Αρχική Blog Σελίδα 1679

Αλ. Παπαχελάς: Συνεντεύξεις και δελτία Τύπου

0

Οι πολιτικοί µας, όλων των αποχρώσεων, έχουν κακομάθει. Για την ακρίβεια, τους έχουμε κακομάθει. Ειδικά τώρα που έχουμε μπροστά μας μια σκληρή εκλογική αναμέτρηση, ξεχνούν μερικές φορές τι δουλειά κάνουν εκείνοι και τι δουλειά κάνουμε εμείς. «Να κάνουμε συνέντευξη, αλλά μόνο γραπτή», «να βάλετε αυτόν τον τίτλο που σας προτείνουμε», «μα είναι ερωτήσεις αυτές που θέλετε να κάνετε; Είναι όλες πολύ επιθετικές, τι θέλετε, να με καταστρέψετε;», είναι μερικές από τις φράσεις που ακούμε αυτή την περίοδο από πολιτικούς που έχουν αγωνία για το κυνήγι του σταυρού. Και το ξαναγράφω, από πολιτικούς διαφόρων απόψεων και κάθε επιπέδου. Ξαφνιάζεσαι, βέβαια, δυσάρεστα όταν συναντάς τέτοια αντιμετώπιση από ανθρώπους που δεν το περιμένεις, υπουργούς ή στελέχη της αντιπολίτευσης. Από τους οποίους περιμένεις λίγη παραπάνω αυτοπεποίθηση, ανοχή και σεβασμό σε βασικούς κανόνες της φιλελεύθερης δημοκρατίας. Ξαφνιάζεσαι όμως και θετικά όταν βλέπεις ανθρώπους σε σημαντικές θέσεις του πολιτικού μας συστήματος να μη ρωτούν καν από πριν τι θα ερωτηθούν, και να απαντούν σε όλα, χωρίς ταμπού.

Δεν είναι όμως αυτός ο κανόνας. Τώρα μάλιστα που έχουμε μπει σε προεκλογική περίοδο, οι απαιτήσεις των πολιτικών ξεπερνούν κάθε λογική. Κανείς δεν αναρωτιέται γιατί στις σημαντικές εφημερίδες σε δυτικές δημοκρατίες με… κανονική δημοσιογραφία δεν δημοσιεύονται ποτέ μακροσκελείς συνεντεύξεις υπουργών. Αυτά συμβαίνουν σε τριτοκοσμικές χώρες.

Οι πολιτικοί, ειδικά τώρα που έχουμε μπροστά μας μια σκληρή εκλογική αναμέτρηση, ξεχνούν μερικές φορές τι δουλειά κάνουν εκείνοι και τι δουλειά κάνουμε εμείς.

Το περίεργο είναι, πάντως, πως οι πολιτικοί με τις παράλογες απαιτήσεις δεν καταλαβαίνουν ότι μια συνέντευξη με τους δικούς τους όρους απλά δεν διαβάζεται. Είναι τόσο απελπιστικά ξύλινη, βαρετή, προβλέψιμη. Αντε να τη διαβάσει λίγο η «πιάτσα», αλλά αυτό είναι, η χαρά του Γραφείου Τύπου και μόνο. Κανείς άλλος δεν ενδιαφέρεται. Προκαλούν, στην καλύτερη περίπτωση, πλήξη. Εντυπωσιακή είναι όμως και η άγνοια του κινδύνου της υπερέκθεσης. Οταν δίνεις μία ή δύο ή τρεις συνεντεύξεις την εβδομάδα, πώς μπορείς να περιμένεις ότι κάποιος θα σε «ακούσει»;

Ευτυχώς στην Ελλάδα έχουμε και καλή δημοσιογραφία. Δημοσιογράφους που ρωτούν τα πάντα, συνεντεύξεις που αναδίδουν ζωντάνια και ουσία. Οχι απαραιτήτως με επίφαση επιθετικότητας που συχνά κουράζει.

Καθώς μπαίνουμε στην τελική ευθεία των εκλογών, η πίεση θα είναι μεγάλη. Οπως και η ανάγκη να ξεχωρίσουμε τη συνέντευξη από το δελτίο Τύπου με τη μορφή ερωτήσεων και απαντήσεων. Συνεντεύξεις θέλει να διαβάσει ο ψηφοφόρος-αναγνώστης, όχι διαφημιστική καταχώριση.

Καθημερινή

Γ. Παπαδημητρίου: Τελικά, τί ευρωβουλευτές θέλουμε;

0

Το μείζον ζήτημα δεν είναι αν οι ευρωβουλευτές εκλέγονται με σταυρό ή λίστα, αλλά ποια είναι τα κριτήρια για την τοποθέτησή τους στο ψηφοδέλτιο, σχολιάζει ο Γιάννης Παπαδημητρίου.

Δεν γνωρίζουμε αν ισχύουν οι κατηγορίες που έχουν απαγγελθεί στην ευρωβουλευτή Εύα Καϊλή. Και εδώ προφανώς ισχύει το τεκμήριο της αθωότητας, μέχρι την ετυμηγορία του δικαστηρίου.

Όμως δεν περιποιεί τιμή για την εικόνα μίας χώρας το γεγονός ότι για πέντε από τους συνολικά 21 ευρωβουλευτές της (δηλαδή σχεδόν το 25% του συνόλου), έχει ζητηθεί ή και έχει εγκριθεί άρση της βουλευτικής ασυλίας, προκειμένου να διερευνηθούν τυχόν ευθύνες για ποινικά αδικήματα.

Καθώς πλησιάζουν οι διαδικασίες επιλογής για τα ονόματα που θα στελεχώσουν τα ψηφοδέλτια στις κρίσιμες ευρωεκλογές του 2024, καλό είναι να αναρωτηθούν οι επιτελείς των κομμάτων, αλλά και εμείς, οι απλοί ψηφοφόροι, ποια (πρέπει να) είναι τα κριτήρια, ώστε να επιλέγονται αξιοκρατικά οι καλύτεροι.

Η απάντηση είναι εύκολη και ταυτόχρονα δύσκολη. Ο ιδανικός ευρωβουλευτής έχει την επιστημονική κατάρτιση του Δημήτρη Τσάτσου και του Γιώργου Παπαστάμκου, τον ευρωπαϊκό «αέρα» του Κωστή Χατζηδάκη και του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, το επικοινωνιακό χάρισμα του Γιάγκου Πεσμαζόγλου και του Λεωνίδα Κύρκου, την «πένα» του Γιώργου Ρωμαίου και του Γιάννη Μαρίνου, την εργατικότητα της Μαριέτας Γιαννάκου, τις διασυνδέσεις του Σταύρου Λαμπρινίδη (για να μην αναφερθούμε επί του παρόντος στους σημερινούς ευρωβουλευτές μας).

Τα κριτήρια της επιλογής

Είναι αλήθεια ότι δεν βρίσκεται εύκολα ένας τόσο εκλεκτός εκπρόσωπος της λαϊκής βούλησης. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος να χειροτονούνται υποψήφιοι με κριτήρια που δεν έχουν σχέση με το αντικείμενο. Σχεδόν εγγυημένη είναι η αποτυχία όταν επιλέγονται «διάσημοι», οι οποίοι κατά κανόνα αποδεικνύονται εντελώς «άσημοι» μόλις περνούν τα σύνορα της χώρας, μόλις αφήνουν πίσω τους το ασφαλές περιβάλλον της αναγνωρισιμότητας, στο οποίο έχουν καλομάθει να πρωταγωνιστούν.

Αυτό ισχύει άλλωστε για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες, με ελάχιστες εξαιρέσεις (όπως, για παράδειγμα, ο Φινλανδός πρωταθλητής ράλλυ Άρι Βατάνεν, που είχε κερδίσει πολλές συμπάθειες στις Βρυξέλλες και η Αυστριακή «τηλεσέφ» Σάρα Βίνερ, που αξιοποιούσε την αναγνωρισιμότητά της για δημιουργικές καμπάνιες υπέρ της υγιεινής διατροφής).

Ο Γιάννης Παπαδημητρίου
Ο Γιάννης Παπαδημητρίου Εικόνα: DW

Καλή αφετηρία είναι ασφαλώς η επιλογή νέων ανθρώπων. Αλλά και η νεότητα από μόνη της δεν αποτελεί εγγύηση επιτυχίας, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από έπαρση. Διαχρονικός παραμένει ο αφορισμός του Βρετανού πολιτικού Τζέιμς Μπάλφουρ: «Νόμιζα πως ήταν ένας πολλά υποσχόμενος νέος. Αλλά τελικά ήταν μόνο ένας νέος που υποσχόταν πολλά…»

Τέλος, ελάχιστα αποδοτικό, αλλά σύνηθες δυστυχώς, είναι το κριτήριο της ανταμοιβής για πολύτιμες κομματικές υπηρεσίες του παρελθόντος. Είναι αλήθεια ότι παλαιότερα, ιδιαίτερα πριν αποκτήσει σοβαρές αρμοδιότητες και ρόλο συν-νομοθέτη στο θεσμικό οικοδόμημα της ΕΕ, το Ευρωκοινοβούλιο ήταν ο αυτονόητος προορισμός για μία τελευταία «χρυσή χειραψία» λίγο πριν τη συνταξιοδότηση. Αλλά οι καιροί αλλάζουν.

Σήμερα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο λειτουργεί περισσότερο ως «φυτώριο» φερέλπιδων- όχι απαραίτητα νέων- πολιτικών, οι οποίοι στη συνέχεια επωμίζονται ακόμη πιο σοβαρές ευθύνες, είτε στις Βρυξέλλες, είτε στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας τους. Αναρίθμητα πλέον τα παραδείγματα, από τους Ιταλούς Ταγιάνι και Σαλβίνι και τους Γάλλους Σιράκ και Φαμπιούς μέχρι τους «ημέτερους» Κωστή Χατζηδάκη και Νίκο Ανδρουλάκη. Ένας λόγος παραπάνω να τιμήσουν τον θεσμό και να επιλέξουν τους καλύτερους όλοι οι ενδιαφερόμενοι. Τόσο οι ιθύνοντες των κομμάτων, όσο και εμείς, οι απλοί ψηφοφόροι.

Γιάννης Παπαδημητρίου

DW

56 χρόνια μετά την 21η Απριλίου: Άλλαξε κάτι;

11

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Libération: «Ολοι μας κλέψαμε κάτι από την Ελλάδα»

0

«Κάποτε θα πρέπει να μάθουμε να πληρώνουμε το χρέος μας στην Αθηνά» γράφει η Ιταλίδα συγγραφέας, Αντρέα Μαρκολόγκο, στη γαλλική εφημερίδα

«Το Παρίσι, η Κοπεγχάγη, το Βίρτσμπουργκ, η Καρλσρούη, και ιδιαίτερα το Λονδίνο, είναι οι πόλεις όπου στενάζουν ακόμα και σήμερα τα κλεμμένα από την Ελλάδα θραύσματα του Παρθενώνα», σημειώνει η Ιταλίδα συγγραφέας, Αντρέα Μαρκολόγκο, σε άρθρο της που δημοσιεύεται στη γαλλική εφημερίδα Libération, επ’ ευκαιρία του Φεστιβάλ Βιβλίου του Παρισιού.

Η Μαρκολόγκο κάνει ειδική μνεία στην πρόσφατη απόφαση του Βατικανού να επιστρέψει στην Ελλάδα τρεις μαρμάρινες κεφαλές, αλλά και στο αίτημα της Ελλάδας για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα.

Υπενθυμίζοντας το «προφητικό» ποίημα του Λόρδου Βύρωνα, «Η κατάρα της Αθηνάς», η συγγραφέας σημειώνει ότι ορισμένες χώρες αποφάσισαν τελικά να αντιδράσουν, όπως η Ιταλία, που επέστρεψε μέρος της ανατολικής ζωφόρου στο Μουσείο της Ακρόπολης, που μέχρι το 2022 φυλασσόταν στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Παλέρμο, όπου είχε μεταφερθεί στις αρχές του 19ου αιώνα, κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες.

«Ο Πάπας Φραγκίσκος δήλωσε ότι θέλει να διορθώσει μια αδικία 200 και πλέον ετών, θέση που χαιρέτισε η Λίνα Μενδώνη, η Ελληνίδα υπουργός Πολιτισμού», αναφέρει η Ιταλίδα συγγραφέας, τονίζοντας πως όπου η πολιτική δεν έχει -ή δεν θέλει να έχει- τα νόμιμα μέσα (αφού τα έργα τέχνης ενός κράτους είναι αναπαλλοτρίωτα και δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να μεταβιβαστούν), υπάρχει η θρησκεία».

Οπως παρατηρεί, η επιστροφή των τριών κεφαλών στην Ελλάδα έγινε στο πλαίσιο δωρεάς από την Καθολική στην Ορθόδοξη Εκκλησία και όχι επιστροφή από κράτος σε κράτος. Ο Πάπας προσέφερε τα γλυπτά στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Β’, ο οποίος με τη σειρά του αποφάσισε να τα δωρίσει στο Μουσείο της Ακρόπολης, σημειώνει.

Η Μαρκολόγκο υπενθυμίζει ότι στο Λούβρο εκτίθενται ακόμη μια μετόπη και ένα θραύσμα της ζωφόρου του Παρθενώνα, που είχε μεταφέρει στη Γαλλία ο κόμης Σουασέλ- Γκουφιέ, πρέσβης στην Οθωμανική Υψηλή Πύλη επί Ναπολεόντειας Αυτοκρατορίας.

Αναφερόμενη στον Λόρδο Ελγιν και στο πώς απέσπασε τα Γλυπτά, σχολιάζει πως μέσα σε μόλις δεκαπέντε χρόνια ο Παρθενώνας, με ιστορία 2.500 ετών, «μαρτύρησε και διαλύθηκε όσο ποτέ άλλοτε».

Λέγοντας πως «είναι τρομερό το να περιμένεις, και ακόμα χειρότερο να πάψεις να περιμένεις», η Μαρκολόγκο τονίζει ότι οι Ελληνες ελπίζουν στην αποκατάσταση των Γλυπτών που άρπαξαν οι Αγγλοι.

«Αναρωτιέμαι μήπως πρόκειται για γεωγραφική κατάρα, η μοίρα όλου του Νότου να ταπεινώνεται από έναν Βορρά, όποιος κι αν είναι αυτός. Οι λόγοι για τους οποίους αντιτίθενται στην επιστροφή των Μαρμάρων στην Ελλάδα τους τελευταίους δύο αιώνες, είναι ακριβώς οι ίδιοι με αυτούς που διατυπώνονται σήμερα στη συζήτηση για την αποκατάσταση των αφρικανικών έργων τέχνης. Τους κάναμε μια χάρη, οι Ελληνες πρέπει να μας ευχαριστήσουν, τέτοια ήταν εδώ και καιρό η θέση της Αγγλίας και της Δύσης απέναντι στις μομφές τους, συνοδευόμενη από μια πατερναλιστική κατάπληξη γι’ αυτή την απουσία ευγνωμοσύνης. Ακόμη και σήμερα, η Αγγλία αρνείται να εξετάσει το ενδεχόμενο επιστροφής των αρχαιοτήτων της στην Ελλάδα».

«Τελικά, όλη η Ευρώπη, όλοι μας, κλέψαμε κάτι από την Ελλάδα: είτε ήταν οι ιδέες της, από τις οποίες σφυρηλατήσαμε τις δυτικές μας ρίζες, είτε τα Γλυπτά του Παρθενώνα, δεν έχει σημασία. Κάποτε θα πρέπει να μάθουμε να πληρώνουμε το χρέος μας στην Αθηνά», καταλήγει.

Πηγή: Libération – ΑΠΕ-ΜΠΕ

Μακροχρόνια Ύφεση, Νέες Τεχνολογίες και Εργασία στη Ζωή των Νέων

1

 του Λευτέρη Τσουλφίδη, Καθηγητή Πανεπιστημίου Μακεδονίας

Η άποψη περί παγκόσμιας μακροχρόνιας ύφεσης που βρίσκεται σε εξέλιξη ήδη από το 2008 βρίσκει ολοένα και περισσότερη αποδοχή. Γνωρίζουμε ότι την στασιμοπληθωριστική κρίση (1965-1982) ακολούθησε οικονομική άνθηση που προέκυψε από μια σειρά πολιτικών που συμπυκνώνονται στη λέξη νεοφιλελευθερισμός. Η πεμπτουσία του οποίου είναι ο περιορισμός του παρεμβατικού ρόλου του κράτους και η λύση των όποιων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων από την  αυθόρμητη λειτουργία των δυνάμεων της αγοράς. Πράγματι, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 αρχίζει (στις ΗΠΑ αλλά και διεθνώς) η απορρύθμιση του τραπεζικού συστήματος, ακολουθούν οι πολιτικές ιδιωτικοποιήσεων, οι μειώσεις επιτοκίων που διαρκούν μέχρι πολύ πρόσφατα και βεβαίως οι πραγματικοί μισθοί είτε μειώνονται είτε υπολείπονται μακράν της αύξησης της παραγωγικότητας. Το καθένα ξεχωριστά εκ των ανωτέρω και συνδυασμένα συνέβαλαν στην αύξηση της κερδοφορίας και της οικονομικής μεγέθυνσης, χωρίς αναγκαστικά την μείωση της ανεργίας. Η ασθενής οικονομική άνθηση οδήγησε αρκετούς να μιλούν για μια «Νέα Οικονομία». «Νέα», διότι δήθεν δεν έπασχε από τις ασθένειες της παλιάς οικονομίας και αυτό χάρη στη γρήγορη διάδοση και χρήση της πληροφορίας και άρα την υποτιθέμενη θωράκιση  της οικονομίας απέναντι σε κάθε είδους κλονισμούς και κρίσεις.

Τα πτωτικά επιτόκια συνδυαζόμενα με την πτωτική κερδοφορία ιδίως μετά το 1997 οδήγησαν στην αναζήτηση κερδών μέσω της αύξησης των τιμών των τίτλων (δηλαδή των μετοχών και ομόλογων αλλά και της κτηματαγοράς). Η κρίση εκδηλώθηκε το 2008 με τις χρεοκοπίες των επενδυτικών τραπεζών Bear Stearns και Lehman Brothers που αν μη τι άλλο έδειξαν την αλλαγή φάσης της παγκόσμιας οικονομίας. Σήμερα έχει γίνει πλέον κατανοητό ότι η αιτία της κρίσης, δηλαδή η πτωτική κερδοφορία, δεν μπορεί να επιλυθεί ή τουλάχιστον να μετατεθεί χρονικά με πολιτικές χαμηλών επιτοκίων. Η Πανδημία αρχικά και στη συνέχεια ο Πόλεμος στην Ουκρανία έχουν οδηγήσει και συνεχίζουν να οδηγούν σε αύξηση τιμών και είναι ουσιαστικά το αίτιο της αύξησης των επιτοκίων, με αποτέλεσμα σημαντικές τράπεζες (SVB, Signature, Credit Swiss) βασιζόμενες στα κέρδη από την αύξηση των τιμών των τίτλων που είχαν στην κατοχή τους να χρεοκοπήσουν.

Στην αλλαγή φάσης της παγκόσμιας οικονομίας η πανδημία  λειτούργησε καταλυτικά και επιταχυντικά ως προς την εισαγωγή νέων τεχνολογιών, όπως π.χ. το Zoom, φαινομενικά επιπόλαιες και προσωρινές, ωστόσο επιβλήθηκαν στην διάρκεια της πανδημίας και στη συνέχεια γενικεύθηκαν αλλάζοντας άρδην την εργασιακή διαδικασία. Ειδικότερα, μειώνουν το κόστος παραγωγής μέσω αύξησης της παραγωγικότητας και απαξίωσης του κεφαλαίου (π.χ. λιγότερα γραφεία και εγκαταστάσεις). Οι μισθοί πρακτικά μειώνονται, καθώς αυξάνεται τόσο ο εργάσιμος (στο σπίτι ) χρόνος όσο και η ένταση της εργασίας ενώ η έλλειψη σχετικής νομοθεσίας και θεσμών δύναται να οδηγήσει σε απροκάλυπτη εκμετάλλευση των εργαζομένων.

Οι νέες καινοτομίες (τεχνητή νοημοσύνη, μηχανική μάθηση, ρομποτική, βιομηχανικός αυτοματισμός, μεταξύ αρκετών άλλων) καταστρέφουν (βραχυχρόνια, τουλάχιστον) περισσότερες σταθερές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας από όσες δημιουργούν. Συνεπώς στη διάρκεια της τρέχουσας μακροχρόνιας ύφεσης έχουν διευρυνθεί κατά πολύ οι ανισότητες πλούτου, όπως δείχνουμε στο Σχήμα που ακολουθεί. Διαπιστώνουμε ότι το 1% του πλουσιότερου πληθυσμού στην Ελλάδα από 15% του πλούτου που είχε στην κατοχή του το 2008 το αύξησε στο 24% το 2021 ενώ αντιθέτως το φτωχότερο 50% του πληθυσμού από το 5,5% περίπου του πλούτου το 2008 το μείωσε στο -1.8%, προφανώς λόγω αυξανόμενου ιδιωτικού χρέους.

Επισημαίνουμε ότι η γνωστή ως «μεγάλη παραίτηση» των νέων στις ΗΠΑ το 2020 και 2021, ένα κατά τη γνώμη μας υπερτονισμένο φαινόμενο που παρατηρήθηκε σε τομείς, όπως ξενοδοχεία, εμπόριο και υγειονομική περίθαλψη, και ιδίως σε χαμηλής ειδίκευσης εργασίες με χαμηλούς μισθούς και εξοντωτικές συνθήκες απασχόλησης. Στους κλάδους αυτούς  ο γυναικείος πληθυσμός υπερτερεί και έχοντας να επιλέξει μεταξύ χαμηλόμισθης απασχόλησης και υψηλού κόστους παιδικής φροντίδας επιλέγει την παιδική φροντίδα. Επομένως, η λεγόμενη «μεγάλη παραίτηση» μένει να αποδειχτεί καθώς η εγκατάλειψη θέσεων εργασίας διαπιστώθηκε σε ορισμένους μόνο μήνες του 2021 (Σεπτέμβριος) και 2022 (Αύγουστος – Νοέμβριος) και οι παραιτήσεις δεν ήταν παρά μικρό ποσοστό το εκτιμούμε μεταξύ 2% και 3% του εργατικού δυναμικού. Στην Ελλάδα δεν φαίνεται, τουλάχιστον από τα διαθέσιμα στοιχεία, να είχαμε αντίστοιχο φαινόμενο, με εξαίρεση ίσως τις κενές θέσεις εργασίας στον αγροτικό τομέα και τον τουρισμό σε συνδυασμό με την μεγάλη ανεργία των νέων. Προφανώς οι χαμηλοί μισθοί, οι συνθήκες εργασίας μαζί με άλλους παράγοντες αποθαρρύνουν τους νέους (που θέλουν να σταδιοδρομήσουν) στην αναζήτηση απασχόλησης στους εν λόγω τομείς. Η πολύπλευρη μόρφωση και η πρόσβαση σε αυτήν είναι η άμυνα απέναντι στις αδιαμφισβήτητες εντεινόμενες εισοδηματικές ανισότητες που προκύπτουν στις συνθήκες της διάδοσης των νέων τεχνολογιών.

Ομοίως και με την φυγή Ελλήνων νέων πτυχιούχων σε χώρες του Βορρά (γνωστή ως brain drain) προς αναζήτηση εργασίας. Οι έστω και κατά προσέγγιση αριθμοί λείπουν, ενώ τα κίνητρα πίσω από κάθε μετακίνηση δεν είναι ακριβώς τα ίδια. Ένα φαινόμενο που δεν έχει ποσοτικοποιηθεί και συνεπώς δεν μπορούμε να αποτιμήσουμε τα όποια αποτελέσματά του για την χώρα. Η συζήτηση, εν πολλοίς, είναι υποθετική και φέρνει στη μνήμη τις δεκαετίες του 1960 και 1970, τότε που οι νέοι της Ελλάδας μαζικά αναζητούσαν απασχόληση στη Δ. Γερμανία. Η έρευνα τα χρόνια εκείνα διεξαγόταν χωρίς επαρκή στοιχεία (όχι τόσο ως προς τον αριθμό των μεταναστών) και κατά κανόνα κατέληγε να γίνεται μονομερής και καταστροφολογική. Με άλλα λόγια, δεν λάμβανε υπόψη πλήθος μεταβλητών, όπως π.χ. τα εμβάσματα των μεταναστών, τόσο σημαντικά για τον ισοσκελισμό του ισοζυγίου πληρωμών και βεβαίως την ενθάρρυνση της οικοδομικής δραστηριότητας, μαζί με πολλά άλλα. Ομοίως με το brain drain καθώς, κατά τη γνώμη μας, αντισταθμίζεται, εν μέρει τουλάχιστον, από την παλινόστηση επιστημόνων (brain gain) με ένα ισοζύγιο που έχει τόσα πολλά ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που είναι δύσκολο να αποτιμηθεί, προς το παρόν τουλάχιστον. Η ποιοτικά καλή δημόσια παιδεία και η ενίσχυση της βασικής έρευνας είναι, για μια ακόμη φορά, η ασφαλής απάντηση, στα εν λόγω φαινόμενα.

Στη διάρκεια της πανδημίας έγινε φανερό ότι ο ιδιωτικός τομέας και η αγορά, που τόσο πολύ επαινούνταν στην περίοδο του νεοφιλελευθερισμού, αποδείχτηκαν περισσότερο μέρος του προβλήματος παρά η λύση του. Αντίθετα, ο δημόσιος τομέας κλήθηκε να  δώσει απαντήσεις σε επείγοντα οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα, όπως αυτά που προέκυψαν στην πανδημία και στη συνεχιζόμενη μακροχρόνια ύφεση. Ενώ ο περιορισμός του δημόσιου τομέα, όπως π.χ. με την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων ανέδειξε με τρόπο τραγικό την αναγκαιότητά του. Γενικότερα, ο δημόσιος τομέας είναι ζωτικής σημασίας για την αντιμετώπιση κρίσιμων ζητημάτων, όπως η ασφάλεια των συγκοινωνιών, η δημόσια υγεία, η δημόσια παιδεία, η μείωση των  ανισοτήτων, το  περιβάλλον, μεταξύ άλλων.

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι στο εγγύς μέλλον οι νέες τεχνολογίες θα οδηγήσουν σε θεαματική αύξηση της παραγωγικότητας καθιστώντας εφικτή τη μείωση της απασχόλησης ανά εργαζόμενο. Ωστόσο, η αύξηση της παραγωγικότητας θα είναι δυνατή εφόσον συνοδεύεται από θεσμικές αλλαγές μεγάλης πνοής που θα αλλάζουν την κοινωνία με τρόπο που να λειτουργεί υπέρ της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού, πράγμα που συνεπάγεται εγρήγορση και διεκδικητικό κίνημα που να γνωρίζει τα νέα δεδομένα και τα όρια εντός των οποίων μπορεί να κινηθεί.

Λευτέρης Τσουλφίδης

Καθηγητής Οικονομικών

Πανεπιστημίου Μακεδονίας

*Το άρθρο παρουσιάστηκε σε Ημερίδα του Τμήματος Βαλκανικών Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας με τίτλο: Φταίει η κακιά η (χ)ώρα: βιοπολιτικές, περιφράξεις, ανατροπές στη ζωή των νέων, πριν και μετά την οικονομική κρίση στη Ελλάδα, 5 Απριλίου 2023.

 

 

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη: Τι σημαίνουν οι εκλογές για την Ελλάδα;

4

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη                          

Το κυρίαρχο πρόβλημα Ελλάδας, αλλά και Κύπρου, που είναι επίσης Ελλάδα, ήταν και παραμένει η υποτέλεια σε ακραίο βαθμό. ‘Οτι σημαντικό αφορά την πατρίδα μας έχει προαποφασιστεί από τους έξωθεν φίλους-συμμάχους-εχθρούς, ερήμην του λαού. Σε αυτόν, περνάει μονίμως ένα σχήμα “παραμυθοειδές’, ότι δήθεν “ουδέποτε θα αποδεχτούμε την α ή τη β εθνικά δυσμενή λύση”, ότι “η Τουρκία είναι απομονωμένη και έχει επισύρει την οργή των συμμάχων ενώ, εμάς μας αγαπούν και μας υπολογίζουν”, ότι “η οικονομία μας ευημερεί και τα μνημόνια έχουν τελειώσει”, ότι «το μοναδικό μας πρόβλημα είναι η απόκτηση της επενδυτικής βαθμίδας», και άλλα τινά παρόμοιας ευτράπελης  και παραπειστικής υφής!

Κάτω από αυτές τις συνθήκες εξυπακούεται ότι ο λαός δεν πρέπει να “γνωρίζει” τίποτα από ότι αποτελεί τη βάση της ύπαρξής του και το μέλλον των απογόνων του, δεδομένου ότι  δεν είναι αυτός ο κυρίαρχος της χώρας του. Γι’ αυτό και πρέπει να αποκλείονται οι τυχόν  ευκαιρίες  αντίδρασης του στις προειλημμένες αποφάσεις  για λογαριασμό του.

Και να έρθω στη  συζήτηση περί της  “ανάγκης` αφύπνισης”, που τόσο συχνή αναφορά γίνεται σε αυτήν και  που όλοι όσοι αγαπάμε την Ελλάδα, ευχόμαστε κάποτε να υλοποιηθεί.

“Αφύπνιση” ναι, αλλά πως όμως; Δεδομένου, ότι ένα μεγάλο τμήμα του λαού μας είναι προσκολλημένο  στα συστημικά πολιτικά κόμματα, που  αντλούν την όποια ισχύ τους έξωθεν, που ακόμη εκμεταλλεύονται την ανύπαρκτη ουσιαστικά διάκριση αριστεράς και δεξιάς (με μόνη  εξαίρεση το ΚΚΕ) και που προβάλλονται από τα συστημικά ΜΜΕ χωρίς όρια, με τη βοήθεια συστηματικής απόκρυψης ή αλλοίωσης γεγονότων, αλλά και παροχής ψεύτικων ειδήσεων.

Η αφύπνιση αυτή του ελληνικού λαού είναι, πράγματι, το διαχρονικά ζητούμενο στην ταλαίπωρη και προς το παρόν χωρίς ελπίδα Ελλάδα. Η αναζήτησή της παίρνει “φωτιά” σε παραμονές εκλογών, όπως τώρα, αλλά θα πρέπει να γίνει συνειδητό ότι αυτή δεν κατεβαίνει αυθόρμητα, από τους ουρανούς, αν δεν έχει προηγηθεί σκληρή προσπάθεια για τη δημιουργία της.

Έτσι, φτάνουμε στις προσεχείς εκλογές μας, που παρότι ουδέν το ουσιαστικό περιέχουν, αποτελούν  ωστόσο το κυρίαρχο θέμα προβληματισμού και ατέρμονων συζητήσεων, οι οποίες  διανθίζονται και από συχνές εξαγγελίες νέων πολιτικών σχημάτων, που φέρουν “ελπίδες”, χωρίς την ελάχιστη δυστυχώς προοπτική, μεταβολής  της χρόνια παγιωμένης ελληνικής κατάστασης.

Γιατί αυτό που θα έρθει με τις προσεχείς εκλογές, σε μία ή δύο φάσεις (λίγο ενδιαφέρει ο τελικός αριθμός τους) θα έπρεπε να είναι ήδη, παγκοίνως, γνωστό και να μην αφήνει περιθώρια ελπίδων, ονείρων, αναμονής μεταβολών.

Και τι είναι αυτό; Μα, το πως θα περάσει, όσο γίνεται πιο ανώδυνα στους Έλληνες (όπως όλα δείχνουν) η συνεκμετάλλευση του Αιγαίου. Δεν είναι, φυσικά,  νοητή η ανάληψη ενός τέτοιου θέματος, όπως η  παραίτηση κυριαρχικών δικαιωμάτων μας, από ένα και μόνο συστημικό κόμμα. Γι’ αυτό, και οι συζητήσεις περί αυτοδυναμίας, κυβέρνησης ηττημένων και άλλων τινών, επιβάλλεται να αντιμετωπιστούν μέσα σε αυτό το γενικότερο κλίμα.

Συνειδητοποιώ ότι το συμπέρασμα αυτού του μηνύματος κινδυνεύει  να είναι η ανυπαρξία  ελπίδας για  “αφύπνιση” της  Ελλάδας μας. Γι’ αυτό και σπεύδω να δηλώσω την πεποίθησή μου για το απολύτως αντίθετο. Σίγουρα, κάποτε, σε χρόνο αδιευκρίνιστο προς το παρόν από σήμερα, θα υπάρξει  “αφύπνιση” η οποία και επιπλέον απειλεί να έχει βίαιη μορφή. Προς το παρόν, ωστόσο, δεν διαγράφεται το χρονικό στίγμα της.  Η δυσκολία και αργοπορία της εμφάνισής της σίγουρα οφείλονται,  πρώτον στο γεγονός ότι η κατοχή στην Ελλάδα είναι συγκαλυμμένη, και δεύτερον ότι συνεχίζεται με τη σύμφωνη γνώμη, αλλά και συνδρομή των εκάστοτε κρατούντων.

newsbreak.gr

Αϊ μου Γιώργη! (Επί τη εορτή της κγ’ Απριλίου)

1

Το άρθρο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη «Άι μου Γιώργη!» δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις» στις 23 Απριλίου 1892.

   Ανέτειλε το έαρ· δεύτε ευφρανθώμεν! Εξέλαμψεν η Ανάστασις Χριστού· δεύτε ευφρανθώμεν!
Η του αθλοφόρου μνήμη τους πιστούς φαιδρύνουσα ανεδείχθη.

Ένθεν μεν ψάλλει η Εκκλησία, συγκαταβατικωτέρα κατά τας ημέρας ταύτας της αναστάσεως του Σωτήρος, παρά την ανωτέραν πνευματικήν έννοιαν τοιούτων παρακελεύσεων· ένθεν δε ο ελληνικός λαός, όστις φαντάζεται πρώτον λεβέντην και αστραπόμορφον νεανίαν τον ήρωα πρόμαχον του Χριστιανισμού, περιβάλλει με όλην την ποίησιν των μακραιώνων ονείρων του, με παμφαείς ακτίνας αφθίτου νεότητος και αϊδίου καλλονής τον Άγιον Γεώργιον

Αϊ μου Γιώργη αρματολέ και πρώτε καβαλάρη,
αρματωμένε με σπαθί και με χρυσό κοντάρι…

Και ιστορείται δια στίχων επικής απλότητος και ύψους, πως το θεριό εφώλιαζε σιμά εις την βρύσιν, πως απήτει περιοδικώς αιματηρόν φόρον, από τους κατοίκους της πόλεως, πως ερρίπτοντο κλήροι μέλλοντες ν’ αποφασίσωσι περί της δυστυχούς κόρης, ης θα ήτο η σειρά να χορτάση την αδηφάγον απληστίαν του φοβερού θηρίου, πως ο κλήρος έπεσεν επί την βασιλοπούλαν (την Αλεξάνδραν!) και πως ο Άγιος, εισακούσας τας δεήσεις των γονέων, επήλθε, ραγδαίος και αήττητος ιππεύς, εις βοήθειαν της δυσμοίρου νεάνιδος, πως εθανάτωσε τροπαιοφόρος τον απαίσιον δράκοντα, και πως, αναλαβών την βασιλοπούλαν εις τα κάπουλα του αλόγου του, την παρέδωκεν ασινή εις τους βασιλικούς γονείς της.
Α! είναι κρίμα, ότι οι Έλληνες δεν τον επεκαλέσθησαν πέρυσι, πριν ή λάβη μοιραίαν έκβασιν περίστασις παραπλησία!… Αλλά και πάλιν, τις οίδεν αν οι θνητοί βλέπομεν ορθώς τα πράγματα, αν δεν κατοπτρίζονται ανάποδα εις τους οφθαλμούς μας;…Τις οίδεν αν ο κόσμος αυτός, με όλους τους πάγους του Βορρά, ή με τα θάλπη της μεσημβρίας, δεν είναι το αληθές θηρίον;…Αν ο άγγελος του θανάτου, κατ’ εξοχήν τροπαιοφόρος, δεν είναι ο αισιώτερος των αγγέλων;…Και αν, εις τον άλλον κόσμον, η στοργή του ουρανίου πατρός δεν είναι μυριάκις ενθερμοτέρα της στοργής επιγείων γονέων; Τι λέγει το ιερόν Βιβλίον; Κι αβί βε αμί ναδζαβούνι, β’ Αδωνάι α-σπένι (Ο πατήρ μου και η μήτηρ μου εγκατέλιπόν με, ο δε Κύριος προσελάβετό με).

Εν τούτοις, επαξίως ο ελληνικός λαός τιμά με υπερόχου ευλαβείας δείγματα τον ελληνοπρεπέστατον άγιον του, τον άγιον Γεώργιον. Ο τροπαιοφόρος μεγαλομάρτυς, ομού με τον άλλον ομόψυχον και εφάμιλλόν του, ίστανται φρουροί εις τα πρόθυρα ο μεν του θέρους, ο δε του χειμώνος, σημειούντες δια της επιτολής των, ως άλλοι αστέρες σελασφόροι, την περίοδον των ορεινών και πεδινών νομών και καταυλισμών δια τους ποιμένας.
Εξ ήρος εις αρκτούρον ευμήνους χρόνους· και ποιμένες και γεωργοί άγουσι γηθοσύνως την ροδοστέφανον, ως εκ του μαρτυρικού του αίματος, μνήμην του αγίου, και θύουσιν άρνας, και οβελίζουσιν αμνούς, γενναίως ευχωμούμενοι, επικαλούμενοι τον μάρτυρα βοηθόν εις τας επιχειρήσεις των και συλλήπτορα των κόπων. Και οι Έλληνες πολεμισταί των παρελθόντων αιώνων, ως και της μεγάλης εθνεγερσίας, δεν έπαυσαν να τον επικαλούνται ευμενή σύμμαχον και αρωγόν. Κατ’ αυτήν δε την ημέραν της μνήμης του αγίου, το πρώτον έτος του αγώνος, έτερος αγλαός πρόμαχος της πίστεως και της πατρίδος και μάρτυς της ελευθερίας περικλεέστατος, ο Θανάσης Διάκος, προσεφέρθη ολοκαύτωμα υπέρ του Γένους. Ενθυμηθήτε τους στίχους του αειμνήστου Βαλαωρίτου.

Επάνωθέ τους κάτασπρο το φλάμπουρο του Διάκου
ανέμιζε τρομαχτικό, και στο ξεδίπλωμά του,
λεβέντης αστραπόμορφος επρόβαλλ’ ο Άη -Γιώργης
με τ᾿ άγριό του τ᾿ άλογο, κρατώντας καρφωμένο
τ᾿ ανίκητο κοντάρι του στὸ διάπλατο λαρύγγι
του φοβερού του δράκοντα, ποὺ δέρνεται στο χωμα.

Αλλά και ποίος άλλος Άγιος έχει τόσα και τόσα εξωκκλήσια, υψούμενα χαριέντως εις πάσαν κοιλάδα, επιστέφοντα πάντα λόφον, πάντα βράχον της Ελληνίδος χώρας; ο Άγιος Δημήτριος, ως ιστάμενος φρουρός εις τα πρόθυρα του χειμώνος, δια να μη μείνη παραπονούμενος, έχει το ιδιαίτερον καλοκαίρι του, “καλοκαιράκι τ’ Αϊ-Δημητριού” και τον φερώνυμον αυτού μήνα, ο δε Άγιος Γεώργιος είναι ο κατ’ εξοχήν καλοκαιρινός και ανοιξιάτικος Άγιος και δεν δύναταί τις να φαντασθή μνήμη του Αγίου Γεωργίου χωρίς πολλά ποικιλόχροα άνθη μοσχοβολούντα, χωρίς τάπητας ανθυλλίων μεθυσκόντων τον αέρα με την ευωδίαν των, χωρίς άπειρον πρασινάδα και απεράντους αγρούς αιματόχρους από αμέτρητον πλήθος των μηκώνων, χωρίς τρυφερούς βλαστούς αμπέλων με βότρυς προβάλλοντας και χωρίς αναριθμήτους στεφάνους από αγραμπελιές και αγιοκλήματα. Ποίος άλλος Άγιος δύναται να καυχηθή, ότι είναι ο καθολικός πολιούχος των ελληνίδων πόλεων, ο γενικός προστάτης της ελληνικής εξοχής; Διότι το συναξάριον του δεν αναφέρει εις ποίον ωρισμένως μέρος της Ανατολής εμαρτύρησεν, ως δια να αφήση την μνήμην του Αγίου κοινήν εις όλην την ελληνικήν χώραν.Καθώς δε ο Άγιος Νικόλαος είναι ο κατεξοχήν προστάτης των θαλασσοπορούντων ανά τον πόντον, ούτω και ο Άγιος Γεώργιος είναι ο ετοιμότατος βοηθός και αντιλήπτωρ των γεωπονούντων επί της ξηράς. Ποίος άλλος Άγιος εφάνη ποτέ τόσον πρόθυμος “των αιχμαλώτων ελευθερωτής, και των πτωχών υπερασπιστής, ασθενούντων ιατρός, βασιλέων υπέρμαχος”; Και ποίος άλλος Άγιος έδειξε ποτέ τόσην χριστομίμητον φιλανθρωπίαν και συγκατάβασιν, ώστε να εισακούση της δεήσεως παιδίου παίζοντος, ηττωμένου εν τη παιδιά και πάσχοντος την φιλοτιμίαν (πως φαίνεται ότι ήτο Ελληνόπαις!) και να δεχθή προ πλήρωσιν ευχής, αντί πάσης συνήθους προσφοράς, οίον κηρίου και θυμιάματος και λειτουργίας, σφουγγάτον, ήτοι ομελέταν, απο αυγά, καθώς θα  ελέγαμεν σήμερον; Αναγνώσατε το χαριέστατον εκείνο θαύμα του Αγίου, δια να πεισθήτε.
Αλλά και όσοι δεν πιστεύετε τα θαύματα, αποφασίσατε να κάμητε έν ταξίδιον έως τον ιερόν Άθωνα, και άμα φθάσητε εκεί, επισκεφθήτε την μονήν του Ζωγράφου. Εκεί σώζεται η εκ των λύθρων της σφαγής του Μάρτυρος συμπαγείσα αχειροποίητος εικών του Αγίου Γεωργίου, εφ’ ής απιστών προς το παράδοξον το πάλαι αρχιερεύς, θεις την χείρα προς ψηλάφισιν επί της εικόνος, ετιμωρήθη αξίως δια την τόλμην, προσφυέντος του δακτύλου επί της εικόνος και μείναντος κολλημένου, εωσού ηναγκάσθη ν’ αποκόψη με τον δάκτυλον, να σωθή δε εν μετανοία κλαίων εν τω ναώ του Αγίου. Η εικών είναι εκεί και ο δάκτυλος μένει μετά τόσους αιώνας ορατός επ’ αυτής.

Είπομεν, ότι η συγκατάβασις του Αγίου απεδείχθη χριστομίμητος, και τούτο μας ενθυμίζει την ευσεβή εκείνη φάτιν (e) περί τινος απλοϊκού ανθρώπου, προσελθόντος ποτέ εις εξομολόγησιν και ακούσαντος παρτου πνευματικού την παραίνεσιν “να περπατή τον ίσιο δρόμο, αν θέλη να πάη στον Παράδεισο”. Ο άνθρωπος ηρμήνευσε την συμβουλήν κατά γράμμα και οδεύσας την ευθείαν έφθασε μετά τινας ημέρας εις λαμπρόν μοναστήριον εν τερπνοτάτω και πολυανθεί τοπίω, όπερ άμα ιδών, εν πεποιθήσει ανέκραξεν· “Α! να ο Παράδεισος!”. Προσελθών δε εις τον θυρωρόν του μοναστηρίου, είπε·
“Καθώς μου είπε ο πνευματικός επερπάτησα τον ίσιο δρόμο και έφθσα στον Παράδεισον, και τώρα που έφθασα, δεν θέλω να φύγω απ’ εδώ”.
Ο ηγούμενος, μαθών τα κατά τον άνθρωπον, έδωκεν αυτώ διακόνημα το να είναι “βουρδουνιάρης”, ήτοι σταυλίτης του μοναστηρίου, ευδοκιμήσαντα δε μετά καιρόν τον επροβίβασεν εις υπηρέτην του ναού. Εκεί έμεινεν ο ξένος υπηρετών μετά ζήλου, και ήτο μακάριος καθόλα, μόνον έν πράγμα δεν ηδύνατο να εννοήση· βλέπων τον Χριστόν εσταυρωμένον υψηλά εις την κορυφήν του εικονοστασίου, ελυπείτο, κι έλεγε· “Τι κακό έκαμε και τον κρέμασαν εκεί!”. Μια των ημερών,ενώ εσκούπιζε το έδαφος του ναού, τρώγων άμα τεμάχιον άρτου. λείψανον προσφοράς ή αρτοκλασίας, ανατείνας την χείρα προς τον Εσταυρωμένον επάνω έκραξε· “Κατέβα και συ, καημένε, να σου δώσω ένα κομμάτι ψωμί να φας· σε λυπούμαι να σ’ έχουν νηστικόν, τόσον καιρόν εκεί κρεμασμένον!”. Ο άνθρωπος ήτο αμαθής και απλοϊκός εις άκρον, και δεν υπώπτευεν ότι εβλασφήμει τοιαύτα λέγων·ωμοίαζε με τον άλλον εκείνον, όστις είχε συνηθίσει να λέγη προσευχόμενος· “Κύριε, μη μ’ ελεής!”, καλή τη πίστει νομίζων, ότι η φράσις αύτη εσήμαινε· ”Κύριε, ελέησον με”. Εν τούτοις, ο Δεσπότης Χριστός, προσθέτει η παράδοσις, συγκατέβη προς την απλότητα του ανθρώπου εκείνου, και κατήλθε, φρικτόν ειπείν, ολόσωμος εκ του Σταυρού, κι εδέχθη τεμάχιον άρτου από των αθώων χειρών του πλάσματός του , καθώς άλλοτε είχε συνδειπνήσει με τους μαθητάς, μετά την Ανάστασιν, παρά την όχθην της Τιβεριάδος!
Ομοίως και ο Άγιος Γεώργιος συγκατέβη προς την απλοϊκήν επίκλησιν του παιδός, του δισκοβολούντος με άλλους ομήλικάς του μακράν του ναού του, εν τινι παραλίω πόλει της Ανατολής. Ο παις είχεν ανακράξει· “Άη μου Γιώργη, βοήθα με να νικήσω, κι εγώ να σου φέρω ένα καλό σφουγγάτο”. Και άμα τη ευχή, ήρχισε να κερδίζη συνεχώς, εωσού κατεθριάμβευσε των αντιπαιζόντων. Τότε τρέξας εις την οικίαν, εφρόντισε να παρασκευασθή παχύ σφουγγάτον με πολλά αυγά, όπερ επί πινακίου κομίσας εις τον ναόν απέθηκεν αχνίζον προ της εικόνος του Αγίου. Μόλις εξήλθεν ο παις και εις ναύτης εισελθών να κολλήση κηρίον και να ασπασθή την εικόνα του Αγίου, είδε το σφουγγάτον αχνιστόν, και είπε προς εαυτόν· “Ο Άγιος Γεώργιος δεν τρώγει σφουγγάτον, πλην ας το φάγω εγώ, και εις αποζημίωσιν φέρω μεγάλην λαμπάδα”. Και τούτο ειπών κατεβρόχθισε ζεστόν-καυτόν το σφουγγάτον. Αλλ’ όταν εστράφη να εξέλθη, οι πόδες του εκόλλησαν δις και τρις εις τας πλάκας του εδάφους του ναού, εωσού εννοήσας το θαύμα, ηναγκάσθη, όπως απαλλαγή, να τάξη μέγα τάξιμον εις τον Άγιον. Και απερχόμενος δεν ηδυνήθη να μη αναφωνήση· “Άγιε Γεώργιε, ακριβά πωλείς τα σφουγγάτα σου!”.

Κι εμένα, Άη μου Γιώργη, να μου συγχωρήσης το ευτελές και σχεδόν παιγνιώδες τούτον αρθρίδιον, συγκαταβαίνων εις την αδυναμίαν μου, καθώς συγκατέβης εις την απλοϊκότητα του παδίου παίζοντος τις αμάδες. Θεώρησόν με ως παιδίον τας φρένας, καίτοι άνδρα την ηλικίαν. Κι εγώ, όταν ήμην παιδίον, έπαιζα εγγύς του πενιχρού αλλ’ ευώδους ναίσκου σου παρά την θίνα της θαλάσσης, όπου ουδέν πλοίον δύναται να καθελκυσθή εκ του ναυπηγείου ή να εκπλεύση εκ του λιμένος, χωρίς να κλίνη την πρώραν προς τον ναίσκον σου να προσκυνήση, όπου οι στάχυες ριπιζόμενοι υπό βορεινής ριπής κλίνουσιν όλοι τα κορυφάς περιβάλλοντες ολόγυρα τον ιερόν ναόν σου, ως ικέται επαιτούντες τας ευλογίας σου, και όπου πελωρία η γηραιά ελαία νεύει τους κλώνας προς την γην, μη τολμώσα ν’ ανατείνη προς την ιεράν στέγην, όπου επισκιάζει η χάρις σου. Κι εμένα, Άη μ’ Γιώργη μ’ (επίτρεψόν μοι να σ’ εποκαλεσθώ με πλεονασμούς και με αποκοπάς ως νησιώτης εκ της βορειοανατολικής Ελλάδος), να μου συγχωρήσης την ανάμιξιν ταύτην του ιερού κι του βεβήλου, την συνθηκολογίαν ταύτην, τον νεωτερισμόν τούτον, αφού οι σημερινοί Έλληνές σου, οι απόγονοι εκείνων ους τοσάκις ευηργέτησες, αν τολμήσω να μεταγράψω ενταύθα εκ των αυθεντικών βιβλίων, τους υπερανθρώπους αγώνας, τα μικρά βασανιστήρια όσα υπέστης, σταγόνα προς σταγόνα σπείσας εις τον Σωτήρα Χριστόν το πολύτιμον αίμα σου, είναι ικανοί να κατακραυγάσωσι λέγοντες· “Τι παραμύθια μας διηγείται αυτός!”. Και οι σοφοί εξ αυτών δεν το έχουν διά τίποτε να είπουν, ότι είσαι ο Περσεύς ή ο Ηρακλής μετημφιεσμένος! Και οι εκλεκτοί εν αυτοίς μόνον δια χειρονομίας ή δια νεύματος θα συγκαταβώσι να διαμαρτυρηθώσι κατά των “αναχρονισμών” τούτων. Και οι όσιοι…α! οι πλείστοι των σημερινών οσίων, των επισήμων και μακροχειρίδων οσίων της Ελλάδος μας, αν ερωτηθώσι να είπωσι, προς φωτισμόν του ποιμνίου, πότε ήκμασες, θα δυσκολευθώσι ν’ απαντήσωσιν αν εμαρτύρησες επί Διοκλητιανού ή επί Δεκίου, αν υπήρξες προ Χριστού ή μετά Χριστόν! Αφού το έχουν ως εντροπήν των το ν’ αναγινώσκωσι κάποτε επ’ εκκλησίας τους βίους και τα μαρτύρια των αγίων! Τι χρειάζονται αυτά; Δεν είναι προτομότερον ν’ αναγινώσκωνται εν τη ώρα του Κοινωνικού, αι διακηρύξεις των δημάρχων, των εφόρων, και των επάρχων, περί φόρου οικοδομών, περί δηλώσεως των σικυώνων και περί…εκλογών;
Α! Αι εκλογαί, αατή είναι η μόνη επί εβδομήκοντα έτη ασχολία μας, αφότου ηλευθερώθημεν, αφότου δηλαδὴ μετηλλάξαμεν τυράννους, τους οποίους δια των εκλογών φανταζόμεθα, ότι αντικαθιστώμεν τάχα συχνότερον, όπως μη αποδειχθῆ ψευδὲς το δημώδες λόγιον· “Άλλαξε ο Μανολιὸς κι έβαλε τα ρούχ’ αλλοιώς”.  Ως να εχρειάζετο τίποτε άλλο, ειμή εις ευσεβὴς βασιλεύς, Χριστὸς Κυρίου, ο μόνος αρμόδιος νὰ εκλέγη τους συμβούλους καὶ τοὺς στρατηγούς του, και εν μόνω τω “εν τούτω νίκα”  ισχυρὸς και αήττητος.
Αλλ’ είθε ν’ ανατείλη ταχύτερον, Άη μου Γιώργη, η ευλογητή  εκείνη ημέρα της αναστάσεως του Γένους και έθνος τοσούτον έχον πεςρικείμενον νέφος μαρτύρων, τοσούτους μετά σου πρέσβεις προς Θεόν, εκ του αίματός του και εκ των σπλάχνων του, δεν μέλλει ποτέ να εγκαταλειφθή υπό του Θεού των πατέρων του. Είθε ν’ ανατείλη η ημέρα εκείνη, ως τάχιστα, λεβέντη μου αστραπόμορφε και πρώτε καβαλάρη, ‘Αη μου Γιώργη, είθε!

Πηγή: https://www.sansimera.gr/anthology/490?utm_source=newsletter&utm_medium=email&utm_campaign=sinevi_san_simera&utm_term=2023-04-23

© SanSimera.gr

Η αρχαιολόγος Ελισάβετ Σολωμού συγκλονίζει: Τι «ξέχασε» να πει για τη Μυρσίνη Ζορμπά ο Πρωθυπουργός

0

Γράφει ο 

«Κύριε πρωθυπουργέ, η Μυρσίνη Ζορμπά υπηρέτησε ιδέες και πρακτικές ΡΙΖΙΚΑ αντίθετες από τις δικές σας γιατί έφερε τον πολιτισμό μέσα της».

Σηκώνει το γάντι η αρχαιολόγος Ελισάβετ Σολωμού και απαντά στη δήλωση του πρωθυπουργού για την Μυρσίνη Ζορμπά.

Η στήλη βρίσκει ιδιαίτερο ενδιαφέρον το άρθρο της με τίτλο «Τί «ξέχασε» να πει για τη Μυρσίνη Ζορμπά ο Πρωθυπουργός» και το αναδημοσιεύει χωρίς άλλο λόγια:

«Εκτός από τη νυν υπουργό Πολιτισμού τελικά ξέχασε και ο πρωθυπουργός ότι η Μυρσίνη Ζορμπά υπήρξε και υπουργός Πολιτισμού πριν επέλθει η λαίλαπα της αποδόμησης του πολιτισμού της χώρας από την κυβέρνησή του.

Η μόνη αλήθεια στην ανάρτησή του βέβαια είναι ότι η Μυρσίνη Ζορμπά υπηρέτησε “ιδέες και πρακτικές ριζικά αντίθετες από εκείνες που πρεσβεύει η παράταξή του και ο ίδιος προσωπικά”.

Είναι γεγονός. Η πολιτικός και υπουργός πολιτισμού Μυρσίνη Ζορμπά υπερασπίστηκε τα μνημεία και τη συλλογική μας μνήμη την ώρα που ο ίδιος και η σύζυγός του συνωμοτούσαν και σχεδίαζαν στο παρασκήνιο όταν ήταν στην αντιπολίτευση μαζί με τη μυστικοσύμβουλό του και μετέπειτα υπουργό Λ. Μενδώνη την άλωση των δημόσιων μουσείων και των μνημείων της χώρας, την απαλλοτρίωση της συλλογικής μας κτήσης και την αποδιάρθρωση των συλλογικών δικαιωμάτων στον χώρο του σύγχρονου πολιτισμού.

Κύριε πρωθυπουργέ, η Μυρσίνη Ζορμπά υπηρέτησε ιδέες και πρακτικές ΡΙΖΙΚΑ αντίθετες από τις δικές σας γιατί έφερε τον πολιτισμό μέσα της. Γιατί θέσπισε διαγωνιστικό πλαίσιο για την επιλογή καλλιτεχνικών διευθυντών το οποίο εσείς καταργήσατε για να διορίσετε τον Λιγνάδη. Γιατί προστάτεψε τα αρχαία στον Σταθμό Βενιζέλου που εσείς ξεπατώσατε. Γιατί έφερε πλαίσιο μελετών και εργασιών στα μνημεία που εσείς απαξιώσατε και παρακάμψατε για να τσιμεντώσετε την Ακρόπολη. Γιατί προστάτεψε την ιστορική μνήμη στην Ελευσίνα (ΠΥΡΚΑΛ) και στη Σαλαμίνα που εσείς παραδώσατε έρμαια στα συμφέροντα που σας στηρίζουν. Γιατί κήρυξε και διέσωσε τον κινηματογράφο Αλκυονίδα διαψεύδοντάς σας προκαταβολικά για τη δήθεν αναρμοδιότητά σας για τους κινηματογράφους. Γιατί σχεδίασε μια περιφερειακή πολιτιστική πολιτική, έναν νέο οργανισμό Βιβλίου και ένα ΑΚΡΟΠΟΛ αφιερωμένο στη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία, οράματα που η παράταξή σας είναι ανίκανη ακόμα και να τα προσεγγίσει και γι αυτό τα παραδώσατε στην αχρηστία επί 4 χρόνια. Γιατί έφερε νέο πλαίσιο αποτροπής της κερδοσκοπικής εκμετάλλευσης των μνημείων ενώ εσείς νομοθετήσατε φωτογραφικά για να ποζάρει ο Παρθενώνας, ο Λευκός Πύργος και η Βουλή των Ελλήνων στις ετικέτες των αναψυκτικών των χορηγών σας. Γιατί έστειλε τους έκπτωτους αναδόχους των ανολοκλήρωτων -ακόμη!-ψηφιακών έργων σπίτι τους ενώ εσείς τους ξαναμαζέψατε και τους μπουκώσατε με νέες απευθείας αναθέσεις.

Η Μυρσίνη Ζορμπά ήταν ΡΙΖΙΚΑ αντίθετη από εσάς γιατί έστειλε στη δικαιοσύνη επίορκους υπαλλήλους και καταχραστές δημοσίου που εσείς προστατεύετε με πάθος επι 4 χρόνια. Γιατί ως υπουργός δεν υπήρχε ποτέ περίπτωση να επισκεφτεί και να νομιμοποιήσει αρχαιοκάπηλους, όπως ο Λέοναρντ Στερν, δεν θα προστάτευε ποτέ εφοπλιστές που θα ανέσυραν αρχαιότητες από τον βυθό, δεν θα μετέτρεπε σε πασαρέλα τα μνημεία της χώρας για να κάνει οικογενειακές δημόσιες σχέσεις, δεν θα οργάνωνε μυστικά δείπνα μέσα σε αρχαιολογικούς χώρους, όπως κάνατε εσείς στην Αντίπαρο, για να ικανοποιήσει την ματαιοδοξία μεγιστάνων, δεν θα νομοθετούσε ποτέ για τον εκπατρισμό των αρχαιοτήτων για 50 χρόνια, δεν θα επέτρεπε την ιδιωτικοποίηση των δημόσιων μουσείων και του σχεδιασμού του δημόσιου χώρου, δεν θα διαμοίραζε τα ιμάτια του υπουργείου πολιτισμού και του δημόσιου πλούτου στις ελίτ που εσείς εκπροσωπείτε για να εξαργυρώσετε την πολιτική τους στήριξη.

Γι αυτό σας τρομάζει ακόμα και σήμερα η Μυρσίνη Ζορμπά.

Γιατί δεν συναλλάχθηκε με τη διαπλοκή σας και δεν ξέπλυνε τις πομπές τις δικές σας και των κολλητών σας. Γιατί αποστρεφόταν και πολέμησε το βαθύ σας κράτος. Γιατί πίστευε στην αξία -και όχι στη τιμή- των ανθρώπων και των πραγμάτων και έδειξε έναν άλλον, ανεκτίμητο δρόμο αξιοπρέπειας και πάλης για την εφαρμογή δημόσιων πολιτικών για τον πολιτισμό χωρίς αποκλεισμούς.
Η Μυρσίνη Ζορμπά, κύριε πρωθυπουργέ, τιμάται και θα τιμάται από τον κόσμο του πολιτισμού εντός και εκτός της χώρας πολύ πιο πέρα από τον χρόνο και τον τόπο που υφίσταται προς το παρόν τη δική σας πολιτισμική ανυπαρξία».

https://www.ieidiseis.gr/paixnidia-eksousias/194634/i-arxaiologos-elisavet-solomoy-sygklonizei-ti-ksexase-na-pei-gia-ti-myrsini-zormpa-o-prothypourgos

Σεραφείμ Μηχιώτης: ΜΗΠΩΣ ΗΛΘΕ ΝΑ «ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΣΕΙ» Ο ΤΣΑΚΑΛΩΤΟΣ ΤΙΣ ΕΠΟΜΕΝΕΣ ΔΥΟ ΗΤΤΕΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ, ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ;

0

του Σεραφείμ Μηχιώτη

Οφείλουμε να το αναγνωρίσουμε και να το επισημάνουμε-έστω και εκ των υστέρων, αναδρομικώς κατ’ ανάγκην-ότι η συνέντευξη του πρώην Υπουργού Οικονομικών στην Κυβέρνηση Αριστεράς/Ακροδεξιάς των Τσίπρα-Καμμένου, συντρόφου Ευκλείδη , από τη δημόσια τηλεόραση της ΕΡΤ-1 την Τρίτη του Πάσχα, στον καλό και έμπειρο συνάδελφο Απόστολο Μαγγηριάδη, αδικήθηκε κατ’ ελάχιστον.

Βεβαίως ο Τσακαλώτος, με τον γνωστό μελίρρυτο τρόπο με τον οποίο εκφέρει τον πολιτικό του λόγο, δεν έχασε την ευκαιρία να υποστηρίξει θερμώς την πανθομολογούμενη δεύτερη γραμμή άμυνας του ΣΥΡΙΖΑ, μετά τον πρώτο γύρο των εκλογών της 21ης Μαΐου 2023. Γιά τις οποίες ο χρόνος τρέχει και τύποις αντίστροφα, μετά και τη σημερινή επίσκεψη στην Πρόεδρο της Δημοκρατίας από τον Πρωθυπουργό και τη συνήθη επικόλληση του σχετικού ΠΔ εις τη Βουλή.

Δηλαδή, να μιλήσει και αυτός γιά το προσφιλές αφήγημα της «Κυβέρνησης ηττημένων» που απεργάζεται το κομματικό ιερατείο της Κουμουνδούρου, αναζητώντας «προθύμους» προς τούτο, πρωτίστως από το ΠΑΣΟΚ/Κιν.Αλλ. του συντρόφου Νίκου Ανδρουλάκη, κάτι το οποίο ο τελευταίος εμφανίζεται να ξορκίζει, αλλά, διά της εκφοράς του λόγου του, βεβαίως και επιβεβαιώνει, αποκλείοντας τη ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη από το μετεκλογικό παζάρι, όπου το ΠΑΣΟΚ/Κιν. Αλλ. θα αποτελεί την πολύφερνη νύφη.

Μάλιστα ο σύντροφος Ευκλείδης προχωρεί το πράγμα ακόμη περισσότερο: Δεν τον ενδιαφέρει και τόσο, ποιό Κόμμα θα βγεί πρώτο από την κάλπη, στο οποίο και πρέπει να ανήκει βεβαίως η ευθύνη σχηματισμού Κυβέρνησης, είτε αυτοδύναμης, είτε συμμαχικής, υπό τον Αρχηγό του, δηλαδή τον Κυρ. Μητσοτάκη, όπως όλες οι σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης μαρτυρούν, άπασες-μηδέ μιάς εξαιρουμένης για ΣΥΡΙΖΑ αντιστοίχως, αλλά το ότι… Όλοι οι αντίπαλοι πολιτικοί σχηματισμοί μπορεί να φθάσουν, όλοι μαζύ να συγκεντρώνουν ποσοστό 48-49%, συνεπώς μεγαλύτερη πλειοψηφία, από αυτή του πρώτου Κόμματος.

Στην Κουμουνδούρου, μετά και τη συμβολή Τσακαλώτου εις την επιχειρούμενη τερατογένεση, σήμανε την επομένη συναγερμός και φιλότιμη προσπάθεια ανασκευής του σχετικού αφηγήματος, με ισχυρισμούς της μορφής «εμείς θα είμαστε πρώτο Κόμμα από την κάλπη της 21ης Μαΐου 2023, σε αυτόν τον στόχο κινούμαστε και θα κινούμαστε», παραπέμποντας και σε σχετικές «ατάκες Τσίπρα». Πόσοι, όμως, και πώς μπορούν πράγματι να τούς δώσουν βάση και τελικώς πίστη;

Ανατρέχοντας, λοιπόν, πάλι στην αρχική συνέντευξης αναφοράς του συντρόφου Ευκλείδη (Euclid, όπως προσφωνείται από τους ιδιαιτέρως οικείους το, χάρις και στην ισχυρή Βρετανική του συγκρότηση και αντίστοιχο φλέγμα), αυτό που κρατεί κανείς, ως ισχυρό αποτύπωμα του πολιτικού του πιστεύω, είναι η ένθερμη-πιό πολύ δεν γίνεται- στήριξή του στην απλή αναλογική, ως εκλογικού συστήματος που υπηρετεί την «ευρύτερη συναίνεση» με την σχετική «κουλτούρα» που παράγει…

Κι εδώ, ο Τσακαλώτος άφησε να «πέσει» το παράπονό του στο Μαγγηριάδη, σε σχέση με την Κυβέρνηση της ΝΔ: «Έκαναν μεγάλο λάθος και δεν άφησαν να δουλέψει το πείραμα στην Αυτοδιοίκηση», είπε, υπερασπιζόμενος τον σχετικό νόμο-τερατούργημα που πέρασε το Κόμμα του, επί ημερών Σκουρλέτη, ως Υπουργού Εσωτερικών. Και τον οποίο βεβαίως η Κυβέρνηση Μητσοτάκη αποκαθήλωσε, με το Βορίδη, ως Υπουργό Εσωτερικών, επαναφέροντας τις καταργηθείσες ρυθμίσεις από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, σε ένα από τα νομοθετήματα που επέρασαν από τη Βουλή (Νόμος 4804/2021).

Ματαίως ο Μαγγηριάδης προσπάθησε να θυμίσει στον Τσακαλώτο την ακυβερνησία στην οποία κατεδίκασε την Αυτοδιοίκηση ο «Νόμος Σκουρλέτη», όπως π.χ. εις τη Θεσσαλονίκη, όπου ο εκλεγείς από το δεύτερο γύρο Κ.Ζέρβας, ακριβώς χάρις στις ρυθμίσεις του εν λόγω τερατώδους νόμου, βρέθηκε να έχει τη δημοτική ομάδα του συνδυασμού του, μειοψηφούσα εις το νέο Δημοτικό Συμβούλιο…Πώς, λοιπόν, να κυβερνήσει, ει μη μόνον με…ανεμομαζώματα/ανεμοσκορπίσματα, όπως και εξαναγκάσθηκε να πράξει…

Το ότι η απαιτούμενη εύρρυθμη λειτουργία εις τη λειτουργία των περιφερεικακών εκλογών, ως και αυτών των ΟΤΑ, επανήλθε με το «Νόμο Βορίδη», με μόνη διαφορά τη μείωση του ποσοστού εκλογής των επιτυχόντων από το 50%+1 εις το 43%+1, αυτό δεν φαίνεται να απασχολεί διόλου το ΣΥΡΙΖΑ, υπεράνω τάσεων, συνιστωσών κλπ, μπροστά στην επιβίωση του Κόμματός τους. Γιά τον οποίο ΣΥΡΙΖΑ τελευταία, αξιόπιστη και προδήλως αντικειμενική, καταγραφή αποτελούν οι τριπλές εκλογικές ήττες (ακόμη και βαθμού συντριβής στις περιφερειακές/αυτοδιοικητικές εκλογές) του Μαΐου-Ιουλίου 2019.

Ο Τσίπρας και οι συν αυτώ διείδαν εγκαίρως την επερχόμενη ήττα του 2019. Παρά την άνεση του ίδιου, την παραμονή των βουλευτικών εκλογών της 7ης Ιουλίου 2019 «δεν υπάρχει περίπτωση ούτε μία στο εκατομύριο να χάσω» το …απειροελάχιστο απευκταίο επιβεβαιώθηκε την επομένη και τη μεθεπομένη παρέδωσε, ως ο μεγάλος ηττημένος, το Μέγαρο Μαξίμου εις το νέο Πρωθυπουργό από τη ΝΔ, Κυριάκο Μητσοτάκη.

Έχασαν, λοιπόν. Είχαν φροντίσει, όμως, διαβλέποντες εγκαίρως την ήττα τους, να περάσουν εκλογικό νόμο, που όριζε ότι οι…μεθεπόμενες εκλογές αυτών του 2019, θα γίνουν με απλή αναλογική, μήπως και ως τότε ανακτήσουν δυνάμεις, πράγμα που ΟΥΔΕΜΙΑ σφυγμομέτρηση μέχρι σήμερα δεν έχει καταγράψει. Ακόμη πιό πριν δε, επί των ημερών της ίδιας εξουσίας ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το τερατούργημα Σκουρλέτη επέβαλε τα ίδια στις περιφερειακές/αυτοδιοικητικές εκλογές.

Και ως προς το «Νόμο Σκουρλέτη» οι ίδιοι οι ΣΥΡΙΖΑίοι τον λούσθηκαν ενώ κυβερνούσαν, καθώς τιμωρήθηκαν με την επιβεβαίωση της ουσιαστικής του ανυπαρξίας: Δεν εξέλεξαν ΚΑΝΕΝΑΝ  υποψήφιο Περιφερειάρχη τους (με την εξαίρεση της ιδιαίτερης περίπτωσης Αρναουτάκη στην Κρήτη) και Δημάρχους τους, που μετρώνται στα δάκτυλα της μιάς χειρός, εν αντιθέσει με την ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ των υποψηφίων της ΝΔ.

Είναι, λοιπόν, άγνωστα τα προηγούμενα εις τον Τσακαλώτο; Ουδείς νουνεχής το πιστεύει. Το αντίθετο ισχύει, ότι, με την επήνευση ή όχι του κομματικού ιερατείου της Κουμουνδούρου, ο σύντροφος Ευκλείδης στρώνει από τώρα τον δρόμο…τρίτης εκλογικής ήττας του ΣΥΡΙΖΑ στον πρώτο γύρο των περιφερειακών/αυτοδιοικητικών εκλογών της 8ης Οκτωβρίου 2023, εννοείται και τέταρτης ήττας στην αμέσως επόμενη Κυριακή, 15 Οκτωβρίου 2023.

Γιά τις Ευρωεκλογές του 2024, δεν μπορεί να προεξοφληθεί κάτι προσώρας, βέβαιο είναι όμως ότι η «εικόνα» του ζωηρού Ευρωβουλευτή τους, Αλέξη Γεωργούλη, προς τις γυναίκες, πάση βία μετερχόμενος, έστω και εκτός ΣΥΡΙΖΑ πλέον, αφήνει ανεξίτηλο αρνητικό στίγμα. Και δεν θα τούς σώσει, ακόμη και εάν υιοθετήσουν τον Κύρτσο, κατά το «πρότυπο» Αντώναρου…

Αυτό, λοιπόν, που συνειδητοποιείται ήδη εις το στρατόπεδο του ΣΥΡΙΖΑ, είναι το φάσμα-μετά τις αποτυχίες εις τις διπλές εκλογικές αναμετρήσεις της 21ης Μαΐου 2023 και 2ας Ιουλίου 2023-νέας και ηχηρότερης αποτυχίας εις τις επόμενες Περιφερειακές/Αυτοδιοικητικές εκλογές του Οκτωβρίου του τρέχοντος έτους. Στις οποίες, μετά και την επαναφορά των προηγούμενων ρυθμίσεων, διά του «Νόμου Βορίδη», αφαιρείται το πεδίο κινήσεων από το παρασκήνιο, γιά την υπαγόρευση ή την επιβολή καταστάσεων από βραχύβιους-περιθωριακούς σχηματισμούς, μέσω των καθαρών ρυθμίσεων που επανέρχονται, κυρίως αυτής που προβλέπει ότι ο πλειοψηφών συνδυασμός, από τον πρώτο ή το δεύτερο γύρο-όπου απαιτηθεί, εξασφαλίζει και το 50%+1 των εδρών του Περιφερειακού ή Δημοτικού Συμβουλίου, από το συνδυασμό του οποίου ηγείται.

Τέρμα, λοιπόν, με τις μηχανορραφίες που αντικειμενικώς διευκόλυνε ο «Νόμος Σκουρλέτη», όπως έρχεται να τιμωρήσει η πορεία της ζωής και των πραγμάτων, όσους σκαρφίζονται ανώμαλες καταστάσεις, στις οποίες επιτυγχάνουν ενίοτε να δώσουν υπόσταση Νόμου, ανατρεπόμενου εν συνεχεία από την ίδια την πορεία των πραγμάτων και την αντίστοιχη βούληση των πολιτών.

Αλλά, ακόμη κι αν δεν υπήρχαν τα προηγούμενα, ποιά σοβαρότητα μπορεί να εμπνεύσει ένα Κόμμα, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο, επί παραδείγματι:

-Δεν βρίσκει καλύτερο υποψήφιο γιά το Δήμο Αθηναίων, από τον παίκτη του μπάσκετ Νίκο Παππά, απέναντι σε έναν έμπειρο περί τα κοινά, όπως ο τρέχων Δήμαρχος, Κώστας Μπακογιάννης, συνεκτιμωμένης και της επιτυχούς θητείας του, ως Περιφερειάρχη Στερεάς Ελλάδας και Δημάρχου Καρπενησίου,

-Δεν κατορθώνουν καν εις το Δήμο Ηλιούπολης να συμφωνήσουν σε υποψήφιο κοινής αποδοχής, διάδοχο του πρώην υποψηφίου τους Ηλ. Κοκκοτίνη, με μία υποψηφιότητα από την «ομπρέλα» να έχει ήδη ανακοινωθεί και να τρέχει (Θ.Παπαδάτος), φυλλοροούσα, όπως γράφεται, από άλλους ΣΥΡΙΖΑίους οι οποίοι πρόσκεινται εις το νυν Δήμαρχο, Γ. Χατζηδάκη, σύνεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και άλλη μία να έπεται, όπως ακούγεται…

Είναι προφανές, ότι η πενία αξιόπιστων υποψηφίων (η περίπτωση του νυν Δημάρχου Ηλιούπολης, «ανύπαρκτου» στην κρίση πολλών πολιτών της Ηλιούπολης, με έργα βιτρίνας που προσπαθεί να στήσει ή  να επισπεύσει άλλα την τελευταία στιγμή), σε συνδυασμό με τη γενικότερη προβληματική εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ, δημιουργούν δυστοπικό τοπίο από τώρα γιά τις κάλπες του Οκτωβρίου.

Ποιός θα μπορούσε μα αποκλείσει βασίμως, λοιπόν, ότι η αναφορά Τσακαλώτου στη συνέντευξή του προς την ΕΡΤ-1, συμφώνως με την οποία «έκαναν μεγάλο λάθος και δεν άφησαν να δουλέψει το πείραμα στην Αυτοδιοίκηση» φορτώνοντας ανάθεμα στην κυβερνώσα ΝΔ του Κυρ. Μητσοτάκη, δεν συνιστά-επί της ουσίας-έγκαιρο διαχωρισμό ευθυνών γιά τα μελλούμενα τον ερχόμενο Οκτώβριο…

Και συνεπώς γιά το πολιτικό τοπίο που θα μπορούσε να προκύψει τελικώς εις βάρος του ίδιου του Τσίπρα, ως προς τη θέση του εις την κορυφή του ΣΥΡΙΖΑ, με ανθυποψηφίους του που θα μπορούσε να προκύψουν…

Ο τοξικός τρόπος, με τον οποίο κινείται και γενικώς συμπεριφέρεται ο ολετήρας πρωθυπουργός των 4,5 ετών εξουσίας Αριστεράς/Ακροδεξιάς, δεν βοηθεί τελικώς ν ίδιο στις ίδιες τις προσωπικές του στρατηγικές αρχηγικής επιβίωσης, όσες ενέσεις ηθικού κι αν απολαμβάνει, είτε από νυν ΣΥΡΙΖΑίους του πάλαι ποτέ βαθέως ΠΑΣΟΚ, είτε από ποικίλους Αντώναρους…

Η ζωή είναι σκληρή, ενίοτε δε τιμωρεί. Είμαι της γνώμης, ότι έναν τέτοιο δρόμο, «στην άκρη του τούνελ», ήλθε να φιλοτεχνήσει ο Ευκλείδης Τσακαλώτος.

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης

Προετοιμασίες αμερικανικής μεσολάβησης διαμοιρασμού ΑΟΖ της Αν. Μεσογείου («πακέτο» με Αιγαίο…)

0

 

Συνεχίζονται οι προετοιμασίες για την αμερικανική μεσολάβηση διαμοιρασμού ΑΟΖ της Ανατολικής Μεσογείου («πακέτο» με το Αιγαίο)… Στις 20/04/2023 πραγματοποιήθηκε  μέσω διαδικτύου η πρώτη συνάντηση της «Διακοινοβουλευτικής Ομάδας 3+1» με τη συμμετοχή εκλεγμένων αντιπροσώπων από τις ΗΠΑ, την Κύπρο, την Ελλάδα και το Ισραήλ. Τη συνάντηση συγκάλεσε ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Σχέσεων της Γερουσίας των ΗΠΑ Ρόμπερτ Μενέντεζ. Στην κοινή δήλωσή τους αναφέρουν:
«Επαναβεβαιώσαμε την κοινή μας προσήλωση στην προώθηση της ασφάλειας, της σταθερότητας και της ευημερίας στην Ανατολική Μεσόγειο. Συζητήσαμε τρόπους, με τους οποίους τα Κοινοβούλια μας μπορούν να προωθήσουν κοινές προτεραιότητες, περιλαμβανομένης της ενεργειακής και της θαλάσσιας ασφάλειας, της οικονομικής ανάπτυξης και της συνολικής σταθερότητας. Προσβλέπουμε στη συνέχιση των προσπαθειών μας σε αυτό το πλαίσιο συνεργασίας».
Την ίδια ημέρα (20/04/2023) ο Αμερικανός Βουλευτής Φρανκ Παλόνε ανακοίνωσε στο Twitter ότι είχε συνάντηση με τον Νίκο Τσάφο, τον ειδικό σύμβουλο του Κ. Μητσοτάκη σε θέματα ενέργειας, κατά την οποία συζήτησαν «τις νέες εξελίξεις και τα ζητήματα της Αν. Μεσογείου».
πηγή
Αποκαλυπτικό δημοσίευμα του Ανδρέα Σταλίδη στο antibaro.gr (05/01/2023) ανέφερε: «Είναι γνωστό ότι ο Νίκος Τσάφος χρίστηκε ως σύμβουλος του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στα ενεργειακά. Μάλιστα, ήρθε με περγαμηνές «γεφυροποιού» με τις ΗΠΑ αφού ήρθε ως «άνθρωπος των ειδικών αποστολών με διαπιστευτήρια από το περιβάλλον του Λευκού Οίκου». Με αυτές τις λέξεις τον υποδέχθηκε ο ελληνικός τύπος, «ώστε να επιτευχθεί κοινός βηματισμός»».
Υπενθυμίζεται ότι αμέσως μετά τη συνάντηση του Κ. Μητσοτάκη στον Λευκό Οίκο με τον Τζο Μπάιντεν (16/05/2022) ανακοινώθηκε ότι ο Ν. Τσάφος τοποθετήθηκε ως ειδικός σύμβουλος. Ενώ, δύο μήνες μετά, επιστέφθηκε την Αθήνα ο Αμερικανός ομόλογος του Ν. Τσάφου, ο Ανώτερος Σύμβουλος Ενεργειακής Ασφάλειας του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Άμος Χόκσταϊν (αρχιτέκτονας του γνωστού χάρτη Μπάιντεν), ο οποίος ήταν παρόν και στη συνάντηση Μπάιντεν-Μητσοτάκη στο Λευκό Οίκο (Περισσότερα για την σχέση του Ν. Τσάφου με τον Χόκσταϊν ΕΔΩ).
Σχεδόν μισό χρόνο αργότερα, ο Μανώλης Κοττάκης επιβεβαίωσε στην Κυριακάτικη «Εστία» (31/12/2022) ότι ο Ν. Τσάφος είχε ήδη ξεκινήσει επαφές με τον Άμος Χόκσταϊν, για να δρομολογήσει την αμερικανική παρέμβαση για τον διαμοιρασμό της ΑΟΖ/υφαλοκρηπίδας Ελλάδας-Τουρκίας-Κύπρου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν οι απόψεις του Ν. Τσάφου για το ζήτημα αυτό. Απόψεις οι οποίες είναι λογικό να υποτεθεί ότι συμβαδίζουν με αυτές του Κ. Μητσοτάκη και έχουν  εκφραστεί σε επίμαχη ανάρτηση του Ν. Τσάφου στο Twitter (08/12/2020). Στο προαναφερθέν άρθρο του Α. Σταλίδη σχολιάστηκε η ανάρτηση ως εξής:
«Δείχνει έναν χάρτη με τον υπολογισμό της ΑΟΖ της Ελλάδας σε σχέση με τα γειτονικά κράτη και ξεκινάει με τη θέση ότι αυτός ο χάρτης «δεν αποτελεί την επίσημη ελληνική θέση, ούτε τις ελληνικές αξιώσεις και δεν βρίσκεται σε κανένα επίσημο ελληνικό έγγραφο. Δεν είναι επίσημος, δεν αποτελεί αξίωση της Ελλάδας».
Συνεχίζει με το ότι «ο χάρτης είναι ακαδημαϊκή άσκηση με βάση τη μέση γραμμή και βασίζεται στο ότι δεν υπάρχει καμία συμφωνία και ότι τα νησιά έχουν πλήρη δικαιώματα σε ΑΟΖ. Αυτό είναι όλο.»
Παίρνει δηλαδή ξεκάθαρες αποστάσεις ασφαλείας από τη μέση γραμμή, αλλά και από το ότι τα νησιά δικαιούνται πλήρη ΑΟΖ θεωρώντας ότι αυτό δεν είναι η επίσημη ελληνική θέση. Προσθέτει ότι «στην πρόσφατη συμφωνία Ελλάδας – Αιγύπτου, η Ελλάδα αναγνώρισε ότι τα νησιά δεν έχουν πλήρη επήρεια ως προς την ΑΟΖ». Συνεπώς, προσθέτει, «είναι ανειλικρινές να εμφανίζεται αυτός ο χάρτης (της μέσης γραμμής) ως θέση της Ελλάδας». «Δεν είναι», λέει.
Έχει σημασία ότι όλο αυτό είναι στην ίδια ανάρτηση, στην ίδια παράγραφο. Δηλαδή η αμέσως επόμενη φράση από το ότι η Ελλάδα δέχθηκε με την Αίγυπτο την μειωμένη επήρεια των νησιών της, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η μέση γραμμή δεν αποτελεί επίσημη ελληνική θέση ως προς την οριοθέτηση με την Τουρκία. Άρα, η Ελλάδα έχει εμμέσως πλην σαφώς αποδεχθεί τη μειωμένη επήρεια των νησιών της ως προς την Τουρκία! Μετά, καταμετρά τέσσερα ζητήματα που ανακύπτουν μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Τουρκίας στην Ανατολική Μεσόγειο και προκαλεί εντύπωση ότι χρησιμοποιεί τον όρο «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου»(!), σαν να την αναγνωρίζει ως ανεξάρτητη κρατική οντότητα! Αυτό αποτελεί τερατώδες, αδικαιολόγητο και επιπόλαιο σφάλμα!
Στο τρίτο από αυτά τα ζητήματα (περί Καστελλόριζου), επαναλαμβάνει αυτό που έγραψε πιο πάνω, ώστε να μην αφεθεί καμία αμφιβολία. Γράφει «όπως είπα παραπάνω, η Ελλάδα αναγνώρισε στη συμφωνία της με την Αίγυπτο ότι τα νησιά μπορούν να έχουν μειωμένη επήρεια»!
Επισημαίνει ότι υπάρχουν διαφορετικές εκτιμήσεις από την Ελλάδα και την Τουρκία, αλλά μόνο η Τουρκία «πράττει αναλόγως», δηλαδή εκδίδει άδειες και κάνει έρευνες στο Αιγαίο. Η Ελλάδα δεν εκδίδει ούτε καν άδειες στις αμφισβητούμενες περιοχές (προφανώς, θεωρεί ως αμφισβητούμενες περιοχές την πλήρη επήρεια των νησιών κατά τη μέση γραμμή).
Και για να μην υπάρχει ούτε ίχνος αμφιβολίας για τη θέση του, λίγο παρακάτω επαναλαμβάνει ακόμη μία φορ ότι «Ακόμα και αν η ελληνική θέση για το Καστελλόριζο (εννοεί ότι δικαιούται ΑΟΖ και όχι ότι δικαιούται πλήρη ΑΟΖ) είναι αδικαιολόγητη, τότε αυτή η θέση αφορά το ένα μόνο από τα τέσσερα συναφή ζητήματα με την περιοχή». Και κλείνει με την περίφημη φράση ότι «Άλλωστε η Ελλάδα έχει δείξει στη συμφωνία της με την Αίγυπτο ότι είναι διατεθειμένη να υποχωρήσει»!»

Τώρα, εάν συνδυαστεί το διαφωτιστικό παραπάνω σχόλιο του Α. Σταλίδη για τις θέσεις του Ν. Τσάφου, με το γεγονός ότι οι επίμαχες αναρτήσεις του νυν σύμβουλου ενέργειας του Κ. Μητσοτάκη στο Twitter έγιναν περίπου δύο μήνες μετά τα γεγονότα του Oruc Reis, γίνεται αντιληπτό πέραν πάσης αμφιβολίας, όπως εκτενέστατα ανέλυσε το iEpikaira (05/04/2023) σε προηγούμενο άρθρο υπό τον τίτλο «Οι Πρέσπες του Αιγαίου – Αν. Μεσογείου: Ο χάρτης Μπάιντεν και οι μυστικές συμφωνίες!», ότι η κυβέρνηση Κ. Μητσοτάκη -ομοίως με προηγούμενες- κινήθηκε «γιαβάς-γιαβάς για λύση καζάν-καζάν».

Μάλιστα, ακόμη και στην περίπτωση που δεν καταφέρουν να επανεκλεγούν, έχουν ήδη δρομολογήσει διαδικασίες εκχώρησης κυριαρχικών δικαιωμάτων -ίσως και κυριαρχίας, εάν αγγίζουν και τα 12νμ- οι οποίες φαίνεται ότι θα υλοποιηθούν με αμερικανική -ίσως και ευρωπαϊκή- υψηλή επιστασία, εφαρμόζοντας το πολυδιαφημισμένο μοντέλο ισραηλολιβανικής συμφωνίας ΑΟΖ (1, 2 και 3). Όχι ως προς την μέθοδο διαμοιρασμού, η οποία έγινε με την αρχή της μέσης γραμμής, αλλά ως προς το τεχνικό κομμάτι της αμερικανικής διαμεσολάβησης δια του Άμος Χόκσταϊν, ο οποίος λειτούργησε ως ενδιάμεσος χωρίς κατ’ ιδίαν επαφές των δύο αντίπαλων κρατών (Ισραήλ-Λιβάνου). Ο Χόκσταϊν έκανε εβδομαδιαίες επισκέψεις στις δύο πρωτεύουσες, μιλώντας απευθείας με υψηλόβαθμους αξιωματούχους, χρησιμοποιώντας τη μέθοδο που πρώτη φορά εφαρμόστηκε από τον πρώην Υπουργό Εξωτερικών Χένρι Κίσινγκερ κατά τις διαπραγματεύσεις του μεταξύ αραβικών χωρών και Ισραήλ στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Αυτό βοήθησε να παρακαμφθεί η δυσπιστία και να νομιμοποιηθεί η συμφωνία.
Το παρόν βήμα έχει προειδοποιήσει επανειλημμένα για την επικείμενη αμερικανική διαμεσολάβηση με όχημα την ενέργεια, κάτι που επιβεβαίωσαν ο Φιλελεύθερος Κύπρου (04/12/2022 και 26/03/2023), η Σημερινή Κύπρου (19/12/2022) το Realnews (27/12/2022), η Εστία (31/12/2022), το Bήμα (02/01/2023), το Euronews (30/01/2023), το Liberal (14/02/2023), το Energia (15/02/2023), η Μακεδονία (18/02/2023), το Παρόν (10/04/2023), ακόμη και η Καθημερινή (18/04/2023).
Πλέον βρισκόμαστε στην τελική ευθεία… Και όπως ο Μανώλης Κοττάκης έγραψε στις 09/04/2023: «…για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ (που παρακολουθεί από πολύ κοντά τις εξελίξεις στην Αθήνα, την Άγκυρα, την Βουλγαρία και την Λευκωσία) το μετεκλογικό διακύβευμα της νέας κυβέρνησης, αυτοδυναμίας ή συνεργασίας, είναι η επίτευξη συμφωνίας για την συνιδιοκτησία του Αιγαίου μεταξύ Ελλάδος-Τουρκίας…».

Πηγή: i-epikaira.blogspot.com

Σφοδρές μάχες τουρκικού στρατού και Κούρδων

0

 

«Στις 19 Απριλίου γύρω στις 12:00, ο τουρκικός κρατικός στρατός κατοχής εξαπέλυσε επίθεση με βαρέα όπλα στην περιοχή της Αντίστασης στο Βουνό Τζούντι την περιφέρειας Ζαπ. Οι δυνάμεις μας αντεπιτέθηκαν για να προστατευτούν και ξέσπασαν μάχες», αναφέρει το δελτίο Τύπου του κουρδικού Κέντρου Μέσων κα Τύπου – HPG.

Τον επομένη, στις 08:30 και στις 10:30, ο τουρκικός κρατικός στρατός κατοχής επιτέθηκε στην περιοχή αντίστασης του όρους Τζούντι με βαρέα όπλα και Κατιούσα. Οι δυνάμεις μας απάντησαν σε αυτοάμυνα, με αποτέλεσμα να διεξαχθούν  εκ νέου σφοδρές μάχες.

Επίσης, στις 20 Απριλίου στις 10:00 και στις 10:30, ο κατοχικός τουρκικός κρατικός στρατός επιτέθηκε με βαρέα όπλα στην περιοχή της ορεινής αντίστασης FM. Οι δυνάμεις μας «Yezhastar» αντέδρασαν για να προστατευτούν και ξέσπασαν μάχες. Ως αποτέλεσμα, καταστράφηκε ένα πυροβόλο όπλο διαμετρήματος 57mm.

Oι επιθέσεις του τουρκικού στρατού κατοχής με απαγορευμένα όπλα.

Στις 20 Απριλίου, ο τουρκικός κρατικός στρατός κατοχής βομβάρδισε τις θέσεις της αντίστασης στη Σίντα με απαγορευμένα όπλα.

Συγκεκριμένα, τα πεδία αντίστασης στο όρος Charçel, στο όρος Golka και στο όρος Amedi βομβαρδίστηκαν τρεις φορές από πολεμικά αεροσκάφη.

Στις 19 και 20 Απριλίου, οι θέσεις αντίστασης στα όρη FM, Judi, Chamcho και Sida βομβαρδίστηκαν 68 φορές με Κατιούσα, ​​τανκς και πυροβολικό».

Rojava News

https://www.echedoros-a.gr

 

Το αίτημα του Κοσσυφοπεδίου για ένταξη στο Συμβούλιο της Ευρώπης μπαίνει στην έκτακτη σύνοδο της 24ης Απριλίου

0

 

Το αίτημα του Κοσσυφοπεδίου για ένταξη στο Συμβούλιο της Ευρώπης εντάχθηκε στην ατζέντα της έκτακτης συνόδου της Επιτροπής Υπουργών (KMSE) που έχει προγραμματιστεί για τη Δευτέρα 24 Απριλίου, σύμφωνα με το Kosovo Online που επικαλείται διπλωματικές πηγές.

Έκτακτη συνεδρίαση της Επιτροπής σε επίπεδο πρέσβεων συγκλήθηκε σήμερα, μετά από επιμονή ορισμένων χωρών της Πεντάδας.

Δεν θα αντιταχθεί η Σερβία

Στο σχέδιο απόφασης που πρέπει να παρουσιαστεί στους πρέσβεις στο ΚΜΣΕ τη Δευτέρα και για το οποίο ζητείται η στήριξή τους, όπως γνωρίζουμε, αναφέρεται στις συμφωνίες των Βρυξελλών στις 27 Φεβρουαρίου και της Αχρίδας στις 18 Φεβρουαρίου, στις οποίες δηλώθηκε ότι η Σερβία «δεν θα αντιταχθεί στην ένταξη του Κοσσυφοπεδίου σε διεθνείς οργανισμούς».

Ο λόγος αυτής της βιασύνης σχετικά με την αίτηση ένταξης του Κοσσυφοπεδίου είναι μάλλον «timing», διότι η σύνοδος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης (PSSE) ξεκινά στις 24 Απριλίου, οπότε είναι προφανές ότι η πρόθεση είναι να προωθηθεί η όλη διαδικασία, ώστε το θέμα να βρεθεί ενώπιον των βουλευτών, οι οποίοι στη συνέχεια αποφασίζουν αν θα στείλουν το αίτημα στο επόμενο επίπεδο – στην Επιτροπή Υπουργών του Συμβούλιου της Ευρώπης σε υπουργικό επίπεδο, που συγκεντρώνεται στο Ρέικιαβικ στις 16 και 17 Μαΐου.

Η Γερμανία και η Ιταλία επέμειναν να «ξεκλειδωθεί» το θέμα της ένταξης του Κοσσυφοπεδίου στο ΣΕ ήδη αυτή την εβδομάδα, αλλά ο πρέσβης της Ισλανδίας, της χώρας που προεδρεύει της Επιτροπής Υπουργών του CE, κατάφερε να αντισταθεί σε αυτές τις πιέσεις, οπότε το αίτημα της Πρίστινα δεν ήταν καν στην τακτική συνεδρίαση της KMSE την Τετάρτη, και δεν είχε προγραμματιστεί η έκτακτη συνεδρίαση για σήμερα, στην οποία επέμειναν οι εκπρόσωποι του Βερολίνου και της Ρώμης.

Αφού δεν πέρασαν αυτές οι πιέσεις, υπήρξαν ανακοινώσεις από διπλωματικές πηγές ότι η Γερμανία θα περίμενε τις 2 Μαΐου και μια συνάντηση σε υψηλό πολιτικό επίπεδο στις Βρυξέλλες μεταξύ του προέδρου της Σερβίας,  Αλεξάνταρ Βούτσιτς, και του πρωθυπουργού του Κοσσυφοπεδίου, Αλμπίν Κούρτι, και ότι τελικά θα γινόταν κίνηση προς τη συγκρότηση της Ένωσης Σερβικών Δήμων πριν θέσουν το θέμα της εισδοχής του Κοσόβου στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

Ωστόσο, προφανώς υπήρξε αλλαγή στάσης, κυρίως του Βερολίνου, που επιμένει να ξεκινήσει γρήγορα η διαδικασία για την ένταξη του Κοσσυφοπεδίου.

https://www.echedoros-a.gr