Αρχική Blog Σελίδα 1646

Washington is Recalibrating its Asia Strategy

0
SOUTH CHINA SEA (July 6, 2020) Aircraft from Carrier Air Wings (CVW) 5 and 17 fly in formation over the Nimitz Carrier Strike Force. The aircraft carriers USS Nimitz (CVN 68), right, and USS Ronald Reagan (CVN 76) and their carrier strike groups are conducting dual carrier operations in the Indo-Pacific as the Nimitz Carrier Strike Force. (U.S. Navy photo by Mass Communication Specialist 3rd Class Keenan Daniels/Released) 200706-N-VW723-1114

Practitioners and commentators have long proclaimed Asia the new center of global geoeconomics. What happens in Asia matters to the world for two simple reasons. First, Asia is home to more than half of the world’s population, and two-thirds of the world’s economic activity occurs here. Therefore, Asia is the engine of global growth.

Asia is also not a beautiful garden with benign actors. It hosts seven of the world’s largest militaries in its geographical expanse. Thus, Asia is a contested space, home to a tapestry of nationalities and ethnicities. Unlike in Europe, nationalism is not taboo in Asia. Most Asian states have decolonized mainly in the last seven decades. They are aspirational and fiercely protective of their identities. The likely result is that Asian politics is dynamic and vibrant. Thus, apart from geoeconomics, Asia is also a critical theatre of geopolitics. China’s rise has further complicated this geopolitical dynamic.

Given this recent churn in Asian geopolitics due to China’s rise, the US is recalibrating its traditional hubs-and-spokes alliance system and augmenting the capabilities of its regional allies and trusted partners.

For long, Beijing was tight-lipped about its ambitions and sweet-talked its way through. Astute Chinese leaders implicitly sold the idea to the Americans that political liberty would be a natural consequence of economic reform. This was music to Washington’s ears. After all, the desire to mold others in your teflon is irresistible.

So after Nixon’s outreach to Mao in 1971, China quietly sided with Washington against the erstwhile Soviet Union. Former Chinese statesman Deng Xiaoping knew well that American capital and technology were the elixirs for China’s economic transformation. Riding pillion with Washington would catapult its teeming millions from poverty to the middle class.

In retrospect, the strategy bore rich fruit. Western capital and Chinese domestic reforms and manufacturing smarts transformed China into a phenomenal economic powerhouse. China’s economic sprint also emerged as an opportunity for other regional actors to develop their economies. Institutions like the ASEAN prospered under the twin benefits of the Chinese economic umbrella and American security shelter. This equilibrium of the US-China bonhomie acted as the base for regional economic prosperity.

However, like all great powers, Beijing now thinks its time has come. It wants to transform its economic muscle into political power. Therefore, Washington is recalibrating its Asia strategy by strengthening its alliance system’s spokes and devolving greater capabilities to its regional partners.

In the 1970s, Washington’s humiliating debacle in the Vietnam War compelled many to strike off the US from Asian waters. Vietnam was a severe case of passion overruling pragmatism. However, Washington has repeatedly proved naysayers wrong by reinventing itself and recalibrating its role in the world. For example, practitioners have pointed out that the Vietnam War compelled the US to shift its strategy in Asia from onshore containment to offshore balancing. Put simply, Washington discarded the idea of direct interventions to pursue a relatively more hands-off approach to securing its interests and those of its allies.

Offshore balancing also means that if any regional conflict breaks out and threatens the position of an American ally, Washington would apply its military muscle in such a scenario. The primary objective of such a strategy was to prevent any single power from dominating Asia. As long as no single power threatened American interests or its allies, the United States was happy to take a hands-off approach.

However, the dizzying rise of China and its explicit ambitions to replace the America-led Asian order has crumpled the premise of the old regional equilibrium. Therefore, Washington is recalibrating its strategic outlook in Asia–by facilitating greater cooperation between the spokes of its alliance system and empowering its regional allies and partners with greater capabilities.

Some would argue that China’s assertiveness demonstrates its uneasiness with American superiority in Asia and is directly related to its perception of itself as the reigning power in the region. However, Chinese assertiveness has also caused alarm about a conflict breaking out, more likely accidental, given the regional atmosphere is pregnant with mutual suspicion.

In this light, the US is attempting to recalibrate its traditional hub-and-spokes alliance system to complement its larger offshore balancing strategy. However, the logic remains the same: preventing a China-dominated unipolar Asia, in other words, pursuing a multipolar Asia. This sentiment also reverberates with American allies and partners throughout the region.

America’s Asia reorientation entails two key components. First, strengthening the spokes– aka its allies and partners– by facilitating greater engagement amongst them and second, augmenting the technological and military capabilities of regional allies and partners.

Such a reorientation makes the role of regional allies and partners more relevant, decentralizes burden-sharing, and offers a temporary respite from American attention being bogged down elsewhere. Therefore, the US plays a behind-the-scenes role in mending fences between Japan and South Korea, fostering greater cooperation between Australia and Japan, and encouraging India to work more with Japan and Australia on a bilateral and minilateral level. The Quad arrangement between US-Japan-India-Australia is another initiative to create flexible regional arrangements in Asia, stabilizing the regional order during a period of profound geopolitical flux.

The other side of such initiatives is the greater willingness of America’s allies and regional partners to shoulder responsibilities for their own security and regional stability. For example, the AUKUS arrangement– Washington and London supplying nuclear-powered submarines to Canberra– points towards greater devolution of capabilities. AUKUS also shows greater appetite in the region to take more responsibility for regional security. Therefore, we should not be surprised to see more such developments in the medium term. For starters, the growing defense cooperation between New Delhi and Washington further points towards an altered Asian landscape.

The views expressed in this article belong to the authors alone and do not necessarily reflect those of Geopoliticalmonitor.com.

geopoliticalmonitor.com

Άλκης Καλλιαντζίδης: «Θεού θέλοντος» ο τουρκικός πληθωρισμός δεν πέφτει γιατί η κατρακύλα της λίρας συνεχίζεται

0

 

Του Αλκη Καλλιαντζίδη, Οικονομολόγου, [email protected]   www.kalkis.eu

Τα erdoganomics (δηλαδή η εφαρμοσθείσα μακροοικονομική ασχετοσύνη του Ερντογάν στην Τουρκία) πνέουν τα λοίσθια. Αφού ο τουρκικός πληθωρισμός, που κατατρώγει το διαθέσιμο εισόδημα των ευάλωτων πολιτών, δεν πέφτει αισθητά, όσο κι αν τον μαγειρεύουν οι αρμόδιες στατιστικές αρχές. Δεν αρκεί το «θέλημα του Αλλάχ», με τον οποίο υποτίθεται συνομιλεί ο νέο-σουλτάνος, όπως ανέφερε προεκλογικά στους «αχμάκηδες» ψηφοφόρους του. Όλοι  οι δυτικοί ειδήμονες του το έχουν πει εδώ και μήνες να σταματήσει την ανερμάτιστη αυτή πολιτική του και να υιοθετήσει άμεσα την μακροοικονομική ορθοδοξία : δηλαδή να ανεβάσει τα επιτόκια βάσης από το 8,5 % που είναι σήμερα στο 25% τουλάχιστον (μερικοί μάλιστα του έχουν εισηγηθεί ακόμα και 40% !) για να φρενάρει την κατολίσθηση της τουρκικής λίρας (αλήθεια τι σοφή πράξη που κάναμε εμείς οι Έλληνες με των ευρώ μας;) η οποία έχει εξαντλήσει τα συναλλαγματικά αποθέματα της Τράπεζας της Τουρκίας.

Και το ερώτημα που ευλόγως τίθεται είναι : ο νέο-σουλτάνος Ερντογάν θα αποδέχονταν να κάνει μια τέτοια στροφή, για να μην πω κωλοτούμπα ; «Ανάγκα και Θεοί πείθονται» είχαν ήδη πει οι σοφοί πρόγονοί μας. Εξάλλου το εξευτελιστικό παράδειγμα της «kolotumbas» του κ. Τσίπρα το καλοκαίρι του 2015 είναι νωπό.

Διορίζοντας ο Ερντογάν δυο αναγνωρίσιμους της Wall Street σε καίριες θέσεις, ο Reis που μόλις επανεξελέγη φαίνεται να κινείται προς μια πιο ορθόδοξη πολιτική. Αλλά όχι απαραίτητα μια ριζική αλλαγή, σύμφωνα την δήλωση της Τουρκάλας οικονομολόγου Deniz Udal στον δημοσιογράφο Hugo Ruaud στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας Libération στις 10-6-2023, με τίτλο : «Οικονομικοί διορισμοί στην Τουρκία : {Στόχος θα είναι να επαναφέρουμε την κοινή λογική στη διακυβέρνηση}» (Nominations économiques en Turquie : “Le but sera de ramener du bon sens dans la gouvernance”).

«Θεού θέλοντος, ο πληθωρισμός θα πέσει», δήλωνε πριν από λίγους μήνες. Αλλά ο Θεός δεν είναι πια αρκετός και οι φιλελεύθεροι έρχονται να τον σώσουν. Ο Τούρκος πρόεδρος διόρισε πριν λίγες μέρες την Hafize Gaye Erkan, πρώην στέλεχος της Wall Street, επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της Τουρκίας. Την περασμένη εβδομάδα έφερε στο υπουργείο Οικονομικών τον Μεχμέτ Σίμσεκ, τον οποίο εκτιμούν οι αγορές. Δηλαδή μια μετεκλογική κωλοτούμπα  180 μοιρών, αφού επαινούσε εδώ και καιρό μια ετερόδοξη οικονομική πολιτική, τα erdoganomics, τα οποία δεν διδάσκονται πουθενά. Οι εν λόγω δύο προσωπικότητες υποσχέθηκαν να μειώσουν τον πληθωρισμό και να επαναφέρουν τον «ορθολογισμό» στην τουρκική οικονομία. Όμως για την Ντενίζ Ουνάλ, οικονομολόγο του Κέντρου Σπουδών Προοπτικής και Διεθνών Πληροφοριών, τίποτα δεν μας λέει ότι αυτοί οι διορισμοί θα ακολουθηθούν από μια ριζική αλλαγή πολιτικής.

Τι θα αλλάξουν οι τοποθετήσεις του Μεχμέτ Σιμσέκ στο υπουργείο Οικονομικών και της Χαφιζέ Γκαγιέ Ερκάν επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας στην τουρκική οικονομική πολιτική;

Οι δύο αυτές προσωπικότητες πρεσβεύουν την ορθολογική διαχείριση της οικονομίας. Συγκεκριμένα θεωρείται ότι θα αυξήσουν τα επιτόκια για να περιορίσουν τον πληθωρισμό, ο οποίος πριν από λίγους μήνες εξακολουθούσε να είναι πάνω από 80%, σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία Turkstat. Το έργο αυτό δεν είναι εύκολο. Αφού θα ήταν πρώτα απαραίτητο να επισκευαστούν τα σπασμένα θερμόμετρα, όπως π.χ. οι δείκτες που υπολογίζονται με εντελώς αδιαφανή τρόπο. Δηλαδή τα Turcstatistics. Επί του παρόντος, υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ των επίσημων στοιχείων και αυτών που υπολογίζονται από ανεξάρτητους οικονομολόγους. Θυμόμαστε κι εμείς τα Greekstatistics του κ. Κώστα Καραμανλή του 2009. Γενικά, στόχος της Hafize Gaye Erkan και του Mehmet Simsek θα είναι να επαναφέρουν την κοινή λογική στην οικονομική διακυβέρνηση και να αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη των εξωτερικών παραγόντων με σκοπό την προσέλκυση ξένου κεφαλαίου που έχει φοβερή ανάγκη η Τουρκία σήμερα.

Τι διακυβεύεται γύρω από αυτό το ξένο κεφάλαιο;

Η Τουρκία ανέκαθεν δεν είχε τις αναγκαίες αποταμιεύσεις για να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξή της. Από τα τέλη του 2021, με τη μετάβαση στο «νέο οικονομικό μοντέλο» που δεν έχει καμία σχέση με μια συνεκτική πολιτική, το ξένο κεφάλαιο εγκατέλειψε τη χώρα. Ωστόσο, η Τουρκία πρέπει να αποπληρώσει περισσότερα από 200 δισ. δολάρια (ή 186 δισ. ευρώ) χρέους στο εξωτερικό σε λιγότερο από ένα χρόνο, ενώ τα συναλλαγματικά της αποθέματα είναι αρνητικά κατά 60 δισ. και το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της κατά 50 δισ.. Εάν η οικονομική διαχείριση γίνει συνεκτική, η χώρα έχει πλεονεκτήματα για να προσελκύσει κεφάλαια. Ο πληθυσμός της είναι νέος, και  καλά ενταγμένος στην παγκοσμιοποίηση με μια πολύ δυναμική βιομηχανία. Από τον Covid και μετά, οι διάφορες περιοχές του κόσμου προσπάθησαν να ευνοήσουν την εγγύτητα με παγκόσμιες αλυσίδες προμηθευτών. Αυτό επέτρεψε στην Τουρκία να ανακτήσει πολλές παραγωγές που γίνονταν στην Κίνα ή σε άλλες ασιατικές χώρες. Αλλά για να το διατηρήσει αυτό, χρειάζεται ξένα κεφάλαια.

Η αύξηση των βασικών επιτοκίων δεν ενέχει τον κίνδυνο να καταπνίξει την οικονομική ανάπτυξη;

Αυτό είναι το ρίσκο. Η τουρκική οικονομία αντιμετωπίζει ήδη έλλειμμα πιστώσεων. Αν αυξήσει απότομα τα επιτόκια, τόσο για τα νοικοκυριά όσο και για τις επιχειρήσεις, αυτό θα είναι πολύ δύσκολο. Η θεραπεία για τον πληθωρισμό θα μπορούσε να γίνει χειρότερη από την ασθένεια. Πρέπει να κινηθεί πολύ προσεκτικά στην επιστροφή της κανονικότητας στη χώρα. Μέχρι τώρα, ο Ερντογάν πόνταρε τα πάντα στην ανάπτυξη για να αποφύγει την ανεργία και να επανεκλεγεί πρόεδρος. Από εδώ και πέρα, έχει ακόμη να αντιμετωπίσει τις δημοτικές εκλογές του Μαρτίου 2024. Ωστόσο, θέλει οπωσδήποτε να επανα-κατακτήσει την Κωνσταντινούπολη και την Άγκυρα, και ως εκ τούτου, πάνω απ’ όλα, δεν θελήσει να βλέπει την οικονομική μεγέθυνση να καταρρέει και να αυξάνεται η ανεργία.

Γιατί, λοιπόν, να κάνει αυτήν τη στροφή τώρα; Έχει γίνει τόσο μη βιώσιμος ο πληθωρισμός;

Δεν είναι μόνο ο πληθωρισμός. Ο πληθωρισμός συνοδεύεται από την υποτίμηση του τουρκικού νομίσματος, τη λίρα, επειδή οι εγχώριες τιμές αυξάνονται ταχύτερα από ό,τι στο εξωτερικό. Μέχρι τώρα κατάφερνε να συγκρατεί την ισοτιμία της τουρκικής λίρας, διοχετεύοντας δολάρια στη διεθνή αγορά. Αυτό όμως κόστισε στην Κεντρική Τράπεζα 200 δισ. δολάρια συναλλαγματικά αποθέματα μέσα σε ενάμιση χρόνο. Κάποια στιγμή, πρέπει να αρχίσει να αποπληρώνει, διαφορετικά η Τουρκία μπορεί να βρεθεί σε στάση πληρωμών.

Ανάμεσα στο οικονομικό και το πολιτικό διακύβευμα, κατά πόσο ο Ερντογάν θα αφήσει τα ηνία της οικονομικής πολιτικής της Τουρκίας στους ορθόδοξους οικονομολόγους;

Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι τα περιθώρια ελιγμών του Σίμσεκ και της Ερκάν είναι πολύ εκτεταμένα. Έχει ήδη συμβεί ο Ερντογάν να έχει τοποθετήσει κάποιον που φημίζεται ότι είναι ορθόδοξος και οικονομικά φιλελεύθερος για να τον εξαναγκάσει τελικά να εφαρμόσει μιαν άλλη πολιτική. Η έλευση του πρώην διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, Sahap Kavcioglu, επικεφαλής της ρυθμιστικής αρχής και ελέγχου των τραπεζών, αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα. Η διαχείρισή του στην Κεντρική Τράπεζα που ήταν αυστηρά σύμφωνη με τις επιθυμίες του Προέδρου υποδήλωσε ότι δεν θα διστάσει να αντιμετωπίσει κατά το δοκούν τον νέο υπουργό Οικονομικών και την Διοικητή της Κεντρικής Τράπεζας, αν ο Reis το αποφασίσει. Μπορεί να έχει μπέσα αυτός ο άνθρωπος που πολλοί τον αποκαλούν ως «απρόβλεπτο» ;

Τι θα συμβεί αν ο Ερντογάν επιμείνει να μην παίρνει τα απαραίτητα οικονομικά μέτρα;

Για να αποφύγει την στάση πληρωμών, δεν θα έχει άλλη επιλογή από το να δανειστεί ξανά από τις φιλικές του χώρες όπως το Κατάρ, το Αϊζερμπαϊτζάν, κλπ ή να ξεπουλήσει τα οικογενειακά ασημικά, όπως είναι οι μεγάλες τουρκικές εθνικές εταιρείες, πιθανώς προς τις χώρες του Κόλπου ή του Καυκάσου. Αλλά αυτό δεν θα ήταν ένα καταστροφικό ξεπούλημα για την Τουρκία που θέλει μάλιστα να αναστήσει την οθωμανική αυτοκρατορία ;

‘Η θα συρθεί να στραφεί στο «καταραμένο» ΔΝΤ ;

‘Η μήπως αποταθεί στο «ευλογημένο» Ταμείο των BRICS, που τελευταία είναι και της μόδας ;

Πάντως, όσο η Τουρκία έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα, αυτό θα την πειθαναγκάζει σε μια χαμηλότερη επιθετικότητα εναντίον μας και θα μας παρέχει χρόνο για να αναπτύσσουμε την αποτρεπτική μας ισχύ.

 

New Technologies Could Spark Global Uprisings

0

by Aden Magee

When the divide between the (relatively few) “haves” and the (relatively many) “have nots” is in a perpetual state of growth, a breaking point is inevitably reached.

Since the United States decided to go all-in with a focus on the great power competitions, terms such as irregular warfare, counterinsurgency, and small wars have lost vogue. However, while military theorists would like to return to a more conventional mindset, it is important to understand that a new era of “dirty wars” is on the horizon. This is relatively intuitive for those who understand the causes of unrest leading to instability and insurgency, but it is not clear that the geopolitical or military strategists who could make a difference see it coming.

The metaverse, block chain, artificial intelligence (AI), quantum computing, machine learning, augmented/virtual reality, and quantum, cloud, edge, and spatial computing are foundational elements of the emergent global world order. The possibilities are limitless, but not all are positive. With one foot in the industrial age and one in the virtual age, the risks are daunting. There is much debate about the risks of technologies such as AI eventually outsmarting and overtaking humans, but the risk addressed herein is more comparable to concerns during the Cold War that nuclear weapons would take the world back to the “stone ages.”

Technology is changing (virtually) everything. The traditional constraints of human labor are no longer a limiting factor in the global market. Corporations and governments are the benefactors of cost-cutting and labor-reducing innovations. Rapid technological advances will continue to reduce the demand for jobs. Thousands of people are losing their jobs every week—not because they failed to perform—but because the skills they developed through education, training, and experience are no longer relevant. Labor statistics are not just numbers—they are “hearts and minds.”

These dynamics will force even “skilled” workers down the economic ladder and will disproportionately impact labor markets at the lower end of the skills (and economic) spectrum. With this trend toward large-scale joblessness comes increased economic inequality. As we have seen throughout history, when the divide between the (relatively few) “haves” and the (relatively many) “have nots” is in a perpetual state of growth, a breaking point is inevitably reached. Perhaps more unsettling is that such divides are currently developing, simultaneously within national societies and on a global basis with nation-states landing on either end of the spectrum. This is a domestic and global national security issue.

The Unites States’ recent misadventures in Iraq demonstrated how a people deprived of their economic well-being and social identities will take up rudimentary arms against the world’s most technologically-advanced military force. And while this was more so a case of one nation imposing its will over another, it demonstrated how people react when they are being left behind. As was the experience after the “haves” transitioned into the industrial age, the transition to the virtual age is likely to leave the most needy in the world behind, in much greater numbers.

Fiction becomes fact. As the world pushes faster and further into the virtual age, those being left behind will eventually “rise against the machines.” Then we will see how the relatively small number of “haves” with their keyboards and virtual reality headsets as weapon systems, fare when the masses of “have nots” arm themselves with the weapons of their age—the only ones they have ever known.

If you own a mouse, you have to play this game. No Install. Play for free.Panzer.Quest strategy game
Vietnam’s VinFast launches ‘mini’ EV with two doors and five seatsNikkei Asia
If You Have Nail Fungus, Do This ImmediatelyEelHoe

Aden Magee is a career intelligence professional. He has performed as a senior advisor in support of the Department of Defense, Department of Homeland Security, Department of Energy, and the FBI. He has most recently performed as an advisor to USCYBERCOM, and USSOCOM. He is a retired U.S. Army officer and a veteran of foreign wars. His most recent book is titled The Cold War Wilderness of Mirrors: Counterintelligence and the U.S. and Soviet Military Liaison Missions 1947–1990.

Image: Shutterstock.

https://nationalinterest.org/blog/techland/new-technologies-could-spark-global-uprisings-206539

Turkey-UAE honeymoon on horizon after Erdogan’s win, economic deals

0
Turkish President Recep Tayyip Erdogan (R) welcomes Abu Dhabi's Crown Prince Sheikh Mohammed bin Zayed Al Nahyan (R) during an official ceremony at the Presidential Complex in Ankara, on November 24, 2021. (Photo by Adem ALTAN / AFP) (Photo by ADEM ALTAN/AFP via Getty Images)

Salim A. Essaid

The UAE-Turkey $40 billion trade agreement ratified in May is an expression of the friendship between the two countries’ leaders, according to experts.

DUBAI — President Recep Tayyip Erdogan secured his third term as Turkey’s leader last month, continuing his 20 years of power while embarking on repairing relations with Gulf states, especially the United Arab Emirates, on both the economic and political fronts.

In March, Turkey — the Emirates’ sixth-largest trading partner — and the UAE signed a $40 billion trade agreement over five years that was ratified on May 31 after Erdogan’s reelection. This bilateral economic agreement is simply an expression of the foundational camaraderie between the two countries’ leaders, according to experts.

Abdulkhaleq Abdulla, an Emirati analyst and professor of political science, said this agreement is a reflection of UAE President Mohammed Bin Zayed (MBZ) approach to foreign policy that values personal relationships as a way to develop trust.

“I think they (MBZ and Erdogan) clicked very well in their various meetings that they had. Sheikh Mohammed was expected to go to Ankara, probably next week or so according to reports. … This just shows you how much President Sheikh Mohammed Bin Zayed values friendship as much as the various strategic aspects of the relationship,” the Emirati professor told Al-Monitor.

MBZ congratulated Erdogan on Twitter before the election results were made official on May 28. But this personal rapport was not always there between the two.

Relations between Turkey and the UAE, along with other Gulf Cooperation Council (GCC) countries, suffered between 2010 and 2020, at the outset of the Arab Spring and then later in the aftermath of the killing of  Saudi writer Jamal Khashoggi. In 2016, media outlets close to Erdogan accused the UAE of funding perpetrators of the failed coup against the Turkish strongman.

Under Erdogan, and following the Arab Spring in 2011, Turkey was seen as a major backer of the Muslim Brotherhood in Tunisia, Egypt and Syria. The group which is vehemently opposed by and outlawed in both Saudi Arabia and the UAE, was overthrown from power in Egypt in 2013, and has been ostracized from government in Tunisia since 2022. In Syria, both Riyadh and Abu Dhabi have now embraced the country’s ruler Bashar al-Assad while Turkey hasn’t.

Ankara also sided with Qatar during the Gulf dispute in 2017, which saw Doha ​blockaded by its neighbors as they blasted its ties to the Islamist group. That blockade ended in 2021.

The UAE-Turkey relationship has gone through stages, explained Abdulla, with its high point occurring before the Arab Spring when Turkey was one of the UAE’s best trade partners. The two still maintained the relationship at their lowest points.

“Even during the period of political rivalry that the two countries had, the economics of [the relationship] were strong and solid,” said Abdulla. After tensions thawed with Qatar in 2021, the UAE set up a $10 billion investment fund in Turkey.

Immediately after two massive earthquakes that devastated Turks and their economy this year, the UAE pledged to donate $100 million in relief aid to Turkey as well as Syria, which was also heavily affected by the earthquakes.

“The relationship between the UAE and Turkey has changed significantly, almost 180 degrees over the past two years; they went from being rivals to being friends,” said Abdulla. “Now we’re seeing the two countries more aligned on political matters.”

“The new Turkey is increasingly giving up on its support for the Muslim Brotherhood,” said Abdulla.

The expert said that this shift — in addition to the UAE’s push since the 2020 Abraham Accords for cooperation instead of confrontation with previous political rivals such as Israel, Iran, Qatar and others — is easing the growth of the Abu Dhabi’s economic ties with Ankara.

Bilateral trade between the two countries reached $18.9 billion in 2022, up 40% from the year before, according to Reuters.

Abdulla said ongoing opportunities for growth are ripe for the picking and lie in more Turkish construction companies working in the UAE, using the country as a re-export hub due to its connected global ports, and cooperating with the Emirates to expand its aviation industry.

Nicholas Heras, senior director for the Strategy and Innovation Department at the New Lines Institute, said that although competition for influence in Africa continues, the UAE is moving from a position of being in active opposition to Turkey’s foreign policy to being an active investor.

“The UAE views the Turkish economy as something of a distressed asset that it can invest in now on the cheap and make a lot more money on that investment later,” he told Al-Monitor.

The potential is there, he added. Turkey’s growing population of currently about 85 million, its large industrial capacity and its generally well-educated population could open up emerging technology industries in agriculture, clean energy and military technology.

Turkey’s central location, easily accessible to Europe, Africa and Asia, is an appealing opportunity for the UAE to capitalize on the country as a trade and tourist hub and to invest in commercial real estate.

However, growth might be difficult as Turkey has faced immense economic hardship under Erdogan’s leadership, which saw its central bank’s net foreign reserves fall below zero this year for the first time since 2002 and year-on-year inflation that stood at 39.59% in May, according to government data.

Since his third election win, Erdogan so far seems to be shifting away from his previous unorthodox economic policies and taking a more conventional approach to rectify his economic credibility.

On Friday, he tapped US-based banking executive Hafize Gaye Erkan as the nation’s new central bank governor. This follows the appointment of Mehmet Simsek as the new finance and treasury minister. Simsek was kicked out of his position as economy czar in 2018 for pushing back against Erdogan’s policies.

Heras said that these moves represent the practical side of Erdogan’s policy, which seeks to entice foreign investment but will not trade away his notion of the expansion of Turkish power abroad for foreign direct investment at home, adding that it’s not in the character of his policy approach.

“The greatest improvement that could happen in the near future for Emirati and Turkish relations is that Ankara and Abu Dhabi come to the mutual understanding that each country has spheres of influence in the broader Middle East that the other will not contest,” Heras said.

https://www.al-monitor.com/originals/2023/06/turkey-uae-honeymoon-horizon-after-erdogans-win-economic-deals#ixzz84PUFcjrD

Φόρμουλα διπλής «λύσης»: Ξεκλειδώνουν τις πύλες του Αιγαίου στην Τουρκία και κεφαλοκλειδώνουν την Κύπρο

1

Γιάννος Χαραλαμπίδης

Η «αποναρκοθέτηση» του Αιγαίου και το μοντέλο της Μεραρχίας του ’67 – Χάνεται η πρώτη γραμμή άμυνας της Ελλάδας, η πρακτική της συγκυριαρχίας και πώς Αιγαίο και Κύπρος τίθενται υπό την ομηρεία της Τουρκίας

Οι Πρέσπες του Αιγαίου και το κεφαλοκλείδωμα από το οποίο απειλείται η Κύπρος δεν συνιστούν θεωρητικό, αλλά πρακτικό μοντέλο δράσης. Υπάρχουν, ήδη, επί τούτου στοιχεία, κάποια εκ των οποίων έχει αποκαλύψει η εφημερίδα «Εστία» την περασμένη Κυριακή και αφορούν:

  1. Στη δημιουργία διαύλων για την Τουρκία στο Αιγαίο, που σημαίνει ότι η Ελλάδα παραιτείται σε διάφορους χώρους και στον αέρα και στη θάλασσα των δικαιωμάτων της στα 12 ναυτικά μίλια και αναλόγως μπορεί να φτάσει ώς τα 7 ή ώς στα 8 ή 9 ή να μείνει στα 6.
  2. Στο «Σύμφωνο Μη Επιθέσεως» μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.
  3. Στην αποστρατιωτικοποίηση των νησιών με τη μετακίνηση τμημάτων της Τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου περί τα 250 χιλιόμετρά προς την ενδοχώρα.

Τι σημαίνει η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών και η απόσυρση των Τούρκων στα 250 χιλιόμετρα

Πώς ερμηνεύεται στην πράξη το νέο δόγμα Δένδια

Οι τρεις ζώνες στο Αιγαίο και οι τουρκικοί δίαυλοι

 

Σπάει η άμυνα

Κατά κάποιον τρόπο, ένα τέτοιο μοντέλο ακούγεται καλό. Και ανοίγει τον δρόμο ακόμη και γι’ αυτήν τη λύση του Κυπριακού. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή, για να δούμε τι θα μπορούσε να σημαίνει μια τέτοια συμφωνία και για την Ελλάδα και για την Κύπρο τόσο από νομικής, όσο και από γεωπολιτικής άποψης, καθώς και ασφάλειας. Αλλά και κάτι άλλο: Είναι ή όχι βήμα για την υλοποίηση της πολιτικής της Γαλάζιας Πατρίδας και γενικότερα της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής; Συναφώς επισημαίνουμε τα εξής:

Πρώτο, επί τη βάσει του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας, εκείνη που χάνει τμήμα των κυριαρχικών της δικαιωμάτων είναι η Ελλάδα και όχι η Τουρκία. Συνεπώς, δημιουργούνται συνθήκες συγκυριαρχίας στο Αιγαίο και γίνεται δεκτή η αντίληψη της Άγκυρας ότι, εφόσον έχει μεγάλη ακτογραμμή, δικαιούται και περισσότερα δικαιώματα.

Δεύτερο, ο τουρκικός στόλος: (Α) ασφυκτιά στην ακτογραμμή του Αιγαίου και πέραν αυτής, διότι υπάρχουν τα ελληνικά νησιά, οπότε π.χ. ο τουρκικός στόλος μόλις θα βγει για επιχειρήσεις θα τύχει της «θερμής υποδοχής» των οπλικών συστημάτων, που υπάρχουν στα ελληνικά νησιά. Συνεπώς, ακόμη και αν δοθούν θαλάσσιοι διάδρομοι, θα πρέπει να αποστρατιωτικοποιηθούν τα νησιά, για να αισθάνεται η Τουρκία «ασφαλής». (Β) Δεν μπορεί να βγει από τα στενά των Δαρδανελλίων λόγων των νησιών της Σαμοθράκης, της Λέσβου, του Αγίου Ευστράτιου και της Χίου. Οι πύλες είναι κλειστές. Εκτός και αν τα νησιά αποστρατιωτικοποιηθούν, όπως αξιώνει η Τουρκία. Εδώ έχουμε, όπως φαίνεται και στον χάρτη, την πρώτη ζώνη νησιών αμύνης στο Αιγαίο. (Γ) Η δεύτερη ζώνη νησιών (χάρτης ζώνης Β) χαρακτηρίζεται από πυκνότητα νησιών και συνιστά πραγματικό ναρκοπέδιο για τον τουρκικό στόλο. Η αποναρκοθέτησή του μπορεί να γίνει μόνο εάν δοθούν δίαυλοι στην Τουρκία από την Ελλάδα και αν γίνει αποστρατιωτικοποίηση νησιών. Έτσι η Τουρκία θα μπορεί να κινείται άνετα από ανατολάς προς δυσμάς. (Δ) Δεν μπορεί να μπει στο Αιγαίο από τον νότο, λόγω του ότι η Ελλάδα ελέγχει τις δυο πύλες εισόδου. Η μια εκτείνεται από την Κρήτη ώς την Κάρπαθο και η δεύτερη από την Κάρπαθο ώς τη Ρόδο. Η αποστρατιωτικοποίηση των νησιών αυτών ξεκλειδώνει τις πύλες του Αιγαίου για την Τουρκία και θα μπορεί να κινείται από τον νότο προς το κεντρικό και βόρειο Αιγαίο.

Τουρκική προέλαση και ανασφάλεια

Εάν δούμε το συνολικό σκηνικό και τι τελικά θα συμβεί, καταλήγουμε στα εξής:

  1. Η Τουρκία θα μπορεί να μπαίνει και να βγαίνει από τον βορρά και από τον νότο στο Αιγαίο και να κινείται ανέτως από ανατολάς προς δυσμάς. Και θα ενώσει τον σχεδιασμό της Γαλάζιας Πατρίδας ώς την Κύπρο και την Αλεξανδρέττα.
  2. Ακόμη και αν τα τουρκικά στρατεύματα μετακινηθούν 250 χιλιόμετρα από τις ακτές προς το εσωτερικό της Τουρκίας, θα είναι δυνατό να επανέλθουν σύντομα, μέσα σε δυο το πολύ μέρες, σε αντίθεση με τις ελληνικές δυνάμεις, οι οποίες θα είναι εξόχως δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να επανέλθουν στα νησιά με τη μεταφορά αρμάτων, πυροβολικού, αντιαεροπορικών κ.λπ.
  3. Η Τουρκία αποκτά στρατηγικό βάθος, το οποίο δεν έχει σήμερα, και θα φτάσει ώς τον 25ο Μεσημβρινό. Η Ελλάδα δεν χάνει απλώς την πρώτη γραμμή άμυνάς της στα νησιά, αλλά, ταυτοχρόνως, και σε συνδυασμό με τους θαλάσσιους διαδρόμους, που θα δοθούν στον τουρκικό στόλο, φτάνει έξω από την Ηπειρωτική Ελλάδα.
  4. Δημιουργούνται συνθήκες ανασφάλειας για τους κατοίκους των νησιών, διότι ο τουρκικός στρατός μπορεί να κινηθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ ο ελληνικός μέχρι να έρθει, εάν καταφέρει να φτάσει, το παιχνίδι θα έχει τελειώσει. Κάτι τέτοιο θα παραπέμπει στην τραγική απόφαση για την αποχώρηση της Ελληνικής Μεραρχίας το 1967, που άφηνε την Κύπρο αθωράκιστη και άνοιξε τον δρόμο για την εισβολή του 1974, με την Ελλάδα να ισχυρίζεται ότι η Κύπρος ήταν μακριά. Ερώτημα: Θα ήταν το ίδιο το καθεστώς ασφάλειας της Κύπρου και θα είναι το ίδιο το καθεστώς των νησιών, με τις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις επί τόπου ή με έδρα την Ηπειρωτική Ελλάδα;

Η αναθεωρητική πολιτική και οι νέες αχίλλειες πτέρνες

Υπό αυτές τις συνθήκες, η Τουρκία προχωρεί στην υλοποίηση της αναθεωρητικής της πολιτικής. Δηλαδή, την αλλαγή της νομικής, γεωπολιτικής και στρατηγικής της σχέσης με την Ελλάδα. Και αυτό δεν είναι τίποτε άλλο, εκτός από ένα ακόμη βήμα για την υλοποίηση της Γαλάζιας Πατρίδας. Ταυτοχρόνως, δε, εφόσον αποδυναμώνεται η άμυνα της Ελλάδας στο Αιγαίο, αποδυναμώνεται και η άμυνα της Κύπρου ακόμη περισσότερο. Γιατί; Διότι η Ελλάδα, πέραν της Κύπρου, αποκτά νέες αχίλλειες πτέρνες, διότι χάνει όσα αμυντικά πλεονεκτήματα διαθέτει σήμερα, οπότε, πόσα και τι να προλάβει, εάν το λεγόμενο «Σύμφωνο Μη Επιθέσεως» σπάσει;

Η παγίδευση του Προέδρου

Ερώτημα: Πώς θα υπογράψει η Ελλάδα «Σύμφωνο Μη Επιθέσεως» με την Τουρκία, όταν η Κύπρος τελεί υπό κατοχή; Ή μήπως θα μας επιβάλουν τη λύση οι «Μητέρες Πατρίδες», όπως επιδίωκαν την εποχή της δικτατορίας του Παπαδόπουλου; Διότι, ποιος αμφισβητεί ότι θα μας πιέσουν με το δίλημμα: Ή δέχεστε την όποια λύση ή τραβάτε μόνοι σας προς τη διχοτόμηση; Και θα το πουν αυτό, ασχέτως εάν η λεγόμενη «λύση» είναι ήδη διχοτομική. Γιατί; Διότι η Τουρκία αφενός θεωρεί ότι η βάση των συνομιλιών είναι τα δύο κράτη με την ισότιμη κυριαρχία και, αφετέρου, επειδή η Άγκυρα πήγε ένα βήμα μπροστά, Αθήνα και Λευκωσία υιοθετούν την προηγούμενη τουρκική θέση των δυο ισότιμων συνιστώντων κρατών με πολιτική ισότητα. Και εδώ είναι που παγιδεύεται ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης, ο οποίος, αντί να θέσει ως βάση λύσης τη συνέχεια της Κυπριακής Δημοκρατίας και τις αρχές της ΕΕ, αποδέχεται, όπως και οι προκάτοχοί του, μια διχοτομική ομοσπονδιακή φόρμουλα, η οποία: Α) Νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής, δηλαδή τον διοικητικό, γεωγραφικό και πληθυσμιακό διαχωρισμό. Β) Με βάση τις συγκλίσεις θα μας αφαιρεί το δικαίωμα ψήφου στον βορρά, εκτός και αν αποποιηθούμε την εσωτερική ελληνοκυπριακή μας ιθαγένεια και πάρουμε την τουρκοκυπριακή. Εάν, δηλαδή, γίνουμε από Έλληνες Τούρκοι, όπως την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Όταν δηλαδή για να είχε ένας Χριστιανός δικαίωμα ψήφου έπρεπε να γίνει μουσουλμάνος και, ως εκ τούτου, Τούρκος.

Ωραίο πακέτο με ωρολογιακές βόμβες

Δύο θα είναι τα εύηχα στοιχεία μιας τέτοιας φόρμουλας που αφορά και στο Αιγαίο και στην Κύπρο: Πρώτο, η λέξη «λύση» και, δεύτερο, η αναφορά στο «Σύμφωνο Μη Επιθέσεως», το οποίο, γιατί όχι, θα επεκτείνουν και στην Κύπρο. Μέσα όμως σε αυτά τα δύο πακέτα με ωραίες κορδέλες και ονοματολογία θα κρύβονται βόμβες, των οποίων, όπως πολλάκις έχουμε αναφέρει, η Άγκυρα θα μπορεί να ρυθμίσει τον ωρολογιακό μηχανισμό, καθορίζοντας πού και πώς θα γίνει η επόμενη έκρηξη, εάν δεν της κάνουμε τα χατίρια είτε στα νησιά είτε στην Κύπρο. Ερώτημα: Όταν η Κύπρος και τα νησιά είναι σε απόσταση αναπνοής από την Τουρκία και αποστρατιωτικοποιημένα θα είναι ή όχι εργαλείο εκβιασμών και βορά στον τουρκικό στρατό; Η ασφάλειά μας θα ανήκει στην Άγκυρα και, ως εκ τούτου, τμήμα της κυριαρχίας μας. Προτεκτοράτο…

Διπλή «λύση» και δορυφόροι

Υπάρχει, λοιπόν, λογική στη νέα πολιτική αντίληψη, την οποία εκφράζει ο Νίκος Δένδιας. Ότι, δηλαδή, η «λύση» στο Αιγαίο θα ήταν δυνατό να φέρει και τη «λύση» στην Κύπρο. Όπως όμως στήνεται το σκηνικό, ενώ η Φινλανδία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ για να τερματίσει τη δορυφοροποίησή της από τη Ρωσία, η Κύπρος θα εμβαθύνει τη φινλανδοποίησή της ως προς την Άγκυρα. Το ίδιο θα συμβεί και με τα νησιά του Αιγαίου και με την Ηπειρωτική Ελλάδα. Κάποιοι ισχυρίζονται πως καθόλου τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι δεν συζητούνται στον ελληνικό προεκλογικό τα εθνικά θέματα. Ούτε το Κυπριακό ούτε το Αιγαίο. Εντός, δε, της Νέας Δημοκρατίας, θα υπάρξουν αντιδράσεις εάν προχωρήσει μια τέτοια φόρμουλα λύσης, κυρίως από την Καραμανλική Πτέρυγα και από τον Σαμαρά, ο οποίος έχει ήδη κλείσει με δημόσιες δηλώσεις του το παράθυρο στις Πρέσπες του Αιγαίου. Γίνεται αναφορά στη Νέα Δημοκρατία, διότι, όπως δείχνουν τα πράγματα, αυτή θα έχει την αυτοδυναμία και την εξουσία στον δεύτερο γύρο των εκλογών και την Κυβέρνηση το επόμενο διάστημα. Εάν, δε, λάβει κάποιος υπόψη ότι ο ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε τις Πρέσπες, στο θέμα της Μακεδονίας, εάν Μητσοτάκης και Δένδιας προχωρήσουν στις Πρέσπες του Αιγαίου, με προέκταση στην Κύπρο, πολύ πιο εύκολα θα έχουν τη στήριξη του Αλέξη Τσίπρα, παρά της Νέας Δημοκρατίας. Όχι ότι δεν θα βρουν κι εκεί συμμάχους…

 

 

4.6 ΧΑΡΤΗΣ.jpg

 

Ο χάρτης είναι αποκαλυπτικός της κατάστασης που επικρατεί στο Αιγαίο και πώς θα ανοίξουν οι πύλες του στην Τουρκία μέσω θαλάσσιων διαδρόμων, που θα ήταν δυνατό να δοθούν στην Τουρκία μέσω της αποποίησης τμήματος των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και της αποστρατιωτικοποίησης νησιών. Με το κίτρινο χρώμα είναι τα νησιά των οποίων την κυριαρχία αμφισβητεί η Άγκυρα και με το πράσινο εκείνα των οποίων αξιώνει την αποστρατιωτικοποίηση. Υπάρχουν τρεις σημαντικές ζώνες που αποτυπώνονται με μαύρο χρώμα. Εάν η Ελλάδα χάσει τη ζώνη Γ, ανοίγουν οι πύλες του Αιγαίου για την Τουρκία από τον νότο. Εάν χάσει τη ζώνη Β, «αποναρκοθετείται» το Αιγαίο και η Τουρκία μπορεί να κινηθεί από ανατολάς προς δυσμάς, και εάν χάσει τη ζώνη Α, η Τουρκία θα εισέρχεται στο Αιγαίο από τα βόρεια χωρίς πρόβλημα. Η δε αποστρατιωτικοποίηση των νησιών θυμίζει την αποχώρηση της Μεραρχίας από την Κύπρο το ’67 και ό,τι τραγικό ακολούθησε στη συνέχεια. Ακόμη και αν τουρκικές Δυνάμεις υποχωρήσουν κατά 250 ή 300 χιλιόμετρα στην ενδοχώρα, επιστρέφουν σε χρόνο ρεκόρ. Ο ελληνικός στρατός εάν αποχωρήσει, και να θέλει να επιστρέψει, θα φαντάζει μάλλον αδύνατο σενάριο, όπως συνέβη και στην Κύπρο…

simerini.sigmalive.com

Μια άλλη άποψη: Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος: Μία ωρολογιακή βόμβα

9

Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος

Φωτογραφία: Το 1954, έπειτα από σχετικό διάβημα του Τούρκου πρεσβευτή, δόθηκε διαταγή από τον τότε πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπάγο να γίνεται στο εξής, σε κάθε περίπτωση, επίσημη χρήση των όρων «Τούρκος» και «Τουρκικός» αντί των όρων «Μουσουλμάνος» και «Μουσουλμανικός». Ακολούθησε η υποχρεωτική μετονομασία κάθε «Μουσουλμανικού» σχολείου και οργανισμού της ελληνικής Θράκης σε «Τουρκικό», με άμεση αντικατάσταση ή διόρθωση όλων των επιγραφών και πινακίδων. Επιλογή φωτογραφίας Ανιχνεύσεις

Δεν υπάρχουν Τούρκοι στην Ελλάδα. Αυτό επαναλαμβάνεται μονότονα τα τελευταία χρόνια, σαν τελετουργικός εξορκισμός του προβλήματος της τουρκικής μειονότητας. Η ίδια η μειονότητα συχνά μνημονεύεται χωρίς κανέναν επιθετικό προσδιορισμό. Σκέτα «η μειονότητα».

Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι υπάρχουν Τούρκοι. Και υπάρχουν επειδή εξαιρέθηκαν από την ελληνοτουρκική υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών το 1923. Υπάρχουν επίσης ελάχιστοι στα Δωδεκάνησα, που ενσωματώθηκαν αργότερα στο ελληνικό κράτος. Ακόμη και το 1978 στο Μοντραί,  ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συνομιλούσε με τον τότε Τούρκο πρωθυπουργό Μπουλέντ Ετσεβίτ για «τουρκική μειονότητα» στην Ελλάδα. Έπαψε άραγε να υπάρχει ή μήπως έπαψε να είναι τουρκική;

Εμφανίστηκε πολύ όψιμα το επιχείρημα ότι δεν πρόκειται τάχα για εθνική μειονότητα, αλλά μόνο για θρησκευτική. Ότι πρόκειται δηλαδή μόνο για «Έλληνες μουσουλμάνους» και όχι για Τούρκους. Πράγματι, μόνο ως θρησκευτική μειονότητα ήταν και είναι υποχρεωμένο από τη Συνθήκη της Λωζάνης το ελληνικό κράτος να αναγνωρίζει τους Τούρκους μαζί με τους άλλους μουσουλμάνους της ελληνικής Θράκης. Αυτή είναι και σήμερα η καθαρά νομική όψη του ζητήματος, στο μέτρο που αφορά τη Συνθήκη της Λωζάνης.

Ωστόσο, το θρήσκευμα χρησίμεψε το 1923 αποκλειστικά και μόνο ως αντικειμενικό και μάλιστα αμάχητο τεκμήριο εθνικής ταυτότητας, για να είναι στην πράξη υποχρεωτική η ανταλλαγή πληθυσμών.  Η ανταλλαγή όμως έγινε μεταξύ «ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών» (populations grecques et turques), όπως διαλαλεί η σχετική ελληνοτουρκική σύμβαση στον ίδιο της τον τίτλο.

Τα ίδια ακριβώς ισχύουν, φυσικά, και για τις εξαιρέσεις. Υπήρχε εξαρχής όχι μόνο ποσοτική αλλά και εννοιολογική συμμετρία μεταξύ τους. Δεν μπορούμε να την παραβιάζουμε αμέριμνα και ασυλλόγιστα κάνοντας κατά σύστημα λόγο μόνο για Έλληνες της Πόλης και μόνο για μουσουλμάνους της ελληνικής Θράκης, αποκλείοντας με αγανάκτηση κάθε αναφορά σε Τούρκους. Ή έχουμε Έλληνες και Τούρκους (με λίγους άλλους μουσουλμάνους) ή έχουμε μόνο Ορθοδόξους και Μουσουλμάνους.

Εξάλλου, ήδη από το 1928-30, στον βωμό της ελληνοτουρκικής συμφιλίωσης που επιχείρησε υπεραισιόδοξα ο Βενιζέλος, δημιουργήθηκαν ορισμένα τετελεσμένα. Αναβαθμίστηκε το μέχρι τότε προξενικό γραφείο της Κομοτηνής σε κανονικό τουρκικό προξενείο. Εκ μέρους της Ελλάδας, δεν μπορούσε να υπάρξει επισημότερη παραδοχή ότι η Τουρκία δικαιούται να ενδιαφέρεται για ομοεθνείς της – και όχι βέβαια για «ομόθρησκους».

Από τη στιγμή εκείνη είχε πλέον δρομολογηθεί ανεπιστρεπτί η σταδιακή μετατροπή του μουσουλμανικού πληθυσμού σε κανονική εθνική μειονότητα, με την προσχώρηση όχι μόνο Τούρκων αλλά, στη συνέχεια, και βουλγαρόφωνων Πομάκων στον τουρκικό εθνικισμό.

Μετά τον πόλεμο, η ανανέωση της ελληνοτουρκικής συμμαχίας, πρώτα με την κοινή υπαγωγή Ελλάδας και Τουρκίας στο Δόγμα Τρούμαν το 1947 και τελικά με την κοινή είσοδό τους στο ΝΑΤΟ το 1952, δημιούργησε συνθήκες για μονομερείς ελληνικές παραχωρήσεις, με ανεπανόρθωτες και μη αναστρέψιμες συνέπειες.

Το 1954, έπειτα από σχετικό διάβημα του Τούρκου πρεσβευτή, δόθηκε διαταγή από τον τότε πρωθυπουργό Αλέξανδρο Παπάγο να γίνεται στο εξής, σε κάθε περίπτωση, επίσημη χρήση των όρων «Τούρκος» και «Τουρκικός» αντί των όρων «Μουσουλμάνος» και «Μουσουλμανικός». Ακολούθησε η υποχρεωτική μετονομασία κάθε «Μουσουλμανικού» σχολείου και οργανισμού της ελληνικής Θράκης σε «Τουρκικό», με άμεση αντικατάσταση ή διόρθωση όλων των επιγραφών και πινακίδων. Υπάρχουν και σχετικές φωτογραφίες…  Σε τέτοια ζητήματα, είναι φανερό ότι δεν υπάρχει επιστροφή στο παρελθόν ούτε διαγραφή του. Δεν μπορεί δηλαδή μετά να αρνείται το ελληνικό κράτος ότι είναι Τούρκοι αυτοί που το ίδιο ονόμασε επίσημα και υποχρεωτικά Τούρκους νωρίτερα.

Εφευρέθηκε πρόσφατα ο ευφημισμός «τουρκογενείς». Πρόκειται λοιπόν για «τουρκογενείς Έλληνες»; Αλλά τότε τι είναι οι Έλληνες της Πόλης, οι κληρικοί του Πατριαρχείου και ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης, που έχουν υποχρεωτικά τουρκική υπηκοότητα; Αν παίρναμε ως μοναδικό κριτήριο την υπηκοότητα, όπως ακριβώς κάνουμε για τους Τούρκους που έχουν ελληνική υπηκοότητα, θα καταλήγαμε στο τραγελαφικό συμπέρασμα ότι όλοι αυτοί και ο ίδιος ο εκάστοτε Οικουμενικός Πατριάρχης είναι απλώς «Τούρκοι Ορθόδοξοι». Ίσως, γιατί όχι, και «ελληνογενείς Τούρκοι»…

Αυτές είναι τελικά μοιραίες λογικές αντιφάσεις στις οποίες παραδέρνει η εθνική μας στρουθοκάμηλος όσο κρατάει το κεφαλάκι της χωμένο στην άμμο για να μη βλέπει ένα υπαρκτό πρόβλημα, που είναι εξαιρετικά δύσκολο αλλά και επικίνδυνο. Αληθινή ωρολογιακή βόμβα, κληρονομιά του 1922-23 και της επιλογής που έγινε τότε να υπάρξουν εξαιρέσεις από την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών.

Ο Γιώργος Θ. Μαυρογορδάτος είναι τ. καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

kreport.gr

Μιχάλης Ψύλος: Μια απαίσια σκιά

0

Ο εφιάλτης ενός πυρηνικού ατυχήματος που θα μπορούσε να παρασύρει τους πάντες σε έναν παγκόσμιο πόλεμο Share via Email

O ουκρανός πρόεδρος, Ζελένσκι, παραδέχτηκε ότι έχει ξεκινήσει η αντεπίθεση κατά των Ρώσων. Το είχε πει πρώτος ο Πούτιν. Ο γερμανός καγκελάριος, Όλαφ Σολτς, λέει ξαφνικά ότι θα συνομιλήσει «σύντομα» με τον ρώσο πρόεδρο, Πούτιν, αλλά για να αποσύρει τις δυνάμεις του από την Ουκρανία. Σιγά μην πειστεί  ο ρώσος πρόεδρος, που δεν πρόκειται να παραδεχτεί καμία ήττα!

Ακόμη και ο ρεαλιστής Μάριο Ντράγκι, μιλώντας στο MIT στη Βοστώνη, υποστήριξε πως «δεν υπάρχει εναλλακτική για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η Ευρώπη και οι σύμμαχοί τους θα πρέπει να εξασφαλίσουν ότι η Ουκρανία θα κερδίσει αυτόν τον πόλεμο. Ή θα είναι το τέλος για την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Ο δισεκατομμυριούχος Τζορτζ Σόρος πάει ακόμη πιο μακριά: «Πρέπει να καταστραφεί η γέφυρα της Κριμαίας μετά την ουκρανική αντεπίθεση. Τώρα στόχος πρέπει να είναι η χερσόνησος της Κριμαίας, η βάση του ρωσικού ναυτικού».

Σε αυτά προστίθεται και ο Economist, ο οποίος προτρέπει τη Δύση να είναι πιο αποφασιστική στο στοίχημά της για την ουκρανική αντεπίθεση, γιατί «οι επόμενες εβδομάδες θα καθορίσουν το μέλλον όχι μόνο της Ουκρανίας, αλλά ολόκληρου του συστήματος ασφαλείας στην Ευρώπη».

Αναμφίβολα, η ρωσική εισβολή έχει μετατραπεί σε τραγικό πόλεμο που έχει ήδη προκαλέσει εκατοντάδες χιλιάδες θανάτους και από τις δύο πλευρές, καθώς και προφανώς την καταστροφή ενός τμήματος της Ουκρανίας.

Αλλά το φόντο εμφανίζεται πάντα το ίδιο, με τραγικά αδυσώπητο τρόπο: ένα μεγάλο μέρος της ανατολικής Ουκρανίας, αλλά και κάποιες ρωσικές κατεχόμενες περιοχές είναι τώρα μια έρημος από ερείπια και μοιάζουν με νεκροταφείο.

Ενα είναι σίγουρο: Η διπλωματία φαίνεται τώρα να είναι η ηττημένη από τη στρατηγική του πολέμου της φθοράς.

Όσοι θέλουν μια εξεύρεση λύσης σε αυτόν τον πόλεμο μέσω μιας ουσιαστικής διαπραγμάτευσης, είναι ουσιαστικά αφοπλισμένοι. Αντιμέτωποι με την παντελή έλλειψη οποιασδήποτε διπλωματικής στρατηγικής, η οποία φυσικά και πρέπει να συνεχίσει την υποστήριξη προς την Ουκρανία.

Αλλά στην πραγματικότητα αυτό που αναρωτιέται κανείς είναι αν υπάρχει πραγματικά κάποιος που να σκέφτεται μια ρεαλιστική διπλωματική διαπραγμάτευση;

Μπροστά σε αυτό το δράμα που διαδραματίζεται στην καρδιά της Ευρώπης, υπάρχει τώρα ένα αντικειμενικό άλμα προς τα πίσω σε σύγκριση με το παρελθόν: Ο Ψυχρός Πόλεμος της τελευταίας μεταπολεμικής περιόδου μέχρι την πτώση του Βερολίνου εξελίσσεται πλέον σε μια πολύ χειρότερη αντιπαράθεση. Με μια απαίσια σκιά στο βάθος: ο εφιάλτης ενός πυρηνικού ατυχήματος που θα μπορούσε να παρασύρει τους πάντες σε έναν παγκόσμιο πόλεμο. Ήδη ο Πούτιν ανακοίνωσε ότι στις 7-8 Ιουλίου θα έχει ολοκληρωθεί η εγκατάσταση πυρηνικών όπλων στη Λευκορωσία.

Ορισμένοι ειδικοί στην ευρωπαϊκή γεωπολιτική, αντί να μιλούν για μια ουκρανική αντεπίθεση, φοβούνται μια μακρά, πολύ μεγάλη σε διάρκεια σύγκρουση, με συνέπειες που δεν θα είναι μόνο αυτές ενός συμβατικού πολέμου, αλλά θα προκαλέσουν τεράστιες, ανησυχητικές επιπτώσεις, τόσο για την οικονομία και για τη δημοκρατική σταθερότητα πολλών κρατών, όσο και για τις σχέσεις μεταξύ πολλών χωρών, που κάποτε ήταν σύμμαχοι.

Το ερώτημα είναι τι σκέφτονται οι Ηνωμένες Πολιτείες, που έχουν και το πρόσταγμα. Έναν δύσκολο «πόλεμο φθοράς» μέχρι να καταρρεύσει  η Ρωσία; Αλλά ακόμα κι αν αυτό ήταν αλήθεια εφικτό, πόσος χρόνος πρέπει να περάσει και πόσους νεκρούς θα μετρήσουμε στο τέλος; Αξίζει πραγματικά να επιλέξουμε μια τέτοια στρατηγική ή θα ήταν σοφότερο να βασιστούμε σε μια διπλωματική κίνηση, ίσως και επώδυνη; Που θα οδηγούσε όμως σε κατάπαυση του πυρός και ίσως στην ειρήνη;

Άλλωστε, στην αναμέτρηση, αργά ή γρήγορα, θα εμπλακεί και η Κίνα, που αναγκάζει ήδη τις Ηνωμένες Πολιτείες να διατηρούν την εστίασή τους στην περιοχή του Ειρηνικού. Ο πολύπειρος στρατηγός Μαρκ Μίλεϊ, αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ηνωμένων Πολιτειών, το είπε πολύ καθαρά: τώρα βρισκόμαστε σε έναν πολυπολικό κόσμο που υπάρχουν τρεις υπερδυνάμεις: οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία και η Κίνα. Και η ανθρωπότητα είναι δύσκολο να διαχειριστεί τρεις υπερδυνάμεις…

naftemporiki.gr

Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη: Σώσε μας Θεέ μου από την «τελική λύση»

2

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη            

Αφού, επί μια τετραετία το ΕΣΥ αφέθηκε να «φυλλοροεί», ίσως εσκεμμένα προκειμένου  να ωριμάσει  το ακραίο νεοφιλελεύθερο όραμα της ιδιωτικοποίησης της Υγείας, ανακοινώθηκε χθες από υποψήφιο βουλευτή της ΝΔ, η πρόθεση (προφανώς) του κόμματος το οποίο υπηρετεί να ….αντικατασταθεί ο  Θεός,  στις αποφάσεις του, σχετικά με το ποιοι από τους εκάστοτε ασθενείς του ΕΣΥ θα ζήσουν και ποιοι θα υποστούν ευθανασία,   χωρίς να το επιθυμούν.  Αρχίζοντας από τους καρκινοπαθείς σε τελικό στάδιο, στους οποίους, όσο μπορεί κανείς να κρίνει από τη σχετική ανακοίνωση στη Δημοκρατία (9.6), θα  διευκρινίζεται το «γιατί δεν έχει νόημα να επιμένουν να ζουν, και γιατί οφείλουν να συναινέσουν στη δολοφονία τους», δεδομένου ότι νεότεροί τους, υγιέστεροι, με μεγαλύτερη οικονομική επιφάνεια, με επιφανέστερη κοινωνική  θέση κ.ο.κ. είναι λογικό να δικαιούνται το κρεβάτι τους.

Εξυπακούεται, ότι ουδείς  μπορεί  να είναι τόσο αφελής, ώστε  να αμφιβάλλει για το  ότι στους καρκινοπαθείς σε τελικό στάδιο, θα προστεθούν σταδιακά  και άλλες μεγάλες κοινωνικές κατηγορίες, όπως κατεξοχήν αυτή των ηλικιωμένων. Λογικά, σύντομα προβλέπεται  ότι θα ανακοινωθεί, κεκαλυμμένα ίσως στην αρχή, και το όριο της ηλικίας, πέρα από το οποίο δεν «θα δικαιούται κάποιος να ζει». Μια τέτοια λύση, άλλωστε, φαίνεται να εξυπηρετεί και το συνταξιοδοτικό πρόβλημα, που εμφανίζει  πολυάριθμες άλυτες πλευρές για το μέλλον, λόγω κυρίως της γήρανσης του πληθυσμού.

Το σχέδιο της «τελικής λύσης» (γνωστό ως το κατεξοχήν  μέσον άμεσης απαλλαγής από άτομα και ανεπιθύμητες κοινωνικές ή ρατσιστικές ομάδες), που αποτέλεσε τη θεωρητική  βάση του  χιτλερικής  έμπνευσης ολοκαυτώματος , όπως όλα δείχνουν,  επεκτείνεται με κάποια μορφή του  και στην Ελλάδα (και όχι μόνο).

Στη συνέχεια, και με βάση την εμφανή προτίμηση των κυβερνώντων για την  εφαρμογή  ακραίας μορφής «φιλελευθεροποίηση» της οικονομίας (ιδιωτικοποιήθηκαν, όπως είναι γνωστό,    με αδίστακτο τρόπο λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηρόδρομοι, κλπ.,κλπ, κλπ., (ενώ αποφεύχθηκε  την τελευταία στιγμή   η ιδιωτικοποίηση  ακόμη και του νερού),  επιτρέπει ενδεχομένως την  υπόθεση ότι το ΕΣΥ αφέθηκε να φθάσει  στην εξαθλιωτική κατάσταση στην οποία έχει  δυστυχώς περιέλθει,  προκειμένου να δικαιολογηθεί η ιδιωτικοποίησή του.

Μπορεί, συνεπώς, να φανταστεί κανείς ότι όταν αρχίσει και προχωρήσει η επιλογή, από τους άνωθεν του ΕΣΥ, αυτών που θα θανατωθούν, λόγω έλλειψης επαρκών μέσων, και αυτών, στους οποίους θα επιτραπεί να επιβιώσουν, αλλά των οποίων ο αριθμός θα μειώνεται συνεχώς, θα έρθει η στιγμή της ιδιωτικοποίησης της Υγείας ως «έτοιμης από καιρό».

Περιττό να προσθέσω ότι αυτή, ειδικά, η πιθανή απόφαση της ιδιωτικοποίησης της Υγείας είναι  πιο κατακριτέα (αν μπορεί να υποστηριχθεί) ακόμη και από την ιδιωτικοποίηση των σιδηροδρόμων, που οδήγησε στον άδικο  θάνατο 57 αθώα θύματα. Και τούτο, διότι στην περίπτωση της τυχόν ιδιωτικοποίησης της Υγείας, προ αποφασίζεται με τον πιο κυνικό  τρόπο, η άνωθεν (ανθρώπινη και όχι θεϊκή) διάκριση, για το ποιοι θα οδηγηθούν σε θάνατο (ενώ θα μπορούσαν να ζήσουν) και ποιοι θα είναι οι εκλεκτοί για τους οποίους θα ληφθεί  η απαραίτητη πρόνοια επιμήκυνσης της ζωής τους.

Η επιλογή ανάμεσα σε αυτούς που θα ζήσουν και στους λοιπούς που (ουσιαστικά) θα θανατωθούν βασίζεται στην αποκρουστική διάκριση (εν προκειμένω) πλουσίων και φτωχών. Όσοι έχουν τα υλικά μέσα θα σωθούν χάρη στο  (ετοιμαζόμενο;) ιδιωτικό σύστημα Υγείας. Οι λοιποί (φτωχοί διάβολοι) θα βοηθηθούν να οδεύσουν στον Καιάδα.

Καθώς, ακόμη και  οικονομίες του τρίτου κόσμου παλεύουν με νύχια και δόντια να χτίσουν ένα ανθρώπινο, κατά το δυνατόν, σύστημα δημόσιας Υγείας, η απειλούμενη ιδιωτικοποίησή της στην «ευρωπαϊκή» Ελλάδα  θα είναι μια λύση περισσότερο από τραγική,  προσβλητική και πάνω από όλα απάνθρωπη.

Ας ελπίσουμε ότι οι  πολλαπλώς τροφοδοτούμενοι  φόβοι πολλών από εμάς δεν θα επαληθευτούν.

newsbreak.gr

Λ. Χρυσανθόπουλος: Μάταιη η βοήθεια προς την Ουκρανία…

0

 

Σήμερα διεξάγεται ένας πόλεμος στην Ευρώπη, μια σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας. Ωστόσο, αν η σύγκρουση αυτή είχε περιοριστεί μεταξύ αυτών των δύο κρατών, ίσως σήμερα να είχε τελειώσει. Αλλά όχι, η Ουκρανία υποστηρίζεται από τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και την υπόλοιπη λεγόμενη Δύση και κατακλύζουν το Κίεβο με κάθε είδους όπλα, από βαρύ οπλισμό μέχρι πολεμικά αεροπλάνα. Σύμφωνα με το Statista, το συνολικό ποσό της βοήθειας που δόθηκε στην Ουκρανία από τις 24 Ιανουαρίου 2022 έως τις 24 Φεβρουαρίου 2023 ανήλθε σε 156 δισεκατομμύρια ευρώ. Το ποσό αυτό περιλαμβάνει οικονομική, ανθρωπιστική και στρατιωτική βοήθεια.

Ο στόχος της ανθρωπότητας αυτή τη στιγμή είναι να σταματήσει η ένοπλη σύγκρουση που λαμβάνει χώρα στο κέντρο της Ευρώπης. Ωστόσο, αυτό δεν μπορεί να συμβεί εάν η στρατιωτική βοήθεια συνεχίζει να εισρέει στη χώρα αυτή από το ΝΑΤΟ και άλλα φιλικά προς αυτό κράτη. Η συνέχιση του πολέμου μπορεί να οδηγήσει μόνο σε περισσότερο ανθρώπινο πόνο, σε περαιτέρω καταστροφή της χώρας και επίσης να θέσει σε κίνδυνο την ύπαρξη ολόκληρου του πλανήτη, εάν η πυρηνική επιλογή χρησιμοποιηθεί ως έσχατη λύση.

Η διαφθορά στην Ουκρανία αποτελεί μείζον πρόβλημα και μέρος της οικονομικής βοήθειας προς τη χώρα αυτή θα μπορούσε να καταλήξει στα χέρια διεφθαρμένων αξιωματούχων. Ο Vsevolod Knyazev, πρόεδρος του Ανώτατου Δικαστηρίου της Ουκρανίας, συνελήφθη στις 18 Μαΐου για δωροδοκία ύψους 3 εκατομμυρίων δολαρίων. Ο Vasyl Lozynski, υφυπουργός υποδομών συνελήφθη για λήψη δωροδοκιών ύψους 400.000 USD. Αυτά είναι παραδείγματα και υπάρχουν πολλές ακόμη παρόμοιες περιπτώσεις.

Κανείς δεν μιλάει για την αντιπολίτευση στην Ουκρανία, επειδή φαίνεται ότι είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Στις 20 Μαρτίου 2022 απαγορεύτηκαν έντεκα πολιτικά κόμματα επειδή είχαν δεσμούς με τη Ρωσία. Ένα άλλο πολιτικό κόμμα το “Dershava”, που ιδρύθηκε το 1999, απαγορεύτηκε στις 14 Ιουνίου του περασμένου έτους. Πρόεδρος του είναι ο Δημήτρης Βασίλετς, ο οποίος είχε φυλακιστεί για δύο χρόνια χωρίς λόγο. Το ενδιαφέρον για το Dershava είναι το γεγονός ότι έχει ένα ειρηνευτικό σχέδιο που έχει την έγκριση 5.548.285 Ουκρανών.

Εν συντομία το σχέδιο προβλέπει δύο στάδια. Στο πρώτο στάδιο επιβάλλεται κατάπαυση του πυρός, αποχώρηση των μισθοφόρων των χωρών του ΝΑΤΟ και άλλων στρατιωτικών σχηματισμών από τα εδάφη των περιοχών Χερσώνα, Ζαπορόζιε και Ντονιέτσκ, άνοιγμα των συνόρων και κατάργηση όλων των περιορισμών στη μετακίνηση των ανθρώπων.

Το δεύτερο στάδιο προβλέπει μια μεταβατική περίοδο τριών ετών για να επιτραπεί η επιστροφή στην κανονικότητα και να εξαλειφθούν οι συνέπειες των εχθροπραξιών. Κατά τη διάρκεια αυτής της μεταβατικής περιόδου καθιερώνεται ένα ουδέτερο καθεστώς στις περιοχές που δεν έχουν ακόμη πραγματοποιήσει δημοψηφίσματα με το ερώτημα της αυτοδιάθεσης… Όλοι οι περιορισμοί, οι κυρώσεις και οι απαγορεύσεις κατά φυσικών ή νομικών προσώπων θα αρθούν. Το σχέδιο περιλαμβάνει αμνηστία για όλους τους πολιτικούς κρατούμενους, κατάργηση των διακρίσεων σε βάρος των ρωσόφωνων πολιτών, σχηματισμό προσωρινής κυβέρνησης με εγγυήσεις των ΗΠΑ, της ΕΕ και της Ρωσίας, δημιουργία διεθνούς ομάδας εισαγγελέων για τη διερεύνηση εγκλημάτων πολέμου και τέλος διεξαγωγή δημοψηφισμάτων για την αυτοδιάθεση σε όλες τις περιοχές της Ουκρανίας που δεν είχαν ακόμη διεξαγάγει τέτοια δημοψηφίσματα.

Έχουμε μια ουκρανική ειρηνευτική πρόταση που έχει την υποστήριξη τουλάχιστον 5 εκατομμυρίων Ουκρανών πολιτών, και τίποτα γι’ αυτήν δεν έχει αναφερθεί στη Δύση. Και είναι η πρώτη ειρηνευτική πρόταση, η οποία είναι επίσης μια ένδειξη ότι οι Ουκρανοί αισθάνονται την κόπωση του πολέμου, πού είναι το αποτέλεσμα της ταλαιπωρίας που δημιουργούν στους ανθρώπους οι παρατεταμένες εχθροπραξίες. Στοιχεία αυτών των προτάσεων θα μπορούσαν να ληφθούν υπόψη και να συμπεριληφθούν σε άλλες προτάσεις που συζητούνται και διακινούνται μυστικά από διεθνείς παράγοντες. Αλλά είναι απαραίτητο για το καλό της ανθρωπότητας να σταματήσει αυτή η σύγκρουση.

Και όσο η Δύση συνεχίζει να παρέχει στην Ουκρανία στρατιωτική και οικονομική βοήθεια, τόσο το Κίεβο θα αδιαφορεί για ειρηνευτικές συνομιλίες και η διαφθορά θα χρηματοδοτείται όπως είδαμε ανωτέρω.

Όσον αφορά την Ελλάδα, αυτός ο παρατεταμένος πόλεμος γίνεται πολυέξοδος και τα κεφάλαια που στέλνονται εκεί θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν καλύτερα για την ανάπτυξη της χώρας αντί να σπαταλιόνται στο Κίεβο. Ως προς τα βαρέα όπλα που έχει στείλει η Αθήνα στην Ουκρανία και τα οποία έχουν αφαιρεθεί από τα νησιά του Αιγαίου, έχει αποδυναμωθεί έτσι η άμυνά τους.

Συμπερασματικά, η απόφαση για την ειρήνη βρίσκεται στα χέρια της Ευρώπης και για να την πετύχει, πρέπει να πείσει τις ΗΠΑ. Εάν η Ουάσιγκτον αρνηθεί να ακούσει τότε οι μεταξύ τους σχέσεις πρέπει να ελαχιστοποιηθούν και η Ευρώπη να ακολουθήσει τότε έναν ανεξάρτητο δρόμο που θα οδηγήσει στην ειρήνη. Η ειρηνευτική αυτή διαδικασία θα περιλαμβάνει επίσης διαβουλεύσεις με τη Ρωσία και την Κίνα που έχει ήδη καταθέσει προτάσεις.

pentapostagma.gr

Σκωτία: Συνελήφθη η πρώην πρωθυπουργός, Νίκολα Στέρτζον

0

Το κόμμα της, SNP, ερευνάται για τα οικονομικά του

Συνελήφθη την Κυριακή η πρώην πρωθυπουργός της Σκωτίας, Νίκολα Στέρτζον στο σπίτι της, σύμφωνα με το BBC.

Αυτή την ώρα, η πρώην πρωθυπουργός της χώρας ανακρίνεται από τους αστυνομικούς.

Η 52χρονη πολιτικός, θεωρείται ύποπτη ενώ είναι σε εξέλιξη έρευνα των Αρχών για τα οικονομικά του κόμματος της, SNP.

Πριν λίγους μήνες, είχε συλληφθεί και ο συζύγος της για τον ίδιο λόγο.

https://www.protothema.gr/world/article/1380780/skotia-sunelifthi-i-proin-prothupourgos-nikola-stertzon/

ΕΚΤΑΚΤΟ: Επίθεση Ουκρανών με drones κατά ρωσικού πολεμικού σκάφους στη Μαύρη Θάλασσα

0

Το ρωσικό σκάφος πραγματοποίησε περιπολία προστασίας υποθαλάσσιων αγωγών

Η Μόσχα ανακοίνωσε σήμερα ότι απέκρουσε μια ουκρανική επίθεση σε ένα ρωσικό πολεμικό πλοίο που εκτελούσε περιπολίες στη Μαύρη Θάλασσα, κοντά σε δύο αγωγούς φυσικού αερίου που μεταφέρουν ρωσικούς υδρογονάνθρακες στην Τουρκία.

«Ουκρανικές Ένοπλες Δυνάμεις επιχείρησαν ανεπιτυχώς να επιτεθούν με έξι μη επανδρωμένα ταχύπλοια στο σκάφος Priazovye του Στόλου της Μαύρης Θάλασσας», ανέφερε στο Telegram το ρωσικό υπουργείο Άμυνας.

Μάλιστα αναφορές θέλουν ότι τον συντονισμο της επίθεσης είχε αμερικανικό UAV τύπου RQ-4B Global Hawk.

Το ρωσικό πλοίο εκτελούσε περιπολίες κατά μήκος των αγωγών Turkstream και Blue Stream στη Μαύρη Θάλασσα 300 χλμ. νότια της Σεβαστούπολης, συμπλήρωσε το υπουργείο.

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/ektakto-oi-oukranoi-epixeirisan-na-vythisoun-rosiko-ploio-pou-prostateye-agogous-tous-apekrousan/

Cuban Missive Crisis

0

 

China’s latest attempt to spy on the United States may be coming to Washington’s own backyard. The Wall Street Journal reports that Cuba has made a secret pact to allow China to establish an electronic eavesdropping facility focused on collecting signals intelligence from the United States on the island. That would mean Chinese intelligence could monitor emails, phone calls, satellite transmissions, and shipping traffic along the southeastern United States from a location roughly 100 miles off Florida’s coastline, potentially enabling Beijing to obtain intelligence from top U.S. military bases—including U.S. Central Command in Tampa, Florida, and Fort Liberty in North Carolina.

The base’s exact location and when it may be built are still unknown, but sources familiar told the Journal that China paid Cuba several billion dollars to construct the planned facility. The U.S. Defense Department and Cuban Vice Foreign Minister Carlos Fernández de Cossio both denied the report’s accuracy, with Fernández de Cossio calling the report “totally mendacious and unfounded information.” Beijing did not directly address the allegations, saying it was “not aware” of the situation and then accusing the United States of “spreading rumors.” Several other media outlets, including CNN, have since corroborated the Journal’s initial reporting. The top Democrat and Republican on the U.S. Senate Intelligence Committee issued a joint statement on Thursday, saying they are “deeply disturbed” by the reports and calling on the Biden administration “to take steps to prevent this serious threat to our national security and sovereignty.”

A Cuban signals base would not be Beijing’s first attempt to keep a watchful eye on its biggest diplomatic and economic rival. On Feb. 1, a Chinese spy balloon was spotted over Montana, alarming many Americans and prompting numerous U.S. lawmakers to issue grave threats against Chinese foreign influence efforts. In total, at least five Chinese spy balloons have been tracked across U.S. airspace since 2017. This also comes at a time when Beijing has invested billions of dollars into artificial intelligence development and other technological arms races, FP’s Rishi Iyengar reported, resulting in a “Cold War arms race dynamic.”

Foreign Policy