Αρχική Blog Σελίδα 1642

Οι Αμερικανοί κάνουν το ένα λάθος μετά το άλλο και “πυροβολούν” τα πόδια τους: Ο Μπλίνκεν θα συναντηθεί με τον Φιντάν για την ένταξη της Σουηδίας έναντι των F-16

0

Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Hellas Journal, Ουάσιγκτον

Όλες οι πληροφορίες από την Ουάσιγκτον και την Άγκυρα συγκλίνουν ότι ο υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών, Άντονι Μπλίνκεν αποφάσισε να συναντήσει τον Τούρκο ομόλογο του, Χακάν Φιντάν.

Πρόκειται για μία κακή απόφαση και θα αποδειχθεί στο σύντομο μέλλον. Διότι οι Τούρκοι θα τον ξεγελάσουν, επειδή αντιμετωπίζει με αφέλεια και φοβικό σύνδρομο τους ισλαμιστές της Άγκυρας.

Σύμφωνα με την ιστοσελίδα Al-Monitor, η συνάντηση των δύο υπουργών θα πραγματοποιηθεί στο περιθώριο της διάσκεψης για την Ουκρανία, που θα διεξαχθεί στις 21 και 22 Ιουνίου στο Λονδίνο.

Το σκεπτικό, φαντάζομαι, είναι για να γίνει μία τελευταία προσπάθεια από τους Αμερικανούς για να πείσουν τους Τούρκους να επιτρέψουν την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.

  • Θα είναι μία μάταιη προσπάθεια εάν ο ισλαμιστής πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν δεν πάρει όσα απαιτεί. Και το πιο σημαντικό που ζητά είναι η παράδοση των 40 αμερικανικών μαχητικών F-16, όπως και το κιτ εκσυγχρονισμού των άλλων 80 F-16 που ήδη διαθέτει.

Μπορεί ο κ. Μπλίνκεν να διαβεβαιώσει τον κ. Φιντάν ότι η Τουρκία, εάν άρει το βέτο στην είσοδο της Σουηδίας στη Δυτική Συμμαχία, θα παραλάβει τα αμερικανικά μαχητικά; Φυσικά και δεν μπορεί. Διότι πρέπει να βρει τρόπο να ξεπεράσει το μεγάλο ΟΧΙ του προέδρου της Επιτροπής Διεθνών Σχέσεων της Γερουσίας, Ρόμπερτ Μενέντεζ.

Ο γερουσιαστής, όπως έχει δηλώσει δημόσια, έχει εξηγηθεί με τον κ. Μπλίνκεν. Του είπε καθαρά και ξάστερα πως δεν θα υποχωρήσει και εάν ο Λευκός Οίκος αποφασίσει να βάλει τα …μεγάλα μέσα, η σύγκρουση θα τραυματίσει το Δημοκρατικό Κόμμα.

Ο επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας, όπως αφηγήθηκε ο κ. Μενέντεζ ενώπιον δεκάδων Ελληνοαμερικανών υποστηρικτών του, του απάντησε ότι η αμερικανική κυβέρνηση δεν θα συγκρουστεί μαζί του για χάρη της Τουρκίας και για τα …μάτια του Ερντογάν.

  • Ο κ. Μπλίνκεν πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του και μαζί και του προέδρου Τζο Μπάιντεν ο οποίος βαδίζει σε λάθος μονοπάτι. Από τη στιγμή που ο Ερντογάν προτείνει την ένταξη της Σουηδίας με αντάλλαγμα τα F-16, σημαίνει ότι θέτει ένα εμπόδιο που δεν βρίσκεται ποτέ στην ατζέντα των χωρών-μελών του ΝΑΤΟ. Και εννοούμε το στοιχείο του εκβιασμού.

Η κατοχική Τουρκία έχει υποχρεώσεις έναντι της Δυτικής Συμμαχίας και το θέμα της Σουηδίας εντάσσεται στους όρους και τους κανόνες του ΝΑΤΟ. Άρα, πρέπει να προχωρήσει και να άρει τις αντιρρήσεις του πριν από τη σύνοδο του Βίλνιους χωρίς να ζητά ανταλλάγματα.

Εάν το πράξει αυτό, σίγουρα αρκετοί νομοθέτες θα θελήσουν να τον επιβραβεύσουν. Αλλά μόνο αν φύγει από την ατζέντα ο εκβιασμός, ένταξης, δηλαδή, της Σουηδίας για το πακέτο των F-16. Οι νομοθέτες δεν θα δεχθούν τον εκβιασμό και αυτό είναι σίγουρο. Το λένε, άλλωστε οι ίδιοι.

Είναι αδιανόητο η υπερδύναμη Αμερική να δέχεται να τίθεται κάτω από τον εκβιασμό του Ερντογάν. Διότι στους υπόλοιπους συμμάχους δείχνει να είναι μία αδύναμη χώρα, που βεβαίως δεν είναι.

Πρέπει να δείξει πυγμή και τώρα είναι η μεγάλη στιγμή για να κερδίσει ξανά τον σεβασμό των υπολοίπων χωρών-μελών του ΝΑΤΟ.

  • Όταν ο Φιντάν διορίστηκε στη θέση του υπουργού Εξωτερικών, ο κ. Μπλίνκεν βρισκόταν στη Σουηδία. Σήκωσε το τηλέφωνο και του ευχήθηκε καλή επιτυχία στο νέο του πόστο τονίζοντας την απόφαση του να συνεργαστεί μαζί του ώστε οι τουρκοαμερικανικές σχέσεις να αλλάξουν ρότα.

Με την ευκαιρία και επειδή ήταν και στη Σουηδία, του ζήτησε να αρθούν οι τουρκικές αντιρρήσεις για την ένταξη της στο ΝΑΤΟ. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η τουρκική απάντηση ήταν μία ψυχρολουσία.

Φαίνεται, ότι ο κ. Μπλίνκεν αποφάσισε να προσπαθήσει ξανά. Προφανώς δεν θα λάβει μία διαφορετική απάντηση.

Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο: Αν θα του εγγυηθεί ότι ο Πρόεδρος Μπάιντεν θα κάνει, ότι περνά από το χέρι του, για να ικανοποιήσει τα αιτήματα του Ερντογάν. Η περίπτωση της Τουρκίας και οι παρακλήσεις μέχρι διπλωματικής αηδίας προς τον Ερντογάν, θα τραυματίσουν ανεπανόρθωτα το κύρος του Τζο Μπάιντεν.

Και δεν αναφέρομαι μόνο ότι θα χάσει τις ψήφους χιλιάδων μελών των κοινοτήτων που έχουν θέματα με την Τουρκία. Θα είναι ένας αναξιόπιστος σύμμαχος.

Πότε, επιτέλους, λέει την αλήθεια ο κ. Μπάιντεν; Το 2020 όταν χαρακτήριζε τον Ερντογάν αυταρχικό ηγέτη που πρέπει να φύγει από την πολιτική σκηνή της Τουρκίας; Ή τώρα που τον θεωρεί στενό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών.

Ας αποφασίσει για να γνωρίζουν οι Έλληνες, οι Αρμένιοι, οι Κούρδοι, οι Ινδοί και οι χριστιανοί της Αμερικής πως θα τον αντιμετωπίσουν στις προεδρικές εκλογές της επόμενης χρονιάς.

Τόσο απλά είναι τα πράγματα…

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Αυτό το …τρομερό Facbook μου υπενθύμισε ένα άρθρο μου του 2019, στο οποίο ανέφερα με σιγουριά ότι η Τουρκία δεν θα πάρει τα μαχητικά F-35 και ότι τα συμβόλαια της θα ακυρωθούν οριστικά. Με ειρωνεύτηκε ένας επώνυμος πολιτικάντης, ο οποίος ήθελε να βάλουμε και στοίχημα, ο μίζερος. Η Τουρκία ΔΕΝ πήρε τα F-35, και ήδη βρισκομαστε στο 2023… Με την ίδια βεβαιότητα ομιλώ και για την υπόθεση των F-16. Για να τα πάρει η Τουρκία θα αναγκαστεί να κάνει οδυνηρές υποχωρήσεις και παραχωρήσεις που θα αφορούν, οπωσδήποτε, και την Ελλάδα… Πρέπει, με λίγα λόγια, να ταπεινωθεί…

  • Ο Μιχάλης Ιγνατίου είναι διαπιστευμένος ανταποκριτής στο Λευκό Οίκο και συγγραφέας. Είναι ο ιδρυτής της ιστοσελίδας Hellas Journal

https://hellasjournal.com/2023/06/i-amerikani-kanoun-to-ena-lathos-meta-to-allo-ke-pirovoloun-ta-podia-tous-o-blinken-tha-sinantithi-me-ton-fintan-gia-tin-entaxi-tis-souidias-enanti-ton-f-16-video/

Β.Πούτιν: Έδωσε στη δημοσιότητα έγγραφο συμφωνίας ειρήνης με την Ουκρανία τον περασμένο Μάρτιο την οποία καταπάτησε το Κίεβο

0

Σε συνάντησή του με Αφρικανούς ηγέτες

Στην αποκάλυψη  σειράς εγγράφων που προέβλεπαν συμφωνία μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας για ειρήνευση προχώρησε ο Ρώσος πρόεδρος Βλάντιμιρ Πούτιν κα΄τα την διάρκεια συνάντησής τους με Αφρικανούς ηγέτες.

Όπως ανέφερε ο Ρώσος πρόεδρος η συμφωνία προέβλεπε την ουδετερότητα της Ουκρανίας με την αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από τη βόρεια Ουκρανία (γύρω από το Κίεβο, το  Τσέρνιγκοφ και το  Σούμι).

Όπως είπε ο Πούτιν η Ρωσία απέσυρε τις δυνάμεις της αλλά το Κίεβο έκανε πίσω και η συμφωνία πετάχτηκε στον κάλαθο των αχρήστων της ιστορίας. .

 

https://www.pronews.gr/amyna-asfaleia/diethnis-asfaleia/v-poutin-edose-sti-dimosiotita-eggrafo-symfonias-eirinis-me-tin-oukrania-alla-pou-to-kievo-den-tirise-pote/

Τα προβλήματα της οικονομίας που κρύβονται κάτω από το χαλί

1

Γράφει ο Δημ. Μάρδας.

Η εικόνα σε επίπεδο φορολογίας και οι επικοινωνιακές τακτικές της Νέας Δημοκρατίας. Ποια είναι τα θέματα που απασχόλησαν την προεκλογική συζήτηση και ποια έμειναν εκτός.

Τα προβλήματα της οικονομίας που κρύβονται κάτω από το χαλί

  • του Δημήτρη Μάρδα *
«Το 2015 υπογράψατε ένα αχρείαστο Μνημόνιο». Το πρώτο επικοινωνιακό σλόγκαν της ΝΔ κατά του ΣΥΡΙΖΑ την πρόσφατη προεκλογική περίοδο. Υπονοούν οι υποστηρικτές αυτής της θέσης ότι αν υπογραφόταν το περιβόητο mail Χαρδούβελη το 2014 θα λύνονταν αυτόματα όλα τα προβλήματα της χώρας.

Ερώτηση αφελούς. Γιατί δεν το υπόγραψε η τότε κυβέρνηση της ΝΔ μετά από τόσους μήνες άκαρπων διαπραγματεύσεων; Την απάντηση τη δίνει ο Τόμσεν ο εκπρόσωπος του ΔΝΤ, ο οποίος χαρακτήρισε τα προτεινόμενα μέτρα της πρότασης Χαρδούβελη ως μέτρα Μίκυ Μάους. Και με μέτρα Μίκυ Μάους δεν κλείνει η οποιαδήποτε διαπραγμάτευση.

Όσοι στη ΝΔ είχαν μια επαρκή γνώση των οικονομικών εξελίξεων στη χώρα το 2014, αμέσως μετά εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 και την παράδοση της εκτροχιασμένης οικονομίας στον ΣΥΡΙΖΑ, άναψαν ένα λιανοκέρι στο πρώτο παρεκκλήσι που συνάντησαν.

Ο εκτροχιασμός της οικονομίας σκιαγραφείται και από τις προβλέψεις του Απριλίου του 2014 που δεν είχαν την παραμικρή σχέση με τα αποτελέσματα της ίδιας χρονιάς. Ενδεικτικά σημειώνεται ότι προβλεπόταν αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,5% ενώ η πραγματική αύξηση ήταν μόνο 0,7%. Ως προς τις επενδύσεις αντί της προβλεπόμενης αύξησης κατά 10,3% είχαμε κατακόρυφη πτώση κατά -2,8%.

Παρόλα αυτά ο κόσμος των ψευδαισθήσεων ήταν πολύ ζωντανός στους κύκλους της ΝΔ, που ζούσαν τον δικό τους μύθο.

Και ερχόμαστε στις εκλογές του 2019 και ακολούθως του 2024. «Επιβάλατε αβάστακτους φόρους κατά τη διακυβέρνησης σας». Το νέο επικοινωνιακό σλόγκαν της τωρινής προεκλογικής καμπάνιας της ΝΔ όπως και της προγενέστερης για την πολιτική ΣΥΡΙΖΑ 2015-19. Το νέο αυτό σύνθημα υπονοεί μάλλον ότι παραδόθηκε ένας φορολογικός… παράδεισος (με ΕΝΦΙΑ, κ.λπ) ο οποίος μετατράπηκε σε κόλαση. Απλώς, το 2015 παραδόθηκε μια κατάσταση με πολλά φορολογικά βάρη, η οποία ως ένα βαθμό επιδεινώθηκε ως το 2019, αφήνοντας όμως ένα κρατικό ταμείο με 37 δισ. ευρώ.

Με τα 37 δισ. ευρώ μια αναδιανεμητική πολιτική μετά το 2019 υπέρ του συνόλου των πολιτών μπορούσε κάλλιστα να επιστρέψει στους πολίτες μεγάλο μέρος των απωλειών του εισοδήματος τους κατά την περίοδο 2015-19.

Και τελικά, ποιο ήταν το ύψος αυτών των… φοβερών πρόσθετων φόρων, κυρίως έμμεσων, κατά την περίοδο 2015-19; 5,5 δισ. ευρώ σε πέντε χρόνια. Ποιο είναι το ύψος των πρόσθετων φόρων λόγω επιβολής του αμείωτου ΦΠΑ στις αυξημένες τιμές προϊόντων εξαιτίας του πληθωρισμού για το 2022; 4,5 δισ. ευρώ σε μια χρονιά!!!

Βέβαια, τονίζει η ΝΔ, ότι μειώθηκαν διάφοροι φόροι όπως του εισοδήματος, των μερισμάτων κ.ά. Ο τελευταίος αφορά εταιρείες με διπλογραφικό σύστημα που αντιπροσωπεύουν το 15% του συνόλου των εταιριών και αναφέρεται κατά κύριο λόγο στις μεγάλες επιχειρήσεις.

Παρά την όποια μείωση όμως των φόρων το ιδιωτικό χρέος εκτοξεύθηκε στα 380 δισ. ευρώ ή κατά την κυβέρνηση στα 256 δισ. ευρώ, χωρίς ιδιαίτερες λύσεις εκ μέρους της ΝΔ με σκοπό τον περιορισμό του. Από τα 115 δισ. ευρώ των χρεών προς την εφορία λόγου χάριν, μόνο τα 5 δισ. έχουν τη δυνατότητα να ρυθμιστούν!

Από την άλλη, παρά το ανθηρό κρατικό ταμείο που παρέλαβε η ΝΔ (1,6 δισ. παρέδωσε το 2015) η αναδιανεμητική της πολιτική αρκείται στα διάφορα pass. Σημειώνεται όμως ότι η φτώχεια μετά το 2020 αυξάνεται. Επί ΣΥΡΙΖΑ μειώθηκε.

Επί της ΝΔ το κρατικό χρέος έφτασε τα 400 δισ. ευρώ ενώ δεν γίνεται επί αυτού η παραμικρή συζήτηση στα ΜΜΕ. Η διανομή 60 εκατ. ευρώ στα ΜΜΕ -τόσο στοιχίζει ένα ερευνητικό σκάφος που θα μπορούσε να «αλωνίζει» το Αιγαίο και το Κρητικό πέλαγος- και η επιτυχής, μπορούμε να πούμε, επικοινωνιακή πολιτική της ΝΔ δεν επέτρεψαν καθ’ όλη την προεκλογική περίοδο να γίνει συζήτηση για τα πεπραγμένα της του 2019-23.

Η επικοινωνιακή πολιτική, όμως, χάνεται όταν τα κουκουλωμένα από την ίδια νούμερα και οι άσχημες εξελίξεις αποκαλυφθούν.

Η ΝΔ επένδυσε δίνοντας πολλά χρήματα στην επιστήμη της επικοινωνίας και μέσω έμπειρων ξένων τεχνοκρατών -μη πολιτικών προσώπων- και της χρήσης προγραμμάτων τεχνητής νοημοσύνης πέτυχε τον κυριότερο ίσως στόχο της που ήταν ο ακόλουθος: Αντί να συζητείται το πρόγραμμα της ως κυβέρνησης στις ημέρες μας, κατάφερε να γυρίζει τις όποιες συζητήσεις στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, σπέρνοντας, εκτός των άλλων, τη γνωστή πολιτική του φόβου με τα περί επιστροφής στα Μνημόνια διάφορα συνθήματα (κάτι που το επισημάναμε στις 21 Απριλίου.

Ως προς το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό το κοστολόγησε με… τρία νούμερα!. Πρωτοφανής κριτική, αλλά έμεινε στο ράφι των συζητήσεων από τους… εμπείρους δημοσιογράφους της χώρας. Να σημειωθεί βέβαια ότι η όλη μορφή της ενημέρωσης των μεγάλων τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών μας σταθμών έχουν οδηγήσει την υπόληψη του Ελληνικού Τύπου στην 107η θέση διεθνώς ως προς την ανεξαρτησία του.

Ως προς την επικοινωνιακή πολιτική της ΝΔ -που υποθέτουμε ότι δεν πληρώθηκε από τον κρατικό προϋπολογισμό- διάφορα ανέλπιστα γεγονότα την διευκόλυναν. Αρχικά το σχέδιο «Δήμητρα» του Βαρουφάκη που εύστοχα, αλλά αδίκως, το χρέωσε στον ΣΥΡΙΖΑ συνδέοντας το με τις περί τοπικών νομισμάτων απόψεις κάποιων μελών του. Ακολούθησαν οι στοχασμοί Κατρούγκαλου περί ασφαλιστικών εισφορών και επιστέγασμα όλων ήταν η πρόταση για την απλή αναλογική.

Η ίδια πολιτική επέβαλε την τακτική της σιωπής στους υποψήφιους βουλευτές της ΝΔ, οι οποίοι κινούνταν σε συγκεκριμένες θέσεις και συνθήματα χωρίς την παραμικρή απόκλιση.

Το τσουνάμι, όμως, των εξελίξεων του 2024-25, είναι ante portas. Αυτή τη φορά δε θα ανάψουν λιανοκέρι οι βουλευτές της ΝΔ γιατί οι ίδιοι θα αντιμετωπίσουν ό,τι έρχεται σε λίγους μήνες ως συνέχεια της πολιτικής τους.

Η εισροή κεφαλαίων (και όχι των Ξένων Άμεσων Επενδύσεων όπως λάθος αποκαλούνται) δεν έχει προσδώσει τον παραμικρό δυναμισμό στην Ελληνική οικονομία, σύμφωνα με τον κ. Γ. Στουρνάρα, τον Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, γιατί τα χρήματα αυτά δεν επενδύθηκαν κυρίως σε εμπορεύσιμα αγαθά και υπηρεσίες, αλλά σε κατοικίες κ.ά. Επίσης, ο εκτροχιασμός των δαπανών κατά 6,5 δισ. του κρατικού προϋπολογισμού του 2022 ούτε που συζητήθηκε.

Η απερίγραπτη σπατάλη στον κρατικό προϋπολογισμό μάλλον θεωρείται… φυσιολογική εξέλιξη και ανάξια συζητήσεων στα ΜΜΕ! Χαρακτηριστικό παράδειγμα -και όχι μοναδικό- δίνεται από το υπέρμετρο κόστος μέρους των κρατικών προμηθειών της περιόδου μας. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θορυβήθηκε από τις μαζικές κρατικές προμήθειες των εκτός ανταγωνιστικών διαδικασιών. Σύμφωνα με παλαιότερη μελέτη της Επιτροπής οι αγορές αυτές είναι ακριβότερες κατά 30%.

Ακόμη, η έκρηξη του ελλείμματος των εμπορικών μας σχέσεων με το εξωτερικό (του ισοζυγίου των τρεχουσών συναλλαγών) των 20 δισ. ευρώ ανά έτος (2,9 δισ. ευρώ το 2019) δεν ανησυχεί το οικονομικό επιτελείο ούτε τα τηλεοπτικά κανάλια.

Τέλος η αποπληρωμή των τόκων που διαχρονικά αυξάνονται, αγγίζοντας τα 5,5 δισ. ευρώ κάθε έτος και η αναπτυξιακή δυναμική που δεν ξεπερνά σε αύξηση του ΑΕΠ το 2% θεωρούνται επιτυχία από την ΝΔ!

Και σε όλο αυτό το πανδαιμόνιο, ετοιμάζεται η νέα πρόταση της δημοσιονομικής πειθαρχίας στην ΕΕ που, εκτός των άλλων, για εμάς προβλέπει πρωτογενές πλεόνασμα στο κρατικό προϋπολογισμό 2,6% (ενώ είχε συμφωνηθεί το 2015 το 2,2%) και μια αυξημένη εποπτεία, σύμφωνα με το «πακέτο των δυο μέτρων» του 2013 της ΕΕ, καθώς δεν έχουμε αποπληρώνει το 75% του χρέους μας απέναντι στην ΕΕ.

Η Ελλάδα ως υπερχρεωμένη χώρα θα είναι υποχρεωμένη επιπλέον να συντάξει το δικό της σταθεροποιητικό πρόγραμμα, που πρέπει να εγκριθεί όμως από την Επιτροπή, αλλά δε θα χρηματοδοτηθεί από την ΕΕ όπως έγινε στα προηγούμενα Μνημόνια.

Το μόνο που απομένει ως κύκνειο άσμα της πολιτικής επικοινωνίας της ΝΔ και της συνθηματολογίας της είναι το ακόλουθο και δε θα απορήσουμε αν το ακούσουμε. «Για τα όσα δυσάρεστα πρόκειται να συμβούν το 2024-25 φταίει ο… ΣΥΡΙΖΑ και όχι οι αστοχίες της πολιτικής της ΝΔ του 2019-23!!!».

Ενδεχομένως αν τα καταφέρουν, μπορεί να εντάξουν στο νέο τους άλλοθι και τον… Τρικούπη αφήνοντας μάλλον εκτός της επιχειρηματολογίας τους τον Καποδίστρια, μιας και είναι πολύ μακριά η εποχή της διακυβέρνησής του!

* Ο Δημήτρης Μάρδας είναι Καθηγητής Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ, π. Αν. Υπουργού Οικονομικών και Υφ/γού Εξωτερικών

*Oι απόψεις που διατυπώνονται σε ενυπόγραφο άρθρο γνώμης ανήκουν στον συγγραφέα και δεν αντιπροσωπεύουν αναγκαστικά, μερικώς ή στο σύνολο, απόψεις του Euro2day.gr.

ΗΠΑ: ΚΡΑΤΙΚΑ ΕΠΙΧΟΡΗΓΟΥΜΕΝΟΙ ΠΑΙΔΟΒΙΑΣΜΟΙ

0

 

ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ ΔΙΕΥΚΟΛΥΝΟΥΝ TΗ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗΣΗ ΚΑΙ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΠΑΙΔΙΩΝ  KAI ΤΟΥΣ ΠΑΙΔΟΒΙΑΣΤΕΣ

Οι πολιτείες της Αριζόνα και του Κεντάκι, θέλει να έχουν ειδική ασυλία οι κοινωνικοί λειτουργοί της που επιτρέπουν σε παιδοβιαστές και ενόχους για σεξουαλική εμπορία παιδιών να είναι και να παραμένουν ανάδοχοι-γονείς

Brian Shilhavy

Editor, Health Impact News

11 Ιουνίου 2023

https://vaccineimpact.com/2023/arizona-wants-immunity-for-social-workers-who-allowed-child-sex-abuser-to-remain-a-licensed-foster-parent-to-sexually-traffick-children/

Τα υιοθετημένα παιδιά Trever, Devani και και Ryan Frodsham, κακοποιούνταν σεξουαλικά από τον τέως λοχία David Frodsham, παρουσία της συζύγου του Barbara Frodsham. 

Μια από τις πιο φρικιαστικές ιστορίες που έχει καλύψει μέχρι τώρα η ιστοσελίδα Health Impact News σχετικά με τη σεξουαλική εμπορία παιδιών μέσω του Συστήματος Αναδοχής είναι μια ιστορία που λαμβάνει χώρα στην Αριζόνα από το 2017.

Ξεκίνησε με την ιστορία της Devani, ενός 2χρονου παιδιού που απομακρύνθηκε από την οικογένεια που την αγαπούσε, απλώς και μόνο επειδή η μητέρα είχε προηγούμενο ιστορικό κατάχρησης ουσιών, και μεταφέρθηκε στο σπίτι του τέως λοχία David Frodsham, , όπου η 2χρονη Devani βιάστηκε επανειλημμένα από ένα κύκλωμα παιδοβιαστών.

Ο David Frodsham τελικά συνελήφθη και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη φυλακή εκτίοντας ποινή 17 ετών, αλλά η Devani δεν επιστράφηκε στην οικογένειά της, αλλά δόθηκε σε μια άλλη ανάδοχη οικογένεια, όπου υπέστη εγκαύματα στο 80% του σώματός της.

Βλέπε: Παιδί από την Αριζόνα απομακρύνθηκε βίαια από την οικογένειά του και τέθηκε σε ανάδοχη φροντίδα όπου βιάστηκε επανειλημμένα – και υπέστη εγκαύματα στο 80% του σώματός του

Αυτή η τόσο φρικτή ιστορία αναφέρθηκε και από τα εθνικά εταιρικά μέσα ενημέρωσης. Ο δημοσιογράφος Michael Rezendes,  γράφοντας για το Associated Press (Απρίλιος 2022), παρείχε νέες λεπτομέρειες για κύκλωμα σεξουαλικής διακίνησης και εκμετάλλευσης παιδιών του από τον τέως λοχία David Frodsham που λειτουργεί μέσω του Σύστημα Φροντίδας, Arizona Foster καθώς τρία από τα υιοθετημένα παιδιά του υπέβαλαν αγωγές για τη σεξουαλική εμπορία και κακοποίηση που υπέστησαν επί χρόνια.

«Ο David Frodsham ομολόγησε την ενοχή του για σεξουαλική κακοποίηση το 2016 και εκτίει ποινή 17 ετών. Ωστόσο, τα αρχεία που εξετάστηκαν από το AP δείχνουν ότι ο στρατός των ΗΠΑ και η πολιτεία της Αριζόνα αγνόησαν τα πολλαπλά σήματα κινδύνου για περισσότερο από μια δεκαετία, γεγονός που επέτρεψε στον David Frodsham να κακοποιεί τα υιοθετημένα παιδιά του και άλλα παιδιά για χρόνια, ενώ ταυτόχρονα έθετε σε κίνδυνο την εθνική ασφάλεια. κίνδυνος.

Το κράτος επέτρεψε στον David Frodsham και τη σύζυγό του, Barbara, να να υιοθετήσουν και να διατηρήσουν την επιμέλεια των πολλών παιδιών, παρά τις 20 καταγγελίες εναντίον τους για παραμέληση και κακοποίηση τους και παραβιάσεις αδειοδότησης. Εν τω μεταξύ, ο στρατός έδωσε στον Frodsham άδειες ασφαλείας και ευαίσθητες δουλειές σε μια εποχή που οι παράνομες σεξουαλικές του πρακτικές τον έκαναν ευάλωτο στον εκβιασμό.

Ο πρώην λοχίας Randall Bischak και ένας τρίτος που δεν σχετίζεται με τον στρατό, εκτίουν ποινές φυλάκισης για τους ρόλο τους στο κύκλωμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και κακοποίησης παιδιών. Αλλά η έρευνα συνεχίζεται επειδή η αστυνομία της Σιέρα Βίστα πιστεύει ότι στο κύκλωμα συμμετείχαν και άλλοι άνδρες.

Τώρα, η ποινική έρευνα μεταφέρθηκε στο αστικό δικαστήριο, όπου δύο από τους υιοθετημένους γιους του David Frodsham έχουν καταθέσει χωριστές αγωγές κατά του κράτους για την έδωσαν άδεια στον David και την Barbara Frodsham ως ανάδοχων-γονέων σε ένα σπίτι όπου κακοποιούνταν σωματικά και σεξουαλικά καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους.

Η δικηγόρος Lynne Cadigan, η οποία εκπροσωπεί και τους τρεις, δήλωσε ότι ένας τρίτος υιοθετημένος γιος κατέθεσε μήνυση την Τρίτη στο δικαστήριο της πολιτείας της Αριζόνα στην κομητεία Cochise. Στην καταγγελία αυτή, ο 19χρονος τώρα Trever Frodsham λέει ότι οι υπεύθυνοι υπάλληλοι αγνόησαν τις πολλές καταγγελίες ότι ο David και η Barbara Frodsham ήταν ακατάλληλοι γονείς.

Σ’ αυτές περιλαμβάνονταν και μια καταγγελία σεξουαλικής κακοποίησης το 2002 που υποβλήθηκε στην τοπική αστυνομία από μια από τις βιολογικές κόρες των Frodsham εναντίον ενός μεγαλύτερου βιολογικού αδελφού τους  και ότι ο David και η Barbara Frodsham ήταν και οι ίδιοι αυτουργοί σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών». ( Ολόκληρο το άρθρο )

Και ενώ ο David Frodsham εκτίει επί του παρόντος την ποινή της φυλάκισή του, οι υπάλληλοι της Πολιτείας της Αριζόνα που είναι επιφορτισμένοι με την «προστασία» των ανάδοχων παιδιών της Αριζόνα, και οι οποίοι αγνόησαν τις καταγγελίες κατά του ζεύγους Frodsham επί χρόνια, δεν έχουν τιμωρηθεί ακόμη για το ότι επέτρεψαν τη συνέχιση αυτού του εγκλήματος.

Ένα από τα υιοθετημένα αγόρια, ο Trever Frodsham, έχει καταθέσει μήνυση κατά της Πολιτείας της Αριζόνα, αλλά ο Joe Duhownik του Courthouse News Service ανάφερε την περασμένη εβδομάδα ότι η Πολιτεία της Αριζόνα ισχυρίζεται ότι οι υπάλληλοι της υπόθεσης θα πρέπει να έχουν «ειδική ασυλία» για τα εγκλήματά τους, επιτρέποντας σ’ αυτό το κύκλωμα παιδεραστών όχι μόνο υπάρχει, αλλά και χρηματοδοτείται από την Πολιτεία της Αριζόνα εδώ και χρόνια.

«Η Αριζόνα διεκδικεί ειδική ασυλία των υπαλλήλων της για αμέλεια αντιμετώπισης της σεξουαλικής κακοποίησης στο σπίτι

Ένα από τα πολλά θύματα του κυκλώματος σεξουαλικής κακοποίησης από τον David Frodsham, ενός πρώην λοχία του στρατού, ζήτησε από έναν ομοσπονδιακό δικαστή αποφανθεί σε μήνυσή του για αμέλεια κατά της πολιτείας της Αριζόνα σχετικά με την τοποθέτηση ανάδοχων παιδιών.

Ο Trever Frodsham λέει ότι το κράτος και οι υπηρεσίες του ήταν ένοχες για βαριά αμέλεια, παραδίνοντας τον Trever και τα αδέρφια του στη φροντίδα του David Frodsham παρά τις πολυάριθμες καταγγελίες σε βάρος του για κακοποίηση και σεξουαλική μεταχείριση παιδιών.

Λέει ότι ο θετός (πα)τέρας του David Frodsham τον κακοποιούσε σεξουαλικά από την ηλικία των 2 έως την ηλικία των 14 ετών, οπότε ο David Frodsham συνελήφθη το 2016 και αυτή τη στιγμή εκτίει ποινή φυλάκισης 17 ετών ως επικεφαλής ενός κυκλώματος σεξουαλικής κακοποίησης, αναγκάζοντας πολλά παιδιά να υποστούν σεξουαλικές πράξεις και  από τον ίδιο και τους φίλους του, μερικές φορές παρουσία της συζύγου του, Βαρβάρας. Τόσο αυτός όσο και η Barbara κατονομάζονται ως κατηγορούμενοι και στην αστική υπόθεση κατά του κράτους.

Το κράτος επέτρεψε στο ζευγάρι να διατηρήσει την επιμέλεια των θετών παιδιών του και αργότερα να τα υιοθετήσει,  παρά τις σχεδόν 20 καταγγελίες για ανάρμοστη συμπεριφορά. Η Πολιτεία της Αριζόνα λέει στην απάντησή της στην αγωγή του 2022 ότι η Catholic Community Services και η Arizona Partnership for Children, οι υπηρεσίες που βοηθούν το Τμήμα Υπηρεσιών Παιδιών της Αριζόνα στην τοποθέτηση παιδιών σε ανάδοχες οικογένειες, ερεύνησαν τις καταγγελίες, αλλά δεν μπόρεσαν να τεκμηριώσουν καμία από αυτές έως ότου συνελήφθη ο David Frodsham.

Ο Trever, τώρα 20 ετών, ζήτησε συνοπτική δικαστική απόφαση τον Νοέμβριο σχετικά με τις κατηγορίες που σχετίζονται με την αμέλεια της πολιτείας, αφήνοντας τις αξιώσεις για κακοποίηση, επιθετικότητα, σκόπιμη πρόκληση συναισθηματικής οδύνης και πολλά άλλα να κριθούν από μια κριτική επιτροπή.

Αλλά, η Πολιτεία αντέκρουσε την κίνησή του Trever τον Δεκέμβριο 2023, υποστηρίζοντας ότι τόσο η ίδια όσο και οι υπάλληλοί της που είναι υπεύθυνοι για την ανάδοχη οικογένεια στην οποία δόθηκε ο Trever έχουν «ειδική ασυλία», επειδή οι αποφάσεις τους να τον τοποθετήσουν στο σπίτι του David Frodsham απαιτούσαν «επαγγελματική κρίση και διακριτικότητα», και ότι αυτοί οι υπάλληλοί της δεν μπορούν να θεωρηθούν υπεύθυνοι επειδή πίστευαν ότι η απόφασή τους ήταν προς το συμφέρον του παιδιού.

Ο δικηγόρος της Πολιτείας Mark Lammers σε ακρόαση το πρωί της Παρασκευής, δήλωσε ότι «δεν υπάρχει κανένας λόγος ώστε ένας υπάλληλος υπεύθυνος για τέτοιες υπόθεσης να μην έχει “ειδική ασυλία”, διαφορετικά θα βρισκόμαστε συνεχώς στα δικαστήρια. Ο υπάλληλος βρίσκεται σε δύσκολη θέση μερικές φορές και πρέπει να πάρει δύσκολες επαγγελματικές αποφάσεις». ( Ολόκληρο το άρθρο )

Ωστόσο, ο δικηγόρος της Πολιτείας Mark Lammers δεν στηρίζεται στην υπάρχουσα νομολογία, όταν δηλώνει ότι: «δεν υπάρχει κανένας λόγος ώστε ένας υπάλληλος υπεύθυνος για τέτοιες υπόθεσης να μην έχει “ειδική ασυλία”, διαφορετικά θα βρισκόμαστε συνεχώς στα δικαστήρια».

Η “ειδική ασυλία” δεν είναι ένας γενικός κανόνας που μπορεί να επικαλεστεί κάποιος για να καλύψει την αμέλεια όσων απασχολούνται από το κράτος για να απαγάγουν παράνομα παιδιά από τις οικογένειές και να τα δίνουν σε σπίτια γνωστών παιδεραστών εις βάρος των φορολογουμένων που χρηματοδοτούν το σύστημα Παιδικής «Πρόνοιας». Όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο, όπως έγινε ξεκάθαρα σε αυτή την ιστορία, θα πρέπει «να είναι κρίνεται πάντα στα δικαστήρια».

Η Maureen Holliday και η κόρη της από το Κεντάκι. Πηγή εικόνας .

Στο Κεντάκι, ο ανώτερος δικαστής William Bertlesman έχει αποφανθεί δύο φορές τα τελευταία χρόνια ότι δεν μπορεί να διεκδικηθεί «ειδική ασυλία» σε περιπτώσεις όπου οι κοινωνικοί λειτουργοί αμελούν να προστατεύσουν τα παιδιά που ήταν υπό την επιμέλεια του κράτους, και μία από αυτές τις υποθέσεις επικυρώθηκε από το Έκτο Περιφερειακό Εφετείο, αποτελώντας νομικό προηγούμενο.

Η Judy Clabes, γράφοντας για τη  Northern Kentucky Tribune , ανέφερε το 2020 ότι ο ανώτερος δικαστής William Bertlesman του Περιφερειακού Δικαστηρίου των ΗΠΑ στο Covington έκρινε ότι οι κοινωνικοί λειτουργοί δεν δικαιούνται ειδική ασυλία στην περίπτωσή τους της υπόθεσης της Maureen Holliday κατά του Υπουργείου Υγείας του Κεντάκι και των Οικογενειακών Υπηρεσιών της.

«Καθώς η «ειδική ασυλία» για την αστυνομία και άλλους δημόσιους υπαλλήλους βρίσκεται στο προσκήνιο σε εθνικό επίπεδο, η ισχύς αυτής της πρακτικής για τους κρατικούς κοινωνικούς λειτουργούς δέχτηκε ένα ακόμη πλήγμα στο Περιφερειακό Δικαστήριο των ΗΠΑ στο Covington από τον ανώτερο δικαστή William Bertlesman.

Ο δικαστής αποφάνθηκε στην υπόθεση της Maureen Holliday εναντίον των κοινωνικών λειτουργών του Κεντάκι για την Υγεία και τις Οικογενειακές Υπηρεσίες, οι οποίοι της επέβαλαν ένα περιοριστικό «Σχέδιο Πρόληψης» που εξαναγκάστηκε να υπογράψει η ανύπαντρη μητέρα Maureen Holliday, το οποίο απαιτούσε απ’ αυτή να έχει αυστηρά εποπτευόμενη επαφή με την τετράχρονη κόρη της, με επαπειλούμενη ποινή την παράδοση του παιδιού της σε ανάδοχη φροντίδα.

Ο δικαστής Bertlesman αποφάνθηκε ότι οι αξιώσεις της Maureen Holliday είναι νόμιμες και ότι οι κοινωνικοί λειτουργοί δεν δικαιούνται «ειδικής ασυλίας». Η Holliday είναι ανύπαντρη μητέρα και βετεράνος του στρατού. Δούλευε σε δύο δουλειές και φοιτούσε σε σχολείο την εποχή της ατυχούς εμπειρίας της με την υπηρεσία CHFS του Κεντάκι, έτσι η κόρη της γράφτηκε σε παιδικό σταθμό της Φλόριντα. Έκτοτε αποφοίτησε από το Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας του Πανεπιστήμιο του Σινσινάτι, και εργάζεται σε ομάδα βοήθειας αστέγων βετεράνων.

Η κόρη της ΑΗ είχε ένα μώλωπα στους γλουτούς της που είπε ότι οφείλονταν στο ότι την δάγκωσε ένα άλλο παιδί στον παιδικό σταθμό. Όταν ο παιδικός σταθμός ενημερώθηκε για το μώλωπα, ενέπλεξε την κοινωνική λειτουργό Alecia Leigh η οποία απείλησε την Holliday ότι θα παρακρατήσει την κόρη της εάν δεν υπέγραφε ότι συμφωνούσε με ένα Σχέδιο Πρόληψης. Πράγμα που το έκανε υπό πίεση. Με βάση αυτό, η Holliday πήγε την κόρη της στο Νοσοκομείο Παίδων για εξέταση, και στο εξιτήριο που της έδωσαν, γράφονταν τα εξής:

«Η AH (η κόρη της Holliday) εξετάστηκε και αξιολογήθηκε από το τμήμα επειγόντων περιστατικών. Εξήγησε ότι οι μώλωπες οφείλονται στο ότι την «τσίμπησε» στους γλουτούς η φίλη της Λόλα… Τα σημάδια ήταν απλά μικροί μώλωπες και δεν υπήρχε κανένα σημάδι τρυπήματος. Δεν υπήρχαν άλλοι τραυματισμοί. Η AH φαίνεται να είναι ένα υγιές και χαρούμενο παιδί. Τραβήχτηκαν φωτογραφίες για τον ιατρικό της φάκελο».

Παρά την αναφορά αυτή, η Holliday υπέμεινε επί αρκετούς μήνες τους περιορισμούς του «Σχεδίου Πρόληψης», (να βλέπει την κόρη της υπό αυστηρά επιβλεπόμενες συναντήσεις), ενώ το Συμβούλιο προχώρησε σε ανακρίσεις των φίλων, της οικογένειας και των συνεργατών της Holliday και ανέκρινε δύο νεαρά ξαδέρφια στο σχολείο. Στην Holliday και την κόρη της αρνήθηκαν το κανονικό σύστημα οικογενειακής υποστήριξης — και η Holliday φοβόταν ότι θα χάσει τη δουλειά της και θα μείνει πίσω στο σχολείο.

Στις 27 Δεκεμβρίου 2016, η κοινωνική λειτουργός Alecia Leigh και η προϊσταμένη της Danielle Sneed αποφάσισαν να κλείσουν την υπόθεση ως «αστήρικτη», αλλά η Holliday ειδοποιήθηκε γι’ αυτό μόλις στις 13 Ιανουαρίου 2017». (Πηγή.)

Στη συνέχεια, η κ. Holliday μήνυσε την υπηρεσία CHFS του Κεντάκι (Kentucky Cabinet for Health and Family Services) και τους κοινωνικούς λειτουργούς της. Ο Paul Hill, δικηγόρος της Holliday, κατέθεσε μήνυση κατά των εποπτών της Alecia Leigh, Danielle Sneed, Jane Does, και άλλων υπαλλήλων της υπηρεσίας CHFS.

«Ο δικαστής Bertlesman γράφει στην απόφασή του του ότι «δεν υπήρχε επιτακτικός σκοπός να επιβληθούν περιορισμοί στην Holliday, ότι η κοινωνική λειτουργός Alecia Leigh παρερμήνευσε τη νομική εξουσία της και ότι η συνάδελφός της Danielle Sneed συμφώνησε με την στέρηση των συνταγματικών δικαιωμάτων της Holliday.

«Επισήμως, η ειδική ασυλία για την εκτέλεση πράξεων από αμέλεια από  δημόσιο λειτουργό ή υπάλληλο ισχύει (1) για διακριτικές πράξεις ή λειτουργίες που συνεπάγονται την άσκηση διακριτικής ευχέρειας και κρίσης ή προσωπική συζήτηση, απόφαση και κρίση, (2) που γίνονται με καλή πίστη. και (3) εντός του πεδίου της εξουσίας του εργαζομένου…

“Δεδομένου ότι οι ενέργειες των κατηγορουμένων παραβίασαν ένα σαφώς κατοχυρωμένο συνταγματικό δικαίωμα, οι κατηγορούμενοι δεν δικαιούνται ειδικής ασυλίας βάσει του κράτους δικαίου. . .»

Ο Bertlesman απέρριψε τους ισχυρισμούς των κοινωνικών λειτουργών σχετικά με τις «ουσιαστικές και διαδικαστικές αξιώσεις δίκαιης διαδικασίας» της Holliday, καθώς και τον ισχυρισμό της IIED (σκόπιμης πρόκλησης συναισθηματικής δυσφορίας).

Η απόφαση σημαίνει ότι η αγωγή μπορεί να προχωρήσει σε κανονική δίκη ενόρκων. ( Πηγή .)

Υπόθεση Holly και David Schulkers εναντίον Kammer

Holly και David Schulkers, Πηγή εικόνας .

Αυτή ήταν η δεύτερη φορά που ο δικαστής Bertlesman αποφάνθηκε κατά της ειδικής ασυλίας των κοινωνικών λειτουργών που καταχρώνται τα γονικά δικαιώματα και απομακρύνουν παράνομα παιδιά από το σπίτι τους.

Η άλλη υπόθεση αφορούσε τους Holly και David Schulkers, στην υπόθεση Schulkers v. Kammer, και η απόφασή του σε εκείνη την υπόθεση που αρνείται την ειδική ασυλία στους κοινωνικούς λειτουργούς επικυρώθηκε από το Έκτο Περιφερειακό Εφετείο (Sixth Circuit Court of Appeal), δίνοντάς της σημαντική νομική προτεραιότητα.

Η Judy Clabes από τη  Northern Kentucky Tribune  ανέφερε και αυτή την ιστορία:

«Μια απόφαση του Έκτου Περιφερειακού Εφετείου ήταν αφορμή για γιορτασμούς στο σπίτι των Holly και David Schulkers και των πέντε παιδιών τους, όταν το δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ της αγωγής κατά μεμονωμένων κοινωνικών λειτουργών της υπηρεσίας CHFS του Κεντάκι (για την Υγεία και τις Οικογενειακές Υπηρεσίες).

Η μήνυση αφορά τον λάθος χειρισμό του τεστ ναρκωτικών του δείγματος ούρων μιας νέας μητέρας από τους κοινωνικούς λειτουργούς (που έδωσε ένα «ψευδώς θετικό» αποτέλεσμα  για οπιούχα), που είχε ως αποτέλεσμα να απειληθούν οι γονείς ότι θα σταλούν τα απιδιά τους σε ανάδοχη φροντίδα και να επιβληθούν στην Holly επαχθείς κανόνες σύμφωνα με τους οποίους δεν μπορούσε να είναι μόνη με τα παιδιά της στο δικό της σπίτι.

Ο ομοσπονδιακός περιφερειακός δικαστής William Bertlesman τον Φεβρουάριο του 2019 αρνήθηκε την «ειδική ασυλία» για τους κοινωνικούς λειτουργούς σε μια ακρόαση στο Covington για την αγωγή του ζευγαριού και επικύρωσε την απόφασή του και σε μια άλλη παρεμφερή αγωγή. Η Πολιτεία του Κεντάκι και οι κοινωνικοί λειτουργοί της, Elizabeth Kammer και Alison Campbell, άσκησαν έφεση.

Αλλά οι δικαστές του Sixth Circuit – Martha Craig Daughtrey, Eric Clay και Richard Griffin – δήλωσαν ομόφωνα ότι οι κοινωνικοί λειτουργοί δεν θα έπρεπε να έχουν ειδική ασυλία σε καμία από τις δύο κατηγορίες, γεγονός που μπορεί να στείλει την υπόθεση Schulkers σε δίκη ενόρκων για αποζημίωση.

Με λίγα λόγια, με πολλές ανατροπές:

Η Holly Schulkers είναι πολυάσχολη μητέρα 6 παιδιών: 5 θετών παιδιών ηλικίας 9-14 ετών και του μωρού της που γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 2017. Ενώ νοσηλεύονταν στο νοσοκομείο St. Elizabeth για τη γέννηση του μωρού, της έγινε εν αγνοία της ένα τεστ ούρων που ήταν «υποθετικά θετικό» για οπιούχα (ο γιατρός της δεν το έλαβε υπόψη ότι η Holly Schulkers είχε καταναλώσει ένα σνακ με σπόρους παπαρούνας και ότι «οι παπαρουνόσποροι είναι ανάμεσα στα προϊόντα που μπορούν να προκαλέσουν ψευδώς θετικό αποτέλεσμα στα τεστ»).

Η Holly Schulkers θήλαζε το υγιέστατο μωρό της. Και ο ομφάλιος λώρος του στάλθηκε για έλεγχο. Χωρίς να περιμένει τα αποτελέσματα αυτής της εξέτασης ή να ζητήσει ένα δεύτερο τεστ ούρων και ένα τεστ τριχοθυλακίων (τα οποία αργότερα ήταν αρνητικά για οπιούχα), ο κοινωνικός λειτουργός του νοσοκομείου έγραψε τον όρο «Διαταραχή χρήσης ουσιών» στο διάγραμμα νοσηλείας της Holly και ανέφερε το ψευδώς «θετικό τεστ» στην υπηρεσία Υγείας και Οικογενειακών Υπηρεσιών (CHFS) του Κεντάκι.

Έτσι, άρχισε ο εφιάλτης της Holly. Οι κοινωνικοί λειτουργοί Elizabeth Kammer και Alison Campbell είπαν στους Schulkers ότι δεν μπορούσαν να πάρουν το μωρό στο σπίτι αν δεν υπέγραφαν ένα «Σχέδιο Πρόληψης» που απαιτούσε η Holly να μην μένει μόνη της με κανένα από τα παιδιά της ανά πάσα στιγμή.

Εν τω μεταξύ, έχοντας πλήρη γνώση των αρνητικών αποτελεσμάτων των νέων εξετάσεων, η Elizabeth Kammer και ένας άλλος υπάλληλος της CHFS πήγαν στα σχολεία των παιδιών και ανάγκασαν τα παιδιά των Schulkers (χωρίς την άδεια των γονέων) να μεταφερθούν σε μια ιδιωτική αίθουσα –χωρίς σχολικό προσωπικό– όπου τα ρωτούσαν για τη «χρήση ναρκωτικών από τη μαμά τους», πράγμα που τα προκάλεσε αναστάτωση και ανησυχία.

Παρά τα επανειλημμένα αιτήματα, οι όροι του «Σχεδίου Πρόληψης» δεν ήρθησαν παρά μόνο δύο μήνες μετά την αποχώρηση των Schulkers από το νοσοκομείο, οπότε η υπόθεση χαρακτηρίστηκε ως «αστήρικτη». ( Ολόκληρη η ιστορία εδώ )

Αυτό αντιπροσωπεύει μια τάση στα ομοσπονδιακά δικαστήρια τα τελευταία χρόνια διάτρησης της ασπίδας της «ειδικής ασυλίας» για κοινωνικούς λειτουργούς που συμπεριφέρονται άσχημα και εκμεταλλεύονται τις κυβερνητικές θέσεις τους για να απαγάγουν παιδιά και να συμμετέχουν σε εμπορία παιδιών χωρίς νομικές συνέπειες.

Παρόμοιες υποθέσεις έχουν εκδικαστεί στο 9ο περιφερειακό δικαστήριο των ΗΠΑ στο Σαν Φρανσίσκο, το οποίο έχει δικαιοδοσία στην Πολιτεία της Αριζόνα.

▪ Το 2018 στο 9ο περιφερειακό δικαστήριο των ΗΠΑ, μια οικογένεια στην Αριζόνα είδε τα παιδιά της να απάγονται από το σπίτι τους χωρίς ένταλμα, απλώς και μόνο επειδή είχαν τραβήξει φωτογραφίες των 3 παιδιών τους που ήταν ξαπλωμένα σε μια πετσέτα γυμνά μετά από το μπάνιο τους. Όταν πήγαν να τυπώσουν τις φωτογραφίες σε ένα κατάστημα Walmart, ένας υπάλληλος ανέφερε τις φωτογραφίες στην αστυνομία.

Η αστυνομική έρευνα ήταν εκτεταμένη, συμπεριλαμβανομένων ιατρικών και ιατροδικαστικών εξετάσεων των παιδιών για να εντοπιστούν σημάδια σεξουαλικής κακοποίησης, καθώς και λήψη εντάλματος για έρευνα στο σπίτι της οικογένειας, όπου η αστυνομία «κατάσχεσε όλα τα στοιχεία που μπορεί να σχετίζονται με μια έρευνα παιδικής πορνογραφίας: υπολογιστές, εκτυπωτές, φωτογραφίες, κινητά τηλέφωνα, φιλμ που δεν έχει αναπτυχθεί, δισκέτες, DVD, CD, κασέτες VHS και κάμερες».

Η αστυνομία δεν βρήκε κανένα στοιχείο παραπτώματος και, επομένως, δεν απαγγέλθηκαν κατηγορίες εναντίον των γονέων και τα παιδιά επέστρεψαν στο σπίτι. Ο αστυνομικός ντετέκτιβ John Krause έγραψε στην έκθεσή του:

«Προφανώς μετά την ολοκλήρωση των ιατροδικαστικών συνεντεύξεων και των ιατρικών εξετάσεων, [οι Υπηρεσίες Προστασίας Παιδιού] αρνήθηκαν να απομακρύνουν τα παιδιά από την επιμέλεια του γονέα τους και ζήτησαν να επιστρέψουν τα κορίτσια στη Λίζα και τον Έι Τζέι».

Σύμφωνα με  δικαστικά αρχεία , καμία από τις φωτογραφίες δεν απεικόνιζε παιδιά σε σεξουαλική δραστηριότητα. Κανένα δεν απεικόνιζε τα γεννητικά όργανα των παιδιών».

Οι γονείς δήλωσαν ότι ήθελαν απλώς φωτογραφίες για να μπορούν να θυμούνται μετά από χρόνια πόσο «χαριτωμένα» ήταν τα παιδιά τους. Το θέμα έπρεπε να έχει τελειώσει μετά την έρευνα, αλλά δεν τελείωσε.

Σύμφωνα με τα αρχεία του δικαστηρίου , η ερευνήτρια των Υπηρεσιών Προστασίας των Παιδιών (“CPS”) Laura Pederson συζήτησε την υπόθεση με τον ντετέκτιβ Krause,  και αποφάσισε να πάει στο σπίτι και να θέσει τα παιδιά υπό κράτηση. Η απόφαση του δικαστηρίου λήφθηκε από τριμελή επιτροπή στο 9ο περιφερειακό δικαστήριο των ΗΠΑ, όπου κορυφαίος κριτή ήταν η δικαστής Marsha Berzon.

Το δικαστήριο δήλωσε: «Όπως έχει δηλώσει επανειλημμένα αυτό το δικαστήριο, οι οικογένειες έχουν το πολύ ισχυρό συνταγματικό δικαίωμα να συμβιώνουν χωρίς κυβερνητική παρέμβαση.

Wallis v. Spencer, 202 F.3d 1126, 1136 (9th Cir. 2000); συμφωνία Kirkpatrick κατά Cty. of Washoe, 843 F.3d 784, 789 (9th Cir. 2016) (en banc); Burke κατά Cty. of Alameda, 586 F.3d 725, 731 (9th Cir. 2009); Rogers κατά Cty. of San Joaquin, 487 F.3d 1288, 1294 (9th Cir. 2007); Mabe v. San Bernardino Cty., 237 F.3d 1101, 1107 (9th Cir. 2001); Ram v. Rubin, 118 F.3d 1306, 1310 (9th Cir. 1997)».

Η δικαστής Marsha Berzon στη σύμφωνη γνώμη της εξέτασε το θέμα της πρόκλησης τραύματος στα παιδιά με την απομάκρυνσή τους από το σπίτι τους:

«Γράφω χωριστά για να τονίσω γιατί είναι απαραίτητο τα δικαστήρια να προστατεύουν σχολαστικά το συνταγματικό δικαίωμα ενός παιδιού να παραμείνει στο σπίτι του χωρίς δικαστική απόφαση ή πραγματική ανάγκη.

Η απομάκρυνση ενός παιδιού από το σπίτι, την οικογένειά του και την κοινότητά του αποτελεί ιδιαίτερο τραύμα, από μόνο του. Γι’ αυτό, και η νομοθεσία-μας επιτρέπει αυτό το τραύμα μόνο μετά από δικαστική απόφαση. Διότι η εναλλακτική είναι χειρότερη».

Το γεγονός ότι τα συνταγματικά δικαιώματα της οικογένειας Demaree σύμφωνα με την 4η τροποποίηση παραβιάστηκαν με την απομάκρυνση των παιδιών τους από το σπίτι τους χωρίς ένταλμα, δεν αμφισβητήθηκε σε αυτήν την έφεση. Οι γονείς είχαν ήδη μήνυση με επιτυχία τον αστυνομικό, John Krause, ο οποίος συμβιβάστηκε εξωδικαστικά.

Τα δικαστήρια έχουν αποφανθεί με συνέπεια κατά των αρχών επιβολής του νόμου που απομακρύνουν παιδιά από τα σπίτια χωρίς ένταλμα δικαστή. Ο νόμος και οι δικαστικές υποθέσεις που καθορίζουν τις εξαιρέσεις όπου δεν απαιτείται ένταλμα, όπου η ζωή των παιδιών βρίσκεται σε άμεσο κίνδυνο και δεν θα υπήρχε χρόνος για την έκδοση εντάλματος, είναι σαφείς και αναφέρονται και σε αυτήν την απόφαση.

Ωστόσο, οι περισσότερες πολιτείες έχουν νόμους για την «ειδική ασυλία» των κοινωνικών λειτουργών τους, με τη δικαιολογία ότι όταν ένα παιδί βρίσκεται σε κίνδυνο, είναι προτιμότερο να σφάλλει κανείς με προσοχή.

Ωστόσο, σε αυτήν την απόφαση του 9ο περιφερειακό δικαστήριο των ΗΠΑ, το δικαστήριο έκρινε ότι «οι κοινωνικοί λειτουργοί δεν είναι υπεράνω του νόμου και δεν έχουν το δικαίωμα να παραβιάζουν το Σύνταγμα». Οι Demarees ισχυρίστηκαν ότι οι κοινωνικοί λειτουργοί του CPS παραβίασαν τα συνταγματικά τους δικαιώματα:

«Οι Demarees, εκ μέρους τους και εκ μέρους των παιδιών τους, ισχυρίζονται ότι ο Pederson και ο Van Ness παραβίασαν τα ξεκάθαρα συνταγματικά τους δικαιώματα όταν ο Pederson απομάκρυνε τα παιδιά από το σπίτι χωρίς δικαστική εντολή και απουσία έκτακτης ανάγκης».

Το 9ο περιφερειακό δικαστήριο συμφώνησε:

Βλέποντας τα γεγονότα υπό το φως των πιο ευνοϊκών για τους Demarees, οι κοινωνικοί λειτουργοί δεν είχαν εύλογη αιτία να πιστέψουν ότι τα παιδιά διέτρεχαν κίνδυνο σοβαρής σωματικής βλάβης ή παρενόχλησης.

Ο Pederson και ο Van Ness δεν απέδειξαν ότι τα παιδιά των Demaree θα μπορούσαν να «χτυπηθούν ή να κακοποιηθούν» εάν έμεναν στο σπίτι τους – (Rogers, 487 F.3d το 1294). Τα παιδιά ποτέ δεν ξυλοκοπήθηκαν ή κακοποιήθηκαν από την αρχή».

Το 9ο περιφερειακό δικαστήριο διατύπωσε την πολύ εμπεριστατωμένη γνώμη του σχετικά με την 4η και 14η Τροποποίηση και αποφάνθηκε ότι οι κοινωνικοί λειτουργοί δεν μπορούν να παραβιάσουν το Σύνταγμα ακόμα κι αν οι νόμοι του κράτους τους προσφέρουν «ειδική ασυλία». Ανέφεραν πολλές άλλες περιπτώσεις ως προηγούμενο:

«Το 2007, το έτος πριν από τα γεγονότα αυτής της υπόθεσης, ο Rogers υποστήριξε ότι ένας κοινωνικός λειτουργός παραβίασε τα σαφώς καθορισμένα ομοσπονδιακά δικαιώματα μιας οικογένειας αφαιρώντας παιδιά χωρίς ένταλμα λόγω των αναφορών ότι δύο παιδιά, τριών και ένα ετών «δεν ήταν εκπαιδευμένα στην τουαλέτα, ήταν κλειδωμένα στα δωμάτιά τους τη νύχτα και σε ένα δωμάτιο στην επιχείρηση των γονιών τους τη μέρα, δεν λάμβαναν ιατρική ή οδοντιατρική περίθαλψη, ότι το ένας είχε χάσει τα δόντια του λόγω σήψης από το μπιμπερό, ότι το άλλο έπινε ακόμα από μπουκάλι, ότι το σπίτι τους ήταν βρώμικο και μολυσμένο από σκουλήκια και ότι υπήρχαν ανασφάλιστα όπλα στο σπίτι». (Rogers, 487 F.3d at 1291)

Ο κοινωνικός λειτουργός σε εκείνη την περίπτωση «θα μπορούσε να έχει λάβει ένταλμα εντός ωρών» και «[δεν] υπήρχε καμία ένδειξη στο αρχείο ότι μια τόσο μικρή καθυστέρηση θα μπορούσε να είχε ως αποτέλεσμα σημαντική επιδείνωση της φυσικής κατάστασης των παιδιών ή αύξηση των προοπτικών μακροπρόθεσμης βλάβης».

Ταυτότητα. το 1295. Ο «πόνος» ενός παιδιού δεν ήταν τόσο σοβαρός που έπαψε να είναι «παιχνιδιάρικο» και «σε εγρήγορση», ο φυσικός κίνδυνος που αντιμετώπιζαν τα παιδιά από το να κλειστούν σε ένα δωμάτιο για το χρόνο που θα χρειαζόταν για να λάβουν ένταλμα. «Πολύ χαμηλά» και «το χάος στους χώρους διαμονής του Ρότζερς . . . ήταν ένα χρόνιο, συνεχές πρόβλημα». 

Ακόμη και ενόψει αυτής της σημαντικής συσσώρευσης αμέλειας και σωματικής βλάβης, που όλα τα μέρη συμφώνησαν ότι είχε ως αποτέλεσμα σωματικό τραυματισμό στα μικρά παιδιά, θεωρήσαμε ότι δεν υπήρχε εύλογος λόγος να πιστεύουμε ότι μια έκτακτη ανάγκη υποστήριζε την απομάκρυνση των παιδιών χωρίς ένταλμα… Καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι η απομάκρυνσή τους παραβίαζε τα σαφώς κατοχυρωμένα δικαιώματά τους.  ( Ολόκληρο το άρθρο )

Ας ελπίσουμε ότι τα φτωχά υιοθετημένα παιδιά από το ζεύγος Frodsham που υπέφεραν για χρόνια σε ένα οικιακό δίκτυο ανάδοχων-παιδεραστών που χρηματοδοτείται από την Πολιτεία της Αριζόνα θα δικαιωθούν όπως τους αξίζει, που προέκυψε από το διεφθαρμένο σύστημα Παιδικής Πρόνοιας της Αριζόνα.

Όμως, όπως έχουμε τεκμηριώσει πολλές φορές όλα αυτά τα χρόνια, η πολιτεία Αριζόνα είναι τελείως διεφθαρμένη και οι αυτουργοί της σεξουαλικής διακίνησης και κακοποίησης παιδιών σχεδόν ποτέ δεν οδηγούνται στα δικαστήριά της.

Εάν τα θύματα του Frodsham και των ομοίων του, έχουν οποιαδήποτε ελπίδα να δικαιωθούν στις αγωγές τους κατά της Πολιτείας της Αριζόνα για τη χρηματοδότηση της ανάδοχης φροντίδας παιδιών σε δίκτυα παιδεραστών, πιθανότατα θα χρειαστεί να γίνει εκτός Αριζόνας, στο εφετείο 9ης περιφέρειας των ΗΠΑ στο Σαν Φρανσίσκο.

▪ Δείτε την περιεκτική αναφορά που δημοσιεύσαμε για την Αριζόνα το 2019 με τίτλο:

Είναι η Αριζόνα κέντρο διακίνησης παιδιών σεξουαλικά; Γιατί η Αριζόνα αρπάζει το υψηλότερο ποσοστό παιδιών από τα σπίτια τους;

▪ Δείτε επίσης: Είναι ο Paul Petersen ο μόνος πολιτικός της Αριζόνα που διακινεί παιδιά; Το σκάνδαλο των Νήσων Μάρσαλ

 

 

 

 

Ανάλυση: Η Αίγυπτος στην τουρκική εξωτερική πολιτική της νέας κυβέρνησης

0

Ιούνιος 19, 2023. Ελλάδα.

Στις 30 Μαΐου, ο Πρόεδρος της Αιγύπτου Αμπντέλ Φατάχ Αλ Σίσι πραγματοποίησε τηλεφωνική επικοινωνία με την οποία συνεχάρη τον Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για τη νέα προεδρική θητεία στην Τουρκία, γράφει σε άρθρο του στην Arabi21, ο Αλί Χουσεΐν Μπακίρ – Πολιτικός σύμβουλος – ερευνητής σε διεθνείς σχέσεις και στρατηγικές υποθέσεις.

 Σύμφωνα με τη δήλωση του Τμήματος Επικοινωνίας της Προεδρίας της Δημοκρατίας της Τουρκίας, οι δύο πλευρές συμφώνησαν κατά τη διάρκεια της κλήσης να ανεβάσουν το επίπεδο διπλωματικής εκπροσώπησης και ανταλλαγής πρεσβευτών. Επιπλέον, οι δύο πλευρές συζήτησαν τις διμερείς σχέσεις και ορισμένους σημαντικούς περιφερειακούς φακέλους.

Κατά τη διάρκεια του περασμένου έτους, οι σχέσεις Αιγύπτου-Τουρκίας σημείωσαν αργή αλλά σταθερή βελτίωση σε περισσότερα από ένα επίπεδα, με αποτέλεσμα συναντήσεις μεταξύ αντιπροσωπειών από τις εξωτερικές υποθέσεις των δύο χωρών, που ακολούθησε χειραψία μεταξύ Σίσι και Ερντογάν στο περιθώριο του Παγκοσμίου Κυπέλλου FIFA World 2022, το οποίο διεξήχθη στο Κατάρ.

Η διπλωματία των καταστροφών, η οποία αργότερα εντάθηκε μετά τον καταστροφικό σεισμό που έπληξε μεγάλα τμήματα της Τουρκίας τον περασμένο Φεβρουάριο, επιτάχυνε την προσέγγιση και την εξομάλυνση.

 Οι υπουργοί Εξωτερικών των δύο χωρών συναντήθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και στο Κάιρο για να κανονίσουν την ανταλλαγή πρεσβευτών καθώς και συνάντηση των προέδρων των δύο χωρών.

Οι μέχρι στιγμής διαθέσιμες ενδείξεις επιβεβαιώνουν ότι ο δρόμος σύγκλισης και ομαλοποίησης συνεχίζεται μεταξύ των δύο χωρών, αφού η αιγυπτιακή πλευρά επιβράδυνε σκόπιμα τη διαδικασία πρόσφατα, εν αναμονή της γνώσης των αποτελεσμάτων των  εκλογών στην Τουρκία σε κοινοβουλευτικό και προεδρικό επίπεδο.

Όσον αφορά το ζήτημα των εκλογών που επιλύθηκε, φαινόταν ξεκάθαρο ότι η αιγυπτιακή πλευρά είχε αρχίσει να ενδιαφέρεται να ανταποκριθεί στην τουρκική πρόθεση για επιτάχυνση της διαδικασίας και ότι τα πράγματα κινούνταν προς τη σωστή κατεύθυνση.

Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες, φυσικά, που συνέβαλαν στην επιτάχυνση της προσέγγισης και της εξομάλυνσης, όπως, για παράδειγμα, η αύξηση της χρηματοπιστωτικής και οικονομικής πίεσης στην αιγυπτιακή πλευρά και η απροθυμία των χθεσινών συμμάχων (Σαουδική Αραβία και ΗΑΕ) να συνεχίσουν την παροχή οικονομικής στήριξης με τον τρόπο που ίσχυε στο παρελθόν, πράγμα που σημαίνει ότι είναι επιτακτική ανάγκη από την αιγυπτιακή πλευρά, το Κάιρο να αναζητήσει νέα μέρη για να αυξήσει τις εξαγωγές και να αποκτήσει περισσότερο σκληρό νόμισμα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Τουρκία θα ήταν ο κατάλληλος στόχος για το Κάιρο. Ο όγκος των αιγυπτιακών εξαγωγών προς την Τουρκία αυξήθηκε πέρυσι, μόνο, κατά περίπου 32,3% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος, φτάνοντας σχεδόν τα 4 δισεκατομμύρια δολάρια, σε σύγκριση με περίπου 3 δισεκατομμύρια δολάρια το 2021. Αυτό σημαίνει ότι το Κάιρο μπόρεσε σε ένα χρόνο να αυξήσει επιπλέον 1 δισεκατομμύριο δολάρια τις εξαγωγές, που έγειραν την κλίμακα των συναλλαγών εμπορίου με την Τουρκία υπέρ του.

Η Άγκυρα είναι επίσης σημαντικός εισαγωγέας φυσικού αερίου από την Αίγυπτο. Η Τουρκία εισάγει το μεγαλύτερο μέρος των ενεργειακών της αναγκών από το εξωτερικό και ο λογαριασμός των εισαγωγών της στον τομέα αυτό, που ξεπερνά τα 40 δισεκατομμύρια δολάρια, αποτελεί παράγοντα πίεσης για την κυβέρνηση.

Η προβλεπόμενη εισαγωγή φυσικού αερίου της Τουρκίας από την αιγυπτιακή αγορά παρέχει περισσότερο σκληρό νόμισμα για το Κάιρο στις πιο δύσκολες στιγμές. Επιπλέον, σύμφωνα με τα περσινά στοιχεία, ο όγκος των τουρκικών επενδύσεων στην Αίγυπτο αυξήθηκε κατά περίπου 30% σε σύγκριση με το 2021, κάτι που είναι θετικό για το Κάιρο.

Ο ενεργειακός φάκελος είναι ένας από τους σημαντικούς φακέλους για την τουρκική πλευρά και ως εκ τούτου αναμένεται ότι θα αποτελέσει κορυφαία προτεραιότητα για την τουρκική κυβέρνηση στις σχέσεις της με την Αίγυπτο κατά το επόμενο στάδιο, ιδίως η οριοθέτηση των θαλάσσιων συνόρων στην ανατολική Μεσόγειο και στον Οργανισμό Αερίου Ανατολικής Μεσογείου.

Είναι αλήθεια ότι η διαπραγμάτευση αυτών των αρχείων δεν είναι εύκολη και συνήθως παίρνει πολύ χρόνο, αλλά εάν τα δύο μέρη καταφέρουν να κάνουν τη διαφορά, μπορεί να αλλάξει το πρόσωπο της περιοχής και να προσφέρει εξαιρετικές ευκαιρίες για την Τουρκία και την Αίγυπτο.

Μεταξύ των φακέλων που μπορεί να έχουν στρατηγικές επιπτώσεις είναι η προσέλκυση της Ελλάδας σε κάποια φάση στο τρίγωνο των συμφερόντων Τουρκίας-Αιγύπτου-Λιβύης ή η είσοδος της Τουρκίας στον Οργανισμό Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου.

Ένα από τα θέματα που μπαίνει στην κορυφή των προτεραιοτήτων της τουρκικής κυβέρνησης στη σχέση της με την Αίγυπτο είναι και ο φάκελος της Λιβύης.

Επίτευξη διμερούς συμφωνίας στη Λιβύη που θα επιτρέψει στους Τούρκους και τους Αιγύπτιους, καθώς και στον λαό της Λιβύης, μεγάλα κέρδη σε περισσότερα από ένα επίπεδα, συμπεριλαμβανομένων των τομέων της ενέργειας, της βιομηχανίας, του εμπορίου, των κατασκευών, των εργολαβιών, του ανθρώπινου δυναμικού και του ειδικού ανθρώπινου δυναμικού …και τα λοιπά.

Μέχρι πρόσφατα, η Αίγυπτος εξακολουθούσε να ελπίζει να αντισταθμίσει την ήττα του Χάφταρ, η οποία προέκυψε από την τουρκική επέμβαση υπέρ της Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας που αναγνωρίστηκε από τα Ηνωμένα Έθνη εκείνη την εποχή, αλλά οι προσπάθειές της απέτυχαν.

Η εστίαση σε κοινά συμφέροντα αντί για παρεμπόδιση θα άλλαζε την κατάσταση όχι μόνο στη Λιβύη, αλλά και σε όλους τους φακέλους στους οποίους εμπλέκονται τα δύο μέρη, που δεν είναι λίγοι.

Εν ολίγοις, η οικονομία, η ενέργεια, το εμπόριο, οι επιχειρήσεις και η γεωστρατηγική έχουν προτεραιότητα.

Κάποιοι εστιάζουν πάντα σε αυτά που θεωρούν πολιτικά προβλήματα στις διμερείς σχέσεις.

Η εστίαση σε αυτή την πτυχή είναι για ιδεολογικούς λόγους, ή επειδή θέλουν τα δύο μέρη να εμπλακούν σε αυτόν τον παράγοντα, ή ίσως ως αντανάκλαση του αντίκτυπου των μέσων ενημέρωσης και της έλλειψης γνώσης των κοινών συμφερόντων των δύο μερών ως στρατηγική προοπτική.

Αλλά σε όλες τις περιπτώσεις, το επίκεντρο σε αυτό που ενώνει περισσότερο από εκείνο που διχάζει φαίνεται να είναι η υπεράσπιση αυτής της προσέγγισης και της συνεχιζόμενης ομαλοποίησης, και όσο υπάρχει αυτή η ανάγκη, η προσέγγιση θα πάει προς τη σωστή κατεύθυνση.

Ali Hussein Bakir 

—

The Hellenic Information Team

Λοχαγός Αθανάσιος Γαλλής, ο εκ Φουρνά Αγράφων. Μάχη του Χασάν Μπέλ, Μικρά Ασία, Αύγουστος 1922.

1
του Χρήστου Γαλλή
Στις 04.00 της 13ης Αυγούστου 1922 ο Κεμάλ μεταβαίνει στο παρατηρητήριό του, στο Κοτζά Τεπέ. Από εκεί μπορεί, χωρίς καν κιάλια, να παρατηρεί τις ελληνικές θέσεις και τις κινήσεις των τμημάτων ενισχύσεως. Στις 04.30 το τουρκικό πυροβολικό αρχίζει να βάλλει. H βολή είναι κυρίως βολή καταστροφής των συρματοπλεγμάτων και των άλλων οργανώσεων εδάφους των αμυνομένων. Παραλλήλως πλήττονται και θέσεις, εκ των προτέρων αναγνωρισμένες, των ελληνικών εφεδρειών και πεδινού πυροβολικού. Στις 06.00 το τουρκικό πυροβολικό μεταφέρει τη βολή του στο εσωτερικό της τοποθεσίας και το τουρκικό πεζικό εξορμά.
Την επίθεση δέχτηκαν κυρίως δύο μεραρχίες μας, η Ι και η ΙV. Εκεί παίχτηκε το μέλλον του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας, αλλά και της Ανατολικής Θράκης.
Στον τομέα αμύνης της Ι Μεραρχίας υπάρχει το Κέντρο Αντιστάσεως Χασάν Μπελ (το βλέπετε στην φωτογραφία που κοινοποιώ). Ένα οροπέδιο με έξι λόφους που το υπερασπίζονταν το 1ο Τάγμα του 5ου Συντάγματος της Ι Μεραρχίας, υπό τον ταγματάρχη Ράντον, που όμως δεν ήταν άξιος των περιστάσεων.
Όταν εκδηλώθηκε η σφοδρότατη τουρκική επίθεση η άμυνα άρχισε να κάμπτεται και ο Ράντος εζήτησε ενισχύσεις που του εστάλησαν, ο 7ος λόχος που διαλύθηκε γρήγορα και αμέσως ο 6ος λόχος του ΙΙ Τάγματος του Αθανασίου Γαλλή με έναν ουλαμό πολυβόλων. Επικεφαλής των δύο τελευταίων μονάδων ήταν ο ταγματάρχης Κατσιμήτρος ( ο ήρωας του 1940), που όμως σε λίγες ώρες τραυματίσθηκε σοβαρά και μεταφέρθηκε στο χειρουργείο, ενώ ο Ράντος πανικόβλητος υποχώρησε με το μεγαλύτερο μέρος της δύναμής του και μετέδωσε την ψευδή είδηση ότι το Χασάν Μπέλ κατελήφθη.
Μόνος τώρα στο Χασάν Μπέλ έμεινε ο λοχαγός Αθανάσιος Γαλλής με την δική του δύναμη όλου του τάγματος των ευζώνων που διοικούσε (ήταν κυρίως σκληροτράχηλοι Αγραφιώτες εύζωνοι) και τα υπολείμματα του Ι Τάγματος Ράντου.
Και εκεί πάνω έγινε ένας επικός αγώνας ένα Ομηρικό έπος, με τους Τούρκους επιτιθέμενους και τους Έλληνες αμυνόμενους. Οι Εύζωνοι του Γαλλή αμύνονται σαν ημίθεοι του Ομήρου. Μία ιστορία χιλιάδων χρόνων ζωντανεύει μέσα στη ψυχή τους και την χαλυβδώνει.
Θα αφηγηθεί ο Αθανάσιος Γαλλής σαράντα χρόνια μετά «…Μία ολόκληρη μέρα και τη νύχτα και το άλλο πρωί εις μάτην οι Τούρκοι θα προσπαθήσουν να αναποδογυρίσουν τους ημιθέους αυτούς. Καρφωμένοι με τα νύχια, με τα δόντια, σκοτώνονται, πετσοκόβονται, πολεμούν σώμα με σώμα, πέφτουν αλληλογχιζόμενοι με τους Τούρκους, αγκαλιασμένοι σε φρικιαστικές μακάβριες περιπτύξεις, αλληλοκαρφωμένοι από το ορμητικό ατσάλι αλλά δεν ξεκολλούν. Ούτε βήμα προς τα πίσω…»
Ο διοικητής της VII Μεραρχίας Κουρουσόπουλος που ανέλαβε εκτάκτως τότε, στις δύσκολες εκείνες ώρες την διοίκηση του Υποτομέως, έστειλε την παρακάτω διαταγή:
13-8-22 ώρα 21:30
Διοικητήν Κέντρου Αντιστάσεως Κύρκα
Γνωρίζω υμίν ότι διοικητής ΙΙ Τάγματος Γαλής εξακολουθεί κατέχων γενναίως σημεία στηρίγματος Δούρου, Αγραφιώτου, Ζήρα. Stop….
Δοικητής Υποτομέως
Μέραρχος VII Κουρουσόπουλος.
Όσοι έγραψαν για τον πόλεμο εκείνον αναφέρουν την μάχη του Χασάν Μπέλ και όσοι παραθέτουν ονόματα αναφέρουν οπωσδήποτε και μάλιστα ευφήμως το όνομα Λοχαγός Αθανάσιος Γαλλής.
Το Χασάν Μπέλ δεν κατελήφθη από τους Τούρκους με μάχη. Επειδή οι Τούρκοι κατέλαβαν το γειτονικό ύψωμα Κυρκίλ Μπέλ, που κατέχονταν από το 4ο Σύνταγμα, διατάχθηκε αναγκαστικά από την Διοίκηση της Μεραρχίας υποχώρηση και από το Χασάν Μπέλ, μετα από σκληρότατες ΝΙΚΗΦΟΡΕΣ μάχες δύο ημερών. Ακολούθησε εξ αιτίας ρήξης του μετώπου και σε άλλα σημεία γενική υποχώρηση. Και ήρθε η Καταστροφή…
Ειπώθηκε τότε πως αν όλοι πολεμούσαν σαν τον Λοχαγό Αθανάσιο Γαλλή και τους σκληροτράχηλους ευζώνους του ίσως να ήταν διαφορετική η έκβαση αυτού του πολέμου. Ισως η Μικρά Ασία δεν θα ήταν χαμένη υπόθεση αν και άλλοι είχαν την ίδια αγωνιστική θέληση και Διοικητική ικανότητα με αυτήν του Αθανάσιου Γαλλή. Οταν ο ελληνισμός θέλει είναι ικανός και για το αδύνατον .
Ο Κεμάλ, σε ομιλία του στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση, διακόπτοντας για λίγο την ανάμνηση των θριάμβων του Στρατού του, είπε για την μάχη του Χασάν Μπέλ:
« Από τό τουρκικόν Στρατηγείον παρηκολούθουν την άδιάκοπον ύποχώρησιν τον ελληνικού Στρατού. Τίποτε, πλέον δεν μπορούσε να τον συγκρατήση. Το ηθικόν τον είχεν εκμηδενισθή, όταν έξαφνα Τούρκος αξιωματικός τού ιππικού έφερε στο Στρατηγείον την άπροσδόκητον πληροφορίαν, ότι έσημειώθη εις ένα σημείον άκαμπτος ελληνική άντίστασις. Το σημείο εκείνο ελέγετο ‘Ερικνεν- κορυφή 1.310 τού Χασάν Μπελ – καί είχε μεγάλην στρατηγικήν σπουδαιότητα. Το κτυπούσαμε από το Τασάν Τεπέ. Αλλά δεν μπορούσαμε να το πατήσουμε».
Κι ο Κεμάλ συνεχίζει:
«Ό Ρεσάτ μπέης, διοικητής της 57ης Μεραρχίας, μου είχε δώσει τον λόγον του ότι θα το καταλάβη αντί πάσης θυσίας. ‘Εν τούτοις, η ελληνική αντίστασις συνεχίζεται, μολονότι, εβάλλετο υπό τού ορειβατικού πυροβολικού…».
Κι ο Κεμάλ, που παρακολουθεί κατάπληκτος την απροσδόκητη εξέλιξη, διατάζει, μ’ αξιωματικό του Επιτελείου του, τον Ρεσάτ, να επιτεθεί και πάλι, αμέσως, μ’ όλη τη Μεραρχία του.
«Κι’ ό Ρεσάτ -καταλήγει ο Κεμάλ- ταπεινωμένος, πού μέσα
στην γενικήν αποσύνθεσιν τού εχθρού δεν μπόρεσε να κάμψη την αντίστασιν μιας χούφτας γενναίων, τινάζει τα μυαλά του στον αέρα.
Αυτοί ήσαν οι Έλληνες. Κι’ αυτούς δεν τούς νικήσαμε…».
Ο Αθανάσιος Γαλλής προήχθη σε ταγματάρχη, αποστρατεύτηκε το 1927 με τον βαθμό του Αντισυνταγματάρχη. Αποσύρθηκε στο Φουρνά όπου πέρασε την υπόλοιπη ζωή του. Ανακλήθηκε στην ενέργεια στον πόλεμο 1940-41. Πέθανε στο Φουρνά σε βαθύ γήρας το 1966. Ήταν ανύπανδρος και δεν άφησε άμεσους απογόνους. Πήρε μέρος σε όλους τους πολέμους και εκστρατείες απο το 1912 μέχρι το 1922.
ΗΡΩΑΣ!
Αιωνία η Μνήμη Του!
Άξιος! Άξιο Τέκνο της Πατρίδας!
Η παρούσα δημοσίευση μου είναι ένα Μνημόσυνο στην Ιερά Μνήμη Του. Ως εκ τούτου δεν θα απαντήσω στα σχόλιά σας. Σας ευχαριστώ.
Εγώ ο ταπεινός και «άκαπνος», υποκλίνομαι!
Χρίστος Γαλλής του Θωμά,
Θεσσαλονίκη, 18 Ιουνίου 2023.

Cengiz Aktar: ΠΩΣ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΟΝ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

0

Cengiz Aktar

14 Ιουνίου 2023

«Όχι μόνο κέρδισε ξανά το καθεστώς, χάρη στην εκλογική του μηχανική και βεβαίως στην κοινωνική του μηχανική, αλλά η νίκη ισοδυναμούσε με την εδραίωση του καθεστώτος τόσο στη χώρα όσο και στο εξωτερικό. Πιο δυνατό από ποτέ χάρη σε αυτή τη διπλή νομιμοποίηση, εντός και εκτός, το καθεστώς βρίσκεται τώρα σε ελεύθερη πορεία».

Μια καταστροφική εκλογική περίοδος είναι πίσω μας. Καταστροφική, με κάθε τρόπο…

Πρώτα και κύρια, για τις συνέπειές της στους ανθρώπους που περίμεναν μια οποιασδήποτε μορφής αλλαγή από την ασφυκτική διακυβέρνηση του Ερντογάν. Η εξαπάτηση είναι παρόμοια με την κατάθλιψη.

Έχουν παραπλανηθεί, κακοποιηθεί εκτενώς και καθ’ όλη τη διάρκεια της διαδικασίας από ύπουλους πολιτικούς, πολιτικούς επιστήμονες , αρριβίστες ειδικούς, ανήθικους δημοσιογράφους και απατεώνες που έγιναν δημοσκόποι.

Όλοι έλεγαν στον κόσμο ότι η αντιπολίτευση θα κέρδιζε συντριπτικά στον πρώτο γύρο στις 14 Μαΐου και θα έδιωχνε τον Ερντογάν. Ο κόσμος με χαρά και εθελοντικά τους εμπιστεύτηκε, γι’ αυτό έγινε συνένοχός τους σε ένα είδος πανεθνικού ονείρου.

Οι λίγοι που καλούσαν σε προσοχή, εκθέτοντας λεπτομερώς γιατί ο φασίστας δικτάτορας θα ξανανικούσε, λογοκρίθηκαν, χαρακτηρίστηκαν ως αθεράπευτα απαισιόδοξοι και άθλιοι ηττοπαθείς.

 Ο ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΛΟΓΟΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΦΙΑΣΚΟ ΗΤΑΝ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΣΩΣΤΗΣ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΗΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Όταν πόνταραν στη νίκη, οι «αισιόδοξοι» στοιχημάτιζαν, έμμεσα, στην κανονικότητα του καθεστώτος. Υπέθεταν ότι όλα αυτά που συνέβησαν στην Τουρκία από το 2013, όταν ο δικτάτορας τρελάθηκε και άρχισε να σχεδιάζει ένα νέο καθεστώς, ήταν μια αγαθή απόκλιση από τους κανόνες που θα επανορθωθεί με την αποβολή του σφετεριστή.

Έτσι εμφανίστηκε στο προσκήνιο το κορυφαίο οξύμωρο «Τουρκική Δημοκρατία». Υποθέτοντας, αφελώς, ότι ακόμη και η ανελεύθερη και άδικη ψηφοφορία θα χαρακτηρίσει την Τουρκία ως δημοκρατία, όπως είπε ξεδιάντροπα ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ Τζέικ Σάλιβαν μετά τις εκλογές, οι «αισιόδοξοι» παρέσυραν και πρόδωσαν τους ανθρώπους που τους πίστευαν ανυπόμονα.

Οι αισιόδοξοι ήταν τόσο γεμάτοι ελπίδα, με υπερβολική αυτοπεποίθηση και ενθουσιασμό, που άρχισαν να ονειρεύονται μια σταθερά δημοκρατική Τουρκία που θα έδειχνε στον κόσμο πώς να απαλλαγεί ειρηνικά από έναν δικτάτορα.

Όχι μόνο δεν συνέβη αυτό, αλλά με την ίδια λογική επιβεβαίωσε στον κόσμο ένα άλλο μέρος της κοινής σοφίας: οι ολοκληρωτικοί ηγέτες δεν εγκαταλείπουν την εξουσία μέσω εκλογών.

Αλίμονο, οι αισιόδοξοι έχασαν τη νέα κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα, που έκλεινε όλα τα τακτικά κανάλια που οδηγούσαν σε μια πολιτική εναλλακτική. Η κυρίαρχη ελίτ ήρθε στην εξουσία μέσω εκλογών, δεν θα έφευγε μέσα απο τις κάλπες.

Και αυτό ακριβώς συνέβη. Όχι μόνο το καθεστώς κέρδισε ξανά, χάρη στην εκλογική του μηχανική και οπωσδήποτε στην κοινωνική του μηχανική, αλλά η νίκη ισοδυναμούσε με την εδραίωση του καθεστώτος τόσο στη χώρα όσο και στο εξωτερικό. Πιο δυνατό από ποτέ χάρη σε αυτή τη διπλή νομιμοποίηση, εντός και εκτός, το καθεστώς βρίσκεται πλέον σε ελεύθερη πορεία.

Αυτό που συνέβαινε στην Τουρκία για 10 χρόνια ήταν ένας συνολικός κοινωνικοπολιτικός μετασχηματισμός που άλλαξε βαθιά τα θεμελιώδη ποιοτικά χαρακτηριστικά του πολιτεύματος. Αυτή η ολοκληρωτική, αντιδημοκρατική και αντιδυτική δυναμική περιλαμβάνει τους θεσμούς, την πλειοψηφία των ανθρώπων και τις συνήθειες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.

Στην πραγματικότητα, αυτοί οι φορείς και οι πολιτικές τους είναι αλληλένδετες και λειτουργούν σε συμφωνία. Για να δώσουμε ένα παράδειγμα: όταν η Τουρκία αποφασίζει να εισβάλει σε συριακά εδάφη, ο κορυφαίος θεσμός, το Υπουργείο Εξωτερικών παραγκωνίζεται, ο λαός (συμπεριλαμβανομένης της αντιπολίτευσης) μαγεύεται και η Τουρκία, μέλος του ΝΑΤΟ, εμπλέκεται σε πολλές πράξεις, όπως η υποστήριξη του ISIL εναντίον των στόχων της Συμμαχίας και των δυτικών συμμάχων της.

Οι θεσμοί ακυρώνονται και αντικαθίστανται από τους κολλητούς του καθεστώτος. Η σχετική αυτονομία τους έχει ακυρωθεί. Κατά συνέπεια, οι λειτουργίες ελέγχου και εξισορρόπησης έχουν εξαφανιστεί. Αυτό ισχύει πρώτα για το νομοθετικό σώμα, το οποίο έχει μετατραπεί σε ένα σύμπλεγμα καλοπληρωμένων οπαδών που επιβεβαιώνουν πειθήνια τις αποφάσεις που λαμβάνονται στο προεδρικό μέγαρο. Οι γραπτές ερωτήσεις τους προς την εκτελεστική εξουσία παραμένουν συστηματικά αναπάντητες και δεν έχουν δικαίωμα να κάνουν προφορικές ερωτήσεις. Όσον αφορά τους βασικούς θεσμούς -Ακαδημία, Διοίκηση, Στρατός, Διπλωματικό Σώμα, Δικαιοσύνη και Υπουργείο Οικονομικών- περιθωριοποιούνται και αντικαθίστανται από τους συμβούλους που εδρεύουν στο προεδρικό μέγαρο. Όλες οι κρίσιμες αποφάσεις, ξεκινώντας από τους διορισμούς, γαλουχούνται και εκτελούνται από τους «γκουρού» των οποίων ηγείται ο ισχυρός άνδρας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Δεν είναι, λοιπόν, τυχαίο που η Τουρκία κατατάσσεται στον πάτο των διεθνών κατατάξεων που σχετίζονται με το κράτος δικαίου, την ελευθερία του λόγου, την ελευθερία του Τύπου, την ακαδημαϊκή ελευθερία, τη διαφάνεια, τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων κ.λπ.

Δεν γίνεται κατάχρηση του πολιτεύματος απο παράνομες ενέργειες αλλά απο μη νόμιμες,, με αυτή την έννοια το πολίτευμα πάσχει απο ανομία παρά από τον συχνά εκφερόμενο ευφημισμό «Δημοκρατική Οπισθοδρόμηση».

Όσο για τους πολίτες, μια γρήγορη ματιά στα αποτελέσματα των εκλογών δείχνει ότι η σαφής πλειοψηφία των ψηφοφόρων προτιμά τις αντιδημοκρατικές και αντιδυτικές πολιτικές που παρουσιάζονται από τα πολιτικά κόμματα. Εκτός από το Κουρδικό Πολιτικό Κίνημα και μερικά ψίχουλα από την κεντροδεξιά και την κεντροαριστερά, η χώρα λάμπει με διαφορετικές αποχρώσεις αντιδημοκρατικών πολιτικών. Κοιτάζοντας τις ομάδες στο νέο κοινοβούλιο, ο αριθμός των βουλευτών που κλίνουν προς τη δημοκρατική δράση είναι μόλις 100, στους 600.

Αυτό από μόνο του συνιστά ένα ισχυρό μήνυμα σε όσους συνεχίζουν να παπαγαλίζουν την έννοια της «διακυβέρνησης ενός ανθρώπου» για να ορίσουν το τουρκικό πολιτικό τέρας. Οι εκλογές έδειξαν, για άλλη μια φορά, ότι πρόκειται μάλλον για διακυβέρνηση “πολλών ανδρών» που σκέφτονται σαν ένα μόνο πρόσωπο!

Αυτή η ιδεολογική διαμόρφωση παραπέμπει σε μια ολοκληρωτική ορμή. Πράγματι, αμέτρητοι Τούρκοι παρατηρητές δεν κατάφεραν να κατανοήσουν εκείνους τους ψηφοφόρους που, παρά τα τεράστια οικονομικά δεινά και την καταστροφική μετασεισμική αντίδραση στις αρχές Φεβρουαρίου, ψήφισαν υπάκουα υπέρ του καθεστώτος και του Ερντογάν.

Η βασική υπόθεση αυτών των παρατηρητών της Τουρκίας ήταν ότι η εξαθλίωση και η έλλειψη επαρκούς δημόσιας φροντίδας μετά τον σεισμό θα έκανε τους ψηφοφόρους να εγκαταλείψουν το καθεστώς.

Με ένα τέτοιο υπόβαθρο, η εικόνα που προέκυψε μετά τις εκλογές ξεπερνά κατά πολύ τις κλασικές δεξιές-αριστερές, συντηρητικές-προοδευτικές, θρησκευτικές-κοσμικές πολώσεις.

Η πόλωση αναφέρεται σε ένα κοινό δημοκρατικό έδαφος όπου συνυπάρχουν διαφορές, αποκλίσεις και συγκρούσεις ακόμη και σοβαρές και επιλύονται ομαλά. Στην Τουρκία σήμερα η κοινωνικοπολιτική κατεύθυνση μεταξύ της αντιδημοκρατικής πλειοψηφίας και της υπόλοιπης χώρας είναι απατηλή και συχνά θανατηφόρα

Στο πλαίσιο της «κούρσας προς τα δεξιά» για την περιγραφή της κατάστασης του τουρκκκού πολιτεύματος και της διάθεσης του λαού, ένα άλλο κόλπο εμφανίστηκε αμέσως μετά τις εκλογές: ο εθνικισμός! Αυτό το κλισέ σημαίνει οτιδήποτε και τίποτε και έχει γίνει αληθοφανές με τα χρόνια. Ειλικρινά, πόσοι από τους πολίτες του κόσμου δεν είναι εθνικιστές;

Σήμερα, ο εθνικισμός έχει μετατραπεί σε φύλλο συκής για να δικαιολογήσει έναν φασιστικό φυλετικό διαχωρισμό που καθοδηγείται από το μίσος, που αποκλείει από το ίδιο το σώμα του έθνους όποιον δεν συμμορφώνεται με τα εθνικά κριτήρια που ορίζονται από μια δεσποτική πλειοψηφία. Στην Τουρκία, αυτό αντιστοιχεί σε «Στρέιτ Σουνιτη Αρσενικό Τούρκο».

Τέλος, για τις σχέσεις με τον εξωτερικό κόσμο, μια τέτοια πολιτική παραμένει δυνητικά επεκτατική, επιθετική και ιμπεριαλιστική, όπως έχει, ήδη, αποδείξει σε αρκετές περιπτώσεις τα τελευταία δέκα χρόνια.

Σήμερα, οι πολίτες της Τουρκίας είναι απασχολημένοι με την προετοιμασία τους να προβάλλουν το καθεστώς «κατανοώντας» και «κανονικοποιώντας» τις πολιτικές και τις πρακτικές του. Στο εξωτερικό, οι σύμμαχοι και οι γείτονες της Τουρκίας αναζητούν ευγενικά και δειλά τρόπους να ζήσουν με αυτό το «άλλο κακό» (δίπλα στη Ρωσία) στο κατώφλι της Ευρώπης.

*Οι απόψεις που εκφράζονται παραπάνω είναι του συγγραφέα και δεν αντικατοπτρίζουν τις απόψεις του Free Turkish Press.

freeturkishpress.com

Όταν σπάει το απόστημα του βαθέως κράτους

19

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι: Αδερφοί Καραμαζόφ.-  Ο Μέγας Ιεροεξεταστής

0

 

Μετάφραση: Άρης Αλεξάνδρου

Το ποίημά μου ονομάζεται «Ο Μέγας Ιεροεξεταστής». Είναι κάτι τελείως ανόητο, όμως θα ήθελα να σου το διηγηθώ. Και εδώ πάλι δεν είναι καλό ν’ αρχίσω χωρίς πρόλογο, χωρίς φιλολογικό πρόλογο, εννοώ.

«Να πάρει ο διάβο­λος», διέκοψε ο Ιβάν γελώντας. «Τι ποιητής είμαι κι εγώ! Κοίτα, η υπόθεσή μου ξετυλίγεται το 16o αιώνα, και τότε -αυτό πρέπει να σου είναι γνωστό κι από το σχο­λείο- ήταν συνηθισμένο στην ποίηση να φέρνουν ουράνιες δυνάμεις στη γη.

Στη Γαλλία οι γραμματικοί των δικαστηρίων και οι καλόγηροι στα μοναστήρια έδιναν ολό­κληρες παραστάσεις, με πρωταγωνιστές στη σκηνή την Παναγία, τους αγγέλους, τους αγίους, το Χριστό και τον ίδιο το Θεό. Αυτό ίο έκαναν απλοϊκά Βέβαια, αλλά με κατάνυξη. Στην «Παναγία των Παρισίων» του Βίκτωρα Ουγκό, περιγράφεται στο Παρίσι επί Λουδοβίκου του XI, στη σάλα του δημαρχείου, για τον εορτασμό της γέννησης του διαδόχου της Γαλλίας, μια διδακτική δωρεάν παράστα­ση για το λαό με τον τίτλο «Η αδέκαστη κρίση της Υπεραγίας και Κεχαριτωμένης Παρθένου Μαρίας», όπου παρουσιάζεται η ίδια αυτοπροσώπως και δίνει άριστα δείγ­ματα της ευθυκρισίας της.

Το ίδιο και στη Μόσχα, κατά τους χρόνους του Μεγάλου Πέτρου, δίνονταν παρόμοιες σχεδόν δραματικές παραστάσεις με ιδιαίτερη προτίμηση σε θέματα από την Παλαιά Διαθήκη. Εκτός από τις παρα­στάσεις όμως, κυκλοφορούσαν παντού πολλά διηγήματα και ποιήματα, όπου ανάλογα με τις ανάγκες δρούσαν άγιοι, άγγελοι και σύσσωμος ο επουράνιος κόσμος. Αλλά και στα μοναστήρια μας υπάρχουν μεταφράσεις, αντιγρα­φές και συνθέσεις τέτοιων ποιημάτων, και σήμερα ακόμα, από τα χρόνια των Τατάρων.

Για παράδειγμα, σε μας υπάρχει ένα μικρό καλογηρικό ποίημα, μεταφρασμένο από τα ελληνικά με τίτλο «Το πέρασμα της Θεοτόκου από την κόλαση», που συναγωνίζεται σε τόλμη τις εικόνες του Δάντη. Η Μητέρα του Θεού επισκέπτεται την κόλαση και οδηγείται από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ στα Βασανιστήρια. Βλέπει τους αμαρτωλούς και την τιμωρία τους. Εκεί μεταξύ άλλων βλέπει μια περίεργη κατηγορία αμαρτωλών σε μια φλεγόμενη λίμνη. Μερικοί απ’ αυτούς Βουλιάζουν τόσο πολύ Βαθιά στη λίμνη που είναι αδύνατο να ξαναβγούν στην επιφάνεια και τους «ξέχασε κι ο ίδιος ο Θεός», φράση με ασυνήθιστο Βάθος και δύναμη. Η Θεοτόκος γονατίζει τότε συγκινημένη και με κλάματα μπροστά στο θρόνο του Θεού και τον παρακαλεί να δώσει χάρη σε όλους, όσους είδε, σε όλους χωρίς εξαίρεση. Η συνομιλία της με το Θεό έχει τεράστιο ενδιαφέρον ικετεύει, επιμένει και όταν ο Θεός της δείχνει τα καρφωμένα χέρια και πόδια του παιδιού του στο σταυρό, και τη ρωτάει “πώς μπορώ να συγχωρήσω τους δημίους του;», εκείνη διατάζει όλους τους αγίους και όλους τους μάρτυρες, όλους τους αγγέ­λους και όλους τους αρχαγγέλους να γονατίσουν δίπλα της, μπροστά το θρόνο του Θεού και να παρακαλέσουν για την άφεση των αμαρτιών όλων χωρίς διάκριση. Τέλος αποσπά με τις ικεσίες της από το Θεό την παύση των Βασά­νων της κόλασης, κάθε χρόνο από τη Μεγάλη Παρασκευή ως την Κυριακή του Πάσχα και οι αμαρτωλοί ευχαριστούν τον Κύριο και του φωνάζουν από την κόλαση «είσαι δίκαιος Κύριε, που έτσι δίκασες».

Και το μικρό μου ποίημα, θα ήταν βέβαια αυτού του είδους, αν θα είχε δει το φως εκείνον τον καιρό. Εγώ εμφανίζω στη σκηνή Αυτόν. Βέβαια, δεν λέει ούτε λέξη’ μονάχα παρουσιάζεται και αποχωρεί. Έχουν περά­σει 15 αιώνες από τότε που υποσχέθηκε πως θα έρθει με όλη του τη λαμπρότητα «εν τη Βασιλεία Του», δεκαπέντε αιώνες από τότε που ο προφήτης του είπε: «Αλήθεια, θα έρθω γρήγορα, την ώρα όμως και τη στιγμή δεν την ξέρει κανείς, ούτε οι άγγελοι στον ουρανό, ούτε ο Υιός, αλλά μόνο ο Πατέρας», όπως και ο ίδιος είπε όταν περπατούσε ακόμα πάνω στη γη. Η Ανθρωπότητα όμως τον περιμένει με την πρώτη της πίστη και με την πρώτη της ευλάβεια. Ω, με ακόμη μεγαλύ­τερη πίστη, γιατί έχουν τώρα περάσει δεκαπέντε αιώνες από τον καιρό που ο άνθρωπος έλαβε την τελευταία υπο­θήκη από τον Ουρανό: «Πίστευε μόνο στη φωνή της καρδιά σου. Υποθήκες δεν δίνει ο ουρανός».

Απόμεινε, λοιπόν, μονάχα η πίστη στη φωνή της καρ­διάς. Και την εποχή εκείνη συνέβαιναν πράγματι, πολλά θαύματα. Πολλοί άγιοι έκαναν θαυμαστές γιατρειές. Όπως διαβάζουμε και στις βιογραφίες πολλών δικαίων, κατέβαι­νε η ίδια η Παναγία. Μα κι ο διάβολος δεν κοιμόταν και σε λίγο άρχισε η ανθρωπότητα να αμφιβάλει για τη γνη­σιότητα αυτών των θαυμάτων. Εκείνον ακριβώς τον καιρό παρουσιάστηκε στο Βορρά, στη Γερμανία, μια τρομερή αίρεση. Ένα μεγάλο άστρο, «όμοιο με λαμπάδα» (το άστρο σημαίνει την εκκλησία), έπεσε στις πηγές και τα νερά έγιναν πικρά. Οι νέες αιρέσεις αρνούνταν κάθε θαύμα με βλάσφημο τρόπο. Η πίστη όμως, όσων παρέμειναν πιστοί, έγινε ακόμα πιο φλογερή. Τα δάκρυα της ανθρωπότητας ανεβαίνουν προς Αυτόν, όπως πριν, οι άνθρωποι τον περιμένουν, τον αγαπούν, ελπίζουν σ’ Αυτόν, όπως πριν. Τόσους αιώνες τον ικέτευσε η ανθρωπότητα, με φλογερή πίστη «Κύριε και Θεέ επίφανε ημίν», του φώναζε τόσους αιώνες, ώστε αποφάσισε με την άπει­ρη ευσπλαχνία του, να κατεβεί στους προσευχόμενους. Και πριν είχε επισκεφθεί πολλούς δίκαιους, μάρτυρες, ερημίτες, της γης αυτής, όπως διαβάζουμε στις βιογραφίες τους. Ο ποιητής μας Τιούτσεφ, που πίστευε ειλικρινά στην αλήθεια των λόγων του, διακηρύσσει στους στίχους του:

Με το βάρος του Σταυρού φορτωμένος.

Και με δούλου μορφή περπατώντας.

Σε διέτρεξε, πατρίδα, παντού.

Ο Κύριος ημών, ευλογώντας.

Ότι πράγματι έτσι γινόταν, αυτό θέλω κι εγώ να σου διηγηθώ. Αποφάσισε τότε, αν και μόνο για μια στιγμή, να εμφανισθεί στο λαό —στο λαό που βασανιζόταν, που υπέ­φερε, στο λαό τον αμαρτωλό, που τον αγαπούσε με αγάπη παιδιάστικη. Η υπόθεσή μου ξετυλίγεται στην Ισπανία, στη Σεβίλλη, την τρομερή εποχή της Ιεράς Εξέτασης, όταν «προς δόξα του Θεού», έκαιγαν κάθε μέρα φωτιές σ’ όλη τη χώρα, όταν «έκαιγαν σε μεγαλόπρεπες φωτιές επάνω, τα κακά γεννήματα των αιρετικών».

Αυτή δεν είναι φυσικά η επάνοδος, που υποσχέθηκε, για την οποία είναι γραμμένο πως θα έρθει στο τέλος των χρόνων, με όλη του την ουράνια λαμπρότητα, αιφνιδιαστι­κά «σαν μια αστραπή από την ανατολή στη δύση». Όχι. Θέλει να επισκεφθεί τα παιδιά Του μόνο για μια στιγμή, και μάλιστα ακριβώς εκεί όπου λάμπουν οι φωτιές των αιρετικών.

Με την άπειρη ευσπλαχνία Του περιφέρεται ακόμη μία φορά μεταξύ των ανθρώπων, με την ίδια ανθρώπινη μορφή που Βάδιζε ανάμεσά τους για τριάντα τρία ολόκληρα χρόνια πάνω στη γη, πριν από δεκαπέντε αιώνες. Κατεβαίνει στις φλογισμένες πλατείες της αμαρ­τωλής πόλης, όπου ακριβώς μια μέρα πριν, πάνω σε μια λαμπρή φωτιά, έκαψε μονομιάς ο Καρδινάλιος Μέγας Ιεροεξεταστής, μπροστά στο Βασιλιά, την αυλή των ιππο­τών, των καρδιναλίων, τις κυρίες των τιμών και όλους τους κατοίκους της Σεβίλλης σχεδόν μια εκατοντάδα αιρε­τικών «προς μεγαλύτερη δόξα του Θεού» (ad majorem gloriam Dei).

Παρουσιάστηκε αθόρυβα, χωρίς επίδειξη και περιέρ­γως όλοι τον αναγνωρίζουν. Αυτό θα μπορούσε να γίνει το καλύτερο κομμάτι του ποιήματος μου, να ερμηνεύσω δηλαδή πως αυτοί Τον αναγνωρίζουν. Ο λαός ξεχύνεται με ασυγκράτητη ορμή προς Αυτόν, σπρώχνεται γύρω του, συρρέει κοντά Του και τον ακολουθεί. Αυτός περνά σιω­πηλός, με ένα ήρεμο χαμόγελο απέραντης ευσπλαχνίας για τους συγκεντρωμένους. Ο ήλιος της αγάπης καίει στην καρδιά του, ακτίνες φωτός και δύναμης ξεχύνονται από τα μάτια του, η Σοφία Του ακτινοβολεί πάνω στους ανθρώ­πους και τους κάνει να πάλλονται κι εκείνοι από αγάπη. Απλώνει τα χέρια Του πάνω τους, τους ευλογεί και αρκεί να Τον αγγίξουν μονάχα, να ακουμπήσουν μονάχα το φόρεμά Του για να θεραπευθούν. Τότε φωνάζει ένας γέρος απ’ το πλήθος, τυφλός εκ γενετής. «Κύριε, θερά­πευσε με για να Σε δω». Και από τα μάτια του πέφτει κάτι σαν λέπια και ο τυφλός Τον Βλέπει. Ο λαός κλαίει και φιλά το χώμα που Αυτός πατά. Παιδιά σκορπίζουν λου­λούδια στα πόδια του, ψάλλουν και ύμνους «Ωσαννά». Και όλοι φωνάζουν «είναι Αυτός, Αυτός ο ίδιος, πρέπει να είναι Αυτός και κανείς άλλος δε μπορεί να είναι παρά Αυτός».

Σταματά στα προπύλαια μπροστά του καθεδρικού ναού της Σεβίλλης, ακριβώς τη στιγμή που φέρνουν με κλάματα και μοιρολόγια στο ναό, ένα λευκό ανοιχτό παιδικό φέρετρο. Στο φέρετρο αναπαύεται ένα κορίτσι επτά χρονών, το μονάκριβο παιδί ενός άρχοντα, ανάμεσα στα νεκρικά λουλούδια. «Αυτός θα αναστήσει το παιδί σου», φωνάζει κάποιος από το πλήθος στη μητέρα που κλαίει. Ο ιερέας του ναού, που Βγαίνει για να προϋπαντήσει το φέρετρο κοιτά σαστισμένος και συνοφρυωμένος. Τότε ακούγονται οι σπαρακτικοί θρήνοι της μάνας του πεθαμέ­νου παιδιού. Πέφτει στα πόδια Του: «Αν είσαι Αυτός ανάστησε το παιδί μου». Η πομπή σταματά, κατεβάζουν το μικρό φέρετρο στα προπύλαια κοντά στα πόδια του. Εκείνος κοιτάζει με συμπόνια και τα χείλη του ψιθυρίζουν μια φορά ακόμα «σήκω παιδί μου». Το κοριτσάκι ανασηκώνεται, κάθεται και κοιτά γύρω του χαμογελώντας, με ορθάνοιχτα τα έκπληκτα μάτια του. Στα χέρια του κρατά μια ανθοδέσμη από λευκά τριαντάφυλλα, που είχαν βάλει στο φέρετρο για στόλισμα. Ο λαός συγκινείται, φωνάζει, κλαίει με αναφιλητά.

Και την ίδια αυτή στιγμή περνά από την πλατεία, μπροστά απ’ τη Μητρόπολη, ο ίδιος ο καρδινάλιος, ο Μέγας Ιεροεξεταστής. Είναι ένας γέρος σχεδόν ενενήντα χρονών, ψηλός και στητός, με σκελετωμένο πρόσωπο, με βαθουλωμένα μάτια, που μέσα τους φεγγοβολούν ακόμα κάποιες σπίθες. Σήμερα δεν φορά τη λαμπρή στολή του, με την οποία άστραφτε και εντυπωσίαζε χτες το λαό, όταν έκαιγε τους εχθρούς της ρωμαϊκής πίστης. Σήμερα φορά το παλιό, χοντρό, καλογε­ρικό ράσο του. Στην καθορισμένη απόσταση πίσω του τον ακολουθούν σκυθρωποί οι βοηθοί και οι δούλοι, «η αγία φρουρά». Σταματά μπροστά στο πλήθος και παρακολου­θεί από μακριά. Τα είδε όλα, είδε, πώς έβαλαν μπρος στα πόδια Του το φέρετρο, είδε, πώς ξανάζησε το κοριτσάκι και το πρόσωπό του σκοτείνιασε. Σμίγει τα πυκνά ασπρι­σμένα φρύδια του και στα μάτια του καίει μια δυσοίωνη φωτιά. Σηκώνει το δάχτυλο και δίνει διαταγή στους φρου­ρούς να Τον συλλάβουν. Και, να, δες, τόσο μεγάλη ήταν η δύναμη του και τόσο καλά εκπαιδευμένος, ταπει­νωμένος και φοβισμένα υπάκουος είναι ο λαός σ’ αυτόν, ώστε το πλήθος παραμερίζει για να περάσουν οι φρουροί του. Αυτοί -μέσα στη νεκρική σιωπή που απλώθηκε- Τον συλλαμβάνουν και τον οδηγούν μακριά. Αμέσως, όλο το πλήθος, σαν ένα κεφάλι υποκλίνεται μπρος τον ιεροεξετα­στή ως τη γη· και αυτός ευλογεί σιωπηλά το πλήθος και προσπερνά. Οι φρουροί φέρνουν τον συλληφθέντα σε μια στενή, σκοτεινή, θολωτή φυλακή, στο παλιό κτίριο του Άγιου Δικαστηρίου και τον κλείνουν εκεί. Η μέρα περνά και αρχίζει η σκοτεινή, άπνοη, «αγωνιώδης νύχτα της Σεβίλλης». Ο αέρας μυρίζει «δάφνη και λεμονιά».

Στο πυκνό σκοτάδι ανοίγει ξαφνικά η σιδερένια πόρτα της φυλακής, και ο γέροντας Μέγας Ιεροεξεταστής, σιγά με ένα φανάρι μπαίνει μέσα στο κελί. Είναι μόνος, αμέσως κλεί­νει πίσω του η πόρτα. Σταματά στην είσοδο και τον κοιτά προσεκτικά στο πρόσωπο για ένα με δυο λεπτά. Μετά Τον πλησιάζει αργά, βάζει το φανάρι στο τραπέζι και λέει:

– «Εσύ είσαι; Είσαι εσύ Αυτός;». Όμως δεν παίρνει καμιάν απάντηση και προσθέτει γρήγορα

– «Μην απαντάς, σώπαινε. Και τι θα μπορούσες να πεις; Ξέρω πολύ καλά τι θα μπορούσες να πεις. Και δεν έχεις το δικαίωμα να προ­σθέσεις τίποτα σε εκείνα που κάποτε είχες πει. Γιατί ήρθες να μας ενοχλήσεις; Γιατί ήρθες να μας ενοχλήσεις και αυτό το ξέρεις και ο ίδιος. Ξέρεις μήπως και τι θα γίνει αύριο; Δεν ξέρω καθόλου ποιος είσαι και ούτε θέλω να ξέρω. Αν είσαι πραγματικά Αυτός ή μόνο το ομοίωμά Του, αύριο θα σε δικάσω και θα δώσω εντολή να σε κάψουν σαν το χειρότερο αιρετικό, και ο ίδιος ο λαός που σήμερα φιλούσε τα πόδια σου, θα τρέξει με ένα νεύμα μου γύρω από τη φωτιά σου, για να συνδαυλίσει τα κάρβουνα. Το ξέρεις μήπως κι αυτό; Ναι, ίσως και να το ξέρεις», πρόσθεσε σκεπτικός, χωρίς να σηκώσει ούτε στιγμή το διαπερα­στικό του βλέμμα από τον αιχμάλωτό του.

– Δεν καταλαβαίνω καλά, Ιβάν, τι είναι αυτό; Είναι αυτό προϊόν της αχαλίνωτης φαντασίας του γέροντα, καμιά παραίσθησή του ή κανένα παραλήρημά του;, τον διέκοψε χαμογελώντας ο Αλιόσα, που άκουγε προσεκτικά τη διή­γηση χωρίς να μιλά.

– Ας πούμε ότι είναι το τελευταίο, είπε ο Ιβάν γελαστά, αφού ο μοντέρνος ρεαλισμός σ’ έχει κακομάθει τόσο πολύ, ώστε να μη μπορείς να δεχτείς πια κάτι εντελώς φανταστικό. Εάν επιμένεις, έστω, ας είναι παραλήρημα. Και βέβαια ο γέρος είναι ενενήντα χρόνων και μπορεί να έχει χάσει και τα λογικά του. Τον τάραξε όμως και το πρόσωπο του φυλακισμένου. Μπορεί επιτέλους να το πάρει κανείς και για μια παραζά­λη, ένα όραμα του ενενηντάχρονου προ του θανάτου του, που είναι ακόμα ερεθισμένος από τους εκατό αιρετικούς που κάηκαν χτες σε μια φωτιά. Για μας όμως τους δυο δεν είναι τελείως αδιάφορο τι είναι εδώ παραλήρημα ή αχαλί­νωτη φαντασία; Εδώ μας ενδιαφέρει μόνον αυτό, ότι ο γέροντας πρέπει να μιλήσει, πρέπει επιτέλους να μας πει εκείνο που κράταγε ενενήντα ολόκληρα χρόνια μέσα του.

– Και ο φυλακισμένος σωπαίνει; Τον κοιτά και δεν λέει λέξη;

– Ούτε λέξη. Κι έτσι είναι απαραίτητο να γίνει, ξαναγέλασε ο Ιβάν. Ο ίδιος ο γέροντας του είπε, πως δεν έχει το δικαίωμα να προσθέσει ούτε μία λέξη σε ό,τι είχε ειπωθεί. Εδώ άλλωστε θα δούμε επικεντρωμένη και τη φιλοσοφία του ρωμαϊκού καθολικισμού· έτσι τουλάχιστον εγώ τον αντιλαμβάνομαι. Με άλλα λόγια: Τα μεταβίβασες όλα στον Πάπα, άρα ο Πάπας ξέρει τα πάντα· καλά θα κάνεις να μην ξανάρθεις πια, τουλάχιστον να μη μας ενοχλείς σε ακατάλληλο χρόνο. Με αυτό τo πνεύμα μιλούν και κυρίως γράφουν οι Ιησουίτες τουλάχιστον: Αυτό το διάβασα ο ίδιος στα βιβλία των θεολόγων τους:

– «Έχεις το δικαίωμα τάχα, να μας γνωστοποιήσεις (αποκαλύψεις) έστω κι ένα από τα μυστικά του κόσμου, από τον οποίο έρχεσαι;» τον ρωτά ο γέρος μας, και απαντά ο ίδιος μόνος του.

– «Όχι, δεν το έχεις και δεν θα προσθέσεις τίποτα σε ό,τι είπες κάποτε μια φορά και δεν σου επιτρέπεται να πάρεις από τους ανθρώπους την ελευθερία, για την οποία τόσο αγωνίστη­κες όταν ήσουν ακόμα στη γη. Κάθε τι νέο που μπορείς να διακηρύξεις, θα σήμαινε μια προσβολή κατά της ελευ­θερίας της πίστης των ανθρώπων, γιατί θα φαινόταν ως θαύμα. Η ελευθερία της πίστης σου ήταν τότε ακόμη, εδώ και χίλια πεντακόσια χρόνια το πολυτιμότερο απ’ όλα. Μήπως δεν τους έλεγες ο ίδιος τόσο συχνά; «Θέλω να σας κάνω ελεύθερους»; Λοιπόν τους βλέπεις αυτούς τους «ελεύθε­ρους ανθρώπους»», προσθέτει ο γέροντας με βαθυστόχα­στο χαμόγελο: «Ναι, το πληρώσαμε ακριβά, αλλά επιτέλους το φέραμε σε πέρας εν ονόματί Σου. Δεκαπέντε αιώνες βασανιστήκαμε με αυτήν την ελευθερία, και τώρα το έργο μας τελείωσε και τελείωσε καλά. Δεν το πιστεύεις ότι τελει­ώσαμε για πάντα; Με κοιτάς τόσο ήρεμα και δε με αξιώνεις ούτε με την οργή σου. Μάθε όμως: Τώρα, ακριβώς τώρα, οι άνθρω­ποι είναι περισσότερο από κάθε άλλη φορά πεπεισμένοι ότι είναι ελεύθεροι, τελείως ελεύθεροι, κι όμως μας φέρα­νε οι ίδιοι την ελευθερία τους και την κατέθεσαν δουλοπρεπώς στα πόδια μας. Αυτό ίσα-ίσα είναι το έργο μας. Αυτή όμως είναι η ελευθερία που θέλησες Εσύ;».

– Πάλι δεν καταλαβαίνω. Ειρω­νεύεται; Τον περιγελά; τον διέκοψε ο Αλιόσα.

– Αντίθετα. Το αναγνωρίζεις ως επιτυχία στον εαυτό του και στους ομοίους του, ως εκδούλευση, ότι κατόρθω­σαν επιτέλους να κατανικήσουν την ελευθερία και να κάνουν τους ανθρώπους με αυτόν τον τρόπο ευτυχισμέ­νους. Γιατί μόνον τώρα είναι δυνατόν (εννοεί φυσικά την Ιερή Εξέταση) να σκεφθεί κανείς για πρώτη φορά την ευτυχία των ανθρώπων. Ο άνθρωπος γεννήθηκε επανα­στάτης. Μπορούν όμως οι επαναστάτες να ’ναι ευτυχείς; Του λέει: «Σε προειδοποιούσα. Έδινες άφθονες παραι­νέσεις και συμβουλές, δεν ήθελες όμως και να ακούσεις. Απέρριψες το μοναδικό δρόμο που θα μπορούσε να ’χε κάνει τους ανθρώπους ευτυχείς. Τον απέκρουσες. Αλλά, ευτυχώς, μας μεταβίβασες το έργο σου, όταν έφυγες από μας, το υποσχέθηκες, μας έδωσες το δικαίωμα «του δεσμείν και λύειν» και δεν επιτρέπεται ούτε να το σκέφτε­σαι να μας το πάρεις πίσω. Γιατί ήρθες λοιπόν να μας ενο­χλήσεις;»

– Τι σημαίνει «έδινες άφθονες παραινέσεις και συμ­βουλές;», ρώτησε ο Αλιόσα.

– Αυτό είναι το σπουδαιότερο απ’ όλα, όσα έχει να πει ο γέρος, που συνεχίζει λέγοντας:

– «Το τρομερό και πονηρό πνεύμα, το πνεύμα του αυτομηδενισμού και της ανυπαρξίας μίλησε μαζί Σου στην έρημο και μας παραδόθηκε στις γραφές πως σε έβαλε σε πειρασμό. Έγινε έτσι; Και θα μπορούσε τάχα να ειπωθεί κάτι πιο αληθινό, από το περιεχόμενο των τριών ερωτημάτων, που Σου έθεσε το πνεύμα, που Συ απέκρουσες και που στις γρα­φές ονομάζονται «πειρασμοί»; Αν έγινε ποτέ στη γη ένα πραγματικό, σαν κεραυνός συγκλονιστικό θαύμα, αυτό ήταν μόνον εκείνη την ημέρα, την ημέρα των τριών πειρα­σμών. Το θαύμα ήταν ακριβώς αυτό, ότι τα τρία ερωτήμα­τα τέθηκαν.

Αν θα θέλαμε, δοκιμαστικά και παραδειγματικά να φανταστούμε, ότι τα τρία εκείνα ερωτήματα χάθηκαν, εξα­φανίστηκαν από τα βιβλία και ότι πρέπει να τα συντάξουμε και να τα διατυπώσουμε από την αρχή για να τα προσθέ­σουμε και πάλι στο κείμενο, και αν γι’ αυτό το σκοπό μαζεύαμε όλους τους σοφούς της γης, τους ηγεμόνες, τους αρχιερείς, τους διανοούμενους, τους φιλοσόφους, τους ποιητές και δίναμε σ’ αυτούς το θέμα: «Επινοήστε και συντάξτε τρία ερωτήματα, που να ανταποκρίνονται, όχι μόνο στο άφθαρτο ύψος εκείνης της στιγμής, αλλά και να εκφράζουν σε τρεις λέξεις, τρεις φράσεις, ολόκληρη τη μελλοντική ιστορία της γης και της ανθρωπότητας», πιστεύ­εις Εσύ, ότι ολόκληρη η σοφία της γης μαζεμένη θα μπο­ρούσε να συλλάβει κάτι ισάξιο σε δύναμη και βάθος με τα τρία ερωτήματα, που Σου τέθηκαν τότε από το κραταιό και πονηρό πνεύμα της ερήμου; Από αυτά μόνο τα ερωτήματα και από το θαύμα ότι τέθηκαν μια φορά, μπορεί κανείς να νιώσει πως εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με πρόσκαιρες διανοητικές εκλάμψεις, αλλά με έναν αιώνιο και απόλυτο νου.

Γιατί, σ’ αυτά τα τρία ζητήματα συνοψίζεται κατά κάποιον τρόπο η μελλοντική ανθρώπινη ιστορία και προφητεύεται και δίνονται τρεις εικόνες όπου συναντώνται όλες οι άλυτες αντιφάσεις που υπήρξαν ποτέ στον κόσμο. Τότε δεν ήταν αυτό τόσο φανερό, γιατί το μέλλον ήταν άγνωστο. Τώρα όμως μετά δεκαπέντε αιώνες, βλέπουμε πως όλα έχουν τόσο σωστά προφητευτεί με εκείνα τα τρία ερωτήματα και τόσο πολύ επαληθεύτηκαν, ώστε δε μπορούμε εμείς σήμερα να τους προσθέσουμε ή να τους αφαιρέσουμε κάτι.

Κρίνε τώρα και μόνος σου, ποιος είχε τότε δίκιο. Εσύ ή εκείνος που Σε ρωτούσε τότε; Θυμήσου το πρώτο ερώτη­μα, αν και δεν στο λέω κατά λέξη, το νόημα ήταν περίπου: Θέλεις να πας στον κόσμο και πηγαίνεις με αδειανά τα χέρια, με κάποιαν αόριστη υπόσχεση ελευθερίας, που οι άνθρωποι -με την απλοϊκότητα και τη μικρόνοιά τους, στοι­χεία της φύσης τους- δεν μπορούν να καταλάβουν και που τη φοβούνται – γιατί για τους ανθρώπους και την κοινωνία τους δεν δόθηκε ποτέ τίποτα πιο αφόρητο από την ελευθερία. Βλέπεις όμως τις πέτρες σ’ αυτή τη γυμνή και φλογισμένη έρημο; Κάνε τες ψωμιά και η ανθρωπότητα θα σε ακολουθήσει σαν κοπάδι, γεμάτη ευγνωμοσύνη και υποταγή, αν και πάντα θα ζει με την αγωνία, ότι θα μπο­ρούσες κάποτε να αποτραβήξεις το χέρι Σου από πάνω της και να σταματήσεις να της δίνεις τα ψωμιά Σου.

Δεν ήθε­λες όμως να πάρεις από τους ανθρώπους την ελευθερία και απέρριψες την πρόταση: γιατί, τι είδους ελευθερία είναι αυτή, σκέφθηκες, όταν η υποταγή εξαγοράζεται με ψωμιά. Του απάντησες (του πειρασμού), «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος». Ξέρεις όμως ότι στο όνομα αυτού του επίγειου ψωμιού, το πνεύμα της γης θα εξεγερθεί εναντίον Σου, θα Σε πολεμήσει και θα Σε νικήσει, και ότι όλοι θα το ακολουθήσουν με την κραυγή: «Ποιος μοιάζει με αυτό το τέρας που μας έδωσε τη φωτιά απ’ τον ουρανό;». Ξέρεις ακόμα ότι η ανθρωπότητα με το στόμα των σοφών και των διανοουμένων της θα διακηρύξει ύστερα από αιώνες ότι δεν υπήρξαν ούτε εγκλήματα, άρα ούτε αμαρτίες, υπήρξαν μόνον πεινασμένοι άνθρωποι – «Χόρτασέ τους και τότε μόνο να απαιτείς απ’ αυτούς τόσην αρετή». Αυτό θα είναι γραμμένο στη σημαία που θα σηκωθεί εναντίου Σου και με την οποία θα θελήσουν να γκρεμίσουν το ναό Σου.

Στη θέση του ναού Σου θα σηκώσουν ένα νέο οικοδόμημα, ένα νέο τερατώδη πύργο της Βαβέλ. Και επειδή κι αυτός θα μείνει ατελείωτος, όπως κι ο πρώτος, θα μπορούσες να τους λυπηθείς λίγο και να ελαττώσεις τα βάσανά τους κατά χίλια χρόνια, γιατί αφού βασανιστούν με τον πύργο τους θα έρθουν πάλι σε μας. Και θα μας ξαναβρούν κάτω από τη γη στις κατακόμβες, γιατί θα διωκόμαστε πάλι και θα ταλαιπωρούμαστε, και θα πρέπει να κρυβόμαστε, θα μας βρουν και θα μας φωνάζουν: «Χορτάστε μας, γιατί εκείνοι που μας υποσχέθηκαν τη φωτιά απ’ τον ουρανό δεν μας την έδωσαν».

Και τότε θα τους τελειώσουμε εμείς τον πύργο τους, γιατί μόνον εκείνος μπορεί να τους τον τελειώσει, εκείνος που «θα τους χορτάσει».  Και μόνο εμείς θα τους χορτάσουμε εν ονόματί Σου, γιατί θα τους πούμε ψέματα, ότι αυτό γίνεται εν ονοματί Σου. Όχι ποτέ, δεν θα χορτά­σουν δίχως εμάς. Καμιά επιστήμη δεν θα τους δώσει ψωμί όσο μένουν ελεύθεροι, και στο τέλος θα καταθέσουν στα πόδια μας την ελευθερία τους και θα μας πουν: «Κάντε μας δούλους, αλλά χορτάστε μας». Στο τέλος θα καταλάβουν μόνοι τους ότι η ελευθερία και το επίγειο ψωμί, δεν είναι δυνατόν ούτε κατά διάνοια να επαρκέσουν για όλους, γιατί δε θα μπορέσουν ποτέ να τα μοιρά­σουν. θα καταλάβουν ακόμα, ότι δεν μπορούν να είναι ποτέ ελεύθεροι, γιατί είναι αδύνατοι γεμάτοι ελαττώματα, τιποτέ­νιοι, ταραχοποιοί. 

Τους υποσχέθηκες ουράνιο ψωμί, αλλά Σε ξαναρωτώ: Μπορεί αυτό το ψωμί, στα μάτια αυτού του αδύνατου, αιώνια ελαττωματικού και αιώνια αχάριστου γένους να συγκριθεί με το επίγειο;

Και αν στο όνομα του ουράνιου ψωμιού θα Σε ακολουθήσουν χιλιάδες και ακόμα περισσότεροι, τί θα γίνει με τα εκατομμύρια και δισεκατομμύρια της ύπαρξης, που δεν έχουν τη δύναμη να καταφρονήσουν το επίγειο ψωμί χάριν του επουράνιου. Ή σου είναι μόνον αγαπητοί οι δεκάδες των ισχυρών και μεγάλων;

Και πρέπει τα υπόλοιπα εκατομμύρια, που είναι αναρίθμητα σαν την άμμο της θάλασσας και αδύναμα, αλλά που Σε αγαπούν, να χρησιμεύσουν μόνον ως υλικό στους μεγάλους και ισχυρούς. Όχι, σε μας είναι και οι αδύναμοι αγαπητοί· είναι ελαττωματικοί και ταραχοποιοί, μα στο τέλος θα γίνουν ακριβώς αυτοί οι πλέον υπάκουοι.

Θα μας θαυμάζουν και θα μας θεωρούν θεούς, γιατί μόλις γίναμε αρχηγοί τους δεχτήκαμε να σηκώσουμε το ζυγό της ελευθερίας που μπροστά του αυτοί τρομάζουν και να γίνουμε δυνάστες· τους, τόσο τρομερή θα τους γίνει στο τέλος η ελευθερία. Εμείς όμως θα τους λέμε ότι υπακούμε σε Σένα και ότι εξουσιάζουμε στο όνομά Σου. Θα τους εξαπατήσουμε πάλι, γιατί δε θα σε ξαναφήσουμε να ’ρθεις πια σε μας. Σ’ αυτήν την απάτη θα είναι και το μαρτύριό μας, γιατί θα πρέπει να λέμε ψέματα.

Αυτό το νόημά είχε το πρώτο ερώτημα στην έρημο και αυτό το απέρριψες στο όνομα της ελευθερίας που την έβαζες πάνω απ’ όλα. Σ’ αυτό το ερώτημα περιέχεται το μεγάλο μυστήριο αυτού του κόσμου. Αν είχες δεχθεί τα ψωμιά, θα είχες απαντήσει στο κοινό και αιώνια βασανιστικό ερώτημα της ανθρωπότητας, τόσο του ατόμου, όσο και του συνόλου, το ερώτημα: Τι πρέπει να λατρεύουμε; Ο άνθρωπος, όταν ελευθερωθεί, δεν έχει καμιά διαρκέστερη και πιο βασανι­στική φροντίδα, παρά μόνον πώς θα βρει όσο γίνεται πιο γρήγορα κάποιον που θα μπορεί να τον λατρεύει. Και θέλει να είναι ικέτης σε εκείνο μόνο που είναι αναμφισβή­τητο, τόσο αναμφισβήτητο που όλοι από κοινού να το λατρεύουν. Γιατί, η φροντίδα αυτών των αξιοθρήνητων πλασμάτων δεν είναι να βρουν κάτι, που εγώ ή ένας άλλος μπορεί να λατρεύει, αλλά να βρει κάτι που όλοι πιστεύουν και όλοι λατρεύουν.

Αυτή η ανάγκη της συμφωνίας στη λατρεία είναι το μεγαλύτερο βασανιστήριο και του ανθρώπου χωριστά, αλλά και της ανθρωπότητας στο σύνολό της από την αρχή του κόσμου. Γι’ αυτήν την κοινή λατρεία, αλληλοεξοντωνονταν με το σπαθί. Δημιούργησαν για τους εαυτούς τους θεούς και φώναζαν ο ένας στον άλλο: «Πετάξτε τους δικούς σας θεούς, ελάτε να προσκυνήσετε τους δικούς μας, διαφορετικά θα πεθάνετε και σεις και οι θεοί σας». Κι αυτό θα γίνεται ως το τέλος του κόσμου, ακόμα κι όταν εξαφανιστούν από τον κόσμο οι θεοί: και τότε ακόμα θα γονατίζουν μπροστά σε είδωλα.

Το γνώριζες αυτό το μυστικό της ανθρώπινης φύσης και δεν είναι δυνατό να μη σου είχε αποκαλυφθεί. Αρνήθηκες όμως τη μοναδική αλάνθαστη σημαία που Σου είχε προταθεί για να εξανα­γκάσεις όλους να Σε προσκυνήσουν ασυζητητί, τη σημαία του επίγειου άρτου. Και την καταφρόνησες στο όνομα της ελευθερίας και του επουράνιου άρτου. Κοίτα λοιπόν τι έκανες. Και όλα πάλι στο όνομα της ελευθερίας.

Σου λέω, λοιπόν, ότι ο άνθρωπος δε γνωρίζει καμιά πιο βασανιστι­κή φροντίδα, απ’ το να βρει κάποιον, που να μπορεί να του παραδώσει όσο γίνεται γρηγορότερα το δώρο της ελευθερίας με το οποίο αυτό το δυστυχισμένο πλάσμα έρχεται στον κόσμο. Μα κύριος της ελευθερίας των ανθρώπων γίνεται μονάχα εκείνος που μπορεί να καθη­συχάσει τη συνείδησή τους. Με το ψωμί Σου δινόταν μια ακαταμάχητη σημαία: Θα έδινες ψωμί και ο άνθρωπος θα Σε προσκυνούσε, γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο αδιαφιλονί­κητο από το ψωμί. Μα, αν εκείνη την ίδια στιγμή, κατα­κτούσε κανείς τη συνείδησή του, εκτός από Σένα, τότε θα ’φτάνε στο σημείο και να πετάξει το ψωμί Σου για ν’ ακολουθήσει εκείνον που γοήτευσε τη συνείδησή του. Σ αυτό είχες δίκιο. Γιατί το μυστικό της ανθρώπινης ύπαρξης είναι τούτο: Δε θέλει μονάχα να ζει, μα και να ξέρει γιατί ζει. Αν ο άνθρωπος δεν έχει μια σταθερή φαντασίωση του σκο­πού για τον οποίο ζει, θα αρνηθεί να ζήσει, θα προτιμήσει να αυτοεκμηδενιστεί, έστω κι αν όλα γύρω του είναι ψωμιά. Αυτό είναι σωστό, ως εκτίμησή Σου.

Μα τι βγήκε απ’ αυτό; Μα τι έκανες κι Εσύ; Αντί να γίνεις κύριος της ελευθερίας των ανθρώπων, μεγάλωσες πιο πολύ την ελευθερία τους. Ή σου διέφυγε πως ο άνθρωπος προτι­μάει την ησυχία ακόμα και το θάνατο, παρά την ελεύθερη εκλογή εν γνώσει του καλού και του κακού; Δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό για τον άνθρωπο από την ελευθερία της συνείδησής του, αλλά και τίποτα πιο βασανιστικό.

Και Εσύ αντί να βάλεις σταθερές βάσεις για τον εφησυχασμό της ανθρώπινης συνείδησης μια για πάντα, τους πρόσφερες ό,τι πιο ασυνήθιστο, ενδεχόμενο και αόριστο, όλα εκείνα που ήταν ανώτερα από τις δυνάμεις των ανθρώπων, φέρ­θηκες λοιπόν σα να μην τους αγαπούσες καθόλου. Εσύ, που ήρθες για να θυσιάσεις τη ζωή Σου για χάρη τους. Αντί να γίνεις κύριος της ελευθερίας του ανθρώπου, τους την πολλαπλασίασες, και βάρυνες την ψυχή του στον αιώνα τον άπαντα με τα βάσανα τούτης της ελευθερίας. Ζητούσες την ελεύθερη αγάπη του ανθρώπου για να τον παρασύρεις και να τον δελεάσεις να Σε ακολουθήσει θεληματικά.

Αντί να υπακούσει στον παλιό αυστηρό νόμο, ο άνθρωπος έπρεπε με ελεύθερη καρδιά να αποφασίζει ο ίδιος, τί είναι καλό και τί είναι κακό και για την εκλογή του είχε μόνον Εσένα για υπόδειγμα. Δεν σκέφτηκες ότι στο τέλος θα πετάξει και τη δική Σου εικόνα και θα αρνηθεί την αλήθειά Σου, όταν τον συντρίψει το τρομερό βάρος της ελευθερίας της εκλογής; Θα φωνάξουν στο τέλος πως η αλήθεια δεν βρίσκεται σε Σένα, γιατί θα ’ταν αδύνατο να τους αφήσει κανείς σε μεγαλύτερη σύγχυση και αγωνία απ’ όσο τους άφησες Εσύ, με τόσες έγνοιες και τόσα άλυτα αινίγματα. Έτσι έβαλες ο ίδιος τη βάση της καταστροφής της βασιλείας Σου και δεν Σου επιτρέπεται να κατηγορείς γι’ αυτό κανέναν άλλο. Και όμως, τι Σου είχε προσφερθεί.

Υπάρχουν τρεις δυνάμεις, μόνο τρεις δυνάμεις στη γη, με τις οποίες μπορεί κανείς να κατανικήσει και να αιχμαλωτίσει για πάντα τη συνείδηση αυτών των αδυνάτων ταραχοποιών, για τη δική τους την ευτυχία. Αυτές οι δυνάμεις είναι: το θαύμα, το μυστήριο και η εξου­σία. Απέρριψες και τις τρεις, με το λόγο Σου και το παράδειγμά Σου. Όταν το τρομερό και πάνσοφο πνεύμα Σε έβαλε στην κορυφή του ναού και Σου είπε: «Θέλεις να μάθεις αν είσαι γιος του Θεού; Άφησε τον εαυτό Σου να πέσει κάτω, γιατί είναι γραμμένο: θα διατάξει από ψηλά τους αγγέλους Του, κι αυτοί θα Σε πάρουν στα χέρια, ώστε το πόδι Σου να μη σκοντάψει σε πέτρα. Τότε θα μάθεις να είσαι Υιός Θεού και θα αποδεί­ξεις πόσο μεγάλη είναι η πίστη Σου προς τον Πατέρα Σου». Άκουσες αυτήν την προσφορά και την απέρριψες. Δεν υπέκυψες στον πειρασμό και δεν πήδησες κάτω. Ναι, φέρθηκες υπερήφανα και μεγαλόπρεπα ως Θεός.

Είναι όμως και οι άνθρωποι, αυτά τα ατίθασα, επαναστατι­κά πλάσματα Θεοί; Βέβαια, γνώριζες τότε, ότι αν θα έκα­νες έστω και ένα βήμα μόνο, θα έβαζες σε δοκιμασία τον Κύριο και θα έχανες ακόμη ολόκληρη την πίστη Σου προς Αυτόν, ώστε στη γη που είχες έρθει για να την απολυτρώ­σεις, θα γινόσουν κομμάτια και το πονηρό πνεύμα που Σε υπέβαλε σε πειρασμό θα πετούσε από χαρά. Αλλά εγώ επαναλαμβάνω: Είναι κι άλλοι τέτοιοι σαν και Σένα; Και μπόρεσες να πιστέψεις έστω και για λίγο ότι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να αντέξουν σε ένα τέτοιον πειρασμό; Είναι η ανθρώπινη φύση έτσι πλασμένη, ώστε να μπορεί να απορρίπτει το θαύμα και στις πλέον τρομερές στιγμές της ζωής. τις στιγμές των πιο τρομακτικών, των πιο σπου­δαίων, των πιο βασανιστικών ψυχικών ερωτημάτων και ικανοποιείται με την ελεύθερη απόφαση της καρδιάς, Ήξερες ότι τα έργα Σου θα επιζήσουν στα βιβλία και ότι θα φθάσουν τα βάθη των αιώνων και τα έσχατα όρια της γης. Και ήλπιζες ότι ο άνθρωπος, ακολουθώντας το παρά­δειγμά Σου, θα διατηρήσει την πίστη του προς το Θεό και δίχως θαύματα. Δεν ήξερες όμως ότι ο άνθρωπος μόλις απορρίψει το θαύμα, απορρίπτει και το Θεό, γιατί ο άνθρωπος ζητά λιγότερο τον Θεό από το θαύμα;

Και επειδή ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει δίχως θαύμα, θα δημιουργήσει για τον εαυτό του ένα πλήθος θαύματα, τα δικά του θαύματα, και θα λατρεύει κάθε μαγεία και κάθε μαγγανεία και ας είναι και χίλιες φορές επαναστάτης, αιρετικός, αρνητής του Θεού.

Δεν κατέβηκες από το Σταυρό, όταν Σου φώναζαν χλευαστικά: «Κατέβα από το σταυρό και θα πιστέψουμε ότι είσαι ΕΣΥ». Δεν κατέβηκες, γιατί και πάλι δεν ήθελες να υποδουλώσεις τον άνθρωπο με ένα θαύμα και διψούσες για ελεύθερη πίστη και όχι πίστη στο θαύμα. Διψούσες για αγάπη και ελευθερία και όχι για τη δουλοπρεπή γοητεία ενός σκλάβου μπροστά σε μια δύναμη που τον υποδου­λώνει για πάντα. Αλλά και στο ζήτημα αυτό υπερεκτίμησες τους ανθρώπους, γιατί, μα την αλήθεια, δεν είναι τίποτα άλλο παρά σκλάβοι, αν και γεννημένοι για επανα­στάτες. Κοίτα γύρω Σου και κρίνε. Πέρασαν ήδη δεκαπέ­ντε αιώνες. Δες τους ανθρώπους Σου. Ποιον εξύψωσες ως τον εαυτό Σου;

Ορκίζομαι πως ο άνθρωπος πλάστηκε πιο αδύναμος και πιο ταπεινός απ’ ό,τι τον νόμισες. Μπορεί λοιπόν να επιτελέσει ό,τι εσύ κατάφερες; Εκτιμώντας τις δυνάμεις του τόσο πολύ, του φέρθηκες σα να μην τον συμπονάς πια και γι’ αυτό του ζήτησες πάρα πολλά. Εσύ που τον αγαπούσες περισσότερο κι απ’ τον εαυτό Σου. Αν τον εκτιμούσες λιγότερο θα ζητούσες λιγότερα απ’ αυτόν και τότε θα έδειχνες ότι τον αγαπάς πιο πολύ και το φορτίο που θα του ζητούσες να σηκώσει θα ήταν μικρότερο. Είναι αδύναμος και ποταπός ο άνθρωπος.

Τι σημαίνει, βέβαια, ότι επαναστατεί παντού ενάντια στην εξουσία μας και καυχιέται κιόλας ότι είναι επαναστάτης; Αυτό είναι η περηφάνια ενός παιδιού, ενός μαθητή. Είναι η περηφάνια των μικρών παιδιών που ξεσηκώθηκαν κι έδιωξαν το δάσκαλό τους. Ο παιδιάστικος ενθουσιασμός τους θα πάρει γρήγορα τέλος και θα τους στοιχίσει ακριβά. Θα γκρεμίσουν τους ναούς και θα γεμίσουν τη γη με αίμα. Μα στο τέλος τα ανόητα παιδιά θ’ αντιληφθούν πως αν και είναι στασιαστές, είναι αδύναμοι στασιαστές που δεν μπορούν να αντέξουν ούτε τη δική τους ανταρσία. Χύνοντας αθώα δάκρυα, θα παραδεχτούν στο τέλος πως Εκείνος που τους έφτιαξε επαναστάτες, ήθελε να παίξει μαζί τους. Αυτό θα πούνε μέσα στην απόγνωσή τους, και η λέξη θα είναι μια βλασφημία που θα τους κάνει πιο δυστυ­χισμένους, γιατί η ανθρώπινη φύση δεν ανέχεται τη βλα­σφημία κατά του θεού, και στο τέλος θα εκδικηθεί η ίδια τον εαυτό της γι’ αυτήν.

Ανησυχία, σύγχυση και δυστυχία, αυτή είναι η μοίρα των ανθρώπων ύστερα από όσα υπέφερες για την ελευθε­ρία τους. Ο μεγάλος Σου προφήτης μέσα στο όραμά του λέει αλληγορικά ότι είδε όλους της πρώτης ανάστασης και πως ήταν από κάθε φυλή δώδεκα χιλιάδες. Αλλά, αν ήταν μόνο τόσοι, τότε αυτοί δεν ήταν άνθρωποι, ήταν άγιοι, ήταν Θεοί. Είχαν κρατήσει το Σταυρό Σου, είχαν κάνει υπομονή σε άγονες και στέρφες ερήμους, τρώγοντας ακρίδες και ρίζες. Και φυσικά μπορεί να ’σαι περήφανος για αυτά τα παιδιά τη ελευθερίας, της αγάπης και της αυτό­βουλης και υπέροχης αυτοθυσίας για το όνομά Σου. Μα μην ξεχνάς ότι ήταν μόνο λίγες χιλιάδες και ήταν και Θεοί. Αλλά οι άλλοι; Τι φταίνε οι άλλοι αδύναμοι άνθρωποι, αν δε μπορούν να υπομείνουν τα ίδια που υπέφεραν οι δυνα­τοί; Και τι φταίει η αδύναμη ψυχή αν δε μπορέσει να χωρέσει μέσα της τα τρομερά δώρα; Ήρθες λοιπόν πραγματικά μόνο για τους εκλεκτούς; Αν είναι έτσι, τότε κρύβεται κάποιο μυστήριο που εμείς αδυνατούμε να καταλάβουμε.

 Κι αν υπάρχει μυστήριο, τότε παίρνουμε κι εμείς το δικαίω­μα να διδάσκουμε το Μυστήριο και να διακηρύσσουμε ότι δεν έχει αξία η ελεύθερη απόφαση της καρδιάς και η αγάπη, αλλά το Μυστήριο, που πρέπει ν’ ακολουθούν τυφλά, ακόμα κι όταν έρχεται σε αντίθεση με τη συνείδησή τους. Αυτό και κάναμε. Διορθώσαμε το έργο Σου και το θεμελιώσαμε στο Θαύμα, στο Μυστήριο και στην Αυθεντία. Και οι άνθρωποι χάρηκαν, γιατί ακολουθούσαν πάλι σαν ένα κοπάδι και τους αφαιρέθηκε επιτέλους από την καρδιά τους το τρομερό δώρο που τους έφερνε βάσανα. Πες μας κι Εσύ. Δεν είχαμε δίκιο πράττοντας έτσι; Δεν αγαπούσαμε εμείς την ανθρωπότητα όταν την αλαφρώσαμε από το ζυγό της, αφού γνωρίσαμε την απογοήτευση της αδυνα­μίας της και όταν συγχωρήσαμε τα αμαρτήματά της, αρκεί να γίνονταν με τη συγκατάθεσή μας;

 Γιατί άραγε, ήρθες να μας ενοχλήσεις; Και τι με κοιτάς βουβά και συλλογισμένα με τα τρυφερά μάτια Σου; Θύμωσε, εξεγέρσου· Δε θέλω την αγάπη Σου, γιατί δεν Σ’ αγαπώ. Γιατί να στο κρύψω; Μήπως δεν ξέρω με ποιον μιλάω. Όλα, όσα έχω να Σου πω. Σου είναι ήδη γνωστά, το διαβάζω στα μάτια Σου. Θα κρύψω λοιπόν από Σένα το μυστικό μας; Ίσως θέλεις να το ακούσεις ακριβώς απ’ το στόμα μου;

Λοιπόν άκουσέ το: Δεν είμαστε με Σένα, αλλά με Αυτόν. Αυτός είναι το Μυστήριό μας. Πάει καιρός τώρα, που δεν είμαστε με Σένα, πάνε οκτώ αιώνες, που είμαστε με Αυτόν. Ακριβώς πριν από οκτώ αιώνες δεχτήκαμε από Αυτόν, εκείνο που εσύ αγανακτισμένος απέκρουσες, εκείνο το τελευταίο δώρο που Σου προσέφερε, όταν Σου έδειχνε όλα τα βασίλεια της Γης. Πήραμε απ’ αυτόν τη Ρώμη και το σπαθί του Καίσαρα και κηρύξαμε τους εαυτούς μας επί­γειους βασιλιάδες, μοναδικούς βασιλιάδες, αν και αυτό το έργο δεν το τελειώσαμε ακόμα. Όμως ποιος φταίει γι’ αυτό; Το έργο αυτό είναι ακόμα στην αρχή του, ωστόσο άρχισε. Θα κρατήσει ακόμα πολύ, ώσπου να ολοκληρωθεί και η γη θα υποφέρει ακόμα πολλά, εν τούτοις θα το τελει­ώσουμε, και θα είμαστε Καίσαρες και μόνο τότε θα σκεφθούμε για την παγκόσμια ευτυχία των ανθρώπων.

Εσύ όμως θα μπορούσες από τότε να έχεις το σπαθί του Καίσαρα. Γιατί απέκρουσες αυτό το τελευταίο δώρο; Αν είχες δεχτεί την τρίτη συμβουλή του ισχυρού πνεύμα­τος, θα είχες πραγματοποιήσει όλα όσα αποζητά ο άνθρωπος στη ζωή. Θα τους είχες δείξει μπροστά σε ποιον να υποκλίνονται, σε ποιον να παραδίνουν τη συνεί­δησή τους, με ποιον τρόπο μπορούν να ενώνονται μονια­σμένοι σα μυρμήγκια στη φωλιά τους. Γιατί η τάση προς μια ενότητα που να περιλαμβάνει όλον τον κόσμο είναι το τρίτο και τελευταίο μαρτύριο της ανθρωπότητας. Η ανθρωπότητα ως σύνολο τείνει πάντα να οργανωθεί παγκόσμια.

Υπήρξαν πολλοί μεγάλοι λαοί, με μεγάλη ιστορία που όμως όσο ψηλότερα στέκονται αυτοί οι λαοί, τόσο ήταν πιο δυστυχισμένοι, γιατί τόσο περισσότερο έβλεπαν τη μεγάλη τάση της ανθρωπότητας προς μια ένωση παγκό­σμια και γενική. Οι μεγάλοι κατακτητές, όπως ο Τιμούρ και ο Τσέγκις-Χαν, πέρασαν από τη γη σα λαίλαπα, γεμάτοι θέληση να κατακτήσουν όλον τον κόσμο· και αυτοί ακόμα έδειχναν -αν και ασυνείδητα- τη μεγάλη ανάγκη της ανθρωπότητας για μια ένωση παγκόσμια και γενική.

Αν είχες δεχτεί τη δύναμη πάνω σε τούτον τον κόσμο και την πορφυρά του Καίσαρα θα είχες θεμελιώσει την παγκόσμια κυριαρχία και θα είχες δώσει σε ολόκληρο τον κόσμο την ειρήνη. Γιατί ποιος θα κυριαρχούσε πάνω στους ανθρώπους αν όχι εκείνοι που κυριεύουν τη συνεί­δησή τους και κρατούν στο χέρι τα ψωμιά τους;

Εμείς όμως δεχτήκαμε το ξίφος του Καίσαρα, απορρίψαμε Εσένα και ακολουθήσαμε Αυτόν. Θα περάσουν αιώνες κι αιώνες σύγχυσης της λογικής τους και της επιστήμης, αιώ­νες αλληλοφαγίας, γιατί άρχισαν να οικοδομούν τον δικό τους πύργο της Βαβέλ χωρίς εμάς, κι έτσι θα τελειώσουν με ανθρωποφαγία. Τότε το Τέρας θα έρθει έρποντας σε εμάς, θα μας γλείψει τα πόδια και θα τα βρέξει με ματωμέ­να δάκρυα. Και θ’ ανέβουμε στο Τέρας, θα σηκώσουμε το κύπελλο, που θα γράφει «Μυστήριο». Τότε θα είναι η απαρ­χή για τους ανθρώπους, του κράτους της ειρήνης και της ευδαιμονίας.

Είσαι περήφανος για τους εκλεκτούς σου· αλλά έχεις μόνο αυτούς τους εκλεκτούς, ενώ εμείς θα δώσουμε την ειρήνη σε όλους. Ποιος ξέρει πόσοι απ’ αυτούς τους εκλεκτούς, από τους δυνατούς που μπορούν να είναι εκλεκτοί, δεν κουράστηκαν να Σε περιμένουν και δεν έφεραν τις δυνάμεις του πνεύματός τους και τη φλόγα της καρδιάς τους σε ξένο χωράφι και θα σηκώσουν και την ελεύθερη σημαία τους εναντίον  Σου; Αυτήν όμως τη σημαία τη σήκωσες ο ίδιος.

Ενώ σε μας θα ναι όλοι ευτυ­χισμένοι, δεν θα στασιάζουν, ούτε θα αλληλοτρώγονται, όπως συμβαίνει παντού στο ελεύθερο κράτος Σου. Θα τους πείσουμε ότι μόνον τότε θα είναι ελεύθεροι, όταν παραιτηθούν από την ελευθερία τους για χάρη μας, και όταν μας είναι αφοσιωμένοι. Για πες μου θα έχουμε δίκιο ή θα εξαπατούμε; Θα πειστούμε οι ίδιοι γι’ αυτό, ότι έχου­με δίκιο, γιατί θα θυμηθούν σε ποιες δίνες δουλείας και σύγχυσης τους οδήγησε η ελευθερία τους. Η ελευθερία, το αδέσμευτο πνεύμα και η επιστήμη θα τους σύρουν σε τέτοιους λαβυρίνθους, θα τους φέρουν μπροστά σε τέτοια θαύματα, σε τόσα άλυτα μυστήρια, ώστε άλλοι απ’ αυτούς -οι πείσμονες και άγριοι- θα αυτοαναιρεθούν, άλλοι -οι πείσμονες και αδύναμοι – θα αλληλοφαγωθούν,  και  άλλοι -οι αδύναμοι και δυστυχισμένοι- θα έρθουν έρποντας στα πόδια μας και θα μας φωνάζουν: “Ναι, είχατε δίκιο, εσείς μονάχα κατέχετε το μυστικό Του, και γυρίζουμε σε σας για να μας σώσετε από τον ίδιο μας τον εαυτό».

 Όταν πάρουν από μας ψωμί, φυσικά, θα κατα­λάβουν ότι εμείς τους αφαιρέσαμε το ψωμί τους, αυτό που έκαναν με τα χέρια τους για να τους το ξαναδώσουμε και ότι σ’ αυτήν την υπόθεση δεν υπάρχει καθόλου θαύμα.

Θα δουν ότι εμείς δεν κάναμε τις πέτρες ψωμί, αλλά περισσότερο κι απ’ το ψωμί, θα χαρούν γιατί το παίρνουν απ’ τα χέρια μας Θα καταλάβουν και θα θυμούνται καλά πως πριν, όταν δεν ήμασταν εμείς, τα ψωμιά που έφτια­χναν με τα χέρια τους γίνονταν πέτρες στα ίδια του τα κου­ρασμένα χέρια, μα όταν υποτάχθηκαν σε μας οι πέτρες πια γίνονται στα χέρια τους ψωμιά. Θα μάθουν να το εκτιμούν αυτό πια καλά, το να υποταχτούν δηλ. σε μας, πόση σημα­σία έχει για πάντα. Και όσο δεν θα το κατανοούν αυτό οι άνθρωποι, θα είναι δυστυχισμένοι.

Ποιος όμως έφταιγε που δεν το καταλάβαιναν αυτό; Πες. Ποιος έκανε το κοπά­δι να σκορπιστεί σε άγνωστους δρόμους; Το κοπάδι θα μαζευτεί πάλι, θα υποταχθεί και πάλι, αλλά αυτή τη φορά στον αιώνα τον άπαντα. Τότε θα τους δώσουμε εμείς μια ήσυχη, ταπεινή ευτυχία, την ευτυχία των αδύνατων πλα­σμάτων, μια ευτυχία στα μέτρα τους. Θα τούς αφαιρέσουμε την υπερηφάνεια, γιατί Εσύ τους εξύψωσες και τους έκανες αλαζόνες. Θα τους δείξουμε ότι είναι αδύναμοι, ότι είναι μόνο φτωχά παιδία, αλλά και ότι η ευτυχία τους η παιδιάστικη είναι πιο γλυκιά από κάθε άλλη ευτυχία. Θα τρομάξουν, θα ντραπούν και θα μας κοιτάνε με σεβασμό ενώ θα μαζεύονται γύρω μας, όπως τα κλωσόπουλα στην κλώσα. Θα μας θαυμάζουν και θα μας τρέ­μουν, αλλά θα είναι υπερήφανοι, γιατί είμαστε τόσο δυνα­τοί και τόσο έξυπνοι που κατορθώσαμε να δαμάσουμε ένα τόσο μεγάλο κοπάδι από πολλά εκατομμύρια κεφάλια.

Στην αδυναμία τους θα τρέμουν μπροστά στην οργή μας, το πνεύμα τους θα γίνει μικρόψυχο και τα μάτια τους θα δακρύζουν, σαν τα μάτια των παιδιών και των γυναικών. Μα επίσης εύκολα θα περνούν με μια κίνηση του χεριού μας στη χαρά και στο γέλιο, στην ευθυμία και στα χαρού­μενα παιδικά τραγούδια.

 Θα τους αναγκάζουμε να εργά­ζονται, αλλά στις ελεύθερες ώρες τους θα διαμορφώσου­με τη ζωή τους σε ένα παιδικό παιχνίδι, με παιδικά τρα­γούδια, ψαλμωδίες κι αθώους χορούς. Θα τους επιτρέ­πουμε ακόμη και τα σφάλματα, γιατί είναι αδύναμοι και ανίσχυροι και θα μας αγαπούν γι’ αυτό όπως τα παιδιά, γιατί τους συγχωρούμε τα λάθη. Θα τους πούμε ότι όλα τα λάθη σβήνονται όταν γίνο­νται με τη συγκατάθεσή μας, ότι εμείς τους επιτρέπουμε να αμαρτάνουν μόνο, γιατί τους αγαπάμε -όμως, την εκδίκαση αυτών των αμαρτιών θέλουμε να την πάρουμε ευχαρίστως πάνω μας. Και θα την πάρουμε πραγματικά πάνω μας, κι αυτοί θα μας θεοποιήσουν σαν ευεργέτες τους, γιατί εμείς μπροστά στο θεό αναλαμβάνουμε τις αμαρτίες τους. Και δε θα έχουν μυστικά από μας.

 Θα τους επιτρέπουμε ή θα τους απαγορεύουμε να συζούν με τις γυναίκες τους ή με τις ερωμένες τους, να γεννούν παιδιά ή να μη γεννούν  -ανάλογα με την υπακοή τους- και θα υποτάσσονται σε μας με χαρούμενη διάθεση. Τις πιο μυστικές, τις πιο βασανιστικές αμφιβολίες της συνείδησής τους, όλες θα τις φέρνουν σε μας και θα τις λύνουμε όλες και αυτοί θα εμπιστεύονται τις λύσεις μας, γιατί θα τους απαλλάσσουμε από τη μεγάλη έγνοια και το βαρύ βασανιστήριο της προ­σωπικής και ελεύθερης απόφασης. Και θα είναι όλοι ευτυ­χισμένοι. Όλα τα εκατομμύρια των πλασμάτων, με εξαίρε­ση τις εκατό χιλιάδες, που θα κυριαρχούν πάνω σ’ αυτά. Γιατί μόνον εμείς που συντηρούμε το Μυστήριο, μόνον εμείς θα είμαστε δυστυχισμένοι. Θα υπάρχουν χιλιάδες εκατομμύρια ευτυχισμένα τέκνα και εκατό χιλιά­δες μάρτυρες, που πήραν πάνω τους τη κατάρα της γνώ­σης του καλού και του κακού. Ήσυχοι θα πεθαίνουν, ήσυχοι θα σβήνουν εν ονόματί Σου, και πέρα από τον τάφο θα κατακτούν μόνον το θάνατο.

Εμείς όμως θα κρατάμε το μυστικό και για το καλό τους θα τους δελεάζουμε με την ουράνια ανταμοιβή. Γιατί, κι αν υπάρχει κάτι πέραν του θανάτου, υπάρχει βέβαια για άλλα πλάσματα όχι γι αυτούς. Διακηρύττουν και προφητεύουν πως θα ξανάρθεις και θα νικήσεις, πως θα έρθεις με τους δυνατούς Σου, με τους περήφανους Σου και τους ισχυρούς Σου. Τότε εμείς θα πούμε ότι αυτοί λύτρωσαν μόνον τους εαυτούς τους, ενώ εμείς τους λυτρώσαμε όλους. Λέγεται, ότι η πόρνη που κάθεται στο Τέρας και έχει στα χέρια της το Μυστήριο, θα ανατραπεί, ότι οι αδύνατοι θα επαναστατήσουν πάλι και θα ξεσκίσουν την πορφύρα της πόρνης και θα γυμνώσουν το σιχαμένο της κορμί. Τότε όμως θα σηκωθώ και θα Σου δείξω χιλιάδες εκατομμύρια ευτυχισμένα τέκνα, που δεν ξέρουν τι θα πει αμαρτία. Και εμείς -που για τη σωτηρία τους, πήραμε πάνω μας τις αμαρτίες τους- θα σηκωθούμε μπροστά Σου και θα Σου πούμε: «Καταδίκασέ μας, αν τολμάς και μπορείς». Μάθε πως δεν Σε φοβάμαι. Μάθε πως κι εγώ ήμουν στην έρημο, πως κι εγώ τράφηκα με ακρίδες και ρίζες, πως κι εγώ ευλόγησα την ελευθερία, με την οποία ευλόγησες Εσύ τους ανθρώπους, ότι κι εγώ προετοιμαζόμουν για να προσχωρήσω στους εκλεκτούς Σου, στους δυνατούς και ισχυρούς, εμψυχωμένος απ’ την επιθυμία «να συμπληρώσω τον αριθμό». Όμως, σκέφτηκα και δεν ήθελα να υπηρετήσω την τρέλα. Γύρισα πίσω και εντάχθηκα στην ομάδα εκείνων, που βελτίωναν το έργο Σου. Άφησα τους υπερή­φανους και γύρισα στους απογοητευμένους, για να σώσω αυτούς τους απογοητευμένους.

Όλα, όσα Σου λέω, θα γίνουν και το κράτος μας θα θεμελιωθεί. Σου το ξαναλέω. Αύριο θα δεις αυτήν την υποτακτική αγέλη, που με μια κίνηση του χεριού μου, θα ξεχυθεί γύρω στη φωτιά Σου, για να συνδαυλίσει τη φωτιά, όπου θα σε κάψω, γιατί ήρθες να μας ενοχλήσεις. Αύριο θα σε κάψω. Είπα».

Ο Ιβάν σταμάτησε. Μίλησε με ενθουσιασμό και έξαψη. Όταν τέλειωσε, γέλασε απότομα.

Ο Αλιόσα, που τον άκουγε σιωπηλός, με προσοχή και ασυνήθιστη ένταση, ήθελε πολλές φορές να διακόψει τον αδελφό, αλλά προφανώς πίεζε τον εαυτό του να κρα­τηθεί, άρχισε ξαφνικά τόσο ορμητικά, σαν άνθρωπος που υποχρεώθηκε να συγκρατηθεί για πολύ.

– «Αλλά, αυτό είναι… είναι τρέλα» φώναξε κατακόκκινος. «Το ποίημά σου είναι ένας ύμνος του Χριστού και όχι λίβελλος. όπως το θέλησες. Και ποιος θα πιστέψει αυτά που λες για την ελευθερία; Πρέπει λοιπόν έτσι να την αντιλαμβάνεται κανείς: Έτσι την αντιλαμβάνεται η Ορθόδοξη Εκκλησία μας; Αυτό γίνεται στη Ρώμη, κι ούτε σε όλη τη Ρώμη -αυτό δεν είναι αλήθεια, έτσι σκέπτονται οι χειρότεροι του καθο­λικισμού, οι ιεροεξεταστές κι οι Ιησουίτες. Και είναι αδύνα­το να υπάρξει ένα τέτοιο φανταστικό πρόσωπο σαν τον ιεροεξεταστή σου. Τι είδους ανθρώπινες αμαρτίες παίρ­νουν αυτοί πάνω τους; Τι πάει να πει αυτό; Φορείς του μυστηρίου, που φορτώθηκαν πάνω τους κάποια κατάρα για τη σωτηρία της ανθρωπότητας. Ποιος είδε ποτέ τέτοι­ους ανθρώπους; Ξέρουμε τους Ιησουίτες. Μιλούν γι’ αυτούς άσχημα. Είναι όμως έτσι όπως τους παριστάνεις; Δεν είναι καθόλου τέτοιοι… Είναι απλώς ο Ρωμαϊκός στρατός για το μελλοντικό επίγειο κοσμοκρατορικό καθεστώς, με ένα Καίσαρα. το Ρωμαίο αρχιερέα επικεφαλής… Αυτό είναι το ιδεώδες τους, απολύτως χωρίς μυστήρια και χωρίς καμιά ιδιαίτερη θλίψη. Είναι μια συνηθισμένη τάση για απόκτηση δύναμης, για γήινα χυδαία αγαθά, για την υποδούλωση, ένα είδος μελλοντικής δουλοπαροι­κίας, με τον όρο να γίνουν αυτοί τσιφλικάδες. Αυτό θέλουν όλο κι όλο. Πιθανόν δεν πιστεύουν ούτε καν στο Θεό. Ο πάσχων Ιεροεξεταστής σου είναι αποκύημα της φαντασίας σου.

– «Αλλά, περίμενε, περίμενε λοιπόν», τον διέκοψε γελώ­ντας ο Ιβάν. «Πώς ταράχτηκες τόσο; Λες ότι είναι φαντασία; Ας είναι. Φυσικά και είναι φαντασία. Όμως σε παρακαλώ: Πιστεύεις ότι ολόκληρη η καθολική κίνηση των τελευταίων αιώνων -από τον Μεσαίωνα και μετά- σημαίνει πράγματι μόνο την τάση για εξουσία και τα ποταπά γήινα αγαθά; Γιατί πιστεύεις ότι οι Ιησουίτες σου και οι ιεροεξεταστές σου ενωθήκαν για τα και χάριν των γήινων αγαθών; Γιατί δε θα μπορούσε να γεννηθεί ανάμεσά τους κι ένας μάρτυρας, που να σφαδάζει από τον πόνο και που ν’ αγαπά την ανθρωπότητα;

Βλέπεις, υπόθεσε τουλάχιστον, ότι μεταξύ όλων αυτών που αποβλέπουν μόνο σε ταπεινά υλικά αγαθά να βρέθηκε ένας και μόνο άνθρωπος, που σαν το γερο-ιεροεξεταστή μου, έφαγε ρίζες στην έρημο και σκου­λήκια και αγωνίστηκε παράφορα ενάντια στη σάρκα του, για να κάνει τον εαυτό του ελεύθερο και τέλειο, και ο οποίος αγάπησε σ’ όλη του τη ζωή την ανθρωπότητα και ξαφνικά είδε και κατάλαβε ότι είναι μόνο μια μικρή ηθική ευτυχία, το να φτάσουμε την τελειότητα της θέλησης και να πρέπει να πείσουμε ταυτόχρονα τον εαυτό μας, ότι η ζωή των υπολοίπων πλασμάτων του Θεού φτιάχτηκε μόνο για κοροϊδία, ότι αυτοί ποτέ δεν θα έχουν τη δύναμη ποτέ ν’ αρχίσουν κάτι με την ελευθερία τους, ότι απ’ τους άθλιους επαναστάτες δεν θα γίνουν ποτέ γίγαντες -όπως χρειάζεται για το τελείωμα της οικοδομής του πύργου- και ότι ο Μεγάλος Ιδεαλιστής δεν ονειρεύτηκε την αρμονία του για τέτοια κουτάβια. Αφού τα ένιωσε καλά όλα αυτά, γύρισε πίσω και προσχώρησε στους… έξυπνους. Δε μπορούσε να συμβεί έτσι;»

– «Σε ποιον προσχώρησε, σε ποιους έξυπνους;», φώνα­ξε ο Αλιόσα σχεδόν αλλόφρων. «Δεν είναι καθόλου έξυ­πνοι, δεν κατέχουν κανένα ιδιαίτερο μυστήριο. Όλο τους το μυστήριο είναι η υπέρτατη αθεΐα τους. Ο ιεροεξεταστής σου δεν πιστεύει σε Θεό και αυτό είναι όλο κι όλο το μυστήριό του».

– «Έστω, ας πούμε ότι το ανακάλυψες. Έτσι είναι, εκεί βρίσκεται το μυστήριο. Μα δεν είναι λυπηρό, τουλάχι­στον για ένα τέτοιον άνθρωπο καθώς Αυτός που όλη Του τη ζωή την πέρασε στην έρημο για να γίνει εκλεκτός και όμως δε γιατρεύτηκε ακόμα απ’ την αγάπη του για την ανθρωπότητα; Τις τελευταίες του μέρες βλέπει πλέον ξεκάθαρα πως μόνον οι συμβουλές του μεγάλου τρομε­ρού πνεύματος θα μπορούσαν να κάνουν υποφερτή τη ζωή των αδύναμων ανταρτών, αυτών των χυδαίων προπλασμάτων που φτιάχτηκαν για χλευασμό. Και αφού έπει­σε τον εαυτό του γι’ αυτό, νιώθει καλά, γιατί πρέπει ν’ ακο­λουθήσουμε το δρόμο που μας δείχνει το πονηρό πνεύμα, το τρομερό πνεύμα του θανάτου και της εκμηδένισης.

Γιατί πρέπει κανείς να δεχτεί ακόμα και το ψέμα και την άπατη και συνειδητά να οδηγεί τους ανθρώπους στο θάνατο και την εκμηδένιση και καθ’ οδό να τους εξαπα­τά, ώστε να μην ξέρουν οι ταλαίπωροι τυφλοί πού οδηγούνται και να νομίζουν τον εαυτό τους -τουλάχιστον κατά την πορεία τους- ευτυχή. Και πρόσεξε, αυτό είναι στο όνομα Εκείνου, του Οποίου το ιδεώδες ο γέροντας το πίστεψε σε όλη του τη ζωή με τόσο πάθος. Δεν είναι αυτό δυστυχία; Και αν ένας άνθρωπος αυτού του είδους έφτανε στην αρχηγία όλου αυτού του στρατού που τείνει προς την εξου­σία μόνο για χάρη των υλικών αγαθών, δεν θα ήταν αρκετός ακόμα και ένας, για να γεννηθεί απ’ αυτή την υπόθεση μια τραγωδία; Και, κάτι επιπλέον, ένας μόνο άνθρωπος αυτού του είδους, επικεφαλής, θα ήταν αρκετός, για να δώσει σε όλο το έργο της Ρώμης με τους στρατούς της και τους Ιησουίτες της επιτέλους μια γνήσια κατευθυντήρια ιδέα, την υπέρτατη ιδέα όλου του έργου. Στο λέω καθαρά: πιστεύω αμετακίνητα ότι μεταξύ εκείνων που στέκονται στην κεφαλή αυτής της κίνησης ασφαλώς υπήρξε ένας τέτοιος μοναδικός άνθρωπος. Ποιος ξέρει, ίσως ζει αυτός ο καταραμένος γέροντας, που αγαπά τόσο επίμονα, και τόσο παράξενα την ανθρωπότητα, ακόμη και σήμερα σε μια ολόκληρη στρατιά τέτοιων μοναδικών γερόντων και μάλιστα όχι τυχαία, αλλά σαν ένα είδος αίρεσης, σα μια μυστική ένωση, που έχει από καιρό ιδρυθεί, για να διαφυλάξει το Μυστήριο από τους δυστυχείς και αδύνατους, για να τους κάνει ευτυχείς με αυτό τον τρόπο. Μάλλον, κάπως έτσι είναι και έτσι πρέπει να είναι. Έχω μάλιστα το αίσθημα ότι και αυτοί οι μασόνοι κατέχουν κάτι σχετικό με αυτό το Μυστήριο και ότι οι καθολικοί τους μισούν τόσο, μόνο για το λόγο ότι βλέπουν σ’ αυτούς τους ανταγωνιστές τους και φοβούνται το διασκορπισμό της ιδέας, τη διάλυσή της, ενώ πρέπει να υπάρχει μόνο ένα κοπάδι κι ένας αρχηγός. Και, τέλος, με μια λέξη: εάν υπερασπίζω την ιδέα μου, είμαι δω σαν ένας συγγραφέας που δεν μπορεί να αντέξει την κριτική σου γι’ αυτό σταμάτα».

– «Ίσως να είσαι κι εσύ μασόνος;» ρώτησε ξαφνικά ο Αλιόσα. «Δεν πιστεύεις στο Θεό», πρόσθεσε με βαθιά θλίψη. Του φάνηκε πως τον κοίταζε ο αδελφός του με σκεπτικισμό. «Πώς τελειώνει το ποίημά σου, ή τελείωσε ήδη;», ρώτησε κοι­τάζοντας το πάτωμα.

– Ήθελα να το τελειώσω έτσι: Ο ιεροεξεταστής τελείω­σε το λόγο του και περιμένει λίγο ν’ απαντήσει σ’ αυτό ο φυλακισμένος. Η σιωπή Του τον πιέζει βαριά. Είχε παρα­τηρήσει ότι ο φυλακισμένος τον άκουγε ολόκληρο το διά­στημα προσεκτικά, τον κοίταζε βαθιά και διαπεραστικά στα μάτια, προφανώς χωρίς διάθεση να του απαντήσει. Ο γέροντας όμως θέλει να του πει κάτι κι Αυτός, κι ας είναι πικρό και τρομερό. Ξαφνικά προχωρά αμίλητος προς το γέροντα, τον πλησιάζει και τον φιλά σιγανά στα αναιμικά και ρυτιδιασμένα χείλη του. Αυτή είναι όλη η απάντησή του. Ο γέροντας συνταράσσεται, κάτι τρέμει στις γωνιές των χειλιών του. Πηγαίνει στην πόρτα, την ανοίγει και του λέει: «Πήγαινε και μην ξανάρθεις ποτέ! Ποτέ μην έρθεις. Ποτέ, ποτέ, ποτέ». Τον αφήνει να βγει έξω, στις σκοτεινές, έρημες πλατείες της πόλης και ο φυλακισμένος φεύγει.

– Και ο γέροντας;

– «Το φιλί Του τού καίει την καρδιά, εν τούτοις μένει στην πρώτη ιδέα».

– «Και είσαι με κείνον, και συ;» φώναξε ο Αλιόσα περί­λυπος. Ο Ιβάν γέλασε.

– «Μα αυτό είναι μια ανοησία, Αλιόσα. Είναι ένα ανόητο ποίημα, ενός απλοϊκού φοιτητή, που στη ζωή του δεν ταίριαζε ποτέ ούτε δυο στίχους. Γιατί το παίρ­νεις τόσο σοβαρά; Δεν πιστεύεις βέβαια, ότι εγώ τώρα αμέ­σως θα πάω στους Ιησουίτες, για να προστεθώ στο σμήνος των ανθρώπων πού βελτιώνουν το έργο Του; Θεέ μου, αυτό τί με νοιάζει! Σου είπα και άλλοτε: θέλω μόνο όπως-όπως να ζήσω τριάντα χρόνια και να σας αποχαιρετήσω».

ΤΕΛΟΣ

 

Δ. Νατσιός: Ό,τι κερδήθηκε με αίμα, δεν μπορεί να ξεπουληθεί με το μελάνι μιας υπογραφής

9

του Δημήτρη Νατσιού*

Όταν υπογραφόταν η προδοσία της Μακεδονίας, την αμέσως επόμενη Κυριακή, 21 Ιουνίου 2018, εκφώνησα τον πανηγυρικό της ημέρας στον μητροπολιτικό ναό της πόλεως του Κιλκίς. Στην πόλη βρισκόταν τότε και ο κ. Μητσοτάκης, ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως. Δεν προσήλθε στον ναό για να τιμήσει τα λαμπρά παλληκάρια, που με τις θυσίες τους, του χάρισαν σ’ αυτόν και στο υπόλοιπο καθεστώς της κομματοκρατίας, αξιώματα και μεγαλεία… Είχα χωρίσει την ομιλία σε δύο μέρη. Το πρώτο για να δοξάσω τους αθάνατους Κιλκισιομάχους, το δεύτερο για να «θρηνήσω» την μεγάλη προδοσία.

Παραθέτω το δεύτερο θρηνητικό μέρος για να μην ξεχνάμε …

«Ως εδώ ο λόγος μου ήταν πανηγυρικός, για να τιμήσω τα λαμπρά παλληκάρια της μάχης του Κιλκίς. Από δω και στο εξής είναι επικήδειος.

Περίλυπος εστί η καρδία μου έως θανάτου. Φαρμακώθηκε η ψυχή μας…

Η Κυριακή που μας πέρασε δεν ήταν Κυριακή, ήταν η Μεγάλη Παρασκευή της Μακεδονίας μας, της πατρίδας μας. Πένθιμα πρέπει να χτυπούν και σήμερα οι καμπάνες και αντί για δοξολογία μνημόσυνο να τελέσουμε. Σταυρώθηκε η Μακεδονία μας… Οι γέροντες γονείς μας έκλαιγαν στα χωριά μας για την ατιμωτική, προδοτική συμφωνία. Και όχι δεν είναι ακραίοι ούτε εθνικιστές πατριδοκάπηλοι, όπως διατείνεται η κάθε κρανιοκενής ασημαντότητα που βρέθηκε σε ένα αξίωμα. Είναι η καθάρια και αγέρωχη φωνή των προγόνων μας, που βροντοφωνάζει: η Μακεδονία, των Ελλήνων το καμάρι, είναι μία και Ελληνική.

“Έκαστος ερμηνεύει τα πράγματα κατά το ίδιον νόσημα” λέει ένας άγιος. Με βάση την ασθένειά σου κρίνεις και τους άλλους. Ο ακραίος και ο φασίστας, όσους διαφωνούν μαζί του, τους χαρακτηρίζει ακραίους και φασίστες. Και στα μεγάλα συλλαλητήρια δεν πήγε ετερόκλητος όχλος, αλλά ο ελληνικός λαός για να βροντοφωνάξει, δημοκρατικότατα, την αντίσταση του στην προδοσία της Μακεδονίας μας. Την ιστορία την σηκώνει στους ώμους του ο λαός, όταν γονατίζει η ηγεσία. Και οι γονατισμένοι, οι προσκυνημένοι συνήθως προσπαθούν να ταπεινώσουν και τους όρθιους. Ξέρουμε, εμείς οι δάσκαλοι ότι οι μαθητές μας βγάζουν φτερούγες κι ανθίζουν, όταν τους διδάσκουμε με ταπείνωση και όχι ταπεινώνοντάς τους. Το ίδιο ισχύει και για τους ηγέτες. Οι λαοί ανθίζουν όταν έχουν ηγεσία που τους κυβερνά με σεβασμό και ταπείνωση.

Σήμερα ο λαός μας, στην συντριπτική του πλειοψηφία, αισθάνεται προδομένος, ντροπιασμένος και ταπεινωμένος. Ο αείμνηστος  Μίκης Θεοδωράκης δήλωσε στις 12 Ιουνίου 2018: «Η χώρα μας σύρθηκε σε μια πράξη ιστορικής ήττας και εθνικής μειοδοσίας με απρόβλεπτες επιπτώσεις σε βάρος της χώρας και του λαού μας. Συνάμα ποδοπατήθηκε η θέληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Ύστερα από αυτό το “ΝΑΙ” του κ. Τσίπρα εκείνο που πονάει πιο πολύ δεν είναι μόνοι οι κίνδυνοι που ανοίγονται μπροστά μας, αλλά προπαντός η μεγάλη Ντροπή που θα μας στιγματίζει για πάντα».

Μήπως μας νίκησαν οι Σκοπιανοί στο πεδίο της μάχης; Όχι. Τότε γιατί, για πρώτη φορά στην ιστορία μας, παραδίδουμε το άγιο όνομα της Μακεδονίας μας και – ακόμη χειρότερα – αναγνωρίζουμε μακεδονική εθνότητα και γλώσσα, πράξη που όχι μόνο δεν αναχαιτίζει, αλλά αποτελεί την ρίζα και εκτρέφει τον σκοπιανό αλυτρωτισμό; Με λίγα λόγια δεχθήκαμε ότι είμαστε, εμείς οι Μακεδόνες -οι μοναδικοί, οι άλλοι είναι ψευτομακεδόνες- ότι είμαστε ένα υποσύνολο του μακεδονικού έθνους που εδρεύει στα Σκόπια. Υπάρχει μακεδονική ταυτότητα και γλώσσα; Υπάρχει Μακεδονία κι άλλη εκτός από την ελληνική; Όχι. Δεν κατάλαβαν, οι προδότες, ότι με την υπογραφή τους ακυρώνονται οι Βαλκανικοί Πόλεμοι και νομιμοποιείται η πλαστογράφηση που ξεκίνησε από τον Τίτο τον οποίο, προφανώς κάποιοι ημέτεροι νοσταλγούν.

 Ερωτώ: Τι θα απολογηθώ εγώ ο δάσκαλος στους μαθητές μου, όταν δουν στην αίθουσα χάρτες με Βόρεια Μακεδονία, όταν τόσα χρόνια διδάσκω μία και μοναδική Μακεδονία; Θα μας τοξεύει αλύπητα το γεμάτο πίκρα και απογοήτευση βλέμμα των παιδιών μας. (Ουδέποτε δίδαξα την ψευτομακεδονία τους και πετούσα στα σκουπίδια τους ντροπιαστικούς χάρτες).

Αλήθεια τι το αλυτρωτικό θα αφαιρέσουν οι επιτροπές, που θα ελέγξουν και θα αναθεωρήσουν τα βιβλία ιστορίας μας, όπως προβλέπεται από την συμφωνία; Θα σβήσουμε τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Φίλιππο, θα διαγράψουμε τον Μακεδονικό αγώνα; Θα απαλείψουμε τον τίτλο μακεδονομάχοι δίπλα από το όνομα του Παύλου Μελά ή του Γερμανού Καραβαγγέλη; Αναθυμιάσεις του τύπου “συνωστισμός, στο λιμάνι της Σμύρνης”, θα εισπνέουμε πάλι; Ντροπή, να ντροπιαστούμε…Φτάνει πια με τους εθνομηδενιστές και τις ιδεοληψίες τους.

Η επαίσχυντη συμφωνία άνοιξε τον ασκό του Αιόλου και τις ίδιες παρανοϊκές διεκδικήσεις θα ζήσουμε και για τα προϊόντα της Μακεδονίας και το αεροδρόμιο “Μακεδονία” και για το ίδρυμα και το Μουσείου του Μακεδονικού Αγώνα. Ενός κακού μύρια έπονται…

Η ιστορία είναι φωνή νεκρών διδάσκουσα τους ζώντας. Όλοι μαζί, ζωντανοί και πεθαμένοι, είμαστε αλληλέγγυοι και συνυπεύθυνοι, έλεγε ο Σεφέρης.

Η ιστορία, εξ ορισμού, είναι μία συμφωνία μεταξύ των νεκρών, των ζώντων και των αγέννητων. Κι αφού είναι τριμερής η συμφωνία, δεν μπορεί να αλλάξει εν απουσία των δύο μερών των νεκρών και των αγέννητων.

“Χρωστάμε σ’ όσους πέρασαν

θα ρθούνε θα περάσουν

κριτές θα μας δικάσουν

οι αγέννητοι και οι νεκροί” γράφει υπέροχα ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς.

Οι πρώτοι Κριτές, οι νεκροί, όπως οι χιλιάδες μαχητές του Κιλκίς έγραψαν με το αίμα τους: Η Μακεδονία είναι μία και ελληνική. Οι δεύτεροι, οι αγέννητοι, θα μας δικάσουν, αν ανεχτούμε το ανοσιούργημα: την προδοσία της Μακεδονίας. Όχι. Ο Λαός θα αποτινάξει από πάνω του αυτό το στίγμα, αυτόν τον λεκέ της ιστορίας μας. Οι Μακεδόνες δεν μπορούν να ζουν σκλαβωμένοι και προδομένοι. Εμείς οι Μακεδόνες, εμείς οι Έλληνες, ξέρουμε να αγωνιζόμαστε, ξέρουμε να νικάμε.

Την μόνη συμφωνία για την Μακεδονία που αναγνωρίζει ο λαός είναι αυτή που υπογράφτηκε με το αίμα των Ελλήνων στρατιωτικών και αξιωματικών

για του Χριστού την πίστη την αγία

για της πατρίδος την Ελευθερία

και για την τιμή της Μακεδονίας,

εδώ στο Κιλκίς, πριν από 110 χρόνια. Και ό,τι κερδήθηκε με αίμα, δεν μπορεί να ξεπουληθεί με το μελάνι μιας υπογραφής».

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς

The Guardian: Δημιουργήθηκαν Συνθετικά ανθρώπινα έμβρυα

0

The Guardian: Δημιουργήθηκαν Συνθετικά ανθρώπινα έμβρυα

[Οι Frankenstein εν δράσει

Καλώς ήρθατε στον Θαυμαστό Καινούριο Κόσμο]

 [Η συνήθης δικαιολογία:] «Η ανακάλυψη θα μπορούσε να βοηθήσει στην έρευνα των γενετικών διαταραχών», αλλά εγείρει σοβαρά ηθικά και νομικά ζητήματα

Ανάλυση: οι προόδους αφήνουν τους νομοθέτες να πρέπει να καλύψουν τη διαφορά

THE GUARDIAN

Hannah Devlin Science

@hannahdev

Τετάρτη 14 Ιουνίου 2023

https://www.theguardian.com/science/2023/jun/14/synthetic-human-embryos-created-in-groundbreaking-advance

Οι επιστήμονες δημιούργησαν συνθετικά ανθρώπινα έμβρυα χρησιμοποιώντας βλαστοκύτταρα, σε μια διαδικασία που παρακάμπτει την ανάγκη για ωάρια ή σπέρμα.

Οι επιστήμονες λένε ότι αυτά τα μοντέλα εμβρύων, που μοιάζουν με εκείνα στα πρώτα στάδια της ανθρώπινης ανάπτυξης, θα μπορούσαν να παρέχουν ένα κρίσιμες πληροφορίες για τις γενετικές διαταραχές και τις βιολογικές αιτίες των επαναλαμβανόμενων αποβολών.

Ωστόσο, η εργασία εγείρει επίσης σοβαρά ηθικά και νομικά ζητήματα, καθώς οι οντότητες που αναπτύσσονται στο εργαστήριο δεν εμπίπτουν στην ισχύουσα νομοθεσία στο Ηνωμένο Βασίλειο και στις περισσότερες άλλες χώρες.

Οι δομές δεν έχουν καρδιά που χτυπά ή την αρχή ενός εγκεφάλου, αλλά περιλαμβάνουν κύτταρα που τυπικά θα συνεχίσουν να σχηματίζουν τον πλακούντα, τον κρόκο και το ίδιο το έμβρυο.

Η καθηγήτρια Magdalena Żernicka-Goetz, του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ και του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Καλιφόρνια, περιέγραψε το έργο σε μια ομιλία της την Τετάρτη στην ετήσια συνάντηση της Διεθνούς Εταιρείας για την Έρευνα Βλαστοκυττάρων στη Βοστώνη.

«Μπορούμε να δημιουργήσουμε μοντέλα που μοιάζουν με ανθρώπινα έμβρυα με τον επαναπρογραμματισμό [εμβρυϊκών βλαστοκυττάρων]», είπε στη συνάντηση.

«Δεν υπάρχει βραχυπρόθεσμη προοπτική κλινικής χρήσης των συνθετικών εμβρύων. Θα ήταν παράνομο να τα εμφυτεύσουμε στη μήτρα ενός ασθενούς και δεν είναι ακόμη σαφές εάν αυτές οι δομές έχουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν να ωριμάζουν πέρα ​​από τα πρώτα στάδια ανάπτυξης».

Το κίνητρο για την εργασία είναι να κατανοήσουν οι επιστήμονες την περίοδο ανάπτυξης του «μαύρου κουτιού» που ονομάζεται έτσι επειδή οι επιστήμονες επιτρέπεται να καλλιεργούν έμβρυα στο εργαστήριο μόνο μέχρι το νόμιμο όριο των 14 ημερών. Στη συνέχεια, συνεχίζουν την πορεία της ανάπτυξης πολύ πιο μακριά εξετάζοντας σαρώσεις εγκυμοσύνης και έμβρυα που δωρίσθηκαν για έρευνα.

Ο Robin Lovell-Badge, επικεφαλής της βιολογίας βλαστοκυττάρων και της αναπτυξιακής γενετικής στο Ινστιτούτο Francis Crick στο Λονδίνο, δήλωσε: «Η ιδέα είναι ότι εάν μοντελοποιήσετε πραγματικά την κανονική ανθρώπινη εμβρυϊκή ανάπτυξη χρησιμοποιώντας βλαστοκύτταρα, μπορείτε να αποκτήσετε πολλές πληροφορίες για το πώς ξεκινάμε την ανάπτυξη, τι μπορεί να πάει στραβά, χωρίς να χρειάζεται να χρησιμοποιήσουμε πρώιμα έμβρυα για έρευνα».

Προηγουμένως, η ομάδα της Magdalena Żernicka-Goetz και μια αντίπαλη ομάδα στο Ινστιτούτο Weizmann στο Ισραήλ, έδειξαν ότι τα βλαστοκύτταρα από ποντίκια θα μπορούσαν να ενθαρρυνθούν να αυτοσυναρμολογηθούν σε πρώιμες δομές που μοιάζουν με έμβρυο με εντερικό σωλήνα, την αρχή ενός εγκεφάλου και μια καρδιά που χτυπά. Από τότε, έχει ξεκινήσει ένας αγώνας δρόμου για να μεταφραστεί αυτό το έργο σε ανθρώπινα μοντέλα και αρκετές ομάδες μπόρεσαν να αναπαράγουν τα πρώτα στάδια της ανάπτυξης.

Οι πλήρεις λεπτομέρειες της τελευταίας εργασίας, από το εργαστήριο Cambridge-Caltech, δεν έχουν ακόμη δημοσιευθεί σε ιατρικό περιοδικό. Όμως, μιλώντας στο συνέδριο, η Magdalena Żernicka-Goetz περιέγραψε την καλλιέργεια των εμβρύων σε ένα στάδιο λίγο μεγαλύτερο από το ισοδύναμο των 14 ημερών ανάπτυξης ενός φυσικού εμβρύου.

Οι δομές του μοντέλου, στο καθένα που αναπτύχθηκε από ένα μόνο εμβρυϊκό βλαστικό κύτταρο, έφτασαν στην αρχή ενός αναπτυξιακού ορόσημου που είναι γνωστό ως γαστρίωση, όταν το έμβρυο μετατρέπεται από ένα συνεχές φύλλο κυττάρων σε σχηματισμό διακριτών κυτταρικών γραμμών και στήνονται οι βασικοί άξονες του σώματος. Σε αυτό το στάδιο, το έμβρυο δεν έχει ακόμη καρδιά, έντερο ή αρχή εγκεφάλου, αλλά το μοντέλο έδειξε την παρουσία αρχέγονων κυττάρων που είναι τα πρόδρομα κύτταρα του ωαρίου και του σπέρματος.

«Το ανθρώπινο μοντέλο μας είναι το πρώτο μοντέλο ανθρώπινου εμβρύου τριών γενεών που προσδιορίζει αμνιακά και γεννητικά κύτταρα, πρόδρομα κύτταρα ωαρίου και σπέρματος», είπε η Magdalena Ζερνίκα-Γκέτς στον Guardian πριν από την ομιλία. «Είναι όμορφο και δημιουργήθηκε εξ ολοκλήρου από εμβρυϊκά βλαστοκύτταρα».

Η εξέλιξη υπογραμμίζει πόσο γρήγορα η επιστήμη σε αυτόν τον τομέα έχει ξεπεράσει τη νομοθεσία, και οι επιστήμονες στο Ηνωμένο Βασίλειο και αλλού ήδη κινούνται για να συντάξουν εθελοντικές κατευθυντήριες γραμμές που θα διέπουν την εργασία σε συνθετικά έμβρυα. «Αν πρόθεση είναι ότι αυτά τα μοντέλα μοιάζουν πολύ με κανονικά έμβρυα, τότε κατά κάποιο τρόπο θα πρέπει να αντιμετωπίζονται με τον ίδιο τρόπο. Αυτή τη στιγμή στη νομοθεσία δεν είναι επαρκής. Και οι άνθρωποι ανησυχούν για αυτό», είπε ο Lovell-Badge.

Υπάρχει επίσης ένα σημαντικό αναπάντητο ερώτημα εάν αυτές οι δομές, θεωρητικά, έχουν τη δυνατότητα να αναπτυχθούν σε ζωντανό πλάσμα. Τα συνθετικά έμβρυα που αναπτύχθηκαν από κύτταρα ποντικού αναφέρθηκε ότι φαίνονται σχεδόν πανομοιότυπα με τα φυσικά έμβρυα. Αλλά όταν εμφυτεύτηκαν στις μήτρες θηλυκών ποντικών, δεν εξελίχθηκαν σε ζωντανά ζώα. Τον Απρίλιο, ερευνητές στην Κίνα δημιούργησαν συνθετικά έμβρυα από κύτταρα πιθήκων και τα εμφύτευσαν στη μήτρα ενήλικων πιθήκων. Μερικά απ’ αυτά παρουσίαζαν σημάδια αρχικού σταδίου εγκυμοσύνης, αλλά κανένα απ’ αυτά δεν συνέχισε να αναπτύσσεται μετά από λίγες ημέρες. Οι επιστήμονες λένε ότι δεν είναι σαφές εάν το εμπόδιο στην πιο προηγμένη ανάπτυξη είναι απλώς τεχνικό ή έχει μια πιο θεμελιώδη βιολογική αιτία.

«Το ερώτημα είναι πολύ δύσκολο να απαντηθεί. Θα είναι δύσκολο να πούμε αν υπάρχει κάποιο εγγενές πρόβλημα ή αν είναι πρόβλημα απλώς τεχνικό. Αυτό το άγνωστο δυναμικό έκανε πιεστική την ανάγκη για ισχυρότερη νομοθεσία», είπε ο Lovell-Badge.

Το ναυάγιο… Η πέμπτη φάλαγγα των ανοήτων και η κλιμάκωση που αναμένεται να είναι ραγδαία

3
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Δυστυχώς, η άρνησή μας να διδαχτούμε από τις τραγωδίες, είναι ένα φαινόμενο διαχρονικό. Για μια ακόμη φορά, η πατρίδα μας εμπλέκεται στην διαχείριση μιας «εισαγόμενης» ανθρώπινης τραγωδίας με τον διαφαινόμενο αριθμό των θυμάτων να ανέρχεται σε αρκετές εκατοντάδες και με το πολιτικό της προσωπικό να αρνείται πεισματικά να κοιτάξει την αλήθεια κατάματα και να τοποθετήσει επιτέλους το δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων…

Η κοινωνία κατά τρόπον ανάλογο παραμένει διχασμένη σε βαθμό ανησυχητικό. Νοσηρές ιδεοληψίες, αμφιλεγόμενες πολιτικές εμμονές και ένα παραλήρημα ενοχικής αυθαιρεσίας αλλά και απαράδεκτων αυτοσχεδιασμών από περιφερόμενους επικριτές, αυτόκλητους πραγματογνώμονες και κατ’ αποκοπή απονεμητές Δικαίου, σπεύδει αγωνιωδώς να προσδώσει ελληνική ταυτότητα στις ευθύνες και στους υπαίτιους για το προδιαγεγραμμένο μαζικό έγκλημα που συντελέστηκε τα τελευταία 24ωρα στα σκοτεινά νερά της Μεσογείου.

Αυτή η παράλογη, επικίνδυνη, ανεύθυνη, εμμονική, πολιτικά ανώριμη και εν τέλει ανόητη συμπεριφορά, καθιστά εξαιρετικά εύκολη την προσπάθεια όλων εκείνων που σχεδιάζουν γι’ ακόμη μία φορά να εργαλειοποιήσουν τα θύματα, προκειμένου να εκβιάσουν για να υιοθετηθούν από τις κυβερνήσεις, πολιτικές καθολικής παράλυσης, κατάλυσης κάθε έννοιας εθνικού προστατευτισμού και συνολικής αναμόρφωσης του έτσι κι αλλιώς προβληματικού θεσμικού πλαισίου που επιμένει να αντιμετωπίζει την παράνομη μετανάστευση ως ένα διαχειριστικό πρόβλημα ρουτίνας, με μοναδική διάσταση την ανθρωπιστική και όχι ως ένα σύγχρονο όσο και πολυσύνθετο πρόβλημα Εθνικής ασφαλείας που απαιτεί λύσεις υπεύθυνες και στάση αποφασιστική.

Η Ευρώπη αλλά και η πατρίδα μας, τα τελευταία χρόνια παραμένουν εγκλωβισμένες στην περιδίνηση ενός επικίνδυνου συστήματος νεολογισμών που έχει αναγορευτεί σε καθεστώς, το οποίο ισχυροποιείται θεσμικά και ακυρώνει συστηματικά την αλήθεια, την λογική, ενίοτε ακόμη και την ισχύουσα συνταγματική πρόνοια, χτίζοντας ένα παράλληλο καθεστώς κατασκευασμένων α λα καρτ «αξιών», που έρχονται να επαναπροσδιορίσουν κρίσιμους κανόνες που σχετίζονται με την ζωή και την καθημερινότητα του πολίτη.

Η Ευρώπη αλλά και η πατρίδα μας, παραμένουν καθηλωμένες στον εκβιασμό του Ερντογάν, των συμμοριών της λαθροδιακίνησης, των πολλαπλά ύποπτων και για πολλά ανομήματα υπόλογων και διεφθαρμένων ΜΚΟ, των διευρυμένων και αμφιλεγόμενων «κινημάτων» ενός περίεργου Δικαιωματισμού, των εσωτερικών ανταγωνισμών και των πισώπλατων «συμμαχικών» χτυπημάτων.

Η Ευρώπη αλλά και η πατρίδα μας, παραμένουν εγκλωβισμένες σε ένα καθεστώς απροκάλυπτης γεωπολιτικής ομηρείας με ευρύτερες, διαχρονικές και κλιμακούμενες επιπτώσεις στην δημογραφική τους ταυτότητα, στην πολιτισμική τους συνάφεια, στην περιφερειακή και κοινωνική τους σταθερότητα και συνοχή, στην διαχείριση της εγκληματικότητας, στην Εθνική τους ασφάλεια και εν τέλει σε ζητήματα που σχετίζονται ακόμη και με αυτήν την εδαφική ακεραιότητά τους.

Η Ευρώπη αλλά και η πατρίδα μας, χρόνια ολόκληρα επιμένουν να στοχοποιούν τους πολίτες τους που αντιδρούν στις εγκληματικές πολιτικές που καθίστανται χρόνο με τον χρόνο κυρίαρχες…

Η Ευρώπη και κυρίως η πατρίδα μας, επιμένουν να αποκηρύσσουν την γλώσσα τους που περιγράφει με απόλυτη σαφήνεια το φαινόμενο της οργανωμένης και απόλυτα ενορχηστρωμένης επιχείρησης μεταφοράς χιλιάδων δυστυχισμένων αλλά και ευάλωτων όσο και πρόθυμων να χειραγωγηθούν, από τον μισό πλανήτη στα Ευρωπαϊκά σύνορα… Επιμένουν να παραιτούνται από τις αυτονόητες πολιτικές εθνικού προστατευτισμού… Επιμένουν να παραδίδονται σούμπητες στα μυθεύματα περί «ενσωμάτωσης», τα οποία έχουν οδηγηθεί σε καθολική κατάρρευση σε ολόκληρο τον πλανήτη και φυσικά επιμένουν να καταπιάνονται εργολαβικά με την κατασκευή ευρηματικών «αντιρατσιστικών» τερατουργημάτων και όλα αυτά παρά το πανάκριβο τίμημα που πλήρωσαν και θα συνεχίσουν να πληρώνουν, με τις οργανωμένες πολύνεκρες επιθέσεις φανατικών ισλαμιστών στις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και την καλπάζουσα εισαγόμενη εγκληματικότητα που έχει πλέον καταστεί ανεξέλεγκτη και ενδεχομένως μη αναστρέψιμη.

Στην Ευρώπη αλλά και στην πατρίδα μας, οι πολιτικές ελίτ αναμασούν την συγχρονισμένη εκτίμηση των «ειδικών» που επιμένουν να ισχυρίζονται (προκειμένου να κρύψουν ευρύτερες σκοπιμότητες οικονομικού πρωτίστως χαρακτήρα) ότι η περεταίρω κλιμάκωση της μετανάστευσης είναι αναπόφευκτη λόγω των πολέμων που δημιουργούν προσφυγιά, της οικονομικής ανέχειας και της κλιματικής αλλαγής, η οποία μοστράρει ως νέο απόκτημα στο οπλοστάσιο των «ειδικών» που επιχειρούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο της μετανάστευσης.

Για την ιστορία πάντως, θα πρέπει να πούμε ότι η εμπόλεμη Συρία δεν είναι μια αστείρευτη παραγωγή προσφυγιάς, το Μπαγκλαντές, η Αλγερία και το Πακιστάν, δεν είναι εμπόλεμη ζώνη, η εμπόλεμη Υεμένη παράγει μαχητές και όχι προσφυγιά και φυσικά η σύνθεση των δυστυχισμένων του τελευταίου ναυαγίου, οι οποίοι κατά κανόνα ήσαν Πακιστανοί και Αφγανοί άνδρες σε ηλικία καταδρομέων, δεν παραπέμπει σε πληθυσμιακές ομάδες που επιβαρύνονται από τις συνέπειες της κλιματικής αλλαγής και δεν προκύπτει από την ιστορία ότι αυτοί οι πληθυσμοί αντιμετωπίζουν την οικονομική ανέχεια στην οποία τους καταδίκασαν οι χώρες τους, δουλεύοντας διπλοβάρδια στις επιχειρήσεις της Ευρώπης.

Για να επιστρέψουμε όμως στο επίδικο σε ότι μας αφορά, ή σε ότι επιδιώκεται να μας αφορά επειδή αυτό επιθυμούν καλοθελητές που δρουν εκτός αλλά δυστυχώς και εντός των Ελληνικών συνόρων, θα ήταν σκόπιμο ίσως να επισημάνουμε ότι:

Ο ιδιότυπος καθωσπρεπισμός, η βιομηχανία «αντιρατσιστικών» νομοθετημάτων, οι «αντιξενοφοβικές» φιέστες όλων των ειδών, το τηλεοπτικό face lifting σε πρωϊνάδικα και σε σήριαλ «του κιλού» στα οποία απαραιτήτως θα πρέπει πλέον να συμπεριλαμβάνεται ο έγχρωμος συμπαρουσιαστής ή συμπρωταγωνιστής μιας και το πόπολο θα πρέπει να εξοικειώνεται με την επιδιωκόμενη εικόνα της νεοελληνικής πραγματικότητας, το εμετικό solarium με το οποίο επιδιώκεται να «μαυρίσουν» ιστορικές φιγούρες και πρόσωπα – από τον Χριστό μέχρι την Κλεοπάτρα κοκ – προκειμένου να ταιριάζουν καλύτερα με το αφήγημα της νέας εποχής, το ξαναγράψιμο των βιβλίων, η δαιμονοποίηση της λέξης «λαθρομετανάστες» και τόσες άλλες απερίγραπτες «ομορφιές» που προκαλούν μόνο γέλιο για τα καμώματα που σκαρφίζονται οι πολιτικοί μας ταγοί και τα επιτελεία τους προκειμένου να επιβάλουν το απολύτως υπαγορευόμενο νέο σύστημα αντιλήψεων στην κοινωνία, δυστυχώς δεν έσωσαν ούτε αυτήν την φορά τους εκατοντάδες ανυποψίαστους δυστυχισμένους που βρέθηκαν μέσα σε λίγα λεπτά στον βυθό της Μεσογείου.

Όλο αυτό το υποκριτικό σκηνικό το οποίο χτίζεται μεθοδικά εδώ και πολλά χρόνια και τροποποιεί τους όρους που διέπουν την καθημερινότητα των πολιτών, δεν κατέστη δυνατόν να κατευνάσει την βουλημική μανία των κυκλωμάτων των λαθροδιακινητών τα οποία γι’ ακόμη μια φορά έστειλαν στον υγρό τάφο εκατοντάδες ανθρώπους, προκειμένου να εκβιάσουν τις κυβερνήσεις για περισσότερη ανοχή και για ευρύτερη θεσμική παράλυση, ώστε να καταστεί περισσότερο εύκολη και ακόμη πιο αποδοτική αυτή η πολυδαίδαλη αλλά και εξαιρετικά κερδοφόρα γεωπολιτική μπίζνα.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν πέθαναν επειδή ήταν μετανάστες. Αυτοί οι άνθρωποι δεν πέθαναν επειδή επέλεξαν την νόμιμη διαδρομή, την νόμιμη διέλευση και εν τέλει την νόμιμη μετανάστευση σε μια Ευρωπαϊκή χώρα με στόχο την νόμιμη εγκατάσταση, την νόμιμη παραμονή και φυσικά την νόμιμη απασχόληση.

Αυτοί οι άνθρωποι πέθαναν – ουσιαστικά δολοφονήθηκαν – επειδή ήσαν αυτό που οι Δυτικές ελίτ της δηθενιάς και της υποκρισίας, αρνούνται να κατονομάσουν, διότι είναι απρόθυμες να το διαχειριστούν με την δέουσα ευθύνη και αποφασιστικότητα.  Αυτοί οι άνθρωποι πέθαναν επειδή ήσαν λαθρομετανάστες. Επειδή με την ιδιότητα αυτήν, τα χρήματα τα οποία κατέβαλαν, τα μέσα τα οποία χρησιμοποίησαν και τα κυκλώματα τα οποία εμπιστεύτηκαν για να τους μεταφέρουν, δεν αποδέχονται ως αδιαπραγμάτευτο προαπαιτούμενο την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Γι’ αυτό πέθαναν. Και η δολοφονία τους ήταν μάλλον προαποφασισμένη, στο πλαίσιο ενός ιδιότυπου εκβιασμού που θα απαιτήσει και πιθανότατα θα επιβάλει έναν νέο κύκλο θεσμικών υπαναχωρήσεων, που θα διευκολύνουν περαιτέρω τα κυκλώματα και κυρίως τους γεωπολιτικούς εκβιαστές. Κανένα Ελληνικό λιμενικό δεν ολιγώρησε, δεν αδιαφόρησε για την σωτηρία τους και πολύ περισσότερο δεν συνέβαλε καθ’ οιονδήποτε τρόπο στην βύθιση του σαπιοκάραβου με της 700 ψυχές. Και επειδή η Δημοκρατία δεν μπορεί και δεν θα πρέπει να διαχέεται στο γκρίζο περιβάλλον της ανοησίας και πολύ περισσότερο της κακοήθειας, καλό θα είναι οι Έλληνες εισαγγελείς, αντί να αναλώνονται σε «αντιρατσιστικές» μικρότητες, να ασχοληθούν πιο σοβαρά με όλους όσους διαδίδουν και αναπαράγουν αυτές τις απαράδεκτες αθλιότητες.

Δυστυχώς, μέρος του υποκριτικού σκηνικού που προαναφέραμε, είναι και ένας ολόκληρος εσμός υποτιθέμενα «αλληλέγγυων», (όπως αποδείχτηκε) Δημητράδων, δικαιωματιστών, παρατηρητηρίων αλλά και πολιτικών ομάδων, που στο όνομα μιας στρεβλής «ουμανιστικής» μονομερούς προσέγγισης, και ψευδοαριστερής πολιτικής κουλτούρας, είτε ενσυνείδητα είτε αφελώς, διευκολύνουν τα κυκλώματα και τους ενορχηστρωτές στο βρώμικο παιχνίδι τους με τις ζωές των ανθρώπων.

Όλοι αυτοί με την δράση και με την στάση τους, αναγορεύουν την Ελλάδα στην κορυφή ή έστω στις πρώτες θέσεις της δημοφιλίας για τα θύματα αυτής της βρώμικης μπίζνας, αφού τα μηνύματα που εκπέμπουν διαβεβαιώνουν τους πάντες πως εδώ υπάρχει ένα ισχυρό πλέγμα νομοθετημάτων και ένα συνδικαλιστικό, κοινωνικό και πολιτικό κίνημα, πρόθυμο και ικανό να στηρίξει τα «δικαιώματά» τους με κάθε τρόπο, στο όνομα μιας στρεβλής αντίληψης για τον διεθνισμό και την αλληλεγγύη.

Υπάρχει λοιπόν ενοχή που δεν κατονομάζεται, για ένα σαπιοκάραβο που έφυγε ανενόχλητο από την Αίγυπτο, φόρτωσε ανεμπόδιστο το «εμπόρευμά» του στην Λιβύη, σε ένα περιβάλλον με ισχυρή την Τουρκική παρουσία που προστάτευσε ή έστω κατηύθυνε την συγκέντρωση του «εμπορεύματος» στο Τομπρούκ, με προηγηθείσα την συνεννόηση Ιταλίας και κυκλωμάτων για τον μερικό έλεγχο του μεταναστευτικού, έπλευσε ανεμπόδιστο ανάμεσα σε παραπλέοντα Τουρκικά και λοιπά νατοϊκά πολεμικά πλοία και φυσικά απετέλεσε πριν την βύθισή του, αντικείμενο στις συνομιλίες μεταξύ ΜΚΟ, FRONTEX, Ιταλικού πολεμικού ναυτικού κλπ…

Υπάρχει συνενοχή που οφείλουμε να κατονομάσουμε, από όλους αυτούς που σιωπούν ηθελημένα και σκόπιμα για όλα τα παραπάνω, ενώ αποδεικνύονται λαλίστατοι στην αναπαραγωγή ψευτοανθρωπιστικής φλυαρίας, περίεργου δικαιωματισμού και κυρίως στην εκτόξευση απαράδεκτων λίβελων σε βάρος του Ελληνικού Λιμενικού και όλων όσων έπραξαν οι Λιμενικοί στο πλαίσιο των Διεθνώς προβλεπομένων. Είναι η συνενοχή αυτών που λειτουργώντας αντικειμενικά ως πέμπτη φάλαγγα, διχάζουν την Ελληνική κοινωνία και επιδεικνύουν ξεχωριστή προθυμία όταν πρόκειται να χύσουν αντεθνικό δηλητήριο παίζοντας το παιχνίδι της γείτονος με τον καλύτερο τρόπο. Ειρήσθω εν παρόδω να θυμίσουμε εδώ ότι το Τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση για το ναυάγιο στην Πύλο, απευθύνοντας έκκληση στη διεθνή κοινότητα για δίκαιη κατανομή ευθυνών. Μόνο αφελής μπορεί να ισχυριστεί πως δεν αντιλαμβάνεται που πηγαίνει το πράγμα.

Υπάρχει τέλος και μια υπηρεσιακή κυβέρνηση, η οποία κηρύσσει τριήμερο Εθνικό πένθος και η οποία μην μπορώντας να αποστασιοποιηθεί θεαματικά από την πεπατημένη των προκατόχων της, αποφεύγει συστηματικά να τοποθετηθεί για όλα τα παραπάνω, αφήνοντας τον πολιτικό μουτζούρη στα χέρια των δικαστών και της επόμενης εκλεγμένης κυβέρνησης και αυτό την στιγμή που η γειτονική Τουρκία με εμπειρότατο και εξαιρετικά αποφασισμένο team, κάνει ανενόχλητη το δικό της παιχνίδι…