Αρχική Blog Σελίδα 1678

Τι συμβαίνει στο Σουδάν όπου εγκλωβίστηκαν Έλληνες -Η διαπάλη για την εξουσία δύο στρατηγών

0

Σουδάν: Οι στρατηγοί Αμπντέλ Φατάχ Μπουρχάν και Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο / Φωτογραφίες: AP Photos
24/04/2023  12:33
Οι συγκρούσεις στο Σουδάν μεταξύ των δυνάμεων δύο στρατηγών φέρνουν τη χώρα αντιμέτωπη με τον κίνδυνο μιας κατάρρευσης και διάχυσης της κρίσης πέραν των συνόρων της, με ολέθριες συνέπειες.

Με τη διεθνή αγωνία να κορυφώνεται για τους εγκλωβισμένους στο Σουδάν, οι δύο αντιμαχόμενες πλευρές διαθέτουν δεκάδες χιλιάδες μαχητές, ξένους υποστηρικτές, μεταλλεύματα και άλλους πόρους, που θα μπορούσαν να τους προστατέψουν από διεθνείς κυρώσεις – μια συνταγή του είδους της παρατεταμένης σύρραξης, που έχει προκαλέσει καταστροφές σε χώρες της Μέσης Ανατολής και της «μαύρης ηπείρου», από τον Λίβανο μέχρι τη Συρία και από τη Λιβύη μέχρι την Αιθιοπία.

Εκατοντάδες άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από τις συγκρούσεις που ξέσπασαν στο Σουδάν ενώ επιχειρούσε τη μετάβαση σε δημοκρατικό καθεστώς και εκατομμύρια εγκλωβίστηκαν σε αστικές ζώνες, προσπαθώντας να προστατευτούν από τα διασταυρούμενα πυρά, τις εκρήξεις και τις λεηλασίες, με τις μέχρι στιγμής προσπάθειες εκεχειρίας να πέφτουν στο κενό.

Οι εμπόλεμες παρατάξεις στο Σουδάν
Τόσο ο επικεφαλής των ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Αμπντέλ Φατάχ Μπουρχάν, όσο και ο αναπληρωτής επικεφαλής του κυβερνητικού συμβουλίου και επικεφαλής της παραστρατιωτικής οργάνωσης των «Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης» (RSF), που προήλθαν από τις διαβόητες πολιτοφυλακές Τζαντζαγουίντ του Νταρφούρ, ο στρατηγός Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο, γνωστός και ως «Χεμέτι», διαγκωνίζονται για τον έλεγχο του Σουδάν δύο χρόνια αφότου ένωσαν τις δυνάμεις τους για το στρατιωτικό πραξικόπημα εκτροχιάζοντας τη μετάβαση σε δημοκρατικό καθεστώς που είχε ξεκινήσει το 2019, όταν κύμα διαδηλώσεων συνέβαλε στην απομάκρυνση του επί μακρόν δικτάτορα Ομάρ αλ Μπασίρ. Τους τελευταίους μήνες διεξάγονταν διαπραγματεύσεις για την επιστροφή στη Δημοκρατία.


Στήλη μαύρου καπνού κοντά στο Διεθνές Νοσοκομείο στην πρωτεύουσα του Σουδάν, Χαρτούμ / Φωτογραφία: Maheen S via AP
Όποιος εκ των δύο στρατηγών επικρατήσει στη σύγκρουση, πιθανώς θα είναι ο επόμενος πρόεδρος του Σουδάν, ενώ ο ηττημένος θα αντιμετωπίσει την πιθανότητα εξορίας, σύλληψης ή εκτέλεσης, ενώ δεν αποκλείεται να ξεσπάσει παρατεταμένος εμφύλιος πόλεμος και διαίρεση της χώρας σε αντιμαχόμενα φέουδα, εκτιμούν αναλυτές. Ο ειδικός του Πανεπιστημίου Ταφτς της Μασαχουσέτης σε θέματα που αφορούν στο Σουδάν, Άλεξ Ντε Βάαλ, επεσήμανε προ ημερών ότι η σύγκρουση στην αφρικανική χώρα θα πρέπει να αντιμετωπίζει ως «ο πρώτος γύρος ενός εμφυλίου πολέμου».

«Αν δεν τελειώσει γρήγορα, η σύγκρουση θα εξελιχθεί σε ένα πολυεπίπεδο παιχνίδι με περιφερειακούς και ορισμένους διεθνείς παίκτες να προωθούν τα συμφέροντά τους χρησιμοποιώντας χρήματα, εφόδια σε όπλα και πιθανώς και δικές τους δυνάμεις ή στρατεύματα δι’ αντιπροσώπων», σημείωσε.

Τι σημαίνει η κρίση στο Σουδάν για τις γειτονικές χώρες
Ως προς τη γεωγραφική του έκταση, το Σουδάν είναι η τρίτη μεγαλύτερη χώρα της Αφρικής και μοιράζεται τους υδάτινους πόρους του Νείλου με την Αίγυπτο -η οποία εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τον ποταμό για τη γεωργική παραγωγή, άρδευση και σίτιση των άνω των 100 εκατ. κατοίκων της- και την Αιθιοπία, που χτίζει τεράστιο φράγμα στον Νείλο, προκαλώντας έντονη ανησυχία τόσο στο Χαρτούμ όσο και στο Κάιρο.

Η Αίγυπτος διατηρεί στενούς δεσμούς με τον στρατό του Σουδάν, που το θεωρεί σύμμαχο κατά της Αιθιοπίας και έχει απευθύνει έκκληση στις δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις για εκεχειρία, αλλά θεωρείται απίθανο να μείνει με σταυρωμένα τα χέρια αν ο στρατός του Σουδάν αντιμετωπίσει την πιθανότητα ήττας.

Αποκαΐδια στρατιωτικού οχήματος στο νότιο Χαρτούμ του Σουδάν / Φωτογραφία: AP Photo/Marwan Ali
Το Σουδάν συνορεύει και με άλλες πέντε χώρες, τη Λιβύη, το Τσαντ, την Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία, την Ερυθραία και το Νότιο Σουδάν, που αποσχίστηκε το 2011 και καταλαμβάνει τα τρία τέταρτα των πετρελαιοπηγών του Χαρτούμ. Σχεδόν όλα αυτά τα κράτη είναι βυθισμένα στις δικές τους εσωτερικές συγκρούσεις, με διάφορες ομάδες ανταρτών να δρουν κατά μήκος των διάτρητων συνόρων.

«Ό,τι συμβαίνει στο Σουδάν δεν θα περιοριστεί στα σύνορά του», λέει ο Άλαν Μπόσγουελ, της δεξαμενής σκέψης International Crisis Group. «Το Τσαντ και το Νότιο Σουδάν φαίνεται ότι διατρέχουν τον πλέον άμεσο κίνδυνο διάχυσης της κρίσης, αλλά, όσο περισσότερο κρατούν οι συγκρούσεις, τόσο πιθανότερη είναι μια μεγάλη εξωτερική παρέμβαση», σημειώνει.

Ποιες ξένες δυνάμεις έχουν συμφέροντα στο Σουδάν
Οι χώρες του Περσικού Κόλπου έχουν στρέψει τα τελευταία χρόνια το βλέμμα τους στο Κέρας της Αφρικής σε μια προσπάθεια προβολής της ισχύος τους στην ευρύτερη περιοχή. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, που έχουν επεκτείνει την παρουσία τους στη Μέση Ανατολή και στην Ανατολική Αφρική, διατηρούν στενούς δεσμούς με τις RSF, οι οποίες έστειλαν χιλιάδες μαχητές για να βοηθήσουν τα ΗΑΕ και τη Σαουδική Αραβία στον πόλεμό τους κατά των υποστηριζόμενων από το Ιράν σιιτών ανταρτών Χούτι της Υεμένης.
Η Ρωσία, επίσης, από καιρό κατεργάζεται σχέδια για την κατασκευή ναυτικής βάσης, ικανής να φιλοξενεί έως και 300 στρατιώτες και τέσσερα πλοία στο Πορτ Σουδάν – μια μεγάλη πόλη και λιμάνι του Ανατολικού Σουδάν, στην Ερυθρά Θάλασσα, απ’ όπου διέρχονται τάνκερ μεταφοράς φυσικού αερίου και πετρελαίου προς την Ευρώπη.

Η διαβόητη ρωσική μισθοφορική οργάνωση Wagner Group, του Γεβγκένι Πριγκόζιν, που έχει στενούς δεσμούς με τον Βλαντίμιρ Πούτιν, έχει παρεισφρήσει σε χώρες της Αφρικής τα τελευταία χρόνια και δρα στο Σουδάν από το 2017. ΗΠΑ και ΕΕ έχουν επιβάλει κυρώσεις σε δύο εταιρείες εξόρυξης χρυσού στο Σουδάν, που συνδέονται με τη Wagner Group και κατηγορούνται για λαθρεμπόριο.

Ο ρόλος του Λίβυου στρατάρχη Χαφτάρ
Σύμφωνα με δημοσίευμα του Observer, ο Λίβυος πολέμαρχος Χαλίφα Χαφτάρ φέρεται να βοήθησε στην προετοιμασία των RSF για τη σύρραξη που ξέσπασε στις 15 Απριλίου και η εμπλοκή του εντείνει τους φόβους για μια εσωτερική σύγκρουση διαρκείας στο Σουδάν. Η σχέση του Χαφτάρ με τον στρατηγό Χεμεντί εντάθηκε όταν ο τελευταίος έστειλε μισθοφόρους στη Λιβύ για να πολεμήσουν στο πλευρό των δυνάμεων του αυτοαποκαλούμενου Λιβυκού Εθνικού Στρατού (LNA) του Χαφτάρ, ενώ, όπως αναφέρει η βρετανική εφημερίδα, οι δύο άνδρες φέρονται να συνεργάστηκαν σε επιχειρήσεις λαθρεμπορίου.

Ο Χαφτάρ ξεκίνησε, λίγο πριν το ξέσπασμα των συγκρούσεων στο Σουδάν, προσπάθειες στήριξης του Χεμέντι, ωστόσο αυτές ήταν προσεκτικά ζυγισμένες, γιατί ούτε ο ίδιος ούτε οι υποστηρικτές του -ΗΑΕ και Ρωσία- θέλουν να επιλέξουν στρατόπεδο σε μια σύγκρουση, η έκβαση της οποίας παραμένει ασαφής. Την περασμένη εβδομάδα ο LNA διέψευσε με ανακοίνωσή του ότι υποστηρίζει κάποια πλευρά έναντι της άλλης, δηλώνοντας έτοιμος να παίξει «μεσολαβητικό ρόλο».

Ο ρόλος χωρών της Δύσης
Το Σουδάν έγινε παρίας στη διεθνή σκηνή όταν παρείχε φιλόξενο καταφύγιο στον Οσάμα μπιν Λάντεν και σε άλλους εξτρεμιστές τη δεκαετία του 1990, όταν ο τότε δικτάτορας Αλ Μπασίρ ηγείτο μιας σκληροπυρηνικής ισλαμιστικής κυβέρνησης.

Η διεθνής απομόνωση του Σουδάν εντάθηκε λόγω της σύγκρουσης στην περιοχή του Νταρφούρ την επόμενη δεκαετία, όταν σουδανικές δυνάμεις και οι πολιτοφυλακές Τζαντζαγουίντ κατηγορήθηκαν για ωμότητες με στόχο την καταστολή ντόπιας εξέγερσης, με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο να κατηγορεί για γενοκτονία τον καταζητούμενο Αλ Μπασίρ.

ΟΙ ΗΠΑ αφαίρεσαν το Σουδάν από τον κατάλογο των κρατών που υποστηρίζουν την τρομοκρατία όταν το 2020 η κυβέρνηση του Χαρτούμ αποφάσισε να συνάψει σχέσεις με το Ισραήλ, αλλά δάνεια και βοήθεια ύψους δισ. δολαρίων προς την αφρικανική χώρα μπήκαν στον πάγο μετά το πραξικόπημα του 2021, κίνηση που, σε συνδυασμό με τις παρενέργειες του πολέμου στην Ουκρανία και την αύξηση του πληθωρισμού, ώθησε τη σουδανική οικονομία σε ελεύθερη πτώση.

Μπορούν εξωτερικές δυνάμεις να σταματήσουν τις συγκρούσεις στο Σουδάν;
Αυτή η δεινή οικονομική θέση του Σουδάν θα μπορούσε να ανοίξει ένα παράθυρο ευκαιρίας για Δυτικές κυβερνήσεις να πιέσουν με κυρώσεις τις δύο αντιμαχόμενες παρατάξεις να σταματήσουν τις συγκρούσεις, αλλά στην εν λόγω χώρα της «μαύρης ηπείρου», όπως και σε άλλες με πλούσιο υπέδαφος, ένοπλες ομάδες έχουν εδώ και καιρό βρει τον τρόπο να πλουτίζουν με λαθρεμπόριο σπάνιων μεταλλευμάτων και άλλων φυσικών πόρων.

Ο Νταγκάλο, ιδιοκτήτης κάποτε κοπαδιών από καμήλες στο Νταρφούρ, διαθέτει μεγάλες κτηνοτροφικές μονάδες και επιχειρήσεις εξόρυξης χρυσού, ενώ πιστεύεται ότι έχει λάβει μεγάλα ποσά από τις χώρες του Κόλπου για τις υπηρεσίες που προσέφεραν σε αυτές οι RSF κατά των ανταρτών Χούτι της Υεμένης.

Από την άλλη πλευρά, ο στρατός του Σουδάν ελέγχει μεγάλο μέρος της οικονομίας και μπορεί να βασίζεται σε επιχειρηματίες του Χαρτούμ και τραπεζίτες που πλούτισαν επί των ημερών του Αλ Μπασίρ και θεωρούν τις RSF απειλή από την ενδοχώρα. «Ο έλεγχος για πολιτικά κεφάλαια θα είναι εξίσου αποφασιστικός με τις συγκρούσεις στα μέτωπα. Ο στρατός θα θέλει να θέσει υπό τον έλεγχό του ορυχεία χρυσού και οδούς διακίνησης λαθραίων εμπορευμάτων, ενώ οι RSF θα θέλουν να αποκλείσουν κεντρικούς κόμβους μεταφοράς εμπορευμάτων, περιλαμβανομένης της αρτηρίας που συνδέει το Πορτ Σουδάν με το Χαρτούμ», σημειώνει ο Ντε Βάαλ.

Στο μεταξύ, ο αυξανόμενος αριθμός εκείνων που διεκδικούν μεσολαβητικό ρόλο -από τον ΟΗΕ, την ΕΕ και τις ΗΠΑ, μέχρι την Αίγυπτο, τις χώρες του Κόλπου και την Αφρικανική Ένωση μπορεί να περιπλέξει τις ειρηνευτικές προσπάθειες. «Οι εξωτερικές μεσολαβητές μπορεί να προκαλέσουν… μποτιλιάρισμα χωρίς τροχονόμο», καταλήγει ο αναλυτής του Πανεπιστημίου Ταφτς.

iefimerida.gr

Ολόκληρη η εντυπωσιακή ομιλία Μαρκεζίνη στο ΑΠΘ: ο Ευριπίδης στη Μακεδονία (12.10.17)

7

Ο ακαδημαϊκός Βασίλειος Μαρκεζίνης εντυπωσίασε το πολυπληθές ακροατήριό του με την ομιλία του, τη Δευτέρα το βράδυ, στην αίθουσα Τελετών του ΑΠΘ.

Την εκδήλωση οργάνωσε ο Σύλλογος Αποφοίτων ΑΠΘ σε συνεργασία με την Πρυτανεία και το Τμήμα Φιλολογίας του ΑΠΘ.

Δείτε ολόκληρη την ομιλία του κ. Μαρκεζίνη.

 

Πέθανε ο σερ Βασίλειος Μαρκεζίνης σε ηλικία 79 ετών

1

Φωτογραφία: Με τον Πρώτο στην Ιερά Κοινότητα: Φωτογραφία Παντελής Σαββίδης

Πέθανε ο Σερ Βασίλειος Μαρκεζίνης
24/04/2023  17:35
Απεβίωσε στην Οξφόρδη όπου ζούσε μόνιμα ο Βασίλειος Μαρκεζίνης, μετά από μακροχρόνια σοβαρή ασθένεια.

Ο σερ Βασίλειος Μαρκεζίνης υπέφερε χρόνια τώρα από άνοια και άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 79 ετών.

Την είδηση έκανε γνωστή ο ομότιμος καθηγητής της ιατρικής σχολής στο King’s Kollege London, Νίκανδρος Μπούρας. Ο κ. Μπούρας χαρακτήρισε «τραγωδία» τον θάνατο και τη φθορά που προκάλεσε η νόσος σε έναν τέτοιου βεληνεκούς πνευματικό άνθρωπο.

Σε κείμενό του ο κ. Νίκανδρος Μπούρας κάνει αναφορά στη διαδρομή του σερ Βασίλειου Μαρκεζίνη, με τον οποίο συνδεόταν με βαθιά φιλία ετών.

«Ο Βασίλειος Μαρκεζίνης γεννήθηκε το 1944 στην Αθήνα και ήταν υιός του Σπύρου Μαρκεζίνη, γνωστού Έλληνα πολιτικού της μεταπολεμικής Ελλάδας. Ήταν απόφοιτος της Νομικής Σχολής του ΕΚΠΑ και συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στο Κέμπριτζ της Αγγλίας. Εξελίχθηκε σε εξέχοντα και διακεκριμένο νομικό επιστήμονα, πανεπιστημιακό, ακαδημαϊκό και συγγραφέα. Διετέλεσε καθηγητής στο Πανεπιστημιακό Κολλέγιο του Λονδίνου, στο Πανεπιστήμιου του Τέξας στις ΗΠΑ και σε πολλά άλλα ευρωπαϊκά και αμερικανικά πανεπιστημιακά ιδρύματα. Εξελέγη ακαδημαϊκός της Βρετανικής και Γαλλικής ακαδημίας και αντεπιστέλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Παράλληλα υπήρξε σύμβουλος διαφόρων Ευρωπαϊκών και άλλων Κυβερνήσεων.

Στις Καρυές. Φωτ: Παντελής Σαββίδης

 

Συνέγραψε σωρεία επιστημονικών συγγραμμάτων και άρθρων κυρίως νομικού περιεχομένου αλλά και διεθνούς πολιτικής και ιστορίας αντλώντας συχνά διδάγματα από την Αρχαία Ελλάδα και τον κλασικό πολιτισμό (συμπεριλαμβανομένων και θεμάτων της Αρχαίας Ελλάδας και του ευρύτερου πολιτισμού).

Τις δεκαετίες του 2000 και του 2010 εμφανίστηκε στον Ελληνικό χώρο με έντονη παρουσία διαλέξεων, βιβλίων, άρθρων στον ημερήσιο τύπο καθώς και τηλεοπτικών συνεντεύξεων. Άσκησε έντονη κριτική για την εξωτερική πολιτική της Ελληνικής Κυβέρνησης της εποχής εκείνης και υπήρξε υπέρμαχος της οριοθέτησης της Ελληνικής ΑΟΖ. Υποστήριξε επίσης την καλλιέργεια σχέσεων της ελληνικής πολιτείας πέραν της Δύσης και ανάπτυξη σχέσεων με την Ρωσία. Υπήρξε επίσης πολύ επικριτικός για πολλά από τα κακώς κείμενα στην Ελλάδα. Οι απόψεις του έγιναν αντικείμενο σφοδρών συζητήσεων και αντιδράσεων. Θεωρήθηκε ότι προετοίμαζε την ανάμειξη του στην Ελληνική πολιτική σκηνή και ίσως σαν πιθανός Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Με φίλο του Βρετανό γιατρό στο Άγιο Όρος. Φωτ: Παντ. Σαββίδης

Δεν αρνήθηκε τις πολιτικές φιλοδοξίες του, αλλά  ποτέ δεν προσπάθησε να τις υλοποιήσει συστηματικά και ενεργά. Έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις από διάφορες χώρες και οργανισμούς. Το 2005 έτυχε της μέγιστης τιμής  από την  Βασίλισσα Ελισάβετ του ΗΒ να τον χρήσει ιππότη (σερ) μετά από πρόταση της Κυβέρνησης του Τόνυ Μπλέρ. Ο Σερ Βασίλειος Μαρκεζίνης ήταν μια ιδιαίτερα ταλαντούχος προσωπικότητα, χαρακτηριζόμενη από πολυμάθεια, ζωτικότητα, ενεργητικότητα, δημιουργικότητα, ευγένεια και ευπροσηγορία. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια της ζωής του ήταν πολύ δύσκολα, διότι προοδευτικά εμφάνισε άνοια που τον άφησε σοβαρά ανάπηρο και τον φρόντιζε με απαράμιλλη στοργή η σύζυγός του Ευγενία.

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του την σύζυγο του, τον υιό του, την κόρη του, τα εγγόνια του και την αδελφή του».

*Νίκανδρος Μπούρας -Ομότιμος καθηγητής της ιατρικής σχολής στο King’s Kollege London

*Οι φωτογραφίες είναι των “Ανιχνεύσεων”

Σερβία: Η πραγματική απειλή για εμάς είναι το ΝΑΤΟ, όχι η Ρωσία

0

 

Ο Σέρβος πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς δήλωσε στο «TV Prva» ότι δυτικοί εκπρόσωποι είχαν προτρέψει το Βελιγράδι να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ εκφοβίζοντας τη Ρωσία με αυτό, αλλά ότι η πραγματική απειλή για τη Σερβία είναι η Βορειοατλαντική Συμμαχία.

«Μας λένε ότι η Ρωσία είναι απειλή για όλους, επομένως πρέπει να ενταχθούμε στο ΝΑΤΟ. Δεν μπορούμε να ενταχθούμε στο ΝΑΤΟ γιατί το ΝΑΤΟ είναι η πραγματική απειλή για εμάς», είπε χαρακτηριστικά.

Ο Βούτσιτς υπενθύμισε επίσης ότι στις 23 Απριλίου σηματοδοτείται η 24η επέτειος από την αεροπορική επιδρομή του ΝΑΤΟ στο κτίριο της Σερβικής Ραδιοτηλεόρασης, κατά την οποία σκοτώθηκαν 16 υπάλληλοι, όπως αναφέρει η σερβική ραδιοτηλεόραση – rtv.

Στις 24 Μαρτίου, στην επέτειο της έναρξης του βομβαρδισμού το 1999, ο Βούτσιτς απευθυνόταν στην ηγεσία του δυτικού στρατιωτικού μπλοκ:

«Ποιος έδωσε στη Συμμαχία το δικαίωμα να σκοτώνει Σέρβους πολίτες; Οι βομβαρδισμοί του ΝΑΤΟ σκότωσαν περισσότερους από 2.500 ανθρώπους, μεταξύ των οποίων 87 παιδιά, και προκάλεσαν ζημιές 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων.

Η Σερβία διατηρεί επί του παρόντος τη στρατιωτική της ουδετερότητα βάσει κοινοβουλευτικού ψηφίσματος του 2007 ως μέλος του προγράμματος «Σύμπραξη για την Ειρήνη» του ΝΑΤΟ.

—

«Στις 23 Απριλίου σηματοδοτείται η 24η επέτειος από την αεροπορική επιδρομή του ΝΑΤΟ στο κτίριο της Σερβικής Ραδιοτηλεόρασης, κατά την οποία σκοτώθηκαν 16 υπάλληλοι»

https://www.echedoros-a.gr

 

Οι αγριότητες στο Σουδάν το 1885

0

Τα γεγονότα του Σουδάν και οι εκεί Ελληνες θυμίζουν τα, κάπως ανάλογα, γεγονότα του 1885. Τότε οι εξεγερθέντες ισλαμιστές της εποχής, οι Δερβίσηδες του «προφήτη» Μαχντί, κατέλαβαν εξ εφόδου την πρωτεύουσα του Σουδάν, την οποία υπεράσπιζαν οι Αιγύπτιοι με επικεφαλής τον Αγγλο στρατηγό Τσαρλς Τζορτζ Γκόρντον, και προέβησαν σε ομαδικές σφαγές Ευρωπαίων, μεταξύ των οποίων και Ελληνες.

Θύματα της σφαγής υπήρξαν και ο Αγγλος στρατηγός Γκόρντον και ο Ελληνας πρόξενος Νικόλαος Λεοντίδης, με καταγωγή από το νησί της Λέρου. Παραθέτω σχετική «είδηση» αθηναϊκής εφημερίδος της εποχής, κατά την οποία:

ΝΕΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ, 20.6.1885: «Ο εν Δαγγάλα ανταποκριτής των “Ημερησίων Νέων” επιστέλλει μακράν αφήγησιν της αλώσεως του Χαρτούμ και του φόνου του Γόρδωνος, γραφείσαν καθ’ υπαγόρευσιν του Ελληνος Πανάγου ενός εκ των οκτώ Ελλήνων, οίτινες περιεσώθησαν εκ της σφαγής. […]».

Παραθέτω επίσης μια μεταγενέστερη «είδηση», επικαλούμενη Ελληνα δραπετεύσαντα εκ των φυλακών των Δερβίσηδων και κατά την οποίαν:

ΩΡΑ, 9.1.1889: «Εν Αιγύπτω αφίκετο Ελλην τις Γεωργίου, ένθα εκρατείτο εις τας φυλακάς. Κατ’ αυτόν πάσαι αι οικίαι κατεδαφίσθησαν, πλην του μοναστηρίου των καθολικών».

Εκτός όμως από τη σφαγή πλείστων όσων Ευρωπαίων μεταξύ των οποίων και δεκάδων Ελλήνων, συνεπεία της κατάληψης του Χαρτούμ από τους Δερβίσηδες του Μαχντί, προεκλήθη και μια περίεργη και ασυνήθιστη δίκη, με έντονο όμως νομικό ενδιαφέρον, το πλαίσιο της οποίας περιγράφεται στην «είδηση» της αθηναϊκής εφημερίδος ΝΕΑ ΕΦΗΜΕΡΙΣ της 7.8.1888, κατά την οποίαν:

«Μια δίκη. Ο Γόρδων μετά την μακράν εν Χαρτούμ πολιορκίαν του, χρημάτων απορών, ηναγκάσθη να εκδώση χαρτονόμισμα ή μάλλον γραμμάτια διά διάφορα ποσά, άτινα φέρουν την υπογραφή του, εχρησίμευσαν εις αυτόν και τον στρατόν του προς πληρωμήν ζωοτροφών, πολεμοφοδίων και όπλων. Μετά τον τραγικό θάνατον του ανδρός η Αιγυπτιακή κυβέρνησις προεκήρυξεν ότι οι έχοντες τοιαύτα γραμμάτια προσκαλούνται να τα προσαγάγουν επί αποδείξει. Ατυχώς όμως δεν ετήρησε την υπόσχεσίν της…

Μεταξύ των τελευταίων τούτων, πλούσιος εκ Χαρτούμ ομογενής έμπορος κατέχων διά μέγα ποσόν τοιαύτα χαρτονομίσματα εκίνησεν αγωγήν κατά της Αιγυπτιακής κυβερνήσεως, αναθέσας την διεξαγωγήν αυτής εις τον διακεκριμένον εν Καΐρω δικηγόρον κ. Κωνσταντίνον Λύτσικα».

Ασφαλώς όμως η Ελλάδα επιβάλλεται να πράξει παν το δυνατόν, διά την προστασία –και σωτηρία– των Ελλήνων του Σουδάν.

https://www.kathimerini.gr/opinion/readers/562380322/oi-agriotites-sto-soydan-to-1885/

Οι φάκελοι για 22 δικαστές – φαντάσματα

1

Ιστορίες σοκαριστικής ανεπάρκειας αποκαλύπτονται από το σκεπτικό της απόλυσης των συγκεκριμένων δικαστικών

Οι φάκελοι για 22 δικαστές – φαντάσματα

Οταν η νυν πρόεδρος του Αρείου Πάγου, Μαρία Γεωργίου, ανέλαβε την προεδρία του ανωτάτου δικαστηρίου, διείδε αμέσως ότι οι δικαστές που δεν δουλεύουν, προκαλώντας ζημία στους πολίτες και πλήγμα στον θεσμό, πρέπει να απομακρυνθούν από το δικαστικό σώμα.

Υστερα από ένα και πλέον χρόνο, 22 δικαστικοί, ανάμεσά τους τέσσερις εισαγγελείς, απολύθηκαν από την Ολομέλεια του Αρείου Πάγου. Κοινός παρονομαστής των απολύσεων ήταν η εργασιακή ανεπάρκεια – και όχι άλλα πειθαρχικά παραπτώματα. Oι συγκεκριμένοι δικαστικοί είχαν καιρό, ορισμένοι χρόνια ολόκληρα, να ανταποκριθούν στα καθήκοντά τους και να εκδώσουν αποφάσεις.

Ο αριθμός των δικαστών που απολύθηκαν είναι πρωτοφανής, καθώς πάγια ήταν η τακτική που για χρόνια είχε ακολουθηθεί στη Δικαιοσύνη, με αποτέλεσμα οι ανεπαρκείς να παραμένουν στις θέσεις τους, χωρίς να απομακρύνονται, προς δόξαν μιας συντεχνιακής λογικής. Εκείνο που πραγματικά εκπλήσσει, δεν είναι μόνον ο μεγάλος αριθμός των δικαστών που απολύθηκαν, αλλά το ότι για χρόνια παρέμεναν στη Δικαιοσύνη και εισέπρατταν μισθούς. Oπως αναφέρουν στην «Κ» δικαστικές πηγές, δεκάδες είναι ακόμα οι δικαστικοί που δεν ανταποκρίνονται στα καθήκοντά τους, προκαλώντας πέραν των άλλων τους πολλούς συναδέλφους τους, που φιλότιμα προσπαθούν, πολλές φορές υπό αντίξοες συνθήκες, να δικάσουν και να εκδώσουν αποφάσεις.

Αλλωστε οι καταδίκες, σε ποινές προσωρινής παύσης ή σε στερήσεις μισθών (τελευταία άρχισε και αυτό να εφαρμόζεται), είναι πολλές για δικαστικούς που έχουν στα χέρια τους υποθέσεις για μήνες, ακόμα και για χρόνια.

Ενδεικτική είναι η περίπτωση δικαστικού που μετατέθηκε στη Θράκη από την Κρήτη – όπου είχε εμφανίσει μεγάλη καθυστέρηση στο έργο του. Το αποτέλεσμα ήταν, λόγω του μεγάλου αριθμού των υποθέσεων που δεν έχει διεκπεραιώσει στο νέο του πόστο, πολλοί συνάδελφοί του να αρνούνται να μετατεθούν στη Θράκη, φοβούμενοι πως κάποια στιγμή αυτοί θα πληρώσουν τα σπασμένα, αναλαμβάνοντας να εκκαθαρίσουν εκείνοι τη συσσωρευμένη δικαστική ύλη. Για την ιστορία, ο εν λόγω δικαστικός τελευταία παραπέμφθηκε σε πειθαρχικό και τιμωρήθηκε μόνον με επίπληξη.

Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος του προβλήματος της ύπαρξης ακατάλληλων λειτουργών, έστω κι αν αυτοί είναι μειοψηφία, αρκεί κανείς να ανατρέξει στις πρόσφατες αποφάσεις της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου με τις οποίες ορισμένοι από αυτούς απολύθηκαν.

• Πρωτοδίκης που απολύθηκε, είχε στα χέρια του υποθέσεις για τις οποίες δεν είχε εκδώσει αποφάσεις μετά δέκα χρόνια – από το 2012 και απολύθηκε το 2022. Είχε πέντε πειθαρχικές καταδίκες (σε προσωρινές παύσεις), ενώ του αφαιρέθηκαν 400 υποθέσεις που δεν είχε επεξεργαστεί.

• Aλλη δικαστικός είχε 86 δικογραφίες για τις οποίες δεν είχε βγάλει απόφαση από το 2018, δηλαδή πέντε ολόκληρα χρόνια.

• Δικαστικός που υπηρετούσε σε δικαστήριο της Πελοποννήσου είχε δικογραφίες στο συρτάρι της για χρόνια, δεν της παρέδιδε, ούτε για να τις επεξεργαστεί άλλος δικαστικός, με αποτέλεσμα προϊστάμενός της να κινήσει ποινικές διαδικασίες εις βάρος της.

• Πρόεδρος Πρωτοδικών απολύθηκε για μεγάλες καθυστερήσεις στην έκδοση αποφάσεων, που είχαν οδηγήσει και σε παραγραφές αδικημάτων. Είχε, ώσπου να απολυθεί, 26 πειθαρχικές αγωγές και 23 πειθαρχικές καταδίκες σε προσωρινές παύσεις(!).

• Δικαστικός που υπηρετούσε στη Σάμο είχε χάσει δικογραφία και είχε περιλάβει σε απόφαση εργατικής διαφοράς, σκεπτικό από άλλη, άσχετη απόφαση. Είχε εκκρεμότητα από 40 έως 250 υποθέσεις κάθε χρόνο, ενώ όσο υπηρέτησε στην Ικαρία είχε υποθέσεις στο συρτάρι του για τέσσερα χρόνια!

• Εισαγγελέας Πρωτοδικών, που απολύθηκε, είχε εις βάρος του 22 πειθαρχικές αγωγές, πειθαρχικές καταδίκες, χρηματικά πρόστιμα, επιπλήξεις και λοιπά, διαρκώς από το 2007 και μετά, δηλαδή 16 ολόκληρα χρόνια.

• Αλλη δικαστικός, που επίσης απολύθηκε, είχε αποφάσεις που θύμιζαν τηλεγραφήματα. Τρεις αράδες όλες κι όλες. Χωρίς σκεπτικό, χωρίς αιτιολογία. Αποφάσεις, που δεν λέγονται αποφάσεις…

Τι ήταν όμως εκείνο που έκανε την πρόεδρο του Αρείου Πάγου να ξεκινήσει τη διαδικασία της απόλυσης για τόσους δικαστές και μάλιστα με τη σύγκληση ενός βαρύτατου δικαστικού σχηματισμού, όπως είναι η Ολομέλεια του Αρείου Πάγου;

«Ας κάνουμε το χρέος μας»

Oπως αναφέρουν στην «Κ» πληροφορίες από το ανώτατο δικαστήριο, η κ. Μαρία Γεωργίου αποφάσισε να σταματήσει η συντεχνιακή λογική για την κάλυψη των ανεπαρκών δικαστών. Αναλαμβάνοντας την προεδρία του ανωτάτου δικαστηρίου, ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τις εκκλήσεις πολιτών που περίμεναν για χρόνια αποφάσεις, καθώς και με τις αποφάσεις καταδίκης της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Την απόφαση της προέδρου του Αρείου Πάγου συμμερίστηκαν απόλυτα οι εισαγγελείς του ανωτάτου δικαστηρίου, Βασίλειος Πλιώτας και Ισίδωρος Ντογιάκος, αλλά και η συντριπτική πλειονότητα των ανωτάτων δικαστικών. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι σχεδόν όλες οι αποφάσεις απόλυσης έχουν συγκεντρώσει μεγάλες πλειοψηφίες. Πολλοί μέσα στη Δικαιοσύνη θεωρούν τις απολύσεις επικοινωνιακή διαχείριση του πραγματικού προβλήματος, πολυσύνθετου, είναι η αλήθεια, που αφορά την καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης.

Ωστόσο, η πρόεδρος του Αρείου Πάγου έχει επισημάνει και στην Ολομέλεια τις συνέπειες για τους δικαζόμενους πολίτες από τη μεγάλη καθυστέρηση. «Ξέρετε τι έχουν περάσει οι πολίτες που ήρθαν σε εσάς για απόδοση δικαιοσύνης, όταν περιμένουν και περιμένουν πότε εσείς θα αποφασίσετε; Ο καθένας ας αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης του. Και εμείς οι δικαστές έχουμε την ευθύνη να αποδίδουμε δικαιοσύνη σωστά και γρήγορα. Τα υπόλοιπα για τη λειτουργία της δικαιοσύνης είναι χρέος της πολιτείας. Ας κάνουμε εμείς το δικό μας χρέος» ήταν μία από τις πολλές τοποθετήσεις της κ. Γεωργίου στην Ολομέλεια.

Νέο σύστημα αξιολόγησης από τον Σεπτέμβριο

Ικανοί, άριστοι, μέτριοι και ακατάλληλοι, έως τώρα όλοι προχωρούσαν στη δικαστική επετηρίδα. Αυτός ήταν κανόνας σε ό,τι αφορά τη μέτρηση της απόδοσης των λειτουργών της Θέμιδος.

Η παρούσα κυβέρνηση έφερε πρόσφατα νέο νόμο για την αξιολόγηση του δικαστικού σώματος που θα αρχίσει να εφαρμόζεται από το επόμενο δικαστικό έτος, από τον προσεχή Σεπτέμβριο. Με τις νέες ρυθμίσεις επιχειρείται ενίσχυση του πειθαρχικού ελέγχου, ορίζονται δύο επιθεωρητές, αντί για έναν που ήταν έως τώρα, με διετή θητεία αντί για ένα χρόνο, ενώ προβλέπονται ουσιαστικά κριτήρια για την αξιολόγηση των δικαστών, προκειμένου να ανέβουν τη σκάλα της δικαστικής επετηρίδας. Ωστόσο, εκείνο που προέχει, για την εφαρμογή του νέου νόμου, «είναι η αλλαγή νοοτροπίας», όπως συνηθίζει να τονίζει ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Παναγιώτης Πικραμμένος, ενώ η πρόεδρος του Αρείου Πάγου δηλώνει με έμφαση: «Ενσυναίσθηση και δουλειά»!

Οι αριθμοί

10 χρόνια, από το 2012, είχε στα συρτάρια του δικογραφίες, πρωτοδίκης με 5 πειθαρχικές καταδίκες.

86 υποθέσεις έκλεισαν… πενταετία περιμένοντας την απόφαση συγκεκριμένης δικαστού.

26 πειθαρχικές αγωγές και 23 καταδίκες σε προσωρινές παύσεις είχαν επιβληθεί σε πρόεδρο Πρωτοδικών για καθυστερήσεις στην απονομή δικαιοσύνης, που οδήγησαν σε παραγραφή αδικημάτων.

Εξαλλος ο Τσαβούσογλου χαρακτήρισε «πολιτικό τσαρλατάνο» τον Μπάιντεν! Με αφορμή τη Γενοκτονία των Αρμενίων

0

Σφοδρή φραστική επίθεση κατά του Τζο Μπάιντεν εξαπέλυσε ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου με αφορμή δηλώσεις του προέδρου των ΗΠΑ για την επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων το 1915.

Σε οργισμένη δήλωσή του ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών ανέφερε: «Άλλη μια προσπάθεια πολιτικών τσαρλατάνων να διαστρεβλώσουν την ιστορία. Πολιτικά υποκινούμενες δηλώσεις δεν μπορούν να αλλάξουν τα γεγονότα. Εκείνοι που σκοπίμως εμμένουν στα λάθη τους είναι προορισμένοι να τους θυμούνται ως υποκριτές. Ουδείς να τολμά να μας κάνει μαθήματα για την ιστορία μας», σχολίασε ο Τσαβούσογλου σε έντονο ύφος σε ανάρτησή του στο Twitter.Στο ίδιο μήκος κύματος και η ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, του οποίου προϊσταται ο Τσαβούσογλου: «Οι ατυχείς δηλώσεις για τα γεγονότα του 1915, που είναι ασύμβατες με την πραγματικότητα και το διεθνές δίκαιο, συνιστούν μάταιες προσπάθειες να ξαναγραφεί η ιστορία με πολιτικά κίνητρα. Κανείς δεν πρέπει να ξεχνά ότι τα γεγονότα του 1915 δεν μπορούν να οριστούν σύμφωνα με τις ατζέντες των πολιτικών και τις εσωτερικές πολιτικές εκτιμήσεις. Μια τέτοια προσέγγιση οδηγεί μόνο σε παραποίηση της ιστορίας. Όσοι επιμένουν να διατηρούν αυτή την προκατειλημμένη στάση θα αναφέρονται στην ιστορία ως φτηνοί πολιτικοί οπορτουνιστές», καταλήγει η ανακοίνωση.

Η ανακοίνωση Μπάιντεν για την επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων
Είχε προηγηθεί ανακοίνωση του Τζο Μπάιντεν για την επέτειο της Γενοκτονίας των Αρμενίων, στην οποία ανέφερε:

«Σήμερα, σταματάμε για να θυμηθούμε τις ζωές που χάθηκαν κατά τη διάρκεια του Meds Yeghern -της γενοκτονίας των Αρμενίων- και ανανεώνουμε την υπόσχεσή μας να μην ξεχάσουμε ποτέ.

Στις 24 Απριλίου 1915, οι οθωμανικές Αρχές συνέλαβαν Αρμένιους διανοούμενους και ηγέτες της κοινότητας στην Κωνσταντινούπολη – η αρχή μιας συστηματικής εκστρατείας βίας κατά της αρμενικής κοινότητας- . Στα χρόνια που ακολούθησαν, ενάμισι εκατομμύριο Αρμένιοι εκτοπίστηκαν, σφαγιάστηκαν ή οδηγήθηκαν στο θάνατο – μια τραγωδία που επηρέασε για πάντα γενιές αρμενικών οικογενειών.

Καθώς ενωνόμαστε με τα έθνη όλου του κόσμου στη μνήμη αυτής της οδυνηρής ιστορίας, αναλογιζόμαστε επίσης την ανθεκτικότητα και την αποφασιστικότητα του αρμενικού λαού. Πολλοί από αυτούς, που επέζησαν, αναγκάστηκαν να ξεκινήσουν νέες ζωές σε νέες χώρες -συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών – . Εδώ και σε όλο τον κόσμο, ο αρμενικός λαός αντιμετώπισε το κακό του μίσους με ελπίδα. Ξανάχτισαν τις κοινότητές τους. Καλλιέργησαν τις οικογένειές τους και διατήρησαν τον πολιτισμό τους ενισχύοντας το έθνος μας. Είπαν επίσης τις ιστορίες τους -και τις ιστορίες των προγόνων τους- για να θυμηθούν και να διασφαλίσουν ότι γενοκτονία, όπως αυτή που συνέβη πριν από 108 χρόνια, δεν θα επαναληφθεί ποτέ ξανά.

Σήμερα, ας ανανεώσουμε αυτή την υπόσχεση. Ας δεσμευτούμε εκ νέου να μιλήσουμε κατά του μίσους, να υπερασπιστούμε τα ανθρώπινα δικαιώματα και να αποτρέψουμε τις φρικαλεότητες. Και μαζί, ας διπλασιάσουμε τις προσπάθειές μας για να σφυρηλατήσουμε ένα καλύτερο μέλλον – ένα μέλλον όπου όλοι οι άνθρωποι θα μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και σεβασμό».

“https://www.iefimerida.gr/kosmos/tsaboysogloy-politiko-tsarlatano-mpainten-genoktonia-armenion”

Air defense top priority for Ukraine Contact Group amid leak revealing missile stockpiles running out

0

“Ukraine urgently needs our help to shield its citizens and infrastructure from Russia’s missile threat,” said US secretary of defense Lloyd Austin.

BELFAST — Today’s round of Ukraine Defense Contract Group talks held at Ramstein Air Base, Germany, will see over 50 military delegations from the US and Europe focus predominately on supporting Ukraine air defense capabilities, just a week after leaked Pentagon papers suggested Kyiv’s air defense missile stockpiles could run out in May.

“Ukraine urgently needs our help to shield its citizens and infrastructure from Russia’s missile threat,” said US Secretary of Defense Lloyd Austin at the start of the meeting.

Air defenses, ammunition and “enablers” will be the three main discussion topics for the Contact Group, he added.

Austin confirmed that the national security leak has been discussed with “allies and partners,” but that despite potential political drama related to the revelations, the nations of the Ukraine Contact Group were demonstrating solidarity and a commitment “to reject efforts to divide us.”

After discovery of the leak, the FBI arrested suspect Jack Teixeira, a 21-year-old member of the Massachusetts Air National Guard. He is accused of sharing classified intelligence documents on the social media platform Discord, which include sensitive information relating to the war in Ukraine and supposed air defense munition stockpile problems.

The supply of air defense systems to Ukraine already includes the US, Germany and the Netherlands providing Patriot, France and Italy agreeing to send a SAMP/T-MAMBA system, and Norway and Canada gifting National Advanced Surface-to-Air Missile Systems (NASAMS).

The leaked documents purportedly claim, however, that vast amounts of Russian made BUK and S-300 air defense munitions — the backbone of Ukraine’s air defense network — have been expended by Ukraine, leaving it potentially vulnerable to Russia securing air superiority, according to a NBC News report. Per that report, a chart from one of the leaked documents showed that supplies of BUK SA-11 missiles would be “completely depleted” by mid-April, followed by S-300 munitions and the shorter-range SA-8 both running out in May.

Chris Meagher, assistant to the secretary of defense for public affairs, previously told reporters that he would not “speculate” on any impact on the battlefield that the leaks might have, but that the “Ukrainians have demonstrated their capability and competence in this war.”

Austin did not talk this morning about the current state of Ukraine air defense weapon stocks or the potential impact the leaks could have on changing the course of the war, but said the country is “still standing strong” and that the common efforts of the Contact Group had demonstrated “just how badly the Kremlin has calculated.”

He also shared that over the “past few months” the Contact Group had provided equipment and training to support an additional nine armored brigades in Ukraine.

To date, the Contract Group has provided $55 billion in security assistance to Ukraine, $35 billion of which has been issued by the DoD.

The Biden administration approved a 36th drawdown of military assistance on Wednesday, valued at $325 million. The latest military package for Kyiv includes supplies of ammunition for High Mobility Artillery Rocket Systems (HIMARS), 155mm and 105mm artillery rounds and AT-4 anti-armor weapon systems.

“As we come together again at Ramstein, the world hears our voices loud and clear,” said Austin. “The Ukrainian military stands tall with capability and courage. After more than a year of Russian aggression and deceit this Contact Group is as united as ever and more global than ever in our support of the forces of freedom in Ukraine.”

In a social media post Ukraine defense minster Oleksii Reznikov said that the Ramstein ”agenda” would cover analysis of “our strategy for 2023,” and the needs of the Ukraine armed forces.

Ashley Roque in Washington contributed to this report. 

breakingdefense.com/

Πυρηνική απειλή από την Τουρκία

0
Τι κρύβεται πίσω από το εργοστάσιο που κατασκευάζει η ρωσική εταιρία Rosatom στο Ακουγιού, απέναντι από την Κύπρο
Ο Ταγίπ Ερντογάν δρομολογεί την αναβάθμιση της χώρας του σε πυρηνική δύναμη στα επόμενα -λίγα- χρόνια. Η δήθεν αθώα κατασκευή του πυρηνικού εργοστασίου παραγωγής ενέργειας στο Ακουγιού, απέναντι από την Κύπρο, είναι μόλις ένα μικρό -καμουφλαρισμένο- βήμα σε αυτή την κατεύθυνση.Από τον Νικ. Σταυρουλάκι
Δεν πρόκειται για δικό του σχέδιο, ούτε για επικοινωνιακό τέχνασμα προκειμένου να ενισχύσει το ιστορικό του ίχνος. Πρόκειται για σχέδιο που έχει αποφασιστεί από το τουρκικό «βαθύ κράτος» το 1974, όταν η Αγκυρα αποφάσισε να βάλει μπροστά» -και να το φτάσει μέχρι τέλους- την προοπτική να «καταπιεί» την Κύπρο.
Η προοπτική πυρηνικοποίησης της Τουρκίας συνιστά ένα κατεξοχήν θέμα περιφερειακής ασφάλειας για την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά πρωτίστως υπαρξιακής απειλής τόσο για την Κύπρο όσο και για την Ελλάδα. Η είσοδος μιας αναδυόμενης οικονομίας, όπως της Τουρκίας, στην ομάδα των κρατών με πυρηνική ενέργεια δημιουργεί μια σειρά από προβληματισμούς. Το 2023 η κατασκευή του πρώτου πυρηνικού εργοστασίου στην τουρκική επικράτεια συγκαταλέγεται στα κορυφαία επενδυτικά έργα της χώρας, συνιστώντας έναν σχεδιασμό τόσο κοστοβόρο όσο και χρονοβόρο. Το εργοστάσιο τίθεται επί της μεσογειακής ακτής της νότιας Τουρκίας, στην πόλη Ακουγιού, στην επαρχία της Μερσίνας.
Βρίσκεται, επομένως, σε εξαιρετική εγγύτητα προς την Κύπρο: απέχει περίπου 110 χιλιόμετρα από τη Λευκωσία και 60 χιλιόμετρα από τις βόρειες ακτές της Μεγαλονήσου. Η επιλογή αυτής της τοποθεσίας έγινε το 1974. Τότε λάμβαναν χώρα αρχικά συζητήσεις για την κατασκευή ενός πυρηνικού εργοστασίου στην τουρκική επικράτεια. Ως συνέχεια αυτών, ελήφθη η απόφαση για τη σχετική τοποθεσία, καθώς κρίθηκε πως αυτή η περιοχή θα ήταν η πλέον κατάλληλη για ένα τέτοιο εγχείρημα.Ταγίπ Ερντογάν και Βλαντιμίρ Πούτιν δίνουν τα χέρια μετά τη συμφωνία για την κατασκευή του πυρηνικού εργοστασίου στο Ακουγιού
Η τοποθεσία
Η επιλογή της συγκεκριμένης τοποθεσίας μεταξύ τριών είναι ενδεικτική. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής του, η Κύπρος θα μετατραπεί σε χώρα ενεργειακά εξαρτώμενη από την Τουρκία, αφού το πρώτο πρόγραμμα που θα δρομολογηθεί μετά την ολοκλήρωση της κατασκευής των τεσσάρων αντιδραστήρων είναι η πόντιση ηλεκτρικού καλωδίου από τις τουρκικές ακτές προς την Κύπρο.
Αφού παρήλθαν αρκετές δεκαετίες, το 2010 η Τουρκία προχώρησε στη σύναψη σχετικής σύμβασης έργου με τη Ρωσία για την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στην πόλη Ακουγιού. Το μοντέλο που ακολουθείται είναι το ΒΟO (Build – Own – Operate), δηλαδή «κατασκευάζω και λειτουργώ», το οποίο εφαρμόζεται για πρώτη φορά στον κόσμο σε εργοστάσιο παραγωγής πυρηνικής ενέργειας.
Λόγω διαφόρων τεχνικών δυσχερειών, αλλά και πολιτικοδιπλωματικών διακυμάνσεων στις σχέσεις των δύο χωρών, η κατασκευή του εργοστασίου ξεκίνησε την άνοιξη του 2018. Το έργο χρηματοδοτείται εξ ολοκλήρου από τη ρωσική εταιρία Rosatom, με κόστος κατασκευής 20 δισ. δολάρια. Η συγκεκριμένη κατασκευάστρια εταιρία είναι η ρωσική κρατική εταιρία ατομικής ενέργειας, η οποία κατέχει μερίδιο 99,2% επί του συνολικού έργου. Για τα επόμενα 25 έτη η Rosatom θα αναλάβει και τη διαχείριση του εργοστασίου. Οι τέσσερις πυρηνικοί αντιδραστήρες (VVER-1200) του θα αξιοποιηθούν σχετικώς για ειρηνικούς σκοπούς, όπως αναφέρεται στη σχετική σύμβαση, ενώ η συνολική ενέργεια που θα παράγουν αντιστοιχεί στο 10% των σημερινών ετήσιων αναγκών της Τουρκίας.
Η πρώτη φάση ολοκλήρωσης αυτού του τόσο σημαντικού έργου για την ενεργειακή ασφάλεια της χώρας, και επομένως ενός οροσήμου για την Τουρκία, έχει και σημειολογικό χαρακτήρα. Με βάση ένα τέτοιο σκεπτικό, προγραμματίστηκε να συμπίπτει με την εκατονταετία από την ίδρυση της Τουρκικής Δημοκρατίας (1923). Συνεπώς αναμένεται να εγκαινιαστεί το πρώτο αυτό στάδιο την άνοιξη του 2023 και αμέσως να ξεκινήσει και η σχετική παραγωγή ενέργειας. Πρόσφατα αναφέρθηκε από τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν πως πιθανόν τα εγκαίνια για την ολοκλήρωση της πρώτης φάσης να τελέσει ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν. Εκτιμάται πως θα τεθεί σε πλήρη λειτουργία το 2026.
Και μόνο το γεγονός ότι η Μόσχα αποκτά ενεργειακό έρεισμα στη Μεσόγειο πρέπει να ανησυχήσει τους «φωστήρες» της Δύσης.
Πηγή: newsbreak.gr

 

Η γενοκτονία των Αρμενίων

0

Η Αρμενική ελίτ της πόλης Χαρπούτ οδηγείται στη φυλακή, πριν ξεκινήσει η πορεία θανάτου, τον Μάιο του 1915. Πηγή: Ημερολόγιο Τζάκομπσεν, Χαρπούτ 1907-1919
Η πρώτη γενοκτονία του 20ου αιώνα, με τη συστηματική εξόντωση ενάμισυ εκατομμυρίου ανθρώπων από τις Οθωμανικές αρχές την τριετία 1915-1918. Υπήρξε ο προάγγελος του Εβραϊκού Ολοκαυτώματος, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι Αρμένιοι, ένας πανάρχαιος χριστιανικός λαός της Εγγύς Ανατολής, μοιράζονταν μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στην τσαρική Ρωσία ζούσαν κάτω από ένα σχετικά ανεκτικό καθεστώς (αν και δεν έλειπαν μαζικοί εκρωσισμοί), αλλά στην Οθωμανική Αυτοκρατορία υφίσταντο παντός είδους διωγμούς, όπως και οι άλλοι χριστιανικοί λαοί της αυτοκρατορίας (Έλληνες, Ασσύριοι κλπ).

Με την ανάδυση των εθνικισμών, ο Σουλτάνος τούς υποπτευόταν για αποσχιστικές τάσεις, ενώ και οι Ρώσοι, που εποφθαλμιούσαν εδάφη του «μεγάλου ασθενούς», υπέθαλπαν τις όποιες φιλοδοξίες τους. Έτσι, ο Αβδούλ Χαμίτ Β’ δεν δίστασε να προβεί σε άγριους διωγμούς εναντίον των Αρμενίων της επικράτειάς του, με αποκορύφωμα τις σφαγές στο Σασούν (1894), τις μαζικές εκτελέσεις της διετίας 1895-1896, που στοίχισαν τη ζωή σε 300.000 Αρμενίους.

Η επικράτηση των Νεοτούρκων τον Ιούλιο του 1908, παρά τις αρχικές ελπίδες που γέννησε, δεν άλλαξε την κατάσταση για τους χριστιανούς της αυτοκρατορίας. Αντί για τον σεβασμό των συνθηκών και την πραγμάτωση των μεταρρυθμίσεων, όπως είχε υποσχεθεί, το νέο καθεστώς προέβη σε νέους διωγμούς των Αρμενίων τον Απρίλιο του 1909 στα Άδανα και την ευρύτερη περιοχή της Κιλικίας.

Η συστηματική, όμως, εξόντωση των Αρμενίων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγινε κατά τη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν ο σουλτάνος και ο τσάρος βρέθηκαν σε διαφορετικά στρατόπεδα. Το σχέδιο του Υπουργού Εσωτερικών, Ταλαάτ Πασά, μπήκε σε εφαρμογή στις 24 Απριλίου του 1915, με τη σύλληψη 250 επιφανών Αρμενίων στην Κωνσταντινούπολη, οι οποίοι εκτελέστηκαν το ίδιο βράδυ. Η 24η Απριλίου έχει καθιερωθεί ως Ημέρα Μνήμης για την Αρμενική Γενοκτονία και τιμάται κάθε χρόνο από την Αρμενική διασπορά.

 

Απαγχονισμοί Αρμενίων στο Χαλέπι το 1915

Αμέσως μετά άρχισαν ομαδικές σφαγές του αρμενικού λαού στην Ανατολική Μικρά Ασία. Χαρακτηριστικό είναι το τηλεγράφημα του Ταλαάτ στις 28 Απριλίου 1915 προς τους νομάρχες των περιοχών αυτών: «Αποφασίσθηκε να τεθεί τέρμα στο ζήτημα των Αρμενίων με εκτόπισίν τους στις ερήμους και την εξόντωση αυτού του ξενικού στοιχείου». Έως το 1918 πάνω από ενάμισυ εκατομμύριο Αρμένιοι έχασαν τη ζωή τους ή αναγκάστηκαν να εκπατριστούν.Η γενοκτονία του 1915 παρέμεινε ατιμώρητη από τη διεθνή κοινότητα, παρότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ως σύμμαχος των Κεντρικών Δυνάμεων, βρισκόταν στους ηττημένους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Αδόλφος Χίτλερ τη χρησιμοποίησε ως παράδειγμα για να δικαιολογήσει το Εβραϊκό Ολοκαύτωμα. «Ποιος μιλάει σήμερα για τον αφανισμό των Αρμενίων;» διερωτήθηκε το 1939.

Η Αρμενική Γενοκτονία ήταν εν γνώσει των Γερμανών, συμμάχων των Οθωμανών στον Μεγάλο Πόλεμο, οι οποίοι όμως επέβαλαν καθεστώς λογοκρισίας στην πατρίδα τους. Ο μόνος πολιτικός που προσπάθησε μάταια να καταγγείλει την εξόντωση των Αρμενίων ήταν ο σοσιαλδημοκράτης Καρλ Λίμπκνεχτ, μετέπειτα ιδρυτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας, στις 11 Ιανουαρίου 1916. Η ιστορική έρευνα έχει φέρει στο φως ντοκουμέντα ότι οι Γερμανοί ενθάρρυναν τους Οθωμανούς στην εξόντωση των Αρμενίων, επειδή τους θεωρούσαν προσκείμενους στους Ρώσους.

Η Τουρκία, ως διάδοχο κράτος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ποτέ δεν παραδέχτηκε τη Γενοκτονία των Αρμενίων. Υποστηρίζει ότι επρόκειτο για μία επιχείρηση καταστολής κατά εκείνων των Αρμενίων, που είχαν συνεργαστεί με τις ρωσικές δυνάμεις εισβολής στην ανατολική Τουρκία και ότι οι νεκροί δεν ξεπερνούσαν τις 300.000. Η δήλωση συγγνώμης του Τούρκου πρωθυπουργού Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογκάν προς τα εγγόνια των θυμάτων στις 23 Απριλίου του 2014, ίσως να είναι το προμήνυμα αλλαγής της στάσης της Άγκυρας.

Μέχρι το 2015, 25 χώρες έχουν αναγνωρίσει τη Γενοκτονία των Αρμενίων (Αργεντινή, Βέλγιο, Καναδάς, Χιλή, Κύπρος, Ελλάδα, Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Λιθουανία, Λίβανος, Ολλανδία, Πολωνία, Ρωσία, Σλοβακία, Σουηδία, Ελβετία, Ουρουγουάη, Βατικανό, Βενεζουέλα, Αρμενία, Αυστρία, Βολιβία, Τσεχία, Συρία) και διεθνείς οργανισμοί, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο) ,το Συμβούλιο της Ευρώπης και η Κοινή Αγορά του Νότου (Mercosur). Τη Γενοκτονία των Αρμενίων έχουν αναγνωρίσει, επίσης, οι 43 από τις 50 πολιτείες των ΗΠΑ, τέσσερις περιοχές της Ισπανίας (Βασκωνία, Καταλονία, Βαλεαρίδες Νήσοι, Ναβάρα), η Σκωτία, η Ουαλία και η Βόρειος Ιρλανδία από τη Μεγάλη Βρετανία και δύο περιοχές της Αυστραλίας (Νέα Νότιος Ουαλία και Νότια Αυστραλία).

ΣΧΕΤΙΚΟΙ ΙΣΤΟΤΟΠΟΙ

Πηγή: https://www.sansimera.gr

© SanSimera.gr

Κώστας Λάμπος: Οι κοινωνίες να σώσουν ΤΩΡΑ το υδρογόνο από τα νύχια του Κεφαλαίου

0

Γράφει ο Κώστας Λάμπος

Διδάκτωρ Οικονομικών Επιστημών, Δοκιμιογράφος

claslessdemocracy@gmail.com,

 Το υδρογόνο ως μορφή ενέργειας και ως οικονομία του υδρογόνου[1] μπήκε πιά, έστω και επεισοδιακά και με μεγάλη καθυστέρηση, στην ζωή μας. Ήδη περισσότερες από είκοσι χώρες παράγουν υδρογόνο και με αυτό κινούν την οικονομία τους αποδεσμευόμενες σταδιακά από τα ορυκτά καύσιμα, ενώ σχεδόν όλες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα,  σχεδιάζουν αντίστοιχες ενεργειακές πολιτικές. Το πρόβλημα όμως είναι, αν η πηγή του υδρογόνου[2], το νερό θα είναι ελεύθερο αγαθό  για όλους[3], όπως το προικοδότησε η κοινή μας Μάνα Φύση, ώστε ο καθένας να παράγει όση ενέργεια χρειάζεται για την ευημερία και ευτυχία του, ή το νερό θα αντιμετωπισθεί ως ‘εμπορεύσιμο αγαθό’  όπως ο λεγόμενος Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου, γνωστό όργανο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, υποδεικνύει και η οδηγία 2000/60/ΕΚ ορίζει, σύμφωνα με την οποία όλες οι χώρες κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης οφείλουν να εναρμονιστούν «θέτοντας σε ισχύ  τις αναγκαίες νομοθετικές, κανονιστικές και διοικητικές  διατάξεις και να συμμορφωθούν  προς αυτήν την οδηγία μέχρι 22.12.2003».  

 Η Ελλάδα, ως χώρα υποτελής, ανταποκρίθηκε άμεσα σε αυτήν την οδηγία με τον Νόμο 3199/2003, Περί προστασίας  και διαχείρισης υδάτων και την εναρμόνιση με την οδηγία 2000/60/ΕΚ. Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο και το συμπλήρωμά του, την με στοιχεία 4354/05/12/2005, (ΦΕΚ1784/20.12.2005) Κοινή Υπουργική Απόφαση, συγκρότησαν μια δαιδαλώδη και ιεραρχικά κάθετη εξουσιαστική υπηρεσία για τον απόλυτο έλεγχο πάνω στο νερό και την αποξένωση της κοινωνίας από βασικότερο στοιχείο της ζωής, της προόδου και του πολιτισμού. Έτσι σύμφωνα με το άρθρο 11, παράγραφος 1 του προαναφερθέντος νόμου «καθίσταται υποχρεωτική η απόκτηση άδειας χρήσης του νερού και εκτέλεσης έργων αξιοποίησής του,  από κάθε νομικό και φυσικό πρόσωπο». Από την υποχρέωση άδειας χρήσης του νερού δεν εξαιρούνται ούτε οι ιδιοκτήτες πηγαδιών, ούτε και όσοι, κύρια στις νησιωτικές περιοχές, συλλέγουν το νερό της βροχής για τις στοιχειώδεις ανθρώπινες και οικογενειακές τους ανάγκες, ακόμα ούτε και εκείνοι που έχουν άμεση πρόσβαση σε φυσικές πηγές, ποτάμια, λίμνες και θάλασσες.

Για να κατανοηθεί μάλιστα η σοβαρότητα των διατάξεων του νόμου που αποξενώνει την κοινωνία από το νερό, προφανώς για λογαριασμό του κεφαλαίου, καταλήγει: «στους παραβάτες των όρων και των περιορισμών που καθορίζονται στις άδειες επιβάλλεται, ως διοικητική κύρωση πρόστιμο από 200 μέχρι 600.000 Ευρώ, ανεξάρτητα από  την ποινική ή την αστική ευθύνη ή τις διοικητικές  κυρώσεις που προβλέπονται από άλλες διατάξεις», (άρθρο 13.1 του Νόμου 3199/2003). Όπως όλοι οι νόμοι έτσι και ο προκείμενος είναι σαφής, όσον αφορά στις προθέσεις του νομοθέτη και στο ποιος και για ποιον νομοθετεί υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος της κοινωνίας και της ανθρωπότητας γενικά.

Μετά από όλα αυτά, αλλά και πάρα πολλά άλλα που εγγίζουν τον βαθμό του εγκλήματος κατά της κοινωνίας, η επιλογή να συνδέει κανείς την εφαρμογή της υδρογονοενέργειας  με ιδιωτικές, εγχώριες και ξένες,  και κρατικές επενδύσεις για την παραγωγή υδρογόνου και την διάθεσή του μέσω δικτύων διανομής  στους καταναλωτές είναι αφελής αν δεν είναι σκόπιμα παραπλανητική και εμβόλιμη. Αποτελεί ιστορική βεβαιότητα πως αν η υδρογονοενέργεια περιοριστεί  στην μορφή των μεγάλων ιδιωτικών ή και κρατικών μονάδων παραγωγής και διανομής, τότε οι χρήστες/καταναλωτές, άτομα, νοικοκυριά, τοπική αυτοδιοίκηση και παραγωγικές μονάδες, θα συνεχίσουν, όπως και με τα ορυκτά καύσιμα, να είναι εξαρτημένοι ενεργειακά από κερδοσκοπικά μονοπώλια, πράγμα που περιορίζει το υδρογόνο να υπηρετήσει τις ανάγκες ολόκληρης της κοινωνίας/ανθρωπότητας  χωρίς την διαμεσολάβηση του κεφαλαίου, το οποίο, όπως είναι γνωστό, με γνώμονα το μέγιστο και γρήγορο κέρδος, δεν διστάζει να λεηλατεί τις ζωές των ανθρώπων, να διαλύει με διάφορα τερτίπια και καταστροφικούς πολέμους οικονομίες, χώρες και πολιτισμούς και να καταστρέφει ανεπιστρεπτί το φυσικό περιβάλλον, την βιόσφαιρα και τον πλανήτη μας.

Γι’ αυτό εκτιμώ πως το χρέος της επιστήμης και των λειτουργών της είναι να αναδείξουν όλες τις επαναστατικές, κοινωνικά ευαίσθητες και κοινωνικοαπελευθερωτικά φορτισμένες ιδιότητες του υδρογόνου που δίνουν την δυνατότητα στα άτομα, στα νοικοκυριά, στην τοπική αυτοδιοίκηση, στους συνεταιρισμούς και γενικά στους κοινωνικούς θεσμούς και φορείς και στα έθνη να αποκτήσουν την ενεργειακή  τους αυτονομία και απελευθέρωση, ώστε είτε με το νερό της παροχής τους, είτε με το νερό της βροχής, των ποταμιών, των λιμνών και των θαλασσών να παράγουν με σχεδόν μηδενικό κόστος  και χωρίς να βλάπτουν το φυσικό περιβάλλον όση ενέργεια χρειάζονται για την ευημερία τους και την ειρηνική πρόοδο των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά.

Οι ειδικοί ενεργειακοί, τεχνικοί και οικονομικοί επιστήμονες  οφείλουν να αναδείξουν πως με το υδρογόνο, ενεργειακό υποκείμενο μπορεί να είναι ο κάθε αυτοπαραγωγός και ταυτόχρονα χρήστης/καταναλωτής ενέργειας, επειδή  η πρώτη ύλη είναι διάσπαρτη παντού και διαθέσιμη στον καθένα, με εξαίρεση βέβαια τις ερημωμένες περιοχές, πράγμα που δεν συνέβαινε με τα ορυκτά καύσιμα που ήταν  σπάνια και η αξιοποίησή τους απαιτούσε τεράστια κεφάλαια για να καταλήξουν  στην περιορισμένη, ακριβή και ρυπογόνα ενέργεια.

Αντίθετα η υδρογονοενέργεια αποκεντρώνεται σε επίπεδο αυτοπαραγωγής ενέργειας, γεγονός που συνδέεται με την ενεργειακή ανεξαρτησία, που σημαίνει ότι έτσι ο καθένας μας αποσυνδέεται από κάθε εξουσία, κι’ αυτό  επειδή η υδρογονοενέργεια αλλάζει θεμελιακά την μορφή οργάνωσης της κοινωνίας, από κάθετη και συγκεντρωτική μέσω των συγκεντρωτικών ενεργειακών συστημάτων, που εκφράζονται με την αντλία των δικτύων πώλησης ή/και με τα τιμολόγια της όποιας DΕΗ, σε οριζόντια και αποκεντρωτική, γεγονός που σημαίνει ότι η ενεργειακή αποκέντρωση σε επίπεδο χρήστη/καταναλωτή εκφράζεται ως αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, δηλαδή, ως άμεση δημοκρατία της κοινωνικής ισότητας και ως αταξικός ουμανισμός[4].

Όσο και αν το κεφάλαιο και το εκάστοτε υπαλληλικό πολιτικό προσωπικό του έκρυβαν μέχρι τώρα το υδρογόνο  και έκαναν έρευνες ‘εν κρυπτώ και παραβύστω’, με όργανά τους κορυφαίους και ‘νομπελίστες’ , δουλικούς και υποταγμένους ειδικούς επιστήμονες, για να προλάβουν να εμποδίσουν  τις κοινωνίες να κατανοήσουν το μεγαλύτερο όπλο της ενεργειακής απελευθέρωσής τους  και να το κάνουν αποκλειστικά δικό τους κτήμα, τώρα το μυστικό αποκαλύφθηκε, οπότε η ώρα των κοινωνιών σήμανε και κανένας δεν μπορεί να πει ότι δεν ήξερε για το υδρογόνο και την κοινωνικοαπελευθερωτική του ιδιότητα. Είναι τώρα η ώρα για να μετατραπεί η επανάσταση του υδρογόνου σε ήπια ειρηνική κοινωνική επανάσταση που οφείλει να εκδηλωθεί με την κατάργηση όλων των εμποδίων που έβαλε το κεφάλαιο και την ολοκληρωμένη θέσμιση νόμων και κανόνων, σύμφωνα με τους οποίους το νερό ως κοινό αγαθό δεν πωλείται και δεν αγοράζεται, αλλά ως κοινό αγαθό χρησιμοποιείται ορθολογικά για την ικανοποίηση των αναγκών όλων χωρίς την μεσολάβηση μεσαζόντων και εξουσιών υποδούλωσης και υποταγής. Η ελεύθερη χρήση του νερού από τους πολίτες, τα νοικοκυριά, την τοπική αυτοδιοίκηση, τους συνεταιρισμούς  και όλους τους λοιπούς κοινωνικούς φορείς για την ιδιοπαραγωγή ενέργειας  με όρους και προϋποθέσεις που θα ορίζουν οι ίδιες οι κοινωνίες, αποτελεί προϋπόθεση για να βγουν οι κοινωνίες από την παρακμιακή κρίση του καπιταλισμού και να αναδιοργανωθούν πάνω στη βάση της κοινωνικής ισότητας, της συνεργασίας και της ειρήνης.

Όπως είναι ήδη γνωστό οι επιστήμες και η τεχνολογία έχουν ήδη ολοκληρώσει της δημιουργία του σχετικού τεχνολογικού πακέτου άμεσης ιδιοπαραγωγής και ιδιόχρησης υδρογονοενέργειας που αποτελείται από:

  1. Ένα δοχείο νερού.
  2. Μια μπαταρία με αποθηκευμένη ηλεκτρική ενέργεια, που παράχθηκε, σχεδόν δωρεάν, από μια ανεμογεννήτρια ή/και  ένα ηλιακό πάνελ που βρίσκεται στην σκεπή του σπιτιού μας.
  3. Μια συσκευή με την οποία γίνεται ηλεκτρόλυση του νερού και παράγεται το υδρογόνο.
  4. Μια κυψέλη καυσίμου υδρογόνου που καίει το υδρογόνο και παράγει ταυτόχρονα:
  • ηλεκτρική ενέργεια, με την οποία κινούνται ήδη οχήματα, τρένα, αεροπλάνα, υποβρύχια, διαστημόπλοια και κάθε είδους μηχανές παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών,
  • θερμότητα και
  • καθαρό νερό από την ένωση του εξερχόμενου άκαυστου υδρογόνου  με το ελεύθερο στη φύση οξυγόνο.

Όλο αυτό το ενεργειακό τεχνολογικό πακέτο, σε συνθήκες ευρείας παραγωγής, μπορεί να γίνει, λόγω του χαμηλού κόστους του, κτήμα κάθε νοικοκυριού, όπως περίπου μια εγκατάσταση θέρμανσης, με αποτέλεσμα η απόσβεσή του να είναι βραχυχρόνια και το κόστος της ενέργειας που παράγει να τείνει στο μηδέν.

Βέβαια το κεφάλαιο προσπαθεί με πολλούς ψεύτικους μύθους  και κύρια με την προπαγάνδα πως τάχα το υδρογόνο είναι επικίνδυνο ως ‘ιδιαίτερα εύφλεκτο αέριο’ και με τους νόμους αποκλεισμού των ανθρώπων και των κοινωνιών από την αξιοποίηση του νερού ως πηγής του υδρογόνου. Κύρια όμως προσπαθεί με την σκόπιμη τροποποίηση του τεχνολογικού πακέτου να υποτάξει τις κοινωνίες στα σχέδια του αμερικανισμού[5] για την παγκόσμια ηγεμονία του πάνω στην ανθρωπότητα. Όπου όμως μέχρι τώρα χρησιμοποιείται το υδρογόνο ως πηγή ηλεκτρικής ενέργειας, είτε σε οχήματα, είτε σε βιομηχανικές μονάδες παραγωγής, είτε σε αποστολές στο διάστημα, αυτό συμβαίνει με πλήρη διάταξη και ενιαίας λειτουργίας των στοιχείων του. Είναι ακριβώς σε αυτό το σημείο που το κεφάλαιο παρεμβαίνει και διασπά το τεχνολογικό πακέτο παραγωγής υδρογονοενέργειας, αφαιρώντας το νερό και την συσκευή ηλεκτρόλυσης του νερού και προσθέτοντας ένα ντεπόζιτο αποθήκευσης υδρογόνου, για να αναγκάζει τους καταναλωτές να αγοράζουν το υδρογόνο που παράγεται από μεγάλες ενεργειακές επιχειρήσεις και διανέμεται από αντίστοιχα μεγάλα δίκτυα διανομής για να μπορεί έτσι να κερδοσκοπεί σε βάρος της κοινωνίας και της οικονομίας και να εξουσιάζει την κοινωνία.

Να σημειωθεί πως το γεγονός, ότι το μεν υδρογόνο αντικαθιστά τα ορυκτά καύσιμα, η δε κυψέλη καυσίμου υδρογόνου αντικαθιστά τις μηχανές εσωτερικής καύσης, αλλά και τα δυό μαζί αντικαθιστούν τα συγκεντρωτικά ενεργειακά συστήματα με αποτέλεσμα την  απόλυτη ενεργειακή αποκέντρωση σε επίπεδο καταναλωτή, αποτελεί  την μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη δύναμη απαλλαγής των κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά από τα μονοπωλιακά ενεργειακά συστήματα και τις δυνάμεις που τα υπηρετούν, με αποτέλεσμα την κοινωνική αυτοδιεύθυνση και το πέρασμα σε έναν άλλο πολιτισμό της ενεργειακής ισότητας, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για την κοινωνική ισότητα.

Το τελικό  συμπέρασμα είναι πως η υδρογονοενέργεια δεν μπορεί και δεν πρέπει να αφεθεί στα χέρια ιδιωτικών ή και κρατικών μονάδων παραγωγής και αντίστοιχων δικτύων διανομής, αλλά να αποκεντρωθεί σε επίπεδο νοικοκυριών, των μοναδικών κοινωνικών κυττάρων που εγγυώνται την συνοχή των κοινωνιών  και την συνέχιση της κοινωνικής προόδου, της  διεθνούς συνεργασίας και της οικουμενικής ειρήνης. Συνεπώς το ένα και μοναδικό συμπέρασμα είναι πως οι κοινωνίες οφείλουν ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ να αρπάξουν το υδρογόνο από τα αιματοβαμμένα χέρια του κεφαλαίου και να το κάνουν κοινό αγαθό σε μια κοινωνία της κοινωνικής ισότητας, της αυτοδιεύθυνσης και του αταξικού ουμανισμού.

___________________

https://www.blogger.com/u/1/blog/post/edit/5909381204985884097/8016794054355101434,

[1] Βλέπε σχετικά,  Rifkin Jeremy, Η Οικονομία του Υδρογόνου. Η δημιουργία του παγκόσμιου ενεργειακού ιστού και η ανακατανομή της εξουσίας στη Γη. Η επόμενη μεγάλη οικονομική επανάσταση, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003.

[2] Βλέπε μια σε βάθος και έκταση ανάλυση του θέματος, Λάμπος Κώστας, Ποιος φοβάται το υδρογόνο; Η επανάσταση του υδρογόνου, η ελεύθερη ενέργεια και η απελευθέρωση της ανθρωπότητας από τα ορυκτά καύσιμα και την καπιταλιστική βαρβαρότητα, ΝΗΣΙΔΕΣ, Θεσσαλονίκη 2013.

[3]Λάμπος Κώστας,  https://www.youtube.com/watch?v=Ac3CPRLvW84 καθώς επίσης  και  Λάμπος Κώστας, Να απελευθερώσουμε το νερό, τον ‘Προμηθέα Δεσμώτη του 21ου αιώνα’, http://epithesh.blogspot.gr/2013/08/21.html»html,

[4] Βλέπε αναλυτικά, Lampos Kostas, Social in/Εquality and Classless Humanism, ONTIME BOOKS, LONDON 2020 καθώς επίσης στο: Λάμπος Κώστας, Κοινωνική αν/Ισότητα και αταξικός ουμανισμός, υπό έκδοση.

[5] Βλέπε σχετικά, Λάμπος Κώστας, Αμερικανισμός και παγκοσμιοποίηση. Οικονομία του Φόβου και της Παρακμής, ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ, Αθήνα 2009.

Κ. Χολέβας: Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΚΛΕΟΠΑΤΡΑΣ ΚΑΙ Η ΑΓΝΟΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΜΑΣ

44

Χριστός Ανέστη! Διαβάζω ότι σε ξένη τηλεοπτική σειρά η Κλεοπάτρα, βασίλισσα της Αιγύπτου τον 1ο αιώνα π.Χ, θα εμφανίζεται ότι έχει κεντροαφρικανική καταγωγή. Σε προηγούμενες διεθνείς παραγωγές η Κλεοπάτρα παρουσιαζόταν ως γηγενής Αιγυπτία. Πόσοι άραγε γνωρίζουν ότι ήταν ελληνικής καταγωγής από τη δυναστεία των Μακεδόνων Πτολεμαίων; Ήταν η τελευταία από μία ελληνική δυναστεία, την οποία ίδρυσε ο στρατηγός του Μεγάλου Αλεξάνδρου Πτολεμαίος. Το όνομά της σημαίνει κλέος (δόξα ) της πατρίδας.

Σαφώς και πρέπει να αντιδράσουμε με τρόπο επιστημονικό και τεκμηριωμένο. Φοβούμαι ότι αν δεν μιλήσει η Ελλάς για την ιστορική αλήθεια θα διεκδικήσουν την Κλεοπάτρα οι Σκοπιανοί γείτονές μας, οι οποίοι  αξιοποιούν τα δώρα που τους προσέφερε η Συμφωνία των Πρεσπών.

Το ερώτημα είναι πόσοι Έλληνες γνωρίζουν την πραγματική ιστορία της Κλεοπάτρας και των Πτολεμαίων; Πόσοι έχουμε διδαχθεί την Ελληνιστική περίοδο στα σχολεία; Πόσα γνωρίζουμε για την κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των Επιγόνων του;  Πόσο κατανοούμε γιατί η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, η Αλεξανδρέττα και η Αντιόχεια της ΝΑ Τουρκίας και τόσες άλλες πόλεις στη Μέση Ανατολή έχουν ονόματα με ελληνικές ρίζες; Πόσοι καταλαβαίνουμε τις ελληνιστικές αναφορές στην ποίηση του Κωνσταντίνου Καβάφη και στα μυθιστορήματα και δοκίμια του Ρόδη Ρούφου;

Πέραν των ενστάσεων πρέπει όλοι μαζί, Πολιτεία, εκπαιδευτικοί, γονείς και απλοί πολίτες, να κάνουμε μία προσπάθεια σε βάθος χρόνου. Να επαναφέρουμε την ορθή διδασκαλία της Ιστορίας του Ελληνισμού σε όλα τα επίπεδα. Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, Πανεπιστήμιο, επιμόρφωση ενηλίκων, Τηλεόραση, εφημερίδες. Η Ιστορία είναι «κτήμα ες αεί» κατά τον Θουκυδίδη. Ανήκει σε όλους μας και παρέχει ασφαλείς οδοδείκτες για το μέλλον.

Στο παρελθόν είδαμε δυσάρεστα φαινόμενα. Η Ιστορία μας δέχθηκε πλήγματα από Έλληνες δήθεν προοδευτικούς. Κυκλοφόρησαν σχολικά βιβλία με αναφορά σε «συνωστισμό» στη Σμύρνη, ψαλιδίστηκαν σελίδες με τη δικαιολογία «να μην ενοχληθεί η Τουρκία», συρρικνώθηκε η προσφορά της Εκκλησίας στον πολιτισμό και στους απελευθερωτικούς αγώνες του λαού μας. Το 2019 ο Υπουργός Παιδείας Κ. Γαβρόγλου, του ΣΥΡΙΖΑ, δημοσίευσε στο ΦΕΚ απόφαση με πλήρη αλλαγή της ύλης της Ιστορίας για Δημοτικά και Γυμνάσια, με ιδεολογική γραμμή: Να μην γίνεται λόγος για ήρωες, για εθνική συνέχεια, για διπλωματική και στρατιωτική Ιστορία, αλλά όλα να ερμηνεύονται με οικονομικά και υλιστικά κριτήρια. Ευτυχώς μετά τις εκλογές του 2019 αυτή η ύλη αποσύρθηκε.

Για να έχει ο Έλληνας αυτοπεποίθηση, για να χαράξουμε ένα καλύτερο μέλλον χωρίς  διχόνοιες, για να ασκήσουμε μία δυναμική και αξιοπρεπή εξωτερική πολιτική πρέπει να βοηθήσουμε  τον λαό μας να γνωρίσει τη διαχρονική Ιστορία του Ελληνικού Έθνους. Χωρίς εθνική αλαζονεία, χωρίς προκρούστειες ιδεολογικές ερμηνείες και με επίγνωση της ευρωπαϊκής ένταξής μας.

Να δώσουμε στους νέους υγιή πρότυπα μέσα από την Ιστορία μας για να αποκτούν ηθικές αξίες και για να μην στρέφονται προς τη βία, ενδοσχολική ή εξωσχολική. Να μιλήσουμε για την οικουμενική ακτινοβολία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Βυζαντίου, των κορυφαίων στιγμών του 1821. Να τονίσουμε την Ιστορία της Μικράς Ασίας, του Πόντου, της Κύπρου, του Ελληνισμού των Βαλκανίων. Να αντιμετωπίσουμε τις διαστρεβλωτικές προπαγάνδες των γειτονικών χωρών προβάλλοντας τα πορίσματα της  Επιστήμης.

Όλβιος (ευτυχής) όστις της Ιστορίης έσχε μάθησιν (Ευριπίδης).

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ 22.4.2023