Αρχική Blog Σελίδα 1656

Δ. Νατσιός: Η Ελλάδα είναι η «Αγια Σοφιά» της οικουμένης

2

«Θρήνος κλαυθμός και οδυρμός και στεναγμός και λύπη,

Θλίψις απαραμύθητος έπεσεν τοις Ρωμαίοις.

Εχάσασιν το σπίτιν τους, την Πόλιν την αγία,

το θάρρος και το καύχημα και την απαντοχήν τους».

Έχουμε πλούσια και ωραία ιστορία. Είναι παιδαγωγός τα παθήματα του λαού μας. Και τα μεγαλεία και οι αθλιότητες. Το ιστορικό υφαντό μας έχει και τα τσαλακώματα και τους λεκέδες του «έως αν η αυτή φύσις ανθρώπων ει», γιατί δεν αλλάζει η φύση των ανθρώπων κατά τον Θουκυδίδη. Μία περίοδος που ενδιαφέρει την τωρινή εποχή είναι η άλωση της Πόλης. Γιατί φτάσαμε σ’ αυτήν; Γιατί δεν απετράπη; Ποιοι παράγοντες συνετέλεσαν ώστε να απλωθεί πάνω από το Γένος η φρικτή Τουρκοκρατία; Υπάρχουν ομοιότητες με το σήμερα; Απαριθμώ:

Πρώτον: Η φυγή των γραμματισμένων, των λογίων στην Δύση. Ο πρώτος πατριάρχης μετά την άλωση, Γεννάδιος Σχολάριος, θα γράψει: «Κινδυνεύομεν μη μόνον σοφίας στερηθήναι και μαθημάτων, αλλά και την φωνήν αυτήν», δηλαδή την γλώσσα. « Εις τέτοιαν κακήν τύχην κατάντησε το πάλαι μακαριστόν γένος των Γραικών ότι μόλις ευρίσκεται τώρα διδάσκαλος οπού νάναι ικανός να διδάσκει τους νέους» γράφει περί το 1500 ο Νικόλαος Σοφιανός. Μήπως και στα χρόνια μας δεν έχουμε εκπατρισμό της λόγιας νεολαίας μας, μια απροκάλυπτη «λεηλασία εγκεφάλων» από την Δύση;

Δεύτερον: Οι εξισλαμισμοί και το φοβερό παιδομάζωμα. Οι Τούρκοι είχαν διαδώσει το πονήρευμα ότι ο Θεός εγκατέλειψε τους χριστιανούς, λόγω των αμαρτιών τους και βοηθά το Ισλάμ. Χιλιάδες αλλαξοπιστούν είτε εκουσίως είτε ακουσίως. Φρικτά τα μαρτύρια του Ελληνισμού κατά την Τουρκοκρατία, περίοδο που κάποιοι εθνομηδενιστές της σήμερον την παρουσιάζουν ως περίπου ευλογία. Δύο μόνον γεγονότα και μαρτυρίες. Ο Κομνηνός Υψηλάντης, στο βιβλίο του «Τα μετά την άλωσιν» γράφει ότι το 1517, όταν κατελήφθη η Αίγυπτος από τον σουλτάνο Σελίμ τον ‘Α, τον επιλεγόμενο Γιαβούζ(=σκληρό), «300.000 γλώσσες απετμήθησαν ημέρα μιά, διά το μόνον ελληνιστί λαλήσαι».

 Στις 24 Μαρτίου του 1967, ο σπουδαίος ακαδημαϊκός Σπ. Μαρινάτος, εκφωνεί στην Ακαδημία Αθηνών, τον πανηγυρικό της ημέρας. Μεταξύ άλλων παρέθεσε και «μετάφρασιν αδείας ταφής χριστιανού, την οποία έδιδον οι Τούρκοι». Το κείμενο αποστομώνει τους τουρκοτζουτζέδες της σήμερον. «Συ ο παπάς, του οποίου το μεν ένδυμα είναι μαύρον ως πίσσα, το δε πρόσωπον ως του σατανά, συ ο ιερεύς των μιαρών, συ ο έλκων την καταγωγήν από τον άπιστον Ιησούν, διατάσσεσαι: Τον εις το έθνος σου ανήκοντα Γρηγόριον, ο οποίος εψόφησε σήμερον, αν και την μεν ψυχήν του παρέδωκεν εις τον σατανάν, το δε βρωμερόν του πτώμα δεν το δέχεται το χώμα, έξω και μακράν της πόλεως ανοίξατε λάκκον και διά λακτισμάτων ρίψατε αυτόν εντός του». («Το Εικοσιένα», «Πανηγυρικοί Λόγοι Ακαδημαϊκών», σελ. 774). Δεν έχουμε εξισλαμισμούς τω καιρώ ετούτω, όμως συμβαίνει ίσως κάτι χειρότερο. Έχουμε θρησκευτική αδιαφορία, εκκοσμίκευση και εκκλησιομαχία. ‘Ένα ύπουλο, καλά καρυκευμένο μίσος κατά του Χριστιανισμού και της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 Τρίτον: η προπαγάνδα κατά της Ορθοδοξίας από τους δυτικούς μισιονάριους, τους φράγκους ιησουίτες ψευδοϊεραπόστολους, οι οποίοι επέπεσαν πάνω στο αιματοβαμμένο κορμί του Γένους, για να μαγαρίσουν την ψυχή του, την Ορθοδοξία.

Ο ερευνητής Δημήτριος Πασχάλης στα «Ανδριακά Χρονικά», έτους 1948, μεταφέρει εγκύκλιο του πάπα Παύλου του ‘Ε, 1605-1621, στους Ενετούς διοικητές της Πελοποννήσου. «Δεν πρέπει να λησμονώμεν, γράφει, ότι οι Έλληνες δεν έχουσι πίστη… όθεν δέον να μεταχειριζόμεθα αυτούς ως άγρια θηρία, να τους αποσπώμεν τους οδόντας και τους όνυχας, να μην παύσωμεν ταπεινούντες αυτούς και ιδίως να τους εμποδίζωμεν την περί των όπλων άσκησιν. Ουδέν άλλο να παρέχωμεν εις αυτούς ή ξύλον και άρτον…». Στις Κυκλάδες που πέτυχε κάπως η ανόσια προπαγάνδα τους, την περίοδο του αγώνα, οι λατινοφρονούντες, έστελναν γράμματα στον πάπα να συνδράμει τους Τούρκους. Γράφει ο ιστορικός Φιλήμων «την στιγμήν κατά την οποίαν το ελληνικόν έθνος άπαν κατά την Ευρώπην και την Ασίαν ηγωνίζετο προσφερόμενον θυσίαν υπέρ της κοινής πατρίδος, η διαγωγή των εν νήσοις Ελλήνων του δυτικού δόγματος, παρουσιάζει επονείδιστον και αποτρόπαιον στίγμα». «Πολύ ολίγοι εφάνησαν Έλληνες», συμπληρώνει και ο ιστορικός Σπυρίδων Τρικούπης.

 Η περίοδος της Τουρκοκρατίας θεωρείται περίοδος σκότους και αμάθειας. Λάθος. Τότε έλαμψε το Γένος και λαμπροτέρα εφάνη η Εκκλησία του Χριστού. Ο μαρτυρικός πατριάρχης Κ. Λούκαρις, που εθηριομάχησε κυριολεκτικά, πολεμώντας, με καθημερινό κίνδυνο της ζωής του, τις καταχθόνιες μεθόδους που μετήρχοντο οι Λατίνοι για να επιβάλλουν το εκκλησιαστικό τέρας της Ουνίας, απαντούσε στις αλεπουδοευγένειές τους και στις μομφές ότι μείναμε αγράμματοι.

 «Ας λογιάσουν ότι αν δεν έχωμεν σοφίαν εξωτερικήν, έχομεν, χάριτι Χριστού, σοφίαν ανωτέραν και πνευματικήν, η οποία στολίζει την Ορθόδοξόν μας Πίστιν, και εις τούτο είμεθα ανώτεροι από τους Λατίνους εις τους κόπους, εις τας σκληραγωγίας, και να σηκώνωμεν τον σταυρόν μας, και να χύνωμεν το αίμα μας διά την πίστιν και την αγάπην την προς τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν. Αν είχε βασιλεύσει ο Τούρκος εις την Φραγκιάν δέκα χρόνους, Χριστιανούς εκεί δεν εύρισκες. Και εις την Ελλάδα τώρα διακόσιους χρόνους ευρίσκεται και κακοπαθούσιν οι άνθρωποι και βασανίζονται διό να στέκουν εις την πίστιν τους, και λάμπει η Πίστις τού Χριστού και το μυστήριον της ευσέβειας, και σεις μου λέγετε ότι δεν έχομεν σοφίαν; Την σοφίαν σας δεν εθέλω εμπρός εις τον Σταυρόν τού Χριστού. Κάλλιον ήτο να έχη τινάς και τα δύο, δεν το αρνούμαι, πλην από τα δύο, τον Σταυρόν του Χριστού προτιμώ».  Να κλείσω με αυτό που έγραψα παλαιότερα για την Αγιά Σοφιά.

Λέω πολλές φορές στους μαθητές μου. Ο μέγας Ιουστινιανός στους 40 κίονες που στήριζαν την Αγια Σοφιά έβαλε λείψανα αγίων. «Εν παντί κιόνι των άνω και των κάτω, εν έκαστον λείψανον έχει ενθρονισμένον». Ακόμη και σήμερα βρίσκονται εκεί. Ενθρονισμένα στην καρδιά των κιόνων. Ο ναός είναι θεοστήρικτος και αγιοστήρικτος.  (Η Αγία Σοφία στον θρύλο και την ιστορία”, σελ 71, του Π. Σπυρόπουλου, εκδ. Καρδαμίτσα).Τα άγια λείψανα των παλληκαριών της πίστης, οι κίονες των αγίων Κωνσταντίνου, Δημητρίου, Γεωργίου, των αγίων Αποστόλων και των μεγαλομαρτύρων Παρασκευής και Βαρβάρας είναι στην θέση τους. Οι κολόνες της Αγιάς-Σοφιάς είναι λειψανοθήκες.

Στην Κωνσταντινούπολη συνέβησαν καταστρεπτικοί σεισμοί στο διάβα των αιώνων. Όμως ο ναός ποτέ δεν καταστράφηκε ολοσχερώς. Γιατί; Διότι στους πανέμορφους κίονές του υπάρχουν «ενθρονισμένα» λείψανα αγίων. Αυτό το ξέρουν οι Τούρκοι. Η Αγία Σοφία είναι “η λειψανοθήκη της Ορθοδοξίας”. Είναι κατόρθωμα των Ελλήνων, μέσω του οποίου εκφράζουν ες αεί την πίστη τους στον Υιό και Λόγο του τριαδικού Θεού, ο οποίος “εξήλθε νικών και ίνα νικήση”.

Έτσι λέω των παιδιών είναι και η πατρίδα μας. Κατάσπαρτη από λείψανα αγίων. Η Ελλάδα είναι η Αγιά-Σοφιά της οικουμένης. Δεν πρόκειται ποτέ να πέσει και να χαθεί. «Η Ρωμιοσύνη θα χαθεί όντας ο κόσμος λείψη». Τώρα που κάποια κομμάτια της γκρεμίστηκαν και «ηκρωτηρίασται το κάλλος της», όλοι μαζί-«είμαστε στο εμείς»-ένδοξοι και άδοξοι να τρέξουμε να την αναστυλώσουμε, όπως έπραξαν τότε οι Ρωμιοί πρόγονοί μας.

  Δημήτρης νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

Ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών: Οι προμήθειες όπλων της Τουρκίας στην Ουκρανία έρχονται σε αντίθεση με τις εκκλήσεις για κατάπαυση του πυρός

0

Η προμήθεια όπλων από την Τουρκία στην Ουκρανία έρχεται σε αντίθεση με τον ρόλο της Άγκυρας ως μεσάζοντα, δήλωσε ο Γιούρι Πίλιπσον, επικεφαλής του τέταρτου ευρωπαϊκού τμήματος του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, γράφει σήμερα η «Moskovskiy komsomolets».

Σημειώνει ότι η Τουρκία έχει επανειλημμένα δηλώσει την επιθυμία της να εξασφαλίσει την έγκαιρη κατάπαυση του πυρός και ζήτησε την επανέναρξη των διαπραγματεύσεων.

«Φυσικά, η προμήθεια όπλων και στρατιωτικού εξοπλισμού στο καθεστώς του Κιέβου έρχεται σε άμεση αντίθεση με αυτές τις προθέσεις και δεν είναι σε καμία περίπτωση συμβατή με τον ρόλο του ενδιάμεσου», είπε ο Πίλιπσον.

Συγκεκριμένα, η τουρκική εταιρεία Baykar προμηθεύει επιθετικά drones Bayraktar TB-2 στην Ουκρανία από το 2018. Τον Αύγουστο του 2022, ο πρέσβης της Ουκρανίας στην Τουρκία Βασίλι Μποντνάρ είπε ότι η Baykar σκοπεύει να κατασκευάσει το δικό της εργοστάσιο στην Ουκρανία, όπως σημειώνεται.

—

The Hellenic Information Team

https://echedoros.blog/2023/05/27/%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b5%ce%af%ce%bf-%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%ce%bf%ce%b9-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%ae/

Βούτσιτς: Παραιτείται από την ηγεσία του κυβερνώντος Προοδευτικού Κόμματος της Σερβίας

0

Η εξέλιξη αυτή δρομολογήθηκε μετά από τις χθεσινές διαδηλώσεις με τη συμμετοχή ανθρώπων από όλη τη χώρα στο κέντρο του Βελιγραδίου υποστηρίζοντας τον Βούτσιτς.

Ο Σέρβος πρόεδρος Αλεξάνταρ Βούτσιτς παραιτήθηκε από την ηγεσία του κυβερνώντος Προοδευτικού Κόμματος της Σερβίας (SNS) στη διάρκεια ενός κομματικού συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε σήμερα, δηλώνοντας ότι απαιτείται μία νέα προσέγγιση για την επανένωση της χώρας, αλλά τόνισε ότι ο ίδιος θα εξακολουθήσει να ηγείται του κράτους.

Η εξέλιξη αυτή δρομολογήθηκε μετά από τις χθεσινές διαδηλώσεις με τη συμμετοχή ανθρώπων από όλη τη χώρα στο κέντρο του Βελιγραδίου υποστηρίζοντας τον Βούτσιτς.

Οι διαδηλώσεις αυτές, ακολούθησαν τις μεγάλες αντί-κυβερνητικές διαδηλώσεις για τις μαζικές επιθέσεις με όπλα που στοίχισαν τη ζωή σε 18 ανθρώπους, νωρίτερα μέσα στο μήνα.

Η Γενική Συνέλευση εξέλεξε για νέο πρόεδρο τον νυν υπουργό ‘Αμυνας Μίλος Βούτσεβιτς.

Υπενθυμίζεται ότι την Παρασκευή (26/05), ο Πρόεδρος της Σερβίας, Αλεξάνταρ Βούτσιτς, αντιδρώντας στην αστυνομική επιχείρηση για την εγκαθίδρυση των νέων δημάρχων στον βορρά του Κοσόβου, έθεσε σε κατάσταση «μάχιμης ετοιμότητας» τις Ένοπλες Δυνάμεις και διέταξε την μετακίνηση μονάδων προς τα διοικητικά σύνορα με το Κόσοβο.

Η απόφαση της κυβέρνησης στην Πρίστινα να επιβάλει με την χρήση αστυνομικής σε τέσσερεις σερβικούς δήμους στο βόρειο Κόσοβο, αλλά και το αποτέλεσμα των εκλογών της 23ης Απριλίου, το οποίο δεν αποδέχονται οι Σέρβοι αφού απείχαν, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.

Το ΝΑΤΟ κάλεσε την Πρίστινα να λάβει άμεσα μέτρα για την αποκλιμάκωση της έντασης ενώ οι ΗΠΑ καταδίκασαν την συμπεριφορά της κυβέρνησης του Κοσόβου, όπως σημειώνει το ΑΠΕ-ΜΠΕ.

«Καταδικάζουμε σθεναρά τις ενέργειες της κυβέρνησης του Κοσόβου που κλιμακώνουν την ένταση στο βορρά και ενισχύουν την αστάθεια. Καλούμε τον πρωθυπουργό, Άλμπιν Κούρτι, να σταματήσει άμεσα αυτά τα βίαια μέτρα και να επικεντρωθεί εκ νέου στον διάλογο που διεξάγεται υπό την αιγίδα της Ε.Ε.» έγραψε σε ανάρτηση του στο Twitter ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας, Άντονι Μπλίνκεν.

https://www.ieidiseis.gr/kosmos/199800/voytsits-paraiteitai-apo-tin-igesia-tou-kyvernontos-proodeftikoy-kommatos-tis-servias

Κόσοβο: Βρετανία, Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία και ΗΠΑ καλούν τη Σερβία να αποκλιμακώσει την ένταση

0

Καταδίκασαν την απόφαση της Πρίστινας

Η Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Γερμανία και οι ΗΠΑ καταδίκασαν σήμερα την απόφαση της κυβέρνησης της Πρίστινας να αποκτήσει δια της βίας πρόσβαση σε δημαρχεία στο βόρειο Κόσοβο και κάλεσαν τις αρχές να κάνουν ένα βήμα πίσω ώστε να αποκλιμακωθεί η ένταση.

«Καταδικάζουμε την απόφαση του Κοσόβου να αποκτήσει δια της βίας πρόσβαση σε δημοτικά κτίρια στο βόρειο Κόσοβο παρά την έκκλησή μας για αυτοσυγκράτηση. Καλούμε τις αρχές του Κοσόβου να κάνουν αμέσως πίσω και να αποκλιμακώσουν την κατάσταση καθώς και να συνεργαστούν στενά με την EULEX (σ.σ. την αποστολή της ΕΕ) και την KFOR (την αποστολή του ΝΑΤΟ) στο Κόσοβο», αναφέρουν οι χώρες αυτές στην κοινή ανακοίνωσή τους που αναρτήθηκε στον ιστότοπο της βρετανικής κυβέρνησης.

«Ανησυχούμε από την απόφαση της Σερβίας να θέσει σε ετοιμότητα τις ένοπλες δυνάμεις στα σύνορα με το Κόσοβο και καλούμε όλες τις πλευρές να επιδείξουν τη μέγιστη αυτοσυγκράτηση, αποφεύγοντας την εμπρηστική ρητορική».

Νωρίτερα σήμερα, ο πρόεδρος της Σερβίας Αλεξάνταρ Βούτσιτς, εξαιτίας των επεισοδίων στο βόρειο Κόσοβο, διέταξε μονάδες του στρατού να μετακινηθούν πιο κοντά στα σύνορα, αφού διαδηλωτές και αστυνομικοί συγκρούστηκαν στην πόλη Ζβέτσαν.

Η αστυνομία έριξε δακρυγόνα για να διαλύσει το πλήθος που είχε συγκεντρωθεί έξω από το δημαρχείο της πόλης αυτής για να εμποδίσει τον νέο δήμαρχο, που προέρχεται από την αλβανική κοινότητα, να αναλάβει τα καθήκοντά του. Οι Σέρβοι του Κοσόβου είχαν μποϊκοτάρει τις πρόσφατες δημοτικές εκλογές.

https://infognomonpolitics.gr/2023/05/kosovo-vretania-gallia-italia-germania-kai-ipa-kaloun-ti-servia-na-apoklimakosei-tin-entasi/

Τουρκικές εκλογές: Μπροστά σε capital controls η χώρα- Ούτε 100 ευρώ ανάληψη στα ATM

0

Αναλυτές στην Τουρκία και οικονομικοί παράγοντες, αγωνιούν για τις τιμές του δολαρίου, του χρυσού αλλά και των κατοικιών μετά τις εκλογές

Αποστολή, Τουρκία

«Ο τυφώνας θα ξεσπάσει τον Ιούνιο», προβλέπει για την οικονομία της Τουρκίας, ο γνωστός πολιτικός αναλυτής Nτουρχάν Μποζκούρ, ο οποίος καθημερινά «πυροβολάει» μέσω twitter -κι από την εκπομπή του στο youtube- ότι έρχονται στην Τουρκία αμετάκλητα capital controls και ένας εκτός ελέγχου εκτροχιασμός της οικονομίας, με παύση πληρωμών, σημειώνοντας ότι ήδη «οι πιστώσεις έχουν σταματήσει, οι εισπράξεις αποτυγχάνουν και η κρίση μετρητών κλιμακώνεται».

Αυτό, την ώρα που τα επιτελεία του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος CHP και του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης AKP επιδίδονται σε έναν αγώνα δρόμου για την επίτευξη της τελικής νίκης, την Κυριακή, στο β΄γύρο των εκλογών, που θα αναδείξει τον νέο πρόεδρο, αλλάζοντας ακόμη και στελέχη στα… μισά της διαδρομής, με «ανασχηματισμούς». Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε χτες ο Αντιπρόεδρος του CHP για τις Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών Ντεβρίμ Μπαρίς Τσελίκ «μετά τις εκλογές (14 Μάϊου) έγινε ανασχηματισμός στο Κόμμα μας. Ο υπεύθυνος για τις Τεχνολογίες Πληροφορικής και Επικοινωνιών Αντιπρόεδρός μας, κ. Ονουρσάλ Αντιγκιουζέλ, αποχώρησε από τη θέση του. Στις 17 Μαΐου, διορίστηκα σε αυτή τη θέση από τον Πρόεδρό μας, κ. Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, μεταξύ των μελών της Συνέλευσης του Κόμματός μας, βάσει του καταστατικού μας».

Κι ενώ ο πρόεδρος του Κόμματος της Νίκης Ουμίτ Εζντά δήλωσε ότι θα υποστηρίξει την Κυριακή τον Κιλιτσντάρογλου, σε αντίθεση με τον υποψήφιο πρόεδρο, Σινάν Ογάν, που υποστήριξε στον ά γύρο, ο οποίος στο μεταξύ τα βρήκε με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, τα μάτια όλων είναι στραμμένα στην τουρκική Οικονομία. Ή σχεδον όλων. Περισσότερο πάντως από ό,τι ήταν στην εκλογική αναμέτρηση της 14ης Μαίου. Καθώς ήδη μια μέρα μετά την εκλογική Κυριακή, το χρηματιστήριο της Κωνσταντινούπολης υπέστη ηλεκτροσόκ και οριακά συγκρατήθηκαν τα capital control, σπέρνοντας πανικό.

Η ανάληψη 100 ή 300 ευρώ (το δεύτερο καταγράφηκε σε υποκατάστημα της Garanti Bank, στην Τούζλα της Κωνσταντινούπολης), δεν ήταν δυνατή.

«Σύντομα θα ξεκινήσει μια αλυσίδα απολύσεων, με απλήρωτα δάνεια, μισθούς, φόρους και χρεοκοπίες. Εάν οι τράπεζες δεν χρηματοδοτήσουν την αγορά, δεν θα μπορέσουν να αποτρέψουν αυτό που θα συμβεί. Η κατάσταση είναι πραγματικά τραγική. Πιστέψτε με, η πιο δύσκολη δουλειά στην Τουρκία αυτή τη στιγμή είναι η διαχείριση των εταιρικών ταμείων και των τραπεζικών εργασιών», συνοψίζει, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου ο Μποζκούρ, ενώ καταρτεί ένα κατάλογο με τους ξένους κολοσσούς που εγκαταλείπουν την Τουρκία, όπως η κινεζική εταιρεία τεχνολογίας OPPO, που πρόσφατα έκλεισε τις εγκαταστάσεις της στην Κωνσταντινούπολη, και τις μετέφερε στην Αίγυπτο.

Αναλυτές στην Τουρκία και οικονομικοί παράγοντες, αγωνιούν για τις τιμές του δολαρίου, του χρυσού αλλά και των κατοικιών μετά τις εκλογές, καταγράφοντας την τρελή ανιούσα στο πετρέλαιο κίνησης, στα τρόφιμα και στα απορρυπαντικά.

«Η κρίση των μετρητών κλιμακώνεται», σχολιάζει ο τούρκος αναλυτής Ντουρχάν Οζκούρ

Κι, όμως. Η οικονομία αποδείχτηκε, τρόπο τινά, «προνομιακό» πεδίο για τον Ερντογάν, αν λάβει κάποιος υπόψη το παρ’ ολίγο 50% που εξασφάλισε στην εκλογική αναμέτρηση της 14ης Μαίου. «Όσον αφορά την οικονομία, το ΑΚΡ κατορθώνει με συνέπεια να αναβάλλει μια μεγάλη κρίση ή κατάρρευση. Ωστόσο, τα τελευταία στοιχεία δείχνουν ότι η κατάρρευση έχει φτάσει στο σημείο να μην μπορεί πλέον να αναβληθεί», αναφέρει στο Vima.gr ο Μέριτς Σενιούζ, εκ των αρχισυντακτών της τουρκικής έκδοσης της Independent.

«Ο λόγος πίσω από την επίσπευση των εκλογών, που κανονικά θα γίνονταν τον Ιούνιο, τον Μάιο, ήταν η μέριμνα να ολοκληρωθούν πριν από την αναμενόμενη μεγάλη κατάρρευση. Όπως πολλοί οικονομολόγοι, πιστεύω επίσης ότι από τον Ιούνιο θα έρθει μια μεγάλη οικονομική κατάρρευση», καταλήγει.

«Η επίδραση του πληθωρισμού είναι πολύ λιγότερο αισθητή στις μικρές πόλεις της Ανατολίας και ο Ερντογάν πάντα έδινε προσοχή στο γεγονός ότι δεν υπήρξε δραματική αύξηση της ανεργίας κατά τη διάρκεια της κρίσης, παρά την πληθωριστική πολιτική του», σχολιάζει ο τούρκος αναλυτής Αλί Τιραλί, με τους ισχυρούς δεσμούς με το CHP, θεωρώντας μικρό το αποτύπωμα της οικονομίας στο εκλογικό αποτέλεσμα στις συγκεκριμένες περιοχές της ανατολικής Τουρκίας.

«Πολλοί οικονομολόγοι μιλάνε για την κάκιστη κατάσταση της τουρκικής οικονομίας, που θα επιδεινωθεί εάν νικήσει ο Ερντογάν. Αν κερδίσει κάποιοι περιμένουν ακόμη και χρεοκοπία. Αλλά δεν νομίζω ότι σε δύο εβδομάδες το εκλογικό κίνητρο των ανθρώπων θα αλλάξει ριζικά και θα ψηφίσουν τώρα λαμβάνοντας υπόψη περισσότερο την οικονομία», μας επισημαίνει ο τούρκος ακαδημαϊκός και αναλυτής Ντοάν Τιλίτς.

Στις 23 λίρες το λίτρο εκτοξεύτηκε η βενζίνη στην Τουρκία

«Τα τελευταία χρόνια είδαμε πολλές διαμαρτυρίες εργαζομένων λόγω των επιπτώσεων της οικονομικής κρίσης. Δεν μετατράπηκαν και σε δράση. Ωστόσο, αυτό συνοδεύτηκε από την τάση των ψηφοφόρων που είχαν ψηφίσει στο παρελθόν ΑΚΡ και Ταγίπ Ερντογάν να μην ξαναψηφίσουν», παρατηρεί ο Οζμάν Τζόκαμαν, γνωστός συνδικαλιστής στην Άγκυρα, που επισημαίνει ότι «ορισμένες από αυτές τις ψήφους δεν μετακινήθηκαν προς τα αριστερά, αλλά προς τα δεξιά κόμματα τελικά του AKP».

32 ώρες ο Ερντογάν, 32 λεπτά ο Κιλιτσσντάρογλου στην κρατική τηλεόραση

Οι παράγοντες που επηρέασαν το εκλογικό αποτέλεσμα, αν δεν ήταν για όλους η οικονομία, καθορίστηκαν σε μεγάλο βαθμό από το αυταρχικό καθεστώς και τη «δύναμη των μονόπλευρα φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ» υποστηρίζει o Aλί Τιραλί. Ο ρόλος των τουρκικών media υπήρξε καταλυτικός για τη διαμόρφωση της κοινής γνώμης και στις φετινές κρίσιμες εκλογές, όπως μας αναλύει η δημοσιογράφος της αντιπολιτευτικής Duvar Μεράλ Τζαντάν, η οποία σκιαγραφώντας το χάρτη τους προτάσσει καταρχάς την αριθμητική επιβολή των φιλοκυβερνητικών Μέσων, κάτι που φάνηκε και τη βραδιά των εκλογών, εστιάζοντας και στην αναμετάδοση των αποτελεσμάτων από το πρακτορείο Anatolia (AA), που όμως «εδώ και καιρό βρίσκεται υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης και έχει βρεθεί στο επίκεντρο της κριτικής της αντιπολίτευσης. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Εκρέμ Ιμάμογλου εμφανίστηκε μπροστά στον Τύπο το βράδυ των εκλογών και εκτόξευσε πυρά εναντίον του πρακτορείου», μας θυμίζει η Τζαντάν.

Καταγράφοντας η καλή ρεπόρτερ τον τηλεοπτικό χρόνο που δόθηκε σε κάθε υποψήφιο πρόεδρο από το το κρατικό κανάλι TRT Haber, τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: Μεταξύ 1ης Απριλίου και 1ης Μαΐου 2023, ο τηλεοπτικός χρόνος που ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε στο TRT ήταν 32 ώρες, 42 λεπτά και 47 δευτερόλεπτα. Την ίδια περίοδο, ο πρόεδρος του MHP Ντεβλέτ Μπαχτσελί, εταίρος της Λαϊκής Συμμαχίας υπό τον Ερντογάν, είχε στο TRT 25 ολόκληρες ώρες, 27 λεπτά και 40 δευτερόλεπτα.

Ο χρόνος που διέθεσε το TRT Haber όμως στον έτερο υποψήφιο πρόεδρο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, επίσης εντός του ίδιου χρονικού διαστήματος, ήταν μόλις… 32 λεπτά και 23 δευτερόλεπτα. 32 ώρες ο Ερντογάν και 32 λεπτά ο Κιλιτσντάρογλου.

Η τουρκάλα δημοσιογράφος πάντως προς ώρας δεν αισθάνεται κατά τη διάρκεια των εκλογών κυβερνητική πίεση στην εφημερίδα που εργάζεται. «Αλλά αυτό θα μπορούσε να αλλάξει εάν ο Ερντογάν ξανακερδίσει», σχολιάζει. «Υποθέτω ότι θα υπάρξει πίεση στα μέσα ενημέρωσης που ανήκουν στην αντιπολίτευση».

Μια ακόμη «πληγή» που αναδείχθηκε προεκλογικώς στην Τουρκία ήταν τα fake news και βίντεο. «Οι ψευδείς ειδήσεις ελέγχονται κατά καιρούς από ομάδες όπως η Teyit.org. Πολλά fake news παράγονταν όχι μόνο μέσω των social media, αλλά και μέσω εφημερίδων και τηλεοράσεων που βρίσκονται κοντά στην κυβέρνηση», αναφέρει η Μεράλ Τζαντάν, από τα γραφεία της εφημερίδας της στο πάρκο Γκεζί, που σφύζουν ζωή και στην ανοικτή τηλεόραση σχολιαστές μιλούν για τις εκλογές της Κυριακής. «Είναι πολύ δύσκολο να τα ελέγξεις όλα. Δεν είναι εύκολο να μεταδοθεί η αλήθεια στο κοινό, ακόμα κι αν γίνουν οι έλεγχοι. Έτσι, οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν αυτό που βλέπουν ή ακούν στην τηλεόραση. Στην Τουρκία, είναι πολύ εύκολο να χειραγωγήσεις το κοινό με τη βοήθεια των ΜΜΕ και να δημιουργήσεις μια αντίληψη υπέρ της κυβέρνησης».

https://www.tovima.gr/2023/05/26/politics/pasok-giati-kratise-o-androulakis-tin-edra-tis-thessalonikis-o-symvolismos-tis-apofasis/

Ο Ερντογάν δεν θα αλλάξει, ούτε ο Μπάιντεν

1

Ανάλυση από τον Bobby Ghosh | Bloomberg
26 Μαΐου 2023 στις 12:14 π.μ. EDT

Τοιχογραφία του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ερντογάν στην Προύσα της Τουρκίας την Πέμπτη 18 Μαΐου 2023.

Η τουρκική λίρα οδεύει προς τη χειρότερη εβδομάδα από τον Ιούλιο καθώς η χώρα προετοιμάζεται για τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών σε 10 ημέρες, και το κόστος της ασφάλισης των κρατικών ομολόγων έναντι αθέτησης αυξάνει περαιτέρω. (Bloomberg)
Εάν, όπως φαίνεται όλο και πιο πιθανό, ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν της Τουρκίας επανεκλεγεί στον δεύτερο γύρο της Κυριακής, μπορείτε να υπολογίζετε σε τρεις συνέπειες.

Πρώτο: Η Τουρκία θα συνεχίσει να απομακρύνεται από τη Δύση.

Δεύτερο: Η οικονομία της θα συνεχίσει να κινείται προς τα κάτω.

Και τρίτο: Το κατεστημένο της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ θα συστήσει στην Ουάσιγκτον να αναζητήσει συμφωνία με την Άγκυρα, υποστηρίζοντας ότι αυτό θα ήταν καλύτερο από άλλα πέντε χρόνια σκληρότητας.

Η κυβέρνηση του Προέδρου Τζο Μπάιντεν θα πρέπει να ακολουθήσει τη λογική των δύο πρώτων βεβαιοτήτων για να απορρίψει το σκεπτικό της τρίτης.

Αντί να βιαστεί να συμβιβασθεί με τον Ερντογάν, θα πρέπει να πιέσει οικονομικά και διπλωματικά μέχρι να είναι έτοιμος να επαναφέρει τις σχέσεις ΗΠΑ-Τουρκίας.

Κανείς στην Ουάσιγκτον δεν πρέπει να κρατά την αναπνοή του. Ο Τούρκος ηγέτης έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν έχει καμία πρόθεση να αλλάξει καμία από τις πολιτικές του, εσωτερική ή εξωτερική. Σε συνέντευξή του στο CNN, ο Ερντογάν είπε ότι θα συνεχίσει «απολύτως» να μειώνει τα επιτόκια, παρά τα άφθονα στοιχεία ότι αυτό έχει προκαλέσει σοβαρή ζημιά στην οικονομία και έχει αποτρέψει τους επενδυτές. Μίλησε επίσης θερμά για την «ειδική» σχέση του με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, επανέλαβε τη μακροχρόνια άρνησή του να επιβάλει κυρώσεις στη Ρωσία και επέκρινε τη Δύση για την αποτυχία να υιοθετήσει μια «ισορροπημένη προσέγγιση» απέναντι στη Μόσχα.

Είναι η προσέγγιση του Ερντογάν στην εξωτερική πολιτική που υστερεί εμφανώς σε ισορροπία. Ενώ οικοδόμησε αυτή την ειδική σχέση με τον Πούτιν εδώ και πολλά χρόνια, έχει αποξενώσει την Τουρκία από τους εταίρους της στο Βορειοατλαντικό Σύμφωνο και έθεσε σε κίνδυνο την άμυνα της συμμαχίας – το πιο προκλητικό αγοράζοντας ρωσικά συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας S-400. Έχει επίσης αντιταχθεί στους μεγάλους εμπορικούς εταίρους της χώρας του στην Ευρώπη, απειλώντας να εξαπολύσει πλημμύρα προσφύγων στα δυτικά σύνορα της Τουρκίας.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της τρέχουσας προεκλογικής εκστρατείας, ο ίδιος και άλλοι ηγέτες του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης έχουν κατηγορήσει τη Δύση, και ειδικά τις ΗΠΑ, για πολλά από όσα ταλαιπωρούν την Τουρκία σήμερα.

Οι αισιόδοξοι θα επισημάνουν ότι ο Ερντογάν είναι γνωστό ότι πραγματοποιεί έντονες ανατροπές στην εξωτερική πολιτική: τα τελευταία δύο χρόνια συμφιλιώθηκε και ξαναέφτιαξε τις σχέσεις του με κράτη της Μέσης Ανατολής που είχε προηγουμένως αποξενώσει, συμπεριλαμβανομένης της Σαουδικής Αραβίας, των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, της Αιγύπτου και του Ισραήλ. Ίσως θα έκανε το ίδιο με τις ΗΠΑ εάν η κυβέρνηση Μπάιντεν επρόκειτο, ας πούμε, να επαναφέρει την Τουρκία στο πρόγραμμα κατασκευής F-35 (αποβλήθηκε όταν η Άγκυρα αγόρασε τους S-400) ή να αποσύρει την αμερικανική υποστήριξη στους Κούρδους συμμάχους του Ερντογάν. Τους θεωρεί τρομοκράτες.

Όμως, οι ανατροπές της πολιτικής του Ερντογάν στη Μέση Ανατολή δεν ήταν αποτέλεσμα της ειρήνευσης με τους περιφερειακούς ηγέτες: ως επί το πλείστον υποκινήθηκαν από την απελπισία του. Έχοντας στριμώξει την οικονομία της Τουρκίας στο έδαφος, χρειαζόταν τη μεγαλοσύνη των Αράβων του Κόλπου. Και χωρίς την επιείκεια του πρώην προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, χρειαζόταν τη διπλωματική βοήθεια του Ισραήλ και της Αιγύπτου για την επίλυση περιφερειακών διαφορών.

Το μάθημα από αυτές τις ανατροπές για την κυβέρνηση Μπάιντεν είναι ότι, όταν αντιμετωπίζει μια σκληρή Τουρκία, αξίζει να περιμένει.

Είναι δύσκολο να γνωρίζουμε ποιος συνδυασμός παραγόντων θα αναγκάσει τον Ερντογάν να επιδιώξει μια επαναφορά με τη Δύση, αλλά δύο στοιχεία είναι απαραίτητα.

Το ένα είναι ότι η Τουρκία θα χρειαστεί να φτάσει σε ένα επίπεδο οικονομικής κρίσης από το οποίο ακόμη και οι Άραβες φίλοι του Ερντογάν δεν μπορούν να την βγάλουν.

Το άλλο είναι ότι η συμπεριφορά της Ρωσίας στον πόλεμο στην Ουκρανία καθιστά την ειδική σχέση του με τον Πούτιν ως υποχρέωση.

Η κυβέρνηση Μπάιντεν χρειάζεται να κάνει λίγα για το πρώτο: ο Ερντογάν μπορεί να υπολογίζει ότι θα σπρώξει την τουρκική οικονομία βαθύτερα στην τρύπα που έχει δημιουργήσει και τα αραβικά κράτη δεν θα επεκτείνουν για πολύ το σχοινί του. Όπως θα μπορούσε να επιβεβαιώσει ο Πρόεδρος της Αιγύπτου Abdel-Fattah El-Sisi, οι Σαουδάραβες και τα Εμιράτα δεν εξυπηρετούν πλέον απεριόριστα προγράμματα διάσωσης.

Όσον αφορά το δεύτερο, η κυβέρνηση Μπάιντεν και η δυτική συμμαχία υποστήριξαν σταθερά την Ουκρανία για να αποκρούσει τη ρωσική εισβολή.

Όσο περισσότερες ανατροπές υποστεί ο Πούτιν στο πεδίο της μάχης, τόσο λιγότερο θα αισθάνεται ιδιαίτερη τη φιλία του με τον Ερντογάν.

Εν τω μεταξύ, η Ουάσιγκτον θα πρέπει να συνεχίσει να πιέζει την Άγκυρα να σταματήσει να επιτρέπει στη Μόσχα την πρόσβαση σε εμπορεύματα που υπόκεινται σε κυρώσεις. Η απειλή των σωφρονιστικών μέτρων έχει κάποιο αποτέλεσμα: η Τουρκία έχει πρόσφατα μπλοκάρει τη διέλευση ορισμένων αποστολών.

Εάν ο Ερντογάν κερδίσει τον δεύτερο γύρο της Κυριακής, όπως αναμένεται, δεν θα κάνει καμιά στροφή.  Ο Μπάιντεν θα πρέπει να δείξει ότι ούτε οι ΗΠΑ θα κάνουν.

washingtonpost.com

ΕΧΟΥΜΕ ΕΥΘΥΝΗ ΩΣ ΛΑΟΣ;

8

 

Του Παντελή Σαββίδη

Η επομένη των εκλογών της 21ης Μαϊου ανέδειξε την ικανότητα των Ελλήνων και στην ψυχανάλυση με την ευρεία χρήση διαφόρων συνδρόμων που προσδιόρισαν το αποτέλεσμα.

Η αλήθεια είναι ότι στις δημοκρατίες του είδους μας την τελική ευθύνη την έχει ο λαός. Διότι δεν αποφασίζει μόνο ο λαός. Από τον λαό προέρχεται και η πολιτική ηγεσία. Η εκλογική συμπεριφορά του επιβάλλει το πολιτικό προσωπικό. Και επειδή θέλει να λέγεται και ώριμος, πολιτικά, δεν δικαιολογείται άγνοια ή χειραγώγηση. Ξεπερνά αυτές τις ανωμαλίες.

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά στο φαινόμενο να λέμε πως μπορεί ο κ. Μητσοτάκης να είναι μετρίων δυνατοτήτων αλλά οι άλλοι είναι χειρότεροι. Φαντάζεστε την πολιτική μας κατάντια.

Και αυτό είναι το ελάχιστο. Μπορεί να μην περιμένουμε τίποτε από την κυβέρνηση αλλά μπροστά στο κυβερνητικό αδιέξοδο να ευχόμαστε να πάρει αυτοδυναμία. Ακόμη και κόμματα της αντιπολίτευσης κάνουν αυτήν την ευχή. Η πολιτική στο κρεβάτι του Φρόϊντ.

Στις 26 Ιουνίου θα έχουμε μια κυβέρνηση καθόλου νέα. Θα έχουμε μια κυβέρνηση Μητσοτάκη με όλες τις αδυναμίες της αλλά και τις αμαρτίες της. Αμαρτίες που είναι πολλές και αδιόρθωτες. Θα υποστούμε τις συνέπειες της ψήφου μας αλλά οι συνέπειες αυτές θα ήταν, ακόμη, χειρότερες με μια άλλη επιλογή. Που σημαίνει αδιέξοδο.

Ο κ. Μητσοτάκης, λοιπόν:

–Θα συνεχίσει να μας παρακολουθεί περισσότερο αφού ο λαός αδιαφορεί για την παραβίαση της προσωπικότητάς του εν ονόματι της οικονομικής κρίσης που διέρχεται. Δεν μπορώ να καταλάβω πως η ευαισθησία- και κατά συνέπεια η πολιτική καταδίκη- των παρακολουθήσεων θα δημιουργούσε προβλήματα στην οικονομική ανάκαμψη την οποία υπόσχονται αλλά ποτέ δεν βλέπουμε. Από το 1830.

–Θα παρεμβαίνει στη λειτουργία της δικαιοσύνης θεωρώντας αστειότητες την διάκριση των εξουσιών. Και, φυσικά, θα θεωρεί αστειότητες τις ανεξάρτητες αρχές. Μπορεί να ισοπεδώσει την ύπαρξη και λειτουργία τους ενεργοποιώντας τους ιδεολογικούς του μηχανισμούς.

–Θα κάνει ακόμη πιο ασφυκτικό το σύστημα εξουσίας του που είναι, ούτως ή άλλως, περιορισμένο στα γραφεία του Μαξίμου αφού εκμηδένισε τις εσωκομματικές τάσεις που επέβαλαν κάποια εσωκομματική ισορροπία και θα έχει την κοινοβουλευτική άνεση να εκφοβίζει τους βουλευτές του αν παρεκλίνουν κατά κεραίαν από την γραμμή.

–Θα περνά νόμους χωρίς να ακούει την παραμικρή κριτική της αντιπολίτευσης η οποία βρίσκεται υπο διάλυσιν ή περνά την παιδική ηλικία της.

–Θα κάνει πιο αυστηρό και ασφυκτικό το συγκεντρωτικό κράτος για να μπορεί να ελέγχει και το παραμικρό που κινείται αφού δεν υπάρχει κανείς που θα του φέρει αντίρρηση. Τεσσεράμιση εκατομμύρια πολιτών στο λεκανοπέδιο, από τα οποία περισσότερο από 2 εκατομμύρια έχουν έρθει από μακρινές ασιατικές περιοχές τον ενθαρρύνουν να περιορίσει ακόμη περισσότερο οτιδήποτε κινείται στην ελληνική περιφέρεια διότι η ελληνική περιφέρεια είναι καθυστερημένη και θρησκόληπτη ενώ οι ασιάτες της πρωτεύουσας βρίσκονται στην πρωτοπορία του κοσμοπολιτισμού και της θρησκευτικής ανεκτικότητας.

–Θα περνά τα μηνύματα και την πολιτική του με εντυπωσιακή ευκολία αφού τα main stream  Μέσα Ενημέρωσης τα οποία παρακολουθεί με θρησκευτική ευλάβεια η συντριπτική πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας είναι δεδομένα δικά του.

–Θα αδιαφορεί για τις υποδομές, κυρίως, της περιφέρειας αφού θα θεωρεί δεδομένο ότι ο αμερικανός διαμορφωτής της εικόνας του στο τέλος όχι, μόνο, θα τον βγάλει αλώβητο αλλά και κερδισμένο ό,τι και αν συμβεί.

–Θα περάσει στην κοινωνία ότι, πλέον, με τις εκλογές ξοδευτήκαμε πολύ και τώρα μέσα τα κεφάλια.

-Θα αποδομήσει ακόμη περισσότερο την έννοια του έθνους και θα κάνει πιο σκληρή και συνεκτική την έννοια του κράτους, ενός κράτους που κατ επίφασιν αποκαλείται, ακόμη, ελληνικό.

-Θα κάνει-μαζί με τους ολιγάρχες του- ακόμη πιο σκληρό το κέλυφος της εισόδου στον παράδεισο των εραστών της εξουσίας αφού για να την διεκδικήσεις πρέπει να περάσεις από τα Καυδιανά Δίκρανά τους. Ο εξευτελισμός και η υποταγή αυτού που τα διέρχεται είναι απόλυτος. Αλλά και αν δεν τα διέλθεις εξουσία δεν βλέπεις. Κατά τα άλλα το σύστημα είναι δημοκρατικό. Σε τί;

Και τώρα, επειδή οι οπαδοί της κυβέρνησης και των κομμάτων είναι έτοιμοι να ξιφουλκήσουν εναντίον μου, ιδού και η θεωρητική και ιστορική θεμελίωση των παραπάνω.

Θεμελίωση στη βάση πως κράτος χωρίς ηθικά ερείσματα δεν στέκεται.

Την επομένη του Β!ΠΠ οι δυνάμεις, με πρωταγωνιστή τις ΗΠΑ θέλησαν να δημιουργήσουν έναν θεσμό, τον ΟΗΕ, ο οποίος δεν θα λειτουργούσε στη βάση της ισχύος των κρατών αλλά του δικαίου.

Τον δημιούργησαν. Οι ανάγκες, όμως, του Ψυχρού Πολέμου επέβαλαν τις εκπτώσεις.

Εκπτώσεις που οδήγησαν την μεν Σοβιετική Ένωση να μην υπάρχει σήμερα τις δε ΗΠΑ να είναι μια απαξιωμένη δύναμη που δεν θα καταφέρει να ανακάμψει. Διότι στερήθηκε των ηθικών ερεισμάτων της.

Ήταν ο ιδεαλιστής Τζώρτζ Κέναν που το 1947 θεωρούσε, ακόμη, ότι το ζήτημα των σχέσεων μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Αμερικανών είναι στην ουσία μία δοκιμασία της συνολικής αξίας των Ηνωμένων Πολιτειών ως έθνους μεταξύ των Εθνών. Για να αποφευχθεί η καταστροφή, έλεγε, οι Ηνωμένες Πολιτείες πρέπει να σταθούν αντάξιες των καλύτερων παραδόσεων τους και να αποδειχτούν άξιες να παραμείνουν μεγάλο Έθνος”.

Ο διάδοχός του Πωλ Νίτσε άρχισε τις εκπτώσεις: ως διευθυντής προσωπικού του Τμήματος πολιτικού σχεδιασμού του State Department υποστήριζε ότι οι ελεύθερες κοινωνίες ήταν αναγκασμένες να αναστείλουν τις αξίες τους για να υπερασπιστούν την ύπαρξή τους.

Ο Ψυχρός Πόλεμος μεταμόρφωσε τους Αμερικανούς ηγέτες σε μακιαβελικοιύς. Η ιδέα ότι οι ηγέτες τους ίσως και να έλεγαν ψέματα ήταν πρωτόγνωρη για τον Αμερικανικό λαό.

Ο πρώτος που εψεύσθη, για να αποφύγει τις διεθνείς συνέπειες, ήταν ο Αιζενχάουερ όταν αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με το κατασκοπευτικό U2 που κατέρριψαν οι Ρώσοι βασιζόμενος στην διαβεβαίωση της  CIA ότι σε μια τέτοια περίπτωση ο πιλότος δεν θα διασωζόταν και οι αμερικανοί θα υποστήριζαν ότι επρόκειτο για μετεωρολογικό αεροπλάνο που έχασε τον προορισμό του. Ο Χρουτσώφ τους παρουσίασε και συντρίμια του αεροπλάνου και τον πιλότο ζωντανό. Ο ΑΙΚ έβαλε την ουρά κάτω από τα σκέλια.

Ακολούθησε ο Κέννετι όταν αναγκάστηκε να παραδεχτεί ότι και αυτός είχε πει ψέματα όταν αρνήθηκε σε συνέντευξη τύπου λίγο πριν από την απόβαση στον Κόλπο των Χοίρων ότι οι Αμερικανικές δυνάμεις θα συμμετείχαν ποτέ σε προσπάθεια ανατροπής του Κάστρο.

Προς έκπληξη του Κέννεντυ το ποσοστό επιδοκιμασίας στο πρόσωπό του στις δημοσκοπήσεις αυξήθηκε.

Ο διάδοχος του Κέννεντι Λίντον Τζόνσον πήρε την καυτή πατάτα του πολέμου στο Βιετνάμ και ήξερε ότι οι προοπτικές ήταν ζοφερές αλλά δεν τολμούσε να το πει ανοιχτά.

Αντί να φανούν αντάξιες των καλύτερων παραδόσεων τους στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όπως είχε ελπίσει ο Κέναν, με τον πόλεμο του Βιετνάμ οι Ηνωμένες Πολιτείες έδειξαν ότι θυσιάζουν τις καλύτερες παραδόσεις συνταγματικής και ηθικής ευθύνης.

Ο Ρίτσαρντ Νίξον κληρονόμησε αυτή την κατάσταση και στην συνέχεια την έκανε πολύ χειρότερη.

Εξακολουθούσε να πιστεύει ότι οι απαιτήσεις της εθνικής ασφάλειας, όπως τις όριζε ο ίδιος, υπερέβαιναν την υποχρέωση λογοδοσίας, ακόμη και νομιμοφροσύνης που απαιτούσε ο ρόλος του προέδρου.

Οι ενέργειες του Νίξον υπερέβαιναν ακόμη και την ιδέα ότι ήταν δυνατόν να υπάρχουν ξεχωριστά πρότυπα συμπεριφοράς στο εσωτερικό και στο εξωτερικό: Αντίθετα μετέτρεψε την ίδια τη χώρα σε πεδίο μάχης του Ψυχρού Πολέμου.

Εκεί όμως αντιμετώπισε έναν αντίπαλο ισχυρότερο από τη Σοβιετική Ένωση ή το διεθνές Κομμουνιστικό Κίνημα: Το σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής.

Εκεί που έκανε λάθος δεν ήταν η χρήση της μυστικότητας στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής- η διπλωματία πάντα το απαιτούσε – αλλά στο ότι δεν κατάφερε να κάνει διάκριση μεταξύ των ενεργειών που θα μπορούσε να δικαιολογήσει αν βρισκόταν εκτεθειμένος και εκείνων που ποτέ δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει.

Οι Αμερικανοί συγχώρησαν τα ψέματα που έλεγαν ο Αιζενχάουερ και ο Κέννεντι διότι οι πράξεις που κάλυπταν αποδείχθηκαν υπερασπίσιμες όταν αποκαλύφθηκαν.

Το ίδιο και οι μέθοδοι με τις οποίες ο Νίξον πέτυχε το άνοιγμα στην Κίνα, τη συμφωνία SALTE και την κατάπαυση του πυρός στο Βιετνάμ: Τα αποτελέσματα σε αυτές τις περιπτώσεις έκαναν την καταφυγή στη μυστικότητα, ακόμη και την εξαπάτηση να φαίνεται εύλογη.

Αλλά ο μυστικός βομβαρδισμός ενός κυρίαρχου κράτους; Η απόπειρα ανατροπής μιας δημοκρατικά εκλεγμένης Κυβέρνησης; Η υποκλοπή των συνομιλιών Αμερικανών πολιτών χωρίς νόμιμη άδεια; Οι διαρρήξεις που διεξάγονται με προεδρική εξουσιοδότηση; Η οργάνωση μιας συνωμοσίας, μέσα στον ίδιο το Λευκό Οίκο για να αποκρυφτεί αυτό που είχε συμβεί; Ο Νίξον τα επέτρεψε όλα αυτά κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του. Όταν η άρνηση ευθύνης δεν ήταν πλέον εφικτή- σε μεγάλο βαθμό επειδή ο Νίξον με το μυστικό σύστημα υποκλοπής των συζητήσεων που γίνονταν στο Οβάλ Γραφείο είχε φτάσει στο σημείο να παρακολουθεί τον ίδιο του τον εαυτό – η Συνταγματική κρίση ήταν πλέον αναπόφευκτη.

Ο Νίξον εξελέγη και παραιτήθηκε.

Ο δικός μας πρωθυπουργός θα βασιλεύσει διότι η σημασία που δίνουν οι δύο λαοί στη νομιμότητα και τους θεσμούς είναι διαφορετική.

Η ηθική βάση στην οποία στηρίζουμετο πολιτικό μας σύστημα κλονίσθηκε. Θα μου πείτε ποιός ασχολείται με την πολιτική ηθική; Θα το διαπιστώσετε όταν χρειασθεί. Όταν η Greek Mafia θα παίζει καθοριστικό ρόλο στην καθημερινότητά μας.

 

 

Erdogan may survive but his gospel is dead

0

Story by By AMOTZ ASA-EL • Thursday
TURKISH PRESIDENT Tayyip Erdogan arrives at an election rally.© (photo credit: UMIT BEKTAS/REUTERS)

Humiliation, the most potent human emotion, was whirling amid Istanbul’s mosques, bazaars, and seven fabled hills.

With 200 European warships anchored in its waters and 50,000 enemy troops camped on its shores, Istanbul experienced what it had not witnessed since Byzantium’s downfall: defeat.

The Ottoman Empire would live on life-support for another four years, but its demise was now as clear to its illiterate masses as it was to its dispirited elite. Conditions for revolution could hardly be more ideal, and in 1923 it indeed arrived, when General Mustafa Kemal replaced the monarchical past with a republican future.

Kemal’s Turkey would become secular in its laws, parliamentary in its politics, enlightened in its education, industrialized in its economy, and European in its diplomacy.

By the time the man known as Ataturk died in 1938, Turkey had separated religion and state and was in the process of turning a 90-percent illiterate population into a fully literate nation.

 TURKEY’S PRESIDENT Recep Tayyip Erdogan speaks to journalists at the G20 summit in Bali, Indonesia, earlier this month. (credit: G20 Media Center/Reuters)

TURKEY’S PRESIDENT Recep Tayyip Erdogan speaks to journalists at the G20 summit in Bali, Indonesia, earlier this month. (credit: G20 Media Center/Reuters)© Provided by The Jerusalem Post

TURKEY’S PRESIDENT Recep Tayyip Erdogan speaks to journalists at the G20 summit in Bali, Indonesia, earlier this month. (credit: G20 Media Center/Reuters)

The humiliation that drove Ataturk was not his country’s military defeat. By the time he succeeded the sultans, his military defeated Greece, and Istanbul’s occupation had ended. Instead, what humiliated Ataturk was what he saw as his country’s backwardness, religiosity and royalist ossification, all of which condemned the Ottomans to diplomatic inferiority and national defeat.

That is why Ataturk opened thousands of schools, made education compulsory and equalized women’s rights. So radical was his westward pivot that he made Turkey shed the Arabic script it had used for centuries, replacing it with Latin characters, and also passed a law forcing all civil servants to wear European hats instead of the Ottoman fez.

Concerning Islam, Ataturk was so hostile to its centrality in Ottoman governance that he took religion out of the schools, outlawed religious activity in government agencies, closed down Sufi organizations throughout the country, and turned dervish centers into museums.

This, in brief, is how the humiliated Turks launched the revolution that lasted for 80 years, before it was challenged by a new humiliation that fed a new revolution – the Erdogan Counterrevolution, which has lasted 20 years and now begins to approach its end.

RECEP TAYIP ERDOGAN emerged at Turkey’s helm fueled by a sense of humiliation no less potent than Ataturk’s. However, unlike the former’s pain, which was national, his was religious.

“The mosques are our barracks,” he said in a 1997 speech as mayor of Istanbul, “the domes [are] our helmets, the minarets our bayonets, and the faithful our soldiers,” he went on, reciting an Islamist poem, and effectively challenging the Kemalists to a duel.

The secular establishment had no idea it was facing an approaching political reaction’s prophet and king. The agitating mayor was thus duly tried, convicted and jailed for violating the prohibition on religious incitement. Whether impressed by a combative politician’s plight, message, or charisma, millions were stirred. Erdogan’s speech may well be recalled as the counterrevolution’s battle cry.

It would take six years for the convict to reach power, and then several more for his imprint to mature. But the direction was stated early, when his “neo-Ottoman” diplomacy reverted Ankara’s binoculars from Kemal’s Europe to the Ottomans’ Middle East. It all seemed benign at the time, part of an effort to blend modernity and faith, Islamism with a human face.

At that early stage, Erdogan was also economically prudent, balancing industrial growth, budgetary frugality, and monetary discipline, thus stabilizing a previously inflationary currency, so much so that he reissued the lira, slashing six of its zeros.

It was against that sedating backdrop that Erdogan proceeded with his real agenda – the Kemalist legacy’s eradication – targeting first its most crucial, and vulnerable, component: the army. The generals – by Ataturk’s formula – were the guardians of the secular constitution. However, in many Western eyes they compromised democracy, and disciplining them was legitimate, even commendable.

Erdogan, therefore, increasingly confronted the generals, until in 2010 he arrested 20 of them, a provocation that made the entire high command resign, only to be summarily replaced with Erdogan’s loyalists. What was initially seen as a harmless neo-Ottoman renaissance, now emerged as what it really was: an Ottoman reaction.

THE REACTION would soon wage war on any engine of public power, whether actual or potential, real or imagined. What began with the military’s subjugation then spread to the judiciary, with thousands of judges and prosecutors fired, often replaced by legally inexperienced yes-men.

The attack then spread to the media, with scores of newspapers and broadcast stations either conquered or shuttered; and to academia, with thousands of professors and researchers losing their jobs, and sometimes their passports as well.

So obsessive was the new Sultanate with power that Erdogan – after housing himself in a $1.2 billion palace of more than 1,000 rooms – imposed himself even on the Bank of Turkey, forcing it to lower interest rates, and thus fan hyperinflation.

The result of this Ottoman absolutism was the same as its previous version’s: collapse.

Nepotism, cronyism, and bribery flourished; the economy tanked – the lira that was worth $0.75 when Erdogan reissued it now trades at hardly 5 cents – and millions know personally someone who was unjustly fired or jailed.

Erdogan’s original pretensions – to spread piety, embody morality, and inspire equality – are long dead. So is the vow to foster international harmony, which gave way to meddling in conflicts from Libya and Syria to Yemen and Iraq, while picking fights with multiple governments, from Cairo, Stockholm and Jerusalem to the Vatican and Berlin.

Last week, half of Turkey said it had enough of this reaction. Yes, the other half may well hand another five years to Erdogan the man, but Erdogan the gospel is now where the occupation of Istanbul left the Ottoman idea: between the people’s wrath and history’s dustbin.

www.MiddleIsrael.net 

The writer, a Hartman Institute fellow, is the author of the bestselling Mitzad Ha’ivelet Ha’yehudi (The Jewish March of Folly, Yediot Sefarim, 2019), a revisionist history of the Jewish people’s political leadership.

Erdogan Won’t Change, and Neither Should Biden

0

A mural of Turkish President Recep Erdogan in Bursa, Turkey, on Thursday, May 18, 2023. Turkey’s lira is heading for its worst week since July as the country prepares for a runoff presidential vote in 10 days, as the cost of insuring government bonds against default increases further. (Bloomberg) 

If, as is looking increasingly likely, President Recep Tayyip Erdogan of Turkey wins reelection in Sunday’s runoff vote, you can count on three consequences. One: Turkey will continue to drift away from the West. Two: Its economy will continue to spiral downward. And three: The US foreign-policy establishment will recommend that Washington seek accommodation with Ankara, arguing that this would be better than five more years of acrimony.

President Joe Biden’s administration should follow the logic of the first two certainties to reject the reasoning of the third. Rather than rush to conciliate Erdogan, it should dial up economic and diplomatic pressure until he is ready to reset US-Turkish relations.

Nobody in Washington should hold their breath. The Turkish leader has made it clear he has no intention of changing any of his policies, domestic or foreign. In an interview to CNN, Erdogan said he would “absolutely” continue to lower interest rates, despite an abundance of evidence that this has inflicted grievous harm on the economy and turned away investors. He also spoke warmly of his “special” relationship with Russian President Vladimir Putin, repeated his longstanding refusal to enforce sanctions on Russia, and criticized the West for failing to take a “balanced approach” toward Moscow.

It is Erdogan’s approach to foreign policy that has been conspicuously lacking in balance. While building that special relationship with Putin over several years, he has alienated Turkey from its North Atlantic Treaty Organization partners and endangered the alliance’s defenses — most provocatively by purchasing Russian S-400 missile defense systems. He has also antagonized his country’s major trading partners in Europe by threatening to unleash a flood of refugees across Turkey’s western borders.

Throughout the current election campaign, he and other leaders of his Justice and Development Party have blamed the West, and especially at the US, for much of what ails Turkey today.

Optimists will point out that Erdogan has been known to execute sharp reversions in foreign policy: In the past couple of years, he has kissed and made up with Middle Eastern states he had previously estranged, including Saudi Arabia, the United Arab Emirates, Egypt and Israel. Perhaps he would do the same with the US if the Biden administration were to, say, bring Turkey back into the F-35 manufacturing program (it was removed when Ankara bought the S-400), or withdraw American support for Kurdish allies that Erdogan regards as terrorists.

But Erdogan’s Middle East turnarounds were not the result of placation by regional leaders: They were for the most part prompted by his desperation. Having run Turkey’s economy into the ground, he needed the largesse of the Gulf Arabs. And without the indulgence of former US President Donald Trump, he needed Israeli and Egyptian diplomatic assistance in resolving regional disputes.

The lesson from these U-turns for the Biden administration is that in dealing with a truculent Turkey, it pays to wait.

It is hard to know what combination of factors will force Erdogan to seek a reset with the West, but two elements are essential. One is that Turkey will need to reach a level of economic crisis from which even Erdogan’s Arab friends can’t extricate him. The other is that Russia’s conduct in the war in Ukraine makes his special relationship with Putin a liability.

The Biden administration need do little about the first: Erdogan can be counted upon to push the Turkish economy deeper into the hole he has created, and the Arab petrostates will not long extend his rope. As President Abdel-Fattah El-Sisi of Egypt could attest, the Saudis and Emiratis are no longer serving unlimited bailouts.

As for the second, the Biden administration and the Western alliance have been steadfast in backing Ukraine to repel the Russian invasion. The more reversals Putin suffers on the battlefield, the less special his friendship will feel to Erdogan. In the meantime, Washington should maintain pressure on Ankara to stop allowing Moscow access to sanctioned goods. The threat of punitive measures is having some effect: Turkey has recently blocked the transit of some shipments.

If Erdogan wins the runoff on Sunday as expected, the theme of his acceptance speech will be that Turkey is not for turning. Biden should signal that neither is the US.

washingtonpost.com

ΠΙΝΟΣΕΤ, ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΑ

0

Κλεάνθης Γρίβας

ΧΙΛΗ, 1988: ΕΝΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΑΝΕΤΡΕΨΕ ΜΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

 ΕΛΛΑΔΑ, 2015: ΕΝΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΑΝΑΤΡΑΠΗΚΕ ΜΕ… ΕΚΛΟΓΕΣ

 Μέσω μιας λαθροχειρίας που παραπέμπει σε έναν αναπαλαιωμένο σταλινισμό, πέφτει η αυλαία σε μια απωθητική τουρκο-μπαρόκ παράσταση του «Αρχοντοχωριάτη» του Μολιέρου…

26 Μαΐου 2023

Το 1988, ο Πινοσέτ ηττήθηκε στο δημοψήφισμά του και παραιτήθηκε

Το 2015, ο Τσίπρας νίκησε στο δημοψήφισμά του και το ανέτρεψε με… εκλογές.!!!*

Η διαδρομή ενός ανθρώπου που ήθελε να γίνει βασιλιάς,

που όταν λέει ΟΧΙ εννοεί ΝΑΙ, και αντιστρόφως:

– Προμνημονιακή περίοδος: 3-4%

– Εκλογές, Ιανουάριος 2015: 36,3%

– Δημοψήφισμα, Ιούλιος 2015: 61,3% – OXI

– Εκλογές, Σεπτέμβριος 2015: 35,5%

– Εκλογές, Ιούλιος 2019: 31,5%

– Εκλογές, Μάιος 2023: 20%

– Εκλογές, Ιούνιος 2023: <20% (;)

– Και στο βάθος προβάλλει η σταδιακή

«επιστροφή στις ρίζες» του, δηλαδή στο αρχικό 3-4%

ΕΛΛΑΔΑ 2015: ΕΝΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ (ΟΧΙ: 61,31%) ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ ΜΕ… ΕΚΛΟΓΕΣ

▪ 5 Ιουλίου 2015: ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ – ΟΧΙ (61,3%): Με την ανακοίνωση του αποτελέσματος. η ηγεσία του ΣΥΡΙΑΖΑ πέφτει σε βαριά κατάθλιψη. Όπως γράφουν ΤΑ ΝΕΑ», στις 7 Ιουλίου 2015, μεταφέροντας πληροφορίες του γαλλικού περιοδικού L’ Obs»:

«Το βράδυ του δημοψηφίσματος ο Γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ επικοινώνησε με τον Αλέξη Τσίπρα. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός εμφανίστηκε καθησυχαστικός: “Θέλουμε να μείνουμε στην Ευρώπη και φυσικά στην ευρωζώνη, να μην έχεις καμία αμφιβολία γι’ αυτό”, δήλωσε στον Γάλλο πρόεδρο. Και προς απόδειξη των λεγομένων του ενημέρωσε τον συνομιλητή του ότι ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης θα υπέβαλλε την παραίτησή του».

▪ 14 Αυγούστου 2015: Ο ΣΥΡΙΖΑ καταθέτει στο Κοινοβούλιο το τρίτο μνημόνιο που υπερψηφίζεται με 222 «ναι»: Υπέρ τάχθηκαν ο ΣΥΡΙΖΑ, η Ν.Δ., το Ποτάμι, οι ΑΝΕΛ και το ΠΑΣΟΚ.

▪ 20 Αυγούστου 2015: Διάγγελμά του Αλ. Τσίπρα: «Θέτω στην κρίση του λαού όλα όσα έπραξα» (μόλις 7 μήνες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, στις 25 Ιανουαρίου 2015).

▪ 20 Σεπτεμβρίου 2015: Διενεργούνται εκλογές που προκήρυξε ο Αλέξης Τσίπρας για να ακυρώσει το Δημοψήφισμά του.(!) Σ’ αυτές αντικατέστησε το δίλημμα «μνημόνιο – αντιμνημόνιο» (το οποίο ήθελε να αποφύγει πάση θυσία) με τα ψευτοδιλήμματα «παλιό – νέο», «τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν» και «μόνοι τους και όλοι μας» (στην ιδιότυπη Οργουελιανή Νεογλώσσα, το «όλοι μας» είναι το 39,55% των ΣΥΝ-ΑΝΕΛ και «μόνοι  τους» το υπόλοιπο… 60,45% του εκλογικού σώματος)

Με βάση τα αποτελέσματα των εκλογών, σχηματίστηκε μια ιδιότυπη αριστερο-δεξιά κυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ 35,46% (145 έδρες) και τους ΑΝΕΛ (4,09% και 11 έδρες), που μορφοποίησε την «πρώτη φορά αριστερά», αποδεικνύοντας ότι μεταλλάξεις δεν αποτελούν γνώρισμα μόνο των μονοκύτταρων οργανισμών.

Έκτοτε, ο κ. Τσίπρας και οι (αν)ύπαρκτοι συν αυτώ ακολουθούν ένα κατηφορικό δρόμο που, θα καταλήξουν στο 20% στις εκλογές του 21 Μαΐου 2023, και στην προδιαγραφόμενη νίκη της ΝΔ στις 25 Ιουνίου2023, οδεύοντας βαθμιαία προς την ιστορική αφετηρία τους, το 3-4%. Αφήνοντας σε όλους εμάς τον αφόρητο κοινοβουλευτικό δεσποτισμό του κ. Μητσοτάκη, του οποίου υπήρξαν μόνιμοι σπόνσορες.

Η ανατροπή του Δημοψηφίσματος του 2015, υπήρξε η μητέρα όλων των εξελίξεων που ακολούθησαν, από τότε μέχρι σήμερα, γιατί τσαλαπάτησε την ελπίδα που αποτελεί κινητήρια δύναμη κάθε αλλαγής. Και, φυσικά, κανένας δεν μπορεί να επικαλείται την ελπίδα που ο ίδιος έχει σκοτώσει.

Έτσι, πέφτει η αυλαία σε μια θλιβερή πολιτικάντικη παράσταση του «Αρχοντοχωριάτη» του Μολιέρου… Προς δόξα του πλέγματος των οικονομικών, πολιτικών και στρατιωτικών συμφερόντων που επικαθορίζουν τη μοίρα των χωρών, συμμετέχοντας σ’ ένα παιχνίδι   που είναι καθορισμένο να κερδίζει πάντα ο ίδιος παίκτης. Κορώνα κερδίζει, γράμματα χάνουμε. Όλοι… 

ΧΙΛΗ 1988: ΕΝΑ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ (ΟΧΙ: 56%) ΑΝΑΤΡΕΠΕΙ ΜΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ

Ο Αουγκούστο Πινοσέτ ήταν ο πλέον αιμοσταγής δικτάτορας της Λατινικής Αμερικής, επικεφαλής της μιας από τις πιο άγριες δικτατορίες του 20ού αιώνα. Στις 11 Σεπτεμβρίου 1973 ανέτρεψε με αιματηρό πραξικόπημα τον νόμιμο πρόεδρο της Χιλής, τον σοσιαλιστή Σαλβαδόρ Αλιέντε, και κυβέρνησε τη Χιλή με σκληρή τρομοκρατία, απαγωγές και δολοφονίες μέχρι το 1989, οπότε παρέδωσε την εξουσία στους πολιτικούς, έχοντας εξασφαλίσει ασυλία.

Το 1988, ύστερα από διεθνείς πιέσεις, ο Πινοσέτ διοργάνωσε δημοψήφισμα για την παραμονή του στην εξουσία άλλα 8 χρόνια. Στο δημοψήφισμα το ΟΧΙ κέρδισε με 56%, και ο Πινοσέτ αναγκάστηκε να παραδεχθεί την ήττα του και να παραιτηθεί από την προεδρία της Χιλής. Τον Δεκέμβριο του 1989 έγιναν προεδρικές και βουλευτικές εκλογές και εκλέχθηκε πρόεδρος ο Χριστιανοδημοκράτης Πατρίσιο Άϊλγουιν (Patricio Aylwin).

Επιμύθιο: Χάρη στις άοκνες προσπάθειες του αρχηγού των φυλών του ΣΥΡΙΖΑ, του κήρυκα της «κουλτούρας της κωλοτούμπας» και της «κουλτούρας του εμβολιασμού», ο ελληνικός λαός θα βιώσει μια «κοινοβουλευτικού» τύπου δικτατορία.

Ο κ. Τσίπρας δεν υπολείπεται καθόλου του κ. Μητσοτάκη, ούτε σε ό,τι αφορά την «κουλτούρα της κωλοτούμπας» (ήτοι, το “ναι σε όλα” στις εντολές των εξωτερικών παραγόντων που καθορίζουν της εσωτερική εξωτερική πολιτική της “ανεξάρτητης” χώρας μας),  αλλά ούτε και την «κουλτούρα του εμβολιασμού».

Ειδικά για στην καταναγκαστική επιβολή της «επιστήμης» (που μέρος της αποτελεί η μετατροπή του επιστημονικού διαλόγου σε αηδιαστικό μονόλογο και ο υποχρεωτικός εμβολιασμός με καταστρεπτικά εμβόλια-βιοόπλα), το τραγικό δίπολο «Στάλιν – Λυσένκο» του μπολσεβίκικου ολοκληρωτισμού, βρήκε την έκφρασή του στην καθ’ ημάς βαλκανο-τουρκο-μπαρόκ κοινωνικο-πολιτική σούπα, στα αντίστοιχα δίπολα «Μητσοτάκης-Τσιόδρας» και «Τσίπρας-Γεροτζιάφας»….

Δυστυχώς, διακατεχόμενοι μονίμως από αυταπάτες, αδυνατούμε να συνειδητοποιήσουμε ότι «ο παραλογισμός [μας] δεν βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί που δημιούργησε ο άνθρωπος είναι κάτω από ορισμένες συνθήκες πιο δυνατοί και μάλιστα πιο έξυπνοι από τον άνθρωπο. Βρίσκεται στο γεγονός ότι οι μηχανισμοί αυτοί δημιουργούν αναγκαστικά καταστάσεις που υποχρεώνουν τον άνθρωπο να παίζει σ’ ένα παιχνίδι όπου οι πιθανότητες της ολοκληρωτικής συντριβής του αυξάνουν συνεχώς… Μπορούμε να επιλέξουμε “Ναι” ή “Όχι”, έχοντας πάντα υπόψη ότι εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε την ιστορία μας. Γιατί, η ιστορία είναι ένα θέατρο που δεν έχει θεατές. Έχει μόνο ηθοποιούς [όλους εμάς]. Κανένας δεν παρακολουθεί απ’ έξω την παράσταση. Όλοι συμμετέχουν». (Jan Kott, Σαίξπηρ, ο σύγχρονός μας. Αθήνα, Ηριδανός, χχ).

Κλεάνθης Γρίβας

* «Θες την εξουσία πάντα να τρυγάς, στην Ραμπαγαδία γίνε Ραμπαγάς» (Γεώργιος Σουρής). «Ραμπαγάς»: τίτλος μιας γαλλικής πολιτικής κωμωδίας του Σαρδού [1872] με κεντρικό ‘’ήρωα’’ τον Ραμπαγά, έναν πολιτικό  απατεώνα και αριβίστα, δίχως αρχές. Το όνομα Ραμπαγάς έγινε σύμβολο  κάθε πολιτικής  φαυλότητας.

ΟΧΙ: Σκηνοθεσία Pablo Larraín (Chile, 2012) εξαιρετικό φιλμ-μάθημα του πώς το γνήσια νέο αντιμετωπίζει το σάπιο, όζον και εγκληματικό παλιό.

Μόλυνση και Κλίμα: Ένα βήμα μπρος, αρκετά πίσω

1

https://www.defenddemocracy.press/le-jour-ou-le-japon-a-failli-disparaitre-2/

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου
12 Μαΐου 2023

Πριν από μερικές μέρες, η γερμανική πυρηνική βιομηχανία διέκοψε τη λειτουργία της. Επρόκειτο για μια ιστορική νίκη του γερμανικού οικολογικού και αντιπυρηνικού κινήματος που αναπτύχθηκε μετά το 1980, επιβάλλοντας τελικά το κλείσιμο αυτό, ιδίως μετά την τρομακτική καταστροφή που σημειώθηκε στη Φουκουσίμα της Ιαπωνίας.

Οι συνέπειες της καταστροφής στη Φουκουσίμα, της σοβαρότερης στην ιστορία της πυρηνικής εποχής, εν πολλοίς απεκρύβησαν ή πάντως υποβαθμίστηκαν σε πολύ σημαντικό βαθμό από τα παγκόσμια ΜΜΕ. Αν μάλιστα πιστέψουμε το συγκλονιστικό άρθρο του τότε Ιάπωνα πρωθυπουργού στη Monde Dimplomatique υπό τον χαρακτηριστικό τίτλο «Η μέρα που παρολίγον να εξαφανισθεί η Ιαπωνία» («Le jour où le Japon a failli disparaître»), οι συνέπειες αυτής της καταστροφής, αν δεν είχε γίνει δυνατό να αντιμετωπιστούν, με τίμημα την αποστολή πολλών ανθρώπων σε βέβαιο θάνατο, ήταν δυνητικά πολύ πιο επικίνδυνες όχι μόνο για την Ιαπωνία, αλλά και για όλο τον πλανήτη. Συνέπειες που συνεχίζουν άλλωστε να πληρώνονται. Τώρα το Τόκιο να θέλει να ρίξει στον Ειρηνικό τα ραδιενεργά νερά που δεν έχει τι να τα κάνει, προκαλώντας εντονότατες διαμαρτυρίες της Κίνας και των κρατών του Ειρηνικού, όπως και των ψαράδων.

Βέβαια, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Έστω και αν υποβαθμίστηκε από τα μέσα, η καταστροφή της Φουκουσίμα οδήγησε σε μια πρόσκαιρη τουλάχιστον αύξηση της συνείδησης των κινδύνων της πυρηνικής ενέργειας, αποτέλεσμα της οποίας ήταν η αναστολή της λειτουργίας των γερμανικών πυρηνικών ηλεκτροπαραγωγικών σταθμών. Δυστυχώς βέβαια, μετά την έκρηξη της σύγκρουσης στην Ουκρανία αυξήθηκε σε άλλα κράτη το ενδιαφέρον για την ανάπτυξη της πυρηνικής ενέργειας, που ιθύνοντες κύκλοι στην Ευρώπη θέλουν να τη βαφτίσουν «πράσινη», αφού δεν παράγει αέρια θερμοκηπίου, αλλά στην πραγματικότητα είναι όχι μαύρη, αλλά «κατάμαυρη», με δεδομένο τον τεράστιο κίνδυνο που συνιστούν τα πυρηνικά απόβλητα, συχνά με χρόνο ημιζωής εκατοντάδων χιλιάδων χρόνων και, άρα, αδύνατο να αποθηκευθούν με ασφάλεια.

Επιτάχυνση της οικολογικής υποβάθμισης του πλανήτη

Δυστυχώς, η γερμανική απόφαση διακοπής της λειτουργίας των πυρηνικών αντιδραστήρων είναι μια μεμονωμένη νίκη σε μια γενική κατάσταση μεγάλης και πολύ γρήγορης οπισθοδρόμησης, άμεσα απειλητικής για την υγεία και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων, μεσοπρόθεσμα για την ίδια την επιβίωση των ανώτερων μορφών ζωής στον πλανήτη.

Ένα από τα κύρια θύματα της σύγκρουσης ΝΑΤΟ και Ρωσίας για την Ουκρανία είναι το παγκόσμιο κλίμα (και μαζί του οι πιθανότητες επιβίωσης της ανθρωπότητας, ανεξαρτήτως του ποιος νικήσει στη σύγκρουση αυτή, αν δηλαδή υποθέσουμε ότι μπορεί να νικήσει κάποιος σε μια σύγκρουση όπου αντιπαρατίθενται, εμμέσως πλην σαφώς, δύο πυρηνικά μπλοκ!). Και το λέμε αυτό γιατί και το ενδιαφέρον για το παγκόσμιο κλίμα και τα ζωτικά προβλήματα προστασίας του παγκόσμιου περιβάλλοντος έχει πέσει κατακόρυφα μετά την έναρξη της σύγκρουσης αυτής, προς μεγάλη χαρά των εταιρειών ορυκτών καυσίμων και μιας φούχτας μεγάλων πολυεθνικών εταιρειών της Δύσης που είναι οι κυρίως υπεύθυνες και για την επιβάρυνση του κλίματος και για την ρύπανση του αέρα, του νερού και των εδαφών.

Όχι μόνο έχουν πρακτικά ατονήσει οι ήδη αναιμικές προσπάθειες αναστροφής της κλιματικής αλλαγής, αλλά και η κλιματική κρίση επιβαρύνεται πλέον με τη στροφή προς το εξαιρετικά ρυπογόνο σχιστολιθικό αέριο LNG και νέες γεωτρήσεις ορυκτών καυσίμων. Ενώ παρατηρείται επίσης (με την προαναφερθείσα εξαίρεση της Γερμανίας) και στροφή προς την πυρηνική ενέργεια, που συνεπιφέρει τεράστιο κίνδυνο λόγω των πυρηνικών αποβλήτων, αλλά και της πιθανότητας εμπλοκής των πυρηνικών εγκαταστάσεων, όπως συμβαίνει τώρα στη Ζαπορίζιε της Ουκρανίας, σε συμβατικές πολεμικές συγκρούσεις.

Αναπνέουμε βρώμικο αέρα

H κλιματική κρίση, με την αύξηση της θερμοκρασίας και τις μεγάλες πυρκαγιές που προξενεί, τις ξηρασίες και την έκλυση σωματιδίων στην ατμόσφαιρα έχει -μετά το 2017- αντιστρέψει, εκτός των άλλων και την πρόοδο που είχε γίνει στις ΗΠΑ, αλλά και διεθνώς, σε ό,τι αφορά την ποιότητα του αέρα που εισπνέουμε, σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη της Αμερικανικής Πνευμονολογικής Εταιρείας.

Ένας στους τρεις Αμερικανούς ζει τώρα σε περιοχές με επιζήμια επίπεδα ρυπαντών που είναι γνωστό ότι αυξάνουν τον κίνδυνο ιατρικών συναγερμών, επιπλοκών σε εγκυμοσύνες και πρόωρων θανάτων. Η ατμοσφαιρική ρύπανση συνδέεται με σειρά από τις πιο διαφορετικές ασθένειες, όπως άνοια, επιβάρυνση της διανοητικής και ψυχικής υγείας και επιτάχυνση της οστεοπόρωσης σε μετα-εμμηνοπαυσιακές γυναίκες, επηρεάζοντας σε σημαντικό βαθμό τις εγκυμοσύνες και τα παιδιά. Η ατμοσφαιρική ρύπανση κάνει επίσης ουκ ολίγες ρατσιστικές και ταξικές διακρίσεις. Φτωχοί και προερχόμενοι από οικογένειες Μαύρων, Ισπανόφωνων και Ινδιάνων στις ΗΠΑ, συμβαίνει να ζουν κατά πολύ μεγαλύτερα ποσοστά σε περιοχές με μεγαλύτερη μόλυνση του αέρα.

Να σημειώσουμε ότι η ατμοσφαιρική ρύπανση είναι υπεύθυνη για περίπου επτά εκατομμύρια πρόωρους θανάτους και για πολύ περισσότερες ασθένειες, σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

Πηγή: www.amna.gr

Ντε Σάντις: Ένας αγενής Ρεπουμπλικανός που θέλει να σβήσει τον Τραμπ από το χάρτη

0
Είναι ο Ρον Ντε Σάντις πράγματι ικανός να κερδίσει τους ψηφοφόρους του κόμματός του και να ανακόψει την πορεία του Ντόναλντ Τραμπ;

Στο παραλιακό προάστιο Ντούνεντιν της Τάμπα, στην Φλόριντα, η εργατική οικογένεια Ντε Σάντις τη δεκαετία του ‘80 ακολουθούσε τα «παραδοσιακά αμερικανικά ιδανικά». Ο Ρόναλντ εγκαθιστούσε τηλεοπτικά κουτιά Nielsen στα σπίτια της περιοχής, η σύζυγος του Κάρεν ισορροπούσε την εργασία της ως νοσοκόμα, με την ανατροφή των δύο της παιδιών, της Κριστίνα και του Ρον, ενώ κάθε Κυριακή πήγαιναν στην εκκλησία.

«Αυτό με έκανε να πιστεύω στο Θεό, να είμαι εργατικός, και να αγαπάω την Αμερική» γράφει στη βιογραφία του ο Ρον, σήμερα Κυβερνήτης της Φλόριντα και ο οποίος φιλοδοξεί το 2024 να εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ.

Μέχρι τώρα όλα δείχνουν πως οι αμερικανικές εκλογές το 2024 θα έχουν τους ίδιους πρωταγωνιστές με αυτές του 2020: τον Τζο Μπάιντεν και τον Ντόναλντ Τραμπ. Ωστόσο, ο Ρον Ντε Σάντις, επιδιώκει να αλλάξει αυτό το σκηνικό, θέτοντας επίσημα -μέσω του Twitter και με τις ευλογίες του Ιλον Μασκ- υποψηφιότητα για το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών (GOP). Είναι όμως πράγματι ικανός να κερδίσει τους ψηφοφόρους του κόμματός του και να ανακόψει την πορεία του πρώην Προέδρου;

Εργα και ημέρες

Τα τελευταία δύο χρόνια, ο Ντε Σάντις έχει μετατρέψει τη Φλόριντα στη βάση των πολιτιστικών πολέμων. Η κυβερνητική του φιλοσοφία δεν αφορούσε ένα συγκεκριμένο σύνολο πολιτικών ή τη βελτίωση της ζωής των ψηφοφόρων, αλλά τη νίκη. Και στο μετά-τον-Τραμπ GOP, το μέτρο της νίκης φαίνεται να είναι αν οι Δημοκρατικοί και τα ΜΜΕ είναι εξοργισμένοι.

Για να το πετύχει αυτό λοιπόν, απαγόρευσε τα υποχρεωτικά υγειονομικά μέτρα κατά τη διάρκεια της πανδημίας, πρόσφατα ανέστειλε έναν εκλεγμένο εισαγγελέα που είπε ότι δεν θα ποινικοποιήσει την άμβλωση, ενώ έχει υπογράψει τον αμφιλεγόμενο νόμο «Don’t Say Gay» που απαγόρευε στους δασκάλους να αναφέρουν τον σεξουαλικό προσανατολισμό στα δημοτικά σχολεία. Όταν η Disney, υπό την πίεση των LGBTQ+ υπαλλήλων της, άσκησε πίεση κατά του νόμου, ο Ντε Σάντις λειτούργησε τιμωρητικά, αφαιρώντας τις μακροχρόνιες φοροαπαλλαγές της εταιρίας. Έκτοτε, υπάρχει ένα ανοιχτό μέτωπο ανάμεσα στους δύο.

Επιπλέον, συμμερίζεται την αυστηρή τραμπική ατζέντα σχετικά με τη μετανάστευση, με αποκλεισμό των νοτίων συνόρων και να απέλαση μεταναστών.

Όσον αφορά την εξωτερική πολιτική, υποστηρίζει την αντιπαράθεση με την Κίνα και το Ιράν, ενώ δείχνει μάλλον ουδέτερος στην εισβολή του Βλαντιμίρ Πούτιν στην Ουκρανία.

Σε σχέση με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο Ντε Σάντις είναι πολύ πιο πειθαρχημένος και εργατικός, πράγμα που σημαίνει ότι θα μπορούσε να εφαρμόσει πολιτικές που ο διαρκώς χαοτικός Λευκός Οίκος του Τραμπ δεν κατάφερε να φέρει εις πέρας. Εκεί ακριβώς έγκειται και η όποια απήχησή του και ένα από τα βασικά προτερήματα που βλέπουν σε αυτόν οι Ρεπουμπλικανοί. Πράγματι, ο Ρον Ντε Σάντις ελπίζει να χτυπήσει τον μεγιστάνα εκεί που είναι πιο ευάλωτος: επί της ουσίας.

«Είναι ο Τραμπ αλλά χωρίς την παραφροσύνη και τα tweets στις τρεις το πρωί», δήλωσε ένας στέλεχος των Ρεπουμπλικανών στο Vanity Fair.

«Μεταμόσχευση προσωπικότητας»

Ωστόσο, κάπου εκεί φαίνεται να τελειώνουν τα σημεία που υπερτερεί ο Ντε Σάντις. Γιατί μπορεί πριν από 6 μήνες να θεωρούταν ένας πολιτικός με τρομερές δυνατότητες, ένα «ανερχόμενο αστέρι», όμως κάποια ελαττώματά του θα μπορούσαν να του στερήσουν δυνητικά την πολιτική του ανέλιξη. Το κυριότερο είναι οι περιορισμένες κοινωνικές του δυνατότητες. Οι διαπροσωπικές σχέσεις δεν αποτελούν το δυνατό του σημείο, καθώς συχνά περιγράφεται ως κοινωνικά αδέξιος, άβολος, ακόμη και αγενής.

Την αγένεια του μεταξύ άλλων καταγγέλλουν και άνθρωποι που δουλεύουν για/με αυτόν, τους οποίους φέρεται να θεωρεί αναλώσιμους και να τους συμπεριφέρεται ανάλογα.

Βέβαια, ίσως το γεγονός πως θεωρείται αντιπαθής να μην έχει σημασία. Ο Τραμπ, σε τελική ανάλυση, έδειξε ότι η αγένεια και η εκφοβιστική στάση αποτελούν πλεονεκτήματα του σύγχρονου Ρεπουμπλικάνου.

Το βασικό ζήτημα λοιπόν είναι το πώς θα αντιμετωπίσει τον παράγοντα Τραμπ. Ο Ντε Σάντις μέχρι τώρα προσέχει να μην προκαλέσει τον Τραμπ σε ανοιχτή σύγκρουση ενώ ταυτόχρονα κρατάει απόσταση μεταξύ τους. Επιπλέον, αρνείται να υποστηρίξει το εκλογικό ψέμα του Τραμπ το 2020, αλλά, η εκστρατεία του απευθύνεται σε αυτούς που το πιστεύουν.

Στο μεταξύ, ο ίδιος ο Τραμπ, μετά και την ανακοίνωση της υποψηφιότητας του αντιπάλου του δήλωσε πως «το πρόβλημα με τον Desanctimonious (όπως τον αποκαλεί) είναι ότι χρειάζεται μεταμόσχευση προσωπικότητας και αυτό δεν είναι ακόμη εφικτό».

Όπως και να έχει η πρόκληση που αντιμετωπίζει ο Ντε Σάντις είναι προφανής για όποιον έχει δει μια πρόσφατη δημοσκόπηση: ο Τραμπ διατηρεί μια βαθιά ψυχολογική επικράτηση σε πολλούς Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους που φαίνεται να έχουν ανοσία στα λογικά και τεκμηριωμένα επιχειρήματα εναντίον του.

Και αν ο Τραμπ συνεχίζει να διατηρεί έως και 50% στους Ρεπουμπλικανούς, δεν θα έχει μεγάλη σημασία το τι θα κάνει ο Ντε Σάντις, που ακόμη και αν θεωρείται η πιο άμεση απειλή από το επιτελείο του Τραμπ, δεν φαίνεται ικανός να ανατρέψει τα προγνωστικά και μαζί να σπάσει και την «κατάρα της Φλόριντα», από την οποία κανένας πολιτικός δεν έχει καταφέρει να εκλεγεί πρόεδρος ποτέ.

Ντε Σάντις: Ένας αγενής Ρεπουμπλικανός που θέλει να σβήσει τον Τραμπ από το χάρτη