλιτα ΜΙΑ ΕΘΝΙΚΗ στρατηγική με ΕΝΑΝ ΣΤΟΧΟ: Ένωση με την Ελλάδα. Οι Τούρκοι είχαν ξεκαθαρίσει διά των εκθέσεων Νιχάτ Ερίμ (Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1956) τον δικό τους στόχο: Επανάκτηση της νήσου με κάθε μέσο.

Όλες αυτές τις δεκαετίες, οι σχέσεις Αθήνας και Λευκωσίας πέρασαν από τσουνάμι καταστροφικών αντιπαραθέσεων, ακραίων φιλοδοξιών, ασύλληπτων εγωισμών, εγκληματικών λαθών, αχρείων υπονομεύσεων, θλιβερών αντιπαλοτήτων, με ολέθρια υποτίμηση του Τούρκου. Με το πραξικόπημα της ξενοκίνητης χούντας άνοιξε η πόρτα για να εισβάλει η Τουρκία. Η Κύπρος σφαγιάστηκε, κατακτήθηκε. Τουρκεύει. Ισλαμοποιείται. Το Αιγαίο απειλείται και τη Δυτ. Θράκη εποφθαλμιά μια αδίστακτη Τουρκία. Θα νόμιζε κάθε πατριώτης Έλληνας ότι οι ηγεσίες στην Ελλάδα και περισσότερο στην Κύπρο θα ανέκρουαν πρύμναν και, αντί ανεξέλεγκτων καλπασμών προς τον τουρκοδιζωνικό κρημνό, θα αναπετούσαν τα λάβαρα της αντίστασης και της απελευθέρωσης. Αντ’ αυτών αναδύεται ξανά το απαίσιο τέρας του πουρκουαδισμού, της εξημέρωσης του τουρκικού θηρίου και του ολέθριου κατευνασμού.

Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, Αθήνα και Λευκωσία όφειλαν να αξιοποιήσουν εξαντλητικά το νέο γεωπολιτικό περιβάλλον. Αλλ’ όχι! Και ο νέος Πρόεδρος της Κύπρου, ως άριστος μαθητής του Αναστασιάδη, επιμένει να κανοναρχεί πεισμόνως την τουρκοδιζωνική ομοσπονδία με τη συμπαράσταση μιας Αθήνας που επιμένει να θεωρεί το Κυπριακό ως ενόχληση στον ελληνοτουρκικό… υμέναιο, και την Κύπρο να κείται ακόμα μακράν. Γι’ αυτό, κάθε φορά που αποκαλύπτονται διαφωνίες, η δήθεν συμπαράσταση ρηγματώνεται καίρια εξαιτίας της ανυπαρξίας μιας αταλάντευτης, διαχρονικής και αμετάβλητης ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗΣ αντιμετώπισης του Τούρκου και απελευθέρωσης της Κύπρου. Αντ’ αυτών στήνονται κυπριακά καυδιανά δίκρανα υπό τους ανατριχιαστικούς συριγμούς της τουρκοδιζωνικής τραγωδίας…

simerini.sigmalive.com

Ο ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΡΟΛΟΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

8
Στην εκπομπή Πρίσμα της Δημοτικής Τηλεόρασης Θεσσαλονίκης συζητήσαμε χθες για τον γεωπολιτικό ρόλο της Θεσσαλονίκης στο νέο διαμορφούμενο περιβάλλον. Προσκεκλημένοι ήταν ο Πρέσβης ε.τ. Ελευθέριος Καραγιάννης, ο Αντιστράτηγος ε.α. Ηλίας Λεοντάρης και ο Γεωπολιτικός Αναλυτής Σάββας Καλεντερίδης.
Ακούστηκαν ενδιαφέροντα πράγματα και αν η εκπομπή συνεχιζόταν θα μαθαίναμε και άλλα. (Δεν μας διέκοψε κανείς, ο χρόνος διάρκειάς της ολοκληρώθηκε).
Ως συντονιστής, έθεσα τα ζητήματα που ακροθιγώς επισήμανα και σε ένα άρθρο μου με τον ίδιο τίτλο.
Και οι τρείς περιέγραψαν το διεθνές περιβάλλον που διαμορφώνεται με την επισήμανση του ρόλου της Θεσσαλονίκης και την απορία γιατί οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν φροντίζουν να τον αναδείξουν. Γεωπολιτικό ρόλο στην περιοχή διαδραματίζει η Θεσσαλονίκη από τότε που εμφανίσθηκε ως πόλη. Και η όποια προσπάθεια υποβάθμισής της αντικρούει στην πραγματικότητα.
Το σύνθημα αν μια πολιτική έρχεται σε αντίθεση με την πραγματικότητα, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα, δεν ισχύει. Έχει καταστροφικά αποτελέσματα.
Ο κ. Πρέσβης ρωτήθηκε αν θα μπορούσε να μεταφερθεί και να εγκατασταθεί, μόνιμα, στη Θεσσαλονίκη το Βαλκανικό Τμήμα του Υπουργείου Εξωτερικών και απάντησε πως και ολόκληρο το υπουργείο να μετακομίσει εκείνο που έχει σημασία είναι η πολιτική που θα χαραχθεί.
Έχει δίκαιο ο κ. πρέσβης αλλά η εγκατάσταση σημαντικών θεσμών της πολιτείας σε μια πόλη, την αναβαθμίζουν και της δίνουν μια διεθνή αίγλη.
Εύστοχη ήταν η ανάλυση του Στρατηγού Ηλία Λεοντάρη, από τα σημαντικά στελέχη που ανέδειξαν οι Ένοπλες Δυνάμεις με στρατηγική και γεωπολιτική σκέψη. Ο Στρατηγός διετέλεσε επι τριετίαν και Αρχηγός της Εθνικής Φρουράς Κύπρου. Ρόλος και, μάλιστα, σημαντικός για την πόλη υπάρχει, είπε ο Στρατηγός αλλά κάποιος πρέπει να τον σχεδιάσει.
Ο στρατηγός ρωτήθηκε για το Γ! Σ.Σ. και την υποβάθμισή του πριν μερικά χρόνια. Το Γ! Σ.Σ. είναι ΝΑΤΟϊκό Στρατηγείο και η Ελλάδα έδωσε μάχη για να το πάρει. Έχει πολλές αρμοδιότητες, μεταξύ των οποίων, περιλαμβάνεται η υποστήριξη των ΝΑΤΟϊκών δυνάμεων από τις μονάδες που του ανήκουν.
Περί το 2003, η τότε κυβέρνηση, σκέφθηκε να καταργήσει το Α! Σ.Σ. για λόγους που έκρινε. Αλλά ο υφυπουργός Άμυνας καταγόταν από την Δυτική Μακεδονία όπου έδρευε το Α! Σ.Σ. και αντέδρασε. Έτσι, αποφασίσθηκε να καταργηθούν οι αρμοδιότητες του Γ! Σ.Σ. ώσπου γρήγορα αντιλήφθηκαν το πρόβλημα που υπήρχε με το ΝΑΤΟ και με έναν θεσμό με ιστορικό βάθος και εθνικό περιεχόμενο.
Η προχειρότητα της απόφασης δείχνει πόσο επιπόλαια διαμορφώνεται η δομή των Ενόπλων Δυνάμεων και τα ιδιοτελή κριτήρια εγκατάστασής τους. Αυτό γίνεται και σήμερα.
Δείχνει και κάτι άλλο. Οι φορείς της Θεσσαλονίκης (δήμαρχοι, βουλευτές, περιφερειάρχες) ελάχιστο ενδιαφέρον επιδεικνύουν γθα τα μείζονα της πόλης.
Το γεγονός αυτό το τόνισε στην δική του τοποθέτηση ο Σάββας Καλεντερίδης, ο οποίος έχει μια συνολική αντίληψη για την πόλη και τον γεωπολιτικό της ρόλο. Ειρήσθω εν παρόδω πως ο κ. Καλεντερίδης στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές είχε εκδηλώσει, αρχικά, ενδιαφέρον να διεκδικήσει τον Δήμο Θεσσαλονίκης και οι σχετικές δημοσκοπήσεις τον έφεραν πρώτο. Δεν αποκλείω μια τέτοια επιθυμία και σήμερα.
Το πλαίσιο που ανέπτυξε ο κ. Καλεντερίδης στην εκπομπή για την αναβάθμιση της πόλης και του γεωπολιτικού της ρόλου πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο μελέτης από τους υποψηφίους δημάρχους. Δεν μπορεί το πρόγραμμά τους για την δεύτερη πόλη της χώρας να εξαντλείται στα πλακάκια που θα βάλουν στα πεζοδρόμια.
Αλλά και ο Περιφερειάρχης, μπορεί να έχει εξασφαλισμένη και αυτήν την εκλογική αναμέτρηση αλλά πρέπει να δείξει ενδιαφέρον για την πόλη ευρύτερο αυτού που επέδειξε ως σήμερα. Να αναλάβει πρωτοβουλίες, ακόμη και μερικές από αυτές που ανήκουν στην κεντρική διοίκηση. Διότι η Κεντρική Διοίκηση δεν πρόκειται να ενδιαφερθεί.
Δικαιώνουν με αυτήν την στάση τους τους επικριτές που υποστηρίζουν πως εκείνο που λείπει από την πόλη είναι οι ικανοί άνθρωποι διοίκησής της. Και καλύπτουν έτσι τις συνειδητές προσπάθειες του αθηναϊκού κράτους να κρατήσει υπο ομηρίαν την πόλη. Η Θεσσαλονίκη έχει ικανά πρόσωπα να την διοικήσουν. Πίεση χρειάζονται, για να διαμορφώσουν όραμα για την πόλη.
Η εκπομπή θα παρουσιασθεί, διαδικτυακά, σήμερα στις 8 το βράδυ και όποιος ενδιαφέρεται θα δει τις προτάσεις που γίνονται.
Ανάλογες εκπομπές με το ίδιο θέμα θα γίνουν και το επόμενο διάστημα.
Ο κ. Καραγιάννης διετέλεσε πρέσβης της Ελλάδας στο Βελιγράδι την κρίσιμη περίοδο του Γιουγκοσλαβικού (1990-1993) και γνωρίζει καλά το παρασκήνιο των εξελίξεων. Γράφει βιβλίο με τις εμπειρίες του και ελπίζουμε να το δούμε σύντομα στα βιβλιοπωλεία.
Διετέλεσε, επίσης, διπλωματικός σύμβουλος δύο υπουργών Άμυνας. Δεν νομίζω πως ενδιαφέρεται για τα κοινά.
Οι άλλοι δύο προσκεκλημένοι, όμως, και ο Στρατηγός Ηλίας Λεοντάρης και ο Σάββας Καλεντερίδης, με τις γνώσεις και την πείρα που έχουν αποκτήσει πρέπει να ενθαρρυνθούν να συμμετάσχουν στον δημόσιο βίο.
Δεν έχει πολλά στελέχη σαν και τους προαναφέρθέντες η χώρα.
Παντελής Σαββίδης

Ανάλυση της Rand Corporation: Η Φινλανδία προσχωρεί στο ΝΑΤΟ, η ένταξη της Σουηδίας παραμένει αβέβαιη

1

Eye Press News/Reuters

Charlotte Kleberg and James Black

4 Απριλίου 2023

Rand Corporation

Η Φινλανδία εντάσσεται, επιτέλους, στο ΝΑΤΟ, έχοντας υποβάλει αίτηση μαζί με τη Σουηδία πέρυσι ως απάντηση στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Η ένταξη της Φινλανδίας θα ωφελήσει το ΝΑΤΟ, θα είναι μια ριζική αλλαγή στη φινλανδική εξωτερική πολιτική και πολιτική ασφάλειας και μια άλλη απρογραμμάτιστη οπισθοδρόμηση για τη Ρωσία του Βλαντιμίρ Πούτιν.

Ενώ η Φινλανδία καλωσορίζεται επισήμως στη συμμαχία από τον Γενικό Γραμματέα του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, η Σουηδία εξακολουθεί να περιμένει την Ουγγαρία και την Τουρκία να ξεμπλοκάρουν την ένταξή της, κάτι που είναι απίθανο να συμβεί πριν από τη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που θα διεξαχθεί στο Βίλνιους της Λιθουανίας τον Ιούλιο.

Η ένταξη της Φινλανδίας ανατρέπει τη μακροχρόνια πολιτική της χώρας για στρατιωτική ουδετερότητα που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1940. Έχοντας κοινά σύνορα 1.300 km με τη Ρωσία και εξαρτώμενη από τις θαλάσσιες οδούς επικοινωνίας της Βαλτικής Θάλασσας για το μεγαλύτερο μέρος του κρίσιμου εφοδιασμού της, η γεωπολιτική κατάσταση της Φινλανδίας είναι επισφαλής.

Λόγω της υπαρξιακής απειλής που θέτει η Ρωσία, η Φινλανδία διατηρεί ισχυρή εθνική αμυντική ικανότητα προσαρμοσμένη στην προστασία της επικράτειάς της.

Σε αντίθεση με πολλά ευρωπαϊκά έθνη που έστρεψαν την προσοχή τους σε μικρούς επαγγελματικούς στρατούς και εκστρατευτικές επιχειρήσεις μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, η Φινλανδία διατήρησε μια ρεαλιστική προσέγγιση στην άμυνα. Η άμεση εμπειρία πολέμου με τη Ρωσία στο παρελθόν έχει επιφέρει ετοιμότητα στους πολίτες, κοινωνική ανθεκτικότητα και τη θέληση για αγώνα στην πρώτη γραμμή αυτού που σημαίνει να είσαι Φινλανδός.

Η ένταξη στο ΝΑΤΟ και η απόκτηση της ασφάλειας που παρέχει το Άρθρο 5 δεν αλλάζει τη μακροχρόνια εστίαση της Φινλανδίας στην αυτάρκεια, την ανθεκτικότητα και την κινητοποίηση ολόκληρης της φινλανδικής κοινωνίας για την προστασία της χώρας σε μια κρίση (μια έννοια γνωστή στη Φινλανδία ως «περιεκτική ασφάλεια», παρόμοια με τη Νορβηγία ή την «Ολική άμυνα» της Σουηδίας). Για τη διασφάλιση εθνικής ετοιμότητας και ανθεκτικότητας, η Φινλανδία εξαρτάται από εκτεταμένη διατομεακή συνεργασία, όπου ιδιωτικές εταιρείες και οργανισμοί συνεργάζονται με τον δημόσιο τομέα σε διάφορα πλαίσια κατά τη διαδικασία σχεδιασμού για να διασφαλιστούν οι κρίσιμοι εφοδιασμοί και η λειτουργία της κοινωνίας κατά τη διάρκεια κρίσεων.

Η αξιοποίηση όλων των πόρων της κοινωνίας, η στρατολογία, μια καλά εκπαιδευμένη εφεδρεία και η υψηλή θέληση για υπεράσπιση της χώρας παραμένουν το θεμέλιο της εθνικής άμυνας της Φινλανδίας.

Η στρατιωτική άμυνα παραμένει στον πυρήνα της πολιτικής άμυνας και ασφάλειας της Φινλανδίας και βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε μια στρατεύσιμη δύναμη που υποστηρίζεται από ένα μεγάλο εφεδρικό στοιχείο, επιτρέποντας μια αξιόπιστη άμυνα, παρά τη μικρή πληθυσμιακή βάση. Υποχρεωτική για άνδρες άνω των 18 ετών και εθελοντική για τις γυναίκες, η επιστράτευση πραγματοποιείται είτε στο στρατό (Αμυντικές Δυνάμεις) είτε στη δημόσια υπηρεσία (παραστρατιωτική Φινλανδική Συνοριακή Φρουρά). Το σύστημα παρέχει δύναμη στρατευμάτων εν καιρώ πολέμου περίπου 280.000, με επιπλέον 870.000–900.000 εκπαιδευμένους εφέδρους—που αντιπροσωπεύουν μία από τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις του ΝΑΤΟ. Το Πολεμικό Ναυτικό και η Πολεμική Αεροπορία της Φινλανδίας εξαρτώνται λιγότερο από στρατεύσιμους ή εφέδρους και, αν και μικρά, είναι εξοπλισμένα με αξιοσημείωτες ικανότητες όπως παγοθραυστικά, σκάφη ναρκομαχίας και σύντομα τα πιο πρόσφατα μαχητικά F-35 stealth. Η Φινλανδία θα φέρει στο τραπέζι σημαντικούς στρατιωτικούς πόρους σε όλους τους τομείς, με μια από τις ισχυρότερες δυνάμεις πυροβολικού στην Ευρώπη.

Αυτή η κουλτούρα ένοπλης αυτάρκειας σημαίνει ότι η Φινλανδία εντάσσεται στο ΝΑΤΟ ως καθαρός συνεισφέρων στη συλλογική ασφάλεια της συμμαχίας και με σημαντικό ρόλο στην υπεράσπιση των μακρύτερων χερσαίων συνόρων του ΝΑΤΟ με τη Ρωσία. Είναι σημαντικό ότι η Φινλανδία είναι ήδη στενός εταίρος στη συμμαχία, έχοντας διατελέσει Εταίρος Ενισχυμένης Ευκαιρίας του ΝΑΤΟ, μαζί με τη Σουηδία, μετά την πρώτη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014.

Εκτός από τον ενεργό ρόλο σε κοινές ασκήσεις και εκπαίδευση, η Φινλανδία είναι επίσης μέρος της Κοινής Εκστρατευτικής Δύναμης υπό την ηγεσία του Ηνωμένου Βασιλείου, του πλαισίου Σκανδιναβικής Αμυντικής Συνεργασίας και άλλων πολυεθνικών ομάδων που εμπλέκουν κράτη μέλη του ΝΑΤΟ. Αυτοί οι υφιστάμενοι δεσμοί – καθώς και οι μακροχρόνιες προσπάθειες για να διασφαλιστεί ότι τα φινλανδικά συστήματα και κιτ είναι διαλειτουργικά και πληρούν τα πρότυπα του ΝΑΤΟ – θα πρέπει να σημαίνουν ότι η Φινλανδία είναι σε θέση να ενσωματωθεί γρήγορα σε δομές και σχέδια της Συμμαχίας.

Η ένταξη της Φινλανδίας —ενδεχομένως να ακολουθήσει η Σουηδία— φέρνει πολλές ευκαιρίες και οφέλη στη Συμμαχία, σημαντική ιστορική εμπειρία και τεχνογνωσία στην αξιολόγηση των ρωσικών δυνατοτήτων και προθέσεων. Το ΝΑΤΟ, που δεν διαθέτει δική του ικανότητα ενεργών πληροφοριών, έχει ανάγκη από αυτήν την πολύτιμη πληροφόρηση και την εις βάθος κατανόηση της ρωσικής απειλής.

Σχετικά με αυτό, είναι τα μακροπρόθεσμα οφέλη που μπορεί να αποκομίσει απο τη Φινλανδία ως ηγέτιδα στην κοινωνική ανθεκτικότητα και μια ολοκληρωμένη προσέγγιση για την ασφάλεια.

Με την ένταξη της Φινλανδίας, η συμμαχία αποκτά σημαντική βάση στη βόρεια Ευρώπη. Η περιοχή είναι πιθανό να γίνει ένας πιο ολοκληρωμένος χώρος άμυνας και αποτροπής μέσω μιας μεγαλύτερης παρουσίας των δυνάμεων του ΝΑΤΟ στη Βαλτική και μιας αυξημένης εστίασης στον Ανώτατο Βορρά ως ζώνη ανταγωνισμού με τη Ρωσία και τους συμμάχους της. Με την ιδιότητά της ως ιδιαίτερα ανεπτυγμένης οικονομίας της αγοράς και δημοκρατίας και με στρατό πρώτης τάξεως, η Φινλανδία είναι επίσης πιθανό να ασκήσει σημαντική επιρροή στη διαμόρφωση της πολιτικής του ΝΑΤΟ.

Πολλές από αυτές τις συνεισφορές θα μπορούσαν να μεγεθυνθούν εάν εγκριθεί και η συμμετοχή της γειτονικής Σουηδίας στη συμμαχία, ενσωματώνοντας όλες τις περιοχές της Σκανδιναβίας-Βαλτικής και τα κράτη της Αρκτικής (εκτός από τη Ρωσία) στο ΝΑΤΟ. Ενώ μια βραχυπρόθεσμη καθυστέρηση μπορεί να μην παρουσιάζει μεγάλο πρόβλημα από την άποψη της πολιτικής ασφάλειας, ο αμυντικός σχεδιασμός της Φινλανδίας και της Σουηδίας ενδέχεται να διαχωριστεί κάπως προς το παρόν. Μια μακροπρόθεσμη καθυστέρηση θα μπορούσε να έχει πιο σοβαρές συνέπειες και να αφήσει τη συμμαχία με μια βόρεια πλευρά χωρίς τη Σουηδία, καθιστώντας την πιο ευάλωτη σε επίθεση. Το ΝΑΤΟ ίσως χρειαστεί να περιμένει την ένταξη της Σουηδίας στη συμμαχία για να δημιουργήσει μια πιο βαθιά αξιόπιστη θέση αποτροπής και άμυνας στη βόρεια Ευρώπη.

Η Charlotte Kleberg είναι βοηθός ερευνητής και ο James Black είναι βοηθός διευθυντής της ερευνητικής ομάδας Άμυνας και Ασφάλειας στο RAND Europe.

Φωτογραφία του James Black
Τζέιμς Μπλακ
Βοηθός Διευθυντής Άμυνας και Ασφάλειας. European Lead, RAND Space Enterprise Initiative.

Rand Corporation

Οι ΥΠΕΞ του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας συναντήθηκαν στο Πεκίνο

0

Οι υπουργοί Εξωτερικών του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας, αντίστοιχα ο Χουσέιν Αμιραμπντολαχιάν και ο πρίγκιπας Φάισαλ μπιν Φαρχάν αλ Σαούντ, διεξάγουν συνομιλίες σήμερα στο Πεκίνο, στο πλαίσιο σπάνιας συνάντησης αυτού του επιπέδου με φόντο την ιστορική αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων των δυο μεγάλων αντιπάλων στη Μέση Ανατολή, μεταδίδουν επίσημα μέσα ενημέρωσης στην Τεχεράνη και στο Ριάντ.

Τον Μάρτιο, η σουνιτική Σαουδική Αραβία και το σιιτικό Ιράν, που είχαν διακόψει τις διπλωματικές σχέσεις τους το 2016,ανακοίνωσαν πως τις αποκαθιστούν, έπειτα από συνομιλίες στην Κίνα με τη μεσολάβηση του Πεκίνου.

 

Επιδρομή του Ισραήλ στο τέμενος αλ Άκσα, συμπαράσταση της Χεζμπολάχ στους Παλαιστίνιους

0

Το ισλαμιστικό, φιλοϊρανικό κίνημα Χεζμπολάχ του Λιβάνου ανακοίνωσε σήμερα ότι στηρίζει «όλα τα μέτρα» που θα λάβουν οι παλαιστινιακές οργανώσεις μετά την επιδρομή της ισραηλινής αστυνομίας στο τέμενος αλ Άκσα στην ανατολική Ιερουσαλήμ.

«Η Χεζμπολάχ καταγγέλλει έντονα την επιδρομή που εξαπέλυσαν οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής εναντίον της πλατείας του τεμένους αλ Άκσα και τις επιθέσεις τους εναντίον πιστών», ανέφερε η Χεζμπολάχ σε ανακοίνωσή της.

Οι διεθνείς καταδίκες έχουν αυξηθεί αφού η αστυνομία του Ισραήλ εισέβαλε τη νύκτα της Τρίτης προς Τετάρτη στο τέμενος αλ Άκσα, τον τρίτο ιερότερο τόπο του ισλάμ, για να εκδιώξει Παλαιστίνιους πιστούς την ώρα που προσεύχονταν.

Τα βίαια επεισόδια αυτά σημειώθηκαν εν μέσω του ιερού για τους μουσουλμάνους μήνα του Ραμαζανιού, ενώ οι Εβραίοι γιορτάζουν από χθες Τετάρτη το βράδυ το Πάσχα.

«Η Χεζμπολάχ δηλώνει την πλήρη αλληλεγγύη της προς τον παλαιστινιακό λαό και τα κινήματα αντίστασης και διαβεβαιώνει ότι θα βρίσκεται στο πλευρό τους σε όλα τα μέτρα που θα λάβουν προκειμένου να προστατεύσουν τους πιστούς και το τέμενος αλ Άκσα και να αποτρέψουν τον εχθρό να συνεχίσει τις επιθέσεις του», πρόσθετε η ανακοίνωση.

Δύο ρουκέτες εκτοξεύθηκαν χθες το βράδυ από τη Λωρίδα της Γάζας εναντίον του Ισραήλ, όπως ανέφερε ο ισραηλινός στρατός και αυτόπτες μάρτυρες. Το προηγούμενο βράδυ είχαν εκτοξευθεί και πάλι ρουκέτες, στις οποίες το Ισραήλ απάντησε με πλήγματα.

Η Χεζμπολάχ, που διαθέτει και ισχυρό ένοπλο βραχίονα, διατηρεί καλές σχέσεις με το παλαιστινιακό κίνημα της Χαμάς, που κυβερνά τη Γάζα, και με τον Ισλαμικό Τζιχάντ.

Το 2006, στην πιο πρόσφατη μεγάλη σύγκρουση μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ, είχαν σκοτωθεί περισσότεροι από 1.200 άνθρωποι από τη λιβανέζικη πλευρά, κυρίως άμαχοι, και 160 από την ισραηλινή πλευρά, κυρίως στρατιωτικοί.

https://www.militaire.gr/epidromi-toy-israil-sto-temenos-al-aksa-symparastasi-tis-chezmpolach-stoys-palaistinioys/

Παγκόσμια αλλαγή συσχετισμών: Αγγλοσαξονικό «μπλοκ» και ΝΑΤΟ για πρώτη φορά «στην γωνία» – Το 90% του παγκόσμιου πληθυσμού απέναντί τους

0

Τι αλλάζει ο πόλεμος στην Ουκρανία ανεξάρτητα από το τι συμβαίνει στις μάχες

Κοσμογονικές είναι οι παγκόσμιες γεωπολιτικές ανακατατάξεις που απ’ ότι φαίνεται η κυβέρνηση Μπάιντεν δεν τις έχει κατανοήσει (αντίθετα με τους Αμερικανούς που τις έχουν κατανοήσει πολύ καλά… ), ίσως γιατί τις δημιούργησε η ίδια και είναι όλες εις βάρος των ΗΠΑ και της λεγόμενης Δύσης συνολικότερα.

Το 1997 είχε εκδοθεί «Η Μεγάλη Σκακιέρα» ένα από τα σημαντικότερα έργα του «γερακιού» της Ουάσινγκτον, Ζμπίγκνιου Μπρζεζίνσκι που αναφέρονταν στην Γεωστρατηγική των ΗΠΑ για την τελική επικράτησή τους στον πλανήτη.

Οι ενέργειες της διακυβέρνησης Μπάιντεν τα τελευταία δύο και κάτι χρόνια άλλαξαν την «Σκακιέρα» ριζικά εναντίον των ΗΠΑ (σε αντίθεση με το πως τις είχε παραδώσει σε «γεωπολιτική κορυφή» ο προκάτοχός του Ν.Τραμπ).

Έτσι λοιπόν τις τελευταίες ημέρες μειώθηκε κι άλλο η παραγωγή πετρελαίου όπως ανακοίνωσαν το Ιράκ, η Αλγερία, η Σαουδική Αραβία, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Κουβέιτ με τους πετρελαϊκούς κολοσσούς του Κόλπου να κάνουν λόγο για ένα «προληπτικό μέτρο» που αποσκοπεί να σταθεροποιήσει τη αγορά.

Το Ριάντ, το Αμπού Ντάμπι και το Κουβέιτ μόνο, θα μειώσουν την παραγωγή τους συνολικά κατά 772.000 βαρέλια την ημέρα από τον Μάιο μέχρι τα τέλη του έτους, όπως ανέφεραν οι τρεις χώρες του Κόλπου σε ανακοινώσεις που δημοσιοποιήθηκαν από τα αντίστοιχα επίσημα μέσα ενημέρωσης.

Πρόκειται για ένα «προληπτικό μέτρο που αποσκοπεί να υποστηρίξει τη σταθερότητα της πετρελαϊκής αγοράς» δήλωσε υψηλόβαθμος αξιωματούχος του σαουδαραβικού υπουργείου Ενέργειας, σύμφωνα με το σαουδαραβικό επίσημο πρακτορείο ειδήσεων SPA.

Στην ουσία όμως αυτό που έκαναν ήταν να εκτινάξουν τις τιμές του πετρελαίου παγκοσμίως, τροφοδοτώντας έτσι τον πληθωρισμό στις δυτικές χώρες των οποίων οι κυβερνήσεις θα έχουν σοβαρά προβλήματα να πείσουν τις κοινωνίες τους για ποιο λόγο θα πρέπει να… συνεχιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Αυτό που έκαναν οι χώρες του Κόλπου σε άλλες χρονιές δεν θα το έκαναν ούτε σε… ταινία.

Και ποιος πληρώνει το «μάρμαρο»; Φυσικά εμείς στην Ελλάδα και οι υπόλοιπες χώρες της Δύσης.

Το Ιράκ, από τους μεγαλύτερους παραγωγούς πετρελαίου, ανακοίνωσε επίσης σήμερα μια μείωση κατά 211.000 βαρέλια την ημέρα της παραγωγής του από την 1η Μαΐου.

Η Αλγερία προχωρά από την πλευρά της σε «εθελοντική μείωση 48.000 βαρελιών την ημέρα, από τον Μάιο μέχρι τα τέλη του 2023, σε συντονισμό με ορισμένες χώρες μέλη και μη μέλη του ΟΠΕΚ», σύμφωνα με ανακοίνωση του αλγερινού υπουργείου Ενέργειας, που μετέδωσε το τοπικό πρακτορείο ειδήσεων APS.

Η Μόσχα, μέλος του ΟΠΕΚ, ανακοίνωσε από την πλευρά της ότι παρατείνει τη μείωση της παραγωγής αργού πετρελαίου κατά 500.000 βαρέλια την ημέρα μέχρι τα τέλη του έτους, σύμφωνα με ανακοίνωση του αντιπροέδρου της κυβέρνησης αρμόδιου για την Ενέργεια, Αλεξάντρ Νόβακ, που κάνει λόγο για μια «περίοδο αβεβαιότητας» στην αγορά του μαύρου χρυσού.

Με λίγα λόγια θα έχουμε 1.500.000 εκατομμύριο λιγότερα βαρέλια ημερησίως μέχρι το τέλος του έτους και βλέπουμε!

Σα να μην έφτανε αυτό, το Admiral Gorshkov έγινε το πρώτο ρωσικό πολεμικό πλοίο που ελλιμενίστηκε  στη Σαουδική Αραβία. Το πλοίο επέστρεφε στην βάση του  όταν σταμάτησε στο λιμάνι της Τζέντα για «διήμερη ανάπαυση του πληρώματος και ανεφοδιασμό», σύμφωνα με αξιωματούχο της ρωσικής πρεσβείας.

Τον περασμένο μήνα, η Ρωσία δήλωσε ότι είχε ξεκινήσει ναυτικές ασκήσεις με την Κίνα και το Ιράν στην Αραβική Θάλασσα, με στόχο την ενίσχυση των δεσμών με τις δύο χώρες.

«Στον Ινδικό Ωκεανό, πραγματοποίησε επίσης εκπαίδευση στις 13 Μαρτίου. Η άσκηση επικεντρώθηκε σε ανθυποβρυχιακά σενάρια  με τη συμμετοχή ελικοπτέρου  Ka-27», είπε ο Andrey Brekhovskikh, ακόλουθος μέσων ενημέρωσης στη ρωσική πρεσβεία, στο Arab News.

Θα πει κάποιος για ένα ρωσικό πολεμικό πλοίο τι αλλάζει; Τα πάντα.

Είναι κίνηση υψηλού συμβολισμού, ότι πλέον οι Σαουδάραβες δεν ενδιαφέρονται για τις ΗΠΑ του Τ.Μπάιντεν (γιατί άλλο οι ΗΠΑ γενικώς) και επιλέγουν το μεγάλο «μπλοκ» που δημιουργούν οι Ρωσία και Κίνα στο οποίο κακώς μερικοί νομίζουν ότι συμπεριλαμβάνονται μόνο η Ευρασία και η Ανατολή γενικώς.

Συμπεριλαμβάνεται όλος ο πλανήτης πλην των ΗΠΑ, των Αγγλοσαξόνων, κάποιων λατινογενών χωρών στην ΕΕ, των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης και από την Ασία, η Ιαπωνία και η Νότια Κορέα.

Επίσης όσοι νομίζουν ότι η Ινδία θα επιλέξει την αγγλοσαξονική πλευρά κάνει μεγάλο λάθος καθώς οι Ινδοί δεν θέλουν να βλέπουν τους Αγγλοσάξονες ούτε σε «ζωγραφιά».

Η όποια αντιπαλότητα υπάρχει με την Κίνα και με το Πακιστάν θα διευθετηθούν με κάθε τρόπο και μέσο καθώς αυτό αποτελεί κεντρική πολιτική και της Μόσχας και του Πεκίνου.

Στην δε Αφρική, επικρατεί η άποψη ότι «δεν είναι όλοι οι λευκοί κακοί» αλλά σίγουρα «είναι οι Αγγλοσάξονες λευκοί, όπως και οι γαλλόφωνοι (Βέλγιο, Γαλλία)» και γενικότερα οι Ευρωπαίοι λευκοί, πλην των Ελλήνων που δεν είχαν ποτέ αποικίες.

Στην Αφρική δεν ξεχνούν τις γενοκτονίες που υπέστησαν επί αιώνες από τους συγκεκριμένους λαούς και είναι κάτι το οποίο έχει «φυτευτεί» στο DNA τους.

Όσο για τη Νότια Αμερική, μετά την Βραζιλία τώρα και η Αργεντινή θέλει να ενταχθεί στα BRICS, οι δύο μεγαλύτερες νοτιοαμερικανικές δυνάμεις δηλαδή, ενώ η Βραζιλία συμφώνησε με την Κίνα να πραγματοποιεί τις μεταξύ τους συναλλαγές στα εθνικά τους νομίσματα!

Με λίγα λόγια, μόνο ένα 10% του παγκόσμιου πληθυσμού είναι φίλα προσκείμενο στις επιλογές των Αμερικανών του Μπάιντεν και έμμεσα ακολουθεί ένα 15%.

Το 75% του παγκόσμιου πληθυσμού στηρίζει την Ρωσία κι ας μην φαίνεται αυτό άμεσα σε ψήφους στον ΟΗΕ. Οι ΗΠΑ προς το παρών διαθέτουν την πλειοψηφία σε «σφραγίδες» αλλά αυτό είναι ανούσιο.

Για πρώτη φορά στην Ιστορία έχουν χάσει την διεθνή υποστήριξη εξαιτίας των επιλογών της κυβέρνησης Μπάιντεν.

Το πρόβλημα είναι ότι εμείς πληρώνουμε το τίμημα, ούτε η Ινδία, ούτε η Κίνα, ούτε οι Αφρικανοί

Ο ίδιος ο Β.Πούτιν δήλωσε ότι οι Αφρικανοί «θα έχουν δωρεάν ρωσικά δημητριακά»

Εμείς εδώ αντίθετα θα ζούμε με την συνεχή αύξηση των καυσίμων, η οποία θα επιφέρει με τη σειρά της αύξηση στο κόστος των μεταφορών, και άρα επιπλέον αυξήσεις στο κόστος των προϊόντων, που στο τέλος όλα μαζί συνεπάγονται εξωφρενικό κόστος στις ζωές μας.

Εμείς δεν λέμε ότι οι Ουκρανοί πρέπει να κερδίσουν ή να χάσουν τον πόλεμο. Αυτό που λέμε είναι ότι ο πόλεμος πρέπει να σταματήσει… Χθες.

Ο Ουκρανός ΥΠΑΜ Μιχάϊλο Ποντόλιακ λέει πως σε έξι μήνες το Κίεβο θα έχει κατακτήσει την Κριμαία!

Όποιος λέει αυτά τα πράγματα προφανώς αγνοεί ότι οι Ρώσοι θα κάνουν χρήση πυρηνικών εάν υπάρξει τέτοιο ενδεχόμενο.

Εδώ δεν μιλάμε για μία ήττα στο πεδίο της μάχης αλλά μιλάμε για κατάλυση εδάφους το οποίο ιστορικά και πρακτικά θεωρείται ρώσικο.

Εδάφους στο οποίο διαβιούν σε συντριπτικό ποσοστό Ρώσοι.

Είναι σαν να καταλάμβανε το Μεξικό το Τέξας. Τι θα συνέβαινε τότε; Οι Αμερικανοί θα έκαναν χρήση πυρηνικών όπλων. Πολύ απλά.

Ποιος ενθάρρυνε αυτό το πράγμα και γιατί; Οι κύκλοι στην Ουάσινγκτον που προκάλεσαν αυτή την κρίση δεν κατανοούν ότι αν γίνει χρήση πυρηνικών όπλων θα τελειώσει η ζωή για όλους μας συμπεριλαμβανομένων και των ιδίων;

Πιστεύουν ότι η ρωσική ραδιενέργεια θα είναι λιγότερο ισχυρή από την αμερικανική και θα μείνουν αλώβητοι;

Τι τους κάνει να πιστεύουν ότι δεν θα υπάρξει χρήση πυρηνικών όπλων;

Μερικοί πρέπει να αποφασίσουν αν θα επιστρέψουν στο δίλημμα του Ψυχρού Πολέμου.

«Θα θυσιάζαμε τη Νέα Υόρκη για να σώσουμε το Βερολίνο ή το Λονδίνο;»

Ο πόλεμος πρέπει να λήξει… χθες, γιατί βρισκόμαστε πολύ κοντά στο να ανοίξει η «πόρτα του φρενοκομείου» με αποκλειστική ευθύνη της κυβέρνησης Μπάιντεν.

Αλλά μετά την Αποκάλυψη κανείς δεν θα νοιάζεται για τις ευθύνες κανενός καθώς οι επιζόντες θα έχουν επιστρέψει στην εποχή του Λίθου…

https://www.pronews.gr/kosmos/diethnis-politiki/ti-simainoun-oi-prosfates-kiniseis-tis-saoudikis-aravias-me-to-petrelaio-i-megali-skakiera-allazei-eis-varos-ton-ipa/

Γιώργος Τσουκαλάς: περί εθίμου Πρωταπριλιάς.

0
του Γιώργου Τσουκαλά, Δικηγόρου
Μιας και όταν ο στρόβιλος του παρόντος υποχωρεί, καθώς τα γεγονότα χάνονται στο παρελθόν, συνήθως οι άνθρωποι αναλογίζονται το δέον πράττειν, αποφάσισα να θέσω μια σειρά από ερωτήματα…
… «A posteriori in summa, ἐκ τῶν ὑστέρων συνοπτικῶς»
Α’. ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ
Υπάρχουν όρια στο έθιμο της Πρωταπριλιάς;
Μπορούν την Πρωταπριλιά οι υψηλά ιστάμενοι μιας κοινωνίας, όσοι υπηρετούν τους θεσμούς της, να ψευδολογούν και να κάνουν πλάκες στον λαό, έστω ως ιδιώτες αλλά πάντως προσποιούμενοι την αξιοπιστία του δημόσιου λειτουργού; Ποια είναι η ηθική μιας κοινωνίας που αποδέχεται το θεσμικό ψεύδος έστω και ως φάρσα; Και τι συνεπάγεται για το παρόν και το μέλλον της;
Πότε ξεκινάει στην Ελλάδα το έθιμο της Πρωταπριλιάς; Είχαν οι αρχαίοι Έλληνες, ημέρες αφιερωμένες κατ’ έθιμον στην φάρσα, στο ψεύδος, και στην υποτίμηση της αξιοπρέπειας του Άλλου, του συνανθρώπου που θεωρείται εύπιστος και αγαθός;
Συνοπτικά, το έθιμο ανάγεται στους λαούς της Δύσης, πριν κάποιους αιώνες, και αντιγράφηκε από τους Γραικούς των αιώνων της Ρωμιοσύνης. Γιατί όμως η ελληνορθόδοξη εκκλησία που τελούσε πολιτισμικά χρέη θεματοφύλακα των εθίμων που εναρμονίζονταν με την κληρονομιά του ελληνικού λαού, αποτάσσεται την ημέρα ως «γιορτή του Εωσφόρου»;
Σαν κάθε έθιμο, που είναι ζωντανό, η Πρωταπριλιά όπως προσλαμβάνεται από τον μέσο άνθρωπο, εξελίσσεται και αλλάζει.
_________________
Προς τους αναγνώστες της δημοσίευσης. Η σειρά με τα ερωτήματα… «A posteriori in summa, ἐκ τῶν ὑστέρων συνοπτικῶς» δεν έχει ως στόχο να δώσει τις δικές μου απαντήσεις, αλλά να θέσει έναν προβληματισμό. Μπορείτε όμως εσείς να δώσετε τις δικές σας απαντήσεις ή να θέσετε και άλλα ερωτήματα.

Γιάννης Μαγκριώτης: Το ελληνοτουρκικό φλερτ μπορεί να φέρει λύσεις;

0

του Γιάννη Μαγκριώτη, π. Υφυπουργού Εξωτερικών, Υποψηφίου Βουλευτή Α! Θεσσαλονίκης του ΠΑΣΟΚ

Η Τουρκία, είναι, μια από τις πιο σεισμογενείς χώρες του κόσμου. Στα εδάφη της υπάρχουν δύο μεγάλα σεισμικά ρήγματα, αυτό που προκάλεσε τον δίδυμο σεισμό των 7,8 και 7,6 ρίχτερ της 6ης Φεβρουαρίου 2023, της ανατολικής Ανατολίας και το δεύτερο της Βόρειας Ανατολίας, που προκάλεσε τον εξίσου φονικό και καταστροφικό σεισμό στις 16 Αυγούστου του 1999.

Οι δεκάδες χιλιάδες ζωές που χάθηκαν, και οι μεγάλες καταστροφές σε δημόσιες και ιδιωτικές υποδομές, δημιούργησαν τεράστια ψυχολογικά και οικονομικά προβλήματα στην τουρκική κοινωνία και στην Τουρκία.

Σε 108 δις δολάρια υπολόγισε ο Πρόεδρος της Τουρκίας, το ποσό που άμεσα χρειάζεται η Τουρκία, για να αποκαταστήσει τις δημόσιες και τις ιδιωτικές υποδομές, που φυσικά δεν το διαθέτει.

Ο Ερντογάν γνωρίζει, πως μόνο η Δύση μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά, γιαυτό μαζί με την αναστολή κάθε επιθετικής ενέργειας προς τις γειτονικές χώρες, ξεκίνησε την προσπάθεια για να περιορίσει τις τριβές με την Ουάσιγκτον και το ΝΑΤΟ.
Το ξαφνικό φλερτ προς την Ελλάδα, δημιούργημα και της άμεσης βοήθειας που έστειλε η χώρα μας, από την πρώτη ημέρα των σεισμών, είναι η το ένα βήμα, το άλλο είναι η επικύρωση της ένταξης της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ, από το Τουρκικό Κοινοβούλιο.

Βέβαιο, επίσης θεωρείται ότι, στην κλειστή συνάντηση των τεσσάρων ωρών, του Υπουργού Εξωτερικών τών ΗΠΑ με τον Τούρκο Πρόεδρο, συμφωνήθηκε και η επικύρωση της ένταξης της Σουηδίας, μετά τις εκλογές, με αντάλλαγμα, ίσως, την πώληση των F16.

Το ερώτημα που υπάρχει στην χώρα μας είναι: Θα έχει συνέχεια το φλερτ των δύο χωρών ή η τουρκική πλευρά, ανεξάρτητα ποιος θα εκλεγεί στις 14 του Μάη, θα το διακόψει;
Όλοι καταλαβαίνουμε ότι, η απάντηση στο ερώτημα αυτό, σε μεγάλο βαθμό, βρίσκεται στην απάντηση ενός άλλου ερωτήματος: Η Τουρκία θα ακυρώσει ή θα αναβάλλει τον βασικό στόχο της τελευταίας δεκαετίας, να γίνει αποδεκτή ως περιφερειακή Υπερδύναμη, γεγονός που συνεπάγεται σημαντική αυτονομία κινήσεων και επιλογών, στα πλαίσια τόσο του ΝΑΤΟ, όσο και των νέων γεωστρατηγικών ισορροπιών, και την απόκτηση ενός ζωτικού χώρου επιρροής στην ευρύτερη περίμετρό της, δηλαδή στα όρια της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας;
Επειδή όμως το πιο πιθανό είναι ότι, η Τουρκία, όταν ξεπεράσει το βάρος του καταστροφικού σεισμού, θα επανέλθει στην διεκδίκηση του στόχου της, είναι καλό η χώρα μας, να επεξεργαστεί, τώρα τουλάχιστον, μια νέα εθνική στρατηγική.
Στην χώρα μας πρέπει να αποφασίσουμε, αν θα συνεχίσουμε την στρατηγική “του βλέποντας και κάνοντας”, που αποκαλύπτει φοβικότητα και αφήνει τις πρωτοβουλίες στην άλλη πλευρά, με αποτέλεσμα ο ένας κύκλος της έντασης να διαδέχεται τον άλλο, όπως και το ένα πανάκριβο εξοπλιστικό πρόγραμμα το άλλο, με κίνδυνο ακόμη και την στρατιωτική σύγκρουση ή θα επενδύσουμε στην στρατηγική του διαλόγου και των περιορισμού των εντάσεων, με στόχο την δημιουργία κλίματος εμπιστοσύνης, ανάμεσα στις δύο χώρες, βασική προϋπόθεση για την ειρηνική και διπλωματική επίλυση των διαφορών μεταξύ των δύο χωρών, όπως και του Κυπριακού προβλήματος;
Σε μια τέτοια στρατηγική η απαίτησή μας, από τους εταίρους και συμμάχους μας στην ΕΕ, το ΝΑΤΟ και την Ουάσιγκτον, θα πρέπει να είναι η διαρκής και ισχυρή πίεση προς την Τουρκία, να δεχτεί τον ουσιαστικό διάλογο με την Ελλάδα, όπως και την αξιοποίηση των διεθνών δικαστηρίων, για την επίλυση των προβλημάτων.
Υπάρχουν τρεις θετικές προϋποθέσεις αυτήν την περίοδο και η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί.
Η πρώτη είναι, το μεγάλο εσωτερικό τραύμα της Τουρκίας, η επούλωση του οποίου χρειάζεται την δυτική συνδρομή. Η δεύτερη είναι η μεγάλη ανάγκη των ΗΠΑ και της ΕΕ να κλείσουν τα μέτωπα στην Νοτιοανατολική Ευρώπη και την ανατολική Μεσόγειο, ενόψει των νέων γεωπολιτικών συγκρούσεων που άρχισαν με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Και η τρίτη, οι νέοι ενεργειακοί σχεδιασμοί της ΕΕ και των ΗΠΑ, μετά την απόφασή τους για την πλήρη απεξάρτηση από την Ρωσία, δίνουν σημαντικά πλεονεκτήματα στην ανατολική Μεσόγειο, τα οποία πρέπει να αξιοποιηθούν.

Μετά τους σεισμούς του 1999 σε Τουρκία και Ελλάδα, η διπλωματία των σεισμών έφερε ήρεμα νερά στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, βοήθησε την ανάπτυξη και των δύο χωρών και φυσικά την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και το ευρώ, την πιο μεγάλη εθνική επιτυχία, εδώ και πολλές δεκαετίες.
Σήμερα, ίσως είναι ευνοϊκότερες οι συνθήκες, θα ήταν μεγάλο εθνικό λάθος, αν δεν τις αξιοποιήσουμε.