Αρχική Blog Σελίδα 1639

Οχυρώνεται η Μόσχα: Οι Ρώσοι οργανώνουν θέση μάχης υπό τον φόβο να φτάσουν οι μαχητές της Βάγκνερ

0

Οχυρώνεται η Μόσχα: Οι Ρώσοι οργανώνουν θέση μάχης
24/06/2023  15:53  UPD: 24/06/2023  16:36
Οχυρώνεται η Μόσχα υπό τον φόβο να φτάσουν στην πόλη οι μαχητές της Βάγκνερ. Σύμφωνα με ρωσικά μέσα ενημέρωσης στρατιώτες οργάνωσαν σήμερα θέση μάχης στα νοτιοδυτικά της Μόσχας.

Η εφημερίδα «Bedomosti» αναφέρει πως ένοπλοι αστυνομικοί συγκεντρώνονται στον αυτοκινητόδρομο Μ4, πρόκειται για το δρόμο που οδηγεί από το νότο στη Μόσχα και διασχίζουν μισθοφόροι της Βάγκνερ. Η εφημερίδα αναφέρει ότι στο νοτιοδυτικό άκρο της Μόσχας τοποθετούνται πυροβόλα.

Αστυνομικοί μπλοκάρουν την είσοδο σε αυτοκινητόδρομο έξω από τη Μόσχα/Φωτογραφία: EPA via ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο δήμαρχος της Μόσχας Σεργκέι Σομπιάνιν ανακοίνωσε στο Telegram πως από το πρωί της 24ης Ιουνίου τα μέτρα ασφαλείας στην πόλη έχουν ενισχυθεί. Εισήγαγε πρόσθετο έλεγχο στους δρόμους της πόλης, είπε. Την ίδια ώρα το Τμήμα Μεταφορών της πόλης διευκρίνισε ότι είναι πιθανές καθυστερήσεις και ακυρώσεις της αναχώρησης ορισμένων διαπεριφερειακών λεωφορείων από τους σταθμούς λεωφορείων της Μόσχας προς τις νότιες κατευθύνσεις.


Αστυνομικές δυνάμεις έχουν παραταχθεί γύρω από την Κόκκινη Πλατεία /Φωτογραφία: EPA via ΑΠΕ-ΜΠΕ

Αστυνομικοί με όπλα σε κεντρικό δρόμο της Μόσχας/Φωτογραφία: EPA via ΑΠΕ-ΜΠΕ

 

Προκειμένου να αποφευχθούν πιθανές τρομοκρατικές επιθέσεις στο έδαφος της Μόσχας και στην περιοχή της Μόσχας, καθιερώθηκε καθεστώς αντιτρομοκρατικής επιχείρησης, ανακοίνωσε αργότερα η Εθνική Αντιτρομοκρατική Επιτροπή.

 

Ελικόπτερα του ρωσικού στρατού χτύπησαν το κομβόι της Wagner
Νωρίτερα ελικόπτερα του ρωσικού στρατού άνοιξαν πυρ κατά αυτοκινητοπομπής της Wagner, αναφέρει το Reuters. Η στρατιωτική αυτοκινητοπομπή της Wagner κινούνταν στον αυτοκινητόδρομο M4 έξω από την πόλη Βορονέζ, αναφέρει το πρακτορείο ειδήσεων.
O αυτοκινητόδρομοw M-4 συνδέει την πρωτεύουσα Μόσχα με περιοχές της νότιας Ρωσίας οι οποίες γειτονεύουν με την Ουκρανία.

 

Πεσκόφ: Ο Πούτιν δεν έχει φύγει από τη Μόσχα
Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν εργάζεται στο Κρεμλίνο, δήλωσε ο εκπρόσωπός του Ντμίτρι Πεσκόφ, σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων RIA.

«Ο πρόεδρος εργάζεται στο Κρεμλίνο», διαβεβαίωσε ο Πεσκόφ, διαψεύδοντας φήμες που διακινούνται σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι ο Ρώσος πρόεδρος έφυγε από τη Μόσχα λόγω της ανταρσίας της Wagner.

Ο Πούτιν σε διάγγελμά του νωρίτερα σήμερα τόνισε πως οι ένοπλες δυνάμεις της χώρας του μάχονται για τη ζωή και την ασφάλεια του ρωσικού λαού.

Η διαδρομή της Βάγκνερ από το νότο προς τη Μόσχα


Στον παρακάτω χάρτη που δημοσίευσε το Sky news φαίνεται η πορεία που έχει ακολουθήσει το κομβόι των μισθοφόρων της Βάγκνερ από το νότο προς τη Μόσχα.

Πριγκόζιν: Καταλάβαμε το αρχηγείο του ρωσικού στρατού στο Ροστόφ, χωρίς να ρίξουμε ούτε μία σφαίρα
Ο αρχηγός της μισθοφορικής οργάνωσης Wagner, Γεβγκένι Πριγκόζιν δήλωσε σήμερα το μεσημέρι ότι οι μαχητές του δεν χρειάστηκε να ρίξουν ούτε μια σφαίρα για να καταλάβουν τον έλεγχο του αρχηγείου του ρωσικού στρατού στην πόλη Ροστόφ.

Σε ένα νέο ηχητικό μήνυμα είπε ότι οι άνδρες του δέχθηκαν ωστόσο πυρά από πυροβολικό και ελικόπτερα καθ’ οδόν προς το Ροστόφ.

Τόνισε ότι πιστεύει ότι έχει τη στήριξη του ρωσικού λαού σε αυτό που αποκαλεί «πορεία για τη δικαιοσύνη».

Μήνυμα στους κατοίκους της περιφέρειας Λιπέτσκ να μείνουν στα σπίτια τους
Οι αρχές στη ρωσική περιφέρεια Λιπέτσκ, που βρίσκεται σε απόσταση 420 χλμ. νότια της Μόσχας, κάλεσαν σήμερα τους κατοίκους της περιφέρειας να μείνουν στα σπίτια τους, μπροστά στην ανταρσία των μισθοφόρων της Wagner.

“Για να διασφαλιστεί η τάξη και η ασφάλεια των πολιτών της περιφέρειας Λίπετσκ, το επιχειρησιακό (περιφερειακό) αρχηγείο καλεί τους κατοίκους να μην φύγουν από τα σπίτια τους εκτός εάν είναι απαραίτητο και να μην ταξιδέψουν με ιδιωτικό όχημα”, τόνισαν οι αρχές.

iefimerida.gr

«Εμφύλιος» στο ρωσικό στρατό – Πριγκόζιν: «Μέχρι τέλους»- Πραξικόπημα καταγγέλλει η Μόσχα

0
24/06/2023, 08:05

«Εμφύλιος» στο ρωσικό στρατό – Πριγκόζιν: «Μέχρι τέλους»- Πραξικόπημα καταγγέλλει η Μόσχα

Σε στάση κατά της ανώτατης ρωσικής στρατιωτικής διοίκησης κάλεσε ο αρχηγός της μισθοφορικής οργάνωσης Wagner, Γεβγκένι Πριγκόζιν. 

Συγκεκριμένα σε νέο ηχητικό μήνυμα που ανήρτησε στην πλατφόρμα Telegram διεμήνυσε πως «είμαστε όλοι έτοιμοι να πεθάνουμε, και οι 25.000. Και μετά θα υπάρξουν άλλοι 25.000. Επειδή θα πεθάνουμε για την πατρίδα, θα πεθάνουμε για τον ρωσικό λαό, που πρέπει να απελευθερωθεί από αυτούς που βομβαρδίζουν άμαχο πληθυσμό».

Ο Γεβγκένι Πριγκόζιν, ανακοίνωσε την Παρασκευή (23/6) πως οι άνδρες του πέρασαν από το έδαφος της Ουκρανίας σε αυτό της Ρωσίας, διατρανώνοντας πως θα φθάσει «μέχρι τέλους».

Σε ηχητικό μήνυμά του που μεταφόρτωσε στην πλατφόρμα Telegram, ο κ. Πριγκόζιν ανέφερε πως οι άνδρες του μπήκαν στην πόλη Ροστόφ της Ρωσίας και επανέλαβε πως θα καταστρέψουν όποιον μπει στον δρόμο τους.

Το αφεντικό της Wagner είπε ότι ηγείται μιας «πορείας για δικαιοσύνη» και όχι ενός «πραξικοπήματος». Η Μόσχα κατηγόρησε νωρίτερα τον ιδρυτή της εταιρείας μισθοφόρων για διέγερση ένοπλης εξέγερσης και απόπειρα υποκίνησης εμφυλίου πολέμου.

Ο Γεβγκένι Πριγκόζιν κατηγόρησε νωρίτερα τη ρωσική στρατιωτική ηγεσία και τον υπουργό Άμυνας Σεργκέι Σοϊγκού προσωπικά για επίθεση σε βάση των ανδρών του με «πολλά» θύματα και διεμήνυσε πως θα τους «τιμωρήσει».

Πριγκόζιν: Αυτοί που σκότωσαν τα παλικάρια μας θα τιμωρηθούν

«Πραγματοποίησαν πλήγματα, επιθέσεις με πυραύλους, στα στρατόπεδά μας. Ένας πολύ μεγάλος αριθμός μαχητών μας σκοτώθηκε», είπε ο Πριγκόζιν σε ηχητικό μήνυμα που μεταδόθηκε από την υπηρεσία Τύπου του, υποσχόμενος να «απαντήσει» σε αυτές τις επιθέσεις που διατάχθηκαν, σύμφωνα με τον Πριγκόζιν, από τον ίδιο τον Ρώσο υπουργό Άμυνας.

«Αυτοί που σκότωσαν τα παλικάρια μας, που κατέστρεψαν τις ζωές πολλών δεκάδων χιλιάδων Ρώσων στρατιωτών, θα τιμωρηθούν», είπε.

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας άμεσα διέψευσε ότι βομβάρδισε θέσεις της Wagner. «Μηνύματα και βίντεο που αναρτήθηκαν σε μέσα κοινωνικής δικτύωσης από τον Πριγκόζιν σχετικά με υποτιθέμενα «πλήγματα του ρωσικού υπουργείου Άμυνας στα μετόπισθεν της παραστρατιωτικής ομάδας Wagner» δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και αποτελούν μια προβοκάτσια», ανέφερε το υπουργείο Άμυνας σε ανακοίνωσή του.

Η Wagner κατέρριψε στρατιωτικό ελικόπτερο της Ρωσίας

Ήδη, από νωρίς το πρωί του Σαββάτου (24/6) ο Πρισγκόζιν πως μαχητές του κατέρριψαν ρωσικό στρατιωτικό ελικόπτερο.

«Ελικόπτερο άνοιξε πυρ εναντίον πολιτικής οχηματοπομπής, καταρρίφθηκε από μονάδες της Βάγκνερ», ανέφερε ο Γεβγκένι Πριγκόζιν σε ηχητικό μήνυμά του που μεταφόρτωσε στην πλατφόρμα Telegram, χωρίς να διευκρινίσει πού ακριβώς.

Το Γαλλικό Πρακτορείο επισημαίνει πως δεν είναι σε θέση να επαληθεύσει εάν ο ισχυρισμός αυτός αληθεύει.

Λίγη ώρα νωρίτερα, ο επικεφαλής της Wagner υποστήριξε σε προηγούμενο ηχητικό μήνυμά του ότι ο επικεφαλής του γενικού επιτελείου, Βαλερί Γκεράσιμοφ, έδωσε διαταγή να βομβαρδιστούν μονάδες της Βάγκνερ παρότι κινούνταν ανάμεσα σε πολιτικά οχήματα.

Σημειώνεται ότι, η κατάσταση στη Ρωσία χαρακτηρίζεται σοβαρή από δυτικούς αναλυτές. Η ρήξη με τον Πριγκοζιν είναι εξόχως ανησυχητική για τις ισορροπίες εντός της χώρας αλλά και στα πεδία των μαχών, παρά την ηρεμία που διατηρείται σε Μόσχα και Αγία Πετρούπολη.

Αυξημένα μέτρα ασφαλείας σε Μόσχα και περιφέρειες

Στο μεταξύ αυξημένα μέτρα ασφαλείας έχουν τεθεί στη Μόσχα και τις περιφέρειες του Ροστόφ, που γειτονεύει με την Ουκρανία, και του Λίπετσκ.

Ειδικότερα, στην περιφέρεια του Ροστόφ, όπου η Wagner δηλώνει ότι έχουν φτάσει δυνάμεις της, οι αρχές έχουν απευθύνει έκκληση οι κάτοικοι να μείνουν στα σπίτια τους.

«Οι υπηρεσίες επιβολής του νόμου λαμβάνουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για να εγγυηθούν την ασφάλεια των κατοίκων της περιφέρειας (του Ροστόφ). Ζητώ από όλους να διατηρήσουν την ψυχραιμία τους και να μην βγαίνουν από τα σπίτια τους παρά μόνο αν είναι απόλυτα απαραίτητο», ανέφερε ο περιφερειάρχης του Ροστόφ Βασίλι Γκόλουμπεφ μέσω της πλατφόρμας Telegram.

Εικόνες και αναρτήσεις στο διαδίκτυο δείχνουν οπλισμένους ένστολους να αναπτύσσονται γύρω από κρατικά κτήρια.

Ο επικεφαλής της Wagner Γεβγκένι Πριγκόζιν ανέφερε σε ηχητικό του μήνυμα πως οι δυνάμεις του πέρασαν από την Ουκρανία στο έδαφος της Ρωσίας και ότι έχουν διεισδύσει στην πόλη Ροστόφ.

Παράλληλα, ο περιφερειάρχης της Λίπετσκ, που βρίσκεται 420 χιλιόμετρα νότια της Μόσχας, ανακοίνωσε και αυτός τη λήψη «ενισχυμένων μέτρων ασφαλείας».

«Ιδιαίτερη προσοχή θα δοθεί (στην προστασία) κρίσιμων υποδομών», ανέφερε σε ανάρτησή του στο Telegram ο Ιγκόρ Αρταμόνοφ, καλώντας τον πληθυσμό να «διατηρήσει την ψυχραιμία του» και να αποφεύγει τις μετακινήσεις προς τον νότο, προς την κατεύθυνση ρωσικών περιφερειών που συνορεύουν με την Ουκρανία.

Ο περιφερειάρχης της Λίπετσκ σημείωσε επίσης ότι ο αυτοκινητόδρομος M-4 που συνδέει τη Μόσχα με νότιες περιφέρειες έκλεισε στην κυκλοφορία στα σύνορα με την περιφέρεια Βορονέζ, περίπου 400 χιλιόμετρα νότια της ρωσικής πρωτεύουσας.

Ο δήμαρχος της Μόσχας, Σεργκέι Σομπιάνιν, μετά την ανακοίνωση της παραστρατιωτικής οργάνωσης Wagner ότι στασιάζει κατά του γενικού επιτελείου των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, «αντιτρομοκρατικές δραστηριότητες» διεξάγονται στην Μόσχα.

«Βάσει των πληροφοριών που μας έρχονται, αντιτρομοκρατικές δραστηριότητες βρίσκονται σε εξέλιξη στη Μόσχα με στόχο να ενισχυθούν τα μέτρα ασφαλείας, αναφέρει ο Σομπιάνιν σε μήνυμά του στην εφαρμογή μηνυμάτων Telegram.

Βοήθεια στη Wagner προσέφερε ο εξόριστος επιχειρηματίας Χοντορκόφσκι

Στο μεταξύ, ο ρώσος αντιπολιτευόμενος εξόριστος επιχειρηματίας Μιχαήλ Χοντορκόφσκι κάλεσε το Σάββατο (24/6) να προσφερθεί βοήθεια στον επικεφαλής της Wagner.

«Ναι, ακόμη και ο διάβολος πρέπει να βοηθήσει εάν αποφασίσει να εναντιωθεί σε αυτό το καθεστώς. Αν αυτός ο γκάγκστερ (ο κ. Πριγκόζιν) θέλει να επιτεθεί στον άλλον (τον κ. Πούτιν), δεν είναι ώρα να μορφάσουμε, πρέπει να βοηθήσουμε», ανέφερε μέσω της πλατφόρμας Telegram ο κ. Χοντορκόφσκι.

Πηγή: cnn.gr

Η Ρωσία σε αποσταθεροποίηση – Η αλήθεια πέρα από γραφικότητες…

5

του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Κακά τα ψέματα αλλά αυτό που διαδραματίζεται αυτές τις ώρες στην Ρωσία, ήταν μάλλον αναμενόμενο…

Οι άνδρες της WAGNER, μισθοφόροι όντες, προφανώς και δεν είναι κολλεγιόπαιδες ούτε βεβαίως Αρσακειάδες. Υπήρξαν όμως αυτοί που στήριξαν διαχρονικά το γεωπολιτικό πάτημα της Ρωσίας, ακόμη και στο εξαιρετικά δύσκολο περιβάλλον της Β. Αφρικής του Σαχέλ και αλλού. Προφανώς υπήρξαν αυτοί που ξελάσπωσαν από την συντριβή το Ρωσικό γόητρο στο Μπαχμούτ και όχι μόνο…

Τις διασυνδέσεις και τις αφανείς επικοινωνίες και κολεγιές του Πριγκόζιν δεν τις γνωρίζουμε. Και φυσικά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε την πιθανότητα, προϊόντος του χρόνου, να ακούσουμε και να μάθουμε πολλά. Αυτά όμως που λογικά μπορούμε να συμπεράνουμε, είναι τα εξής:

Πρώτον: Ουδείς θα αποτολμούσε αυτό που απετόλμησε η WAGNER, αν η επιχείρηση στην Ουκρανία ήταν νικηφόρα και επιτυχής για τις Ρωσικές ένοπλες δυνάμεις…

Δεύτερον: Ουδείς θα αποτολμούσε αυτό που απετόλμησε η WAGNER, αν οι επιτελείς του Ρωσικού στρατού, δεν είχαν να επιδείξουν στα μέτωπα του Ουκρανικού, προχειρότητα, αναποτελεσματικότητα, ερασιτεχνισμό και πρωτοφανή ανικανότητα να διαχειριστούν ακόμη και στοιχειώδη ζητήματα της επιμελητείας…

Τρίτον: Ουδείς θα αποτολμούσε αυτό που απετόλμησε η WAGNER, αν η αποτίμηση των επιχειρήσεων στην Ουκρανία, είχε εδραιώσει στην συνείδηση του Ρωσικού λαού, το αδιαφιλονίκητο κύρος του προέδρου Πούτιν και των επιτελών του…

Τέταρτον: Ουδείς θα αποτολμούσε αυτό που απετόλμησε η WAGNER, αν οι επιχειρήσεις στην Ουκρανία δεν εξελίσσονταν σε πρωτοφανές φιάσκο για τις Ρωσικές δυνάμεις, το οποίο μεταξύ άλλων αφορά και στο σύνολο του επιτελικού – επιχειρησιακού σχεδιασμού, από την πρώτη μέρα της κατά τα λοιπά «Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης», γεγονός που οδήγησε την Ρωσική υπερδύναμη, από την διεκδίκηση μιας κορυφαίας θέσης στην πυραμίδα ισχύος, στην ραγδαία γεωστρατηγική απαξίωση. Και φυσικά…

Πέμπτον: Ουδείς άλλος θα μπορούσε να αποτολμήσει αυτό που απετόλμησε η WAGNER, διότι ουδείς άλλος είχε την οργάνωση, τον εξοπλισμό, την επιχειρησιακή εμπειρία και την ικανότητα να συγκρουστεί με το καθεστώς. Όλα τα παραπάνω τα διέθετε μόνον η WAGNER…

Οι ανά τον κόσμο γραφικοί επομένως, μπορούν να συνεχίσουν να αναπαράγουν αβασάνιστα τις βαρύγδουπες κατηγορίες που εξαπέλυσε ο πρόεδρος Πούτιν σε βάρος του μέχρι πρότινος συνεργάτη του και να φαντασιώνονται επέλαση των Ρωσικών δυνάμεων μέχρι το Βερολίνο, αλλά τα γεγονότα είναι αμείλικτα, πρωτίστως για τον ίδιο και το επιτελείο του, αφού κατάφεραν μέσα σε μόλις ενάμιση χρόνο να αποκαθηλώσουν την Ρωσία από την θέση που κατείχε στην συνείδηση των λαών και το κατάφεραν καταφεύγοντας σε έναν τυχοδιωκτισμό, ανίκανοι όντες να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του, τον οποίο πλήρωσαν και οι Ρώσοι και οι Ουκρανοί με εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς αλλά και ολόκληρη η Ευρασία με παρατεταμένη γεωπολιτική αποσταθεροποίηση, που θα τροποποιήσει την φυσιογνωμία της εις το διηνεκές…

Οι εξελίξεις αναμένεται να είναι ραγδαίες και αυτό που απαιτείται είναι νηφαλιότητα και ευθυκρισία στις προσεγγίσεις μας…

Κ. Χολέβας: ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗΣ ΤΟΥ ΨΕΥΔΟΚΡΑΤΟΥΣ;

5

Ο επανεκλεγείς Πρόεδρος της Τουρκίας Ταγίπ Ερντογάν επισκέφθηκε προ ολίγων ημερών την κατεχόμενη Βόρειο Κύπρο και επανέλαβε τη γνωστή θέση του: Ο διάλογος θα ξαναρχίσει μόνον αν αναγνωρίσουν η Ελλάς και η Κυπριακή Δημοκρατία (την αποκαλεί Ελληνοκυπριακή Διοίκηση) την – παράνομη –  «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου». Και προχωρεί σε πράξεις. Ας κατανοήσουμε τι προτίθεται να κάνει ώστε να σχεδιάσουμε την κοινή αντίδραση Αθηνών  και Λευκωσίας.

Ο Ερντογάν και ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Ερσίν Τατάρ ξεκινούν την ανέγερση κατοικιών στην Κατεχόμενη Κάτω Δερύνεια. Δείχνουν ότι έχουν αποφασίσει να αγνοήσουν κάθε σύσταση του ΟΗΕ και της Ευρ. Ένωσης.

Η Τουρκία ήδη επιχειρεί την αναβάθμιση του διεθνούς καθεστώτος του ψευδοκράτους. Είδαμε τη στρατιωτική άσκηση, από την οποία αποχώρησαν η Ισπανία και η Πολωνία λόγω συμμετοχής των Τουρκοκυπρίων.

Η Άγκυρα χρησιμοποιεί όλα τα διεθνή βήματα, στα οποία συμμετέχει. Για παράδειγμα έχει εντάξει ως παρατηρητή την αυτοαποκαλούμενη  «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση των Τουρκικών Κρατών. Η Συνέλευση, γνωστή με τα αρχικά TUKPA (Turkic States Parliamentary Assembly) έχει δώσει καθεστώς παρατηρητή και σε μία χώρα – μέλος της Ευρ. Ένωσης: Την Ουγγαρία. Μήπως πρέπει να διαμαρτυρηθούμε στην Ουγγρική Βουλή και να θυμίσουμε ότι παρακάθεται σε έναν Οργανισμό με μία παράνομη πολιτειακή οντότητα; Πως γίνεται η Ουγγαρία να παρακάθεται δίπλα στη νόμιμη Κυπριακή Κυβέρνηση στα όργανα της Ευρ. Ένωσης και από την άλλη να συζητεί με ψευδοκράτη, τα οποία δεν αναγνωρίζονται από τον ΟΗΕ και την Ευρ. Ένωση;

Ο Ερντογάν θα κάνει τα πάντα για να προωθήσει μία μορφή διεθνούς αναγνώρισης των Κατεχομένων. Και η Αθήνα με τη Λευκωσία οφείλουν να έχουν προετοιμάσει τους διπλωμάτες τους για να παρατηρούν και να καταγγέλλουν κάθε σχετική παρατυπία. Θυμίζω ότι το 1983 το Πακιστάν και το Μπανγκλαντές είχαν  αναγνωρίσει αρχικά  το ψευδοκράτος, αλλά άλλαξαν γνώμη όταν είδαν την αντίδραση του ΟΗΕ.

40 χρόνια από την ανακήρυξη της παράνομης πολιτειακής οργάνωσης στα Κατεχόμενα (15 Νοεμβρίου 1983) και 100 χρόνια από τη Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάννης (24 Ιουλίου 1923), ο Ερντογάν και οι συνεργάτες του θα αρχίσουν να υλοποιούν τον «αιώνα της Τουρκίας» από την Κύπρο. Ή τουλάχιστον θα το επιχειρήσουν. Εκεί έχουν στρατό, έχουν εποίκους, έχουν πειθήνια όργανα στην διακυβέρνηση. Όσο για τους Τουρκοκύπριους … δεν είναι σαφές πόσοι έχουν απομείνει στα Κατεχόμενα. Και αν υπάρχουν αντιδρώντες είναι δύσκολο να ακουσθούν.

Η Ελλάς και η Κύπρος γνωρίζουν καλά ότι η θεωρία των δύο κρατών στη Μεγαλόνησο δεν αποβλέπει σε αυτό ακριβώς που ορίζουν οι λέξεις, αλλά σε κάτι πιο χρήσιμο για τα τουρκικά σχέδια. Ο Ερντογάν έχει στο μυαλό του τη λύση της χαλαρής Συνομοσπονδίας με δύο αυτόνομες πολιτείες. Δηλαδή δύο κράτη σε συσκευασία ενός. Έτσι θα ελέγχει πλήρως τον Βορρά, αλλά θα έχει παρέμβαση και στον Νότο.

Είναι ευχάριστο γεγονός ότι ο Κύπριος Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης επιζητεί τη στενότερη συνεργασία με την Ελλάδα. Προέχει ο αμυντικός τομέας, αλλά πρέπει να δράσουμε και σε άλλους τομείς. Χρειαζόμαστε συνεργασία για την κοινή άμυνα των δύο κρατών μας, αλλά και ενίσχυση των δεσμών μας στην Παιδεία και στον Πολιτισμό.

Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 24.6.2023

ΑΠΟ ΤΟ ΩΣΑΝΝΑ ΣΤΟ ΣΤΑΥΡΩΣΟΝ

16
Ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος απεβίωσε τέτοια ημέρα το 1996, ήταν μια ευφυής, ευέλικτη, οραματική και με ευρύ υπόβαθρο πολιτική προσωπικότητα. Απο τις σπάνιες περιπτώσεις του ελληνικού δημόσιου βίου.
Άλλαξε την Ελλάδα.
Το σημαντικότερο πολιτικό γεγονός της μεταπολίτευσης ήταν η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.
Ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν ο ένας απο τους δύο μεταπολεμικούς πολιτικούς που έσωσε το πολιτικό σύστημα της φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Αφομοίωσε, στο ΠΑΣΟΚ, τον λαϊκό ριζοσπαστισμό της μεταπολίτευσης και τον διοχέτευσε σε κοινωνικές και πολιτικές αλλαγές πέραν της συντηρητικής δεξιάς και της παραδοσιακής-και ανανεωτικής- αριστεράς.
Φαινόμενα τύπου Συριζα, με ακόμη πιο οξεία μορφή, θα είχαμε απο την μεταπολίτευση αν δεν υπήρχε ο Ανδρέας Παπανδρέου και το Κίνημα που δημιούργησε.
Μιλάμε, και κρίνουμε, γεγονότα που συνέβησαν. Για ρεύματα της ιστορίας που έγιναν πραγματικότητα. Το αν θα μπορούσαν τα πράγματα να εξελιχθούν καλύτερα είναι μια θεωρητική υπόθεση. Ενδεχομένως να μπορούσαν. Αλλά η ιστορία δεν γράφεται με τα αν.
Ο άλλος πολιτικός ηγέτης που έσωσε το πολιτικό σύστημα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ήταν ο πατέρας του Γεώργιος Παπανδρέου, όχι, μόνο, το 1944. Νωρίτερα, με τον τρόπο που χειρίσθηκε τις σχέσεις με το ΚΚΕ και το ΕΑΜ διαμόρφωσε τις προϋποθέσεις η Ελλάδα να μην περάσει στην επιρροή του σοβιετικού συνασπισμού.Στην αποφυγή αυτής της εξέλιξης έπαιξε ρόλο, επίσης, και η Σοβιετική Ένωση με τις δεσμεύσεις που ανέλαβε ο Στάλιν αλλά συνέβαλε με τις ικανότητές του και ο Γ. Παπανδρέου.
Για ορισμένους το ότι η Ελλάδα δεν έγινε κομμουνιστική χώρα αποτελεί ατύχημα της ιστορίας αλλά καλόν είναι όλοι να δουν τι άφησαν πίσω τους τα κομμουνιστικά καθεστώτα όπου επικράτησαν. Και πως τα αποδοκίμασαν, καθολικά, οι λαοί όπου επιβλήθηκαν.
Η αριστερά, λοιπόν, που στη μεταπολίτευση έχασε μια ακόμη ευκαιρία έχει κάθε λόγο να μισεί τον Ανδρέα Παπανδρέου που ενδεχομένως, της στέρησε για άλλη μια φορά την ευκαιρία.
Το ίδιο και η συντηρητική δεξιά την οποία ο Α.Π περιθωριοποίησε πολιτικά για 30 χρόνια.Αποκορύφωμα αυτού του κοινού μίσους αποτέλεσε το 1989 με την προσπάθεια να τον καταδικάσουν δικαστικά.
Ο χώρος του κέντρου, όμως, δεν δικαιολογείται να έχει τέτοιο μένος εναντίον του.
Υπάρχει κάτι το ανερμάτιστο στην ελληνική πολιτική συμπεριφορά. Απο το Ωσαννά στο Σταύρωσον.
Η πολιτική παρουσία του Α.Π δεν μπορεί να αποτιμηθεί σήμερα. Θα αποτελέσει αντικείμενο ιστορικών που δεν επηρεάστηκαν απο τα πολιτικά πάθη της εποχής τους.
Το πολιτικό Κίνημα που πρωταγωνίστησε στην ίδρυσή του ο Ανδρέας Παπανδρέου, ουσιαστικά, τελείωσε, με τον θάνατό του.
Παντελής Σαββίδης

Κ. Κυριακόπουλος: «Πρέσπες του Αιγαίου» – Η εγκληματική συνενοχή της Ελλάδας στην ανατροπή του περιφερειακού status από τα Βαλκάνια μέχρι το Γιβραλτάρ

3
του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Μέσα από μια άνευρη, πολιτικά και επικοινωνιακά προβληματική αλλά και εξαιρετικά επιζήμια για τον τόπο μας διαδρομή, ολοκληρώνεται σε δυο 24ωρα και η τελευταία πράξη αυτής της εκλογικής αναμέτρησης, με το πιθανολογούμενο αποτέλεσμά της να είναι εν πολλοίς προδιαγεγραμμένο…

Το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου που μεσολάβησε, ήταν η ανυπαρξία ουσιαστικής αντιπαράθεσης στο επίπεδο της στρατηγικής. Από αυτήν την άποψη, οι πολίτες σύρθηκαν πολιτικά εκβιαζόμενοι από τα ίδια τα κόμματά τους στο εκλογικό παραβάν, προκειμένου να επιλέξουν τον καταλληλότερο διαχειριστή υπαγορευμένων κατά βάσην πολιτικών, χωρίς να τους έχει δοθεί η δυνατότητα να τοποθετηθούν σοβαρά στα ζητήματα που σχετίζονται με την φυσιογνωμία και τις προκλήσεις της επόμενης μέρας.

Η Ελληνική κοινωνία, οδηγήθηκε ουσιαστικά σε αυτήν την εκλογική φούσκα, γνωρίζοντας ότι είναι πολλαπλά ηττημένη και έχοντας ενσωματώσει στην πολιτική – εκλογική της συμπεριφορά τον συμβιβασμό του ηττημένου. Ενός ηττημένου ο οποίος πειθαναγκάστηκε να συμβιώσει με την απόλυτη διάψευση των αντιμνημονιακών του προσδοκιών, με την ταπείνωση του εκτρώματος των Πρεσπών να ξερνά ανεξέλεγκτα τις δευτερογενείς επιπτώσεις του στην καθημερινότητά της, αλλά και με μια νέα γενιά ανεπίτρεπτων αλυσιδωτών υπαναχωρήσεων, που τροποποιούν δραματικά το περιφερειακό status και απειλούν σοβαρά να επιφέρουν μεταβολές ακόμη και σε ζητήματα που άπτονται του σκληρού πυρήνα της Εθνικής μας κυριαρχίας.

Η παρατεταμένη περίοδος της πανδημίας, οι πρωτόγνωρες δυσκολίες αλλά και οι αντιφάσεις που εκδηλώθηκαν στα πρωτόκολλα της διαχείρισής της, υπήρξαν παράγοντες που ευνόησαν τον εκφυλιστικό πολιτικό λόγο, διευκόλυναν την εμφάνιση καιροσκόπων της πολιτικής και φυσικά έσπρωξαν λούμπεν και πολιτικά ανώριμα τμήματα της κοινωνίας στην αγκαλιά μιας ιδιότυπης συστημικής δήθεν «αντισυστημικότητας» που κατέστησε συνολικά ευκολότερη την εκτροπή της πολιτικής συζήτησης από τα κρίσιμα και σημαντικά στα φαιδρά και στα επουσιώδη.

Από αυτήν την άποψη, η παρατεταμένη προεκλογική περίοδος που μεσολάβησε και η οποία σε ότι αφορά στο πολιτικό της αποτύπωμα δεν είναι παρά η λογική συνέχεια μιας διακυβέρνησης εξόχως διαχειριστικής και με απολύτως ασαφές εθνικό πρόσημο, ξεχώρισε…

Πρώτον: Για την νοσηρότητά της, αφού πέρα από την επιζήμια θεματολογία που τροφοδότησε με επίκεντρο την Θράκη, επιβεβαίωσε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, ότι οι σκοτεινοί μηχανισμοί των κομματικών επιτελείων δεν διστάζουν να εμπλακούν σε ανίερες και επιζήμιες εθνικά συναλλαγές προσβλέποντας στην εκλογική ρευστοποίηση της ανευθυνότητας τους. Και…

Δεύτερον: Για την αντιπαραγωγική και αδιέξοδη επιλεκτικότητά της, αφού τα κρίσιμα ζητήματα των Εθνικών και περιφερειακών προκλήσεων, δεν απασχόλησαν ούτε κατ’ ελάχιστον τον προεκλογικό διάλογο, ενώ σε μια κρίσιμη ιστορικά και όχι μόνο εποχή, ουδείς επεδίωξε να συζητήσει σοβαρά για το μοντέλο της χώρας που θέλουμε να οικοδομήσουμε, για τις στρατηγικές προκλήσεις που αφορούν σε ζητήματα όπως το Δημογραφικό, η κοινωνική συνοχή, οι αναπτυξιακές προοπτικές, το αμυντικό δόγμα, η στρατηγική αντίληψη για τον Ελληνισμό σε ένα περιβάλλον που αλλάζει δραματικά κοκ…

Έτσι και παρά το γεγονός ότι αρκετοί πολιτικοί αναλυτές χαρακτήρισαν «βουβές» αυτές τις εκλογές, η ουσία είναι ότι οδηγηθήκαμε σε αυτές μέσα από μια άνευρη και ρηχή πολιτική αντιπαράθεση, με ανύπαρκτη Εθνική ατζέντα, με την ιδεολογικοπολιτική αντιπαράθεση να είναι παντελώς απούσα επειδή ακριβώς δεν επικαιροποιήθηκε και με την παρέλαση πολιτικών καιροσκόπων όλων των ειδών, να επιδίδονται σε επικοινωνιακές λαθροχειρίες και πολιτικούς αυτοσχεδιασμούς, προσβλέποντας στην εκτίμηση και φυσικά στην ψήφο των αφελών που τους περιτριγυρίζουν.

Η κοινωνία δυστυχώς δεν είναι παρούσα. Με την ψήφο της νομιμοποιεί το εθνικό και πολιτικό έγκλημα που βρίσκεται στα σκαριά, αλλά δεν διεκδίκησε και φυσικά δεν της δόθηκε η δυνατότητα να καταδείξει τα όρια, τις ανοχές της και πρωτίστως τα «θέλω» και τις επιδιώξεις της για την επόμενη μέρα σ αυτόν τον τόπο. Φαίνεται ότι παραδίδεται άνευ όρων στην πολιτική διαχείριση μιας κυβέρνησης που δεν θα διστάσει να θυσιάσει ασημικά και γεωπολιτικό κεφάλαιο, για να «πουλήσει» στο πόπολο επενδυτική ανάταξη και ψευδεπίγραφη προσδοκία ευημερίας.

Η μετεκλογική επιδείνωση στα «εθνικά» θα είναι ραγδαία και πολυδιάστατη. Οι «χοροί» δεν έχουν το απαραίτητο πολιτικό καύσιμο για να κρατήσουν. Ας το καταλάβουμε έστω και την ύστατη στιγμή, διότι αυτό που έρχεται και είθισται να το αποκαλούν πολλοί ως «Πρέσπες του Αιγαίου», δεν θα έχει καμιά απολύτως σχέση με την ταπείνωση που γνωρίσαμε από το δίδυμο Τσίπρα – Κοτζιά.

Οι «Πρέσπες του Αιγαίου», θα είναι η εγκληματική συνενοχή της Ελλάδας στην ανατροπή του περιφερειακού status, από τα Βαλκάνια μέχρι το Γιβραλτάρ και με καταλύτη τον αυτοχειριασμό της.

Πέντε σημεία για προβληματισμό

3

του Ρούντι Ρινάλντι

1.Ποιοι όροι οδήγησαν στο νέο τοπίο

Διαμορφώνεται ένα νέο τοπίο με το αποτέλεσμα των εκλογών της 21ης Μαΐου, που θα επιβεβαιωθεί και στις εκλογές της 25ης Ιουνίου. Το τοπίο αυτό επωάστηκε εδώ και καιρό. Ποιοι όροι οδήγησαν σ’ αυτό; Πρώτον, η ήττα του αντιμνημονιακού αγώνα και το κλείσιμο ενός ολόκληρου κύκλου αντιστάσεων, αγώνων, αλλαγών, ανακατατάξεων μέσα στην ελληνική κοινωνία από το 2010 μέχρι σήμερα. Ο αντιμνημονιακός κύκλος άρχισε να κλείνει από το καλοκαίρι του 2015, ακόμα περισσότερο το 2019, και βεβαίως τώρα κλείνει αποφασιστικά και με μεγάλες συνέπειες.

Δεύτερος όρος είναι ο χειραγωγητικός έλεγχος που προωθήθηκε, είτε με την παντοδυναμία και τον ρόλο και την εξαγορά των ΜΜΕ, είτε με τους ειδικούς όρους της κατάστασης έκτακτης ανάγκης στη διάρκεια της πανδημίας. Ρόλο έπαιξαν και οι μεγάλες χρηματικές ροές προς ολιγαρχικούς κύκλους και τις ελίτ, όπως και η ευρεία επιδοματοποίηση των χαμηλών στρωμάτων μέσα σε κλίμα ήττας και έντονης χειραγώγησης. Επηρέασε πολύ και η νέα κατάσταση με τον πόλεμο και τα νέα γεωπολιτικά τοπία: πολύς κόσμος σκέφτεται πώς να μην μπλέξουμε σε κάτι που θα είναι πολύ χειρότερο.

Επίσης, «μέτρησε» η κούραση από έναν ανέξοδο, επιφανειακό αντιμητσοτακισμό, και βεβαίως παίχτηκαν αρκετά πράγματα σε πολιτικό επίπεδο τους τελευταίους 2-3 μήνες. Μετά τα Τέμπη, παρενέβη η πολιτική. Εμφανίστηκε ένας διαχειριστής που μιλούσε για σταθερότητα και σχετική ασφάλεια. Βεβαίως του δόθηκε μεγάλη χείρα βοήθειας για να πάρει ανάσες, ενώ θα μπορούσε να δημιουργηθεί μια άλλη κατάσταση. Γεγονός είναι ότι παίχτηκε σε πολιτικό επίπεδο τους τελευταίους 2 μήνες ένα παιχνίδι που το κέρδισε ολοκληρωτικά ο Μητσοτάκης, χάρη και στα τραγικά λάθη και τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύτηκε όλη η αντιπολίτευση. Και έτσι το αποτέλεσμα, 41% Μητσοτάκης-Ν.Δ. και 20% ΣΥΡΙΖΑ, εξηγείται από αυτή την επώαση, αλλά και από το ιδιαίτερο πολιτικό παιχνίδι των τελευταίων 2-3 μηνών.

2.Οι πυλώνες του «κόμβου» και η χρεοκοπία του αριστερού λόγου

Έχουμε ένα ειδικό καθεστώς από το 2010 στην Ελλάδα με τα μνημόνια, στο οποίο επικάθεται μια επιθετική ανασυγκρότηση του αστισμού. Αυτά τα δύο στοιχεία δημιουργούν μία άλλη κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα σε ολόκληρη τη χώρα, και μάλιστα με έναν αρκετά γρήγορο ρυθμό, που μπορεί να μην τον είχαμε συνειδητοποιήσει. Το μνημονιακό πλαίσιο και οι δεσμεύσεις του, όπως και αυτή η επιθετική οικονομική και κοινωνική πολιτική, συσπειρώνουν τις εγχώριες ελίτ και τα ανώτερα μεσοαστικά στρώματα. Ταυτόχρονα έχουν μια ιδεολογική επίδραση στα λαϊκά στρώματα, είτε με την επιδοματική πολιτική είτε με την απουσία κάθε αντιπολίτευσης σε αυτό το γενικό πλαίσιο.

Η Ελλάδα, μας το έχει πει πολλές φορές ο κ. Τσούνης, θα είναι κόμβος ενεργειακός, εμπορικός, logistics, υπηρεσιών, και ΝΑΤΟϊκός κόμβος. Αυτός είναι ο ρόλος της. Και θα έχει 2 βασικούς πυλώνες. Ο πρώτος θα είναι σκληρά γεωπολιτικός: ευρωατλαντισμός, βάσεις, εμπλοκή της χώρας μας στον πόλεμο, εχθρός η Ρωσία, διάλογος με την Τουρκία, αποστρατιωτικοποίηση των νησιών. Μετά τον Πάιατ, ο Τσούνης αναλαμβάνει ενεργή δραστηριότητα για να συντονίσει καλύτερα τις επιθετικές ενέργειες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην περιοχή. Αυτός είναι ο πρώτος πυλώνας, που δεν τίθεται καν σε συζήτηση.

Ο δεύτερος πυλώνας είναι οικονομικός: το περίφημο Ταμείο Ανάκαμψης και οι όροι που θέτει η Κομισιόν για την «πράσινη μετάβαση» και την «ψηφιακή Ελλάδα». Αυτά προχωρούν γρήγορα, δραστικά. Έπειτα, υπάρχει μια κοινωνική πλευρά… Και βεβαίως έχουμε την πολιτική των ταυτοτήτων, που είναι η πιο μεγάλη και «θετική» πολιτική του αστισμού σήμερα. Διαλύονται οι μεγάλες ταυτότητες: η εθνική, η ταξική, ακόμη και η γυναικεία. Υπάρχουν μόνο μικρές ταυτότητες και αυτοπροσδιορισμοί…

Δεν υπήρξε αντιπολίτευση σε αυτό το πλαίσιο. Είχαμε μια οργανική συμπολίτευση. Το μεν ΠΑΣΟΚ ψήφισε το 70% των προαπαιτούμενων, ο δε ΣΥΡΙΖΑ το 50%. Το εκλογικό αποτέλεσμα σχετίζεται με όλα αυτά. Είναι τελείως ασθενής η ερμηνεία ότι φταίει ο λαός που ψήφισε Μητσοτάκη, και συνάγει από αυτό ότι δεν έχουμε μια πολιτική συντηρητικοποίηση, αλλά βαθιά κοινωνική συντηρητικοποίηση. Ο χώρος της αριστεράς από το ΣΥΡΙΖΑ και πέρα κάνει λόγο για ορμπανοποίηση και ερντογανοποίηση της χώρας προκειμένου να καλυφθεί η χρεοκοπία όποιας γραμμής είχε προταθεί μέχρι τώρα…

Όλη η αριστερά, από ΣΥΡΙΖΑ και πέρα, έλεγε και λέει στον κόσμο: «Μην ανησυχείς, όλα πάνω-κάτω είναι ευοίωνα». Όταν θα έρθει η πρώτη φορά αριστερά, όλα θα πάνε καλά. Όταν θα κάνουμε διαπραγμάτευση με τους Ευρωπαίους, όλα θα πάνε καλά. Μετά θα πούμε βγήκαμε από τα μνημόνια, ενώ δεν έχουμε βγει. Όταν κάνουμε τη συμφωνία των Πρεσπών θα πούμε ότι είναι πρότυπο. Όταν χάσουμε το 2019, θα πούμε ότι τώρα έχουμε μια κυβέρνηση ακροδεξιά, περίπου φασιστική – αδυνατώντας να εξηγήσουμε με ποιον τρόπο συμπεριφέρεται το ακραίο κέντρο μέσα στο γενικό πλαίσιο που περιγράφηκε πριν. Τέλος, υιοθετούμε έναν φθηνό αντιμητσοτακισμό, μετά υποσχόμαστε ξανά ότι θα είμαστε πάλι κυβέρνηση και θα έχουμε δικαιοσύνη παντού. Ευκολάκια, αρκεί να μας ψηφίσετε.

Και από την υπόλοιπη αριστερά υπήρχαν ευκολάκια: Μπορούμε εύκολα να βγούμε από το ευρώ, πρώτη φορά ρήξη, όλα θα πάνε αλλιώς, ανυπακοή, Δήμητρα κ.ο.κ., αγάπη και καρδούλες από άλλους σχηματισμούς. Τώρα φτάνουμε σε άλλο ένα ευοίωνο: Βάλτε μας στη βουλή, να μειώσουμε τη δύναμη του Μητσοτάκη. Λες κι όλο το πλαίσιο που δημιουργείται είναι θέμα δοσολογίας! Αυτά μοιάζουν με ασπιρίνες για να καταπολεμηθεί μια μεγάλη νεοπλασία που αναπτύσσεται στη χώρα και στην κοινωνία. Δεν λογαριάζουν καθόλου το ειδικό καθεστώς, δεν βλέπουν την αστική ανασυγκρότηση που προωθούν η ευρωκρατία και ο ευρωατλαντισμός. Δεν βλέπουν τον τουρκικό ιμπεριαλισμό, ούτε αμφισβητούν το σαθρό οικονομικό οικοδόμημα.

Η σημασία της αντίστασης και της συνείδησης σήμερα είναι μεγάλο και καθοριστικό ζήτημα. Είναι κεντρικό θέμα το πώς η χύμα αντίσταση και ό,τι καλύτερο υπάρχει στην κοινωνία, αντί να απωθείται και να περιθωριοποιείται, να συγκροτηθεί

3.Το κόμμα της παγκοσμιοποίησης και η πολιτική συντηρητικοποίηση

Απέναντί μας έχουμε το ενιαίο κόμμα της παγκοσμιοποίησης. Δεν έχουμε απλά μια κακιά Δεξιά, και υγιείς αριστερές που θα την αντιπαλέψουν με σθένος. Είναι ψεύτικο αυτό το σχήμα. Το ενιαίο κόμμα της παγκοσμιοποίησης προωθεί οικονομικά – πολιτικά – ιδεολογικά – πολιτιστικά  σχήματα επιθετικότατα. Το συναποτελούν και το υπηρετούν κόμματα, ΜΚΟ, επιχειρήσεις, πρεσβείες, υπερεθνικοί μηχανισμοί όπως η Ε.Ε, το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ. Τι λένε όλοι αυτοί; Ότι η Ελλάδα πάσχει από μια κρατικοδίαιτη οικονομία, ότι επιβάλλεται η κατάργηση του δημόσιου χώρου, η καταστολή, η χειραγώγηση, η ενσωμάτωση και ο άκρατος ατομικισμός, η αποδοχή της επικυριαρχίας και της υποτέλειας, η προσαρμογή ως μοναδική δυνατότητα. Όποιος μπορεί να σωθεί, ας σωθεί. Έτσι έχουμε και την εμπέδωση μιας ιδεολογίας που υπηρετεί αυτήν την παγκοσμιοποίηση. Εντός της υπάρχει μια συστημική κανονικότητα…

Ο Μητσοτάκης και η Ν.Δ. είναι κομμάτι αυτού του ακραίου κέντρου και του ενιαίου κόμματος της παγκοσμιοποίησης. Άρα, όταν μιλάμε για πολιτική συντηρητικοποίηση, δεν είναι απλά ότι ο κόσμος πάει προς τη Ν.Δ. και προς άλλα δεξιά ή ακροδεξιά κόμματα (είναι κι αυτό μια έκφρασή της). Υπάρχει και μια άλλη πολιτική συντηρητικοποίηση. Για παράδειγμα, να μην ενοχλείσαι από συμπόρευση με την πρεσβεία, με τις επιχειρήσεις, με τους χορηγούς. Να διαχωρίζεσαι από τις μεγάλες ταυτότητες (που αλέθονται). Να μην είσαι κριτικός προς την παγκοσμιοποίηση. Και να νομίζεις ότι όλα αυτά είναι η προοδευτική πλευρά! Ενώ είναι ακριβώς το ίδιο κομμάτι της πολιτικής συντηρητικοποίησης, διότι στην ουσία τα πολιτικά αντανακλαστικά και η πολιτική οργάνωση που θα χρειαζόταν ένα λαϊκό κίνημα, οι πολιτικές αιχμές, έχουν αλλοιωθεί τελείως.

4.Το εθνικό και το κοινωνικό ζήτημα είναι αξεδιάλυτα δεμένα

Υπάρχει μια συστηματική απόκρυψη του υπαρξιακού προβλήματος που έχει η χώρα μας σε ένα έντονα ταραγμένο περιβάλλον. Αναφερθήκαμε στην Πύλο. Την ίδια στιγμή στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης ο δήμαρχος υποδέχτηκε ένα κρουαζιερόπλοιο με χορούς και μοιράζοντας κουλούρια: αυτή είναι η νέα μεγάλη βιομηχανία. Χθες πουλήθηκε από το ΤΑΙΠΕΔ το λιμάνι του Ηρακλείου στην ιταλική Γκριμάλντι για 80 εκατομμύρια. Άλλη πλευρά: το μεγάλο δημογραφικό πρόβλημα, και η μετανάστευση ενός πολύ ιδιαίτερου κομματιού (400.000 νέοι). Η διάλυση των υποδομών, η ζωνοποίηση περιοχών, συν τα θέματα Θράκη – νησιά – διάλογος – μεταφορά όπλων στην Ουκρανία – αμερικανικές βάσεις.

Μια κουβέντα για τη Θράκη: όσα λέει ο πρέσβης Γιώργος Αϋφαντής είναι απολύτως σωστά, έτσι έγιναν τα πράγματα με την Σαμπιχά Σουλεϊμάν. Εκείνες τις μέρες είχε γίνει όμως και άλλη μία παρέμβαση, που αποσιωπάται: από την ισραηλινή πλευρά ενάντια στην υποψηφιότητα Καρυπίδη στη Δυτική Μακεδονία. Τώρα εξελίσσεται μια επιθετική κίνηση της Ν.Δ., που έθεσε αυτό το θέμα για μικροκομματικούς λόγους: να φύγει αυτό το ροζ με μια συναλλαγή με το ίδιο το τουρκικό προξενείο. Όμως όσοι ασχολούνται με τη Θράκη δουλεύουν με τρόπο ώστε να τεθεί και αυτή στο τραπέζι του «διαλόγου» που θα ανοίξει μετά τις εκλογές, και είναι ανακοινωμένος εδώ και καιρό. Αλλά κανείς δεν μιλά γι’ αυτό. Από αυτήν την άποψη, η Ν.Δ. έχει τρομερές ευθύνες. Ο ΣΥΡΙΖΑ ίσως δεν καταλαβαίνει τίποτα, αν και ο Φίλης το έχει τραβήξει μέχρι αηδίας: δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς γίνεται, ή λειτουργεί σαν λαγός;

Το εθνικό και το κοινωνικό είναι άρρηκτα δεμένα, και έχουμε κάνει λόγο για τη σημασία να υποστηριχθεί μαζικά ένα σχέδιο εθνικής κυριαρχίας της χώρας. Να περιγραφούν τα στρατηγικά και κομβικά του σημεία, να κατακτηθούν μέσα από μια πορεία, να εκπληρωθούν οι προϋποθέσεις. Και βεβαίως χρειαζόμαστε ένα κίνημα πολιτικό, και κοινωνικό και εθνικό μαζί, να συνδέει αυτά τα δύο. Και ένα πολιτικό κίνημα που να επενδύει σε μια νέα πολιτεία, κόντρα στο σημερινό πολιτικό σύστημα. Όχι να το αναπαράγουμε ή να θέλουμε γενικά μια συμμετοχή σε αυτό, έστω και σαν δύναμη καταγγελίας…

5.Συμπεράσματα

α) Το υπαρξιακό ζήτημα της χώρας να τεθεί με έμφαση την επόμενη περίοδο, που θα είναι περίοδος θυελλών και αναταραχών στην περιοχή μας.

β) Τα στοιχεία της διάλυσης – αποδόμησης – σύγχυσης – αποπροσανατολισμού είναι δυστυχώς ισχυρότερα από τα στοιχεία της συγκρότησης, και αυτό πρέπει να το έχουμε υπόψη.

γ) Δεν έχουν ακόμα βγει ουσιαστικά συμπεράσματα για το τι έγινε τα 13 χρόνια που πέρασαν, τι δοκιμάστηκε και απέτυχε.

δ) Υπάρχει ένα άκρατος υποκειμενισμός, στα όρια της νοσηρότητας, ακόμα και σε όσους υποτίθεται ότι αντιπαλεύουν αυτό το σύστημα. Η μερικότητα η απολυτότητα, ο μικρόκοσμος, τα αρχηγικά κόμματα, τα προσωποκεντρικά σχήματα, έχουν φτάσει στο απροχώρητο. Πρέπει να προχωρήσουμε τελείως διαφορετικά.

ε) Σε επίπεδο συνείδησης και συγκρότησης πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από αυτά που εγκρίνει αυτό το πολιτικό σύστημα, όλοι οι μηχανισμοί χειραγώγησης και το ενιαίο κόμμα της παγκοσμιοποίησης.

στ) Η σημασία της αντίστασης και της συνείδησης σήμερα είναι μεγάλο και καθοριστικό ζήτημα. Είναι κεντρικό θέμα το πώς η χύμα αντίσταση και ό,τι καλύτερο υπάρχει στην κοινωνία, αντί να απωθείται και να περιθωριοποιείται, να συγκροτηθεί.

Αναζητούνται λοιπόν οι άνθρωποι, οι δυνάμεις, οι αντιστάσεις που θα ανταποκριθούν σε αυτές τις ανάγκες. Που θα δουν βαθύτερα το πρόβλημα, που θα σκάψουν με τα χέρια τους νέους δρόμους και τρόπους, απορρίπτοντας τα ευκολάκια και τους πιθηκισμούς. Ας προχωρήσουμε σε αυτόν τον δρόμο μαζί.

* Αποσπάσματα από την ομιλία στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δρόμος της Αριστεράς με θέμα Εκλογές 2023: Το νέο πολιτικό τοπίο και οι βαθύτερες ανάγκες

edromos.gr

Kyiv Strikes Key Bridge Connecting Crimea to Mainland Ukraine

1
A view shows the damaged Chonhar bridge connecting Russian-held parts of Ukraine's Kherson region to the Crimean peninsula, following what Russian-appointed officials say was a Ukrainian missile attack, in this picture released June 22, 2023. Russian-installed leader of the Kherson region Vladimir Saldo via Telegram/Handout via REUTERS
June 23, 2023 | FDD’s Long War Journal
The Ukrainian military on Thursday struck a key bridge connecting the Crimean Peninsula to the Russian-occupied part of Kherson Oblast. The strike aims to degrade Russia’s ability to resist the counteroffensive Kyiv launched earlier this month.

On Thursday morning, Vladimir Saldo, the Russian-installed head of Kherson Oblast, shared footage showing a large hole in the Chonhar road bridge. An older, parallel road bridge that’s not in operation also sustained damage. There’s no indication that a nearby rail bridge, located a few miles to the southwest, was damaged.

The strike appears to have occurred around 5 AM that morning. Russian investigators said Ukraine fired four missiles at the bridge. Russian state media shared a video of fragments that apparently came from a UK-supplied Storm Shadow air-launched cruise missile. The Chonhar road bridge lies around 120 kilometers from the front line, well within the Storm Shadow’s 250-kilometer range.

Saldo claimed the bridge would be fixed in a few days, although Crimea’s Russian-installed transportation minister said repairs could take up to three weeks. In the meantime, the minister said Russia would work on re-opening traffic in the bridge’s undamaged lane. Satellite imagery published this morning indicates Russia has already erected a pontoon crossing next to the bridge.

The Chonhar road and rail bridges aren’t the only links from Crimea to the mainland. Road and rail bridges near the town of Armiansk provide the main alternative. There are also two road bridges connecting the Arabat Spit to Heniches’k in Kherson Oblast, plus several causeways across the Syvash, or Rotten Sea. However, the Chonhar bridges provide the quickest route from the Dzhankoi rail junction in Crimea to the occupied city of Melitopol, the Russian military’s key hub in Zaporizhzhia Oblast.

In addition to the various routes from Crimea, Russia could also resupply its forces in Zaporizhzhia from the east via the Taganrog-Mariupol highway. But that’s almost twice as far. There is a rail line connecting Donetsk to Zaporizhzhia Oblast via Volnovakha, but it runs too close to the front line to be reliable.

Given that Russia’s logistics system depends heavily on railway infrastructure, it’s unclear why Ukraine chose to strike the Chonhar road bridge rather than the rail one. Perhaps Kyiv wanted to disrupt the road bridge because it believes Russian forces in southern Ukraine will move back their rail-fed supply depots to Crimea due to the Storm Shadow threat.

On Sunday, Ukraine destroyed a large ammunition depot at the rail station in Rykove, Kherson Oblast, around 105 kilometers from the front line. Russia had probably been transporting ammunition to Rykove (and other nearby towns) via the Chonhar rail bridge, then trucking it to Melitopol.

But if Storm Shadow forces Russia to move those rail-fed depots to Crimea, the Chonhar road bridge would become a more important chokepoint than the rail one. Moving back the depots would stretch Russia’s already limited supply of trucks, which would have to drive farther to deliver the same cargo. That strain would get even worse if the trucks had to use a longer route.

By attacking Russia’s logistics network, Ukraine is taking a page from last year’s successful counteroffensive in Kherson Oblast. There, Russian forces depended on several bridges to transport troops and supplies across the Dnipro River. Ukraine used Western-provided GMLRS rockets to strike those bridges, forcing Russia to resort to inefficient pontoon ferries. This undercut Russia’s quantitative advantage in artillery and eventually led Moscow to withdraw its forces across the river to avoid the risk of encirclement.

In its current counteroffensive, Kyiv won’t be able to isolate the battlefield entirely. But Ukraine hopes that striking Russia’s logistics and command-and-control nodes will weaken its defenses. Prior to this week’s strikes, the Ukrainians had already sabotaged railway infrastructure in Crimea and Zaporizhzhia Oblast on June 11. The next day, a missile strike killed the chief of staff of Russia’s 35th Combined Arms Army, elements of which are fighting in Zaporizhzhia. Ukraine struck again today, hitting a base deep in Kherson Oblast reportedly used by Rosgvardia, Russia’s National Guard.

Kyiv’s success in this deep-strike campaign will depend in large part on its supply of long-range missiles. Ukraine will need to disable more bridges this time around and will have to strike them repeatedly to ensure they remain unusable. In Kherson, continual repairs allowed Russian forces to continue using the Antonivsky and Kakhovka bridges (albeit at reduced capacity) for months despite frequent Ukrainian strikes. Kyiv will also need to hit the pontoon crossings Russia establishes to replace or supplement the bridges.

Fortunately for Ukraine, the Storm Shadow carries a much more powerful warhead than the GMLRS. But it’ll probably also be in shorter supply given its high price tag, around $1 million per missile. It remains unclear how many London has already provided or plans to send. France has also said it will deliver its own version of the Storm Shadow, the SCALP-EG. But Paris hasn’t specified how many missiles it will provide or when it plans to transfer them.

Were Kyiv to receive ATACMS missiles from the United States, it would gain further capacity as well as about 50 kilometers of additional range. That would enable Ukrainian forces to strike the Kerch Bridge, on which Russia relies to transport supplies to Crimea. Because that target lies at the ragged edge of the Storm Shadow’s effective range, Ukrainian pilots would need to fly right up to the front line to hit it, putting themselves at immense risk from Russia’s potent air defenses. Tellingly, Ukraine has yet to strike the Kerch Bridge using the Storm Shadow.

Taking out that bridge would make disabling the Crimea-Kherson bridges less important. However, the Biden administration so far remains unwilling to provide ATACMS to Ukraine.

John Hardie is the deputy director of FDD’s Russia Program and a contributor to FDD’s Long War Journal. FDD is a Washington, DC-based, nonpartisan research institute focusing on national security and foreign policy.

fdd.org

Σύλληψη Ουκρανών που προσπάθησαν να αγοράσουν ραδιενεργό υλικό για όπλα μαζικής καταστροσφής ανακοίνωσαν οι Ρώσοι

0

Η υπηρεσία ασφαλείας της Ρωσίας FSB ανακοίνωσε σήμερα ότι συνέλαβε πέντε ανθρώπους που προσπάθησαν να αγοράσουν ένα κιλό καισίου- 137, ενός ραδιενεργού υλικού, προς 3,5 εκατ. δολάρια εκ μέρους ενός Ουκρανού  πολίτη, μετέδωσε το πρακτορείο TASS.

Η FSB επεσήμανε ότι οι συλληφθέντες θα μετέφεραν το καίσιο-137 έξω από τη Ρωσία για να χρησιμοποιηθεί σε ένα σκηνοθετημένο περιστατικό με δήθεν όπλα μαζικής καταστροφής, με στόχο να δυσφημιστεί η Μόσχα.

Οι πέντε συλληφθέντες έχουν ήδη ομολογήσει τις πράξεις τους, πρόσθεσε η ίδια πηγή, χωρίς να δώσει άλλες διευκρινίσεις.

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι δήλωσε χθες, Πέμπτη, ότι Ουκρανοί κατάσκοποι έλαβαν πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες η Ρωσία εξετάζει να εξαπολύσει «τρομοκρατική» επίθεση εναντίον του υπό ρωσική κατοχή πυρηνικού εργοστασίου της Ζαπορίζια στη νότια Ουκρανία, η οποία θα περιλαμβάνει τη διαρροή ραδιενέργειας.

Η Μόσχα χαρακτήρισε «ψέμα» τις δηλώσεις Ζελένσκι και κατηγόρησε το Κίεβο ότι σχεδιάζει να καταλάβει το πυρηνικό εργοστάσιο και ότι βομβαρδίζει τις εγκαταστάσεις του, περιλαμβανομένων των χώρων αποθήκευσης πυρηνικού καυσίμου. Επίσης έχει κατηγορήσει την Ουκρανία ότι σχεδιάζει επίθεση με «βρόμικη βόμβα» εναντίον της Ρωσίας, κάτι που το Κίεβο διέψευσε.

https://www.militaire.gr/syllipsi-oykranon-poy-prospathisan-na-agorasoyn-radienergo-yliko-gia-opla-mazikis-katastrosfis-anakoinosan-oi-rosoi/

How Erdoğan Is Fomenting an Anti-Western Mindset in Turkey

0

Turkish President Recep Tayyip Erdoğan makes a speech at the Turkish Grand National Assembly in Ankara, Turkey on June 21, 2023. (Photo by Binnur Ege Gurun Kocak/Anadolu Agency/Getty Images)

We are captives of the present. Up until the May elections, most observers of Turkish politics focused (correctly) on Recep Tayyip Erdoğan’s plans regarding foreign policy. Questions about domestic policy concentrated mainly on whether Erdoğan would return to economic orthodoxy and what strategy he might deploy to win back municipal governments in local elections next year. What is beginning to emerge, however, is Erdoğan’s desire to engage in social engineering so that his constituents’ world and societal views mirror his own. This desire has strong undertones of fascism that will close off Turkey’s population off to values and norms associated with the West.

Erdoğan has struggled to top the 50 percent threshold necessary to hold power in his last three presidential elections. This has vexed him, as it’s become abundantly clear that half the country doesn’t want him to remain president. To win successive elections in 2014, 2018 and 2023, Erdoğan has relied on an increasing degree of authoritarian antics to ensure that he retains power. The biggest components of this strategy include state and media capture. In the case of the former, the judiciary, law enforcement, and rule by executive fiat have ensured a state apparatus that has become one with Erdoğan. The president decrees; the state implements. In the case of the latter, it is no secret that Erdoğan has overseen the construction of a media environment that is overwhelmingly loyal and compliant to make his image shine.

Despite having an overwhelming amount of control and influence over fundamental institutions, though, Erdoğan has been unable to gain the votes of Turkey’s educated, Kemalist, pro-Western, secular, and critically minded individuals. It’s not for a lack of effort. Throughout his tenure as prime minister from 2003 to 2014, many individuals who identified with one or a combination of these demographics gravitated to Erdoğan and his Justice and Development Party (AKP), mainly because the AKP of that era successfully projected itself as a big tent party that delivered economic growth and political stability while seemingly positioning Turkey on the path to European Union (EU) accession. That AKP and the Erdoğan who led it no longer exist.

Erdoğan’s base of voters has increasingly shrunk to a narrower demographic, one that is suspicious of the West and its values and is paranoid about its intentions for Turkey. It is a worldview that fundamentally meshes with Erdoğan’s, who still believes that the United States was complicit in the failed 2016 coup and that Turkey can thrive wholly without being beholden to Western impositions.

This is problematic, because while Erdoğan is able to motivate his base, his ability to reach the 50 percent electoral threshold has been decreasing. The only reason he prevailed in the May election was because of his alliance with Devlet Bahceli’s Nationalist Movement Party (MHP) and the support of a number of fringe far-right parties. One option to grow his voter base would be to return to the big-tent approach of his earlier years. He will not do that, because he cannot. Reverting back to democratic, accountable, and transparent governance would expose Erdoğan to legal jeopardy, where he would have to account for crimes such as abuse of power and corruption. More importantly, he is thinking about legacy. He is almost 70 years old and does not look well. What kind of country does he want to leave behind, and how can he ensure that his family will not be hunted by judicial authorities once he departs from office?

If he can’t persuade the remaining half of the county to vote for him, then he will try to alter societal values and norms from the bottom up. Former AKP parliamentarian Metin Kulunk, who is believed to be a close confident of Erdoğan, has begun divulging what the AKP and Erdoğan should pursue going forward: banning viewing platforms such as Netflix and Apple TV+ entirely; redesigning Turkey’s entire primary education system to reflect “Turkish values” that shield the youth from “degenerate ideologies” (read LGBTQ+ rights). Nothing about what Kulunk suggests is new. The AKP and Erdoğan are keenly aware that they have failed in convincing the vast majority of Turks who espouse more universal values. To this end, Erdoğan, since 2016 has spent considerable energies in appointing partisans to university positions, which finally made headlines with the appointment of a president for Turkey’s most prestigious university,  Bosphorus University—an act which to this day is being resisted by most existing faculty. Since the May elections this year, scores of conventional schools in large cities such as Istanbul and Ankara, which offer traditional curriculums in the humanities and sciences, are bracing for the appointment of thousands of “religious officials” from the Directorate of Religious Affairs, to act as “moral advisers” to students.

The fear is that these initiatives are based on instilling values into children that are not only conservative and based on the state’s—that is, Erdoğan’s—interpretation of Islamic and Turkish values, but a fundamental worldview that is home grown (“yerli ve milli” in Erdoğan’s words) and increasingly hostile to and removed from universal democratic norms and values. In the cultural realm, this is being mirrored by entities such as the main state broadcaster, the TRT, filming new television shows which dehumanize and delegitimize public figures. For example, a new show, titled “Metamorfoz,” vilifies businessman and philanthropist Osman Kavala, who has been in prison for more than 2,000 days. Kavala, widely regarded as a human rights activist, was jailed for life for allegedly masterminding the Gezi Park protests of 2013. The Gezi movement represented the first public protests against the Erdoğan government since he came to office in 2003. The protests initially began in opposition toErdoğan’s decimation of green spaces in Istanbul, quickly morphing into a wider national protest movement against Erdoğan himself. The state cracked down heavily and denounced it as a terrorist movement, branding individuals like Kavala as the ring leaders. If universal platforms such as Netflix are banned in Turkey, citizens will be left relying on homemade TV propaganda, allowing Erdoğan to shape their views. The big question is whether these strategies can succeed in getting Turkey and its citizens to fall in line with Erdoğan’s anti-Western worldview.

Only time will tell. The longer Erdoğan remains in power, the greater his chances of molding the public’s mindset, which is being bombarded on a daily basis with disinformation and polarizing rhetoric. This is visible in the media, popular culture, and public discourse. It is toxic to say the least. However, to what extent these policies can be pursued after Erdoğan departs office is a big question. Will he have the ability to designate and groom a successor that will be accepted by the state and its elites? One has reason to be skeptical of this. Egypt’s Hosni Mubarak, arguably one of the most institutionalized authoritarian leaders in the world, failed to anoint his son to succeed him. Turkey’s authoritarian chokehold may still be limited to Erdoğan’s presence. That said, when Erdoğan leaves office it will take time for Turkey’s population to recover from more than two decades of divisive and polarizing rhetoric.

thedispatch.com

Στάθης Σταυρόπουλος: Καταρχάς πολιτιστική αναγέννηση

2

 

του Στάθη Σταυρόπουλου

Οταν ο Κάτωνας έλεγε ότι η Καρχηδόνα πρέπει να καταστραφεί δεν είμαι βέβαιος ότι μπορούσε να φανταστεί ότι η Καρχηδόνα μπορεί και να αυτοκαταστραφεί. Αυτό που έχει συμβεί είναι η αυτοκαταστροφή της Καρχηδόνας, αν Καρχηδόνα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε ένα άχθος το οποίο έπρεπε να εξιλεωθεί για να μπορέσει οποιαδήποτε άλλη δύναμη, όχι μόνο της Αριστεράς, να προχωρήσει σε μία ζύμωση και σε μία κοινωνική δράση ενδεχομένως που θα είναι φιλολαϊκή.

ΘΕΛΩ να αναφερθώ σε δύο ταινίες. Η μία είναι το «Don’t Look Up». Η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τον κομήτη που έρχεται χρησιμοποιεί τις εταιρείες οι οποίες όμως εταιρείες χρησιμοποιούν την κυβέρνηση – εταιρείες διαστημικής τεχνολογίας και τεχνητής νοημοσύνης. Εκεί φωτογραφίζεται η Microsoft, ο Elon Mask, όλο αυτό το μεταμοντερνικό εποικοδόμημα εξουσίας που υπάρχει όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά σε όλο τον δυτικό κόσμο. Οι εταιρίες μέσα στον ανταγωνισμό τους ποια θα ωφεληθεί από την αντιμετώπιση του Αρμαγεδώνα διαπιστώνει ότι ο κομήτης είναι γεμάτος πολύτιμα μέταλλα άρα μπορούμε να μην τον καταστρέψουμε αλλά να τον εκμεταλλευτούμε. Αρχίζει λοιπόν μία τέτοια διαδικασία η οποία αποτυγχάνει παταγωδώς και το μόνο που καταφέρνουν οι εταιρείες είναι να φτιάξουν μία κιβωτό μέσα στην οποία σώζονται κάποιοι άνθρωποι της εξουσίας για να βρουν τη λύτρωση και τη ζωή σε άλλον πλανήτη. Πράγματι φτάνουν εκεί και σώζονται αλλά μέσα σε 10 λεπτά τους τρώνε κάτι χαριτωμένοι δεινόσαυροι. Έτσι εξαφανίζεται το ανθρώπινο γένος διότι ο μόνος επιζών που είχε μείνει στη Γη ήταν ο γιος της προέδρου των ΗΠΑ αλλά έμεινε μόνος και δεν μπορούσε να αναπαραχθεί. Ο τρίτος μηχανισμός που αντιμετώπισε την επερχόμενη καταστροφή ήταν τα ΜΜΕ που το πρώτο που κατάφεραν και επιδίωξαν να κάνουν ήταν να διασύρουν τους επιστήμονες που προειδοποιούσαν για τον κίνδυνο, το δεύτερο να προσπαθήσουν να βγάλουν λεφτά από αυτή την υπόθεση διαχειριζόμενα την κοινή γνώμη. Ο τελευταίος παράγοντας είναι ο λαός που αντιμετωπίζει τον κίνδυνο χωρίς να τον καταλαβαίνει, αντιλαμβάνεται το επικοινωνιακό παιχνίδι και νιώθει τι τον περιμένει δύο-τρία εικοσιτετράωρα πριν την καταστροφή. Όσο διαρκεί αυτή η διαδικασία ο λαός είναι ο πιο αντιδραστικός παράγοντας αυτής της υπόθεσης, δεν έχει κανένα σκίρτημα ούτε αυτοσυντήρησης, ούτε σωτηρίας, ούτε διεξόδου. Δεν πιέζει την κυβέρνηση, δεν ελέγχει τίποτα – είναι το μελλοντικό μεγάλο θύμα αφού έχει αποβλακωθεί πρώτα. Νομίζω ότι οι αναλογίες είναι προφανής με όλη τη Δύση σήμερα αλλά και εδώ στην Ελλάδα.

Η δεύτερη ταινία που ήθελα να αναφερθώ είμαι μία ισπανική ταινία που λέγεται «Στα άκρα». Την έκανε η Πενέλοπε Κρουζ, παρότι είναι εκατομμυριούχος, και περιγράφει μία μέρα της ζωής των άθλιων στην Ισπανία ,δηλαδή των εργατών, των φτωχοποιημένων, των ξεπεσμένων και των μεταναστών. Πρόκειται για μία θυελλώδη ταινία όπου οι ζωές των ανθρώπων καταστρέφονται με δαιμονισμένο τρόπο και τίποτα δεν μπορούν να κάνουν για να το αντιμετωπίσουν. Όπου οι συλλογικότητες έχουν χρεοκοπήσει, όπου κάθε προσπάθεια σκοντάφτει σε πρόσωπα που έχουν στο μεταξύ καταστραφεί από ψευδείς προσδοκίες, από εξαπάτηση, από όλα αυτά που εν πολλοίς συμβαίνει σε όλους μας. Δηλαδή πλέον η δυνατότητα της αντίδρασης είναι δομικά ανέφικτη αφού δεν υπάρχει κόμμα, δεν υπάρχει σωματείο, δεν υπάρχει συλλογικότητα, δεν υπάρχει δημόσιος χώρος, δεν υπάρχει τίποτα που να σώσει τα πράγματα και να μπορεί να εναρμονιστεί με τον τρόπο που εμείς οι μαρξιστές αναλύαμε ως τώρα την κατάσταση – γιατί όλα αυτά που γίνονται, συμβαίνουν επί μακρών και πιθανώς να έχουμε χάσει το στοίχημα του χρόνου.

Αν ρίξουμε μια γρήγορη ματιά στο παρελθόν θα δούμε ότι η δημοκρατία έπαψε να έχει χρησιμότητα –άλλωστε δεν είχε και ποτέ αξία αλλά μόνο χρησιμότητα για την αστική τάξη, και μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης την έχασε και αυτή αφού δεν υπήρχε πια αντίπαλο δέος– και μετατρέπεται σε τυραννίδα κυρίως μέσα από ένα οξύμωρο σχήμα. Η υποχώρηση στο πλαίσιο της δημοκρατίας των ιδεών της Αριστεράς οδηγεί στην καταστροφή της αστικής δημοκρατίας. Και ήταν η ενσωματωμένη αριστερά που προμήθευσε στο νεοφιλελευθερισμό όλα τα ιδεολογικά εργαλεία που χρειαζότανε για να αποξενωθεί και να ορφανέψει ο λαός και κυρίως να καταστραφεί ο πολιτισμός του δηλαδή η ταυτότητα του, οι αναφορές του, η δυνατότητά του να αντισταθεί, η δυνατότητα να επικοινωνεί ο ένας πολίτης με τον άλλον μέσα σε ένα πλαίσιο. Η αποδόμηση αυτού του πλαισίου οδήγησε σε μία άκρατη ιδιώτευση η οποία εμφανιζόταν ακόμα και αναρχική ή ακόμα και ως αριστερή ή ακόμα και ότι θέλετε να το πείτε, εφόσον έπαψε να έχει ταξικό περιεχόμενο. Αυτό ήταν δουλειά του δικαιωματισμού που μιλάει για όλα τα άλλα δικαιώματα εκτός από τα εργατικά δικαιώματα. Αυτό είναι η αρχή της καταστροφής και με συνοπτικές διαδικασίες από μια μακρά παγκοσμιοποίηση έχουμε περάσει σε μια βραχεία, για την ώρα, μετα-παγκοσμιοποίηση, όπου όμως στο πλαίσιο της δημιουργείται μια κατάσταση νέας φεουδαρχίας, δηλαδή πλέον οι άνθρωποι αρχίζουν να ανήκουν σε αφεντικά, ανήκουν δηλαδή πάλι σε φέουδα, στην εταιρία, στο τρόπο ζωής που επιβάλει η εταιρία, στα δοσίματα που είναι ο μισθός τους δηλαδή πόσο δικαιούνται και πόσο δεν δικαιούνται.

Πού βασίζεται αυτή η νέα φεουδαρχία; Στο φόβο, διότι δεν υπάρχει διέξοδος. Εκεί πατάει η νέα κατάσταση η οποία είναι πολύ παλιά και νέα ταυτόχρονα, μιας νέας μεταδημοκρατίας σε συνθήκες μετα-παγκοσμιοποίησης με ένα κεράσακι που κάνει την τούρτα απόλυτα δηλητηριώδη, την τεχνητή νοημοσύνη

ΠΩΣ θα εξελιχθεί αυτό το πράγμα, πώς θα γίνει στη κοινωνία των ΜΚΟ και των ανεξάρτητων αρχών, χωρίς κανένα θεσμικό αποκούμπι; Με τη διάλυση της αστικής δημοκρατίας να είναι πλέον ολοκληρωτική επειδή ακριβώς όλοι οι θεσμοί έχουν καταστραφεί; Ποια είναι η συμμετοχή της Αριστεράς σε αυτή την καταστροφή; Τερατώδης, με την ενσωμάτωση της στο παιχνίδι αλλά και με την προμήθεια στο σύστημα των εργαλείων που χρειαζόταν για να τα καταφέρει. Πού βασίζεται αυτή η νέα φεουδαρχία; Στο φόβο, διότι δεν υπάρχει διέξοδος. Έχουμε να προτείνουμε κάτι άλλο από αυτό που συμβαίνει και αν αυτό που έχουμε να προτείνουμε μπορεί να οργανωθεί, ποιος θα το οργανώσει; Ποιος μηχανισμός; Σε αυτό το κενό λοιπόν πατάει η νέα κατάσταση η οποία είναι πολύ παλιά και νέα ταυτόχρονα, μιας νέας μεταδημοκρατίας σε συνθήκες μετα-παγκοσμιοποίησης με ένα κεράσακι που κάνει την τούρτα απόλυτα δηλητηριώδη, την τεχνητή νοημοσύνη.

Στην τεχνητή νοημοσύνη κανένας παράγοντας που να έχει σχέση με το λαό ή να είναι φιλολαϊκός δεν έχει πρόσβαση. Η τεχνητή νοημοσύνη γίνεται μάλιστα άκρως επικίνδυνη διότι εξελίσσεται ταχύτατα – μία βδομάδα στη εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης αντιστοιχεί με έναν αιώνα στην εξέλιξη του τρένου και έχει αφεθεί η εξέλιξη της στον ανταγωνισμό των εταιριών.

Είναι κωμικό αλλά πριν από 4-5 μήνες ο Elon Mask και οι διάφοροι όμοιοι του ζήτησαν να επιβληθεί ένα moratorium στις εξελίξεις στην τεχνητή νοημοσύνη μέχρι να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι μας γίνεται και να την ελέγξουμε. Αυτό θυμίζει την ταινία «Don’t Look Up» κατά την έννοια ότι είναι ένα moratorium που εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να επιβληθεί διότι ο ανταγωνισμός των εταιριών για την εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης συνεχίζεται. Η τεχνητή νοημοσύνη δεν αφορά μόνο την εργασία και την υποκατάσταση των δεξιοτήτων των ανθρώπων από τις μηχανές. Αφορά την αυτονόμηση των μηχανών και η εξέλιξή της είναι τόσο πυκνή, που πριν από ένα χρόνο στην Ιαπωνία βγάλανε από τις πρίζες μηχανές που μιλούσαν μεταξύ τους σε μία γλώσσα που δεν καταλάβαιναν οι χειριστές τους – έπεσε πανικός και τις αποσύνδεσαν. Μόλις προχθές, μια μηχανή τεχνητής νοημοσύνης που ελέγχει στρατιωτικές διαδικασίες μέσω όπλων, που λειτούργει με το δέλεαρ του μπόνους δηλαδή με κάθε επιτυχία παίρνει, λες και είναι video game, ένα μπόνους, ένα μπισκότο, οργίστηκε γιατί ο χειριστής την εμπόδισε να αποκτήσει το επόμενο μπισκότο το επόμενο και αφού δεν μπορούσε να σκοτώσει το χειριστή της, προσπάθησε και κατάφερε να τον απομονώσει από το χειρισμό της μηχανής . Λέω αυτό το παράδειγμα για να τονίσω, αν προλαβαίνουμε πια να τονίσουμε κάτι, ότι κάποια από τα φαινόμενα εξελίσσονται με μια δραματική ταχύτητα εν μέσω ενός εν δυνάμει κραχ και ενός εξελισσόμενου πολέμου.

ΑΡΑ, σήμερα, τα ερωτήματα είναι τεράστια. Θα προλάβουν οι κοινωνίες να τα καταλάβουν, να απαντήσουν και να βρουν μηχανισμούς; Ας δούμε αυτό που έγινε στη Γαλλία, στην αρχή με τα Κίτρινα Γιλέκα και στη συνέχεια με το ασφαλιστικό: Οργάνωσε πρόσωπα, οργάνωσε συλλογικότητες με τρόπο που να παραχθεί πολιτική για το επόμενο πρόβλημα ή αντιμετώπισε περιστασιακά τα γεγονότα και δεν υπήρχε καμία συνέχεια; Αυτό που αντιμετωπίζουμε και εμείς εδώ και μιλάμε για αυτό σήμερα σε αυτή την εκδήλωση, το αντιμετωπίζουν κάποιοι άλλοι άνθρωποι σε άλλους χώρους και δυστυχώς δεν τους γνωρίζουμε ενώ θα έπρεπε. Όμως εμείς έχουμε καιρό, έχουμε το χρόνο, έχουμε τα εργαλεία, έχουμε τις δυνατότητες;

Αν διαβάσει κανείς το βιβλίο του καθηγητή Κοντογιώργη υπάρχουν οι αναφορές ότι το μέλλον έχει τις ρίζες του σε ένα παρελθόν το οποίο πρέπει να κοιταχτεί, να αξιοποιηθεί και να μας δώσει νέα εργαλεία. Όμως με τόση φθορά που έχουμε υποστεί ως πρόσωπα και ως συλλογικότητες, θα έχουμε τη δυνατότητα να ξαναμπορέσουμε να μιλήσουμε και να βρούμε εργαλεία και λύσεις; Εγώ είμαι ιστορικά αισιόδοξος ότι θα μπορέσουμε αλλά φοβάμαι ότι αυτή η αισιοδοξία εκτός από ιστορική, δεν έχει ακόμα αποτυπώματα. Δηλαδή εάν ο εκδότης του Δρόμου, ο Ρούντι, καλούσε σήμερα σε συζήτηση όπως κάποτε κάλεσες και σε καλέσανε άλλες καταστάσεις της Αριστεράς, θα υπήρχανε να έρθουν και αν υπάρχουν θα έρχοντουσαν; Και αν λοιπόν έχουμε μείνει να λειτουργούμε κατά μόνας, ποια άλλη ελπίδα υπάρχει αφού έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα ,μπορούμε μεν να τα αναλύουμε, αλλά δεν δημιουργείται ένα δοχείο για να ενσαρκωθεί ο άγγελος – για να μιλήσω με όρους μεταφυσικής. Το κίνημα, οι πολιτικές οργανώσεις, οι λογοτέχνες μας, οι ποιητές μας, ο πολιτισμός μας υπάρχουν έτσι ώστε να μπορεί να τον ενσαρκώσουν ή ο πολιτισμός πουλήθηκε στο πρυτανείο που οργάνωσε η Ν.Δ., ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ επί 30 χρόνια και έμεινε ο λαός ορφανός. Στην ομιλία του ο Βασίλης Ασημακόπουλος μίλησε για τον Γιάννη Μαρκόπουλο που έφυγε. Ο Γιάννης Μαρκόπουλος πάταγε σε πανάρχαιες μελωδίες, σε βυζαντινές και σε σύγχρονες ηλεκτρικές γιατί είχε γνώση του πολιτισμού μας. Αν σήμερα μιλάγαμε με μερικά παιδιά 20 με 25 ετών για αυτές τις έννοιες, πόσο θα μπορούσαμε να συνεννοηθούμε μαζί τους; Influencer δεν είμαστε αν όμως τους μιλήσουμε για –δεν ξέρω για τι απ’ όλα–, π.χ. όπως τι λέει μια εικόνα που την έχει στολίσει ένας αγιογράφος της Μακεδονικής Σχόλης, τι συζήτηση θα γίνει. Θα μου πείτε ψιλά γράμματα, σύμφωνοι, αλλά θα μπορέσουμε να μιλήσουμε, θα μπορέσουμε να συνεννοηθούμε;

Τελειώνοντας νομίζω ότι η όποια αναγέννηση, εάν υπάρχει πιθανότητα να συμβεί, θα πρέπει να είναι καταρχάς πολιτισμική, δηλαδή ταυτότητας και από εκεί και πέρα οτιδήποτε άλλο.

* Ομιλία στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δρόμος της Αριστεράς με θέμα Εκλογές 2023: Το νέο πολιτικό τοπίο και ο βαθύτερες ανάγκες

edromos.gr

14 σημεία

1

του Βασίλη Ασημακόπουλου

1.Ορισμένα αριθμητικά δεδομένα: Εκλογές στην Ελλάδα, 21 Μαΐου 2023: Εγγεγραμμένοι: 9.919.115. Ψήφισαν: 6.061.040, ποσοστό συμμετοχής: 61,1%. Εγγεγραμμένοι νέοι ψηφοφόροι: 430.000.

Εκλογές στην Τουρκία, 14 Μαΐου 2023: Ψήφισαν 64.145.504, ποσοστό συμμετοχής: 87,04%, 5.200.000 νέοι ψηφοφόροι.

Σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις: Συμμετοχή: Εκλογές Μαΐου 2023: 61,1%, Εκλογές Ιουλίου 2019: 57,78%, εκλογές Σεπτεμβρίου 2015: 56,16%, εκλογές Ιανουαρίου 2015: 63,94%, εκλογές Ιουνίου 2012: 62,49%, εκλογές Μαΐου 2012: 65,12%, εκλογές Οκτωβρίου 2009: 70,95%, εκλογές Σεπτεμβρίου 2007: 74,25%, εκλογές Μαρτίου 2004: 76,50%, εκλογές Απριλίου 2000: 74,97%.

Ένα βασικό συμπέρασμα είναι η σταθερά μειωμένη συμμετοχή, σε σχέση με την μέχρι το 2009 κατάσταση, από την έναρξη δηλαδή της μνημονιακής περιόδου. Η μειωμένη συμμετοχή είναι ένδειξη χαμηλού βαθμού νομιμοποίησης του συστήματος, μειωμένου βαθμού πολιτικής ταύτισης, αύξηση ρευστότητας, δημογραφικά σημάδια στασιμότητας-γήρανσης, μετανάστευση πληθυσμού.

Εκλογές 21ης Μαΐου 2023

2.Νικητές κατά σειρά είναι: Ν.Δ., ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, ΚΚΕ, Ελληνική Λύση, Νίκη, Πλεύση Ελευθερίας. Στους ηττημένους είναι : ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, ΜέΡΑ25-Συμμαχία για την Ρήξη.

3.Στις εκλογές της 21η Μαΐου 2023, σημειώθηκε εκλογική κατάρρευση κόμματος μη αναμενόμενων διαστάσεων. Αντίστοιχη εκλογική κατάρρευση κόμματος είχε σημειωθεί με το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012. Μια κρίσιμη διαφορά είναι ότι το ΠΑΣΟΚ τότε ήταν κυβερνών (ΠΘ ο Γ. Παπανδρέου) ή συγκεβερνών κόμμα (ΠΘ ο Λ. Παπαδήμος), έχοντας κάνει την επιλογή των μνημονίων (είχε ήδη ψηφίσει 2 μνημόνια) και τη διαχείριση αυτών, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο 2019-2023 βρισκόταν στην αντιπολίτευση.

4.Το αποτέλεσμα εκφράζει προφανώς την επιβεβαίωση της πλειοψηφίας στην κυβέρνηση Μητσοτάκη. Περισσότερο όμως εκφράζει τη μαζική απόρριψη του ΣΥΡΙΖΑ και γενικότερα της ΣΥΡΙΖΑϊκής αριστεράς. Η άνοδος της ΝΔ είναι σημαντική (150.000 ψήφους), δεδομένης της σχετικά αυξημένης συμμετοχής σε σχέση με τις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019. Η πτώση του ΣΥΡΙΖΑ ήταν εντυπωσιακή, της τάξεως των 600.000 ψήφων, γι’ αυτό γίνεται λόγος για κατάρρευση. Οι ψήφοι που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, τροφοδότησαν ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, ΝΔ, ΚΚΕ, Πλεύση Ελευθερίας.

5.Το ζήτημα του στρατηγικού χαρακτήρα των εκλογών της 21η Μαΐου. Στα χρόνια της Γ΄ Ελληνικής Δημοκρατίας, δύο ήταν οι εκλογικές αναμετρήσεις που αποδείχθηκαν στρατηγικής σημασίας σε σχέση με τη διαμόρφωση του πολιτικού σκηνικού που επιβεβαιώθηκε στις επόμενες αναμετρήσεις.

Της 20ης Νοεμβρίου 1977 και της 6ης Μαΐου 2012. Οι εκλογές του 1977 οδήγησαν στο σχηματισμό 7κομματικής Βουλής. Οι εκλογές του 2012 οδήγησαν επίσης σε 7κομματική Βουλή.

Και στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις είχαμε αλλαγή του 2ου με το 3ο κόμμα, στη θέση του έτερου πυλώνα του δικομματισμού. Από την ΕΔΗΚ στο ΠΑΣΟΚ το 1977 και από το ΠΑΣΟΚ στον ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ το 2012.

Στις εκλογές της 21ης Μαΐου 2023, αναδείχθηκε 5κομματική Βουλή με ορατό το ενδεχόμενο να γίνει 7κομματική στις εκλογές της 25ης Ιουνίου. Ένα κοινό με τις εκλογές του Μαΐου 2012 ήταν το υψηλό ποσοστό των κομμάτων εκτός Βουλής. Στις εκλογές του Ιουνίου 2012 δεν επαναλήφθηκε κάτι τέτοιο. Το ίδιο κατά πάσα πιθανότητα θα συμβεί στις εκλογές της 25ης Ιουνίου 2023.

Στις εκλογές της 21ης Μαϊου 2023 δεν υπήρξε αντιστροφή στη θέση 2ου και 3ου κόμματος, όπως στις διπλές εκλογές του λεγόμενου «σεισμού», το 2012. Υπάρχει όμως ως ενδεχόμενο. Εκείνο που καταγράφηκε ήταν μια σαφής πλειοψηφία της Δεξιάς/Κεντροδεξιάς σε σχέση με την Αριστερά/Κεντροαριστερά, μιλώντας με όρους παραδοσιακής διάκρισης Αριστεράς-Δεξιάς. Αν αυτό επιβεβαιωθεί και στη συνέχεια, θα πρόκειται όντως για στρατηγικής σημασίας πολιτική μετατόπιση της χώρας, από μια ιστορικά κεντρο-αριστερόστροφη πλειοψηφική κλίση, σε κεντρο-δεξιόστροφη.

Η Δεξιά παράταξη

6.Η Δεξιά παράταξη, εμφανίζεται να έχει πετύχει την ενσωμάτωση των δύο ψυχών της, τη (νεο)φιλελεύθερη και τη συντηρητική, με όρους ηγεμονίας. Ένας βασικός σύμμαχος στην κατεύθυνση αυτής της κυριαρχίας με όρους ηγεμονίας, πέραν της αδυναμίας των εγχώριων πολιτικών ανταγωνιστών, αφορά και την ευρύτερη αδυναμία της Αριστεράς και σε διεθνές επίπεδο.

Η δεξιά μέσα στη μνημονιακή κρίση έδειξε ότι έχει τα χαρακτηριστικά παράταξης. Όπως και το ΚΚΕ. Αυτό έχει σημασία. Παρά το γεγονός ότι τον Μάιο 2012, έφτασε στο ιστορικό χαμηλό του 18%, εντούτοις εκλογικά ανέκαμψε. Αυτό δείχνει κοινωνική ρίζα, ιστορικότητα, συμπερίληψη των «ψυχών» της. Η καταθλιπτική κυριαρχία της στους μηχανισμούς (ΜΜΕ, κράτος κλπ) συμβάλει στην επικράτηση, αλλά δεν αποτελεί κατά τη γνώμη μου τον βασικό, πολύ περισσότερο τον αποκλειστικό παράγοντα, όπως μια βολική ερμηνεία που διακινεί η πολιτική ηγεσία της αριστεράς, μαζί με αυτή της «συντηρητικοποίησης» της ελληνικής κοινωνίας. Τάση συντηρητικοποίησης υπάρχει αλλά συνδέεται με τη δημογραφική γήρανση και είναι διαδικασία μακρού ιστορικού χρόνου και όχι εκλογικού κύκλου όπως θεωρεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για δύο αυτοαθωωτικές εκδοχές μιας πολιτικής τάξης, που σκοπό έχουν τη δημιουργία άλλοθι για την διαιώνιση της ύπαρξής της. Δεν εξηγούν την ουσία της διαφαινόμενης ηγεμονίας της ΝΔ. Αυτή έχει ιστορικό βάθος. Η πορεία αυτή έχει ξεκινήσει σταδιακά από το 89-90 και μετά, αφορά τόσο διεθνείς εξελίξεις, όσο και τους εγχώριους πολιτικούς ανταγωνιστές. Θα μείνω σε δύο στοιχεία.

Η Ν.Δ. είχε λάβει το 1974 ποσοστό 54% και 220 βουλευτές. Το κλίμα όμως, η ηγεμονία ήταν αριστερόστροφη, με την έννοια της κοινωνικής διάστασης των πραγμάτων και μια τάση ανάκτησης βαθμών εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας. Αυτό σήμαινε αριστερόστροφη ηγεμονία σε συνθήκες Ψυχρού Πολέμου διεθνοπολιτικά, για μια χώρα της ημιπεριφέρειας, κυρίαρχη-κυριαρχούμενη, αλλά και καπιταλισμό του κοινωνικού κράτους, της παραδοσιακής μη μαρξιστικής σοσιαλδημοκρατίας, μιλώντας με μεταπολεμικούς δυτικοευρωπαϊκούς όρους.

Γι’ αυτό λχ το Σύνταγμα του 1975 έχει τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Γι’ αυτό και τώρα η ριζική αναθεώρησή του τίθεται στο επίκεντρο από τη σημερινή ΝΔ. Αυτό είναι το νόημα του στόχου που διατυπώθηκε για 180 βουλευτές. Αν ανατρέξει κάποιος στο σχέδιο ενός λεγόμενου καινοτόμου Συντάγματος που δημοσιεύθηκε από την εφημερίδα Καθημερινή το 2016, θα πάρει μια ιδέα της γενικής κατεύθυνσης.

Άλλο στοιχείο είναι ότι στις εκλογές του Μαΐου 2023, η ΝΔ καταγράφει σχετικά χαμηλά ποσοστά (για συνολικά νικηφόρα αποτελέσματα) στην Μακεδονία. Η αμφισβήτησή της όμως προέρχεται από τα Δεξιά (Ελληνική Λύση και Νίκη). Επίσης στις εκλογικές περιφέρειες της Μακεδονίας, μαζί με τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου καταγράφεται χαμηλή συμμετοχή. Αυτά έχουν να κάνουν με το εθνικό και τα ζητήματα οικονομίας/ανάπτυξης, όπου και τα δύο στοιχεία εμφανίζουν εγκατάλειψη από τις δυνάμεις της Αριστεράς για λόγους γνωστούς και θα αναφερθώ στη συνέχεια.

7.Η λεγόμενη δημοκρατική παράταξη-η αριστερά/κεντροαριστερά με την ευρεία έννοια. Δύο εισαγωγικές παρατηρήσεις:

α) Ο ελληνικός 20ος αιώνας έχει τρεις μεγάλες διαιρετικές τομές που δόμησαν το πολιτικό σύστημα. Εθνικός Διχασμός/Βενιζελικοί-Αντιβενιζελικοί, ΕΑΜ/Εμφύλιος, Δεξιά/Αντιδεξιά δεκαετία του ‘60. Σηματοδοτούν και ιστορικές ήττες για τον Ελληνισμό. Το 1920 γεννά το 1922, το 1944 γεννά το 1946-1949, το 1967 γεννά το 1974. Τις διαιρετικές αυτές τομές μορφοποιεί σε πολιτικό κίνημα ο Ανδρέας Παπανδρέου με τη συγκρότηση του ΠΑΣΟΚ και ηγεμονεύει πολιτικο-εκλογικά. Αυτό που ονομάστηκε στο ΠΑΣΟΚ στρατηγική της Εθνικής Λαϊκής Ενότητας, το 1978. Υπήρχε ένας κοινός χώρος, οι κοινές εμπειρίες, εθνικοί, δημοκρατικοί, κοινωνικοί αγώνες από τα μέσα της δεκαετίας του ’30 και μετά, που επέτρεπαν αυτές τις πολιτικές θεωρήσεις και ερμηνείες της ιστορίας. Το ΠΑΣΟΚ όμως δεν εξελίσσει, δεν εκσυγχρονίζει την αντιδεξιά ταυτότητα, αλλά καταναλώνει «την ιστορική πρόσοδο», όπως δεν εκσυγχρόνισε την οικονομία και πολλά άλλα ή συνέχισε τελικά – παρά την αντίθετη αφετηρία του- στην μεταπρατική εκδοχή της άρχουσας τάξης, του κράτους, της παραγωγής, των ιδεών και λοιπά και αυτή ήταν η ήττα του, που ήταν τελικά και ήττα της χώρας το 2010. Τα στοιχεία αυτά υπάρχουν ακόμα, αλλά είμαστε σε άλλη εποχή.

Στον 21ο αιώνα η τομή μνημόνιο-αντιμνημόνιο την περίοδο 2010-2015 συνιστά μια διαιρετική τομή, με την έννοια ότι δόμησε το πολιτικό σύστημα. Πλην όμως ήταν ατελής, δεν ολοκληρώθηκε καθώς η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ μετά το Δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου 2015, υποχώρησε και υπόγραψε το 3ο μνημόνιο. Η ήττα συνεπώς του 2015 εξακολουθεί να επηρεάζει αλλά με τρόπο ιδιόμορφο, ενισχύοντας ιδίως την παθητική στάση και τη ρευστότητα.

β) Το γεγονός ότι είμαστε σε άλλη εποχή, άλλη ιστορική περίοδο, το δηλώνει και μια διαφορετική συγκριτική – μακροϊστορική κάπως οπτική, που αφορά όμως τις εφαρμοσμένες κυβερνητικές εμπειρίες του δημοκρατικού αριστερού χώρου. Εξαιρώντας την περίοδο του ΕΑΜ για διάφορους λόγους, δύο ήταν οι στιγμές κατά τον 20ο αιώνα, που επιχειρήθηκαν κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές, ως αποτέλεσμα μιας μαζικής κοινωνικής-πλατιάς πανεθνικού χαρακτήρα κινητοποίησης.

Η περίοδος 1910-1920 και η δεκαετία του 80. Και στις δύο, πέραν από τις ειδικότερες εθνικές και κοινωνικές ιδιομορφίες, υπήρχε ένα διεθνές παράδειγμα της αριστεράς, είτε αναφερόμαστε για την αριστερά πριν την περίοδο του εργατικού κινήματος, όπως είναι η περίπτωση Ελευθερίου Βενιζέλου- Κόμματος Φιλελευθέρων και διεθνώς η προοδευτική-ριζοσπαστική τάση του αστικού-φιλελεύθερου ή και ρεπουμπλικανικού ρεύματος, αυτό που χαρακτηρίστηκε κοινωνικός φιλελευθερισμός, είτε για την αριστερά με υπαρκτό και δρών το μαζικό εργατικό κίνημα, όπως είναι η περίπτωση του Ανδρέα Παπανδρέου-ΠΑΣΟΚ, νεομαρξισμός/δεκαετία του ‘60, αλλά και μεταπολεμική εφαρμοσμένη σοσιαλδημοκρατία, παρά τις κριτικές του ΠΑΣΟΚ στην αρχική του περίοδο.

Στην εμπειρία ΣΥΡΙΖΑ, δεν υπήρχε διεθνές αριστερό υπόδειγμα, στη συγκυρία μετά το 1989-1990. Η περίπτωση της νέας σοσιαλδημοκρατίας της δεκαετίας του ’90, που επηρέασε καταλυτικά και την εξέλιξη του ΠΑΣΟΚ, καθώς ο Κώστας Σημίτης ήταν εκφραστής αυτού διεθνούς ρεύματος στην Ελλάδα, δεν παρήγαγε κάτι στιβαρό και πάντως ήταν πλήρως εναρμονισμένο με το κυρίαρχο παγκοσμιοποιητικό ρεύμα του Ατλαντισμού και του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς.

Το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης ή για μια εναλλακτική παγκοσμιοποίηση που επηρέασε την εξέλιξη-διαμόρφωση του χώρου του ΣΥΡΙΖΑ δεν ολοκληρώθηκε, ούτε απέκτησε την δυναμική των προηγούμενων διεθνών εμπειριών. Απεναντίας η κυρίαρχη τάση εσωτερίκευσής του, μορφοποίησε ρεύματα που προοπτικά αποτέλεσαν μάλλον πτέρυγα του ιμπεριαλισμού και του φιλελευθερισμού ιδίως σε πολιτισμικό επίπεδο. Αυτά ως απαραίτητες εισαγωγικές αναφορές.

Για τη δυναμική σχέση ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Μια κατ’ αρχάς εκλογική παρατήρηση. Στον εκλογικό κύκλο από το μνημόνιο και μετά, στις διπλές εκλογές του 2012 και του Ιανουαρίου 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ εκτινάσσεται και στη συνέχεια ενισχύεται εκλογικά. Ενώ από Σεπτέμβριο 2015, στον Ιούλιο 2019 και στον Μάιο 2023 καταγράφεται διαρκής υποχώρηση. Αντίθετα, το ΠΑΣΟΚ πέφτει διαρκώς στις εκλογές του 2012 και τον Ιανουάριο 2015 φτάνει στο ιστορικό χαμηλό του 4%. Από το σημείο αυτό και μετά σε όλες τις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις Σεπτεμβρίου 2015, Ιουλίου 2019 και Μαΐου 2023 σημειώνει σταδιακή άνοδο. Στην πορεία αυτή είναι νομίζω σημαντική η στιγμή του 2018, όταν η τότε η Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, Φώφη Γεννηματά, κόντρα στη θέση όλων των υπολοίπων συνιστωσών και παραγόντων του συνασπισμού αυτού, επέβαλε ουσιαστικά θέση ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών. Αυτό που μπορεί να τραυμάτισε σοβαρά εκείνη τη συμμαχία πλην όμως διέσωσε το συγκεκριμένο χώρο από την ταύτισή του με μια κυβερνητική επιλογή που είχε προκαλέσει ισχυρές λαϊκές κινητοποιήσεις. Αν είχε πάει ακόμα παραπέρα και είχε υιοθετήσει σ’ εκείνη τη συγκυρία η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ το δημοκρατικό αίτημα για δημοψήφισμα, θα είχε ίσως ακόμα καλύτερα αποτελέσματα. Η άνοδος του δεν έχει εκρηκτικά και δυναμικά χαρακτηριστικά, είναι όμως σταθερή και επαναλαμβανόμενη. Αυτό κατά τη γνώμη μου και σε σύγκριση με την περίοδο 2010-2012 και την εκρηκτική τότε άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, οφείλεται πρώτον ότι τότε υπήρξε μία μείζονα οικονομική κρίση που τώρα δεν υφίσταται, δεύτερον υπήρχε μεγάλη λαϊκή κινητοποίηση και ένταση κοινωνικών αγώνων, τρίτον ο ΣΥΡΙΖΑ σε μια μέση πλατιά αντίληψη δεν ήταν «χρεωμένος» σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ.

Εστιάζοντας στις εκλογές της 21ης Μαϊου 2023, ο μπλε χάρτης – με την εξαίρεση του νομού Ροδόπης, λόγω της εκλογικής συμπεριφοράς της μουσουλμανικής μειονότητας – καταδεικνύει ακριβώς τη διαίρεση σε δύο μεγάλα τμήματα του κόσμου της λεγόμενης δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης, με αποτέλεσμα η ΝΔ να κυριαρχήσει και στα παραδοσιακά κάστρα της δημοκρατικής παράταξης (Κρήτη, Αχαΐα). Στοιχείο που είχε αποτυπωθεί ήδη στις εκλογές της 7ης Ιουλίου 2019 σ’ ένα άλλο παραδοσιακό κάστρο (Ηλεία), προοικονομώντας ουσιαστικά μια εξέλιξη που έλαβε χώρα σε διευρυμένη-καθολική κλίμακα στις εκλογές. Βέβαια η Ν.Δ. καταγράφει πολύ σημαντικά ποσοστά και σε περιοχές παραδοσιακά εκλογικά μη φιλικές που όμως είχαν σημαντικό μερίδιο στα έσοδα από τουρισμό (Δωδεκάνησα), αλλά και σε λαϊκές περιοχές που επίσης παραδοσιακά υστερούσε (Β΄ Πειραιά, Δυτική Αθήνα). Το θέμα αυτό, της παρουσίας δύο κομματικών σχηματισμών που διεκδικούν την ηγεμονία στο πλαίσιο της αντιδεξιάς-δημοκρατικής παράταξης, θέτει το ζήτημα, που σχετίζεται με το ενδεχόμενο ή όχι της ανατροπής του πολιτικού συσχετισμού μεταξύ 2ου και 3ου κόμματος.

Αν στις προσεχείς εκλογές το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ σημειώσει σημαντική άνοδο και πλησιάσει ή ακόμα και ανατρέψει τη σειρά των κομμάτων σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, τότε θα έχουμε ανατροπή του αποτελέσματος των διπλών εκλογών του 2012. Αν όμως στις προσεχείς εκλογές η διαφορά μεταξύ των δύο κομμάτων παραμείνει σταθερή και με την ίδια σειρά, τότε τα κόμματα αυτά ενδεχομένως να εξετάσουν διαφορετικά τη μεταξύ τους σχέση απέναντι στη ΝΔ που εμφανίζει ισχυρές τάσεις κυριαρχίας-ηγεμονίας.

Και εδώ όμως το κρίσιμο στοιχείο είναι τα περιεχόμενα, οι προσανατολισμοί. Μιλώντας με όρους ελληνικής πολιτικής ιστορίας, για τη σχέση Κέντρου – Αριστεράς, της περιόδου 1953-1956, ένας υπαρκτός χώρος εκφράστηκε και πολιτικά, σε πολύ δύσκολες συνθήκες, μέσα από πρωτοβουλίες σημαντικών πολιτικά μορφών όπως του Γεωργίου Καρτάλη, Αλέξανδρου Σβώλου, Ιωάννη Πασαλίδη, του Μιλτιάδη Πορφυρογένη και οδήγησαν στα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών του 1954 και των βουλευτικών του 1956, όπου η Δημοκρατική Ένωση χάνει λόγω του καλπονοθευτικού εκλογικού συστήματος, του λεγόμενου και «τριφασικού». Σήμερα κοινός χώρος-τόπος δεν υπάρχει ή έχει κατά πολύ αδυνατήσει για λόγους πολιτικούς.

Η τάση αυτή όμως, της σύγκλισης των δυνάμεων της λεγόμενης δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης, μπορεί να λάβει προσανατολισμούς και περιεχόμενα που θα έχουν να κάνουν με αριστερά (ριζοσπαστικής/ανανεωτικής προέλευσης) ή κεντροαριστερά (ψευτοεκσυγχρονιστικά ή φιλελεύθερα) χαρακτηριστικά της περιόδου από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και μετά. Μια δηλαδή «γιωργακικού» προσανατολισμού σύγκλιση. Ακούγονται διάφορα τις τελευταίες μέρες προς αυτήν την κατεύθυνση. Πρόκειται για ανταγωνιστικές και αντίθετες προοπτικές.

8.Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, είχε ένα καλό εκλογικό αποτέλεσμα, εντός του πλαισίου των στόχων του. Κυρίως λόγω της κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Τροφοδότησε τη ΝΔ και η άνοδος του τροφοδοτήθηκε από την εκλογική κατάρρευση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Η αδυναμία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ έγκειται στο ότι η γραμμή του πολιτικά εκπέμπει περισσότερο προς τα τμήματα του χώρου που έφυγαν την προηγούμενη περίοδο προς τη Ν.Δ. (εκσυγχρονιστικό ΠΑΣΟΚ, ακροκεντρώοι κλπ), παρά προς τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό έχει να κάνει με το σημερινό στελεχικό δυναμικό του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, την πορεία του, αλλά και με την κοινωνική του βάση. Η διάκριση των μερίδων του προ του 2012 ΠΑΣΟΚ δεν είναι μόνον πολιτική, αλλά και κοινωνικο/ταξική. Γι’ αυτό έχει και βάθος.

Επειδή όμως η κρίση αφορά το χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και άρα το τμήμα του πάλαι-ποτέ ΠΑΣΟΚ που διέρρηξε τις σχέσεις εκπροσώπησης με τον κομματικό φορέα από το 2011-2012 και μετά, θα πρέπει ο λόγος του να αγγίξει αυτά τα τμήματα. Εκεί θα κριθεί το ζήτημα της κυριαρχίας στο χώρο της λεγόμενης δημοκρατικής-προοδευτικής παράταξης. Άρα πρέπει να φύγει από τη γραμμή αυτοδικαίωσης της επιλογής του «2010-2012» και να αναζητήσει μια άλλη προσέγγιση, στην κατεύθυνση της αντιμετώπισης εκείνης της διαφοράς/σύγκρουσης, η οποία έχει επιρροή στο σήμερα. Συνεπώς και άλλη θεώρηση λχ του φαινομένου των Πλατειών το 2011, δηλαδή της λαϊκής κινητοποίησης-παρουσίας στον πολιτικό ανταγωνισμό και όχι ενοχοποίησή του όπως κάνουν διαρκώς τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ.

Η παρουσία του Νίκου Χριστοδουλάκη ως υπεύθυνου προγράμματος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ έδειχνε να παρέχει μια τέτοια δυνατότητα, καθώς ο Ν.Χ. είχε σαφώς διαφοροποιηθεί, με αρθρογραφία, συνεντεύξεις, ακόμα και συγγραφή βιβλίου (2011), στην επιλογή του μνημονίου και της τρόικα το 2010-2012, με κριτική στις κυβερνήσεις Καραμανλή και Γ. Παπανδρέου, χωρίς κατά κανένα τρόπο να αμφισβητεί τον ευρωπαϊκό δρόμο της χώρας.

Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ μέχρι σήμερα επιλέγει να μην κινείται σ’ αυτή τη γραμμή, αλλά σ’ εκείνη της αυτοδικαίωσης. Αυτό το αποξενώνει ή πάντως το δυσκολεύει να επικοινωνήσει με παραδοσιακά του ακροατήρια. Νομίζω ότι η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, λόγω συγκεκριμένης ιστορικής διαμόρφωσης-συγκρότησης, ως τμήμα της γραφειοκρατίας του χώρου, επιλέγει την εκδοχή της συνέχειας- του ενιαίου αφηγήματος, όχι της τομής, ρήξης, ασυνέχειας, αλλά της ωρίμανσης-αντικατάστασης ρόλου και γενεών. Αυτό θέτει πολλά ζητήματα και εμφανίζεται με διάφορες μορφές. Ένα παράδειγμα είναι ο δυισμός που φαίνεται να εκδηλώνεται στο λόγο περί τα εθνικά. Μια «σκλήρυνση» στο λόγου του Νίκου Ανδρουλάκη και την ίδια στιγμή μη αναπαραγωγή της γραμμής, μη συμπερίληψη στο προεκλογικό πρόγραμμα ενότητας για την εξωτερική πολιτική. Ως εκ τούτου «η σκλήρυνση της γραμμής» απέναντι στην Τουρκία δεν λαμβάνει τα χαρακτηριστικά του βάθους που απαιτεί μια αναθεώρηση της γραμμής ΠΑΣΟΚ στο θέμα αυτό από το 1996 και μετά. Άρα ανακαλείται ή τροποποιείται ή και αλλάζει εύκολα ή σχετικά εύκολα. Δεν δεσμεύει.

9.Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, πέραν των ιδεολογικο-πολιτικών ζητημάτων στις οποίες θα αναφερθώ στη συνέχεια έχει και πολιτικο-οργανωτικές αδυναμίες. Στις διπλές εκλογές του 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε αξιωματική αντιπολίτευση, κόμμα κυβερνητικής κλίσης και προοπτικής, κυρίαρχο εκλογικά στον αντιδεξιό χώρο. Δεν κατόρθωσε μια δεκαετία να αναπτυχθεί πολιτικο-οργανωτικά στους μαζικούς χώρους, στα συνδικάτα, στην αυτοδιοίκηση. Ουσιαστικά ένα γραφειοκρατικό κομματικό σώμα με διαφορετική ιστορικά προέλευση και διαμόρφωση, επικάθεται σε ένα κοινωνικο-εκλογικό μπλοκ διαφορετικής προέλευσης. Η συλλογική ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο η εσωκομματικά συμπολιτευόμενη, όσο και η εσωκομματικά αντιπολιτευόμενη κινήθηκαν με αντιλήψεις και πρακτικές επιβολής και όχι συνδιαμόρφωσης με το ευρύτερο κοινωνικό-εκλογικό μπλοκ.

Αυτό που αποτυπώθηκε επιγραμματικά σε μια φράση ιστορικού στελέχους του χώρου σε συνεδρίαση της ΚΕ του ΣΥΡΙΖΑ το α’ εξάμηνο του 2013, στην αρχή δηλαδή αυτού του κομματικού προτσές «Το 27 % ανήκει στο 4% και όχι το 4% στο 27%». Μια εσφαλμένη και αντιδημοκρατική αντίληψη «ελιτίστικης πρωτοπορίας». Η συνέπεια ήταν η διαπιστωμένη και επαναλαμβανόμενη δεκαετής και πλέον αδυναμία κοινωνικής και οργανωτικής γείωσης του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμματος μαζικού με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει στη σύγχρονη εποχή. Αυτό καταγράφεται στο εκλογικό αποτέλεσμα ιδίως στην περιφέρεια σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, το οποίο με τη σειρά του καταγράφει τον αντίστροφο δυισμό μεταξύ περιφέρειας και Αττικής.

10.Η απόρριψη της συριζαϊκής αριστεράς, καταγράφεται και στην σημαντική εκλογική αποτυχία του βασικού σχήματος που αντλούσε από τη συριζαϊκή αριστερά του «2015», επικαιροποιώντας στις εκλογές του Μαΐου 2023 εκείνη την εμπειρία με το λεγόμενο «πρόγραμμα Δήμητρα» (ΜέΡΑ25-Συμμαχία για την Ρήξη), σε μια λογική καθήλωσης-παλινδρόμησης. Η συριζαϊκή αριστερά, αρνείται να μιλήσει για την χώρα, την ιστορία της και την προοπτική της. Βλέπει μόνον το επιμέρους και μόνο στη διάσταση της διανομής. Τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα, από έναν στενό οικονομισμό ή δικαιωματισμό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το σχήμα που προέρχεται από τη συριζαϊκή παράδοση, αλλά που έχει τη μικρότερη σχέση με τα credo της συριζαϊκής αριστεράς, πήγε καλύτερα στις εκλογές και κατατάσσεται στους κερδισμένους. Είναι το σχήμα Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, ο λόγος της οποίας επιχειρεί να υπερβεί το συριζικό αριστερά-δεξιά, προσπαθώντας παράλληλα να υπερβεί την καθήλωση στο τραύμα του 2015, με όλες τις αδυναμίες που έχει αυτό το σχήμα και που αφορούν τη «μονοπρόσωπη» λειτουργία και πρακτική του. Έχει ίσως ένα ενδιαφέρον ότι η Πλεύση Ελευθερίας και το σχήμα Νίκη αντιπροσωπεύουν δύο διαφορετικά παραδείγματα δραστηριοποίησης σε σχέση με τα ΜΜΕ.

Ένα επίσης στοιχείο σε σχέση με το «εθνικό» είναι η περίπτωση της Ελληνικής Λύσης. Ένα σχήμα της συντηρητικής δεξιάς, που όμως «έπαιξε» κεντρικά το αντι-εξαρτησιακό με όρους χώρας και όχι με όρους ενός δυστυχώς ανεύρετου πανευρωπαϊκού διεθνισμού τύπου ΜέΡΑ-DIEM 25. Αυτό ήταν πολύ σαφές στο λόγο-γραμμή της Ελληνικής Λύσης από το ντιμπέιτ και μετά, στο λόγο των στελεχών στα τηλεοπτικά πάνελ, στις προεκλογικές αφίσες κλπ. Τώρα σ’ αυτές τις εκλογές παρατηρώ ότι διολισθαίνει περισσότερο σε μια πιο εθνικιστικού χαρακτήρα προσέγγιση με όρους παραδοσιακούς.

11.Τα δύο βασικά στοιχεία της κυβερνητικής εμπειρίας ΣΥΡΙΖΑ, που προκάλεσαν τις μαζικότερες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις, δηλαδή το ασφαλιστικό (2016) και το Μακεδονικό-Πρέσπες (2018-2019), οι οποίες είχαν συνοδευτεί με έντονα απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς προς τους χιλιάδες πολίτες που διαδήλωναν (‘κίνημα της γραβάτας’, ‘μεσαιοταξίτες’ ‘κυρ Παντελήδες κλπ ή περιφερόμενος όχλος, εθνικιστές κλπ) και οι οποίες δεν αναθεωρήθηκαν την περίοδο της αντιπολίτευσης, αλλά επιβεβαιώθηκαν κομματικά, εμφανίστηκαν στην προεκλογική περίοδο, «εκδικούμενα» τους εκφραστές, είτε με τη μετωνυμία «Πρέσπες του Αιγαίου» ως επαπειλούμενη γραμμή, είτε με την επαναφορά του ασφαλιστικού στην αρχική του εκδοχή. Και συνέβαλαν στην τελική διαμόρφωση του εκλογικού αποτελέσματος.

Κεντρικό ζήτημα το εθνικό φαινόμενο

12.Τα ζητήματα αυτά, αποτελούν επιμέρους εκφράσεις- εφαρμοσμένες πολιτικές, κεντρικών θεωρήσεων της συριζαϊκής αριστεράς, σε όλες της τις εκδοχές, που απορρέουν από μια συγκεκριμένη θεώρηση του εθνικού φαινομένου, αλλά και του κοινωνικού ζητήματος στη χώρα. Μια θεώρηση, που αφορά συνολικά την κυρίαρχη εκδοχή της λεγόμενης ριζοσπαστικής αριστεράς σε διεθνές επίπεδο, αλλά στη χώρα μας, λόγω των ιδιόμορφων στοιχείων της όπως κυρίαρχη-κυριαρχούμενη, μικροϊδιοκτητική κοινωνική δομή, τουρκικός επεκτατισμός, λαμβάνει ειδικότερα χαρακτηριστικά και που κατά τη γνώμη μου, εκτός από θεωρητικά εσφαλμένη είναι και ακατάλληλη για την ελληνική περίπτωση. Ζητήματα όπως το υπερταμείο που ολοκληρώθηκε με νόμο το 2016 και λειτουργεί ως μηχανισμός αποεθνικοποίησης του συνολικού οικονομικού συστήματος της χώρας και των υποδομών της ή των νόμων για τα εργασιακά του 2019 και 2021 που αποσυλλογικοποιούν το εργατικό δίκαιο και το εξατομικεύουν, θεσμοποιώντας τον εργαζόμενο ως απομονωμένο άτομο, χτυπώντας την ταξική διάσταση και κατ’ επέκταση συνείδηση, είναι πολύ σημαντικά. Επειδή όμως θεωρώ το εθνικό ως κεντρικό ζήτημα στην εξέλιξη του χώρου της συριζαϊκής αριστεράς, ή καλύτερα της επίσημης θεσμικής ή κινηματικής αριστεράς με την ευρεία έννοια από τις αρχές ή μέσα της δεκαετίας του ’90 και μετά θα θέσω 1-2 ζητήματα και παραδείγματα.

Το εθνικό αφορά την κύρια αντίθεση στη χώρα. Έχει να κάνει με τους όρους κίνησης του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού στην ιστορική του εξέλιξη. Και με αυτή την έννοια η κεντρικότητα του φαινομένου και η εσφαλμένη κατά τη γνώμη μου θεώρησή του, οδηγεί τα οικοδομήματα της ελληνικής αριστεράς, κομματικά και διανοητικά και επόμενα τις μορφές και τα περιεχόμενα της πολιτικής πρακτικής σε λάθη εκ θεμελίων. Όλο το σχήμα έχει χτιστεί σε λάθος κατεύθυνση. Είναι με δυο λόγια εκτός τόπου και χρόνου. Ή είναι μόνον για συνδικαλιστικό αγώνα, ριζοσπαστικό ή μεταρρυθμιστικό.

Η θεωρία του μοντερνισμού για το έθνος που κυριάρχησε πλήρως και αποκλειστικά στους χώρους αυτούς (ανατρέποντας την παράδοση του χώρου), μια θεωρία με πολλά προβλήματα κατά τη γνώμη μου, εισαγόμενη από τα αγγλοσαξονικά κυρίως Πανεπιστήμια όπου αναπτύχθηκε κυρίως την περίοδο 1964-1989 και στα αναλυτικά σχήματα της οποίας έχει ασκηθεί διεθνώς πειστική κριτική και σε κάθε περίπτωση συνιστά ακατάλληλη θεωρία για την ελληνική περίπτωση και όχι μόνον την ελληνική, μετατρέπει την ελληνική αριστερά σε πτέρυγα του κυρίαρχου συστήματος, απολύτως ενσωματωμένη και ηγεμονευόμενη απ’ αυτό.

Δείτε ας πούμε τα σχήματα του Νίκου Σβορώνου και του Κωστή Μοσκώφ στην ιστορία ή του Γιάννη Μαρκόπουλου στη μουσική, βρίσκονται τελείως εκτός από το πλαίσιο που κινείται η συριζαϊκή αριστερά. Η θεώρηση αυτή έχει πολλές συνέπειες στην καθημερινότητα και στην πολιτική πρακτική.

Από τον θεώρηση των ελληνοτουρκικών, του τουρκικού κοινωνικού και κρατικού σχηματισμού ειδικότερα, την αδυναμία παρέμβασης στη δημόσια συζήτηση στη χώρα με αφορμή τις επετείους των 200 χρόνων από την Ελληνική Επανάσταση το 2021 ή των 100 χρόνων από την Μικρασιατική Καταστροφή το 2022, την ανιστόρητη προσπάθεια που καταντά εμμονή στην υπονόμευση της 28ης Οκτωβρίου, με το απίθανο επιχείρημα ότι «είμαστε η μόνη χώρα που εορτάζουμε την έναρξη και όχι τη λήξη του πολέμου».

Αυτό πέραν και του τυπικού σφάλματος, καθώς εορτάζεται και η 9η Μαϊου ως ημέρα λήξης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αντιφασιστικής νίκης με νόμο ψηφισμένο ήδη από το 1999 και που ανταποκρίνεται και σε μια ιστορική αλήθεια καθώς τότε αποχωρούν οι τελευταίοι Γερμανοί στρατιώτες από εθνικό έδαφος (Κρήτη), πέραν της καταστρατήγησης του ιστορικού νόμου του Οκτωβρίου 1944 που καθιέρωσε την 28η Οκτωβρίου, αλλά και αδιαφορίας για το γεγονός των κινητοποιήσεων των δυνάμεων της εθνικής αντίστασης που ουσιαστικά την επέβαλαν μέσα στα δύσκολα χρόνια της Κατοχής, θέτει και πολλά άλλα ζητήματα. Σκεφτόμουνα αυτές τις μέρες και με αφορμή την είδηση του θανάτου του Γιάννη Μαρκόπουλου, έχουν άραγε τελείως λησμονήσει όλοι εκείνοι και όλες εκείνες στο ΣΥΡΙΖΑ που διακινούσαν τέτοιες ανιστόρητες θεωρίες, το Χρονικό των Μαρκόπουλου-Γεωργουσόπουλου (1970) το «1940-Πόσα χρόνια δίσεκτα» και το «1944-Ήταν ο τόπος μου» που ανεπανάληπτα τραγουδά ο Νίκος Ξυλούρης ;

Η θεώρηση που έχουν για το εθνικό φαινόμενο τους επηρεάζει καταλυτικά στην υποβάθμιση του ρόλου του ιμπεριαλισμού, πολιτικού-οικονομικού και πολιτισμικού, στην απόρριψη της έννοιας της εξάρτησης, το χαρακτήρα της εκπαίδευσης στα ζητήματα διαμόρφωσης εθνικής και κοινωνικής συνείδησης, στη σχέση οικογένειας και έθνους όπως αναφέρεται στο Σύνταγμα και στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ το 2018 για αναθεώρηση του άρθρου 21, το ρόλο της χώρας στην Ευρώπη, μέχρι το Μακεδονικό, τη θέση για το Κυπριακό, το Αιγαίο, τη θρησκευτική μειονότητα στη Θράκη.

Η πολύ γνωστή στους παριστάμενους στην αίθουσα περιπέτεια της υποψηφιότητας της μουσουλμάνας Ρομά από το Δροσερό Ξάνθης Σουλεϊμάν Σαμπιχά στις ευρωεκλογές του 2014, που επανήλθε αυτές τις μέρες στην επικαιρότητα ή η τροπολογία του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας, τον Οκτώβριο 2017, που έφερε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (την οποία υπερψήφισαν τότε τόσο η ΝΔ, όσο και οι ΑΝΕΛ) που έδινε τη δυνατότητα ουσιαστικά για διαφορετική δικαστική ερμηνεία της Συνθήκης της Λωζάνης ύστερα από τις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, για το ζήτημα των λεγόμενων «τουρκικών σωματείων» και που μόνον η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίνα Κασιμάτη καταψήφισε.

Ακόμα και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα που έχει προκύψει – και το οποίο με τρόπο παλαιοκομματικό και επικίνδυνο αναπαράγει η ΝΔ- με το ζήτημα του εκλογικού αποτελέσματος στη Ροδόπη, απαντά με όρους Ψυχρού Πολέμου, δεξιάς εθνικοφρόνων κλπ, ενώ το ζήτημα αφορά τη θέση της χώρας και των πολιτών της σε έναν σύγχρονο πολυκεντρικό κόσμο, με δεδομένο τον ρόλο-πίεση του τουρκικού παράγοντα, το ζήτημα της οικονομικής υπανάπτυξης της Θράκης, που δεν υπάρχει στη σχετική συζήτηση, την ιστορική καθυστέρηση της περιοχής, αλλά και της βόρειας Ελλάδας συνολικά σε σχέση με τις δυνατότητες που έδινε η γεωπολιτική αλλαγή του 89-90, αλλά το αθηνοκεντρικό κράτος ασχολιόταν με το χρηματιστήριο και τους ολυμπιακούς αγώνες, προπαγανδίζοντας ότι «εκσυγχρόνιζε» τη χώρα, ενώ τη βύθιζε στην ιστορική υποχώρηση-καθυστέρηση, διαμορφώνοντας τους όρους για την ιστορική ήττα του 2010. Τα έλεγε στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ τον Ιούνιο 1996, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης με ανατριχιαστική προβλεπτικότητα. Σήμερα όχι μόνον δεν υπάρχει τρένο Αλεξανδρούπολη-Μπουργκάς-Οδησσός, που έλεγε τότε ο Μιχάλης ότι πρέπει να γίνει στο πλαίσιο μιας διαδικασίας ισότιμης διεθνούς ενσωμάτωσης της χώρας και ανάδειξης της γεω-οικονομικής κεντρικότητάς της, για να αναφερθώ έμμεσα και στο τραγικό γεγονός του σιδηροδρομικού δυστυχήματος των Τεμπών που αποτυπώνει την ιστορική καθυστέρηση της χώρας, αλλά δεν λειτουργεί το τρένο καθημερινά μεταξύ Κομοτηνής-Αλεξανδρούπολης. Και τα κενά, τα καλύπτουν άλλοι. Ο ρόλος των ΗΠΑ στην περιοχή είναι χαρακτηριστικός.

13.Όπως το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ εμφανίζει έναν δυισμό στο εθνικό και μια μάλλον επιλογή «ρηχής» προσέγγισης, ενώ η εμβάθυνση προϋποθέτει ρήξη και ασυνέχεια με την μετά το 1996 γραμμή, έτσι και η επίκληση από τον Αλέξη Τσίπρα του Ανδρέα Παπανδρέου είναι εργαλειακή, πάντα προεκλογικού χαρακτήρα, επαναλαμβανόμενη από το 2012 και μετά και τελικά ψευδής και μετωνυμική. Για να δει κάποιος/α πώς διαμορφώνεται το θέμα της σχέσης εθνικού- κοινωνικού στην ενότητά του, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και τη θεώρηση του εθνικού-δημοκρατικού-κοινωνικού ζητήματος απέναντι στο ΔΝΤ ή τον τουρκικό επεκτατισμό, από θέσεις κυβερνητικής ευθύνης, έχει ενδιαφέρον να διαβάσει το διάγγελμα του Α.Π. στις 12-10-1985 για το πρόγραμμα οικονομικής σταθεροποίησης, όπως επίσης αξίζει να μελετηθεί και η ύστερη ανδρεϊκή περίοδος 1989-1995, όχι επιφανειακά και εύκολα.

14.Κλείνοντας. Το εθνικό, το παραγωγικό, το κοινωνικό και το δημογραφικό είναι τα κεντρικά ζητήματα. Αυτά κατανοούνται ως βαθύτερες ανάγκες, υπαρξιακού χαρακτήρα της ελληνικής κοινωνίας. Τα περιεχόμενα που δίνει ή δεν δίνει η επίσημη Αριστερά δίνουν το μεγάλο πλεονέκτημα με όρους ηγεμονίας στη Δεξιά. Το γεγονός ότι η επίσημη αριστερά εμφανίζεται ως δύναμη αυτοαναφερόμενη, χωρίς να στοχάζεται στις συγκεκριμένες ανάγκες, σε τόπο και χρόνο, την οδηγεί σε πολιτική συρρίκνωση, αποξένωση από τις λαϊκές τάξεις και σε ήττα. Είναι νομίζω ένα τέλος εποχής για μια αριστερά με αυτά τα χαρακτηριστικά. Το κενό είναι εδώ και η ανάγκη για κάτι άλλο φωνάζει. Και ας έχουμε κατά νου την κλασική φράση του Μαρξ στην Κριτική στο Πρόγραμμα της Γκότα «Κάθε βήμα πραγματικού κινήματος, αξίζει περισσότερο από μα ντουζίνα προγράμματα».

* Ομιλία στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Δρόμος της Αριστεράς με θέμα Εκλογές 2023: Το νέο πολιτικό τοπίο και οι βαθύτερες ανάγκες.

edromos.gr