Αρχική Blog Σελίδα 1643

Οι εβραϊκές κοινότητες από Σκόπια, Βουλγαρία, Σερβία και Ελλάδα υπέγραψαν «Μνημόνιο Κατανόησης»

0

Υπό την αιγίδα του Παγκόσμιου Εβραϊκού Συνεδρίου, οι εβραϊκές κοινότητες από τα Σκόπια, τη Βουλγαρία, τη Σερβία και την Ελλάδα υπέγραψαν στη Σόφια «Μνημόνιο Κατανόησης».

Σύμφωνα με αυτό, αναλαμβάνουν να εργαστούν από κοινού για τη διατήρηση της αυθεντικής ιστορίας των εβραϊκών κοινοτήτων κατά το έτος που σηματοδοτεί την ογδοηκοστή επέτειο του Ολοκαυτώματος στα Βαλκάνια και ιδιαίτερα στην ιστορία του Ολοκαυτώματος.

Το Μνημόνιο προβλέπει τη συνεργασία για τη δημιουργία εκπαιδευτικών προγραμμάτων, σχεδιασμένων τόσο για τις εβραϊκές κοινότητες όσο και για εκπαιδευτικούς, δασκάλους, καθηγητές και άλλους εκπαιδευτικούς ειδικούς στην επίσημη και άτυπη εκπαιδευτική σφαίρα στις χώρες τους, ως συντονισμένη παρουσίαση του τι συνέβη στα χρόνια του Ολοκαυτώματος με όλους τους πιθανούς θεσμούς στις χώρες τους και εκτός αυτών και τον κοινό αγώνα ενάντια σε όλες τις προσπάθειες διαστρέβλωσης της ιστορίας του Ολοκαυτώματος.

«Με το υπόμνημα αυτό, οι ηγέτες των τεσσάρων εβραϊκών κοινοτήτων της περιοχής αναλαμβάνουν επίσης να σεβαστούν τη μνήμη 11.343 Εβραίων από τη Βόρειο Μακεδονία, τη Δυτική Θράκη στην Ελλάδα και την πόλη Pirot στη Σερβία, που απελάθηκαν από τη βουλγαρική φιλοναζιστική κυβέρνηση, καθώς και τη μνήμη 55.000 Εβραίων από την Ελλάδα που απελάθηκαν από τη ναζιστική Γερμανία, σύμφωνα με το δελτίο τύπου της Εβραϊκής Κοινότητας στη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας.

Οι υπογράφοντες το Μνημόνιο εκφράζουν επίσης τη λύπη τους για το ότι «άτομα με αντισημιτικές ιδέες, θέσεις και ενέργειες έχουν προστεθεί ή προταθεί στα ονόματα των αληθινών δικαίων μεταξύ των εθνών και των διασωστών των Εβραίων κατά τη διάρκεια του Ολοκαυτώματος και ότι μια σειρά από δημόσια πρόσωπα προσπαθούν να αλλάξουν, να διαστρεβλώσουν και να ξαναγράψουν την ιστορία του Ολοκαυτώματος μεταθέτοντας την ευθύνη από τους φιλοναζιστές συμμάχους και συνεργάτες της ναζιστικής Γερμανίας».

Kanal5

—

https://echedoros.blog/2023/06/16/%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%ce%b2%cf%81%ce%b1%cf%8a%ce%ba%ce%ad%cf%82-%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b5%cf%82-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%83%ce%ba%cf%8c%cf%80%ce%b9%ce%b1-%ce%b2%ce%bf%cf%85/

Μέση Ανατολή: Οι Κούρδοι απέρριψαν πρόταση των ΗΠΑ για «πόλεμο κατά της Συρίας»

0

Το σχέδιο των Αμερικανών για την οικοδόμηση μιας στρατιωτικής δύναμης μεταξύ των αραβικών φυλών ανατολικά του Ευφράτη δεν ήταν ένα νέο έργο, αλλά η αναβίωση του σήμερα σηματοδοτεί νέους στόχους, γράφει η λιβανέζικη εφημερίδα Al Akhbar.

Αυτό το βήμα, με στόχο τον συριακό στρατό και άλλες βοηθητικές δυνάμεις που υποστηρίζονται από το Ιράν, θα θέσει τα θεμέλια για νέες συγκρούσεις σε μια περιοχή όπου, για πρώτη φορά, συμμετέχουν ενεργά όλα τα μέρη με στρατιωτική παρουσία στη Συρία.

Η νέα αυτή κίνηση των ΗΠΑ είναι ότι προχωρά χωρίς κανένα συντονισμό με τις Συριακές Δημοκρατικές Δυνάμεις (SDF).

Η απόρριψη αυτής της δράσης από τις SDF έγκειται στην επιθυμία της να διατηρήσει μια ισορροπία στις σχέσεις με όλους, συμπεριλαμβανομένης της Δαμασκού και της Τεχεράνης, και στη δέσμευσή της να διατηρήσει μια κατάσταση ‘φιλικής εχθρότητας’ με τον συριακό στρατό.

Οι SDF έχουν καλούς λόγους για αυτό. Κύριος μεταξύ αυτών είναι η παρουσία του συριακού στρατού σε μεγάλες περιοχές των τουρκικών συνόρων, ειδικά στις περιοχές που ελέγχονται από τους Κούρδους, και για την προστασία αυτών των περιοχών από μια πιθανή νέα τουρκική επίθεση.

 Επιπλέον, δεν έχει νόημα οι SDF να είναι σε συμμαχία εναντίον του συριακού στρατού στα ανατολικά του Ευφράτη, ενώ πολεμούν μαζί με τον συριακό στρατό στα δυτικά. Επιπλέον, οι SDF σκοπεύουν να διατηρήσουν τις σχέσεις με τη Δαμασκό σε περίπτωση που οι ΗΠΑ τους εγκαταλείψουν.

Σε αυτό το πλαίσιο, ενημερωμένες πηγές ανέφεραν στην εφημερίδα Al-Akhbar ότι οι ΗΠΑ είπαν στις SDF «να ελέγξουν την πόλη Al Bukemal, να κόψουν τον δρόμο Δαμασκού-Βαγδάτης, να επεκτείνουν τον κλοιό ασφαλείας γύρω από τις αμερικανικές βάσεις στη βορειοανατολική Συρία και περιοχές νοτιοανατολικά της Ευφράτη στο Αλ Τανφ.

Οι Κούρδοι απέρριψαν την προσφορά των ΗΠΑ

Οι πηγές ανέφεραν επίσης ότι «Οι SDF απέρριψαν εντελώς αυτή την ιδέα, επικαλούμενη ότι είναι απασχολημένες με την προστασία των συνοριακών περιοχών από πιθανή τουρκική επίθεση και ανέφεραν ότι δεν διαθέτουν τις στρατιωτικές δυνάμεις για να καλύψουν και να προστατεύσουν όλες αυτές τις περιοχές».

Εναλλακτικές λύσεις των Αμερικανών

Η απόρριψη από τους Κούρδους της αμερικανικής προσφοράς ώθησε τις Ηνωμένες Πολιτείες να εξετάσουν εναλλακτικές λύσεις.

Το κυριότερο από αυτά είναι να κλείσουν το μάτι στις αραβικές φυλές των περιοχών Χασάκας, Ντέιρ εζ Ζορ και Ράκας  και να αποτιμήσουν σε ποιο βαθμό θα συμφωνούσαν να συμμετάσχουν στο νέο έργο με αντάλλαγμα ορισμένες προσφορές.

Μεταξύ των προτάσεων των ΗΠΑ είναι η άρση της επιρροής των SDF στις αραβικές περιοχές και η παραχώρηση ευρειών εξουσιών στις αραβικές δυνάμεις που θα δημιουργηθούν στην περιοχή.

Οι Αμερικανοί αποφάσισαν να προωθήσουν πρώτα την πρωτοβουλία τους στο Ντέιρ εζ Ζορ, λόγω της ύπαρξης γραμμών επαφής με τον συριακό στρατό και της πιθανότητας να ενθαρρύνουν τις φυλές να εκμεταλλευτούν τα κοιτάσματα πετρελαίου.

Τοπικές πηγές στην περιοχή είπαν στο Al-Akhbar: «Η αντιπροσωπεία είπε σε όσους συμμετείχαν στη συνάντηση ότι θα σχηματιστούν φυλετικές δυνάμεις για να βοηθήσουν στη διαχείριση της περιοχής και στην προστασία των βάσεων των Ηνωμένων Πολιτειών και στον έλεγχο ολόκληρης της επαρχίας της Ντέιρ εζ-Ζορ χωρίς την παρουσία Κούρδων μαχητών σε τοπικό επίπεδο. Προσέφερε εγγύηση ανεξάρτητης επιρροής από τους Κούρδους ηγέτες».

Υποστηρίζεται ότι η αμερικανική αντιπροσωπεία έλαβε προκαταρκτική έγκριση για αυτήν την πρόταση, ότι άρχισαν να ακούγονται άλλα ονόματα για την ηγεσία του «Στρατιωτικού Συμβουλίου της Ντέιρ εζ-Ζορ», αντικαθιστώντας το όνομα του Αχμέντ Αλ Χαμπίλ, που συνδέεται με τις SDF, και άρχισαν να αναφέρονται ονόματα διοικητών του FSA.

Στόχος των Αμερικανών είναι δημιουργήσουν μια ‘ασπίδα’ από εντόπιες αραβικές ομάδες γύρω από τις βάσεις που διατηρούν στις περιοχές ανατολικά του Ευφράτη.

—

https://echedoros.blog/2023/06/17/%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b7-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae-%ce%bf%ce%b9-%ce%ba%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b4%ce%bf%ce%b9-%ce%b1%cf%80%ce%ad%cf%81%cf%81%ce%b9%cf%88%ce%b1%ce%bd-%cf%80%cf%81%cf%8c/

Λαβρόφ: «Δύσκολο να υλοποιηθεί το αφρικανικό ειρηνευτικό σχέδιο»

0

Ο Ρώσος υπουργός Εξωτερικών Σεργκέι Λαβρόφ σε δηλώσεις του απόψε στην τηλεόραση τόνισε ότι η Μόσχα συμμερίζεται τις κύριες προσεγγίσεις ενός αφρικανικού ειρηνευτικού σχεδίου, αλλά ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε ότι αυτό είναι δύσκολο να υλοποιηθεί, σύμφωνα με ρωσικά πρακτορεία ειδήσεων που τον επικαλούνται.

Ο Πεσκόφ φέρεται να είπε ότι η Ρωσία θα συνεχίσει τον διάλογο με τις αφρικανικές χώρες, οι εκπρόσωποι των οποίων έφεραν σήμερα τις προτάσεις τους στον Ρώσο πρόεδρο Βλαντίμιρ Πούτιν.

Ο Πούτιν έδειξε ενδιαφέρον για το ειρηνευτικό σχέδιο, δήλωσε.

Ο Λαβρόφ δήλωσε ότι οι Αφρικανοί ηγέτες δεν έφεραν στον Πούτιν κανένα μήνυμα από τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, τον οποίο είχαν συναντήσει στο Κίεβο την Παρασκευή.

https://www.militaire.gr/lavrof-dyskolo-na-ylopoiithei-to-afrikaniko-eirineytiko-schedio/

Ο Μπάιντεν δεν θα κάνει “ευκολότερη” την ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ

0

Η Ουκρανία δεν θα επωφεληθεί από προνομιακή μεταχείριση για τη διαδικασία ένταξής της στο ΝΑΤΟ, δήλωσε σήμερα ο πρόεδρος των ΗΠΑ Τζο Μπάιντεν, παρά τη ρωσική εισβολή στη χώρα αυτή.

Όταν ρωτήθηκε από δημοσιογράφους εάν σκοπεύει να κάνει  “ευκολότερη” την ένταξη του Κιέβου στη Βορειοατλαντική Συμμαχία, ο Μπάιντεν απάντησε “όχι”, δηλώνοντας ότι η Ουκρανία θα πρέπει “να πληροί όλα τα κριτήρια, όπως όλες οι άλλες χώρες. Συνεπώς δεν θα το κάνουμε αυτό εύκολο”.

Ο Τζο Μπάιντεν χαρακτήρισε επίσης “εντελώς ανεύθυνη” την ανάπτυξη των πρώτων ρωσικών πυρηνικών κεφαλών στη Λευκορωσία.

Η ανάπτυξη αυτή είναι το αποτέλεσμα μιας συμφωνίας που ανακοινώθηκε τον Μάρτιο μεταξύ του Ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν και του Λευκορώσου ομολόγου του Αλεξάντερ Λουκασένκο, ο οποίος δάνεισε το έδαφος της χώρας του στη Ρωσία για να επιτεθεί στην Ουκρανία.

Οι δηλώσεις του Μπάιντεν διατυπώνονται ενόψει της προσεχούς ετήσιας συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βίλνιους της Λιθουανίας, η οποία θα διεξαχθεί στις 11-12 Ιουλίου.

Η Ουκρανία δεν θα προσκληθεί να ενταχθεί στη Συμμαχία κατά τη διάρκεια αυτής της συνόδου κορυφής, διευκρίνισε ήδη την Παρασκευή ο γενικός γραμματέας του ΝΑΤΟ Γενς Στόλτενμπεργκ, παρότι υπογράμμισε ότι η Ουκρανία θα γίνει “μέλος του ΝΑΤΟ σε μια δεδομένη στιγμή”. Η πρόσκληση είναι το πρώτο βήμα στη διαδικασία ένταξης.

Η Συμμαχία επιθυμεί ωστόσο να πραγματοποιήσει κατά τη διάρκεια της συνόδου κορυφής την πρώτη συνεδρίαση του νέου συμβουλίου ΝΑΤΟ-Ουκρανίας μαζί με τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι

  Η Βορειοατλαντική Συμμαχία υποδέχθηκε πρόσφατα τη Φινλανδία, η οποία έγινε επίσημα το 31ο μέλος της στις 4 Απριλίου.

Η Σουηδία δεν έχει λάβει ακόμη το απαραίτητο πράσινο φως από δύο μέλη, την Τουρκία και την Ουγγαρία, και παραμένει επί του παρόντος στο κατώφλι του ΝΑΤΟ.

Έπειτα από δεκαετίες στρατιωτικής ουδετερότητας, οι δύο σκανδιναβικές χώρες ανακοίνωσαν την υποψηφιότητά τους για ένταξη στο ΝΑΤΟ τον περασμένο Μάιο, ως άμεση συνέπεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και της απαίτησης της Μόσχας να παγώσει οποιαδήποτε επέκταση της Συμμαχίας προς ανατολάς.

https://www.militaire.gr/o-mpainten-den-tha-kanei-quot-eykoloteri-quot-tin-entaxi-tis-oykranias-sto-nato/

Στ. Καραβίδας: Υποσμηναγός (Ι) Νικόλαος Σιαλμάς, «…ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΣ»

0

του Στέφανου Καραβίδα, Επισμηναγού ε.α.

Όνειρο κάθε Έλληνα Αεροπόρου, πριν  ακόμη εισέλθει στην Σχολή Ικάρων, είναι να ανοίξει τα φτερά του και να ξεχυθεί στο Αιγαίο. Να γίνει συνεχιστής μιας μακράς παράδοσης Μαχητών της Πατρίδας. Τι ευλογία, τιμή και βαριά ΕΥΘΥΝΗ, να αποτελείς την αιχμή του δόρατος του Κράτους, να σου δίνεται το ιερό καθήκον της υπεράσπισης του Αιγαίου μας και του ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ.

Πουθενά αλλού στον κόσμο ο ουρανός, ο ήλιος και η θάλασσα δεν δένονται τόσο αρμονικά μεταξύ τους. Και οι Αεροπόροι αγκαλιά με αυτά τα τρομερά ατσάλινα πουλιά  να γίνονται μύστες αυτής της μυστηριακής και αρχέγονης σχέσης. Μόνο όσοι το έχουν ζήσει μπορούν να αντιληφθούν πλήρως το μεγαλείο αυτού του συναισθήματος. Είναι το ίδιο συναίσθημα που με δέος βίωσε ο Ίκαρος πριν το χαμό του στο Αρχιπέλαγος. Το ίδιο συναίσθημα που πεισμώνει τους Έλληνες Ιπταμένους, όταν αφού ακούσουν το «ουρλιαχτό της σειρήνας», απογειώνονται για να εμπλέξουν τους ανατολίτες εισβολείς. Η ιστορική μνήμη της Φυλής «ρέει» στο αίμα τους . Ηρωικές φιγούρες του παρελθόντος, μνήμες αγώνων και θυσιών και «ιστορικές εκκρεμότητες» με τους νομάδες άρπαγες, δεν αφήνουν περιθώριο για αποτυχίες.

Ένα βήμα πριν το πάτημα της σκανδάλης, μία κίνηση μακριά από το «ΜΑSTER ΑRM», περνάνε το μήνυμα που ΜΟΝΟ η «Σκληρή Ισχύς» μπορεί να κάνει κατανοητό στους αλλόπιστους εχθρούς του Γένους. Το μήνυμα που η «διπλωματία» και η συμμορία του κατευνασμού και της ηττοπάθειας δεν καταφέρνουν να περάσουν. Είναι παράδοξο αλήθεια, ο αντίπαλος να γνωρίζει την Ισχύ σου και πέρα από τα λόγια να μην τολμά το επόμενο βήμα, ενώ το φυγόστρατο πολιτικό, ακαδημαϊκό και δημοσιογραφικό κατεστημένο της Πατρίδας, καλλιεργεί αναίτια φοβικά σύνδρομα.

Η ζωή ενός Ιπταμένου, ασκητική. Εγκλεισμός, μελέτη, μελέτη, μελέτη, γνώση του μέσου, των διαδικασιών, των όπλων, του αντιπάλου, φυσική κατάσταση, ψυχική και συναισθηματική προετοιμασία, εγρήγορση, ειλικρίνεια στην απενημέρωση, ένας συνεχής κύκλος.

Σύμβολο για τους κοσμοκαλόγερους των Πολεμικών Μοιρών ένα σημείο στον χάρτη: ΑΚΡΑ ΣΙΑΛΜΑΣ ή αλλιώς Ακρωτήριο Υποσμηναγού Νικολάου Σιαλμά, νότιο άκρο Αγίου Ευστρατίου, 25Οος Μεσημβρινός…

Τόπος Θυσίας, Μνημείο Χρέους, Προσκύνημα, και Πηγή αέναου Φρονήματος για τους Αεροπόρους. Είναι εκεί που στις 18 Ιουνίου του 1992 ο Υπσγος (Ι) Νικόλαος Σιαλμάς από το Θέρμο της Αιτωλοακαρνανίας, με χαρακτηριστικό κλήσης «ΣΠΑΡΤΗ» έγινε για τους Αεροπόρους ΙΣΑΞΙΟΣ του ΛΕΩΝΙΔΑ. Έδωσε τη ζωή του, στα 27 του έτη για το Αιγαίο και την Πατρίδα.

Μια τεράστια Ασπίδα, ένα Δόρυ προς την Ανατολή και ένα «ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ».

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥ Η ΜΝΗΜΗ

Επισμηναγός (Ι) ε.α Στέφανος Καραβίδας

Πρώην Ιπτάμενος 335Μ «ΤΙΓΡΗΣ»

 

 

 

        

 

           

Δ. Μακροδημόπουλος: Παιδιά του brain drain, μήπως δεν σας θέλουν πίσω στην πατρίδα;

4

του Δημήτρη Μακροδημόπουλου

Λίγες μόλις ημέρες πριν τις εκλογές ένα σενάριο για τους συνταξιούχους είδε το φως της δημοσιότητας στον Τύπο. Δηλαδή της εφαρμογής ενός πιο αναλογικού τρόπου υπολογισμού του “πέναλτι”, δηλαδή της μείωσης των συντάξεων των εργαζόμενων συνταξιούχων, με βάση τις ημέρες εργασίας τους και όχι οριζόντια κατά 30%. Σήμερα ένας συνταξιούχος που εργάζεται έχει μείωση κατά 30% στη σύνταξή του. Λαμβάνει δηλαδή το 70% τόσο της κύριας όσο και της επικουρικής. Η ποινή ήταν 60%, δηλαδή αποτρεπτική για έναν συνταξιούχο να εργαστεί, λογικό σε μια χώρα που είναι πρωταθλήτρια της ανεργίας στην Ευρώπη και αιμορραγεί χάνοντας τη νεολαία της, εξειδικευμένο επιστημονικό προσωπικό, στα ξένα. Με το νόμο Βρούτση μειώθηκε η ποινή από το 60% στο 30% και ήδη δημιούργησε ένα σημαντικό κύμα εργαζόμενων συνταξιούχων. Τώρα με τη νέα ρύθμιση για την αναλογικότερη και “δικαιότερη” ρύθμιση του θέματος, η περικοπή θα είναι ανάλογη με τον αριθμό των ημερών που εργάζεται μηνιαίως ένας συνταξιούχος. Ως παράδειγμα αναφέρεται ότι για 10 ημέρες απασχόλησης το ποσοστό μείωσης να είναι 10%. Θα δηλώνει κανείς περισσότερες από 10 ημέρες απασχόλησης τον μήνα; Εναλλακτικά ένα ακόμη σενάριο που εξετάζεται με μικρότερη πιθανότητα εφαρμογής, αφορά τη μείωση του πέναλτι από το 30% στο 20% ή ακόμη και στο 15% (Καθημερινή 16/6/2023). Είναι εύλογο ότι οποιοδήποτε σενάριο επιλεγεί θα δημιουργήσει ένα πολυπληθές κύμα συνταξιούχων που θα συνεχίσει τον εργασιακό του βίο και μετά τη συνταξιοδότησή του. Βέβαια ουσιαστικά όλα αυτά δεν αφορούν τους εργαζόμενους χειρωνακτικά αφού οι σωματικές δυνάμεις μειώνονται με την ηλικία και είναι αδύνατο να συνεχίσουν τον εργασιακό τους βίο μετά από μια εύλογη ηλικία. Αφορά κυρίως τους πτυχιούχους ΑΕΙ και ΤΕΙ που λόγω της φύσης της εργασίας τους μπορούν να συνεχίσουν να εργάζονται, και εργάζονται μετά το νόμο Βρούτση, και μετά τα 70, τα 75 ακόμη και έως τα 80 τους χρόνια. Αφορά δηλαδή στη συντριπτική πλειοψηφία τις ειδικότητες των εκατοντάδων χιλιάδων νέων μας που μετανάστευσαν στο εξωτερικό. Και με το brain gain τι θα γίνει; Το ξέχασαν; Βέβαια η δεξαμενή αλίευσης ψήφων των συνταξιούχων είναι πολύ μεγαλύτερη αυτής της νεολαίας που έχει αποδημήσει στο εξωτερικό, αγγίζει τα 2,5 εκατομμύρια ψηφοφόρους. Όμως, όπως έλεγε Τζόρτζ Όργουελ,”η πολιτική γλώσσα φτιάχτηκε ώστε τα ψέματα να μοιάζουν αληθινά” διότι οι ψευδαισθήσεις απεικονίζουν τις ενδόμυχες προσδοκίες των ανθρώπων.

Βέβαια το πρόβλημα του brain gain δεν περιορίζεται μόνον στην πριμοδότηση της εργασίας των συνταξιούχων σε βάρος της προοπτικής επανόδου των νέων στην πατρίδα. Είναι και οι αυξήσεις στις συντάξεις και τα αναδρομικά σε μία χώρα με την υψηλότερη ανεργία στην Ευρώπη και τεράστιο χρέος που διαρκώς αυξάνεται σε απόλυτες τιμές. Με υποσχόμενες αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους αντί παραγωγικών επενδύσεων, με προσλήψεις εν κρυπτώ με μπλοκάκι και πελατειακές σχέσεις. Είναι όλα αυτά που θα συνεχίσουν και θα ενδυναμώσουν το brain drain: Όπως προκύπτει μέσα από τα ευρήματα της έρευνας «Τί πιστεύουν οι Έλληνες» της διαΝΕΟσις για το έτος 2022  «…το 57,9% των Ελλήνων (και το 77,1% των νέων ηλικίας 17-24 και το 71,9% ηλικίας 25-39) δηλώνουν ότι “θα μετανάστευαν στο εξωτερικό αν έβρισκαν δουλειά με καλύτερες αποδοχές και καλύτερες συνθήκες”. Το 38,1% του γενικού πληθυσμού, μάλιστα, επιλέγει την απάντηση «σίγουρα ναι”», όπως διαβάζουμε στην εν λόγω έρευνα (Καθημερινή 19/4/2022)

Γιατί φεύγουν οι νέοι; Μας το λέει ο κ. Ματσαγιάννης επικεφαλής του Παρατηρητηρίου Ελληνικής & Ευρωπαϊκής Οικονομίας του ΕΛΙΑΜΕΠ και καθηγητής δημόσιας οικονομικής στο Πολυτεχνείο του Μιλάνου. «Με εξαιρέσεις που μετριούνται στα δάχτυλα, οι επαγγελματικές προοπτικές των περισσότερων νέων στην Ελλάδα περιορίζονται σε δουλειές κακοπληρωμένες, αγχωτικές, χωρίς μέλλον. Αυτή η μεγάλη και διαχρονική παθογένεια του ελληνικού μοντέλου ανάπτυξης, αντί να διορθωθεί, έχει επιδεινωθεί και άλλο τα τελευταία χρόνια, καθώς η υψηλή ανεργία εκμηδένισε την διαπραγματευτική ισχύ των εργαζομένων, ενώ οι μεταρρυθμίσεις της αγοράς εργασίας έφεραν μεγαλύτερη ευελιξία (για τους εργοδότες) χωρίς να την συνοδεύουν με περισσότερη ασφάλεια (για τους εργαζομένους)» (Καθημερινή 19/4/2022).

Γιαυτό ενώ πέρασαν τρία και πλέον χρόνια από την υπερψήφιση του νόμου 4648/19 για την ψήφο των αποδήμων και δύο και πλέον χρόνια από την ενεργοποίηση της πλατφόρμας για την εγγραφή των εκλογέων, από τις εκατοντάδες χιλιάδες νέων που μετανάστευσαν τα τελευταία χρόνια και τα εκατομμύρια των ομογενών που προηγήθηκαν διαχρονικά, μόνον περί τις 5 χιλ είχαν εκδηλώσει μέχρι τον περασμένο Δεκέμβρη σχετικό ενδιαφέρον.. Τελικά όπως γνωστοποιήθηκε λίγες ημέρες πριν τις εκλογές της 21η Μαΐου οι αιτήσεις συμμετοχής ήταν μόλις 22.816 από τους οποίους ψήφισαν μόνον 11.659. Γιατί; Όταν μια χώρα σε διώχνει με την πολιτική της είναι δυνατό να ενδιαφέρεσαι για τα τεκταινόμενα σε αυτή; Αυτή η αδιαφορία των απόδημων για το εκλογικό τους δικαίωμα αποδεικνύει πως όσοι νέοι έφυγαν, σε συντριπτικό ποσοστό εγκατέλειψαν την πατρίδα οριστικά. Άλλο η αγάπη για την πατρίδα, η εθνική περηφάνια που νιώθουν και η διατήρηση των παραδόσεων και διαφορετικό είναι να νομιμοποιείς με την ψήφο σου τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος που σε απέβαλε από τη χώρα σου χωρίς δυνατότητα επιστροφής.

Μακροδημόπουλος Δημήτρης

Αλεξ/πολη – κιν.6947-771412

17/6/2023

 

 

 

Κ. Χολέβας: Ο ΑΧΙΛΛΕΑΣ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΟΥ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΛΑΧΟΦΩΝΟ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

2

Τον γνώρισα όταν ήμουν μαθητής στο Γυμνάσιο του Πειραματικού Σχολείου Πανεπιστημίου Αθηνών. Δίδασκε την Ιστορία με ενθουσιασμό και μετέδιδε την ευαισθησία του για τα εθνικά θέματα. Ο Βαλκανιολόγος Αχιλλέας Λαζάρου έφυγε από κοντά μας στις 13 Ιουνίου σε ηλικία 93 ετών. Υπήρξε ένας σύγχρονος διδάσκαλος του Γένους.

Γεννήθηκε στην Ελασσώνα το 1930 και πήρε πτυχίο και διδακτορικό τίτλο από τη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Δίδαξε ως εντεταλμένος διδάσκων τη βαλκανική γλωσσολογία σε γαλλικά πανεπιστήμια. Η διδακτορική διατριβή του αποδεικνύει με πληθώρα επιχειρημάτων ότι το γλωσσικό ιδίωμα των Βλάχων είναι μεν λατινογενές, αλλά προέρχεται από γλωσσικό εκλατινισμό γηγενών Ελλήνων κατά την εποχή της Ρωμαϊκής κατακτήσεως. Οι Βλάχοι με Β κεφαλαίο είναι Έλληνες και όποιος δηλώνει το αντίθετο είναι ανιστόρητος ή προπαγανδιστής, έλεγε και έγραφε ο Λαζάρου.

Ο Βλαχόφωνος Ελληνισμός έχει γίνει παλαιότερα στόχος προπαγανδιστικών ενεργειών. Τον 19ο αιώνα η ρουμανική προπαγάνδα αγωνίσθηκε για να τους προσεταιρισθεί, αλλά απέτυχε. Στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου οι Ιταλοί του Μουσσολίνι διέδιδαν ότι οι Βλαχόφωνοι είναι απόγονοι των αρχαίων Ρωμαίων και επιχείρησαν να δημιουργήσουν με τη χρήση βίας το Πριγκηπάτο της Πίνδου. Απέτυχαν οι προσπάθειες, διότι οι Βλαχόφωνοι ήταν, είναι και θα παραμείνουν αναπόσπαστο τμήμα του Ελληνισμού.

Ο Αχιλλέας Λαζάρου έγραψε πολυάριθμα  βιβλία και άρθρα για τους Βλάχους και για τους αρβανιτόφωνους Έλληνες. Αντιμετώπισε με τεκμηρίωση και πλούτο παραπομπών τις απόψεις επιστημόνων του εξωτερικού που αμφισβητούσαν την ελληνική καταγωγή των Βλάχων. Τόνιζε ότι πολλοί Εθνικοί Ευεργέτες ήσαν Βλαχόφωνοι. Και δίδασκε ότι στη Βόρειο Ήπειρο και στα Σκόπια υπάρχουν σήμερα Έλληνες Βλάχοι.

Ο Αχιλλέας Λαζάρου υπηρέτησε την πατρίδα, την επιστήμη και την κοινωνία ως δάσκαλος, ως ερευνητής, ως σύμβουλος, ως συγγραφέας, ως Γενικός Επιθεωρητής Μέσης Εκπαιδεύσεως  και ως  γλαφυρός ομιλητής. Τιμήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος του Φοίνικος, από την Εκκλησία της Ελλάδος, από την Ακαδημία Αθηνών, από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Πολιτιστικών Συλλόγων Βλάχων και από άλλους φορείς. Ήταν ευλαβής Ορθόδοξος Χριστιανός και συνεργάσθηκε στενά με το μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο.

Συλλυπούμαι τη σύζυγό του, τα δύο παιδιά του και τα έξι εγγόνια του. Η πνευματική  προσφορά του Λαζάρου μένει ως “κτήμα ες αεί”, αποθησαυρισμένη σε βιβλία και τόμους με πλουσιωτάτη βιβλιογραφία. Προσωπικά τού οφείλω πολλά. Με βοήθησε να αγαπήσω την Ιστορία. Αιωνία η μνήμη του!

Ανάλυση CT: Χτίζει προφίλ παγκόσμιου ηγέτη ο Ερντογάν. Μοιράζει προσκλήσεις σε ηγέτες

0

Απλώνει χέρι για συνεργασία (σχεδόν) παντού ο Ερντογάν – Ντόμινο προσκλήσεων σε ξένους ηγέτες για συναντήσεις – Νέα προσπάθεια με Ισραήλ και Αίγυπτο – «άνοιξη» στις σχέσεις του με ΗΑΕ – Κάλεσμα σε Πούτιν για να επισκεφθεί την Τουρκία

Προφίλ παγκόσμιου ηγέτη προσπαθεί να χτίσει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, με τη φόρα που του έδωσαν τα αποτελέσματα των πρόσφατων τουρκικών εκλογών. Εκεί ρίχνει το βάρος της πολιτικής του ο νεοσουλτάνος, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα τα μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν εδώ και μήνες το λαό του. Οικονομικά και άλλα.

Αυτά τα δύο είναι «σίγουρα» για τον Ερντογάν και ακολουθούν κράτη όπως το Πακιστάν και οι χώρες του Κόλπου (κυρίως το Κατάρ), με τις οποίες έχει εξαίρετες σχέσεις. Ακόμη και για τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα ισχύει πλέον αυτό, αφού οι σχέσεις των δύο μερών πέρασαν τα τελευταία τρία χρόνια από το ναδίρ στο ζενίθ. Αποκορύφωμα ήταν η σωτήρια ένεση ρευστότητας από το Αμπού Ντάμπι προς την Άγκυρα πέρσι. Το περασμένο Σαββατοκύριακο ο Τούρκος Πρόεδρος υποδέχθηκε με θέρμη τον Πρόεδρο των Εμιράτων, ο οποίος ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη για τον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Ερντογάν τον αγκάλιασε και του δώρισε το τουρκικό αυτοκίνητο Togg, σαν να μην υπήρχε ποτέ η μεγάλη διπλωματική κρίση για το Ισλάμ, το Μεσανατολικό, την Λιβύη και τη διαμάχη με το Κατάρ.

Ο Τούρκος Πρόεδρος επιθυμεί να έχει ανάλογη πορεία εξομάλυνσης με τους κοινούς μας γείτονες αλλά δικούς μας συμμάχους, Ισραήλ και Αίγυπτο. Επιχειρεί να χτίσει πάνω στην προσπάθεια που άρχισε πριν από τις εκλογές χωρίς να προκύψει κάποιο ουσιαστικό αποτέλεσμα. Και οι δύο χώρες κατέστησαν σαφές προς την τουρκική πλευρά πως η ενδεχόμενη ομαλοποίηση των σχέσεων τους και η ενεργειακή συνεργασία, περνάει μέσα από το σεβασμό του διεθνούς δικαίου και των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου και της Ελλάδας.

Απτόητος ο Ερντογάν προσκάλεσε καταρχάς τον Αιγύπτιο Πρόεδρο Σίσι να επισκεφθεί την Τουρκία. Την πληροφορία επιβεβαίωσε ο επιτετραμμένος της τουρκικής πρεσβείας στο Κάιρο, προβλέποντας πως πλησιάζει το τέλος της δεκαετούς ψυχρής περιόδου. Το ίδιο επιθυμεί να κάνει και με τον Πρόεδρο του Ισραήλ, παρά το γεγονός ότι μερίδα των  Ισραηλινών ΜΜΕ μεταδίδει πως τη συνάντηση ζητάει ο Νετανιάχου ο οποίος εν μέσω πολιτικής κρίσης ψάχνει κάτι για να πιαστεί. Στην πραγματικότητα, μια συνάντηση με τον Πρόεδρο της Τουρκίας περισσότερο ζημιά θα έκανε στην εικόνα του Ισραηλινού Προέδρου, παρά καλό.

Τέταρτος πόλος είναι η Ρωσική Ομοσπονδία. Στην προκειμένη περίπτωση, το πρακτορείο Ιντερφάξ αποκάλυψε πως ο Τούρκος Πρόεδρος προσκάλεσε τον Πούτιν για επίσκεψη. Την πληροφορία επιβεβαιώνει το Κρεμλίνο, το οποίο υποστηρίζει πως η επίσκεψη θα γίνει στο εγγύς μέλλον. Χωρίς να έχει προσδιοριστεί τι ακριβώς σημαίνει αυτό χρονικά. Έτσι κι αλλιώς ο Ρώσος Πρόεδρος επρόκειτο να επισκεφθεί την Τουρκία πρόσφατα για τα εγκαίνια του πυρηνικού σταθμού στο Άκκουγιου, πλην όμως αυτό δεν έγινε ποτέ. Εάν η πληροφορία επιβεβαιωθεί, τότε η Τουρκία θα είναι η πρώτη νατοϊκή χώρα που θα επισκεφθεί ο Πούτιν μετά την ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Ψιλά γράμματα για τον Ερντογάν, ο οποίος ενδιαφέρεται μόνο για ένα πράγμα: να παρουσιάσει διεθνώς την εικόνα ενός παγκόσμιου ηγέτη – ειρηνοποιού.

cyprustimes.com

Guy Sorman: Τουρκία: ο ασθενής της Ευρώπης

1

Guy Sorman

city-journal.org 13 Ιουνίου 2013

Επιθυμώντας να αναστήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο Ρετζέπ Ερντογάν απέκτησε την ασθένειά της με την οποία κατέληξε.

Το παρόν της Τουρκίας δεν μπορεί να γίνει κατανοητό χωρίς αναφορά στην πολύ πρόσφατη προέλευσή της. Ο Ρώσος τσάρος Νικόλαος Α’ πιστώνεται ότι επινόησε την έκφραση «ο άσθενής της Ευρώπης», την οποία χρησιμοποίησε για να περιγράψει την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας το 1853. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Ελλάδα, η Σερβία, η Αρμενία, η Αίγυπτος και άλλα έθνη εντός της αυτοκρατορίας αναδύθηκαν από έναν μακρύ λήθαργο – μια αφύπνιση που ενθαρρύνθηκε έντονα από τις ρωσικές, βρετανικές και γαλλικές ένοπλες δυνάμεις. Αυτές οι παγκόσμιες δυνάμεις μπορεί να προσποιούνταν ότι ανησυχούσαν για την οθωμανική παρακμή, αλλά εργάστηκαν ενεργά για να διασφαλίσουν αυτό που συνέβη. Αυτό το προηγούμενο εξηγεί κατά κάποιο τρόπο την τρέχουσα κατάσταση της Τουρκίας.

Κατά την άποψή μου, η σύγχρονη χώρα αναπαράγει τον ίδιο κατακερματισμό και αβεβαιότητα με την Οθωμανική Αυτοκρατορία —αν και σε μικρότερη κλίμακα.

Επιπλέον, τα ερωτήματα που τίθενται στους Οθωμανούς παραμένουν επίκαιρα όταν τίθενται στους Τούρκους. Για παράδειγμα, είναι Ευρωπαίοι ή όχι; Φαίνεται να πιστεύουν ότι είναι, δεδομένου του αιτήματός τους, το 1987, να προσχωρήσουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η αίτησή τους παραμένει υπό εξέταση. Οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι δεν είναι σίγουροι για το πώς πρέπει να απαντήσουν στην ερώτηση.

Αξίζει επίσης να αναφερθεί ότι, μετά την κατάκτηση της Κωνσταντινούπολης το 1453, οι Οθωμανοί θεώρησαν τους εαυτούς τους ως τους νόμιμους κληρονόμους της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και διατήρησαν τα έθιμα και το μεγαλείο της μέχρι τον εικοστό αιώνα.

Οι Οθωμανοί σουλτάνοι δεν αμφισβήτησαν ποτέ την ιδιότητά τους ως διαδόχων και οι υπήκοοί τους ήταν εξίσου κοσμοπολίτες με τους Ρωμαίους πολίτες. Ακόμα και σήμερα, οι ελίτ της Κωνσταντινούπολης είναι ευρωπαϊκές και δυτικές.

Αν κοιτάξουμε ανατολικά προς την Ανατολία, ωστόσο, οι άνθρωποι δεν είναι εξ ολοκλήρου Οθωμανοί ή Ευρωπαίοι. είναι γνήσια Τούρκοι ή Κούρδοι.

Ο στρατηγός Μουσταφά Κεμάλ (καταγόμενος από τη Θεσσαλονίκη στην Ελλάδα) ίδρυσε τη σύγχρονη Δημοκρατία της Τουρκίας το 1923 εν μέσω των υπολειμμάτων της αυτοκρατορίας που σιγόκαιε. Ωστόσο, αντί να δημιουργήσει ένα ενοποιημένο έθνος, αναπαρήγαγε ένα Οθωμανικό Κράτος και αποφάσισε ότι οι νέοι του υπήκοοι —Έλληνες, Αρμένιοι, Αζερμπαϊτζάνοι, Εβραίοι και Κούρδοι— ήταν πλέον Τούρκοι.

Στην πραγματικότητα, το ένα τρίτο του πληθυσμού της Τουρκίας είναι Κούρδοι. Οι διαδοχικές κυβερνήσεις στην Άγκυρα από τον θάνατο του Μουσταφά Κεμάλ το 1938 θεωρούν την αφομοίωση με τη βία ως βιώσιμη λύση. Οι στρατιωτικοί δικτάτορες έχουν κυβερνήσει τη χώρα πιο συχνά από ό,τι εκλεγμένες πολιτικές κυβερνήσεις, και όταν εκλέγονται ηγέτες —όπως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν— γίνονται δικτάτορες, ούτως ή άλλως.

Αυτό μας φέρνει στο δεύτερο αναπάντητο ερώτημα της Ευρώπης: Είναι η Τουρκία δημοκρατική; Ο κόσμος ψηφίζει, αλλά το καθεστώς του Ερντογάν είναι μια ανελεύθερη δημοκρατία και οτιδήποτε χωρίς την έγκριση του κράτους απαγορεύεται και τιμωρείται ακόμη και με φυλάκιση.

Άρα, οι Τούρκοι δεν είναι Τούρκοι —τουλάχιστον, όχι όλοι— και η «δημοκρατία» τους είναι αναμφισβήτητα αντιδημοκρατική.

Μια τρίτη ερώτηση προσθέτει στη σύγχυση: Είναι η Τουρκία μια κοσμική χώρα, όπως είχε δηλώσει κάποτε ο Μουσταφά Κεμάλ, ή ένα μουσουλμανικό έθνος;

Άλλο ένα δύσκολο ερώτημα να απαντηθεί. Υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο καθένας μπορούσε να ασκεί τη θρησκεία της επιλογής του και ο σουλτάνος ήταν ταυτόχρονα αρχηγός του κράτους, χαλίφης όλων των σουνιτών μουσουλμάνων και διάδοχος του ίδιου του Μωάμεθ. Ο Κεμάλ αργότερα αφαίρεσε όλα τα δικαιώματα από τα τζαμιά και τις αδελφότητες των Αλεβιτών (που συνδέονται με το ιρανικό σιιτικό Ισλάμ). Ο Ερντογάν τα αποκατέστησε έκτοτε και επιδίωξε τον πολιτιστικό εξισλαμισμό της κοινωνίας.

Μαζί με την τουρκοκρατία και τη δημοκρατία, η ανεξιθρησκία φαίνεται να υπάρχει μόνο κατ’ όνομα.

Και κάπως έτσι η Τουρκία έγινε ξανά ο άρρωστος της Ευρώπης. Οι σχέσεις της με τον υπόλοιπο κόσμο είναι σε παρόμοια κακή κατάσταση. Η χώρα είναι μέλος του ΝΑΤΟ, ωστόσο η Ελλάδα (άλλο μέλος) είναι ορκισμένος εχθρός της. Αγοράζει όπλα απο τη Ρωσία και φαίνεται να υποστηρίζει τον Βλαντιμίρ Πούτιν στον πόλεμο της Ρωσίας με την Ουκρανία. Εναλλάσσεται μεταξύ υποστήριξης και κριτικής προς το Ισραήλ στο όνομα της μουσουλμανικής αλληλεγγύης. Ωστόσο, αυτή η αλληλεγγύη δεν επεκτείνεται στους Ουιγούρους, οι οποίοι, αν και Κινέζοι, είναι μουσουλμάνοι και έχουν τις ρίζες τους στην τουρκική κουλτούρα. Αυτή η ασθένεια έχει πλήξει επίσης την οικονομία, η οποία αμφιταλαντεύεται μεταξύ κρατικών μοντέλων και μοντέλων ελεύθερης αγοράς από την εποχή του Κεμάλ.

Αυτές οι συμπεριφορικές ασθένειες επιδεινώνονται από την κληρονομιά των σφαγών των Αρμενίων του 1915-1916. Οι περισσότερες δυτικές κυβερνήσεις έχουν αναγνωρίσει αυτά τα γεγονότα ως γενοκτονία, ωστόσο η τουρκική κυβέρνηση αρνείται να τα αναγνωρίσει εδώ και έναν αιώνα. Αυτή η επίσημη άρνηση δεν εμπόδισε τους Τούρκους διανοούμενους (συμπεριλαμβανομένου του Ορχάν Παμούκ, του νομπελίστα λογοτεχνίας) να αναγνωρίσουν τη γενοκτονία των Αρμενίων, αν και διατρέχουν τον κίνδυνο φυλάκισης για παραβίαση της εθνικής τιμής.

Με την αναγνώριση της κουρδικής γλώσσας, την ενθάρρυνση της ελεύθερης αγοράς και την καθιέρωση του πολιτικού ελέγχου επί του στρατού, η κυβέρνηση Ερντογάν είχε δημιουργήσει ελπίδες όταν ανέλαβε τα καθήκοντά της το 2002. Υπέστη τις συνέπειες των αρχηγών κρατών που μένουν για πολύ καιρό στην εξουσία: συσσώρευση εξουσίας και απαγόρευση κάθε κριτικής. Αυτή η κατάσταση έχει συνδυαστεί με μια συγκεκριμένη τοπική παθολογία—τη μισοκρυμμένη επιθυμία του Ερντογάν να γίνει σουλτάνος και να ανοικοδομήσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα αν η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε παραμείνει ανέπαφη μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Τουλάχιστον είχε εξασφαλίσει την ειρήνη σε ολόκληρη την περιοχή. Από την κατάρρευση των Οθωμανών – επηρεασμένη εν μέρει από μια κακή συμμαχία με τη Γερμανία – η Μέση Ανατολή μαστίζεται από συγκρούσεις και θα παραμείνει έτσι για χρόνια. Η ιστορία είναι μη αναστρέψιμη, αν και ο Ερντογάν δεν το έχει συνειδητοποιήσει. Η Τουρκία θα παραμείνει ο ασθενής της Ευρώπης.

*Ο Guy Sorman, συντάκτης του City Journal και Γάλλος διανοούμενος, είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων, συμπεριλαμβανομένου του Empire of Lies: The Truth about China in the Twenty-First Century. Αυτό το άρθρο μεταφράστηκε από τον Alexander Uff.

Φωτογραφία του Yavuz Ozden/ dia images via Getty Images

city-journal.org

Μ. Ψύλος: Ένοχη σιωπή

2

ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI

Στο άθλιο ψαροκάικο των «καταραμένων» δεν υπήρχαν Ευρωπαίοι πολίτες. Ηταν όμως άνθρωποι σαν και εμάς.

Ας φανταστούμε ένα φέρι με αρκετές εκατοντάδες τουρίστες να αντιμετωπίζει προβλήματα στη Μεσόγειο. Παρά όλες τις προσπάθειες διάσωσης, το σκάφος βυθίζεται, παίρνοντας μαζί του στην άβυσσο εκατοντάδες γυναίκες και παιδιά ,που βρίσκονταν στο κάτω κατάστρωμα.

Η φρίκη θα ήταν ανείπωτη. Σε όλη την Ευρώπη δεν θα υπήρχε άλλο θέμα συζήτησης. Συσκέψεις και συναντήσεις των ηγετών της Ε.Ε. για τα αίτια της τραγωδίας. Και για το πώς θα μπορούσε να αποτραπεί.

Πόσο διαφορετικές είναι όμως οι αντιδράσεις μετά τη βύθιση αυτού του ψαροκάικου ανοικτά της Πύλου που έσυρε μαζί του στο βυθό εκατοντάδες ψυχές; Μετά από αυτό τη χειρότερη προσφυγική τραγωδία εδώ και χρόνια μια ματιά στον ευρωπαϊκό Τύπο ίσως να ξενίζει. Ή και να προκαλεί κύματα οργής: Με ελάχιστες εξαιρέσεις όπως η γαλλική Liberation, το γερμανικό Der Spiegel, η ιταλική La Repubblica, η αυστριακή Der Standard -συγγνώμη αν ξεχνώ κάποια άλλα έντυπα- το τραγικό ναυάγιο δεν βρίσκει θέση στην ενημέρωση των Ευρωπαίων.

Άλλωστε, ούτε οι πολιτικοί ταγοί ασχολήθηκαν σοβαρά, πέρα από κάποια τυπικά  σχόλια έκφρασης θλίψης.

Δυστυχώς, πρέπει να παραδεχθούμε ότι αυτή η απροθυμία είναι κατανοητή. Στο άθλιο ψαροκάικο των «καταραμένων» δεν υπήρχαν Ευρωπαίοι πολίτες. Ηταν όμως άνθρωποι σαν και εμάς. Ηταν μητέρες και πατεράδες, αδέρφια, γιοι και κόρες.

Πραγματικά, πόσο ακόμη θα δεχόμαστε ότι άνθρωποι πνίγονται προσπαθώντας, με οποιοδήποτε τίμημα, να ξεφύγουν από την πείνα, τη μιζέρια και τη βία για να καταφύγουν στην πολιτισμένη Ευρώπη;

Πώς μπορούμε ακόμα, να κοιτάμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη χωρίς να ανατριχιάζουμε κάθε πρωί; Πώς μπορεί η Ευρώπη να αποφασίζει «αξιοπρεπώς» να μειώσει τα μέσα διάσωσης στη θάλασσα, πιστεύοντας ότι έτσι θα αποτρέψει τους «καταραμένους»  από το να αποτολμήσουν το πέρασμα στην Ευρώπη; «Πώς μπορούμε να στερούμε από τον άλλον, τον ξένο, μια καλύτερη ζωή, όταν όλοι είμαστε παιδιά παλιών μεταναστεύσεων και οι πρόγονοί μας ως επί το πλείστον έδωσαν τις ίδιες μάχες;» διερωτάται η Liberation.

Η σιωπή για το έγκλημα είναι ένδειξη ενοχής. Αλλά και ντροπής. Γιατί  είναι δύσκολο για τους υπεύθυνους πολιτικούς της Ε.Ε. να παραδεχτούν ότι δεν έχει γίνει τίποτα αποτελεσματικό κατά των θανάτων στα εξωτερικά σύνορα της Ε.Ε. και στις διαδρομές των λαθρεμπόρων στην Ένωση. Υπογράφουμε  συμφωνίες και στέλνουμε εκατομμύρια σε διεφθαρμένα καθεστώτα στη βόρεια Αφρική, κυρίως για  να κρατήσουν τους πρόσφυγες μακριά από την Ευρώπη. Όποιος θέλει ή πρέπει να έρθει , θα το κάνει μόνο με κίνδυνο της ζωής του.

Και φυσικά όλη την ευθύνη από πλευράς Ε.Ε. την έχουν τα κράτη της πρώτης γραμμής. Με κυνικούς πολιτικούς υπολογισμούς και χρήμα για να κρατήσουν τους «καταραμένους» μακριά από τους δρόμους της κεντρικής Ευρώπης. Προγραμματίζοντας καταυλισμούς και στρατόπεδα στην Ελλάδα και την Ιταλία κυρίως, όπου θα λαμβάνονται οι  αποφάσεις για την έγκριση των αιτήσεων ασύλου για πρόσφυγες. Και όσοι απορρίπτονται θα επαναπροωθούνται σε «ασφαλή κράτη», όπως η Τυνησία με το αυταρχικό καθεστώς. Και φυσικά, οι δουλειές  για τους λαθρέμπορους και τους διακινητές ανθρώπων, θα συνεχίζονται.

Πρέπει επιτέλους να επανεξεταστούν οι στρατηγικές αποτροπής για το άσυλο, οι οποίες δεν εμποδίζουν χιλιάδες ψυχές να εκτίθενται στον κίνδυνο του θανάτου για να φτάσουν στην Ευρώπη. Υπάρχει επείγουσα ανάγκη για μια ρεαλιστική πολιτική για τους πρόσφυγες και τη μετανάστευση. Που να κοιτάει τον άνθρωπο. Όχι ως ξένο και εχθρό…

naftemporiki.gr

Πέντε χρόνια από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών – Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που πρόδωσε τη Μακεδονία καταρρέει. Στα τσακίδια!

8

 

Γράφει ο Ιωάννης Αμπατζόγλου*

Σήμερα κλείνουν πέντε χρόνια από την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Τη συμφωνία που κατά τον ΣΥΡΙΖΑ είναι μία εξαιρετική συμφωνία, μία συμφωνία πρότυπο για την ελληνική εξωτερική πολιτική αλλά για κάποιους άλλους είναι ότι χειρότερο έχει υπογράψει και επικυρώσει η χώρα μας. Προσωπικά τάσσομαι με τους τελευταίους, οι οποίοι μάλιστα χαρακτηρίζουν τη συγκεκριμένη συμφωνία προδοτική και θεωρούν ότι πρέπει να ακυρωθεί. Να σημειωθεί ότι και η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων –σε ποσοστό 70%– καταγράφηκε ότι είναι κατά αυτής της συμφωνίας.

Πως θα ήταν δυνατόν άλλωστε να δεχθούμε μία συμφωνία που αναγνωρίζει τους Σλάβους Σκοπιανούς ως Μακεδόνες, τη βουλγαρική γλώσσα τους ως μακεδονική, μία συμφωνία με την οποία τα Σκόπια λαμβάνουν όνομα –και μάλιστα από την Ελλάδα– που περιέχει τον όρο “Μακεδονία”.

Ας δούμε όμως μερικά σημεία από την κατάσταση σε Σκόπια και Ελλάδα σήμερα.

Τα Σκόπια παραβιάζουν συνεχώς τη Συμφωνία των Πρεσπών εκεί όπου δεν συμφωνούν μαζί της –στην Επιτροπή Ελληνισμού έχουμε καταμετρήσει μέχρι τώρα 326 παραβιάσεις– αφού πέραν όλων αυτών που λάβανε θέλουν πάντα κάτι παραπάνω. Διεκδικούν ως δική τους τη μακεδονική αρχαιότητα, χρησιμοποιούν κατά κόρον το σύμβολο του Ήλιου της Βεργίνας, διακινούν χάρτες που δείχνουν τη χώρα τους να εκτείνεται μέχρι τη Χαλκιδική, χρησιμοποιούν συνεχώς την ονομασία σκέτο “Μακεδονία” και χαρακτηρίζουν ως “μακεδονικό” ότι παράγεται στη χώρα τους, από κρασιά μέχρι τραγούδια. Το υπερεθνικιστικό κόμμα VMRO-DPMNE που αντιτάχθηκε στη Συμφωνία των Πρεσπών σαρώνει σε δημοτικότητα και οι υποψήφιοί του νίκησαν κατά κράτος τους αντιπάλους τους στις δημοτικές εκλογές του 2021.

Στην Ελλάδα παρά του ότι έχει φύγει από την εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος υπέγραψε και επικύρωσε τη Συμφωνία των Πρεσπών, το πολιτικό κατεστημένο συνεχίζει να την σέβεται και να την εφαρμόζει. Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχει δημιουργηθεί σύλλογος φιλοσκοπιανών στη Φλώρινα με σκοπό τη διδασκαλία της λεγόμενης «μακεδονικής γλώσσας» στην Ελλάδα την οποία μάλιστα θέλει να τη διδάξει και σε ελληνικά πανεπιστήμια. Θα μαθαίνουν λοιπόν οι Έλληνες φοιτητές βουλγάρικα και θα λένε ότι αυτά είναι μακεδονικά. Σε τι κατάντια έχουμε φτάσει! Δυστυχώς τα δικαστήρια της Φλώρινας μέχρι τώρα έχουν απορρίψει όλες τις τριτανακοπές κατά αυτού του φιλοσκοπιανού συλλόγου όπως επίσης και την ανακοπή της εισαγγελέως. Σε αυτό το σημείο απλά να αναφέρω ότι και η Επιτροπή Ελληνισμού έχει ασκήσει τριτανακοπή, η οποία μετά από δύο αναβολές –χωρίς δική μας υπαιτιότητα– ορίστηκε να δικαστεί στις 21 Σεπτεμβρίου 2023.

Συμπερασματικά, τους Σκοπιανούς η Συμφωνία των Πρεσπών μόνο τους έχει δώσει και φυσικά το τραγικότερο όλων είναι η παραδοχή από μέρους της Ελλάδος ότι είναι Μακεδόνες και ότι αυτά που διαθέτουν είναι μακεδονικά. Ό,τι υποτίθεται πως θα τους έπαιρνε, οι Σκοπιανοί απλά το αγνοούν και δεν το εφαρμόζουν.

Από τα πιο πάνω είναι ξεκάθαρο ότι όσοι αγωνιζόμαστε κατά αυτής της συμφωνίας βρισκόμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Μόνος δρόμος για εμάς είναι ο δρόμος της αντίστασης και του αγώνα κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών μέχρι αυτή να ακυρωθεί. Η Επιτροπή Ελληνισμού έχει ανακηρύξει τη σημερινή ημέρα ως Ημέρα Αντίστασης και Αγώνα κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών, επειδή στις 17 Ιουνίου του 2018 Έλληνες πολίτες αντιστάθηκαν στο χωριό Πισοδέρι της Φλώρινας κατά της υπογραφής της συγκεκριμένης συμφωνίας. Σε σημείο του Πισοδερίου, όπου εκείνη την ημέρα είχε ασκηθεί βία στους διαδηλωτές από τα ΜΑΤ της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η ομάδα Μακεδόνες Δραμινοί, στις 17 Ιουνίου του 2020, ανήγειρε μαρμάρινο μνημείο, το οποίο αποκαλούμε μνημείο Αντίστασης και Αγώνα κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Όπως κάθε χρόνο, από το 2020 και μετά, έτσι και φέτος θα παρευρεθούμε σε αυτό το μνημείο στο Πισοδέρι, το οποίο για εμάς είναι ένα σημείο αναφοράς του αγώνα μας. Φέτος έχει προγραμματιστεί η συγκέντρωση να γίνει αύριο Κυριακή στις 12 το μεσημέρι. Όποιοι επιθυμούν και μπορούν να έρθουν ας το κάνουν για να μην ξεχαστεί αυτή η μεγάλη προδοσία της Μακεδονίας αλλά και για να υπάρξει συνέχεια του αγώνα μας εμπράκτως.

Καλούνται όλοι οι συνέλληνες και οι συνελληνίδες την Κυριακή 18 Ιουνίου 2023, στις 12 το μεσημέρι, στο μνημείο Αντίστασης και Αγώνα κατά της Συμφωνίας των Πρεσπών στο Πισοδέρι της Φλώρινας. Στη συνέχεια θα επισκεφθούμε το χωριό Ψαράδες και συγκεκριμένα το σημείο όπου υπογράφηκε η Συμφωνία των Πρεσπών.

Εμείς για μία ακόμα φορά θα είμαστε εκεί. Όσο ζούμε θα αγωνιζόμαστε εναντίον αυτής της προδοσίας και εναντίον αυτών που την προκάλεσαν. Αν και οι τελευταίοι δεν περνάνε και τις καλύτερες στιγμές τους.

Πράγματι, το κόμμα της προδοσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως φαίνεται καταρρέει. Το ποσοστό που συγκέντρωσε τον Μάιο του 2023 ήταν 20.07%, ενώ τον Ιούλιο του 2019 είχε λάβει 31.53%, τον Σεπτέμβριο του 2015 35.46% και τον Ιανουάριο του 2015 (προ Συμφωνίας Πρεσπών) 36.34%. Προβλέπεται στις εκλογές που θα διεξαχθούν σε λίγες μέρες, στις 25 Ιουνίου, να υποστεί ακόμα μεγαλύτερη μείωση των ποσοστών του.

Αμήν και πότε!

Στα τσακίδια να πάει!

Έτσι για να ξέρουν οι πολιτικές δυνάμεις που εργάζονται αντεθνικά ότι αργά ή γρήγορα θα τιμωρούνται!

*Ο Ιωάννης Αμπατζόγλου είναι Ακτινοφυσικός Ιατρικής, διδάκτωρ του Τμήματος Ιατρικής του ΔΠΘ, Επιστημονικά Υπεύθυνος του Τμήματος Ιατρικής Φυσικής του Πανεπιστημιακού Γενικού Νοσοκομείου Αλεξανδρούπολης και Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνισμού.

[email protected]

 

 

Οι ξεκάθαρες δηλώσεις Ερντογάν – Τατάρ και οι Ελληνικές ευκαιρίες

0

 

Γράφει ο Θεόδωρος Νικολοβγένης*

Οι κοινές δηλώσεις Ερντογάν – Τατάρ από τα κατεχόμενα (12/06/2023) έβαλαν τα πράγματα στη θέση τους διαλύοντας ορισμένες ομιχλώδεις θεωρίες που είχαν εμφανιστεί στον Ελληνικό (Ελλάδα – Κύπρος) δημόσιο λόγο.

Η ιστορία έπρεπε να μας έχει διδάξει

Όπως έχει αναλυθεί από τον γράφοντα [1] από το 1962 και έπειτα, η Τουρκία έχει επιδοθεί σε ένα συνεχές pressing εναντίον Ελλάδος και Κύπρου με τη λογική των συγκοινωνούντων δοχείων και κυρίως με την χρήση αεροναυτικών δυνάμεων. Η Τουρκία πάντοτε πίεζε τα δύο άκρα του Ελληνικού κρηπιδώματος (Αιγαίο – Κύπρος) με το να λανσάρει μια θεωρία και έπειτα επιτυγχάνοντας τετελεσμένα επί του πεδίου, τα οποία αργότερα μετουσίωνε σε υπογεγραμμένες συμφωνίες.

Το 1962 δημοσίευσε τον χάρτη «Early Warning (EW) 45» και το επόμενο έτος η τουρκανταρσία (Χριστούγεννα 1963), οι βομβαρδισμοί με ναπάλμ στην Τηλλυρία (Αύγουστος 1964) και η δημιουργία των θυλάκων.

Ενώ το 1967 εν παραλλήλω με τα γεγονότα της Κοφίνου στην Κύπρο, καταγράφηκαν οι πρώτες παραβιάσεις του Εθνικού Εναερίου Χώρου στο Αιγαίο από μαχητικά jet. Την χρονιά εκείνη, αποχώρησε και η Μεραρχία Μενέλαος από την Κύπρο.

Το 1974, λίγες ημέρες μετά την εισβολή στην Κύπρο δημοσίευσε τον χάρτη με τη ΝΟΤΑΜ 714 του οποίου η ομοιότητα με τον αντίστοιχο του «εθνικού όρκου» και του «EW 45» στην περιοχή του Αιγαίου είναι εμφανέστατη. Η κρίση αυτή ολοκληρώθηκε με τα γεγονότα του ΧΟΡΑ στο Αιγαίο το 1976.

Εικόνα 1: Ο «εθνικός όρκος» του 1920, ο χάρτης του «Early Warning (EW) 45» του 1962, η «NOTAM 714» του 1974 και η σύνοψη τους σε μια πιο σύγχρονη μορφή, η «γαλάζια πατρίδα» του 2006.

Το 1983, αν και δεν έχει φωτιστεί αρκετά μπορεί να θεωρηθεί έτος σταθμός στο Ελληνοτουρκικό Bras de Fer, διότι τότε σημειώθηκαν οι πρώτες παραβιάσεις από οπλισμένα μαχητικά[2], ενώ το ίδιο έτος στην Κύπρο καταγράφηκε η ανακήρυξη του ψευδοκράτους. Η εντολή που δόθηκε στα Mirage F-1 της 114 Πτέρυγας Μάχης που αναχαίτισαν τα τουρκικά Phantom, δεν ήταν η κατάρριψη αυτών, αλλά η συνοδεία εκτός του ΕΕΧ κάτι που τελικώς μετατράπηκε σε συνειδητή επιλογή.

Έλαβε χώρα δηλαδή μια Στρατηγική ήττα αφού πλέον οι παραβιάσεις του Ελληνικού ΕΕΧ και του FIR Αθηνών έγιναν καθημερινότητα. Η Ελλάδα απέτυχε να αναδείξει το θέμα στη σωστή του διάσταση, καθώς ανάλωσε τη διπλωματική της ισχύ στο να αναμένει από τους συμμάχους της να συνετίσουν την Τουρκία ξεχνώντας ότι οι σύμμαχοί της αυτοί, ήταν και σύμμαχοι της απέναντι πλευράς.

Βέβαια τολμούμε να πούμε πως δεν είμαστε και τόσο βέβαιοι για τις αγνές προθέσεις των Ελληνικών Κυβερνήσεων, καθώς η θεωρία των «συμμάχων» που συνεχώς μας αδικούν μεροληπτώντας πάντοτε υπέρ της Τουρκίας  «έριχνε τη μπάλα στην εξέδρα» εξασφαλίζοντας άσυλο για τις ίδιες. Ίσως από ένα σημείο και έπειτα, η θεωρία αυτή να καλλιεργούταν  σκοπίμως.

Στο τακτικό – επιχειρησιακό μέρος ωστόσο, οι σκληρές αναχαιτίσεις από την Πολεμική Αεροπορία εξασφάλιζαν ότι το πλεονέκτημα πάνω από το Αιγαίο θα ήταν Ελληνικό. Επί 23 έτη, οι τούρκοι ιπτάμενοι εισβολείς εισέρχονταν στο Αιγαίο κυνηγημένοι με ότι κι αν σήμαινε αυτό για την ψυχολογία ενός μαχητή και για την πεποίθηση της νίκης που αυτός έφερε.

Το 1987, με τα γεγονότα του ΣΙΣΜΙΚ, η Τουρκία κατόρθωσε με τις ενέργειές της επί του πεδίου και του διπλωματικού παρασκηνίου, να αποσπάσει τη συμφωνία του Νταβός (1988).

Το 1995 το τουρκικό Casus Belli και το 1996 τα γεγονότα των Ιμίων ήταν το επακόλουθο επί του πεδίου το οποίο κατέληξε στη Μαδρίτη και στην επίσημη αναγνώριση τουρκικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο.

Το 2006 η θεωρία της «γαλάζιας πατρίδας» είδε το φως της δημοσιότητας[3], ενώ η 21η Μαΐου 2006 και η δολοφονία του Σμηναγού Ηλιάκη ήταν άλλη μια ημερομηνία σταθμός καθώς η αντίδραση από την πλευρά της Ελλάδας οδήγησε σε φιάσκο. Από την ημέρα εκείνη και έπειτα, οι αποφάσεις των Κυβερνώντων οδήγησαν και στην τακτική – επιχειρησιακή ήττα πάνω από το Αιγαίο καθώς οι διαταγές πλέον ήταν να μην εκτελούνται σκληρές αναχαιτίσεις, αλλά αναγνώριση εκ του μακρόθεν και συνοδεία εκτός ΕΕΧ ή FIR (air policing).

Το αποτέλεσμα αυτού ήταν οι Τούρκοι ιπτάμενοι να εισέρχονται στο Αιγαίο «ξεψάρωτοι» και φυσικά να δημιουργηθεί μια κατάσταση η οποία συνεχώς δυσκόλευε για την Ελλάδα (2008 η πρώτη παραβίαση με μη επανδρωμένο Heron) και ήταν δύσκολο να ανατραπεί διπλωματικά καθώς η Ελληνική πλευρά είχε αυτοπαγιδευτεί στη θεωρία των αδίκων συμμάχων. Δημιουργούνταν με λίγα λόγια ένα είδος εθιμικού δικαίου στον Αεροναυτικό χώρο Αιγαίου – Κύπρου.

Η χρήση αεροναυτικών δυνάμεων προς υλοποίηση των θεωριών που έμειναν σταθερές στον «εθνικό όρκο» και που απλά διανθίσθηκαν από την εκάστοτε τουρκική ηγεσία αποκόμισε κέρδη και επί του πεδίου και επί της διπλωματικής χάρτας και συνεχίστηκε σε Αιγαίο και Κύπρο μέχρι το τουρκολιβικό μνημόνιο (Νοε 2019) τα γεγονότα του Ορούτς Ρέις το καλοκαίρι του 2020 και μέχρι και λίγες ημέρες πριν τις πρώτες τουρκικές εκλογές (14 Μαΐου 2023).

Στην Ελλάδα, πολλοί έσπευσαν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι λόγω του μεγάλου σεισμού της 6ης Φεβρουαρίου, η Τουρκία αφήνει πλέον ανοιχτά παράθυρα φιλίας και θα πρέπει αυτό η Ελλάδα να το συζητήσει χωρίς ταμπού. Επανήλθαν δηλαδή στο δημόσιο λόγο οι θεωρίες ότι «έχει και η Τουρκία δικαιώματα στο Αιγαίο», θεωρίες που μετά την νίκη στον Έβρο και την «επακούμβηση» είχαν εξαφανιστεί, όχι γιατί οι κομιστές τους άλλαξαν άποψη, αλλά διότι η κοινή γνώμη τις είχε αποβάλλει.

Στην Κύπρο, αφού οι τρεις βασικοί υποψήφιοι για την Προεδρία της Δημοκρατίας (που ήταν οι βασικοί χειριστές των συνομιλιών επί Αναστασιάδη) δεν κατόρθωσαν στο τελευταίο μεγάλο debate να συμφωνήσουν αν τελικώς το Πλαίσιο Γκουτέρες υπάρχει σε γραπτή μορφή και το περιεχόμενό του είναι συμφωνημένο, την πρωτοβουλία αναλαμβάνει το νέο ανερχόμενο αστέρι της πολιτικής ζωής της Μεγαλονήσου η Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων και προσφάτως νεοεκλεγείς Πρόεδρος του ΔΗΣΥ κ. Αννίτα Δημητρίου η οποία πρόκειται να ξεκινήσει καμπάνιες ενημέρωσης του κοινού για τα οφέλη της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας (Δ.Δ.Ο), με τις οποίες καμπάνιες συμφωνεί και ο βρετανός πρέσβης (απ’ ότι μας ενημέρωσε η ίδια).

Ο δε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας από το Στρασβούργο δήλωσε ότι επιθυμεί την εμπλοκή της Ευρωπαϊκής Ένωσης προκειμένου το κυπριακό να λυθεί με έναν win – win τρόπο [4].

Καθαρές κουβέντες από του Τούρκους:

Την κατάσταση (ευτυχώς θα τολμήσουμε να πούμε) ξεκαθαρίζουν οι Τούρκοι με τον πιο επίσημο τρόπο.

Ο νέος υπουργός Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ κατά την παραλαβή της διεύθυνσης του υπουργείου από τον προκάτοχό του δήλωσε πως « θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε την γαλάζια πατρίδα και την πατρίδα των αιθέρων μας».

Η δήλωση αυτή είναι σοβαρότατη, καθώς για πρώτη φορά στο δημόσιο λόγο υπεισέρχεται η αεροπορική διάσταση της «γαλάζιας πατρίδας» κι εδώ ακριβώς συνδέεται το εμπάργκο πώλησης αμερικανικών όπλων.

Εξάλλου, κατά την επίσκεψή του στα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου ο Νταγίπ Ερντογάν αναφερόμενος στη στάση που θα τηρήσουν οι κυβερνήσεις Ελλάδας και Κύπρου, δήλωσε ξεκάθαρα[5] «Δεν υπάρχει άλλη διέξοδος από την ειρήνη στις θάλασσές μας. Αν δεν θέλουν ειρήνη, θα εφαρμόσουμε άλλες πολιτικές. Δεν θέλουμε εμπόδια στο δρόμο μας…» ενώ για το κυπριακό δήλωσε « Δεν θα χάσουμε άλλα 50 χρόνια σε διαπραγματεύσεις με τις μαξιμαλιστικές θέσεις των Ελληνοκυπρίων» ο δε ψευδοπρόεδρος Τατάρ έθεσε ως προτεραιότητα επανέναρξης των συνομιλιών « να αναγνωριστεί η ¨ ΤΔΒΚ ¨ [6] από την Κυπριακή Δημοκρατία».

Γίνεται λοιπόν εύκολα κατανοητό, πως η Τουρκία δεν έχει ανοίξει κανένα παράθυρο φιλίας, απεναντίας έχει αποφασίσει να εμείνει ακόμη περισσότερο στους Στρατηγικούς της Στόχους. Έχουμε μιλήσει πάλιν και πολλάκις για τα τρία τουρκικά ορόσημα[7] καθώς και για τον τουρκικό αιώνα [8]. Και το βασικό εργαλείο για την επίτευξη αυτών των στόχων είναι οι αεροναυτικές της δυνάμεις.

Η ιστορική μας αναδρομή στο Ελληνοτουρκικό bras de fer στην αρχή του άρθρου, σε αυτό ακριβώς αποσκοπούσε. Στο να περιγράψει τη μορφή κλιμάκωσης των τουρκικών ενεργειών:

  1. Δημοσίευση της θεωρίας
  2. Υποστήριξή επί του πεδίου
  3. Κατοχύρωσή της σε υπογεγραμμένη συμφωνία

Στην παρούσα φάση, όσων αφορά στο Αιγαίο βρισκόμαστε στην προσπάθεια υλοποίησης του 2ου βήματος, το οποίο απέτυχε να υλοποιηθεί τον Μάρτιο και τον Αύγουστο του 2020, ενώ στο κυπριακό στο 3ο.

Οι δηλώσεις Ερντογάν και Τατάρ ήταν συγκεκριμένες. Ειρηνική λύση στο Αιγαίο (στις θάλασσές τους είπαν) πάντα σύμφωνα με τον τουρκικό ορισμό της λέξεως ειρήνης και αναγνώριση του ψευδοκράτους. Διαφορετικά θα εφαρμοσθούν άλλες πολιτικές, καθώς δεν θέλουν εμπόδια στο δρόμο τους.

Κι εδώ λοιπόν υπεισέρχεται η βαρύτητα του αμερικανικού εμπάργκο. Καθώς λόγω  αυτού και σε συνδυασμό με τα εξοπλιστικά Ελλάδας και Κύπρου, η τουρκική αεροπορία και ναυτικό αδυνατούν να υποστηρίξουν την «γαλάζια πατρίδα»[9]. Και με κανέναν τρόπο ΔΕΝ θα πρέπει η συζήτηση για το αμερικανικό εμπάργκο να εστιάζεται μόνο στα Viper. Η ζημιά που έχει προκαλέσει στο τουρκικό ναυτικό είναι ανάλογη με αυτήν της αεροπορίας.

Το Anadolu κυκλοφορεί χωρίς αεροσκάφη και αντιαεροπορικά βλήματα. Η ναυπήγηση των φρεγατών I-Class έχει καθυστερήσει κατά πέντε έτη με την πρώτη και μοναδική που έχει ναυπηγηθεί (F-515) να μην δύναται να ολοκληρώσει τις επιχειρησιακές δοκιμές (αφού απουσιάζουν οι κάθετοι εκτοξευτές αντιαεροπορικών πυραύλων) και να ακινητεί στους ντόκους, ενώ τα μελλοντικά καμάρια του τουρκικού ναυτικού οι TF-2000 (φρεγάτες αεράμυνας περιοχής) που βάση σχεδιασμού θα ξεκινούσαν να πέφτουν στο νερό το 2027 αγνοούνται. Ενώ από την άλλη, η αγωνία του Ερντογάν να πείσει τον Κ. Μητσοτάκη να «πέσουν οι ρυθμοί» στα εξοπλιστικά καταδεικνύει το μέγεθος του προβλήματος στην αεροπορία.

Εικόνα 2: Τα τρία βασικά παράγωγα του τουρκικού ναυπηγικού προγράμματος. Το αεροπλανοφόρο Anadolu (αριστερά), η F-515 με σκεπασμένο τον χώρο του κάθετου εκτοξευτή (άνω δεξιά, ευχαριστούμε το e-amyna για την παροχή της φωτό) και οι φρεγάτες αεράμυνας περιοχής TF-2000 (κάτω δεξιά), χωρίς αντιαεροπορικούς πυραύλους απλά έχουν μηδενική επιχειρησιακή αξία. Όλα αυτά απότοκα του αμερικανικού εμπάργκο.

Η προσπάθεια να μεταπεισθεί το Κογκρέσο είναι για την Τουρκία η κύρια. Είναι αυτή πάνω στην οποία θα παίξει όλα της τα λεφτά. Και αυτή θα πρέπει να συνεχίσει να είναι και η δική μας κύρια προσπάθεια, εμπλουτισμένη με επιπλέον όρους.

Θεωρίες σαν αυτές που κυκλοφορούν και υποστηρίζουν πως εμείς θέλουμε η Τουρκία να πάρει τα Viper προκειμένου να μπορούν οι Αμερικανοί να τους ελέγχουν ή ακόμη χειρότερα πως ακόμη και αν η Τουρκία αποκτήσει τα Viper δεν θα υπάρξει πρόβλημα, καθώς όταν συμβεί αυτό η Ελλάδα θα έχει αρχίσει να παραλαμβάνει τα F-35 γεγονός που θα ισχυροποιεί την κυριαρχία της στον αέρα, είναι απλά Εθνικά επικίνδυνες.

Και αυτό διότι, αν εγκριθεί η πώληση των Viper στην Τουρκία, λόγω του ότι η τελευταία στο κομμάτι της πολεμικής βιομηχανίας (τεχνογνωσία, υποδομές, ανθρώπινο δυναμικό) είναι δεκαετίες μπροστά από την αντίστοιχη Ελληνική η αναβάθμιση των 80 τουρκικών F-16 θα υλοποιηθεί το μέγιστο εντός τριετίας, ενώ η Πολεμική Αεροπορία (Π.Α) θα παραλαμβάνει τα τελευταία 12 από τα 83 Viper από την ΕΑΒ αν όλα κυλίσουν ομαλά τα τέλη του 2027.

Αυτό σημαίνει πως θα χαθεί το όποιο πλεονέκτημα έχει αποκτηθεί από την Πολεμική Αεροπορία. Επιπλέον, αν όλα υλοποιηθούν βάση προγραμματισμού τα πρώτα F-35 θα ξεκινήσουν να παραλαμβάνονται στις αρχές του 2028, όταν δηλαδή θα έχουν περατωθεί και οι παραλαβές από την τουρκική αεροπορία των 40 νέων Viper[10], με τη διαφορά όμως πως τα F-35 θα είναι πλήρως επιχειρησιακά το 2030 ενώ τα τουρκικά Viper θα έχουν ενταχθεί πλήρως.

Στο τουρκικό ναυτικό, με άρση του αμερικανικού εμπάργκο, θα λυθούν τα περισσότερα προβλήματα. Οι κάθετοι εκτοξευτές αντιαεροπορικών βλημάτων (MK-41) θα τοποθετηθούν στο Anadolu, τις I-Class (οι οποίες ναυπηγούνται παράλληλα σε 3 διαφορετικά ναυπηγεία με στόχο το 2025, όταν το ΠΝ παραλαμβάνει τις πρώτες FDI να εντάσσονται στο τουρκικό ναυτικό) και γενικότερα θα ξεκλειδώσουν οι πόρτες που αυτήν τη στιγμή είναι κλειδωμένες.

Κατά την επίσκεψη του στα κατεχόμενα ο Ερντογάν δήλωσε και κάτι άλλο στο οποίο δεν δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή. Ότι ο αντιπρόεδρος Τζεβντέτ Γιλμάζ, θα επιβλέψει ο ίδιος την περάτωση των εργασιών στο παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου ώστε να μπορέσει ο Ερντογάν να προσγειωθεί σε αυτό στις 20 Ιουλίου και πως η Τουρκία ως μητέρα πατρίδα θα υπερασπιστεί τους τουρκοκύπριους.

Εικόνα 3: Οι εργασίες αναβάθμισης του αεροδρομίου της Τύμπου (πηγή: yeniduzen.com)

Πριν δύο έτη ο Ερντογάν είχε δηλώσει πως σχεδιάζεται αναβάθμιση των δυο από τα τρία παράνομα αεροδρόμια (Τύμπου και Λευκονοίκου). Το εκσυγχρονισμένο της Τύμπου θα μετονομάζονταν σε αεροδρόμιο Φαζίλ Κιουτσούκ [11] και θα μπορούσε να εξυπηρετήσει μεγαλύτερα αεροσκάφη, ενώ αυτό του Λευκονοίκου θα αναβαθμίζονταν σε αεροπορική βάση για μη επανδρωμένα και θα ελάμβανε το προηγούμενο όνομα αυτού της Τύμπου (Ερτζάν[12]).

Τα σχέδια αυτά είχαν παγιοποιηθεί μέχρι νεοτέρας. Το γεγονός όμως ότι πλέον επανενεργοποιούνται, φανερώνει την εμμονή στον σκοπό που προαναφέραμε. Ο προηγούμενος μάλιστα ΥΠΕΞ κ. Γιαννάκης Κασουλίδης στα πλαίσια των Μέτρων Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης (Μ.Ο.Ε) που πρότεινε στον βιαστή, περιλάμβανε και την αναγνώριση του παρανόμου αεροδρομίου της Τύμπου (!!!). Ας ελπίσουμε ότι κάτι τέτοιο δεν συζητείται πλέον.

Δεν αποκλείεται μάλιστα, να επανέλθει στη δημόσια συζήτηση και η κατασκευή του ναυστάθμου στην κατεχόμενη Αμμόχωστο. Πλήρης ανάπτυξη δηλαδή υποδομών για υποστήριξη αεροναυτικών δυνάμεων.

Οι μεγάλες ευκαιρίες επί του πεδίου και πίσω ολοταχώς στο 2006:

Από την άλλη, με βάση τα επίσημα στοιχεία από το ΓΕΕΘΑ οι παραβάσεις / παραβιάσεις πάνω από το Αιγαίο έχουν μηδενιστεί. Το γεγονός αυτό δίδει στην επόμενη κυβέρνηση την ευκαιρία να επιστρέψουμε στο 2006. Να επαναφέρουμε δηλαδή τις σκληρές αερομαχίες σε κάθε παραβίαση, ώστε να διαφυλαχθεί ο μηδενικός αριθμός. Είναι δηλαδή η ελληνική σειρά να περάσει στο τακτικό πεδίο κάτι που κέρδισε στο διπλωματικό. Διότι ο Μενέντεζ ήταν ξεκάθαρος. Η Τουρκία με την χρήση αμερικανικών αεροσκαφών καταπατά την κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα Ελλάδας και Κύπρου και για αυτόν (και άλλους πολλούς λόγους) υπόκειται σε κυρώσεις.

Και παράλληλα, ο ρόλος της Ελλάδος ως εγγυήτρια δύναμη (και μητέρα Πατρίδα) θα πρέπει να επανέλθει στις διαπραγματεύσεις. Οι πλανήτες είναι ευθυγραμμισμένοι και παρουσιάζεται η ευκαιρία η Τουρκία να έρθει αντιμέτωπη με την ίδια της στρατηγική. Υπενθυμίζουμε ότι μια από τις αφορμές για την εισβολή ήταν ότι είχε το νομικό δικαίωμα ως εγγυήτρια δύναμη και το ηθικό δικαίωμα ως μητέρα πατρίδα. Με την δημιουργία των αεροναυτικών βάσεων που ονειρεύονται απειλούνται οι Έλληνες της Κύπρου και γενικότερα η υπόσταση του μόνου αναγνωρισμένου κράτους στο νησί, της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Και βέβαια από τις σχεδιαζόμενες αεροναυτικές βάσεις στην Κύπρο  απειλούνται και τα Ισραηλινά και Αιγυπτιακά συμφέροντα. Η Αεροπορική Βάση Ανδρ. Παπανδρέου και η ναυτική βάση στο Μαρί είναι εκεί και μπορούν να υποστηρίξουν κοινές αεροναυτικές πολυεθνικές δυνάμεις. Να μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την πολυπόθητη από τον κ. Χριστοδουλίδη εμπλοκή της ΕΕ στο Κυπριακό. Η Γαλλία διατίθεται. Υπάρχει συγκεκριμένη πρόταση από τον καθηγητή Ιωάννη Μάζη και τον γράφοντα, από το καλοκαίρι του 2021.  Ας τεθεί τουλάχιστον αυτό, στο διπλωματικό πεδίο.

Εν κατακλείδι:

Η Τουρκία δεν άνοιξε κανένα παράθυρο φιλίας. Η Τουρκία γνωρίζει καλά πως όποιος αφήνει ανοιχτά παράθυρα, στο τέλος παθαίνει πνευμονία.

Το αμερικανικό εμπάργκο δεν αφορά μόνο τα Viper, αλλά επηρεάζει το σύνολο των τουρκικών αεροναυτικών δυνάμεων, το βασικό δηλαδή εργαλείο υποστήριξης της «γαλάζιας πατρίδας» και θα πρέπει να διαφυλαχθεί σκληρά.

Η αιτία επιβολής του εμπάργκο δεν είναι μόνο η αγορά των S-400, αλλά και οι τουρκικές επιθέσεις εναντίον Ελλάδας- Κύπρου, οπότε ΔΕΝ ανταλλάσσεται με το ναι της Τουρκίας για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ.

Η Τουρκία λόγω υπεροχής στην πολεμική βιομηχανία, έχει την ικανότητα να εκσυγχρονίσει συντομότερα των δικά της F-16 και να εξαλείψει το ελληνικό πλεονέκτημα των Viper, για αυτόν ακριβώς το λόγο το εμπάργκο θα πρέπει να συνεχίσει.

Καταστάσεις win – win που επιζητά ο κ. Χριστοδουλίδης βρίσκονται σε ένα παράλληλο σύμπαν και για αυτό ο Πρόεδρος θα πρέπει να αλλάξει το αφήγημα. Δεν είναι δυνατόν το κυπριακό ΥΠ.ΕΞ να μιλάει για «παράνομο αποσχιστικό μόρφωμα» και ο Πρόεδρος να ψάχνει win – win λύση.

Ελλάδα και Κύπρος θα πρέπει να κάνουν το επόμενο βήμα στο διπλωματικό κομμάτι και να θέσουν όρους. Αν γίνει από την Τουρκία αυτό, εμείς θα πράξουμε το άλλο. Η επιχειρησιακή δυνατότητα υπάρχει, η διπλωματική επίσης.

Τέλος αφήσαμε τα 200 δις δολ που ψάχνει η Τουρκία. Περίπου τα μισά τα αναμένει από την αναβάθμιση των τελωνειακών σχέσεων (θα την υποστηρίξει είπε ο κ. Χριστοδουλίδης) και άλλα 8 δις € αναμένει για τον έλεγχο της λαθρομετανάστευσης. Σε αυτά τα 100 περίπου δις €, Ελλάδα και Κύπρος έχουν δικαίωμα βέτο….

*Απόφοιτος ΣΣΕ / ΕΚΠΑ

Υποψήφιος Διδάκτορας Γεωπολιτικής ΕΚΠΑ

[1] Θεόδωρος Νικολοβγένης – διάλεξη στο IHA «Η παγκόσμια αξία της Κύπρου και το ελληνοτουρκικό Bras de Fer», Μέρος 1ο: https://www.youtube.com/watch?v=WTaUx4xRgiw&t=37s και μέρος 2ο: https://www.youtube.com/watch?v=tmtOI_V1j3I&t=2712s

[2] Πτέραρχος Παν. Κατσαρός – Διάλεξη στο ΕΛΙΣΜΕ https://www.youtube.com/watch?v=UEgYE7EZcT0&t=273s

[3] Γιώργος Σκαφιδάς – ΕΘΝΟΣ 02/09/20219 – https://www.ethnos.gr/Politics/article/58474/aytheinaihtoyrkikhgalaziapatridaposxekinhse

[4] https://www.ant1live.com/politiki/551012_hristodoylidis-sto-ek-mporei-na-eimai-o-ptd-poy-tha-lysei-kypriako-binteo

[5] Euronews – https://gr.euronews.com/2023/06/12/tatar-kai-erntogan-epimenoyn-se-lysh-dyo-kraton

[6] ΤΔΒΚ : Τουρκική Δημοκρατία Βορείας Κύπρου όπως αποκαλούν οι Τούρκοι το παράνομο αποσχιστικό μόρφωμα των κατεχομένων.

[7] Θεόδωρος Νικολοβγένης: Τα τρία τουρκικά ορόσημα και ο Ερντογάν (4 μέρη) https://amynageostratigiki.com/2022/06/04/2023-2053-2071-%cf%84%ce%b1-%cf%84%cf%81%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%ba%ce%ac-%ce%bf%cf%81%cf%8c%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1-%ce%ba%ce%b9-%ce%bf-%ce%b5%cf%81%ce%bd/

[8] Ιωάννης Θεοδωράτος – Με το Κλειδί της Ιστορίας (Επ. 297) – https://www.youtube.com/watch?v=YMllfV7gw44

[9] Θεόδωρος Νικολοβγένης: IDEF 2021 Το τουρκικό ναυπηγικό πρόγραμμα – https://amynageostratigiki.com/2021/08/25/idef-2021%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%ce%bd%ce%b1%cf%85%cf%80%ce%b7%ce%b3%ce%b9%ce%ba%cf%8c-%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1/

[10] Υπάρχει μόνο μία γραμμή παραγωγής παγκοσμίως για το F-16 και με βάση τις ήδη υπάρχουσες παραγγελίες

[11] Φαζίλ Κιουτσούκ – ο πρώτος αντιπρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας που πρωτοστάτησε στην τουρκανταρσία του ’63.

[12] Θεόδωρος Νικολοβγένης: Νέα βάση μη επανδρωμένων στην Κύπρο. Για ποιον χτυπά η καμπάνα;  https://amynageostratigiki.com/2021/05/22/%ce%bd%ce%ad%ce%b1-%ce%b2%ce%ac%cf%83%ce%b7-%ce%bc%ce%b7-%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b4%cf%81%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%cf%89%ce%bd-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%ba%cf%8d%cf%80%cf%81%ce%bf-%ce%b3%ce%b9/

πηγή: amynageostratigiki.com